20 Σεπ 2012

Η ΜΠΟΧΑ ΕΙΝΑΙ ΑΦΟΡΗΤΗ


Μίμης Ανδρουλάκης. Όταν το επικίνδυνο συναγωνίζεται το γελοίο… 




Από τα 65 στα 67 «δεν το ψηφίζω. Υπάρχει κι ένα όριο κι εγώ εδώ σταματώ». Διαβάζοντας τον τίτλο της είδησης για τις σημερινές δηλώσεις του Μίμη Ανδρουλάκη, θα μπορούσε κάποιος να σκεφτεί πως ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ αγανάχτησε με το συγκεκριμένο μέτρο (εντός του πακέτου προς ψήφιση από τη Βουλή), ένιωσε την απανθρωπιά μιας τέτοιας απόφασης και σήκωσε μπαϊράκι στον αρχηγό του. Όπως –τουλάχιστον με δηλώσεις ως τώρα- έκαναν και άλλοι συνάδελφοί του της συγκυβέρνησης.

Αμ δε… Διαβάζοντας ολόκληρη την είδηση βλέπουμε πως ο «Μίμης»... συγχίστηκε με…. την προχειρότητα του μέτρου! Δεν μπορεί, λέει,  «κάθε υπουργός να κάνει ό,τι θέλει»… Να το κάνουμε αλλά  οργανωμένα, αφού πρώτα… «ανοίξει η συζήτηση»:

«Από τα 65 στα 67 δεν το ψηφίζω. Υπάρχει κι ένα όριο κι εγώ εδώ σταματώ. Κάποτε βλέπαμε κόσμο να συνταξιοδοτείται στα 45 και στα 50. Τώρα, πώς θα πούμε στον κόσμο ότι πρέπει από τα 65 να πάει στα 67; Αυτό είναι ένα μέτρο που μπορεί να το δεις, αν συζητήσω, πού πάω σαν ασφαλιστικό και πω όλη την αλήθεια. Πως θα μπει ρήτρα προσδόκιμου ζωής. Στον κόσμο υπάρχει θέμα δημοκρατίας. Αν δεν ανοίξει η συζήτηση κι αν δεν δημιουργηθεί αποθεματικό για το ασφαλιστικό, δεν μπορώ να υπογράψω τίποτε από αυτά που μου έφερε τώρα το ΠΑΣΟΚ. Ότι τώρα θα κάνουνε το ταμείο αλληλεγγύης με βάση το φυσικό αέριο ή το πετρέλαιο.

Εάν θέλουμε να βάλουμε τα όρια, σαφώς, αλλά να μιλήσουμε στον λαό, να πούμε όλη την αλήθεια. Όχι σε κάθε Μνημόνιο να αλλάζουμε τα όρια και κάθε Υπουργός να κάνει ό,τι θέλει. Υπάρχει ένα όριο και δεν μπορείς να θέσεις τέτοιο ζήτημα αυτή τη στιγμή».

Η πολιτική κατρακύλα του «Μίμη» και των ομοίων του δεν έχει τελειωμό. Η πτώση είναι ελεύθερη και τα φρένα σπασμένα. Περισσεύει η σπουδή τους να ανταπεξέλθουν επιτυχημένα στην αποστολή που ανέλαβαν από την άρχουσα τάξη. Σ’ αυτό το πλαίσιο εκφράζουν σκηνοθετημένες διαφωνίες και καπετανιλίκια. Κυρίως κάτι τύποι… τύπου Ανδρουλάκη, που νομίζουν πως μπορούν να περιφέρουν ακόμα ανάμεσά μας το πτώμα του αριστερού παρελθόντος τους. Μόνο που το πτώμα σάπισε και η μπόχα είναι αφόρητη. Στην προσπάθειά τους  να την κουκουλώσουν γίνονται περισσότερο γελοίοι. Το κακό είναι πως η επικινδυνότητά τους συναγωνίζεται σε μέγεθος αυτή την γελοιότητα.
 Αναρτήθηκε από  oikodomos

Καθημερινοφασισμ


"Καθημερινά" μαργαριτάρια: η συνέχεια 


 Στο σημερινό φύλλο τής εφημερίδας "Ριζοσπάστης", ο Νίκος Μπογιόπουλος τιμά -μάλλον άθελά του αλλά δεν έχει καμμιά σημασία- τούτο το ιστολόγιο. Στην προτελευταία σελίδα τής εφημερίδας και στην μόνιμη στήλη του "Ημεροδρόμος Ρίζος", ο Μπογιόπουλος καταθέτει τις δικές του σκέψεις πάνω στο θέμα που διαπραγματευτήκαμε στο προχτεσινό σημείωμά μας με τίτλο "''Καθημερινά'' μαργαριτάρια". Από τις σκέψεις αυτές, σταχυολογώ:

 ......
 2. Στην περίπτωση της «Καθημερινής» και του συντάκτη της δεν έχουμε να κάνουμε με μια λαθεμένη εκδοχή κάποιας αφηρημένης και γενικής καταδίκης της βίας, που σε άλλες περιπτώσεις θα μπορούσε να εκληφθεί και ως μια ευγενική αλλά ουτοπική ουμανιστική στάση.

 Στην περίπτωση της «Καθημερινής» και του συντάκτη της, το θέμα δεν είναι να επαναλάβεις ότι, για παράδειγμα, η βία της Επανάστασης του '21, η βία της Αντίστασης εναντίον των ναζί στην Κατοχή, η βίαιη κατάληψη των Βερσαλιών, η μάχη του Στάλινγκραντ από την πλευρά των αμυνόμενων, η αιματοβαμμένη πάλη για το 8ωρο, ήταν ιστορικά αναγκαίες και δικαιωμένες μορφές πάλης.

 Εδώ - στην περίπτωση της «Καθημερινής» και του συντάκτη της - έχουμε μια «μαύρη», διεστραμμένη και χυδαία επιχείρηση διαστρέβλωσης, παραχάραξης και παραποίησης. Εχουμε, στην πιο «κίτρινη» εκδοχή της, την επιδίωξη οι λαϊκοί, μαζικοί, κοινωνικοί και πολιτικοί αγώνες που αντιτίθενται στην πολιτική της πλουτοκρατίας (και επειδή ακριβώς αντιτίθενται στην πλουτοκρατία), να ταυτιστούν, να συκοφαντηθούν και να εξομοιωθούν με τον ναζισμό (τον βγαλμένο από τα πολιτικά σπλάχνα της πλουτοκρατίας), ωσάν να έχουν ή να είχαν ποτέ οποιαδήποτε σχέση (!) με τις τραμπούκικες ναζιστικές συμμορίες της ρατσιστικής, της φυλετικής, της μισαλλόδοξης, της φασιστικής βίας και τρομοκρατίας.

 3. Η προσπάθεια της «Καθημερινής» και του συντάκτη της (στο ίδιο πνεύμα κινούνται δηλώσεις που αποδίδονται στον Μητσοτάκη, άρθρα σε άλλες εφημερίδες, τοποθετήσεις στελεχών της συγκυβέρνησης κ.λπ.) να διαχυθεί στην κοινή συνείδηση το σχήμα πως «η ναζιστική και χρυσαυγίτικη βία οφείλεται στην αριστερή και κουκουέδικη βία», δεν είναι καινούργια. Αν ξύσει κανείς τη σκουριά αυτής της πολυκαιρισμένης προστυχιάς θα θυμηθεί, για παράδειγμα, τη θεωρία της εποχής των γερμανοτσολιάδων.

 Τότε που οι «Τσολάκογλου» κατηγορούσαν το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ και το ΚΚΕ επειδή έκαναν Αντίσταση. Τότε που οι «Τσολάκογλου» ζητούσαν να σταματήσει η Αντίσταση, αφού, όπως έλεγαν, προκαλούσε - η Αντίσταση - τα αντίποινα των Γερμανών, δηλαδή τις θηριωδίες των ναζί. Θηριωδίες για τις οποίες, σύμφωνα με τους «Τσολάκογλου», υπεύθυνοι δεν ήταν οι Γερμανοί ναζί, αλλά το ΕΑΜ και το ΚΚΕ, επειδή έκαναν Αντίσταση...
 ......

 Στο κείμενό του, ο Νίκος Μπογιόπουλος δεν παραλείπει να ασχοληθεί (όπως κι εμείς, άλλωστε) με το "ιερό τέρας τής δημοσιογραφίας", τον Γεώργιο Βλάχο. Εμείς είχαμε αναφέρει την "ανοικτή επιστολή" του προς "την αυτού εξοχότητα" τον Χίτλερ. Ο Μπογιόπουλος ανασύρει ένα άλλο άρθρο, με το οποίο ο Γεώργιος Βλάχος υποδέχεται ευτυχής τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής. "Καθημερινή", 29 Απριλίου 1941 (δυο μέρες μετά την είσοδο των ναζί στην Αθήνα):

«Ο αθηναϊκός λαός αντιμετωπίζει τα γεγονότα με σταθεράν πεποίθησιν ότι όλα βαίνουν προς το καλύτερον, ότι λήξαντος του πολέμου, διά την Ελλάδα τουλάχιστον, ανοίγεται η περίοδος της ειρήνης και της εντός των πλαισίων της ειρήνης αυτής παραγωγικής δραστηριότητος. Η θέλησις των Ελλήνων, όπως εντός του ειρηνικού πλαισίου, το οποίο εξασφαλίζει εις αυτούς ο τερματισμός του πολέμου, αναπτύξουν όλας των τας ικανότητας και όλας των τας πρωτοβουλίας, θα δώση ασφαλώς αφορμήν διά να εκδηλωθούν όλαι εκείναι αι κεκρυμμέναι αρεταί της φυλής μας, αι οποίαι είτε εξ αδιαφορίας, είτε εξ αισθημάτων ηλαττωμένης αλληλεγγύης δεν είχον ανέλθει εις την επιφάνειαν τους τελευταίους καιρούς. Αι γερμανικαί αρχαί εμφορούμεναι από τας φιλικωτέρας των διαθέσεων απέναντι του ελληνικού πληθυσμού, τας αρετάς και τα προτερήματα του οποίου δεν ήργησαν να γνωρίσουν, θα τον συντρέξουν -περί τούτου δεν υπάρχει αμφιβολία- εις πάσαν θετικήν και οικοδομητικήν του προσπάθειαν».



 Άσχετο ΥΓ: Την ώρα που δακτυλογραφούσα το παραπάνω κείμενο, μπήκε στο γραφείο μου κάποιος γνωστός. Έρριξε μια ματιά, μου χαμογέλασε ειρωνικά, έβγαλε τα κλειδιά του από την τσέπη και μου κούνησε επιδεικτικά το μπρελόκ με τον μαίανδρο της Χρυσής Αυγής. "Οι μισοί πήγατε με τον Τσίπρα", μου είπε ειρωνικά, "οι υπόλοιποι θα 'ρθετε σε μας". "Πρώτος εγώ", του απάντησα, "αλλά φυλάξου γιατί θα 'ρθω με το κονσερβοκούτι που έχω και σκουριάζει στο 

πίσω μπαλκόνι τριάντα χρόνια τώρα"...

Cogito ergo

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ


ΟΧΙ ΑΛΛΕΣ ΘΥΣΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ
Διέξοδος και πολιτική για το λαό και όχι για τους λίγους, τα μεγάλα συμφέροντα.

Τώρα όλοι μαζί με αποφασιστικότητα και αυταπάρνηση οργανώνουμε σαν ένας άνθρωπος την απεργία.
Καλούμε όλους τους εργάτες, τις εργάτριες, τους υπαλλήλους, τους άνεργους, τους συνταξιούχους, τους αυτοαπασχολούμενους, τους μικρούς καταστηματάρχες, έμπορους και βιοτέχνες, τους φτωχούς αγρότες, τις γυναίκες και τα παιδιά των λαϊκών στρωμάτων να δώσουμε όλοι μαζί αυτή την μάχη της γενικής απεργίας.
Να νεκρώσουν όλοι οι χώροι δουλειάς, τα εργοστάσια, τα γιαπιά, οι υπηρεσίες, τα υπουργεία, τα σχολειά, να κλείσουν τα μαγαζιά, να μην ανάψει τρακτέρ, να βγούμε όλοι στους δρόμους. Μόνο έτσι θα νιώσουν την τεράστια δύναμη μας.
Να σταθούμε όρθιοι, να πάρουμε στα χέρια μας το δίκιο μας, τη ζωή μας, το μέλλον μας, το μέλλον των παιδιών μας.

Όσες θυσίες και να κάνουμε, εμείς δε γλιτώνουμε από τα δεινά της οικονομικής κρίσης που απλώνεται σε όλη την ΕΕ. Όσο σκύβουμε το κεφάλι και αποδεχόμαστε τα μέτρα, τόσο θα μας ποδοπατούν. Τα μέτρα αυτά δεν είναι τα τελευταία, όπως ψεύτικα ισχυρίζεται η κυβέρνηση.
Να γίνει η απεργία υπόθεση όλων μας, αφετηρία νέων αγώνων, ξεκίνημα ανασύνταξης του κινήματος με βάση τα συμφέροντα της τάξης μας και τα συμφέροντα των λαϊκών στρωμάτων.
Να συζητήσουμε, να ξεκαθαρίσουμε και να συμφωνήσουμε πως θα απαλλαγούμε από δανειακές συμβάσεις, μνημόνια, αντεργατικές πολιτικές και τις δεσμεύσεις από την ΕΕ. Να ξεκαθαρίσουμε την κατεύθυνση των αγώνων μας και τι συνδικαλιστικό κίνημα χρειάζεται. Τα Συνδικάτα που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ υποστηρίζουν και θεωρούν ως βάση συσπείρωσης τα παραπάνω.
  1. Οι πολιτικές αυτές και τα μέτρα που τις συνοδεύουν δεν έχουν να κάνουν με τις ανάγκες του λαού της χώρα, με τα χρέη και τα ελλείμματα. Δε σώνουν κανέναν λαό από τα χειρότερα.
Έχουν στόχο αποκλειστικά και μόνο την ανάκαμψη των κερδών των μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων. Υλοποιούν την πάγια απαίτησή τους και το σχέδιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης εδώ και πολλές δεκαετίες για την απελευθέρωση της αγοράς εργασίας για φτηνό και υπάκουο εργατικό δυναμικό, χωρίς τα στοιχειώδη δικαιώματα, για να στηρίζουν την κερδοφορία τους. Για αυτό και δεν αρκούνται μόνο στην φοροληστεια, στη μείωση των μισθών και των συντάξεων, στην αύξηση των τιμών στα καταναλωτικά αγαθά, στις άγριες περικοπές των δαπανών σε Υγειά, Παιδεία, Πρόνοια, σε κάθε κοινωνική παροχή. Προχωρούν σε ριζικές ανατροπές, όπως:
  • Ο καθορισμός του κατώτερου βασικού μισθού με νόμο, πράγμα που σημαίνει κατάργηση στην ουσία του κατώτερου μισθού και των Συλλογικών Συμβάσεων. Μεροκάματα Βουλγαρίας και Αλβανίας για όλους.
  • Η πλήρης κατάργηση του 8ωρου και ο καθορισμός των ωρών, των ημερών, των βαρδιών με μονομερή απόφαση του εργοδότη και με κριτήριο τις ανάγκες των επιχειρήσεων.
  • Η μείωση έως κατάργηση των εργοδοτικών εισφορών στα Ασφαλιστικά Ταμεία, η σύνταξη στα 70, η μείωση των συντάξεων και η παράλληλη αύξηση των 4500 ενσήμων στα 6.000 για την εξασφάλιση της ελάχιστης σύνταξης. Στην ουσία οδηγούμαστε στην πλήρη ανατροπή του κοινωνικού χαρακτήρα της Κοινωνικής Ασφάλισης.
  • Η κατάργηση της αποζημίωσης για την απόλυση.
  • Η παράδοση όλων των κοινωνικών υπηρεσιών και του δημόσιου πλούτου προς όφελος μεγάλων οικονομικών συμφερόντων με τις ιδιωτικοποιήσεις.

