8 Μαΐ 2012

Η πραγματικότητα του καπιταλισμού είναι εδώ...


Η πραγματικότητα του καπιταλισμού είναι εδώ...
Παπαγεωργίου Βασίλης
ΠΑΝΕ ΚΙ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ... «εντολές» για σχηματισμό κυβέρνησης και παρακολουθούμε από τα δελτία ειδήσεων συναντήσεις, συμβούλια και διαβουλεύσεις.
Κι όπως είναι αναμενόμενο σε τέτοιες καταστάσεις, ο καθένας λέει... ό,τι του κατέβει και εξαντλεί τη φαντασία και τις δυνατότητές του στην πρακτική αριθμητική μετρώντας «κουκιά».
Μόνο που πάνω από τα κεφάλια του ελληνικού λαού υπάρχει μια άλλη, μεγαλύτερη «εντολή»: Αυτή που λέει ότι τα βάρη της κρίσης του κεφαλαίου πρέπει να τα πληρώσουν οι εργαζόμενοι με τα δικαιώματα, τις αποδοχές τους και το βιοτικό τους επίπεδο.
Κι αυτή ακριβώς η «εντολή» είναι που λείπει από κάθε δελτίο ειδήσεων, λες και οι πολιτικές που προκύπτουν από αυτή δε συνεχίζονται κανονικότατα. (Κι απλά «περιμένουν» την κυβέρνηση που θα τις «τρέξει» παραπέρα).
Οσο, λοιπόν, κάποιοι «αλλάζουν τη χώρα», κάποιοι «αλλάζουν το μνημόνιο», κάποιοι τρίτοι «αλλάζουν τον ...εαυτό» τους και κάποιοι άλλοι «αλλάζουν ...θέση ανά μία ώρα», στο λαό «αλλάζουν τα φώτα».
Σε περίπτωση που δεν το πρόσεξαν όλοι αυτοί, οι εργοδότες συνεχίζουν να πιέζουν για μισθούς πείνας, η ακρίβεια θερίζει, οι απολύσεις συνεχίζονται, η ανεργία αυξάνεται, οι μισθοί περικόπτονται και η φορολογία τσακίζει.
Οι τραπεζίτες την ίδια στιγμή... «ανακεφαλαιοποιούνται», οι εφοπλιστές «λεηλατούν» επιδοτήσεις και οι βιομήχανοι και λοιποί «μειώνουν το κόστος» τους σε βάρος μισθών και ασφαλιστικών εισφορών.
Ε, σε αυτά τα πράγματα κρίνεται η πολιτική και όχι στις φανερές ή κρυφές συναντήσεις και συνεννοήσεις. Στους χώρους δουλειάς καταλαβαίνει κανείς «τι ρόλο παίζει» ο καθένας και πού το πάει.
Το να μας λένε ότι «ακούνε» το λαό και ότι «έλαβαν το μήνυμα» των εκλογών, είναι προφανώς αστείο όταν υπάρχει αυτή η πραγματικότητα...

ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ Στερεύουν οι λαγοί απ' το καπέλο της δημαγωγίας


ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ
Στερεύουν οι λαγοί απ' το καπέλο της δημαγωγίας
Ενόψει της διερευνητικής εντολής, επιμένει να παραπλανά το λαό με το ψέμα περί «αριστερής κυβέρνησης»
Τρόπο να ανταποκριθεί στα αυξημένα καθήκοντα που αναλαμβάνει στο πλαίσιο της ανασύνθεσης του πολιτικού σκηνικού αναζητά η ηγεσία του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, συνεχίζοντας να σπέρνει αυταπάτες για φιλολαϊκή διαχείριση από μια «αριστερή κυβέρνηση» στο πλαίσιο της καπιταλιστικής ΕΕ. Ο Αλ. Τσίπρας συναντήθηκε χτες με τον Αντ. Σαμαρά, στα χέρια του οποίου βρισκόταν η διερευνητική εντολή για το σχηματισμό κυβέρνησης, και λίγο αργότερα δήλωσε ότι δεν είναι δυνατή η συνεργασία με τη ΝΔ, επειδή ο πρόεδρός της έχει υπογράψει και δεσμευτεί για την εφαρμογή του μνημονίου.
Συμπλήρωσε ότι το κόμμα του κατανοεί τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η χώρα και παρότι έχει εμπεδώσει πλέον τη θέση του ΚΚΕ, επιμένει να μπλοφάρει και να κοροϊδεύει το λαό, λέγοντας πως «θα επιδιώξουμε συνεννόηση πρωτίστως με τις δυνάμεις της αριστεράς, ώστε να έχουμε εξελίξεις σε προοδευτική κατεύθυνση». Μάλιστα, προειδοποίησε «όλους εντός και εκτός της χώρας να μην προχωρήσουν σε νέα βάρβαρα μέτρα μέχρις ότου τουλάχιστον σχηματιστεί κυβέρνηση που θα πάρει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή» και λεοντάρισε στην «ευρωπαϊκή ηγεσία» ότι η πολιτική της λιτότητας «ήρθε η ώρα άμεσα να αποσυρθεί»!
Σήμερα το μεσημέρι, ο Αλ. Τσίπρας θα συναντηθεί με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για να πάρει ως δεύτερο κόμμα τη διερευνητική εντολή για το σχηματισμό κυβέρνησης.
Στο μεταξύ, ο ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησε χτες να βγάλει κι άλλο λαγό από το καπέλο της δημαγωγίας, διαρρέοντας ότι σκέφτεται να διερευνήσει τη δυνατότητα νομικής προσφυγής κατά του μπόνους των 50 εδρών, που σύμφωνα με τον εκλογικό νόμο δόθηκε στη ΝΔ. Ο Δ. Παπαδημούλης, μιλώντας στον ΣΚΑΪ, κάλεσε τα κόμματα να τοποθετηθούν καθαρά στο θέμα του εκλογικού νόμου, υπερασπιζόμενος συνεργασία «με βάση το πρόγραμμα, όπως συμβαίνει στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες».
Δείχνοντας ότι οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στα κόμματα της ΕΕ γίνονται ολοένα και πιο δυσδιάκριτες, ο ίδιος ζήτησε απ' τον Αντ. Σαμαρά να τοποθετηθεί «με ποιο πρωθυπουργό θέλει να φτιαχτεί κυβέρνηση, αν θέλει να συγκυβερνήσει με το ΠΑΣΟΚ (...) και αν κυρίως (...) σκοπεύει να ζητήσει κάποιες αλλαγές σε αυτό που έχει υπογράψει και εγγυηθεί για την εφαρμογή του». Πρόσθεσε στα παραπάνω πως, ανεξάρτητα από τις εξελίξεις, ο ΣΥΡΙΖΑ θα επιμείνει στην πολιτική του ώστε να μην υπάρξει ως εξέλιξη «η επιστροφή στη δραχμή, που εμείς όχι απλώς δεν επιθυμούμε αλλά θεωρούμε πολύ αρνητική».

