18 Απρ 2013

Με το δόγμα «Νόμος και Τάξη»


 ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΤΟΜΕΑΚΗΣ
ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΤΟΥ ΚΚΕ

Με το δόγμα «Νόμος και Τάξη» προσπαθεί η κυβέρνηση να φιμώσει τη λαϊκή δράση, να ποινικοποιήσει τους κοινωνικούς αγώνες, να τρομοκρατήσει  τους εργαζόμενους για να προχωρήσει απρόσκοπτα την αντιλαϊκή της πολιτική. Σχεδόν καθημερινά έχουμε δίκες αγωνιστών, γιατί υπερασπίστηκαν τους συναδέλφους τους πχ. Τζάμπο, Μεσογγή, Μπελβεντέρε, έχουμε βιομηχανία μηνύσεων στους αγωνιστές που υπερασπίστηκαν το περιβάλλον και την υγεία των κατοίκων από τη δημιουργία του ΧΥΤΑ Λευκίμμης ή από τη λειτουργία του ΧΥΤΑ στο Τεμπλόνι, προσαγωγές φοιτητών που ζητούν το αυτονόητο δικαίωμα τους να σπουδάσουν αξιοπρεπώς κ.α. Για άλλη μια φορά σέρνονται στα δικαστήρια Λευκιμμιώτες που αγωνίστηκαν για να μη δημιουργηθεί ο παράνομος ΧΥΤΑ στα «Μεσοράχια».
Σήμερα αποδεικνύεται ότι οι αγώνες που έκαναν οι Λευκιμμιώτες και όλος ο Κερκυραϊκός λαός ήταν δικαιολογημένοι και αποτελεσματικοί αφού ο ΧΥΤΑ δεν λειτούργησε χάρη  στους αγώνες μας που απέδειξαν ότι είναι παράνομος και επικίνδυνος για τη δημόσια υγεία. Κανείς όμως δεν στράφηκε να εξετάσει τις παρανομίες του ΧΥΤΑ και να αποδώσει ευθύνες σε όσους τις έχουν.
Καλούμε τους μαζικούς φορείς αύριο το πρωί στα δικαστήρια να συμπαρασταθούν στους διωκόμενους Λευκιμμιώτες, και σε όσους αγωνιστές τους συμπαραστάθηκαν. Να σταματήσουν τώρα οι μαζικές διώξεις.

Τομεακή Επιτροπή Κέρκυρας του ΚΚΕ
Κέρκυρα 18 Απρίλη 2013




«Γιατί Σοσιαλισμός»


