29 Σεπ 2019

«Το να μην είσαι κομμουνιστής είναι ανθρώπινο. Το να είσαι όμως αντικομμουνιστής είναι απάνθρωπο»



Γράφει ο Νίκος Μόττας //
Το πρόσφατο ανιστόρητο και χυδαίο ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που επιχειρεί να ξαναγράψει την Ιστορία εξισώνοντας τον κομμουνισμό με το φασισμό δεν ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, το ιμπεριαλιστικό αυτό κατασκεύασμα των μονοπωλίων, έχει εδώ και χρόνια υιοθετήσει τον αντικομμουνισμό ως επίσημη ιδεολογία της. Ήδη από το 2005, με το περίφημο αντικομμουνιστικό μνημόνιο («Για την αναγκαιότητα διεθνούς καταδίκης των εγκλημάτων των κομμουνιστικών καθεστώτων») ξεκίνησε με εντατικούς ρυθμούς η προσπάθεια διαστρέβλωσης της Ιστορίας. Το 2009, με νέο ψήφισμα που στήριξαν τα φιλελεύθερα, σοσιαλδημοκρατικά και πράσινα κόμματα στο ευρωκοινοβούλιο, επανήλθε στο προσκήνιο η τερατώδης θεωρία των δύο άκρων.
Φιλελεύθεροι, σοσιαλδημοκράτες, πράσινοι και ακροδεξιοί, σαν μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά, ενώθηκαν και πάλι σε κοινό αγώνα για την κατασυκοφάντηση του κομμουνισμού και της Σοβιετικής Ένωσης. Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι σε περιόδους κρίσεις του καπιταλιστικού συστήματος εντείνεται ο αντικομμουνισμός, σε μια προσπάθεια να μπουν εμπόδια στη ριζοσπαστικοποίηση εργατικών-λαϊκών μαζών, να αμαυρωθεί στη συνείδηση της νεολαίας ο σοσιαλισμός του 20ου αιώνα, να στοχοποιηθεί η ταξική πάλη ως «αδιέξοδη» και «ξεπερασμένη».
Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι ο αντικομμουνισμός πάει χέρι-χέρι με την εντατικοποίηση της βάρβαρης αντιλαϊκής πολιτικής ενώ ταυτόχρονα στρώνει το έδαφος για την αναβίωση του φασισμού-ναζισμού. Έχουμε λοιπόν και λέμε:

Η Ευρωπαϊκή Ένωση…

– των 120 εκατομ. ανθρώπων που ζουν στο όριο της φτώχειας,
– των 51 εκατομ. ανθρώπων που ζουν κάτω απ’ το όριο της φτώχειας,
– των 20 εκατομ. παιδιών που ζουν σε καθεστώς εξαθλίωσης,
– των 17 εκατομ. ανέργων και των 4,1 εκατ. άστεγων,
– των 12,5 εκατομ. νέων που βρίσκονται εκτός εργασίας και εκπαίδευσης,
– των μνημονίων διαρκείας, των αντεργατικών νόμων και της διαρκούς λιτότητας,
– των ιμπεριαλιστικών πολέμων (Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύη, Συρία κλπ.)
– των εκατοντάδων χιλιάδων πνιγμένων προσφύγων-μεταναστών και των εκατομμυρίων εγκλωβισμένων σε σύγχρονα «Νταχάου» γυναικόπαιδων,

είναι η ίδια «ευρωπαϊκή οικογένεια» που…

– στηρίζει την αναβίωση του ναζισμού στις χώρες της Βαλτικής και σε άλλες χώρες της ανατολικής Ευρώπης,
– αποδίδει, σε κάθε ευκαιρία, τιμές στους συνεργάτες των Ναζί και τους παλαίμαχους των SS (βλέπε Εσθονία, Λετονία, Πολωνία) αναγνωρίζοντας τους ως «αγωνιστές της ελευθερίας»,
– στηρίζει και προωθεί την απαγόρευση της δράσης κομμουνιστικών κομμάτων σε χώρες της Βαλτικής και της ανατολικής Ευρώπης, ποινικοποιεί τη δράση των κομμουνιστών και τη χρήση κομμουνιστικών συμβόλων.