  1. Τα μέτρα αυτά δεν είναι αποτέλεσμα κυρίως κακών εκτιμήσεων, κακής διαχείρισης, λιγότερης ή περισσότερης ικανότητας των διαχειριστών της κρίσης.
Είναι μέτρα που είναι αναγκαία μόνο για το κεφαλαίο, όχι για τους εργαζόμενους. Απορρέουν από τη στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης που καθορίζει την πολιτική της με βάση τις ανάγκες των μονοπωλίων. Για αυτό και είναι ίδια και στην Ελλάδα και στην Ιταλία, την Ισπανία, τις άλλες καπιταλιστικές χώρες, ακόμη και σε όσες χώρες είναι έξω από την ευρωζώνη και δεν έχουν κρίση.
Για αυτό δε φτάνει μόνο να καταγγείλουμε και να παλέψουμε να μην περάσουν τα μέτρα, αλλά να παλέψουμε για να ανατρέψουμε τα συμφέροντα και τις πολιτικές που τα επιβάλλουν. Δεν παλεύουμε για μια καλύτερη διαχείριση της αντεργατικής πολιτικής.

  1. Η ανάπτυξη που ευαγγελίζονται δεν αφορά ούτε την αντιμετώπιση της ανεργίας, ούτε τη βελτίωση της ζωής του λαού. Την απορρίπτουμε. Είναι ανάπτυξη που υπηρετεί την κερδοφορία των λίγων, που στηρίζεται στα λεηλατημένα εισοδήματα και τα δικαιώματα μας, είναι κόλαση για το λαό. Για αυτό στόχος και επιδίωξη του κινήματος μας, των αγώνων μας δεν είναι η αναζήτηση της μιας ή της άλλης διαχείρισης του σάπιου συστήματος. Ούτε έως την Δευτέρα Παρουσία δεν πρόκειται να βρεθεί διαχείριση που θα κάνει τον καπιταλισμό φιλολαϊκότερο.
Τέτοιους διαχειριστές και συνταγές διαχείρισης, τέτοιους διαπραγματευτές μέσα στην στρούγκα της λυκοσυμμαχίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και χωρίς να θίγούν τα κέρδη και η ασυδοσία των καπιταλιστών γνωρίσαμε τα τελευταία χρόνια, αλλά και στις μέρες μας, πολλούς. Σημίτη, Καραμανλή, Παπανδρέου, συγκυβέρνηση Παπαδήμο και Σαμαρά στην Ελλάδα, Πρόντι, Ζοσπέν, Θαπατέρο, Μπερλουσκόνι, Μόντι, Ραχόι, Ολάντ και τόσους άλλους στην Ευρώπη χθες και σήμερα.
Είναι καιρός να πούμε τέρμα στους σωτήρες και στις αυταπάτες, να βάζουμε το λύκο να φυλάει τα πρόβατα και μετά να κλαίμε στα συντρίμμια.

Δεν ανεχόμαστε εμείς που παράγουμε όλο τον πλούτο να οδηγούμαστε στην εξαθλίωση για να σωθούν τα κέρδη των καπιταλιστών, να καταστρέφονται ή να λεηλατούνται πλουτοπαραγωγικές πηγές, να ληστεύεται ο πλούτος που παράγει η εργατική τάξη της χώρας μας, ο λαός μας και να γίνονται καταθέσεις στις Ελβετικές Τράπεζες.
Για αυτό δεν αναγνωρίζουμε κανένα χρέος, δεν παζαρεύουμε τρόπους αποπληρωμής του, δε ζητάμε καλύτερα μνημόνια, δεν υπάρχουν τέτοια.
Απαιτούμε την κατάργηση των δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων, την έξοδο της χώρας μας από τη λυκοσυμμαχία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τη διαγραφή του χρέους. Μας χρωστάνε, δεν τους χρωστάμε δεκάρα.
Αγωνιζόμαστε για μια ανάπτυξη που κριτήριο της δεν θα είναι το κέρδος, αλλά οι ανάγκες μας για δουλειά μόνιμη και σταθερή για όλους, με αξιοπρεπείς μισθούς, συντάξεις, ανάπαυση, δωρεάν μόρφωση για τα παιδιά μας, εξασφαλισμένη δωρεάν φροντίδα Υγείας για τις οικογένειές μας, ξεκούραση κι ασφάλεια για το μέλλον. Ανάπτυξη και παραγωγή προς όφελος του λαού και όχι των μονοπωλιακών ομίλων.
Υπάρχουν όλες οι δυνατότητες και προϋποθέσεις για μια τέτοια ανάπτυξη, για μια τέτοια ζωή.
  1. Καταγγέλλουμε και διαχωρίζουμε τις θέσεις μας και τις ευθύνες μας απέναντι στις συνδικαλιστικές ηγεσίες, τις πλειοψηφίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, τους εργοδοτικούς και κυβερνητικούς συνδικαλιστές που χρόνια μας πιπίλιζαν τα μυαλά με το παραμύθι ότι πρέπει να κάνουμε θυσίες για να αυξηθούν τα κέρδη, για ανταγωνιστική οικονομία, γιατί η πίτα που δήθεν θα αυξάνονταν θα έφερνε αυξήσεις, θέσεις εργασίας, κοινωνικά δικαιώματα. Που δηλητηρίασαν τις συνειδήσεις με την απάτη του «κοινωνικού διαλόγου», που καλλιέργησαν και καλλιεργούν τη λογική του μικρότερου κακού. Που μας λένε ότι με τους αγώνες δε γίνεται τίποτα, που καλλιεργούν τη μοιρολατρία, το συμβιβασμό που ήταν και παραμένει ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον αγώνα μας και τις κατακτήσεις μας. Που ακόμα και σήμερα μιλάνε για κοινωνικά δίκαιες θυσίες, για πιο ισορροπημένα μέτρα και που υπογράφουν ακόμα και τώρα, στο όνομα του ρεαλισμού, τη μείωση των μισθών και των δικαιωμάτων μας. Που πιπίλιζαν τα μυαλά των εργαζομένων με τις αυταπάτες ότι η ΕΕ μπορεί να γίνει «Ευρώπη της αλληλεγγύης, με έλεγχο των αγορών», αρκεί να αλλάξει ο διαχειριστής.
  2. Αγωνιζόμαστε για Συνδικάτα γερά, μαζικά, που θα τους έχουν εμπιστοσύνη οι εργαζόμενοι, δεμένα με τους τόπους δουλειάς και με δράση για όλα τα προβλήματα των εργαζομένων. Συνδικάτα ικανά να φρενάρουν την πρέσα που κατεβαίνει και συνθλίβει δικαιώματα και κατακτήσεις. Πιο ικανά να αντιστέκονται στην επίθεση της εργοδοσίας και του κράτους, απαλλαγμένα από τους πράκτορες και τους υποτακτικούς της εργοδοσίας, από την αντίληψη της ταξικής συνεργασίας. Συνδικάτα που με όρους μαζικότητας, αποφασιστικότητας, αλληλεγγύης και κοινής δράσης με όλα τα λαϊκά στρώματα θα δημιουργούν ρήγματα στη γενική γραμμή της εξαθλίωσης των εργαζομένων, θα αποσπούν κατακτήσεις.
Συνδικάτα που θα συσπειρώνουν όλους τους εργαζόμενους, αλλά θα είναι αποφασιστικά ταγμένα κατά της ανάπτυξης που θα υπηρετεί την κερδοφορία και τα προνόμια των επιχειρηματικών ομίλων, των βιομηχάνων, των τραπεζιτών, των μεγαλεμπόρων, των εφοπλιστών και γενικώς των μεγαλοεπιχειρηματιών. Συνδικάτα που θα πολεμούν κάθε ιμπεριαλιστική ένωση, όπως είναι η ΕΕ και το ΝΑΤΟ.
Συνδικάτα αποφασιστικά ταγμένα σε μια φιλολαϊκή ανάπτυξη στηριγμένη στους εργαζόμενους και για τους εργαζόμενους.

Με αυτές τις θέσεις, με αυτή την κατεύθυνση και τους στόχους επιδιώκουμε την ταξική συσπείρωση και την ενιαία δράση όλων των εργαζομένων σε κάθε κλάδο, σε κάθε χώρο δουλειάς.
Με αυτήν την κατεύθυνση και με αυτούς τους στόχους οικοδομούμε την κοινωνική συμμαχία και την κοινή δράση με τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα
Με αυτούς τους στόχους δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις για την οργάνωση της γενικής απεργίας και καλούμε στις απεργιακές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ με σύνθημα

ΟΧΙ ΑΛΛΕΣ ΘΥΣΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ.
Διέξοδος και πολιτική για το λαό και όχι για τα μονοπώλια.
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 26 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ 10.30π.μ.

2002- Αλέκας Παπαρήγα


ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ: 
ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΟ, 
ΚΕΡΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ 
της Αλέκας Παπαρήγα

Η ελληνική κυβέρνηση, αλλά και η αξιωματική αντιπολίτευση, τα ΜΜΕ και οι επιχειρηματίες, από την πρώτη στιγμή της ανάθεσης στην Αθήνα της οργάνωσης και διεξαγωγής των Ολυμπιακών Αγώνων πέρασαν στην τροχιά της θριαμβολογίας και της αναγωγής τους σε εθνικό στόχο. Η κυβέρνηση έριξε στην αγορά μια σειρά επιχειρήματα, προκειμένου να διαμορφώσει κλίμα, να ντοπάρει συνειδήσεις, να φέρει σε δεύτερη μοίρα ερωτηματικά, ανησυχίες έως και σαφείς αντιρρήσεις για το εγχείρημα αυτό.
Τι δεν ακούσαμε! Οτι οι Ολυμπιακοί Αγώνες θα επιστρέψουν στην κοίτη τους και θα αναγεννηθεί το Ολυμπιακό Πνεύμα. Οτι η πραγματοποίησή τους στην Ελλάδα θα συμβάλει στην ειρήνη και στη σταθερότητα, μέχρι και θα σταματήσουν οι πόλεμοι και οι επεμβάσεις, χάριν και μόνο της ομαλής διεξαγωγής τους. Οτι θα λυθούν προβλήματα ανεργίας, ότι θα αποκτήσουμε σύγχρονη υποδομή αθλητισμού, ότι πάνω απ’ όλα θα αναβαθμιστεί τάχα η θέση της Ελλάδας διεθνώς, ως μικρής χώρας που κάνει θαύματα, ενώ για τον τουρισμό θα ξεκινήσει μια χρυσή περίοδος. Το τελευταίο πρωθυπουργικό επιχείρημα ήταν, με την ευκαιρία της επίσκεψης στις ΗΠΑ, ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες θα δώσουν αυτό που λείπει από τον ελληνικό λαό: την αυτοπεποίθηση ότι μπορεί. Χρησιμοποιείται αυτό που έχει αποκληθεί εθνικό φιλότιμο ή λαϊκό φιλότιμο.
Αν και το τελευταίο χωράει πολλή συζήτηση, μας αρκεί για την ώρα να υπογραμμίσουμε, ότι ούτε τα συμφέροντα, ούτε οι αξίες, ούτε τα ιδανικά είναι ίδια, ενιαία για όλους, σε μια κοινωνία όπου το συμφέρον των λίγων είναι σαφώς αντίθετο από το συμφέρον των πολλών. Αν οι Ολυμπιακοί Αγώνες πετύχουν, με βάση τα διεθνή και εγχώρια κριτήρια που υπερισχύουν, αυτό σημαίνει ότι ο ελληνικός λαός δεν κατάφερε να αντισταθεί, να βάλει κάποιο φρένο. Ολα αυτά θα φανούν πολύ καθαρά την επόμενη της λήξης τους και τα επόμενα χρόνια ακόμα περισσότερο.