Λόγω, ακριβώς, των «ειδικών συνθηκών»


Λόγω, ακριβώς, των «ειδικών συνθηκών»
Κάποιοι, πριν από τις εκλογές και εντονότερα τώρα, μετά τις εκλογές, αναφέρονται στο γεγονός ότι η Ελλάδα, όπως σημειώνουν, διέρχεται «ειδικές συνθήκες».
Προσθέτουν ότι βάσει αυτού του λόγου, των «ειδικών συνθηκών», θα πρέπει να καθοριστεί και η στάση των πολιτικών κομμάτων.
Ας δούμε, λοιπόν, ποιες είναι αυτές οι «ειδικές συνθήκες»:
*
Η βαρβαρότητα, με τη μορφή της λιτότητας, της αντιλαϊκής αγριότητας, του εργασιακού μεσαίωνα, που εξαπλώνονται στην Ευρώπη, στην Αμερική και στον κόσμο ολόκληρο, είναι το αποτέλεσμα μιας παγκόσμιας κρίσης.
Αλλά, όπως άλλωστε παραδέχονται οι ίδιοι οι κεφαλαιοκράτες και τα πολιτικά τους όργανα, αυτή η κρίση έχει όνομα: Πρόκειται για βαθιά και παρατεταμένη
καπιταλιστική κρίση.
Αυτή είναι η πρώτη και κύρια «ειδική συνθήκη»: Η κρίση του καπιταλισμού. Ποιο συμπέρασμα προκύπτει, επομένως, από τούτη την κομβική διαπίστωση;
Τίποτα λιγότερο από την εξής αλήθεια:
Είναι αυτή ακριβώς η κρίση και ο χαρακτήρας της - ο καπιταλιστικός χαρακτήρας της κρίσης -
είναι ακριβώς αυτή η «ειδική συνθήκη»
που αναδεικνύει - και μάλιστα με απόλυτο τρόπο - ότι
η βαρβαρότητα, η αγριότητα, ο μισανθρωπισμός, η εκμετάλλευση, η καταπίεση, η ανελευθερία και η κάθε λογής έκφρασή τους, όπως τη βιώνουμε στην Ελλάδα (από τα μνημόνια και τις μειώσεις μισθών, μέχρι την εκτίναξη της ανεργίας και την εξάπλωση της κοινωνικής συμφοράς)
δεν αποτελούν παρά τυπική έκφραση και εκδήλωση της λειτουργίας ενός συστήματος - του καπιταλιστικού συστήματος - που όποτε φτάνει στα όριά του (και οι κρίσεις δεν είναι παρά η αποτύπωση των ορίων αυτού του συστήματος)
προσπαθεί να αναγεννηθεί μέσα από τη λαϊκή καταστροφή, μέσα από την κοινωνική λεηλασία, βυθίζοντας σε ακόμα μεγαλύτερη καταστροφή και επιβάλλοντας ακόμα μεγαλύτερη λεηλασία στα ίδια του τα θύματα (εργάτες, αγρότες, μικρομεσαία στρώματα κ.λπ.).
*
Ποιο είναι, συνεπώς, το δεύτερο συμπέρασμα που εξάγεται από τούτη τη δεύτερη αλήθεια, την οποία ο ελληνικός λαός βιώνει με τρόπο οδυνηρό;
Μα ότι μέσα σε αυτό το σύστημα της κεφαλαιοκρατικής κυριαρχίας, ειδικά μέσα σε συνθήκες κρίσης αυτού του συστήματος, χωρίς την προοπτική της εξόδου και της ανατροπής αυτού του συστήματος,
ούτε «βελτίωση»,
ούτε «καλυτέρευση» και, πολύ περισσότερο,
καμία «λύση» στα προβλήματα του εργαζόμενου, καμία «λύση» στα προβλήματα του λαού, δεν μπορεί να υπάρξει.
*
Σε αυτές τις συνθήκες
- και λόγω αυτών ακριβώς των «ειδικών συνθηκών» -
τα λόγια του Λένιν απέναντι σε όσους υπόσχονται «βελτιώσεις» χωρίς, όμως, να σταματούν τους τεμενάδες στο καθεστώς που βαλτώνει το λαό, οι διαπιστώσεις του μπολσεβίκου ηγέτη ότι
«σε συνθήκες διατήρησης του καπιταλισμού οι μεταρρυθμίσεις δεν μπορούν να είναι ούτε σταθερές ούτε σοβαρές» και ότι οι εργαζόμενοι έχουν κάθε λόγο να«παλεύουν για βελτιώσεις για να συνεχίσουν πιο επίμονη πάλη ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά»,
ισχύουν εκατό φορές.
*
Αρα, ο «σωτηριολογικός», ο «φιλολαϊκός», ο «φιλεργατικός», ο «προοδευτικός», ο «αριστερός», ο «επαναστατικός» ή «υπερεπαναστατικός» λόγος του κάθε πολιτικού υποκειμένου, του κάθε κόμματος, κρίνεται με βάση την εξής λυδία λίθο:
Τα όσα λέει, τα όσα ισχυρίζεται, τα όσα επαγγέλλεται, τα όσα υπόσχεται, τα όσα διακηρύσσει,
και κυρίως το «αν» αφενός αυτά που λέει θα γίνουν, όσο και το «πώς» αφετέρου θα γίνουν αυτά που λέει,
εξαρτώνται, εν ολίγοις, από ένα πράγμα:
Από το «πού» λέει ότι θα γίνουν.
Θα γίνουν εντός ή εκτός καπιταλισμού; Θα γίνουν σε πορεία εντός ή εκτός του συστήματος της βαρβαρότητας; Εντός ή εκτός των μηχανισμών αυτής της βαρβαρότητας (π.χ. ΕΕ); Εντός ή εκτός των κανόνων λειτουργίας ενός συστήματος που έχει οικοδομηθεί και λειτουργεί πάνω στο έδαφος της βαρβαρότητας (π.χ. ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, μονοπώλια, εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο κ.λπ.);
*
Αυτό είναι το κριτήριο με βάση το οποίο προκύπτει
- και προκύπτει με τρόπο αλάνθαστο -
το πόσο «φιλολαϊκός», «φιλεργατικός», «αριστερός»
ή το πόσο δημαγωγικός, καιροσκοπικός και απατηλός
είναι ο λόγος εκείνου που τάζει «λύση», όχι έξω, αλλά μέσα στο σύστημα.
Μέσα, δηλαδή, σε εκείνο ακριβώς το σύστημα και μέσα σε εκείνους ακριβώς τους οργανισμούς και τους μηχανισμούς του, που δημιουργούν το πρόβλημα!
*
Αυτό είναι το κριτήριο με το οποίο πρέπει να ζυγιστούν όσοι εμφανίζονται σαν «σωτήρες» (και ενίοτε σαν «αριστεροί σωτήρες»).
Οσοι υπόσχονται στο λαό την «εξανθρωπισμένη» διαχείριση του ίδιου εκείνου συστήματος... που αφανίζει το λαό.
Οσοι, εν τέλει, θέλουν να διατηρήσουν την Ελλάδα εντός και επί τ' αυτά του κεφαλαιοκρατικού κοινωνικού, οικονομικού και πολιτικού μοντέλου. Και μάλιστα τη στιγμή που - ακριβώς λόγω των «ειδικών συνθηκών» της κρίσης του καπιταλισμού - τα πάντα «φωνάζουν» υπέρ της ανατροπής του.

Ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού


Ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού
Η αποσυσπείρωση του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, η απότομη εγκατάλειψή τους από πλατιά λαϊκά στρώματα που θίγονται από την πολιτική τους, ανησυχούν το αστικό σύστημα, που έχει να αντιμετωπίσει από τη μια τη λαϊκή δυσαρέσκεια που μεγαλώνει και από την άλλη την κρίση που βαθαίνει στην Ελλάδα και την ΕΕ. Το ΚΚΕ έγκαιρα αποκάλυψε την προσπάθεια αναμόρφωσης του πολιτικού σκηνικού, με στόχο να αποτραπεί η ριζοσπαστικοποίηση της λαϊκής αγανάκτησης και να διασφαλιστεί ότι θα προχωρήσει απρόσκοπτα ο πυρήνας των αντιδραστικών ανατροπών που έχει ανάγκη το κεφάλαιο. Προϋπόθεση γι' αυτό είναι να αντικατασταθεί με αποτελεσματικότητα η δικομματική εναλλαγή, που ήταν έως σήμερα το βασικό εργαλείο στη διαχείριση της αστικής εξουσίας.
Η διαδικασία αυτή, που ξεκίνησε εδώ και καιρό, κλιμακώνεται στο φόντο των εκλογικών αποτελεσμάτων. Η αστική τάξη επιχειρεί από τη μια να αναπαλαιώσει τη σοσιαλδημοκρατία, για να συγκρατήσει εντός των τειχών λαϊκούς ανθρώπους που αηδίασαν από το ΠΑΣΟΚ και δείχνουν τάσεις χειραφέτησης από την πολιτική του. Καθοριστικός σ' αυτή την κατεύθυνση είναι ο ρόλος που επιφυλάσσουν στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Με «αριστερή» φρασεολογία, αλλά με πρόγραμμα καραμπινάτης σοσιαλδημοκρατίας, ο ΣΥΡΙΖΑ γίνεται ο υποδοχέας της αγανάκτησης ανθρώπων που αναζητούν διέξοδο, αλλά δεν έχει ωριμάσει ακόμα στο μυαλό τους η αναγκαιότητα της συνολικής ρήξης με το κεφάλαιο και τα κόμματά του. Ο ΣΥΡΙΖΑ αναλαμβάνει με αυταπάτες και χίμαιρες να εγκλωβίσει τη δυσαρέσκειά τους.
Ο άλλος πόλος που διαμορφώνεται είναι αυτός της κεντροδεξιάς διαχείρισης, δοκιμασμένος και αυτός στην υπόλοιπη Ευρώπη, είτε σε κυβερνήσεις συνεργασίας όμορων κομμάτων, είτε σε συγκυβέρνηση με τη σοσιαλδημοκρατία. Κοινός παρονομαστής όλων των κομμάτων που συμμετέχουν σήμερα στην ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού, είναι η αφοσίωσή τους στην ΕΕ και στο ευρώ, όπως και η θέση τους απέναντι στις συμφωνίες με την τρόικα, για τις οποίες όλοι ζητάνε αναδιαπραγμάτευση, ανεξάρτητα από τις παραλλαγές που το κάνει ο καθένας. Ακόμα και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, που ζητάει καταγγελία του μνημονίου, δηλώνει έτοιμος να διαπραγματευτεί με την τρόικα για τα περαιτέρω, να αναδιαπραγματευτεί δηλαδή και αυτός την υπάρχουσα συμφωνία.
Τι έχει να κερδίσει ο λαός από μια τέτοια αναμόρφωση του πολιτικού σκηνικού, την οποία μάλιστα προσπαθούν να του τη σερβίρουν σαν κοσμογονία τάχα και ανατροπή; Τίποτα απολύτως. Αντίθετα, θα βγει διπλά χαμένος αν παραπλανηθεί και πέσει στην παγίδα που του στήνουν, ακριβώς επειδή τον φοβούνται και υπολογίζουν τη δύναμή του. Κάθε μικρό ή μεγάλο εμπόδιο που βάζει ο λαός στην προσπάθειά τους από την πίσω πόρτα να σύρουν την αγανάκτησή του ξανά στο μαντρί της διαχείρισης, ισοδυναμεί με εμπόδιο στα μέτρα που ετοιμάζουν σε βάρος του. Ανεξάρτητα από το τι ψήφισε και από το πώς θα καταλήξουν τα παζάρια για το σχηματισμό κυβέρνησης, ο λαός πρέπει τώρα να πάρει τα μέτρα του. Να αντιστοιχήσει τη δυναμική που σηματοδοτεί η χειραφέτηση από το δικομματισμό με ένα κίνημα ρωμαλέο και ταξικό, που θα μπορεί να αποκρούει τα χειρότερα και να αποσπά ορισμένες κατακτήσεις, παλεύοντας για ριζικές αλλαγές, που θα φτάνουν μέχρι το επίπεδο της εξουσίας.

Να τους κοπεί η χαρά


Να τους κοπεί η χαρά