Μόναχο, 30 Σεπτέμβρη 1938 – Τσάμπερλεν (Βρετανία), Νταλαντιέ (Γαλλία), Χίτλερ (Γερμανία), Μουσολίνι (Ιταλία) και Τσιάνο.
Αυτή, λοιπόν, η Ε.Ε και τα μαύρα κοράκια του αντικομμουνισμού, επιχειρούν να ξαναγράψουν την Ιστορία, εξισώνοντας τον κομμουνισμό με το ναζισμό και συκοφαντώντας το ρόλο της Σοβιετικής Ένωσης στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Και το επιχειρούν αυτό αποκρύβοντας σκόπιμα την ιστορική πραγματικότητα, ότι δηλαδή:
— ήταν ο καταλυτικός ρόλος της Σοβιετικής Ένωσης και του Κόκκινου Στρατού που έσωσε την Ευρώπη από το τέρας του ναζισμού. Η ΕΣΣΔ έδωσε περισσότερα από 20 εκατομ. νεκρούς στον αγώνα ενάντια στο ναζισμό (αντίστοιχα, τα θύματα της Βρετανίας και των ΗΠΑ μαζί δεν ξεπερνούν τις 900 χιλιάδες).
— ήταν οι κομμουνιστές και τα κομμουνιστικά κόμματα που πρωτοστάτησαν στα αντιφασιστικά κινήματα στην Ευρώπη, δίνοντας και τη ζωή τους στη μάχη ενάντια στο τέρας του ναζισμού. Την ίδια στιγμή που οι πολιτικοί εκπρόσωποι της ελληνικής αστικής τάξης έκαναν «αντίσταση» από το Κάϊρο, το ΚΚΕ ήταν ο αιμοδότης, ο νους και η ψυχή του ΕΑΜ.
— ήταν το αμερικανικό και αγγλογαλλικό κεφάλαιο που εξόπλισε τη ναζιστική Γερμανία. Μονοπωλιακοί όμιλοι της εποχής (π.χ. Standard Oil, General Electric, IBM, Chase Manhattan, General Motors, Ford, κλπ) διεισδύσανε στη γερμανική βιομηχανία ενισχύοντας την πολεμική προετοιμασία του χιτλερικού στρατού.
— ήταν η Συνθήκη του Μονάχου, το Σεπτέμβρη του 1938, μεταξύ Βρετανίας, Γαλλίας, Γερμανίας και Ιταλίας, στην οποία αποφασίστηκε να δοθεί η Τσεχοσλοβακία στον Χίτλερ. Αυτή η συμφωνία-κλειδί όπλισε το χέρι των Ναζί, ανοίγοντας το δρόμο για την επίθεση της Γερμανίας «προς Ανατολάς». Στην «πολιτική διαθήκη» του, ο Φύρερ σημείωνε χαρακτηριστικά: «Δύσκολα μπορεί να με κατηγορήσει κανείς, αφού βρετανοί και γάλλοι αποδέχθηκαν στο Μόναχο κάθε αίτημα που τους κατέθεσα» (Φλεβάρης 1945).
— το Σύμφωνο μη-επίθεσης «Μόλοτοφ-Ρίμπεντροπ» το 1939, αποτέλεσε το μοναδικό μέσο άμυνας της ΕΣΣΔ στις συνθήκες που είχαν διαμορφωθεί. Είναι ψευδέστατος και ιστορικά ανακριβής ο ισχυρισμός ότι το εν λόγω Σύμφωνο καθιστά την Σοβιετική Ένωση συνένοχη για το ξέσπασμα του πολέμου. Αντίθετα, με αυτήν την συμφωνία, η ΕΣΣΔ εξασφάλισε 21 μήνες ειρήνης που στην συνέχεια αποδείχθηκαν εξαιρετικά πολύτιμοι για την πολεμική προετοιμασία της χώρας ενόψει της επίθεσης των Ναζί. Ενα άλλο στοιχείο που αποκρύβεται από τους διαστρεβλωτές της Ιστορίας είναι πως, πριν την υπογραφή του Συμφώνου «Μόλοτοφ-Ρίμπεντροπ», οι αγγλογάλλοι ιμπεριαλιστές είχαν απορρίψει σχετικά καλέσματα της ΕΣΣΔ για σύναψη αμυντικής συμφωνίας ενάντια στον Χίτλερ.
— κοινός στόχος της ναζιστικής Γερμανίας και των κοινοβουλευτικών «δημοκρατικών» δυνάμεων (Βρετανία, Γαλλία) ήταν η καταστροφή του πρώτου εργατικού κράτους, της Σοβιετικής Ένωσης. Η ίδια η Ιστορία αποδεικνύει ότι όλα τα αστικά καθεστώτα (φασιστικά και «δημοκρατικά») είχαν κοινό αντίπαλο την σοβιετική εξουσία και τους κομμουνιστές σε κάθε χώρα.
— είναι παραδοχή του ίδιου του Αδ. Χίτλερ ότι κύριος εχθρός του ήταν ο μπολσεβικισμός, οι κομμουνιστές, η ΕΣΣΔ. Σε ομιλία στο Βερολίνο το Νοέμβρη του 1935 δήλωνε πως «η Γερμανία είναι ο προμαχώνας της Δύσης απέναντι στο μπολσεβικισμό». Ο ίδιος, τον Φλεβάρη του 1945, σημείωνε: «Κύριο καθήκον της Γερμανίας, σκοπός της ζωής μου και έννοια της ύπαρξης του εθνικοσοσιαλισμού είναι η εξόντωση του μπολσεβικισμού».

Μεταξάς, Φράνκο, Πινοσέτ, Σουχάρτο, Μουσολίνι: Δικτάτορες στην υπηρεσία του κεφαλαίου με κοινό γνώρισμα τον αντικομμουνισμό.
Με δεδομένα τα παραπάνω, ας μας επιτραπεί να κωδικοποιήσουμε ορισμένα βασικά συμπεράσματα:
1ον: Ο φασισμός και ο ναζισμός γεννήθηκαν από τη μήτρα του καπιταλιστικού συστήματος. Είναι τέκνα της αστικής τάξης και μορφές άσκησης της εξουσίας των μονοπωλίων.
2ον: Το ναζισμό τον τσάκισε η Σοβιετική Ένωση και ο Κόκκινος Στρατός. Ολόκληρη η ιστορική αλήθεια περιγράφεται στη φράση του Ερν. Χέμινγουέϊ: «Κάθε άνθρωπος που αγαπά την ελευθερία, χρωστάει στον Κόκκινο Στρατό περισσότερα από ό,τι μπορεί ποτέ να πληρώσει». Η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο να ανεμίζει στο Ράϊχσταγκ, το 1945, θα στοιχειώνει για πάντα την αστική τάξη. 
3ον: Ως κυρίαρχο ιδεολόγημα της αστικής εξουσίας, ο αντικομμουνισμός υπήρξε κατά τον 20ο αιώνα το «σήμα κατατεθέν» των πλέον βάρβαρων, αιμοσταγών και απάνθρωπων καθεστώτων: Σουχάρτο (Ινδονησία), Πινοσέτ (Χιλή), Φράνκο (Ισπανία), Σαλαζάρ (Πορτογαλία), Τρουχίγιο (Αγ. Δομίνικος), Μπατίστα (Κούβα), Άμίν (Ουγκάντα), το στρατιωτικό καθεστώς της Βραζιλίας (1964-1985) κλπ.
4ον: Όσο αντικομμουνιστικό δηλητήριο κι’ αν χύσουν, όσο κι’ αν «ασελγήσουν» στην Ιστορία, όσα ψηφίσματα κι’ αν βγάλουν, δεν πρόκειται να καταφέρουν να φρενάρουν την ιστορική εξέλιξη. Την Ιστορία, άλλωστε, τη γράφουν με την πάλη τους οι λαοί και όχι τα αστικά επιτελεία και οι λακέδες τους.
Οι Μαρξ και Ένγκελς, στο Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος το 1848, κατήγγειλαν τη συστράτευση όλων των αντιδραστικών δυνάμεων της γηραιάς Ευρώπης σε έναν ιερό πόλεμο ενάντια στον κομμουνισμό. Έκτοτε πέρασαν 171 χρόνια και ο «ιερός πόλεμος» της αστικής τάξης συνεχίζεται. Μόνο που σήμερα, οι λαοί, οι εργαζόμενοι, έχουν πλέον μπόλικη συσσωρευμένη πείρα ώστε να γνωρίζουν την σαπίλα και τη βαρβαρότητα που κρύβει μέσα του ο αντικομμουνισμός.
Ή, όπως το θέτει ο Α. Αντωνόπουλος στο βιβλίο του «Οι επιβάτες του φεγγαριού»: «Το να μην είναι κανείς κομμουνιστής είναι ανθρώπινο. Το να είναι όμως κανείς αντικομμουνιστής είναι απάνθρωπο».