ΚΕΡΔΟΦΟΡΑ ΕΠΕΝΔΥΣΗ ΓΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ

Δεν μπορούμε να παρακολουθήσουμε την κυβέρνηση στη θριαμβολογία, στην παραπλάνηση. Για δύο λόγους:
Γιατί οι Ολυμπιακοί Αγώνες, ως διεθνής αθλητικός θεσμός, έχουν μετατραπεί σε μια εξαιρετικά κερδοφόρα, οικονομική και πολιτική, επένδυση για τους διεθνείς επιχειρηματικούς ομίλους, τα παρακλάδια τους σε κάθε χώρα, για την εγχώρια πλουτοκρατία. Εκεί που βασιλεύει η κερδοφορία του κεφαλαίου, δεν υπάρχει γνήσιο αθλητικό πνεύμα, υγιής συναγωνισμός.
Γιατί εδώ και πολλά-πολλά χρόνια τον αθλητισμό τον έχουν καταβροχθίσει τα διεθνικά μονοπώλια και πίσω από αυτά ισχυρά κράτη και κυβερνήσεις που επενδύουν και οικονομικά και πολιτικά. Οι λαμπρές τελετές των Ολυμπιακών Αγώνων, τα ρεκόρ που επιτυγχάνονται, δεν μπορούν να κρύψουν τραγικές καταστάσεις που φτάνουν ως τον τραγικό θάνατο αθλητών και αθλητριών, εξαιτίας του ντόπινγκ, της έντασης που προκαλούν οι χορηγοί και οι χορηγίες τους.
Αν πιστεύαμε ότι είναι δυνατόν, μέσω των Ολυμπιακών Αγώνων, να υπάρξουν ηθικά και υλικά κέρδη, έστω και μόνο στον τομέα του αθλητισμού, θα είμαστε αναφανδόν υπέρ της διεξαγωγής τους, έστω και αν χρειάζονται σε κάποιους άλλους τομείς να υπάρξουν προσωρινές θυσίες ή καθυστερήσεις στην πρόοδο θετικών μέτρων και λύσεων. Αυτό που σήμερα είμαστε εντελώς βέβαιοι είναι ότι από την τέλεση των αγώνων θα υπάρξουν τεράστιες οικονομικές και κοινωνικές ζημίες για το λαό, το περιβάλλον, τη δημοκρατία, την κοινωνική υποδομή της χώρας.
Από τη στιγμή που αναγγέλθηκε η ανάθεση στην Αθήνα, η κυβέρνηση βρήκε την ευκαιρία, με τη συγχορδία των βιολιών της αξιωματικής αντιπολίτευσης, να θέσει σε εφαρμογή τα λεγόμενα αντιτρομοκρατικά μέτρα, να προωθήσει το λεγόμενο εθελοντισμό, που καμία σχέση δεν έχει με τη λαϊκή συμμετοχή και ευθύνη. Να αξιοποιήσει συνδικαλιστικές οργανώσεις για την ακόμα μεγαλύτερη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων.
Για μας δεν υπάρχουν διλήμματα αν πρόκειται, με άλλοθι τους Ολυμπιακούς Αγώνες ή και με την ευκαιρία των Ολυμπιακών Αγώνων, να θυσιαστούν εργατικά δικαιώματα, περιφερειακές ανάγκες, δημοκρατικά και περιβαλλοντικά δικαιώματα, τότε λέμε ότι δεν αξίζει καμία θυσία.
Μήπως μετά την τελετή λήξης θα έχουμε καταφέρει να ανατρέψουμε τη σημερινή μαύρη κατάσταση, οι αθλητικές ομάδες και οι αθλητές - αθλήτριες ατομικά να είναι υποδουλωμένοι στους επιχειρηματίες και στους λεγόμενους χορηγούς, που με το αζημίωτο καμώνονται πως προσφέρουν; Μήπως θα πάψουν τα φαινόμενα του επιχειρηματικού ανταγωνισμού στον τομέα του αθλητισμού; Μήπως θα πάψει να είναι η Ελλάδα χώρα της ανεργίας και της φτώχειας, των ξεκληρισμένων αγροτών, χώρα που οι ΕΒΕ δέχονται ασφυκτική πίεση από τις μονοπωλιακές επιχειρήσεις;
Δεν έχουμε παρά να κοιτάξουμε τι άλλαξε στις χώρες που πραγματοποιήθηκαν, με βάση τις προδιαγραφές που γίνονται και στην Ελλάδα. Αλλαξε, δηλαδή, το κοινωνικό, πολιτικό και ηθικό κλίμα στις ΗΠΑ, στην Αυστραλία, στην Ισπανία;
Η κόντρα μεταξύ ΠΑΣΟΚ - ΝΔ για τις καθυστερήσεις στην ολυμπιακή προετοιμασία βασίζεται σε πραγματικά προβλήματα, όμως αφήνει απ’ έξω το συνολικό ζήτημα που αφορά τι γίνεται πριν και μετά το 2004. Η κόντρα αυτή αφορά κυρίως στα κατασκευαστικά έργα και καθυστερήσεις στην ολυμπιακή προετοιμασία. Η ΝΔ κάνει κριτική εδώ και δύο χρόνια. Αν και το πρόβλημα αυτό έχει βάση, είναι υπαρκτό, ωστόσο συγκαλύπτει τα ακόμα πιο ουσιαστικά και εκρηκτικά προβλήματα που συνδέονται με τους Ολυμπιακούς Αγώνες και τις αντιθέσεις των επιχειρηματικών ομίλων.
ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΕΙΣ

Βάσει των χρονοδιαγραμμάτων, τα οποία έχει εκπονήσει και παρουσιάσει επίσημα η κυβέρνηση για τα ολυμπιακά έργα, κάναμε την εκτίμηση ότι όντως υπάρχει καθυστέρηση. Η καθυστέρηση αυτή είναι σημαντική, δεδομένου ότι οι πίνακες των χρονοδιαγραμμάτων με τους οποίους γίνεται η σύγκριση είναι οι πλέον ανελαστικοί, αφού πριν από αυτούς είχαν εκπονηθεί χωρίς επιτυχία άλλα χρονοδιαγράμματα, τα οποία και είχαν τελικά εγκαταλειφθεί, για να παρουσιαστούν τα «τελικά», από τα οποία οι αρμόδιοι έλεγαν ότι δεν επιτρέπεται πλέον καμία απόκλιση.
Η κυβέρνηση βρίσκει προσφιλείς δικαιολογίες, ότι είχε θέσει στο πρόγραμμα και έργα που δεν επιδρούν στους Ολυμπιακούς, επομένως δεν υπάρχει ουσιαστικό πρόβλημα. Η καθυστέρηση οδηγεί στη σύντμηση των προθεσμιών, σε εκπτώσεις έργων, αλλά θα συνοδευτεί σίγουρα με την ανακοστολόγηση προς τα πάνω. Στο συγκεκριμένο ζήτημα η ευθύνη της κυβέρνησης είναι ακέραια.
Στη Διαρκή Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής, η οποία συνεδρίασε (13/11/2001) με θέμα τους Ολυμπιακούς Αγώνες 2004, ο υπουργός Πολιτισμού υπεραμύνθηκε, οξύνοντας την κόντρα με τη ΝΔ ότι υπονομεύει τους Ολυμπιακούς Αγώνες και δυναμιτίζει το κλίμα, αλλά στο τέλος άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να εφαρμοστούν στην κατασκευή των έργων εναλλακτικά σενάρια. Τα εναλλακτικά σενάρια φαίνεται ότι ήταν τα λεγόμενα λυόμενα. Τα λυόμενα ως μέθοδος εφαρμόστηκε εκτεταμένα στο Σίδνεϊ, αλλά και στην Ατλάντα. Το κόστος τους είναι σημαντικά υψηλότερο από αυτό των συμβατικών κατασκευών και η τεχνογνωσία είναι αμφίβολο, εάν υπάρχει σε κάποια κατασκευαστική εταιρία ή εγχώρια κοινοπραξία.
Το πραγματικό υπόβαθρο των εξελίξεων είναι η κόντρα των εταιριών για τα ολυμπιακά έργα, που βρίσκει την έκφρασή της μέσα στην κυβέρνηση και φυσικά όχι μόνο σε αυτήν. Ανάμεσα στην κόντρα αυτή υπεισέρχονται και επιδρούν και μια σειρά άλλοι παράγοντες. Ενδεικτικά αναφέρουμε την όχι καλή κατάσταση του κρατικού μηχανισμού και της ετοιμότητάς του να ανταποκριθεί στο σύνθετο χαρακτήρα της προετοιμασίας, την ανάγκη να παραμεριστούν τα όποια εμπόδια πρόβαλλε η υπάρχουσα αστική νομιμότητα (π.χ. Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας, το δικαίωμα της προσφυγής στα δικαστήρια είτε για τις αναγκαστικές απαλλοτριώσεις είτε για την προστασία του περιβάλλοντος, η συνταγματική προστασία των δασών και των ακτών). Ακόμα, δεν πρέπει να υποτιμηθεί η αντίδραση του μαζικού κινήματος, η οποία σε αρκετές περιπτώσεις καθυστέρησε και δημιούργησε προβλήματα στην απρόσκοπτη εξέλιξη των σχεδίων της κυβέρνησης.

ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΩΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ

Την ίδια στιγμή που ο λαός υφίσταται δραματικές περικοπές σε Υγεία, Παιδεία, Κοινωνική Πρόνοια και Ασφάλιση, στέγη και υποδομές, το κράτος διαθέτει πόρους για τα ολυμπιακά έργα, των οποίων οι μεταολυμπιακές χρήσεις ενδιαφέρουν το μεγάλο κεφάλαιο.
Για λόγους σκοπιμότητας, το κόστος της διοργάνωσης δεν παρουσιάστηκε από την αρχή στον ελληνικό λαό. Την περίοδο της διεκδίκησης το κόστος της διοργάνωσης συνειδητά υποβαθμιζόταν, σε σημείο μάλιστα να παρουσιάζεται στο λαό η εκτίμηση ότι από τη διοργάνωση των αγώνων θα προκύψει και οικονομικό όφελος (10 δισ.) για την πόλη. Επρόκειτο για ιδεολόγημα, το οποίο έσφαλλε, όχι μόνο λογιστικά αλλά και ουσιαστικά, διότι ακόμα και να υπήρχαν τα 10 δισ. δρχ. με τη μορφή πλεονάσματος, προφανώς δε θα ήταν «όφελος για την πόλη».
Ο επίσημος προϋπολογισμός του κόστους των Ολυμπιακών Αγώνων είναι 1,5 τρισ. δρχ. Η πορεία της εκτίμησης του κόστους των αγώνων συνοπτικά είναι η εξής:
 Το 1996-97 (περίοδος διεκδίκησης - ανάληψης των αγώνων) η εκτίμηση του κόστους ήταν 450 δισ. δρχ. περίπου. 
 Τον Ιούνιο του 2000 η πρώτη επικαιροποίηση στην εκτίμηση του κόστους των αγώνων (μετά από πολλές πιέσεις και κριτική στην κυβέρνηση) έδοσε το ποσό των 1,15 τρισ. δρχ.
 Τον Ιούνιο του 2001 μετά από διαρροές στον Τύπο εκτιμήσεων, ότι το κόστος των αγώνων έφτασε στα 2,15 τρισ. δρχ, η διυπουργική επιτροπή παρουσίασε νέα εκτίμηση για το κόστος της τάξης του 1,5 τρισ. δρχ.
Η κυβέρνηση παραμένει σε αυτή την εκτίμηση, η οποία όμως από την πρώτη στιγμή φάνηκε ότι στηρίχτηκε σε τερτίπια κατάταξης των έργων σε διάφορες κατηγορίες «απαραίτητα», «συμπληρωματικά», «παράλληλα».
Η δική μας εκτίμηση δεν αποκόπτει το κόστος από το χαρακτήρα των έργων που πρόκειται να πραγματοποιηθούν για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Εμείς λέμε ότι το κόστος θα είναι δυσβάσταχτο για το λαό, όχι γιατί θα είναι 1 τρισ. δρχ. ή 2 τρισ. δρχ. (το επιχείρημα της κυβέρνησης λέει «τι είναι το 1,5 τρισ. δρχ. μπροστά στα 18 τρισ. δρχ. του Γ΄ ΚΠΣ») αλλά γιατί και τα τρισ. των Ολυμπιακών Αγώνων όπως και τα υπόλοιπα τρισ. του Γ΄ ΚΠΣ και του κρατικού προϋπολογισμού θα καταλήξουν στα επενδυτικά σχέδια του κεφαλαίου, που έχει αποδειχτεί ότι δεν προάγουν τη λαϊκή ευημερία και ανάπτυξη.
Το πως η κυβέρνηση ποντάρει σε πλασματικό προϋπολογισμό και κατά συνέπεια σε πλασματικό κοστολόγιο, φαίνεται από την τελευταία συνέντευξη του υφυπουργού Οικονομίας κ. Πάχτα την Κυριακή 13/1/2001, στην οποία αναγνωρίζει τον κίνδυνο, υποβαθμίζει όμως τα πράγματα υποστηρίζοντας: «...η κατεύθυνση που υπάρχει είναι ότι δε θα υπερβούμε το 1,5 τρισ. που έχουμε αποφασίσει. Αν υπάρχουν πρόσθετες ανάγκες, τα υπουργεία πρέπει να αυξομειώσουν εσωτερικά το πρόγραμμά τους και να περικόψουν άλλες δαπάνες».
Για να καλυφθούν οι δαπάνες των ολυμπιακών έργων και προγραμμάτων θα πέσει άγριο ψαλίδι στις κοινωνικές δαπάνες του κράτους. Η Τοπική Αυτοδιοίκηση θα πληρώσει ακριβά τους ολυμπιακούς αγώνες, αφού σημαντικό μέρος των κονδυλίων του κράτους που την αφορούν και των οποίων η κατανομή στους ΟΤΑ γίνεται με κριτήρια καθορισμένα, αποσπάται και κατανέμεται με υπουργικές αποφάσεις για δράσεις που αφορούν τους αγώνες.
Αναφέρουμε συγκεκριμένα το Επιχειρησιακό Σχέδιο το οποίο υπεγράφη, του υπουργείου Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και της Οργανωτικής Επιτροπής. Το κόστος του προγράμματος συνολικού ύψους 140 δισ., το οποίο αποφασίστηκε από την κυβέρνηση και την Οργανωτική Επιτροπή, κατά το ποσό των 100 δισ. βαραίνει τα νομοθετημένα έσοδα της Αυτοδιοίκησης, γιατί η συμφωνία μεταξύ των δύο μερών προβλέπει ότι το ποσό που αναλογεί στο ΥΠΕΣΔΔΑ θα καλυφθεί από το Ειδικό Πρόγραμμα της ΤΟΠΙΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ (ΕΠΤΑ) και από τους Κεντρικούς Αυτοτελείς Πόρους. Δευτερευόντως, αναφέρονται ως πηγές χρηματοδότησης του προγράμματος ο κρατικός προϋπολογισμός, το ΠΔΕ, τα Περιφερειακά Επιχειρησιακά Προγράμματα.
Είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι με τη θέση που προβάλλει δημαγωγικά η ΝΔ, σχετικά με το θέμα του κόστους των αγώνων, η οποία υποστηρίζει τη μέθοδο της αυτοχρηματοδότησης των έργων. Η θέση αυτή ήταν και επίσημη θέση της κυβέρνησης τα τρία πρώτα χρόνια μετά την ανάθεση των αγώνων από τη ΔΟΕ και εγκαταλείφθηκε στην πορεία.
Η μεταολυμπιακή αξιοποίηση των ολυμπιακών εγκαταστάσεων έχει ήδη καθοριστεί από τους νόμους που ψηφίστηκαν και οι οποίοι προβλέπουν ότι στις περιοχές των ολυμπιακών εγκαταστάσεων αναπτύσσονται χρήσεις τουρισμού, εμπορίου, αναψυχής και υπηρεσιών.
Εν τέλει δεν έχει νόημα η κόντρα μεταξύ της κυβέρνησης και της ΝΔ για το πότε θα εγκατασταθούν οι μεγάλες επιχειρήσεις ως ιδιοκτήτες των ολυμπιακών εγκαταστάσεων και περιοχών, πριν ή μετά τους αγώνες. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ακριβώς ότι αυτές οι μεγάλες εκτάσεις στο Λεκανοπέδιο της Αττικής, οι οποίες χαρακτηρίζονται ολυμπιακές και προορίζονται για να γίνουν σε αυτές υποδομές για τους ολυμπιακούς αγώνες, θα αναπτυχθούν με βάση τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και της μετατροπής της Αθήνας και της ευρύτερης περιοχής της σε μητροπολιτικό κέντρο παροχής υπηρεσιών και διαμετακομιστικό κέντρο του κεφαλαίου.

ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ

Τμήματα της εργατικής τάξης δέχονται νέες επιθέσεις και περιορισμούς στα εργασιακά και ασφαλιστικά τους δικαιώματα και κατακτήσεις.
Οι προτάσεις της ΓΣΕΕ για τον εθελοντισμό δεν είναι μια ευκαιριακή θέση που διαμορφώνεται κάτω από την πίεση «να πετύχουν οι αγώνες της Αθήνας το 2004», ένας συμβιβασμός και μια υποχώρηση μπροστά σε ιδεολογική πίεση, αλλά αποσκοπούν στον πιο ενεργό ρόλο σωματείων, συνδικάτων, ομοσπονδιών με τη βοήθεια κρατικών πόρων στην εξαγορά και στον πολιτικό έλεγχο των εργατών.
Χρησιμοποιώντας το επιχείρημα της έγκαιρης παράδοσης των έργων, η κυβέρνηση προσανατολίζεται -μετά από πρόταση της ΓΣΕΕ (!)- στην κατάργηση όσων προβλέπουν οι κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας στον κλάδο των κατασκευών, αλλά και σε άλλους τομείς που σχετίζονται με τη διοργάνωση των αγώνων, κυρίως στους τομείς των υπηρεσιών.
Στο πρώτο έργο των ολυμπιακών αγώνων που ξεκίνησε, το Ολυμπιακό Χωριό, επικρατεί καθεστώς πλήρους αυθαιρεσίας των κατασκευαστικών εταιριών σε βάρος της ασφάλειας και των δικαιωμάτων των εκατοντάδων οικοδόμων. Τα ατυχήματα διαδέχονται το ένα το άλλο, όπως αποκαλύφθηκε, με αφορμή -δυστυχώς- τη θανατηφόρα πτώση του οικοδόμου από τη σκαλωσιά, στην οποία δούλευε χωρίς προστατευτικό κιγκλίδωμα.
Πιο συγκεκριμένα ωριμάζουν επεξεργασίες, που στρέφονται στις παρακάτω κατευθύνσεις:
 Να περισταλούν οι Κλαδικές Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας για όσους εργαστούν στον κατασκευαστικό κλάδο, αλλά και σε τομείς υπηρεσιών για το 2004, με σκοπό να μην καταβάλλουν οι εταιρίες που παίρνουν τα έργα, τις προμήθειες και τις υπηρεσίες, πλήρεις υπερωρίες και αμοιβές στους εργαζόμενους που θα απασχολήσουν.
 Να μονταριστεί ένας κατευθυνόμενος «εθελοντισμός» που μόνο εθελοντισμός δε θα είναι, αφού θα συνδέεται με τη θέσπιση κινήτρων, τα οποία προτείνεται να περιλαμβάνονται και στην Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας όπως: χορήγηση μισθολογικού κλιμακίου στους δημόσιους υπαλλήλους, επιπλέον μόρια για όσους παίρνουν μέρος σε διαγωνισμό του ΑΣΕΠ, «προτεραιότητα» στις προσλήψεις στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.
 Να ενταχτεί ο εθελοντισμός μόνιμα σε Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας ή σε «διμερείς» συμβάσεις και να καθοριστούν οι εθελοντικές εργασίες.
Το Κόμμα μας θα αντιπαλέψει τέτιες αντεργατικές μεθοδεύσεις, οι οποίες συνιστούν τα bonus που υποσχέθηκε η κυβέρνηση στις κατασκευαστικές εταιρίες, ότι θα έχουν, για να παραδώσουν τα έργα μέσα στις προθεσμίες. Ο λαός θα δεχτεί ένα μπαράζ προπαγανδιστικό, για να «καταταγεί» εθελοντής για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Παρ' όλα αυτά ξέρουν και οι ίδιοι πως η όξυνση των προβλημάτων είναι τέτια, ώστε δεν αρκούν οι «πατριωτικές» κορόνες τους για να συγκινηθούν οι ευαίσθητες χορδές της εθελοντικής προσφοράς. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες προσφέρουν στην κυβέρνηση μια δυνατότητα για ανασύσταση σε ευρεία κλίμακα μηχανισμών ρουσφετιού, εξαγοράς και ελέγχου, που δε θα λήξουν το 2004, αλλά θα συνεχιστούν και μετά από αυτό.

ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΜΕΣΩΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ

Εκσυγχρονίζονται τα μέσα καταστολής και παρακολούθησης. Θα χρησιμοποιηθούν για την «ασφάλεια» των αγώνων, τα οποία είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι θα χρησιμοποιηθούν εναντίον του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε το διόλου ευκαταφρόνητο «Ολυμπιακό» κονδύλι των 234.776.200 ΕΥΡΩ που έχει εγγραφεί στο ΠΔΕ, στον προϋπολογισμό του υπουργείου Δημόσιας Τάξης, για το 2002 και το οποίο προορίζεται για την «προμήθεια μηχανικού και λοιπού εξοπλισμού» ειδικά για τις ανάγκες των ολυμπιακών αγώνων.
Η κυβέρνηση ήδη έχει προετοιμάσει ένα νομοθετικό πλαίσιο που ουσιαστικά απαγορεύει διαδηλώσεις και γενικά εκδηλώσεις που δε «συνάδουν» με την ταυτότητα των αγώνων, έτσι όπως φυσικά την καθορίζουν η ΔΟΕ και οι πολυεθνικοί χορηγοί της. Φυσικά, δεν τρέφουμε αυταπάτες. Τα μέτρα καταστολής εναντίον του λαϊκού κινήματος είναι συνολικότερα, προωθούνται όχι μόνο σε εθνικό επίπεδο και δεν αφορούν μόνο στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Σίγουρα, όμως, οι Ολυμπιακοί Αγώνες αποτελούν μια ευκαιρία για το κράτος του κεφαλαίου να αποκτήσει τεχνογνωσία ανώτερου επιπέδου στην καταστολή, στον έλεγχο και στην παρακολούθηση των εκάστοτε υπόπτων. Ταυτόχρονα, η επίκληση της εθνικής υπόθεσης αξιοποιείται για την καλλιέργεια ανεκτικών συνειδήσεων στην περιστολή και παραβίαση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών.
Πολύ σοβαρό ζήτημα είναι η άμεση ανάμειξη ξένων μυστικών υπηρεσιών (Μοσάντ, CIA, FBI) στα συστήματα και στις υπηρεσίες κρατικής ασφαλείας, με τη δυνατότητα που τους παρέχει η συμμετοχή τους στο επίπεδο της επιτροπής εμπειρογνωμόνων.

ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΕΚΤΑΣΕΙΣ

Μεγάλης σημασίας δημόσιες εκτάσεις στο τσιμεντοποιημένο Λεκανοπέδιο της Αττικής ιδιωτικοποιούνται. Υλοποιούνται τα χειρότερα σχέδια για τις ακτές του Σαρωνικού με τις εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις ακτών και λιμένων. Αλλοιώνονται οι ακτές του Σαρωνικού με την ανάπτυξη εντατικών κερδοσκοπικών χρήσεων τουρισμού (νέες μαρίνες, ξενοδοχεία, κέντρα διασκέδασης κλπ.).
Ο χώρος του αεροδρομίου Ελληνικού, που η κυβέρνηση είχε υποσχεθεί να μετατρέψει σε μητροπολιτικό πάρκο, μετατράπηκε σε «ολυμπιακή χαβούζα» και η κυβέρνηση τον παραδίνει κομμάτι-κομμάτι στο κεφάλαιο για κερδοσκοπική εκμετάλλευση.
Η κυβέρνηση έχει σοβαρή πολιτική ευθύνη, γιατί «κάνει νοικοκύρηδες» τους διεκδικητές (κληρονόμους του Βεΐκου) έκτασης 2.000 στρεμμάτων στην περιοχή Ομορφοκκλησιάς στο Γαλάτσι, καταβάλλοντας σε αυτούς το ποσό της αποζημίωσης για την απαλλοτρίωση έκτασης 92,8 στρεμμάτων, στα οποία θα κατασκευαστεί το ολυμπιακό γυμναστήριο για το πινγκ-πονγκ και τη ρυθμική γυμναστική. Το παράξενο -για εμάς όμως απόλυτα εξηγήσιμο- είναι ότι εδώ και δεκαετίες καμία κυβέρνηση δεν έλυσε ούτε το περίφημο «ιδιοκτησιακό» της περιοχής ούτε και το χαρακτήρα των επιτρεπομένων χρήσεων, παρά το γεγονός ότι από το 1915 υπάρχουν αποφάσεις που την ανακηρύσσουν Εθνικό Δάσος.
Η περιοχή του Σχοινιά στο Μαραθώνα μετατρέπεται σε Εθνικό Πάρκο - επιχείρηση, στα πλαίσια της οποίας θα λειτουργήσει το κωπηλατοδρόμιο, με συνέπειες την αλλοίωση του σπάνιου φυσικού οικοσυστήματος της περιοχής, την αλλοίωση του ιστορικού τοπίου και την προσβολή της ιστορικής σημασίας του τόπου.
Μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες ο λαός του Λεκανοπεδίου θα έχει στη διάθεσή του λιγότερους πραγματικά ελεύθερους, δημόσιους χώρους. Γίνεται λόγος περί «μεγάλης ευκαιρίας για την αναβάθμιση του περιβάλλοντος» και για εκατομμύρια θάμνους, δενδρύλλια και δέντρα που θα φυτευτούν στην Αττική εν όψει του 2004. Μήπως όμως τα εκατομμύρια φυτά, πρόκειται να τοποθετηθούν σε νέους ενιαίους χώρους πρασίνου, που θα δημιουργηθούν στην Αθήνα και στο Λεκανοπέδιο της Αττικής και να παραμείνουν σε αυτούς και μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες και γιατί η κυβέρνηση και η Οργανωτική Επιτροπή δεν τους αναφέρουν;
Εμείς, αντιθέτως, πιστεύουμε από όσα διαβάσαμε ότι η κυβέρνηση ως Ολυμπιακό Πράσινο χαρακτηρίζει τους περιβάλλοντες χώρους των ολυμπιακών εγκαταστάσεων, τις πρασιές δηλαδή των κτιρίων. Βαφτίζει «ολυμπιακό πράσινο» τα ήδη υπάρχοντα πάρκα και πλατείες της Αθήνας και των περιοχών των ολυμπιακών εγκαταστάσεων, τα οποία θα φροντίσει να εξωραΐσει, γιατί πολλά από αυτά θα τα παραδώσει σε χορηγούς για να εγκαταστήσουν περίπτερα με τα προϊόντα τους. Στο  Ολυμπιακό Πράσινο συγκαταλέγονται ακόμα και οι νησίδες των οδικών δικτύων.

Ο ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ

Μήπως όμως η διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα το 2004 θα συμβάλει στην αλλαγή της κατάστασης που επικρατεί στον αθλητισμό;
Είναι γνωστή η κατάσταση που επικρατεί στον αθλητισμό και ιδιαίτερα στον πρωταθλητισμό. Εμείς εκτιμούμε ότι η διοργάνωση δεν πρόκειται να ανατρέψει τα βασικά χαρακτηριστικά αυτής της κατάστασης. Τα ολυμπιακά έργα δεν πρόκειται να ικανοποιήσουν τις πραγματικές ανάγκες του λαού και της νεολαίας για άσκηση, φυσική σωματική αγωγή, γι’ αυτό που εμείς ως Κόμμα περιγράφουμε με τον όρο μαζικό, λαϊκό αθλητισμό.
Ο αθλητισμός αυτού του είδους, ο οποίος είναι δικαίωμα και κοινωνικό αγαθό και όχι εμπόρευμα, για να αναπτυχθεί, χρειάζεται κατ’ αρχήν να καλλιεργηθεί μέσα στα σχολεία, χρειάζονται οι αθλητικοί χώροι σε όλες τις γειτονιές και μια βασική επίσης προϋπόθεση είναι ο ελεύθερος χρόνος, που προϋποθέτει σταθερή εργασία και ικανοποιητικό βιοτικό επίπεδο, αλλά και ο ελεύθερος χώρος.
Η κυβέρνηση δε δίνει ούτε δραχμή παραπάνω για τη διαμόρφωση αθλητικής υποδομής στα σχολεία, φτιάχνει όμως το πρόγραμμα «Ολυμπιακή Παιδεία» που συνιστά προπαγανδιστική παρέμβαση στη μαθητική νεολαία, με σκοπό την προσέλκυση εθελοντών όχι μόνο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, αλλά γενικότερα τη διαμόρφωση ανεκτικότερων συνειδήσεων στους νέους ανθρώπους για τις ελλείψεις της κρατικής υποδομής σε τομείς που ο λαός έχει ανάγκη και την κάλυψή τους με την εθελοντική προσφορά.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΛΥΣΗΣ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ


Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΛΥΣΗΣ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ 






Δυο ξεψύχησαν μόλις άκουσαν την απόλυση. Ενας ακόμα χάθηκε γιατί δεν υπήρχε γιατρός. Ενας άλλος, άνεργος αυτός, αυτοκτόνησε (χτεσινές καταγραφές).
Πόσα θύματα δεν καταγράφονται καθημερινά; Αλλά και πόσο τεράστια η ευθύνη όσων καταγράφουν την εικόνα και κρύβουν την αιτία.
Εμφανίζουν την κατάσταση έτσι που να μοιάζει σαν η εργατική τάξη να αυτοκτονεί, χαρίζοντας ικανοποίηση σ' όσους εξηγούν το φαινόμενο σαν θέλημα θεού.
Ο μόνος θεός είναι το καπιταλιστικό κέρδος.



Γι' αυτό το κέρδος συμβαίνουν τα πάντα γύρω μας. Γι' αυτό το κέρδος παίρνονται τα μέτρα που τσακίζουν μισθούς, συντάξεις, οδηγούν στην ανεργία, χτυπάνε την Υγεία.
Υπηρετώντας αυτό το κέρδος, οι ένοχοι για την εφαρμογή αυτών των πολιτικών προσπαθούν να βγάλουν την ουρά τους απέξω, διαφωνώντας δήθεν στις λεπτομέρειες και ζητώντας ισοδύναμα μέτρα.
Εσχάτως ανακάλυψαν και ότι πάσχει η δημοκρατική διαδικασία. Είναι πρόβλημα, λένε, που θα ψηφιστούν τα μέτρα με ένα άρθρο (ο Λαφαζάνης χτες εξηγούσε στον ΣΚΑΪ τον καημό του βουλευτή που δε θα μπορέσει να καταθέσει τις προτάσεις του).
Ολοι μαζί έχουν προϊστορία. Αυτά για τα οποία δήθεν δεν συμφωνούν είναι η πολιτική που ήδη έχει εφαρμοστεί είτε κυβερνούσε η ΝΔ είτε το ΠΑΣΟΚ. Είναι αυτά που έχουν αποδεχτεί ως κατευθύνσεις της ΕΕ, εδώ κολλάει και ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΔΗΜΑΡ.

Ωραιότεροι όλων οι δημοσιογράφοι. Αυτοί ακριβώς που έσκιζαν τα ρούχα τους για τους υψηλόμισθους εργάτες, τώρα διαμαρτύρονται γιατί οδηγείται ο μισθός στα 400 ευρώ (Τριανταφύλλου, Ξυδάκης χτες στον ΣΚΑΪ).

 Αναρτήθηκε από  xristos bellos  

Πορτογαλία: Παρέμβαση του στρατού


Πορτογαλία: Παρέμβαση του στρατού 

Οι ένοπλες δυνάμεις καλούν σε παραίτηση τον Πρωθυπουργό 

 Η ισχυρή ένωση στρατιωτικού προσωπικού της Πορτογαλίας κάλεσε σε παραίτηση τον πρωθυπουργό, κατηγορώντας την κυβέρνηση συνασπισμού κομμάτων ότι "καταστρέφει τη χώρα" και ότι "χρησιμοποιεί τον πορτογαλικό λαό σαν πειραματόζωο για κοινωνικά πειράματα" με τα νέα μέτρα λιτότητας. 