Το πλαίσιο είναι δεδομένο και ο αστικός Τύπος φροντίζει να το κάνει ακόμα πιο καθαρό: Καθώς το βάθεμα της καπιταλιστικής κρίσης οδηγεί σε διορθωτικές κινήσεις, η όποια νέα ελληνική κυβέρνηση πρέπει να μετάσχει στη διαπραγμάτευση κάνοντας καθαρό πως αναγνωρίζει το χρέος και τις δεσμεύσεις που απορρέουν απ' αυτό.
Από την πλευρά της αστικής τάξης γίνεται επίσης καθαρό πως δεν υπάρχει ανησυχία ως προς τη συνέχεια. Αναγνωρίζουν πως δεν έχει τεθεί σε αμφισβήτηση η παραμονή στην ΕΕ και με αυτό το δεδομένο καλούν σε ευρύτερες συναινέσεις. Διαπιστώνουν, μάλιστα, πως και με το νέο εκλογικό αποτέλεσμα το πολιτικό προσωπικό για κάτι τέτοιο υπάρχει. Παράλληλα, καλούν τις ηγεσίες των κομμάτων του ευρωμονόδρομου έμπρακτα να στηρίξουν την προσπάθεια σωτηρίας του συστήματος. Σ' αυτή την κατεύθυνση συγκεκριμένος ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να συμβάλει. Το δηλώνει και ο ΣΕΒ.
Εχει όλη αυτή η εξέλιξη σχέση με την υπεράσπιση των συμφερόντων των εργατών;
Στο όνομα της σωτηρίας των καπιταλιστών επιβλήθηκαν στην εργατική τάξη μέτρα που αφαιρούν κατακτήσεις ενός αιώνα. Ζητάνε τώρα από τους εργάτες να πουν «ό,τι έγινε έγινε, πάμε για νέα αρχή». Ετσι που ο 21ος αιώνας να καταγραφεί σαν ο αιώνας της απόλυτης υποταγής των εργατών.
Το γεγονός ότι το εκλογικό αποτέλεσμα καταγράφει συσχετισμούς μιας συγκεκριμένης στιγμής που δεν είναι ευνοϊκοί για την πάλη της εργατικής τάξης, δεν οδηγεί αυτονόητα στο συμπέρασμα ότι η μάχη για την εργατική τάξη έχει χαθεί. Η μάχη συνεχίζεται μέσα στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, όπου παρά τη φαινομενική ηρεμία της εκλογικής περιόδου οι λογαριασμοί παραμένουν απλήρωτοι, η ανεργία τσακίζει, η επιβίωση γίνεται όλο και πιο δύσκολη.
***
Για την εργατική τάξη είναι αναγκαίο να μετρήσει το εκλογικό αποτέλεσμα και από τη σκοπιά των συμφερόντων που εκφράζονται σ' αυτό. Το γεγονός ότι τμήματα εργαζομένων που πλήττονται αλλά με λειψή πείρα από τους αγώνες, που δεν έχουν απεγκλωβιστεί από την αντίληψη «αναθέτω σε ένα κόμμα να μου λύσει τα προβλήματα», έγειραν με την ψήφο τους την πλάστιγγα υπέρ της συνέχισης των προσπαθειών για να γίνει «ανθρώπινος» ο καπιταλισμός, μπορεί να δίνει χαρά στην αστική τάξη, μόνο δεινά, όμως, προαναγγέλλει για το σύνολο των εργαζομένων.
Παρά τις βεβαιώσεις ότι «ένας άλλος, ανθρώπινος καπιταλισμός είναι εφικτός», η ίδια η καπιταλιστική κρίση δείχνει τα δόντια της. Κανένας εργαζόμενος δεν πρέπει να φτάσει στο σημείο να δηλώνει για μια ακόμα φορά κοψοχέρης όταν θα διαπιστώνει ότι ακούμπησε και πάλι την ελπίδα του στο ταμείο του αντιπάλου του.
Για να μη συμβεί αυτό, το εργαλείο απόκτησης της αναγκαίας πείρας είναι η ακόμα πιο έντονη οργάνωση της ταξικής πάλης έτσι που να μην αφήνει περιθώρια για αυταπάτες, να εκπαιδεύει την εργατική τάξη έτσι που να γίνεται ικανή να διεκδικήσει απευθείας τον πλούτο που παράγει.
Εγγύηση για έναν τέτοιο δρόμο παραμένει το ΚΚΕ, που και έγκαιρα έδειξε το χαρακτήρα της καπιταλιστικής κρίσης, έγκαιρα μπήκε μπροστά στην οργάνωση της λαϊκής πάλης, έγκαιρα προειδοποίησε για τις προσπάθειες αναπαλαίωσης του πολιτικού συστήματος.
Τόσο η εξέλιξη της καπιταλιστικής κρίσης, όσο και η γρήγορη προσαρμογή των «αντιμνημονιακών» στις απαιτήσεις του κεφαλαίου μαρτυρούν ότι πολύ γρήγορα οι πανηγυρισμοί της αστικής τάξης για την ανάσα που πήρε, μπορούν να είναι παρελθόν.
Οι χιλιάδες των μελών, φίλων και οπαδών του ΚΚΕ που έδωσαν τη μάχη αταλάντευτα προβάλλοντας την πολιτική του Κόμματος για την αποδέσμευση από την ΕΕ, μονομερή διαγραφή του χρέους με λαϊκή εξουσία και κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, είναι η μαγιά για τους αγώνες που έρχονται.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ
Για τα αποτελέσματα των εκλογών της 6ης Μάη 2012