Σοβιετική Ένωση και HEAVY METAL






28 Σεπτέμβρη 1991,!
Το καλοκαίρι του 1991,η Σοβιετική Ένωση έπνεε τα λοίσθια, τον Αύγουστο του 1991 θα γίνει προσπάθεια να αποτραπεί η διάλυση του πρώτου σοσιαλιστικού κράτους στον κόσμο,αλλά τα πράγματα δυστυχώς είχαν πάρει το δρόμο τους και η διάλυση φαινόταν πλέον αναπόφευκτη.
Στα τέλη της δεκαετίας του 80,είχε αρχίσει ένα πολιτιστικό άνοιγμα στις χώρες της Δύσης,με αποκορύφωμα ένα φεστιβάλ μουσικής που διοργανώθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου του 1991 στο κοσμοδρόμιο Tushino λίγο έξω από την Μόσχα.
Το συγκεκριμένο φεστιβάλ δεν ήταν ένα οποιαδήποτε μουσικό φεστιβάλ,αλλά ένα από τα σημαντικότερα που έχουν γίνει ποτέ, όχι μόνο στον χώρο του heavy metal,αλλά συνολικά στην μουσική.
Το πιο γνωστό φεστιβάλ του σκληρού ήχου από το 1980,για τα ευρωπαϊκά δεδομένα ήταν το Monsters Of Rock που διεξαγόταν ανελλιπώς κάθε Αύγουστο από το 1980 και μετά,στο Donnigton της Αγγλίας, συγκεντρώνοντας τα μεγαλύτερα ονόματα και εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου.



Το 1991 headliners του φεστιβάλ ήταν οι AC/DC και οι Metallica, έχοντας μόλις τις αποσκευές τους τον απόλυτο θρίαμβο που άκουγε στο όνομα ''Black Album''.
To συγκεκριμένο φεστιβάλ θα περνούσε και από άλλες χώρες, πλην Αγγλίας και έτσι οι υπεύθυνοι σοβιετικοί αξιωματούχοι πέτυχαν το φεστιβάλ να περάσει και από την Μόσχα για μία μέρα στις 28 Σεπτέμβρη.
Ως χώρος επιλέχθηκε το κοσμοδρόμιο του Tushino και μάλιστα χωρίς να εκδοθούν εισιτήρια,το φεστιβάλ ήταν δωρεάν!
Δείγμα του ό,τι ακόμα και τότε, ο πολιτισμός έπρεπε να ήατν προσιτός σε όλους,χωρίς αποκλεισμούς, σε όλες τις εκφάνσεις του.



Κανένας ποτέ δεν κατάφερε να πει με ακρίβεια πόσος μαζεύτηκε εκείνη την μέρα στο Tushino,οι πιο ακριβείς εκτιμήσεις μιλούν για 1.500.000 κόσμο, αριθμός απίστευτος που τοποθετεί το συγκεκριμένο φεστιβάλ, σε ένα από τα πιο μαζικά και σημαντικά όλων των εποχών.
Αλλά δεν είναι μόνο ο αριθμός του κόσμου που βρέθηκε εκείνη την μέρα,αλλά τα συγκροτήματα και το show που έδωσαν.
Τα videos που υπάρχουν από εκείνη την συναυλία είναι ένα πολύ μικρό δείγμα, του μεγαλείου εκείνης της μέρας, που πολύ λίγες φορές έχει επαναληφθεί από τότε.
Η δύναμη,η ένταση, το παίξιμο,η επικοινωνία κόσμου και μουσικών ήταν πραγματικά κάτι το πρωτόγνωρο.
Πιθανόν είχε να κάνει με το γεγονός ότι οι νεαροί Μοσχοβίτες που συνέρρευσαν στο Tushino,δεν είχαν δει ποτέ κάτι ανάλογο και για τους μουσικούς ήταν επίσης η πρώτη φορά που ταξίδευαν στην χώρα του Λένιν.
Επίσης σημαντικό γεγονός υπήρξε ότι και τα τέσσερα groups που έπαιξαν εκείνη την μέρα,διένυαν την καλύτερη περίοδο της καριέρας τους.
Πριν κλείσουμε με την συγκεκριμένη παρουσίαση,αξίζει να αναφέρουμε την μαρτυρία των Metallica,οι οποίοι είπαν πως καθόλη την διάρκεια της συναυλίας δεν μπορούσαν να ακούσουν τους εαυτούς τους όταν έπαιζαν!
Ακολουθεί το track list
PANTERA
Domination,Psycho Holiday,Primal Concrete Sledge,Cowboys from hell
METALLICA
The ecstasy of gold/Enter Sandman,Creeping Death,Harvester of Sorrow,Fade to Black,Sad but true,Master of puppets,Seek and destroy,For whom the bell tolls,One,Whiplash,Last Caress,
Am I evil?,Battery
AC/DC
Thunderstruck,Shhot to thrill,Back in black,Hell ain't a bad place to be,Fire guns,Jailbreak,The Jack,Moneytalks,Hells Bells,High Voltage,Dirty deeds done dirt cheap,Highway to hell,Whole lotta Rosie,Let there be rosck,T.N.T.,For those about to rock
Υ.Γ.Δεν είναι διαθέσιμο το track list των Black Crowes.

Στέλιος Τζανέλης 

Αντικομμουνισμός με proficiency – Σκίτσο εξίσωσης Χίτλερ – Στάλιν στην αγγλόφωνη έκδοση της Καθημερινής

 

Αν μη τι άλλο αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στην Ελλάδα που τολμά και καινοτομεί, φιλοδοξώντας να μετατρέψει τον αντικομμουνισμό σε εξαγώγιμο προϊόν. 