 "Είναι σαφές ότι τα μέτρα που επέβαλε αυτή η κυβέρνηση απέτυχαν. Επικεντρώνονταν στην απαξίωση της εργασίας και των κοινωνικών δικαιωμάτων επιβάλλοντας όλο και περισσότερα μέτρα λιτότητας, περισσότερη ανεργία, και περισσότερη αβεβαιότητα", δήλωσε η Associação de Praças (AP) [Ένωση Οπλιτών] σε μια διακήρυξη που σηματοδοτεί μια σημαντική στροφή ενάντια στην τωρινή κυβέρνηση από ένα τμήμα της πορτογαλικής κοινωνίας που δεν είναι εξ ορισμού αντίθετο με την διενέργεια επιτυχημένων επαναστάσεων.

 Σε ό,τι αφορά τα νέα μέτρα λιτότητας, η ένωση δήλωσε ότι δεν έχει σκοπό να κάθεται παθητικά να κοιτά καθώς "διενεργείται αυτή η ποταπή επίθεση", και τόνισε ότι "δεν είναι μέρος του τρόπου σκέψης του στρατού να αποφεύγει την εμπλοκή σε καταστάσεις." 

 "Κύριε πρωθυπουργέ, για το καλό της Πορτογαλίας και των Πορτογάλων, κάντε τους τη χάρη, παραιτηθείτε τώρα και μεταναστεύστε", παροτρύνει η δήλωση που έρχεται λίγο μετά την δήλωση, το περασμένο Σάββατο, του στρατού, ότι είναι αποδεκτό για τα μέλη του να συμμετέχουν στις μαζικές συγκεντρώσεις σε όλη την Πορτογαλία, μιας και είναι "και αυτοί πολίτες." 

 Η ένωση κατηγορεί την κυβέρνηση πως μεταμόρφωσε "τους φτωχούς σε εξαθλιωμένους και την αστική τάξη σε νεόπτωχους", οδηγώντας σε μια "κατεστραμμένη χώρα, που βαδίζει χωρίς στόχο, προς την άβυσσο." 

 "Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε σ' αυτή την Τρόϊκα ή οποιαδήποτε άλλη να συνεχίσει. Έχουμε την έννομη ισχύ να υπερασπιζόμαστε το πορτογαλικό Σύνταγμα και δεν μπορούμε, ούτε και θα έπρεπε, να επιτρέψουμε σε ένα έθνος όπως το δικό μας, με 900 χρόνια ιστορίας, να σβήσει επειδή εσείς αποφασίσατε να κάνετε την Πορτογαλία όμηρο των συμφερόντων του μεγάλου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου." 

 Η Ένωση των Ένοπλων Δυνάμεων Association υπενθυμίζει στον πρωθυπουργό Pedro Passos Coelho πως σύσσωμο το στρατιωτικό προσωπικό έχε "ορκιστεί με όρκο να προστατέψει την πατρίδα, να διαφυλάξει και να προστατεύσει το Σύνταγμα και τους νόμους της Δημοκρατίας, και αποσείουμε αποφασιστικά τα μέτρα που ακολουθείτε διότι έρχονται σε αντίθεση με όλα όσα τα μέλη μας ορκίστηκαν να υπεραπιστούν." 

 Πηγή: algarvedailynews
 Μετάφραση: Lenin Reloaded
 Για τους πορτογαλόφωνους, η πρωτότυπη διακήρυξη εδώ. 
 Αναρτήθηκε από Αντωνη

Γλώττα λανθάνουσα τ' αληθή λέγει


Γλώττα λανθάνουσα τ' αληθή λέγει 
 *** Ή έχει πρόβλημα με τα ελληνικά του ο Γιάννης Στουρνάρας ή του ξέφυγε. Ο υπουργός οικονομικών, θέλοντας να δείξει ότι το έδαφος για επενδύσεις στην Ελλάδα έχει "στρωθεί" ικανοποιητικά, δήλωσε ότι "οι μισθοί και το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος έχουν μειωθεί δραματικά".

 Η λέξη "δράμα" και τα παράγωγά της δεν σημαίνουν κάτι καλό, σε καμμιά περίπτωση. Ό,τι "δραματικό" κι αν συμβεί, είναι πάντοτε για κλάματα. Προφανώς, ο παραμορφωμένος υπουργός μπέρδεψε τα επιρρήματα και είπε "δραματικά" αντί να πει "δραστικά". Για κλάματα, λοιπόν, τα ελληνικά τού Στουρνάρα. Ή, μήπως, "γλώττα λανθάνουσα τ' αληθή λέγει";


 *** "Αιδοίον καλλιγραφία" τα έχουν κάνει στο υπουργείο εργασίας. Πρώτα βγαίνει ο υπουργός, ο Βρούτσης ο απελευθερωτής, να ξεκαθαρίσει ότι, από το πακέτο μέτρων των 11,5 δισ., το υπουργείο του έχει αναλάβει να μαζέψει 4,5-5 δισ. (με τους γνωστους τρόπους: κόψιμο μισθών και συντάξεων, καρατόμηση επιδομάτων, αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης κλπ). Έλα, όμως, που τον καρφώνει ο προκάτοχός του (και συνεταιράκι του στην κυβερνητική τρόικα) Γιώργος Κουτρουμάνης, ο οποίος αποκαλύπτει ότι ο προγραμματισμός γίνεται για εξοικονόμηση 9,5 δισ. (8 από περικοπές μισθών και συντάξεων και 1,5 από άλλες δράσεις)!

 Και φυσικά, δεν έχω τίποτε με τα αιδοία, πολύ δε περισσότερο με τα καλλιγραφημένα. Αλλά όταν χτες χάλαγες κάθε χρόνο 16 δισ. για μισθούς και συντάξεις, πώς διάβολο θα εξοικονομήσεις αύριο 8, δηλαδή τα μισά; Τα φτωχά μου μαθηματικά έναν μόνο τρόπο υποδεικνύουν: μείωση μισθών και συντάξεων στο μισό. Και, μάλιστα, οριζόντια. Τόσο οριζόντια όσο οι ταφόπλακες. Προφανώς, οι αυξημένες ταφόπλακες θα αποδείξουν στην ανθρωπότητα ότι η Ελλάδα έπαψε πλέον να είναι σοβιέτ. Και, προφανέστερα, ο Κουτρουμάνης δεν ξέρει τι του γίνεται, εκτός εάν κι αυτουνού η γλώσσα είπε την αλήθεια κατά λάθος.


 *** Πάντως, ακούσαμε κι ένα "μπράβο" ως χώρα. Μας το απένειμε ο πρόεδρος της ευρωζώνης, ο πολύς Ζαν-Κλωντ Γιούνγκερ, μαζί με την διαπίστωση ότι η ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας έχει βελτιωθεί σημαντικά, εξαιτίας της υποχώρησης του εργατικού κόστους. Πάμε καλά, λοιπόν. Πιάνουν τόπο οι θυσίες μας, βρε αδερφέ. Παράλληλα, ο Γιούνγκερ δεν έχασε την ευκαιρία να επισημάνει ότι κάνει τα αδύνατα δυνατά για να κρατήσει την Ελλάδα στην ευρωζὠνη, μιας και τυχόν αποχώρησή μας θα επηρέαζε αρνητικά ολόκληρη την Ευρώπη.

 Ντάνκεσεν και μερσί μποκού για το διπλό κοπλιμέντο, μίστερ! Ντάνκεσεν για την αμέριστη συμπαράσταση και μερσί μποκού που αναγνώρισες το μεγαλείο τής φυλής μας με την παραδοχή πώς η απουσία μας θα ταρακουνήσει ολόκληρη Ευρώπη. Μόνο που, με κάτι τέτοια, καταλαβαίνουμε ότι νοιαζόσαστε για την πάρτη σας κι εμάς μας έχετε γραμμένους στα παπάρια σας. Καθ' ότι, αν εγώ πεθάνω από την πείνα, να χέσω την ανταγωνιστικότητά μας. Καπίτο; Οπότε, άσε τα μπράβο γιατί εκτίθεσαι.


 *** Όταν σας έλεγα τις προάλλες "να τον χαιρόμαστε", ήξερα τι σας έλεγα. Περιχαρής ο Τάκης Αθανασόπουλος (ο πρόεδρος του ταμείου αποκρατικοποιήσεων, ντε!), το διέπραξε καθώς έδινε συνέντευξη στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς: "H Ελλάδα μπορεί να γίνει Ελ Ντοράντο για τους επενδυτές, καθώς προωθεί αποφασιστικά το πρόγραμμα των αποκρατικοποιήσεων". Πώς λέμε "θέλει η πουτάνα να κρυφτεί κι η χαρά δεν την αφήνει"; Έτσι ακριβώς.

 Με το μπαρδόν, μεγάλε, αλλά η παρομοίωσή σου είναι μάλλον ατυχής. Μπορεί να πλούτισαν οι χρυσοθήρες που την έπεσαν στο "Ελ Ντοράντο" (σ.σ.: πώς λέμε "Ελ Σαλβαντόρ" πάει αυτό;) αλλά τους ντόπιους, τους φουκαριάρηδες τους ιθαγενείς, τους έφαγε η μαρμάγκα και το μαύρο σκοτάδι. Τόσο χρυσάφι είχε η γη τους αλλά αυτοί δεν πήραν ούτε από τα τρία το μακρύτερο. Προφανώς, ο Τάκης δεν ήθελε να υπονοήσει κάτι τέτοιο για μας τους ιθαγενείς αλλά είπαμε: "γλώττα λανθάνουσα..."

cogito ergo



Η λευκή τρομοκρατία στην Κρήτη


Η λευκή τρομοκρατία στην Κρήτη -
  Μαρτυρία Μίκη Θεοδωράκη 




Το παρακάτω αποτελεί απόσπασμα του αυτοβιογραφικού έργου του Μίκη Θεοδωράκη Δρόμοι του Αρχάγγελου. 


 (Βρισκόμαστε στην Κρήτη των τελών του 1949, ο Μίκης Θεοδωράκης έχει επιστρέψει στο πατρικό του από την Μακρόνησο. Πρακτικά ο Εμφύλιος έχει λήξει) 

 Όταν πλησιάζαμε στην γέφυρα του Κλαδισού, για να μπεις στα Χανιά ένας χωροφύλακας μας έκανε σήμα να σταματήσουμε και να παρκάρουμε πίσω από την ουρά παρκαρισμένων λεωφορείων και αυτοκινήτων, που είχαν στηθεί στη δεξιά πλευρά του δρόμου. Μας διέταξε να βγούμε έξω. Ο θείος του είπε "Τμηματάρχης της Γενικής Διοικήσεως". Όμως ο χωροφύλακας χωρίς να εντυπωσιαστεί από το αξίωμα, θα έλεγα ζοχαδιασμένος, του λέει "Κι ο Παπάγος να σουνα το ίδιο μου κάνει. Θα βγείτε όλοι για να δείτε όλοι." Μια ουρά από χωριάτες και χωριάτισσες κάπου διακόσια μέτρα μάκρος, είχε σχηματιστεί και βάδιζε αργά προς τον Κλαδισό. Εκεί είχαν κρεμάσει τον καπετάν Γιώργη, τον φόβο και τον τρόμο της Χωροφυλακής και γενικότερα των "εθνικών δυνάμεων" της περιοχής. Είχαν φτιάξει ένα είδος κρεμάστρας, με χοντρά κλαδιά από δέντρα κι από εκεί κρέμονταν σαν σφαχτάρια οι σκοτωμένοι αντάρτες και αντάρτισσες. Τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα, όλοι όσοι έμπαιναν κι όσοι έβγαιναν από τα Χανιά και που θα περνούσαν υποχρεωτικά τη γέφυρα, θα έπρεπε να παρελάσουν μπροστά στους κρεμασμένους για "να δουν". Πλάι στον καπετάν-Γιώργη είχαν κρεμασμένη τη Δασκάλα- έτσι ήταν το αντάρτικο ψευδώνυμό της.(μάλλον η Βαγγελιώ Κλάδου) Αυτή την είχαν κρεμάσει ανάποδα. Έτσι που φαίνονταν η μαύρη κιλότα της. Η άσπρη κοιλιά της και ο αφαλός της που είχε τριχίτσες. Τα δυο βυζιά της είχαν πέσει στους ώμους απ' τις δυο πλευρές του προσώπου που ήταν παράξενο να το βλέπεις ανάποδα. Είχε τα μάτια ολάνοιχτα, μαύρο χρώμα. Κάτασπρη κόρη. Κι όπως σε κοίταζαν ανάποδα, σου έρχονταν να οπισθοχωρήσεις, αυθόρμητα. Σαν να σε πρόσταζαν: "Τι κάθεσαι προχώρα!" Πιο πέρα, άλλοι δυο αντάρτες κρεμασμένοι κανονικά. Δυο παιδιά θα λεγες δεκαέξι χρονών το πολύ. Ο ένας χαμογελούσε. Όμως και οι δύο είχαν πολλές και βαθιές πληγές από όπου έσταζε αίμα. Σημάδι ότι τα βασάνισαν και τα σκότωσαν εκείνο το πρωί. Πλάι στον κάθε κρεμασμένο δεξιά ζερβά ήταν τοποθετημένοι στρατιώτες με πλήρη εξάρτυση. Άλλοι είχαν ύφος αδιάφορο κι άλλοι φάνηκαν θλιμμένοι. Όμως οι περισσότεροι κοίταγαν καλά στα μάτια όσους περνούσαν από μπροστά σαν να ήθελαν να μαντέψουν τι σκέπτονται. Οι πιο πολλοί, κυρίως χωριάτες κοίταζαν τους νεκρούς με τρόμο. Κάπου κάπου βρίσκονταν κανένας να βρίσει να φτύσει τους νεκρούς. Το έκαναν από φόβο ή από μίσος; Ο χωρικός που ήταν ακριβώς μπροστά μας, έσβησε το τσιγάρο του στον αφαλό της Δασκάλας. Μύρισε καμένο κρέας. Γέλασε με το κατόρθωμά του στον φρουρό, όμως αυτός τον αγριοκοίταξε. Καθώς περνούσα με την σειρά μου μπροστά στους σκοτωμένους σκεπτόμουν μονάχα μια λέξη "Εκδίκηση" Τίποτα άλλο. 