Σ
υνεδρίασε η ΚΕ του ΚΚΕ (7 Μάη 2012) προκειμένου να διατυπώσει μια καταρχήν εκτίμηση για το εκλογικό αποτέλεσμα της 6ηςΜάη 2012. Η εκτίμηση αυτή θα συζητηθεί στα όργανα και τις ΚΟΒ, καθώς επίσης και στα όργανα και τις ΟΒ της ΚΝΕ. Επίσης το εκλογικό αποτέλεσμα θα το συζητήσει και με τους συνεργαζόμενους, τους οπαδούς και φίλους του Κόμματος. Μετά από αυτόν τον κύκλο συζητήσεων και τοποθετήσεων η ΚΕ θα ολοκληρώσει την εκτίμησή της.




1.
 Το εκλογικό αποτέλεσμα οδηγεί στην ενίσχυση της τάσης για αναπαλαίωση του πολιτικού σκηνικού όπως αυτό είχε διαμορφωθεί για τρεις δεκαετίες ως εναλλαγή της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, στην κυβέρνηση, καθώς τα δύο αυτά κόμματα υπέστησαν βαριά ήττα. Η ανατροπή του πολιτικού σκηνικού με τη μορφή που πήρε με το εκλογικό αποτέλεσμα δε συνιστά ανατροπή πολιτικής. Νίκησε, κάτω από τη δικαιολογημένη αγανάκτηση και οργή, η λογική της τιμωρίας και της αυταπάτης, ότι υπάρχουν άμεσες λύσεις, από τα πάνω με διαπραγματεύσεις. Ωστόσο το εκλογικό αποτέλεσμα δείχνει και τη θετική τάση που διαγράφεται, για ριζική ανατροπή στο επίπεδο της εξουσίας σε αντίθεση με τις χίμαιρες για εύκολη λύση. Το εκλογικό αποτέλεσμα παρά τη θεαματική μείωση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, δε συνιστά νέα εποχή, στο συσχετισμό δυνάμεων μεταξύ του λαού και των μονοπωλίων, ανατροπή ή «ειρηνική επανάσταση», όπως διατυπώθηκε.




2.
 Η αναμόρφωση του αστικού πολιτικού σκηνικού, που βρίσκεται ακόμα σε μεταβατική φάση, εξυπηρετεί επίσης την προσπάθεια αναχαίτισης της τάσης ριζοσπαστικοποίησης, απεγκλωβισμού από την αστική ιδεολογική και πολιτική επιρροή. Κύριο χαρακτηριστικό του είναι: Η αναστήλωση της κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς, η ανασύνθεση της σοσιαλδημοκρατίας με πυρήνα αρχικά τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ. Η εξουσία των μονοπωλίων θέλει το αναπαλαιωμένο αστικό πολιτικό σύστημα με τη δημιουργία ενδεχομένως και νέων κομμάτων, να δίνει έτσι ανάλογες συμμαχίες και κυβερνήσεις συνεργασίας. Αυτή η δυνατότητα να επιχειρήσει την αναπαλαίωση πατάει στο γεγονός ότι δεν μειώθηκαν συνολικά οι δυνάμεις του «ευρωμονόδρομου», της εξυπηρέτησης των συμφερόντων του κεφαλαίου, του καπιταλιστικού συστήματος.