Φαίνεται πως οι ναυαρχίδες των αστικών ΜΜΕ στην Ελλάδα δυσκολεύονται εξαιρετικά να χωνέψουν την “ιδιαιτερότητα” της Ελλάδας σε σχέση με τη μη αποδοχή του κατάπτυστου ψηφίσματος της ΕΕ, που καθιστούσε “συνυπεύθυνη” την ΕΣΣΔ για το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο. Μετά την ιερή οργή του Πρετεντέρη που μόνο δύο Έλληνες ευρωβουλευτές υπερψήφισαν το ανοσιούργημα, καθώς και την αντιπαράθεση Δοξιάδη – Κυμπουρόπουλου περί “ασπόνδυλων του λευκού”, δε θα μπορούσε να λάβει θέση και η “Καθημερινή” του συγκροτήματος Αλαφούζου, το οποίο πρωταγωνιστεί με τα όλα του τα ΜΜΕ στην προώθηση της θεωρίας των δύο άκρων εδώ και χρόνια.
Αφού λοιπόν δημοσιεύτηκαν δύο σημειώματα του γνωστού και μη εξαιρετέου Τάκη Θεοδωρόπουλου – ναι, αυτού που έχει ως μέγιστο καμάρι του ότι οι αρχαίοι Έλληνες ήταν λευκί Ευρωπαίοι άνδρες – , όπου κατακεραυνώθηκε στο πρώτο συνολικά η στάση της πλειονότητας των γαλάζιων ευρωβουλευτών και στο δεύτερο νουθετήθηκε η Μαρία Σπυράκη, ως μοναδική ανοιχά καταψηφίσασα, η εκλαϊκευση προχώρησε ένα βήμα παραπάνω, με στόχο και το … διεθνές κοινό.

Έτσι λοιπόν, στην αγγλόφωνη ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής (δεν ξέρουμε αν την ώρα που δημοσιεύονται οι γραμμές αυτές, έχει αναρτηθεί και στην ελληνική, όπου δεν κατορθώσαμε να το εντοπίσουμε), ανέβηκε σκίτσο του Ηλία Μακρή όπου σε άπταιστη αγγλική, η εφημερίδα – παντιέρα του φιλελευθερισμού εν Ελλάδα μας κάνει λιανά πόσο κακό πράγμα είναι οι “ολοκληρωτισμοί”, που αντιπροσωπεύουν ο ναζισμός και ο κομμουνισμός.



Βλέπουμε λοιπόν έναν κύριο μπροστά σε δύο γιγάντια πορτραίτα των Στάλιν και Χίτλερ, που διερωτάται αν “κομμουνισμός και ναζισμός είναι το ίδιο πράγμα”. 
Μάλιστα, για όσους δε σακουλεύονται τα υψηλά νοήματα και τους συμβολισμούς, ο Στάλιν βρίσκεται σε κατακόκκινο και ο Χίτλερ σε κατάμαυρο κάδρο. Ω του θαύματος, ο κύριος λαμβάνει απάντηση από τα πορτραίτα, με το Σοβιετικό ηγέτη ν’ απαντά: “Όχι, είναι δυο απόλυτα αντίθετες ιδεολογίες” και το ναζί δικτάτορα να “συμπληρώνει”: “Το μόνο κοινό στοιχείο είναι η εκρίζωση οτιδήποτε διαφορετικού!”. Το μόνο διαφορετικό που εκρίζωσε βέβαια ο κομμουνισμός ήταν η φύτρα που πέταξε το Χίτλερ και τους ομοίους του φονιάδες, κάτι που φαίνεται πως δεν κάθεται πολύ καλά στο σκιτσογράφο και τα αφεντικά του, που ζητούν και διεθνή αναγνώριση για τις φιλότιμες προσπάθειες να “ξεβλαχέψουν” την τελευταία Σοβιετία της Ευρώπης και να την ευθυγραμμίσουν πλήρως με τις αξίες του κοινού μας σπιτιού, της ΕΕ.

Αν μη τι άλλο αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στην Ελλάδα που τολμά και καινοτομεί, φιλοδοξώντας να μετατρέψει τον αντικομμουνισμό σε εξαγώγιμο προϊόν.