 Αναρτήθηκε από Ober

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ Αποτελειώνει τον αθλητισμό


ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ
Αποτελειώνει τον αθλητισμό
Αναστάτωση από την αλλαγή απόφασης που ουσιαστικά αφήνει εκτός εγγυημένης επιχορήγησης τις Ομοσπονδίες
Ραγδαίες είναι οι εξελίξεις τις τελευταίες μέρες στο χώρο του ελληνικού αθλητισμού μετά το θέμα που προέκυψε και αφορά συγκεκριμένες κυβερνητικές αποφάσεις οι οποίες αν εφαρμοστούν δίνουν τη χαριστική βολή στον ήδη βαριά πληγωμένο χώρο του αθλητισμού. Και αυτό γιατί πλέον είναι πιο ορατό από ποτέ το ενδεχόμενο της οριστικής παύσης των κρατικών επιχορηγήσεων ακόμα και της συγχώνευσης ή κατάργησης των αθλητικών ομοσπονδιών.
Σύμφωνα με τα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας στα μισά του περασμένου μήνα (13/8) τα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, ΔΕΚΟ, Ομοσπονδίες κλπ. κλήθηκαν να καταθέσουν 12 στοιχεία διαχείρισης στην ΕΛΣΤΑΤ προκειμένου να συνεχίσουν να λαμβάνουν την προβλεπόμενη κρατική επιχορήγηση. Η προθεσμία κατάθεσης των δικαιολογητικών (τριμηνιαίοι απολογισμοί, υπηρεσιακοί απολογισμοί κ.λπ.) έληγε στις 10/9. Ωστόσο, στις 7 Σεπτέμβρη (κι ενώ οι Ομοσπονδίες ήταν έτοιμες να καταθέσουν τα έγγραφα) η ΕΛΣΤΑΤ με αιφνιδιαστική νέα απόφασή της θέτει όλες τις αθλητικές Ομοσπονδίες και την ΕΟΕ εκτός φορέων Γενικής Κυβέρνησης. Κάτι που πρακτικά σημαίνει ότι μένουν εκτός εγγυημένης επιχορήγησης.
Δεν υπάρχει μέλλον
Οπως εκτιμούν οι παράγοντες των Ομοσπονδιών και άνθρωποι του αθλητισμού, εάν εφαρμοστεί η συγκεκριμένη απόφαση το πιο πιθανό είναι πλέον να υπάρξουν σαρωτικές αλλαγές στο αθλητικό τοπίο οι οποίες όμως πρακτικά κάθε άλλο παρά για καλό θα είναι. Και αυτό γιατί οι συγχωνεύσεις και οι καταργήσεις Ομοσπονδιών φαντάζουν να είναι σε πρώτη γραμμή του σχεδίου, ενώ από την άλλη τα όποια λιγοστά χρήματα θα δίνονται -τα οποία λογικά θα είναι όσα περισσέψουν από τους φορείς Γενική Διακυβέρνηση- θα προκαλέσουν πολλές δυσλειτουργίες, όπως για παράδειγμα ο προγραμματισμός της κάθε Ομοσπονδίας ενώ αμφίβολο είναι εάν σε κάποιες περιπτώσεις θα φθάνουν ακόμα και για τα τυπικά έξοδα.
Εκτακτη συνάντηση όρισε η ΕΟΕ
Μετά τις τελευταίες εξελίξεις η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή αποφάσισε να αντιδράσει άμεσα, με τον πρόεδρό της Σπύρο Καπράλο να ορίζει συνάντηση για σήμερα το πρωί με τους προέδρους των Ομοσπονδιών για να δουν πώς θα αντιδράσουν στα νέα δεδομένα. Η πλειοψηφία των αθλητικών παραγόντων πιστεύει ότι με την κίνηση αυτή, θα εξαφανιστεί ο ελληνικός αθλητισμός. Την ίδια ώρα υπήρξαν και οι πρώτες επίσημες αντιδράσεις με την Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία να ανοίγει πρώτη το χορό μέσω παρέμβασης από τον πρόεδρο της Θανάση Βασιλιάδη. Με αφορμή αυτές τις εξελίξεις ο πρόεδρος της ΕΓΟ προχώρησε σε μια δημόσια παρέμβαση, αναφέροντας τα γεγονότα που προηγήθηκαν, θέτοντας μια σειρά από ερωτήματα και παρουσιάζοντας προτάσεις - αιτήματα για άμεση αποκατάσταση του προβλήματος.
Πατρίκιοι και Πληβείοι
Πάντως το όλο θέμα έβγαλε στην επιφάνεια και μια άλλη πτυχή του. Αυτή που έχει να κάνει με τις διαφορές που υπάρχουν στους κόλπους του ελληνικού αθλητισμού και μάλιστα ακόμα και όταν το ...καράβι βρίσκεται ένα βήμα πριν το βυθό. Ακόμα και την ύστατη ώρα φαίνεται να βρίσκει εφαρμογή η λογική «ο θάνατος σου ή ζωή μου» με τις Ομοσπονδίες χωρισμένες σε πατρίκιους και πληβείους, με κύρια διαφορά τις χορηγίες που λαμβάνει η κάθε μία από ιδιωτικά συμφέροντα. Αποτέλεσμα των πρακτικών εμπορευματοποίησης του αθλητισμού που εφαρμόστηκαν τα προηγούμενα χρόνια από τις πολιτικές των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ και μετέτρεψαν τα αθλήματα σε προϊόντα με εμπορική διαβάθμιση (ανάλογο με το πόσο πουλάει το καθένα).
Στην παρέμβασή του ο πρόεδρος της ΕΓΟ μάλιστα κάνει λόγο για «πανηγυρισμό κάποιων» μετά τα καινούρια δεδομένα τους οποίους χαρακτηρίζει ανεπίτρεπτους. Χθες ο πρόεδρος της Κολυμβητικής Ομοσπονδίας Δημήτρης Διαθεσόπουλος με δηλώσεις του στο ραδιοφωνικό σταθμό «Sentra Fm» απάντησε στις κατηγορίες διαφόρων παραγόντων άλλων Ομοσπονδιών ότι το συγκεκριμένο θέμα ξεκίνησε από τις τάσεις αυτονόμησης που επέδειξαν η ΚΟΕ και ο ΣΕΓΑΣ ώστε να εξαιρεθούν από την κρατική επιχορήγηση. Ο πρόεδρος της ΚΟΕ διέψευσε ότι ισχύει κάτι τέτοιο και τόνισε πως η ΚΟΕ ήταν η πρώτη που έστειλε τα στοιχεία όταν ζητήθηκε.
Απουσία συγκεκριμένου διεκδικητικού πλαισίου
Πάντως, το τελευταίο περιστατικό αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της απουσίας συγκεκριμένου διεκδικητικού πλαισίου από όλες τις Ομοσπονδίες προς την Πολιτεία. Ενός πλαισίου που στόχο θα έχει ενίσχυση του αθλητισμού από το Κράτος το οποίο πρέπει να παρέχει όλες τις προϋποθέσεις, υλικοτεχνική υποδομή, επιστημονική στήριξη, επαρκή χρηματοδότηση και διαμόρφωση του αντίστοιχου νομικού πλαισίου, που να κατοχυρώνει το δικαίωμα στη Φυσική Αγωγή και στον Αθλητισμό για τα λαϊκά στρώματα.

Χρυσαυγιτισμός με ... πολιτικά


Χρυσαυγιτισμός με ... πολιτικά


Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ


Οσα ακολουθούν δημοσιεύτηκαν την περασμένη Κυριακή στην εφημερίδα«Καθημερινή», σε άρθρο υπό τον τίτλο
«Η ευκαιρία της Χρυσής Αυγής για τη δημοκρατία»
και φέρουν την υπογραφή του Στ. Κασιμάτη.
*
Αντιγράφουμε:
*
«Οσοι πιστεύουμε στην δημοκρατία οφείλουμε ένα μεγάλο "ευχαριστώ" στην Χρυσή Αυγή - και σοβαρολογώ απολύτως. Της το οφείλουμε για την ευκαιρία που μας προσφέρει -και μάλιστα την ώρα που την έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη- ώστε να διορθώσουμε λάθη δεκαετιών και να κάνουμε μια νέα αρχή στην πολιτική ζωή. Είναι η ευκαιρία που δίνεται στη νομιμότητα να αναμετρηθεί, επιτέλους, με την οιονείνομιμοποιημένη βία της Αριστεράς: αυτό το καρκίνωμα της Μεταπολίτευσης (...).Ανεχόμαστε στελέχη ή ακόμη και βουλευτές του ΚΚΕ ή του ΣΥΡΙΖΑ να υπερασπίζονται καταλήψεις πανεπιστημιακών κτιρίων από λαθρομετανάστες, να εμποδίζουν τη λειτουργία επιχειρήσεων που υφίστανται νομίμως (π.χ., το χρυσωρυχείο στην Χαλκιδική), να επιβάλουν με το ξύλο την υποχρέωση της απεργίας σε ανθρώπους που θέλουν να δουλέψουν (...). Και αν ως τώρα ήταν ο φόβος που συγκρατούσε τους πολιτικούς, ας είναι καλά τα "λεβεντόπαιδα με τις μαύρες μπλούζες" και τα καμώματά τους, που δίνουν την ευκαιρία στον αστικό πολιτικό κόσμο να υπερβεί το δέος της εξ αριστερών "ιεράς αγανακτήσεως" και να αποδείξει ότι η δημοκρατία μπορεί να υπερισχύσει εκείνων που επιβάλλουν τη βία, είτε μαύρη είτε κόκκινη (...).
Αν ο Σαμαράς εννοεί αυτά που έλεγε προεκλογικά, αν ο Βενιζέλος καταλαβαίνει ότι μόνον ως αστική σοσιαλδημοκρατία μπορεί να έχει μέλλον το ΠΑΣΟΚ και αν ο Κουβέλης πιστεύει στη διαφορά της δημοκρατικής Αριστεράς από την Αριστερά της βίας, ιδού η ευκαιρία κύριοι! Η Χρυσή Αυγή, χωρίς να το καταλαβαίνει, ανοίγει τον δρόμο για την επιβολή της νομιμότητας προς κάθε πλευρά: κουκουέδες, συριζαίους, χρυσαυγίτες - όλοι τους βλάπτουν τη δημοκρατία εξίσου. Πρόκειται για ευκαιρία, την οποία η κυβέρνηση πρέπει να αξιοποιήσει (...)».
*
Από τα παραπάνω είναι προφανές:
*
1) Οταν η αντιδραστική θεωρία περί «άκρων» και περί «μαύρης και κόκκινης βίας» αποκτά τόσο αναβαθμισμένη θέση στις σελίδες ενός παραδοσιακού οργάνου του αστικού κόσμου, όπως η «Καθημερινή»,
σημαίνει ότι η «μαυρίλα» κατέχει πλέον κεντρική θέση - με ό,τι αυτό συνεπάγεται και κυοφορεί - στο προπαγανδιστικό οπλοστάσιο του κράτους των κεφαλαιοκρατών, της λιτότητας, της καταστολής και των Μνημονίων.
*
2) Στην περίπτωση της «Καθημερινής» και του συντάκτη της δεν έχουμε να κάνουμε με μια λαθεμένη εκδοχή κάποιας αφηρημένης και γενικής καταδίκης της βίας, που σε άλλες περιπτώσεις θα μπορούσε να εκληφθεί και ως μια ευγενική αλλά ουτοπική ουμανιστική στάση.
Στην περίπτωση της «Καθημερινής» και του συντάκτη της, το θέμα δεν είναι να επαναλάβεις ότι, για παράδειγμα, η βία της Επανάστασης του '21, η βία της Αντίστασης εναντίον των ναζί στην Κατοχή, η βίαιη κατάληψη των Βερσαλιών, η μάχη του Στάλινγκραντ από την πλευρά των αμυνόμενων, η αιματοβαμμένη πάλη για το 8ωρο, ήταν ιστορικά αναγκαίες και δικαιωμένες μορφές πάλης.
Εδώ - στην περίπτωση της «Καθημερινής» και του συντάκτη της - έχουμε μια «μαύρη», διεστραμμένη και χυδαία επιχείρηση διαστρέβλωσης, παραχάραξης και παραποίησης. Εχουμε, στην πιο «κίτρινη» εκδοχή της, την επιδίωξη οι λαϊκοί, μαζικοί, κοινωνικοί και πολιτικοί αγώνες που αντιτίθενται στην πολιτική της πλουτοκρατίας
(και επειδή ακριβώς αντιτίθενται στην πλουτοκρατία),
να ταυτιστούν, να συκοφαντηθούν και να εξομοιωθούν με τον ναζισμό
(τον βγαλμένο από τα πολιτικά σπλάχνα της πλουτοκρατίας),
ωσάν να έχουν ή να είχαν ποτέ οποιαδήποτε σχέση (!) με τις τραμπούκικες ναζιστικές συμμορίες της ρατσιστικής, της φυλετικής, της μισαλλόδοξης, της φασιστικής βίας και τρομοκρατίας.
*
3) Η προσπάθεια της «Καθημερινής» και του συντάκτη της
(σ.σ.: στο ίδιο πνεύμα κινούνται δηλώσεις που αποδίδονται στον Μητσοτάκη, άρθρα σε άλλες εφημερίδες, τοποθετήσεις στελεχών της συγκυβέρνησης κ.λπ.)
να διαχυθεί στην κοινή συνείδηση το σχήμα πως «η ναζιστική και χρυσαυγίτικη βία οφείλεται στην αριστερή και κουκουέδικη βία», δεν είναι καινούργια. Αν ξύσει κανείς τη σκουριά αυτής της πολυκαιρισμένης προστυχιάς θα θυμηθεί, για παράδειγμα, τη θεωρία της εποχής των γερμανοτσολιάδων.
Τότε που οι «Τσολάκογλου» κατηγορούσαν το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ και το ΚΚΕ επειδή έκαναν Αντίσταση. Τότε που οι «Τσολάκογλου» ζητούσαν να σταματήσει η Αντίσταση, αφού, όπως έλεγαν, προκαλούσε - η Αντίσταση - τα αντίποινα των Γερμανών, δηλαδή τις θηριωδίες των ναζί. Θηριωδίες για τις οποίες, σύμφωνα με τους «Τσολάκογλου», υπεύθυνοι δεν ήταν οι Γερμανοί ναζί, αλλά το ΕΑΜ και το ΚΚΕ, επειδή έκαναν Αντίσταση...
***
Τέτοιου είδους κείμενα σαν το τελευταίο της «Καθημερινής» δεν αποκαλύπτουν την - έτσι κι αλλιώς - πασίγνωστη ποιότητα του συντάκτη της.
Βασικά, εκείνο που αναδεικνύουν είναι το είδος της κληρονομιάς που κουβαλάει η άρχουσα τάξη αυτής της χώρας, όπως και την κληρονομιά των εντύπων που απηχούν προνομιακά, όπως η «Καθημερινή», τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης.
*
Ειδικότερα, και σε ό,τι έχει να κάνει με την κληρονομιά της «Καθημερινής», θα περιοριστούμε να υπενθυμίσουμε τι υποστήριζε η «Καθημερινή» επί εποχής Βλάχου, στις29 Απρίλη 1941.
Δυο μέρες, λοιπόν, αφότου οι ιδεολογικοί και πολιτικοί πρόγονοι της «Χρυσής Αυγής», τα γερμανικά «Βάφεν Ες Ες», είχαν μπει στην Αθήνα,
η «Καθημερινή» έγραφε:
*
«Ο αθηναϊκός λαός αντιμετωπίζει τα γεγονότα με σταθεράν πεποίθησιν ότι όλα βαίνουν προς το καλύτερον, ότι λήξαντος του πολέμου, διά την Ελλάδα τουλάχιστον, ανοίγεται η περίοδος της ειρήνης και της εντός των πλαισίων της ειρήνης αυτής παραγωγικής δραστηριότητος. Η θέλησις των Ελλήνων, όπως εντός του ειρηνικού πλαισίου, το οποίο εξασφαλίζει εις αυτούς ο τερματισμός του πολέμου, αναπτύξουν όλας των τας ικανότητας και όλας των τας πρωτοβουλίας, θα δώση ασφαλώς αφορμήν διά να εκδηλωθούν όλαι εκείναι αι κεκρυμμέναι αρεταί της φυλής μας, αι οποίαι είτε εξ αδιαφορίας, είτε εξ αισθημάτων ηλαττωμένης αλληλεγγύης δεν είχον ανέλθει εις την επιφάνειαν τους τελευταίους καιρούς. Αι γερμανικαί αρχαί εμφορούμεναι από τας φιλικωτέρας των διαθέσεων απέναντι του ελληνικού πληθυσμού, τας αρετάς και τα προτερήματα του οποίου δεν ήργησαν να γνωρίσουν, θα τον συντρέξουν -περί τούτου δεν υπάρχει αμφιβολία- εις πάσαν θετικήν και οικοδομητικήν του προσπάθειαν».
*
Αυτά γράφονταν τότε.
Σε μια περίοδο, δηλαδή, που ο «χρυσαυγιτισμός» δεν είχε ανάγκη, όπως σήμερα, να κυκλοφορεί... με πολιτικά.