3.
 Η
 μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων των δύο αστικών κομμάτων διασκορπίστηκαν κυρίως σε συγγενείς ιδεολογικά πολιτικούς χώρους που υποστηρίζουν την πολιτική του «ευρωμονόδρομου». Σε πολύ μικρότερο βαθμό κατευθύνθηκαν στο ΚΚΕ. Στα παραπάνω πλαίσια η ποικιλόμορφη διασπορά ψήφων κατευθύνθηκε και σε αντιδραστικά και εθνικιστικά κόμματα όπως είναι οι «Ανεξάρτητοι Ελληνες», η φασιστική ναζιστική «Χρυσή Αυγή». Σημαδεύεται επίσης το εκλογικό αποτέλεσμα με τη μεγάλη αποχή που εκφράζει επίσης αδιέξοδη αγανάκτηση, αλλά και την οικονομική δυσκολία μετακίνησης των ετεροδημοτών. Η άνοδος της «Χρυσής Αυγής» είναι η πρόσθετη απόδειξη ότι σε συνθήκες βαθιάς κρίσης και λαϊκής εξαθλίωσης, ενώ το εργατικό λαϊκό κίνημα δεν έχει περάσει στην αντεπίθεση και η πλειοψηφία των κομμάτων στηρίζει το καπιταλιστικό σύστημα ή παραπέμπει στην αυταπάτη του εξανθρωπισμού του, δυναμώνει ο κίνδυνος επίδρασης των εθνικιστικών και νεοφασιστικών απόψεων. Οταν μάλιστα στην ΕΕ και σε όλα τα κράτη - μέλη έχει υιοθετηθεί ως κρατική ιδεολογία η εξίσωση του φασισμού με τον κομμουνισμό. Μόνο ένα ισχυρό εργατικό λαϊκό κίνημα και πανίσχυρο ΚΚΕ μπορούν να αντιμετωπίσουν αυτές τις επικίνδυνες απόψεις, να τις μετατρέψουν σε περιθωριακές και ακίνδυνες. Η «Χρυσή Αυγή» δεν αντιμετωπίζεται με αντιφασιστικά κηρύγματα και πολύ περισσότερο με την επίκληση της εθνικής ενότητας και της αντιφασιστικής συναίνεσης.




4.
 Ο λαός δεν πρέπει να κρατήσει στάση αναμονής μπροστά σ' αυτές στις διεργασίες που ξεκινάνε με την απόπειρα να σχηματιστεί κυβέρνηση. Στην αναπαλαίωση του πολιτικού συστήματος ενεργό ρόλο θα παίξει ο πιο σκληρός πυρήνας της αστικής τάξης, οι επιχειρηματικοί όμιλοι, όσο και οι μηχανισμοί και τα ηγετικά όργανα της ΕΕ και του ΔΝΤ. Ενδιαφέρονται να προσφέρουν στο λαό υποκατάστατα, όσο γίνεται πιο γρήγορα, πριν δυναμώσει και μαζικοποιηθεί ο εργατικός λαϊκός ριζοσπαστισμός, η οργάνωση και λαϊκή αυτενέργεια. Ανεξάρτητα πώς θα εξελιχθούν οι προσπάθειες, η κύρια κατεύθυνση θα είναι η επιτάχυνση των ενεργειών, προκειμένου να ανακοπεί έγκαιρα, η όξυνση της ταξικής πάλης και η συσπείρωση των κοινωνικών δυνάμεων που έχουν συμφέρον να έλθουν σε αντιπαράθεση και ρήξη με τα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό, με την ίδια την ΕΕ και τις επιλογές του ΝΑΤΟ, να δυναμώσει η αντικαπιταλιστική συνείδηση. Η ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ που διαθέτει σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα είναι τεράστια απέναντι στο λαό, για τα απροκάλυπτα ψέματα που είπε πριν και κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, τις αυταπάτες που έσπειρε και σπέρνει, ότι μπορεί να υπάρξουν καλύτερες μέρες για τους εργαζόμενους χωρίς σύγκρουση με τα μονοπώλια, τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις.




5.
 Η αναπαλαίωση του αστικού πολιτικού συστήματος πρέπει να συναντήσει τη λαϊκή επαγρύπνηση και ετοιμότητα με τη μαζική οργάνωση και πάλη στους τόπους δουλειάς, στους κλάδους, στα γραφεία, στη λαϊκή γειτονιά, στην ύπαιθρο, στους χώρους της μάθησης, στην εκπαίδευση, στην επαγγελματική κατάρτιση, με άμεσους στόχους πάλης για απόκρουση των νέων μέτρων που έρχονται. Καμία επανάπαυση γύρω από τα συνθήματα της επαναδιαπραγμάτευσης, της απαγκίστρωσης από τα μνημόνια και τη δανειακή σύμβαση, στα πλαίσια των οργάνων της ΕΕ και του ΔΝΤ.




6.
 Η ΚΕ καλεί τα μέλη του Κόμματος, της ΚΝΕ, τους φίλους και τους οπαδούς, τους συνεργαζόμενους που ως τώρα έδωσαν τη μάχη στους αγώνες και στην εκλογική δουλειά με το κεφάλι ψηλά, να είναι από αύριο κοντά και μέσα στους εργαζόμενους, συνεπείς υπερασπιστές των δικαιωμάτων και του δίκιου τους. Αυξάνεται ο ρόλος και η ευθύνη του ΚΚΕ. ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΗ ΚΑΙ ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ, ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗΣ, ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ για την κατάκτηση της εργατικής λαϊκής εξουσίας, οικονομίας, για την αποδέσμευση από την ΕΕ και τη μονομερή διαγραφή του χρέους, την κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, τον παραγωγικό λαϊκό συνεταιρισμό, τον πανεθνικό σχεδιασμό για την πλήρη αξιοποίηση των αναπτυξιακών δυνατοτήτων της χώρας, με εργατικό λαϊκό έλεγχο από τα κάτω προς τα επάνω.