Παναττική συγκέντρωση διαμαρτυρίας συνταξιούχων την 1η Οκτώβρη στην Αθήνα

Συνεχίζουμε μαζικά – αποφασιστικά – αδιάκοπα τον μαραθώνιο δρόμο του αγώνα,  αναφέρουν σε κοινή ανακοίνωσή τους οι Συνεργαζόμενες Συνταξιουχικές Οργανώσεις και καλούν σε παναττική συγκέντρωση διαμαρτυρίας που διοργανώνουν την Τρίτη 1η Οκτώβρη στις 10 το πρωί στην πλατεία Εθνικής Αντίστασης (πρώην Κοτζιά).–
Συγκεκριμένα, οι συνταξιουχικές οργανώσεις ΙΚΑ – OAEE – ΔΗΜΟΣΙΟΥ – ΠΟΣΕ-ΟΑΕΕ – ΕΛΤΑ – ΟΣΕ – ΠΕΣ-ΝΑΤ – ΠΣΣ-ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ – ΠΕΤΟΜ-ΤΕΕ – ΠΟΣΕΑ-ΕΤΕΑΠ – ΕΣΤΑΜΕΔΕ, αναφέρουν:
«Συνεχίζουμε την αγωνιστική μας πορεία σταθερά. Τα προβλήματα που μας έχουν φορτώσει όλες οι κυβερνήσεις είναι εδώ.
Ο νέος συσχετισμός που διαμορφώθηκε μετά τις πρόσφατες εκλογές με την εναλλαγή μεταξύ των δύο κομμάτων στην κυβέρνηση, αποτελεί εγγύηση για τη συνέχιση και το βάθεμα των αντεργατικών, αντιλαϊκών, αντισυνταξιουχικών  πολιτικών που έχουμε γνωρίσει τα περασμένα χρόνια.
Η κατάσταση δεν είναι ίδια με το χτες, η κυβέρνηση της ΝΔ πατάει και αξιοποιεί την «προίκα» που έλαβε από την διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ για να συνεχίσει στον ίδιο δρόμο, βάζοντας τον πήχη σύμφωνα με τις ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων.  Ήδη η κυβέρνηση έχει δώσει το στίγμα της με την ένταση του αυταρχισμού, το ηλεκτρονικό φακέλωμα και μια σειρά αντεργατικών, αντιλαϊκών νομοσχεδίων και δηλώσεων, αλλά και αόριστων υποσχέσεων για τη δημιουργία  προσδοκιών, με  επιδόματα, τη στιγμή που  το πληρωμένο συνταξιουχικό εισόδημα των συνταξιούχων και όλα τους τα δικαιώματα έχουν  κατακρεουργηθεί.
Αξιοποιεί τον νόμο Κατρούγκαλου, όλη την αντιασφαλιστική νομοθεσία και ετοιμάζει την κατάργηση του δημόσιου χαρακτήρα της Κοινωνικής Ασφάλισης, της Υγείας, την παραπέρα  εμπορευματοποίησή της, με την προώθηση του συστήματος των “τριών πυλώνων” (“εθνική” σύνταξη – επαγγελματικά ταμεία – ιδιωτική ασφάλιση) για να κατεδαφίσει ό,τι έχει απομείνει.
Η 1η του Οκτώβρη έχει καθιερωθεί ως  παγκόσμια ημέρα των συνταξιούχων. Η Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα των συνταξιουχικών οργανώσεων, οργανώνει πανελλαδικό 10ήμερο αγωνιστικών κινητοποιήσεων με συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας σε όλη τη χώρα.
Δεν θα νομιμοποιήσουμε στη συνείδησή μας ό,τι μέχρι σήμερα μας έχει αφαιρεθεί, να συνεχίσουν να μας ληστεύουν με πρόσχημα την κρίση ή την ανάπτυξη του άδικου εκμεταλλευτικού συστήματος που με συνέπεια υπηρετούν όλες οι κυβερνήσεις.
Δεν πληρώσαμε για να παίρνουμε επιδόματα, αλλά συντάξεις, δημόσια Κοινωνική Ασφάλιση, Υγεία, για να ζούμε με αξιοπρέπεια.
Συνεχίζουμε την αγωνιστική μας πορεία. Απορρίπτουμε τη λογική του ό,τι έγινε – έγινε. Διεκδικούμε ό,τι μας έχει αφαιρεθεί στις συντάξεις, υγεία, κοινωνικές παροχές, δικαιώματα, που είναι πληρωμένα σε όλο μας τον εργασιακό βίο αλλά και σήμερα πληρώνουμε. Δεν τα χρωστάμε σε κανέναν δανειστή.
Σταθερά παλεύουμε και απαιτούμε:
  • –Να δοθούν άμεσα αυξήσεις σε όλες τις συντάξεις και να ορισθεί η κατώτερη σύνταξη στα 600 ευρώ από τα 360 που είναι σήμερα.
  • –Κατάργηση του νόμου 4387/16 -νόμος Κατρούγκαλου- και όλων των αντιασφαλιστικών νόμων. Κανένας επανυπολογισμός στις συντάξεις.
  • –Όχι στη μείωση του αφορολόγητου.
  • –Άμεση απόδοση των πληρωμένων δώρων μας, όχι τα επιδόματα.
  • –Ανακεφαλαιοποίηση των Ταμείων μας. Άμεση καταβολή των συντάξεων και επανέκδοση των εκκαθαριστικών. Άμεση κατάργηση της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης.
  • –Αποκλειστικά δημόσιο σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης, δημόσιας δωρεάν υγείας για όλους, κατάργηση και απαγόρευση σε κάθε εμπορευματοποίηση.
  • –Διεκδικούμε ό,τι μας έχει αφαιρεθεί, από όλο το αντισυνταξιουχικό – αντιασφαλιστικό νομικό πλαίσιο που ψήφισαν όλες οι κυβερνήσεις.
Να αποδοθούν άμεσα χωρίς αιτήσεις, δικαστήρια και προαπαιτούμενα, ό,τι ακόμα  η κυβερνήσεις  αυθαίρετα παρακρατούν σε κύριες – επικουρικές συντάξεις.
Την 1η Οκτώβρη στην Αθήνα θα πραγματοποιηθεί Παναττική συγκέντρωση διαμαρτυρίας ημέρα Τρίτη και ώρα 10 π.μ. στην Πλατεία Εθνικής Αντίστασης (πρώην Κοτζιά)».
Θα ακολουθήσει πορεία στο υπουργείο Εργασίας.
Όλοι στον δρόμο του αγώνα, να μη λείψει κανένας.

Γιατί δεν διδάσκονται σε κανένα σχολείο: «Έξι διαλέξεις για τον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας»