Ιστορία του ΔΣΕ, μέρος 43: Ο αγώνας του ΔΣΕ και οι πόλεις. Η 3η και 4η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ


Ιστορία του ΔΣΕ, μέρος 43: Ο αγώνας του ΔΣΕ και οι πόλεις. Η 3η και 4η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ

Ο αγώνας του ΔΣΕ και οι πόλεις
Πώς εκτιμούσε η καθοδήγηση του ΚΚΕ την κατάσταση
Meros50_Photo3_small.jpg
Ενα από τα κεντρικά και βασικά προβλήματα, που παρουσίασε ο ένοπλος αγώνας του ΔΣΕ, σ’ όλη τη διάρκειά του, ήταν η ενίσχυσή του από τα αστικά κέντρα της χώρας και ιδιαίτερα από τις μεγάλες πόλεις. Κι αυτό αφορούσε, όχι μόνο την ανάπτυξη των μαζικών – λαϊκών αγώνων, αλλά και την αύξηση των δυνάμεων του Δημοκρατικού Στρατού, με τη στρατολογία νέων μαχητών.
Οι πόλεις την περίοδο 1946 – 1949 δεν έπαιξαν το ρόλο που είχαν διαδραματίσει στα χρόνια της Εθνικής Αντίστασης, γεγονός που οφείλεται κυρίως σε αντικειμενικούς λόγους και ιδιαίτερα στη μεγάλη έκταση της μοναρχοφασιστικής τρομοκρατίας, στα πογκρόμ κατά των λαϊκών αγωνιστών, των κομμουνιστών, αριστερών, δημοκρατικών και προοδευτικών πολιτών των αστικών κέντρων, στις συλλήψεις, στις φυλακίσεις – κατά χιλιάδες – και στις εκτοπίσεις. Η ντόπια αντίδραση και οι ξένοι προστάτες και καθοδηγητές της, με τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του ’47, τις μετέπειτα πολεμικές τους ενέργειες και το όργιο της τρομοκρατίας, κατάφεραν όχι μόνο να στενέψουν στο μέγιστο δυνατό βαθμό την έξοδο αγωνιστών από τις πόλεις προς το βουνό αλλά και να αδειάσουν την ύπαιθρο από τον πληθυσμό της, στερώντας κι από ‘κει τις δυνατότητες που είχε ο ΔΣΕ για στρατολόγηση δυνάμεων. Αυτό ανάγκαζε το Δημοκρατικό στρατό να κάνει γρήγορες και μεγάλες διεισδύσεις στα πεδινά, να πλησιάζει στα αστικά κέντρα, ούτως ώστε να βρει δυνάμεις που θα τον ενίσχυαν.
Πρέπει ακόμη να σημειωθεί ότι οι πόλεις, τουλάχιστον από τα μέσα του 1947, έπαψαν να έχουν το δυναμισμό που είχαν την περίοδο 1945 – 1946 και έως τους πρώτους μήνες του 1947, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η δραστηριότητά τους ήταν μηδενική. Απλά, ήταν κάτω από τις απαιτήσεις, που έθεταν οι ανάγκες του ΔΣΕ και της σκληρής αναμέτρησης.
Το μεγάλο πρόβλημα της ενίσχυσης του αγώνα του ΔΣΕ από τις πόλεις, καθώς και η κάμψη των λαϊκών αγώνων σ’ αυτές, απασχόλησε την καθοδήγηση του ΚΚΕ, η οποία υπερέβαλε στις εκτιμήσεις της, εμφανίζοντας το όλο ζήτημα ως αποτέλεσμα των αδυναμιών και των ταλαντεύσεων του υποκειμενικού παράγοντα. Δηλαδή, των κομματικών δυνάμεων, που δρούσαν στα αστικά κέντρα. Ισως αυτή η υπερβολή και η μονομέρεια να εξηγείται με τις συνθήκες της εποχής, που επέβαλαν την απαίτηση να κατατίθεται στον αγώνα το μέγιστο των δυνάμεων που διέθεταν οι κομματικές δυνάμεις και οι λαϊκοί αγωνιστές. Εντούτοις, η μονομέρεια και η υπερβολή υπάρχουν στα κομματικά ντοκουμέντα, που ασχολούνται με τη δουλιά στις πόλεις και οφείλουμε να τις καταγράψουμε.
Η 3η Ο λομέλεια της ΚΕ
Στις αποφάσεις της, η 3η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ (Σεπτέμβρης 1947) έκανε λόγο, για οπορτουνιστικές ταλαντεύσεις μέσα στο Κόμμα, γύρω από το ζήτημα της ένοπλης πάλης και υπογράμμιζε: “Παρόμοιες ταλαντεύσεις επίσης φρέναραν τη δουλιά της καθοδήγησης σε ορισμένες οργανώσεις (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Κρήτη) σχετικά με τη σταθερή ανάπτυξη της λαϊκής αντίστασης. Αυτή η αναποφασιστικότητα και οι ταλαντεύσεις που εξηγούνται με ξένες επιδράσεις στις γραμμές του Κόμματος, στάθηκαν μέχρι σήμερα σοβαρό εμπόδιο στην πραγματοποίηση της κομματικής γραμμής. Η επιτυχία της γραμμής του ΚΚΕ σε σημαντικό βαθμό εξαρτάται από το γρήγορο και αποφασιστικό ξεπέρασμα αυτής της αναποφασιστικότητας και των ταλαντεύσεων”.
Ακόμη, η Ολομέλεια διαπίστωνε “σοβαρή καθυστέρηση στην ανάπτυξη της λαϊκής αντίστασης στις μεγάλες πόλεις (Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη, Βόλο, Καβάλα κ. ά)” και καλούσε “τις κομματικές καθοδηγήσεις και όλα τα μέλη του Κόμματος σ’ αυτές τις πόλεις να ξεπεράσουν στο πιο σύντομο διάστημα αυτή την καθυστέρηση”.
Τέλος, η ολομέλεια έθεσε τα εξής καθήκοντα στις οργανώσεις των πόλεων:
Να προταθεί στο κλιμάκιο του ΠΓ Αθήνας μέχρι το τέλος του Οκτώβρη να στρατολογήσει για το μέτωπο στα πλαίσια της γενικής επιστράτευσης του ΔΣΕ, 1.500 μέλη του Κόμματος από την Αθήνα, 600 από τον Πειραιά και 500 από τη Θεσσαλονίκη. Τους στρατολογημένους να τους κρατά οργανωμένους σε σχηματισμούς και να τους προετοιμάζει μέχρι τη στιγμή της εξασφάλισης της μεταφοράς τους. Να οργανώσει δρομολόγια για τη μεταφορά ανδρών από αυτές τις πόλεις. Να αποκαταστήσει την προσωπική ευθύνη των καθοδηγητών των κομματικών οργανώσεων για τη στρατολογία σ’ αυτές τις πόλεις.
Με το ζήτημα της κατάστασης στις πόλεις ασχολήθηκε και το 2ο Κλιμάκιο του ΠΓ, στη συνεδρίασή του στις 2/12/47. Στη σχετική απόφασή του τονίζεται: “Το 2ο Κλιμάκιο υπογραμμίζει ότι παραμένει βασικά αξεπέραστη η σοβαρή και επικίνδυνη καθυστέρηση που παρουσιάζει η ανάπτυξη της ολόπλευρης λαϊκής αντίστασης στις μεγάλες πόλεις… Πραγματοποιώντας οι κομματικές οργανώσεις των πόλεων μια αποφασιστική έξοδο μελών του Κόμματος και δημοκρατικών πολιτών, προς το βουνό, αναπτύσσουν ταυτόχρονα το μαζικό κίνημα στις πόλεις και δημιουργούν αμέσως σ’ αυτές εστίες ένοπλης αντίστασης”.
Η 4η Ο λομέλεια της ΚΕ
Στη διάρκεια της μάχης του Γράμμου, στις 28 – 29 Ιούλη του ’48 συνήλθε η 4η ολομέλεια της ΚΕ η οποία στην πολιτική της απόφαση μεταξύ άλλων, διαπιστώνει για την κατάσταση στις πόλεις: “Η βασική και κύρια αδυναμία, που παρουσιάζει το ΚΚΕ, μέσα στις τόσο ευνοϊκές αντικειμενικές συνθήκες, βρίσκεται στο ότι δεν κατορθώσαμε να συντρίψουμε την οπορτουνιστική συνθηκολόγηση και τις ταλαντεύσεις μέσα στις κομματικές οργανώσεις, πρώτ’ απ’ όλα των πόλεων… Η 4η Ολομέλεια διαπιστώνει, ότι η καθυστέρηση του κινήματός μας στις πόλεις αποτελεί μια απ’ τις πρωταρχικές και βασικές αδυναμίες μας. Οι κομματικές οργανώσεις και οι κομμουνιστές σε Αθήνα – Πειραιά – Θεσσαλονίκη – Βόλο – Καβάλα και σε άλλες μεγάλες πόλεις, δεν πραγματοποίησαν τα καθήκοντα που τους έβαλε η 3η Ολομέλεια (και το γράμμα του ΠΓ προς τις κομματικές οργανώσεις και τα μέλη του ΚΚΕ σε Αθήνα – Πειραιά – Θεσσαλονίκη και τις άλλες πόλεις της χώρας), όσο και οι κατοπινές κομματικές αποφάσεις”.
Η αδυναμία των πόλεων να ανταποκριθούν στα καθήκοντα των καιρών και οι εκτιμήσεις της καθοδήγησης του ΚΚΕ για τις αιτίες αυτής της κατάστασης οδήγησαν στην καθαίρεση της καθοδήγησης της Κομματικής Οργάνωσης της Αθήνας τον Οκτώβρη του 1948. Η απόφαση για την καθαίρεση πάρθηκε από το ΠΓ της ΚΕ και στα βασικά της σημεία αναφέρει: “Παρά τη διάθεση όμως του αθηναϊκού λαού για πάλη και ενώ ο ΔΣΕ παλεύει σ’ όλη την Ελλάδα και ματαιώνει τα σχέδια του μοναρχοφασισμού και της αμερικανοκρατίας, καθυστερεί το μαζικό παλλαϊκό κίνημα και ο ένοπλος αγώνας στην Αθήνα. Οι αιτίες αυτής της καθυστέρησης βρίσκονται στο ότι η καθοδήγηση της ΚΟΑ, η Επιτροπή Πόλης, δεν εφάρμοσε τις αποφάσεις της 3ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ και τα συγκεκριμένα καθήκοντα και τις υποδείξεις του ΠΓ της ΚΕ του, που με το ανοιχτό του γράμμα στις 30. 3. 48 “προς τα μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος στην Αθήνα” τονίζει: “Οι κομμουνιστές της πόλης πρέπει δίχως κανένα δισταγμό να ριχτούν με όλες τις δυνάμεις τους, επικεφαλής των πλατιών λαϊκών μαζών, στον ένοπλο αγώνα ενάντια στον ξένο κατακτητή”. … Η καθοδήγηση της ΚΟΑ απομονώθηκε απ’ τη μάζα των μελών του Κόμματος και στάθηκε ανίκανη να οργανώσει και να καθοδηγήσει τόσο την καθημερινή πάλη των εργαζομένων για το μεροκάματο και το ψωμί όσο και τον ένοπλο αγώνα μέσα στην Αθήνα. Χρησιμοποιώντας δειλά και λιπόψυχα στοιχεία στη δουλιά της, έριξε την οργάνωση στο σεχταρισμό. Η καθοδήγηση της ΚΟΑ απέτυχε ολοκληρωτικά και μπαίνει φρένο στην παραπέρα δουλιά και ανάπτυξη της ΚΟΑ” (Βλέπε ολόκληρη την απόφαση: “Επίσημα Κείμενα ΚΚΕ”, τόμος 6ος, σελ. 290 – 293).
Οπως θα διαπιστώνει και ο αναγνώστης, τόσο στην απόφαση της 4ης Ολομέλειας της ΚΕ, όσο και στην απόφαση του ΠΓ, που προαναφέραμε, για την ΚΟΑ, γίνεται λόγος για κάποιο γράμμα του ΠΓ, της 30/3/1948, που αφορούσε τη δουλιά στις πόλεις και στα μεγάλα αστικά κέντρα. Το γράμμα αυτό δεν έχει μέχρι σήμερα δημοσιευτεί. Τότε, το Μάρτη – Απρίλη του ’48, μεταδόθηκε από τον ραδιοσταθμό του ΔΣΕ και φυσικά διαβιβάστηκε στις οργανώσεις των πόλεων.
Επειδή όλα τα άλλα ντοκουμέντα στα οποία αναφερθήκαμε είναι δημοσιευμένα, συμπληρώνουμε το θέμα – για τη συμβολή των πόλεων στον αγώνα του ΔΣΕ και τις εκτιμήσεις του ΚΚΕ γύρω από αυτό – δίνοντας στη δημοσιότητα και αυτό το γράμμα του ΠΓ. Το ντοκουμέντο προέρχεται από τα αρχεία του ΚΚΕ και μας δόθηκε από το ιστορικό τμήμα της ΚΕ του Κόμματος. Η μη δημοσίευσή του στον 6ο τόμο των επίσημων κειμένων οφείλεται στο γεγονός, ότι εντοπίστηκε καθυστερημένα. Προσθέτουμε, τέλος, ότι η μορφή του κειμένου είναι ενιαία. Οι υπότιτλοι και οι υπογραμμίσεις που εμφανίζονται είναι δικές μας.
Το γράμμα προς τα μέλη του ΚΚΕ στις μεγάλες πόλεις
Ενα άγνωστο ντοκουμέντο: Το γράμμα του 2ου κλιμακίου του ΠΓ, στις 30/3/1948, προς τις ΚΟ των πόλεων
Meros50_Photo1_small.jpg
“Γράμμα προς τα μέλη του ΚΚΕ στην Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη και σε όλες τις πόλεις.
Αγαπητοί σύντροφοι,