7.
 Η ΚΕ εκτιμά ότι το εκλογικό αποτέλεσμα διαμορφώθηκε κάτω από τη γενικευμένη λαϊκή οργή και αγανάκτηση, σε συνθήκες οξυμένης, παρατεταμένης, οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης και ενώ η ΕΕ με τη συμφωνία του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ προχώρησαν στην κλασική και τυπική προς όφελος του κεφαλαίου και των μονοπωλίων διέξοδο, με άναρχη χρεοκοπία σε βάρος των εργατικών λαϊκών στρωμάτων, την ελεγχόμενη χρεοκοπία του κεφαλαίου. Τα μνημόνια και η δανειακή σύμβαση περιλαμβάνουν μέτρα που βασίζονται στη συνθήκη του Μάαστριχτ, η έναρξη των οποίων ξεκίνησε σταδιακά σε όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ. Βασίζεται επίσης σε όλες τις κατοπινές αποφάσεις και στην ευρωπαϊκή συνθήκη που εκτείνεται μέχρι το έτος 2020. Γι' αυτό και το ΚΚΕ ανέδειξε τον ψευδεπίγραφο χαρακτήρα του διαχωρισμού των κομμάτων του «ευρωμονόδρομου» σε «μνημονιακά» και «αντιμνημονιακά».




Το ΚΚΕ πέρασε από συμπληγάδες των δυνάμεων του συστήματος και των αναχωμάτων, ενωμένων μεταξύ τους, παρά τις διαφορές τους, με την προσήλωση της ενσωμάτωσης της χώρας στην ΕΕ, άρα με κριτήριο την πάση θυσία συμμόρφωση του λαού στις ταξικές της επιλογές, στο όνομα του ευρώ. Πήραν τη μορφή από τη μια μεριά της τυφλής αγανάκτησης και από την άλλη των αυταπατών ότι μπορεί μια κυβέρνηση των ονομαζόμενων αντιμνημονιακών δυνάμεων να δώσει λύση και ανακούφιση σε πιεστικά προβλήματα. Το μεγαλύτερο μέρος των δυσαρεστημένων και οργισμένων εργαζομένων και ανέργων υπέκυψε στην ανυπομονησία και την πίεση της χίμαιρας του άμεσου θετικού αποτελέσματος, της λύσης «εδώ και τώρα», χωρίς να έχει αποκτήσει την απαιτούμενη άμεση πείρα από τη συμμετοχή στην οργάνωση και διεξαγωγή των αγώνων. Υπέκυψε στη γενικευμένη προπαγάνδα ότι δεν μπορεί να γίνει ριζική αλλαγή ή ότι αυτή θα γίνει στη «δευτέρα παρουσία», ένα προσφιλές και επικίνδυνο για το λαό σύνθημα εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ. Το ΚΚΕ εκτιμάει τα εκλογικά αποτελέσματα και τις τάσεις με κριτήριο τις αντικειμενικές εξελίξεις, δεν ετεροκαθορίζεται από την εκλογική δύναμη ή την εκλογική πτώση των άλλων πολιτικών κομμάτων.


Το ΚΚΕ σημείωσε μικρή άνοδο στην εκλογική αναμέτρηση. Ωστόσο η τελική εκτίμηση της ποιότητας της παρέμβασης και δράσης του Κόμματος σε συνάρτηση με το εκλογικό αποτέλεσμα θα ολοκληρωθεί με τη συγκέντρωση των γνωμών και των στοιχείων κατά περιοχή και οπωσδήποτε με τη συλλογική γνώμη των ΚΟ.


Και με τα σημερινά αριθμητικά δεδομένα και τις αλλαγές στη διάταξη των πολιτικών δυνάμεων που σημειώνεται, ανεξάρτητα των τελικών εκτιμήσεων που θα διαμορφωθούν μέσα από τη συλλογική κομματική διαδικασία, η ΚΕ εκτιμά ότι για μια ακόμη φορά επαληθεύεται η θέση του Κόμματος ότι η πρόοδος και όξυνση της ταξικής πάλης καθορίζει την πολιτική επιρροή του ΚΚΕ, την εκλογική του επίδοση. Επιβεβαιώνεται επίσης η δημόσια εκτίμηση του ΚΚΕ με το αρχικό ξέσπασμα της κρίσης ότι σε συνθήκες οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης που αυξάνει η σχετική και απόλυτη εξαθλίωση του λαού συνυπάρχουν και οι δύο εκδοχές: Και το κίνημα να τραβήξει μπροστά αλλά και να υποχωρήσει προσωρινά. Οτι τα πιο εξαθλιωμένα τμήματα της εργατικής τάξης, οι άνεργοι και μισοάνεργοι, τμήματα των μικροαστικών στρωμάτων που έχασαν απότομα το εισόδημά τους, δέχονται την επιρροή και τις τάσεις που αναπτύσσουν δυσαρεστημένα μικροαστικά στρώματα, που αντέχουν ακόμα οικονομικά αλλά δε θέλουν να τα χάσουν όλα, τα οποία προς το παρόν είναι εχθρικά προς τη ριζική αλλαγή, πιστεύοντας στη διαρκή επιβίωσή τους. Το ΚΚΕ θεωρεί ότι η δεύτερη εκδοχή, δηλαδή της υποχώρησης, δεν έχει κριθεί ακόμα. Υπάρχουν δυνατότητες στο επόμενο διάστημα η ταξική πάλη να οξυνθεί και το κίνημα να κατακτήσει νέα δύναμη για να υπάρξει ελπίδα και θετική προοπτική.