Ένας πλούτος υλικού για την ιστορία και τη δράση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας με τίτλο: «Εξι διαλέξεις για τον ΔΣΕ», που είναι αναρτημένο στην ιστοσελίδα του Επιμορφωτικού Κέντρου (Βιβλιοθήκη/Αρχείο) της ΚΕ του ΚΚΕ «Χαρίλαος Φλωράκης» (ΕΚΧΦ), παρουσιάστηκε σε μια εκδήλωση το πρωί του Σαββάτου στο Επιμορφωτικό Κέντρο.
Το υλικό αυτό αποτελεί εργασία των φοιτητριών Δήμητρας Αδάμ και Αλεξάνδρας Τσαγρή, στο πλαίσιο του Μεταπτυχιακού Προγράμματος που παρακολουθούσαν στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, που συγκεντρώθηκε και δημιουργήθηκε με την καθοριστική συμβολή του ΕΚΧΦ και με αξιοποίηση ντοκουμέντων από το Αρχείο του ΚΚΕ, είχε αρχικά τη μορφή του MOOC (Massive Open Online Courses – μαζικά ανοιχτά διαδικτυακά μαθήματα), που παρουσιάστηκαν στο πλαίσιο του μεταπτυχιακού προγράμματος και κέντρισαν το ενδιαφέρον των φοιτητών που τα παρακολούθησαν, πολλοί από τους οποίους δεν γνώριζαν για τον ΔΣΕ.
Σήμερα, όλο αυτό το υλικό, με βίντεο, κείμενα, χάρτες, φωτογραφίες κ.λπ., είναι αναρτημένο στην ιστοσελίδα του ΕΚΧΦ, σε μορφή ψηφιακού αποθετηρίου, προσβάσιμου στον καθένα. (Δείτε εδώ το υλικό των έξι διαλέξεων).
Στην εκδήλωση παρουσίασής του, που συνδιοργάνωσαν το ΕΚΧΦ και η Περιφερειακή Οργάνωση ΑΕΙ Αττικής της ΚΝΕ, μίλησε ο Νίκος Παπαγεωργάκης, υπεύθυνος του ΕΚΧΦ (δείτε επάνω το βίντεο με ολόκληρη την ομιλία του), που αναφέρθηκε στην έξαρση του αντικομμουνισμού στις μέρες μας, σημειώνοντας μεταξύ άλλων:
«Η περίοδος από το ’41 έως το ’49 απασχολεί πολλούς μαρξιστές αλλά και αστούς, για διαφορετικούς λόγους βεβαίως. Φαίνεται όμως πως τον αντικομμουνισμό τον απασχολεί περισσότερο… Αν δείτε τις βιβλιογραφίες του αντικομμουνισμού, πόσο ασχολήθηκαν για παράδειγμα με τις προηγούμενες δεκαετίες του ’30 ή του ’20 ή την κατοπινή ιστορία του ΚΚΕ της δεκαετίας του ’60 ή της μεταπολίτευσης; Υπάρχει τέτοια βιβλιογραφία αλλά είναι πολύ λιγότερη (…) Η δεκαετία του ’40 φοβίζει περισσότερο με τη δυνατότητα που έχει να επαναληφθεί. (…) Αυτό που τους ενοχλεί είναι ότι ο λαός με τον μαζικό ένοπλο αγώνα, όχι μόνο αμφισβήτησε, αλλά έδειξε και τη δυνατότητα ανατροπής της αστικής εξουσίας. Και μια τέτοια πιθανότητα επανάληψης πρέπει… να σταλεί “στο πυρ το εξώτερον”».
Αντίδοτο στον αντικομμουνισμό, είπε, είναι «η ανάπτυξη από πλευράς του Κόμματος, μαζικών αγώνων για τα λαϊκά συμφέροντα και η δημιουργία όλο και πιο γερών δεσμών του ΚΚΕ με τα λαϊκά στρώματα. Μέσα σ’ αυτή την προσπάθεια είναι ενταγμένη και η εκλαΐκευση και διαφώτιση των μαζών. Σ’ αυτή την προσπάθεια ανήκει και η αποκάλυψη των πραγματικών ιστορικών γεγονότων και η ερμηνεία τους με βάση τα ταξικά συμφέροντα των καταπιεσμένων μαζών, πρώτα απ’ όλα της εργατικής τάξης.
Είναι προφανές ότι στην καπιταλιστική κοινωνία το κομμουνιστικό κόμμα και κίνημα έχουν πολύ περιορισμένα μέσα να υπερασπιστούν την ιστορική αλήθεια (…) Εφόσον όμως έχουμε ταχθεί στον αγώνα για τη χειραφέτηση της εργατικής τάξης είμαστε “καταδικασμένοι” κατά μία έννοια, με πείσμα και σχέδιο να συνεχίζουμε την ιδεολογική αντιπαράθεση σε όλα τα επίπεδα, με ό,τι μέσα διαθέτουμε», είπε και αναφέρθηκε στην προσπάθεια αυτή του ΚΚΕ με τα Δοκίμια Ιστορίας που έχει επεξεργαστεί, την ανάδειξη και δημιουργία μνημείων σε όλη τη χώρα, αλλά και την ίδια τη δημιουργία του ΕΚΧΦ με τον πλούτο του αρχειακού υλικού που διαθέτει.
Μιλώντας πιο συγκεκριμένα για τις έξι διαλέξεις, ο Ν. Παπαγεωργάκης είπε ότι «είναι μια προσπάθεια εκλαΐκευσης των θέσεων του ΚΚΕ για την ιστορία και την επικαιρότητα της ιστορίας του ΔΣΕ». Και πρόσθεσε: «Το πείραμα των ανοιχτών διαδικτυακών μαθημάτων (MOOC – Massive Open Online Courses) νομίζω ότι άξιζε για να προβληματίσει ως προς την εύρεση και άλλων τρόπων παρέμβασης και διάδοσης μαρξιστικών θέσεων. Χωρίς βέβαια αυτό να υποκαθιστά το βασικό, δηλαδή την άμεση επαφή μας με τις μάζες, τον εργαζόμενο και την εργαζόμενη, τον κάθε νέο και νέα, αυτή η προσπάθεια φιλοδοξεί να αναπτύξει έναν ευρύτερο προβληματισμό για το τι ακόμα μπορούμε να αξιοποιήσουμε καλύτερα για να βοηθήσουμε τη βασική προσπάθεια που προανέφερα».

Παρουσίαση το υλικού των «Έξι διαλέξεων για τον ΔΣΕ»

Στη συνέχεια η Δήμητρα Αδάμ και η Αλεξάνδρα Τσαγρή παρουσίασαν το υλικό της εργασίας τους.
«Μαζί θα περιηγηθούμε στις σελίδες του εμφυλίου πολέμου, μελετώντας τη ιστορία από την πλευρά των πρωτοπόρων πρωταγωνιστών της, με βάση την αρχή του ιστορικού υλισμού», ξεκαθαρίζουν στον πρόλογο του MOOC (ανοιχτού διαδικτυακού μαθήματος) οι δημιουργοί του. Το μάθημα είναι δομημένο σε έξι ενότητες – εβδομάδες όπου περιγράφονται τα γεγονότα στην Ελλάδα και το εξωτερικό μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η περίοδος ’46 – ’49 όπου συγκροτήθηκε και έδρασε ο ΔΣΕ και οι κατοπινές εξελίξεις.
Επέλεξαν, όπως είπαν, αυτή την περίοδο της κορυφαίας στιγμής της ταξικής πάλης στην Ελλάδα, γιατί δεν διδάσκεται πουθενά στο σχολείο. Κι έτσι σκοπός τους ήταν να δημιουργήσουν το πρώτο ανοιχτό μάθημα με αυτό το περιεχόμενο, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στον καθένα, με έμφαση στις νεότερες ηλικίες, να έρθει σε επαφή με αυτή την περίοδο. Δημιουργήθηκε έτσι αυτό το σύγχρονης μορφής υλικό των διαλέξεων, που διατίθεται από το ΕΚΧΦ και μπορεί να αξιοποιηθεί και από τις Οργανώσεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, είτε με τη μορφή του μαθήματος είτε με άλλες μορφές που μπορεί να επιλέξουν.

Αριστεία μέχρι θανάτου – Ραγδαία αύξηση ψυχικών παθήσεων και αυτοκτονιών μεταξύ των φοιτητών στη Βρετανία