Το 2ο κλιμάκιο του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, με βάση τις πληροφορίες που πήρε για την κατάσταση που επικρατεί στις μεγάλες πόλεις Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη διαπιστώνει ότι παρά την προσήλωση, που δείχνουν οι πλατιές λαϊκές μάζες στον αγώνα του ΔΣΕ, οι κομματικές οργανώσεις και οι κομμουνιστές στις πόλεις δεν εκπληρώνουν το καθήκον τους απέναντι στο λαϊκοδημοκρατικό κίνημα και τον ένοπλο αγώνα του στρατού μας. Το 2ο κλιμάκιο του ΠΓ διαπιστώνει ακόμη ότι οι οργανώσεις και οι κομμουνιστές στις πόλεις αυτές δεν πραγματοποίησαν την απόφαση της 3ης Ολομέλειας της ΚΕ για κινητοποίηση και συμμετοχή τους στον ένοπλο αγώνα. Οι οπορτουνιστικές ταλαντεύσεις και οι δισταγμοί, που η 3η ολομέλεια καταδίκασε δεν ξεπεράστηκαν ακόμα και εξακολουθούν να αποτελούν αποφασιστικό φρένο που εμποδίζει τους κομμουνιστές και τα πλατιά λαϊκά στρώματα απ’ τις πόλεις αυτές να πάρουν δραστήριο μέρος στον ένοπλο αγώνα.
Ηττοπαθείς αντιλήψεις
Σε πολλές καθοδηγήσεις και κομματικά μέλη στις πόλεις επικρατεί ο φόβος για τη ζωή τους, τη στιγμή που ο Λαός και ο ΔΣΕ τόσες θυσίες δίνουν, ενώ απ’ την άλλη μεριά ο μοναρχοφασισμός εκτελεί δεκάδες δημοκρατικούς πολίτες στις πόλεις, που πιάνονται δίχως καμιά αντίσταση. Μέσα στις κομματικές οργανώσεις στις πόλεις βρίσκουν απήχηση ηττοπαθείς και ξένες προς εμάς αντιλήψεις που δείχνουν έλλειψη πίστης στη δύναμη του Λαού και στο νικηφόρο τέλος του αγώνα μας, πράγμα που μειώνει και παραλύει τη μαχητική τους επίδοση. Ακόμα, πολλά μέλη και στελέχη μας στις πόλεις γίνονται ουρά σε αντιλήψεις που καλλιεργούνται σε ορισμένα λαϊκά στρώματα ότι “θα ‘ρθει ο Μάρκος να μας ελευθερώσει”, πράγμα που σπέρνει την παθητικότητα και την αδράνεια στις γραμμές μας. Υπάρχουν, επίσης, κομμουνιστές και στελέχη του ΚΚΕ που είναι προσηλωμένα ακόμα σε αυταπάτες νομιμοποίησης και συμβιβασμού με το μοναρχοφασισμό, πράγμα που φέρνει στη συνθηκολόγηση και στην υποταγή μπροστά στον εχθρό, υποσκάπτει το δικό μας αγώνα και βοηθά τον μοναρχοφασισμό. Οι κομμουνιστές, τα μέλη και τα στελέχη μας στις πόλεις πρέπει να καταλάβουν και να πείσουν και τον εργαζόμενο λαό ότι η νίκη θα ‘ναι αποτέλεσμα της δουλιάς και του ένοπλου αγώνα που θα κάνει ο κάθε δημοκρατικός και πατριώτης της χώρας στις πόλεις και τα χωριά, όλοι οι δημοκρατικοί πολίτες, ολόκληρος ο Λαός σε ολόκληρη τη χώρα. Το κόμμα μας καταδικάζει σαν προδοσία κάθε δισταγμό και ταλάντευση σχετικά με τον ένοπλο αγώνα, που είναι σήμερα το μοναδικό και αποφασιστικό μέσο για να συντρίψουμε το μοναρχοφασισμό, να απαλλάξουμε τον τόπο απ’ τους Αμερικανοάγγλους ιμπεριαλιστές, για να σώσουμε το Λαό και χώρα μας. Οποιος κομμουνιστής δεν το καταλαβαίνει αυτό και δεν παίρνει μέρος στον ένοπλο αγώνα αυτός είναι προδότης και δεν έχει θέση στο ΚΚΕ.
Τι πρέπει να κάνουν οι κομμουνιστές στις πόλεις
Οι κομμουνιστές στις πόλεις πρέπει δίχως κανένα δισταγμό να ριχτούν με όλες τις δυνάμεις τους και επικεφαλής των πλατιών λαϊκών μαζών στον ένοπλο αγώνα. Οι κομματικές οργανώσεις και οι κομμουνιστές στις πόλεις πρέπει: α) Να οργανώσουν με όλα τα μέσα τη μαζική έξοδο στο βουνό χιλιάδων εργαζομένων για το ΔΣΕ. β) Κάθε κομμουνιστής στις πόλεις πρέπει να οργανώσει μια μαχητική πεντάδα από οπαδούς μας για τον ένοπλο αγώνα. γ) Η κύρια και βασική δουλιά των οργανώσεων και των κομμουνιστών στις πόλεις είναι να οργανώσουν την έξοδο απ’ τις πόλεις για το ΔΣΕ και τον ένοπλο αγώνα μέσα στις πόλεις. δ) Κάθε κομμουνιστής που μένει στην πόλη με τη μαχητική ομάδα του παίρνει ενεργό μέρος στον ένοπλο αγώνα μέσα στις πόλεις και στη σαμποταριστική δουλιά σε όλες τις επιχειρήσεις, στα εργοστάσια, στα καταστήματα, στις υπηρεσίες, στις συγκοινωνίες, στους στρατιωτικούς σχηματισμούς, παντού όπου βρίσκεται και κινείται ο εχθρός. Κάθε κομμουνιστής και οπαδός της Λαϊκής Δημοκρατίας είναι στρατιώτης του ΔΣΕ οπουδήποτε κι αν βρίσκεται, όπου και αν δουλεύει και αν ακόμα δεν έχει σύνδεση με την οργάνωσή του. Οργανώνει μόνος του την ομάδα του, πολεμά με όλα τα μέσα τον εχθρό και συντονίζει τη δράση του με τη δράση των άλλων μονάδων μας μέσα στην πόλη και με τον αγώνα του ΔΣΕ. Οποιος καθοδηγητής είτε στέλεχος δεν αφιερώνει όλες του τις δυνάμεις στον ένοπλο αγώνα και δεν οργανώνει τον αγώνα αυτόν με όλα τα μέσα δεν μπορεί να ‘χει σχέση με το ΚΚΕ και πρέπει να χαρακτηριστεί σαν προδότης. Το σύνθημα για κάθε δημοκρατικό και πατριώτη, για ολόκληρο το λαό και πρώτα απ’ όλα για τους κομμουνιστές είναι ένα: Ολοι στ’ άρματα – Ολα για τη Νίκη.
Αλλο δρόμο δεν έχουμε
Μιμηθείτε όλοι το παράδειγμα των παλικαριών της Θεσσαλονίκης, που χτυπάν το δολοφόνο μέσα στη σφηκοφωλιά του και κάντε εκατό φορές περισσότερα. Είναι αίσχος για τους κομμουνιστές να αφήνουν να τους πιάνουν για να τους εκτελέσουν ή να δέχονται παθητικά να τους σκοτώνουν στους δρόμους, χωρίς να υπερασπίζονται τη ζωή τους και την υπόθεση του Λαού με το ντουφέκι στο χέρι, σκοτώνοντας αυτοί τους δολοφόνους τους. Την πίστη του στο Λαό, στην Ελλάδα, στο ΚΚΕ ο καθένας σήμερα μπορεί να την αποδείξει μόνο με έργα: με το ντουφέκι και το δυναμίτη στο χέρι, με τον ένοπλο αγώνα μέχρι τη νίκη. Αλλο δρόμο δεν έχουμε. Οι ξένοι ιμπεριαλιστές και ο μοναρχοφασισμός άρχισαν κι όλας και ετοιμάζουν για το άμεσο μέλλον καινούριες εκστρατείες, για να συντρίψουν το λαϊκοδημοκρατικό μας κίνημα, για να αλυσοδέσουν τελειωτικά την πατρίδα μας. Η κατάσταση είναι κρίσιμη. Ο αγώνας θα ‘ναι σκληρός, πιο σκληρός από κάθε άλλη φορά. Η νίκη θα ‘ναι οπωσδήποτε με το μέρος μας, όταν ο κάθε κομμουνιστής, σε όποιο μέρος και αν βρίσκεται, κάνει το καθήκον του, επικεφαλής των δημοκρατικών μαζών.
Το γράμμα μας αυτό πρέπει να διαβαστεί απ’ όλα τα μέλη του ΚΚΕ και να μπει στις οργανώσεις του σ’ όλες τις πόλεις.
Με επαναστατικό λαϊκό χαιρετισμό.
Ν. Ζαχαριάδης, Μ. Βαφειάδης, Γ. Ιωαννίδης, Β. Μπαρτζιώτας, Π. Ρούσσος, Λ. Στρίγκος, Δ. Βλαντάς.
30/3/48″.
Μια περισσότερο αντικειμενική προσέγγιση
Meros50_Photo2_small.jpg
Ενα χρόνο αργότερα, όμως, το Κόμμα προχωρά σε πιο αντικειμενικές και ρεαλιστικότερες εκτιμήσεις για τη δουλιά στις πόλεις. Χαρακτηριστικό, σχετικά μ’ αυτό, είναι το άρθρο, που δημοσιεύτηκε στο τεύχος του Σεπτέμβρη του περιοδικού “Δημοκρατικός Στρατός” (τ. 9, 1949), που κυκλοφόρησε πρόσφατα σε έκδοση του “Ριζοσπάστη”. Είναι το κεντρικό άρθρο του τεύχους, με τίτλο “Η εξέλιξη της κατάστασης και καθήκοντα του ΔΣΕ” και είναι ανυπόγραφο (συγγραφέας του ενδεχόμενα ήταν ο Γ. Ζαχαριάδης, γραμματέας τότε της ΚΕ του Κόμματος). Για την πλέον ολοκληρωμένη εικόνα του αναγνώστη μας, στο κρίσιμο αυτό ζήτημα της εποχής εκείνης, δημοσιεύουμε ολόκληρο το μέρος του άρθρου, που αφορά τη δουλιά στις πόλεις:
“Ενας παράγοντας που επέδρασε αρνητικά στην πορεία της δεύτερης εθνικής μας αντίστασης και στη δράση του ΔΣΕ είναι η κατάσταση στις πόλεις. Οπως είναι γνωστό, δεν κατορθώσαμε να βγάλουμε πολλούς αντάρτες απ’ τις πόλεις κι αυτό συντέλεσε στο να μη δημιουργήσουμε τις απαραίτητες στρατηγικές εφεδρείες.
Στην πρώτη χιτλεροφασιστική κατοχή, οι πόλεις, με επικεφαλής την Αθήνα και τον Πειραιά, έπαιξαν σπουδαίο ρόλο. Η ένοπλη πάλη του ΕΛΑΣ στα βουνά συνοδευόταν από ένα μαζικό κίνημα στις πόλεις για την επιβίωση και ενάντια στη χιτλερική επιστράτευση και με τη δράση των ανταρτών στις πόλεις.
Στη δεύτερη αμερικανοαγγλική κατοχή προσπαθήσαμε να κάνουμε το ίδιο στις πόλεις. Αυτό ήταν σοβαρό λάθος. Οι πόλεις δεν μπορούσαν, για λόγους που έχουν σχέση με το χαρακτήρα του αγώνα στη δεύτερη κατοχή (εμφύλιος πόλεμος), να αναπτύξουν μαζικό κίνημα και ένοπλη δράση, όπως στην πρώτη κατοχή. Τότες ο εθνικοαπελευθερωτικός χαρακτήρας του κινήματος ξεσήκωσε στην πόλη όλα τα στρώματα του πληθυσμού, εκτός από μερικούς εθνοπροδότες. Η αμερικανοκρατία δημιούργησε στη δεύτερη κατοχή ένα γερό αστυνομικό μηχανισμό μέσα στις πόλεις και με τα αδιάκοπα χτυπήματα (δεκάδες χιλιάδες φυλακισμένοι και εξόριστοι, αδιάκοπες θανατικές καταδίκες, βασανιστήρια, προδοσίες, κλπ.) κατόρθωσε να αδυνατίσει το κίνημά μας μέσα στις πόλεις. Επίσης, με τα μέτρα που πήραν οι Αμερικανοί, για το τράβηγμα του αγροτικού πληθυσμού στις πόλεις, μπόρεσαν να δυναμώσουν περισσότερο τα αστυνομικά μέτρα μέσα σ’ αυτές. Ο μοναρχοφασισμός δεν κατόρθωσε να καταχτήσει ιδεολογικά τις μάζες του εργαζόμενου λαού. Ομως, με τα μέτρα του μπόρεσε να εμποδίσει τη δράση τους, για την ενίσχυση του αγώνα του ΔΣΕ.
Το λάθος το δικό μας είναι ότι νομίσαμε πως οι πόλεις μπορούσαν να παίξουν το ρόλο τους της πρώτης κατοχής. Ενώ έγκαιρα έπρεπε να βγάλουμε από τις πόλεις και την ύπαιθρο ένα μεγάλο μέρος των στελεχών μας (τουλάχιστον αυτούς που ο μοναρχοφασισμός τους έριξε στις φυλακές και τα ξερονήσια), να τον τοποθετήσουμε στον κατάλληλο χώρο – και υπήρχαν τέτοιες δυνατότητες – και στην κατάλληλη στιγμή να τους χρησιμοποιήσουμε. Ετσι θα λύναμε απ’ την αρχή το πρόβλημα των εφεδρειών.
Η κατάσταση χειροτέρεψε στις πόλεις απ’ τις αδυναμίες των στελεχών μας να προσαρμόσουν τη δουλιά τους στις καινούριες συνθήκες, απ’ τις οπορτουνιστικές αντιλήψεις και την παθητικότητα, που επικράτησε σε ορισμένα απ’ αυτά (παράδειγμα η ΕΠ της ΚΟ Αθήνας που καθαιρέθηκε από το ΠΓ του Κόμματος), πράγμα που διευκόλυνε το μοναρχοφασισμό να κάνει καλύτερα τη δουλιά του στις πόλεις και να αδυνατίσει πολύ τη δράση μας”.
Οι φωτογραφίες είναι από το αρχείο του “Ρ”
Περιεχόμενα

Οι εργασιακές γαλέρες των πολυεθνικών στην Κίνα(video)

 Οι εργασιακές γαλέρες των πολυεθνικών στην Κίνα(video) Το βίντεο και η περιγραφή που θα δείτε και θα ακούσετε δεν είναι είνα...

TOP READ