Η ΚΕ χαιρετίζει τους χιλιάδες εργαζόμενους, εργαζόμενες, άνεργους, άνεργες, που εκτίμησαν την αγωνιστικότητα, τη συνέπεια και την κρυστάλλινη αλήθεια του λόγου του, τη μαχητικότητα και ανιδιοτέλεια των κομμουνιστών και κομμουνιστριών, το στήριξαν στην κάλπη, άσχετα από το ποσοστό συμφωνίας τους με τη συνολική πολιτική του πρόταση. Μεγάλο κομμάτι των εργαζομένων αλλά και ένα τμήμα των ψηφοφόρων του Κόμματος, κάτω από την πίεση της όξυνσης των λαϊκών προβλημάτων, τα παραπλανητικά συνθήματα περί αναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου και άμεσης ανακούφισης των εργαζομένων, δεν μπόρεσε να κατανοήσει και να ενστερνισθεί τη διαφορά ανάμεσα στην κυβέρνηση και στην πραγματική εξουσία. Η ΚΕ, συνοψίζοντας τις εκτιμήσεις και τα συμπεράσματα των Κομματικών Οργανώσεων, θα δει καλύτερα αδυναμίες που πρέπει να ξεπεραστούν πριν απ' όλα στη δράση μας στην εργατική τάξη και τους συμμάχους της και θα εκτιμήσει και πιο ειδικά την προεκλογική περίοδο.


Η πολιτική πρόταση του ΚΚΕ για την πάλη υπέρ της εργατικής λαϊκής εξουσίας θα βρεθεί στο επίκεντρο το επόμενο διάστημα στο λαό, καθώς θα γίνεται όλο και πιο καθαρή η διαφορά κυβέρνησης και πραγματικής λαϊκής εξουσίας, όπως και η συνολική πρόταση για τα άμεσα ζητήματα της λαϊκής επιβίωσης και για την εργατική λαϊκή εξουσία. Από την άποψη αυτή η πολιτική εκλογική δράση του ΚΚΕ σε αρμονία με τη στρατηγική του, ως όφειλε, αποτελεί σημαντική παρακαταθήκη για τα επόμενα χρόνια.


Το ΚΚΕ δεν πρόκειται να στηρίξει οποιασδήποτε σύνθεσης κυβέρνηση προκύψει από τη μετεκλογική συνεργασία των κομμάτων, οποιοδήποτε πρόσημο και αν έχει. Η κυβέρνηση αυτή δεν πρόκειται να προσφέρει τίποτε θετικό για το λαό. Αντίθετα θα ανταποκριθεί στις ανάγκες και στα συμφέροντα του κεφαλαίου, στις επιλογές της ΕΕ και του ΔΝΤ. Για να γίνει δεκτή η συμμετοχή του ΚΚΕ σε μια κυβέρνηση, δεν απαιτείται απλώς το Κόμμα να κάνει μια μικρή υποχώρηση, αλλά να αναποδογυρίσει το πρόγραμμα και την πολιτική του, να κάνει απαράδεκτους συμβιβασμούς για το σήμερα και βέβαια για το αύριο των λαϊκών συμφερόντων. ΚΑΙ ΕΝΑ ΤΕΤOΙΟ ΚΚΕ ΔΕΝ ΤΟ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Ο ΛΑΟΣ.


8.
 Το ΚΚΕ και η ΚΝΕ θα βρεθούν από την πρώτη στιγμή και κάθε μέρα στην πρώτη γραμμή της πάλης. Η ΚΕ του ΚΚΕ καλεί τον εργαζόμενο λαό που υποφέρει, τους ανέργους και συνταξιούχους, τους αυτοαπασχολούμενους στην πόλη και την ύπαιθρο, να συναντηθούν για μια ακόμη φορά με τους κομμουνιστές και κομμουνίστριες, τους κνίτες και τις κνίτισσες, τους συνεργαζόμενους με το ΚΚΕ και τις ριζοσπαστικές εργατικές λαϊκές δυνάμεις στην πάλη για την ανακούφιση των οξυμένων προβλημάτων, στην απόκρουση των χειρότερων μέτρων που έρχονται. Κανένα σύνθημα διαπραγμάτευσης και αναδιαπραγμάτευσης δεν ακουμπά ούτε στο ελάχιστο τις οξυμένες ανάγκες των εργαζομένων και ανέργων. Απαιτείται ετοιμότητα και εύστοχη προσαρμογή σε κάθε στροφή του αγώνα. Πάνω απ' όλα χρειάζεται άμεση δράση στο βαθμό που δεν προκύψει κυβέρνηση συνεργασίας και προκηρυχτούν νέες εκλογές, που θα επαναφέρουν ακόμα πιο ισχυρά εκλογικά διλήμματα και πιο ισχυρές αυταπάτες.




ΑΘΗΝΑ 7/5/2012


Η ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ

Κονδύλι για εικόνες στα νοσοκομεία και στα σχολεία θα εγκρίνει η Αριστερά…

         Στις αμέτρητες εικόνες που είναι τοποθετημένες σε νοσοκομεία και σχολεία, η Αριστερά θα προσθέσει και νέες! Η Αριστερά έχει ...

TOP READ