Η αποσάθρωση της δημόσιας ανώτατης εκπαίδευσης βλάπτει σοβαρά την ψυχική υγεία των Βρετανών φοιτητών, όπως δείχνουν ανησυχητικά στοιχεία από πανεπιστήμια ολόκληρης της χώρας, σχετικά με την εξάπλωση των ψυχικών παθήσεων και των αυτοκτονιών σε αυτό τον πληθυσμό.
Ενδεικτική είναι η μαρτυρία του επικεφαλής ασφαλείας του πανεπιστημίου Brunel στο Λονδίνου, Terry Vass, o οποίος σημειώνει πως όταν ξεκίνησε να δουλεύει στο ίδρυμα πριν 19 χρόνια, ασχολούνταν κυρίως με καβγάδες μεθυσμένων φοιτητών, ενώ τώρα μεγάλος αριθμός των κλήσεων που λαμβάνει αφορά περιστατικά ψυχικών διαταραχών. Αύξηση τέτοιων περιστατικών παρατηρείται στην αρχή του εξαμήνου, πιθανόν λόγω δυσκολιών προσαρμογής των φοιτητών, αλλά και στη διάρκεια διακοπών, όταν στην πανεπιστημιούπολη μένουν πίσω φοιτητές που νιώθουν απομονωμένοι, την ώρα που οι συνάδελφοί τους βρίσκονται στα σπίτια τους.
Συναγερμό σημαίνουν και τα στοιχεία για τις αυτοκτονίες, αφού με βάση τα διαθέσιμα ως το 2017 στοιχεία, σημειώθηκε περίπου μία αυτοκτονία κάθε τέσσερις μέρες. Ιδιαίτερη δημοσιότητα πήραν οι αλλεπάλληλες αυτοκτονίες στο πανεπιστήμιο του Μπρίστολ, όπου μέσα σε 18 μήνες, στο διάστημα 2016-2017 12 φοιτητές τερμάτισαν τη ζωή τους. Ανάμεσά τους η 20χρονη φοιτήτρια φυσικής Natasha Abrahart, που αυτοκτόνησε τον Απρίλη του 2018 λόγω κρίσης άγχους πριν από προφορική εξέταση. Οι γονείς της μάλιστα είχαν δηλώσει πως θα κινηθούν νομικά κατά του πανεπιστημίου, που δεν πρόσφερε κάποια εναλλακτική στην κόρη τους, παρά τις σαφείς ενδείξεις για το στρες που της προκαλούσε το ενδεχόμενο των προφορικών. Σύμφωνα με έρευνα του ίδιου του πανεπιστημίου, το μεγαλύτερο μέρος των αυτοκτονιών έγινε από Γενάρη μέχρι Απρίλη, που αντιστοιχεί σε περίοδο προετοιμασίας για την εξεταστική. Μάλιστα, τον περσινό Νοέμβρη, πραγματοποιήθηκε διαδήλωση φοιτητών του πανεπιστημίου, που ζητούσε καλύτερη πρόσβαση σε ψυχολογική υποστήριξη από πλευράς πρυτανικών αρχών. Παρόμοιες κινητοποιήσεις πραγματοποιήθηκαν και σε άλλα βρετανικά ιδρύματα.
Σύμφωνα με το λέκτορα και συγγραφέα Γουίλιαμ Ντέιβις, που έγραψε το βιβλίο «Η βιομηχανία της ευτυχίας», «Ένα από τα πιο ανησυχητικά φαινόμενα που πολλοί βλέπουμε τα τελευταία χρόνια είναι η αύξηση του χρόνιου άγχους, που επηρεάζει τόσο πολύ κάποιους φοιτητές ώστε νιώθουν ανίκανοι ακόμα και να έρθουν στο πανεπιστήμιο». Προσθέτει πως αυξάνεται ο αριθμός όσων κυριολεκτικά τρομοκρατούνται μπροστά στο ενδεχόμενο της αποτυχίας, εκλαμβάνοντας τη διαδικασία μάθησης και αξιολόγησης ως μια δοκιμασία που δε συγχωρεί κανένα λάθος και δεν αφήνει κανένα περιθώριο δημιουργικότητας. Ο συγγραφέας δεν το κατονομάζει, αλλά είναι προφανές πως αυτό που περιγράφει είναι ακριβώς η πεμπτουσία της ιδεολογίας του καπιταλισμού, της επιτυχίας πάση θυσία, της λογικής της «μοναδικής ευκαιρίας» και το αδυσώπητου ανταγωνισμού.
Η αύξηση των ψυχικών νόσων μεταξύ των φοιτητών είναι τμήμα της έκρηξης των τελευταίων συνολικά στη βρετανική νεολαία, από την ηλικία των 4 ως 24 ετών. Πιο συγκεκριμένα, έχει εξαπλασιαστεί ο αριθμός των παιδιών και νέων αυτής της κατηγορίας που αντιμετωπίζουν ψυχολογικά προβλήματα σε σχέση με το 1995, δηλαδή μόλις μια γενιά πριν. Οι περικοπές στο κοινωνικό κράτος, τις υπηρεσίες στήριξης των νέων, το Εθνικό Σύστημα Υγείας (ΝΗS) και τα δημόσια σχολεία μεταφράζονται σε αυξανόμενους αριθμούς νέων με ψυχολογικά προβλήματα που φτάνουν στο πανεπιστήμιο χωρίς ποτέ να έχουν λάβει κάποια βοήθεια ή υποστήριξη.
Όπως σημειώνει και η σύμβουλος ψυχικής υποστήριξης στο πανεπιστήμιο Brunel, Irene Stone, «Τα πανεπιστήμια είναι απλά αντανάκλαση αυτού που συμβαίνει σε ολόκληρη την κοινωνία», προσθέτοντας πως ο σύγχρονος τρόπος εργασίας, όπου πολλοί καλούνται να κάνουν ακόμα και τρεις δουλειές ταυτόχρονα, η πίεση από τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, η δυσκολία σύναψης σχέσεων μπορεί να προκαλέσουν μεγάλο άγχος.
Μπορεί να έχει αυξηθεί ραγδαία ο αριθμός των Βρετανών που λαμβάνουν κάποια μορφής ανώτατη εκπαίδευση, αντιστοιχώντας στο 49% των κάτω των 30, η χρηματοδότηση όμως  έχει περικοπεί δραστικά, ενώ αντίστοιχα αυξάνονται διαρκώς τα δίδακτρα που καλούνται να πληρώσουν οι φοιτητές. Από το 1998, όταν και καταργήθηκε η δωρεάν δημόσια ανώτατη εκπαίδευση, τα δίδακτρα έχουν υπερεννιαπλασιαστεί, φτάνοντας στο διάστημα ως το 2012 από 1000 σε 9250 λίρες το χρόνο, ενώ υπολογίζεται ότι ο μέσος φοιτητής συσσωρεύει κατά την αποφοίτησή του χρέος 50.000 λιρών, από φοιτητικά δάνεια, τα οποία καλείται να αποπληρώσει μόλις το εισόδημά του ξεπεράσει τις 10.000 λίρες ετησίως.
Την ίδια στιγμή, τα πανεπιστήμια βρίσκονται σε οξύ ανταγωνισμό μεταξύ τους, για την προσέλκυση περισσότερων φοιτητών, άρα και μεγαλύτερη κερδοφορία. Υπηρεσίες όπως ψυχολογική υποστήριξη θεωρούνται υπερβολικά κοστοβόρες, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις αντικαθίστανται από μοδάτες πλην κομπογιαννίτικες μεθόδους, όπως σεμινάρια “στοχασμού”, μαθήματα γιόγκας αλλά και “θεραπευτικά κατοικίδια”, ανάμεσά τους σκύλοι, γάτες και ινδικά χοιρίδια που δίδονται σε φοιτητές στην εξεταστική ώστε να τους ανακουφίζουν από το στρες.
Ακόμα βέβαια κι ένα άριστα οργανωμένο σύστημα πρόληψης και υποστήριξης αγχωμένων ή ήδη ψυχικά πασχόντων φοιτητών, δεν μπορεί να αλλάξει τη ρίζα του προβλήματος, δηλαδή ότι σχεδόν οι μισοί Βρετανοί φοιτητές εργάζονται (45%), ακόμα και με πλήρη απασχόληση, ενώ ακριβώς οι μισοί μετακινούνται έως και 2 ή 3 ώρες από τον τόπο κατοικίας τους για να μην πληρώσουν τα πανάκριβα ενοίκια κοντύτερα στα ιδρύματα. Ούτε μπορεί να αλλάξει τη νοοτροπία πως “μόνο οι καλοί ξεχωρίζουν”, εκείνοι δηλαδή που γεμίζουν τη μέρα και το εξάμηνό τους με έξτρα εργασίας, πως μόνο οι φτωχοί αριστούχοι λαμβάνουν υποτροφία, που κι αυτή σπάνια καλύπτει οτιδήποτε πέρα από τα απολύτως βασικά προς το ζην, στην καλύτερη των περιπτώσεων.
Όπως έγραφε το 2018 ο Μαρκ Κρόφορντ, συνδικαλιστής της Ένωσης Μεταπτυχιακών Φοιτητών στο UCL, “Οδηγώντας τα πανεπιστήμιά μας να δρουν σαν επιχειρήσεις, δεν καννιβαλίζεται απλά η χαρά της μάθησης και η κοινωνική χρησιμότητα της έρευνας και της διδασκαλίας: Μας αρρωσταίνει κιόλας”. Συμπέρασμα που ισχύει φυσικά όχι μόνο για τη Βρετανία, αλλά για όλες τις χώρες, όπου, με ιδιωτικά πανεπιστήμια ή χωρίς, το κριτήριο του κέρδους και της περιλάλητης “σύνδεσης με την αγορά εργασίας” αποτελούν το βασικό μπούσουλα για την οργάνωση των ανώτατων ιδρυμάτων, με τελικά θύματα τους φοιτητές.
Με πληροφορίες από The Guardian

Στην Κερκίνη οι 73 από τις 90 νανόχηνες, που αποτελούν τον συνολικό ευρ. πληθυσμό του είδους

Στη Λίμνη Κερκίνη κατέφθασαν πριν από τρεις ημέρες τα 73 από τα 90 πουλιά, που αποτελούν τον ευρωπαϊκό πληθυσμό της νανόχηνας και τις επόμενες ημέρες ο πληθυσμός αυτός αναμένεται να αυξηθεί περαιτέρω, όπως ανέφερε ο Θόδωρος Ναζιρίδης, γενικός συντονιστής του Φορέα Διαχείρισης της Λίμνης, μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό του ΑΠΕ- ΜΠΕ, “Πρακτορείο 104,9 FM”. Πρόκειται για σπάνιο είδος, του οποίου “όλος ο ευρωπαϊκός πληθυσμός ξεχειμωνιάζει στην Κερκίνη”.
Οι χήνες αυτές, ένα από τα τρία είδη γκρίζων χηνών του γένους Anser, που απαντώνται τακτικά στη χώρα μας, το μικρότερο σε μέγεθος και πιο σκούρο, με ένα κίτρινο δακτύλιο γύρω από το μάτι, ένα μικρό και τριγωνικό ράμφος και αναλογικά μακρύτερες φτερούγες, όπως εξηγεί η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, διανύουν μια εντυπωσιακή διαδρομή και μάλιστα το καταφέρνουν με μια ταχύτητα που πλέον εκπλήσσει τους ειδικούς.
“Οι 90 νανόχηνες αναπαράγονται στη Βόρεια Νορβηγία και μεταναστεύουν τέτοια εποχή στη Νότια Ευρώπη και κυρίως στην Κερκίνη. Τα τελευταία χρόνια, αυτό που έχουμε δει, είναι ότι ο πληθυσμός αυτός μένει στην Κερκίνη σχεδόν όλο τον χειμώνα, έξι μήνες τον χρόνο” εξηγεί ο κ.Ναζιρίδης, φανερώνοντας μάλιστα τη λεπτομέρεια που έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον φέτος στους ανθρώπους του φορέα: “η απόσταση είναι στα 3.500 χιλιάδες χιλιόμετρα και φέτος την έκαναν σε μόλις δύο μέρες. Πέρυσι την είχαν κάνει σε τρεις ημέρες. Παλιότερα έκαναν πολλές στάσεις, χρειάζονταν γύρω στις δύο βδομάδες. Προφανώς κάτι έχει αλλάξει και προτιμούν να έρθουν γρήγορα εδώ που έχει τροφή και ησυχία. Φαίνεται ότι για πολλά είδη πουλιών η Κερκίνη είναι ένα ασφαλές καταφύγιο”, σημειώνει ο κ.Ναζιρίδης σχολιάζοντας τον χρόνο-ρεκόρ μέσα στον οποίο το μικρόσωμο σχετικά πτηνό ολοκληρώνει φέτος τη μετάβαση από τον Βορρά της Ευρώπης στο νοτιοανατολικό της άκρο και συγκεκριμένα στη φιλόξενη λίμνη Κερκίνη.
Πότε μας εγκαταλείπει; “Αν έχουμε καμιά πλημμύρα η νανόχηνα φεύγει για λίγες εβδομάδες στο Δέλτα του Έβρου και στη συνέχεια επιστρέφει στη Κερκίνη για να φύγει προς τα τέλη Μαρτίου προς τη Νορβηγία” μας λέει, ερωτηθείς για την παραμονή στην Ελλάδα αυτής της ολιγάριθμης ομάδας των πολυαναμενόμενων “σταρ” της πλούσιας χλωρίδας και πανίδας της περιοχής.

ΗΠΑ και Ουκρανία απέρριψαν ψήφισμα του ΟΗΕ για την καταπολέμηση του ναζισμού – Απείχε και πάλι η Ελλάδα!

Από atexnos2019 atexnos2019 Για άλλη μια χρονιά, οι Ηνωμένες Πολιτείες καταψήφισαν στις 8 Νο...

TOP READ