«Γιατί Σοσιαλισμός»
Σαν σήμερα, στις 18 Απρίλη 1955, πέθανε ο Αλμπερτ Αϊνστάιν. Με αυτήν την ομολογουμένως όχι και τόσο «ευχάριστη» αφορμή, χρήσιμο είναι να παρακολουθήσουμε την - τόσο επίκαιρη - σκέψη του μεγάλου επιστήμονα.
Τα αποσπάσματα που παραθέτουμε είναι από το άρθρο του Αϊνστάιν με τίτλο «ΓΙΑΤΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ» που δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο 1o τεύχος του αμερικανικού περιοδικού Monthly Review, το 1949.
*
«Υπάρχει διέξοδος;
Είναι εύκολο να θέτεις τέτοια ερωτήματα, αλλά είναι δύσκολο να τα απαντήσεις με κάποιο βαθμό βεβαιότητας. Εντούτοις, πρέπει να προσπαθήσω όσο καλύτερα μπορώ, αν και είναι εν γνώσει μου το γεγονός ότι
τα συναισθήματα και οι επιδιώξεις μας βρίσκονται πολύ συχνά σε αντίθεση και δεν μπορούν να εκφραστούν με εύκολες και απλές φόρμουλες.
Ο άνθρωπος είναι ταυτόχρονα μοναχικό και κοινωνικό ον.
Σαν μοναχικό ον προσπαθεί να προστατέψει την ύπαρξή του καθώς και την ύπαρξη αυτών που είναι κοντά του, να ικανοποιήσει τις προσωπικές του επιθυμίες και να αναπτύξει τις έμφυτες ικανότητές του.
Σαν κοινωνικό ον προσπαθεί να κερδίσει την αναγνώριση και τη στοργή των συνανθρώπων του, να μοιραστεί τις χαρές τους, να τους παρηγορήσει στη θλίψη τους και να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσής τους.
*
(...) Η αφηρημένη έννοια "κοινωνία" για ένα άτομο σημαίνει το σύνολο των άμεσων και των έμμεσων σχέσεών του με τους συγχρόνους του, αλλά και με όλους τους ανθρώπους προηγούμενων γενεών.
Το άτομο είναι σε θέση να σκεφτεί, να αισθανθεί, να παλέψει και να εργαστεί για τον εαυτό του. Εξαρτάται τόσο πολύ όμως από την κοινωνία - στη φυσική, διανοητική και συναισθηματική του ύπαρξη - που είναι
αδύνατο να διανοηθεί ή να κατανοήσει τον εαυτό του έξω από το πλαίσιο της κοινωνίας.
Είναι η "κοινωνία" που προμηθεύει στον άνθρωπο το φαγητό, την ένδυση, το σπίτι, τα εργαλεία της δουλειάς, τη γλώσσα, τους τύπους σκέψεως και το μεγαλύτερο μέρος των σκέψεών του. Η ζωή του επιτυγχάνεται μέσα από την εργασία και τα επιτεύγματα πολλών εκατομμυρίων και του παρελθόντος και του παρόντος, τα οποία είναι κρυμμένα πίσω από τη λέξη "κοινωνία" (...)
η ανθρωπότητα αποτελεί σήμερα μια πλανητική κοινότητα παραγωγής και κατανάλωσης.
*
Εχω τώρα φτάσει σε εκείνο το σημείο, που μπορώ να υποδείξω σύντομα τι κατά τη γνώμη μου αποτελεί την ουσία της κρίσης που αντιμετωπίζει η εποχή μας. Αφορά τη σχέση του ατόμου με την κοινωνία(...).
Ο άνθρωπος μπορεί να βρει νόημα στη ζωή - που είναι σύντομη και επικίνδυνη - μόνο αφιερώνοντας τον εαυτό του στην κοινωνία.
*
Η κύρια πηγή του κακού, κατά τη γνώμη μου, είναι
η οικονομική αναρχία της καπιταλιστικής κοινωνίας (...).
Εχουμε μπροστά μας μια τεράστια κοινότητα παραγωγών, τα μέλη της οποίας ακατάπαυστα προσπαθούν να στερήσουν ο ένας από τον άλλο τα φρούτα της ομαδικής εργασίας - όχι διά της βίας, αλλά μέσω μιας πιστής συμμόρφωσης σε ένα σύστημα νομικών κανόνων.
Είναι σημαντικό να αντιληφθούμε ότι τα μέσα παραγωγής - δηλαδή ολόκληρη η παραγωγική ικανότητα, η οποία είναι αναγκαία για την παραγωγή καταναλωτικών αγαθών, αλλά και επιπρόσθετα απαραίτητα αγαθά - μπορεί νομικώς, και κατά μεγάλο μέρος έτσι είναι, να είναι η ατομική ιδιωτική περιουσία.
*
(...) Ο κάτοχος των μέσων παραγωγής είναι σε θέση να κυνηγήσει την ικανότητα για εργασία που κατέχει ο εργάτης. Χρησιμοποιώντας τα μέσα παραγωγής ο εργάτης δημιουργεί νέα προϊόντα, τα οποία και θα αποτελέσουν περιουσία του κεφαλαιούχου.
Το ουσιαστικό σημείο της διαδικασίας αυτής είναι η σχέση μεταξύ των προϊόντων που παράγει ο εργάτης και της αμοιβής του, που και τα δύο μετρούνται σε πραγματική αξία (...).
Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουμε ότι ακόμα και θεωρητικά
η αμοιβή του εργάτη δεν καθορίζεται από την αξία των προϊόντων που έχει παραγάγει.
*
Το ιδιωτικό κεφάλαιο τείνει να συγκεντρώνεται σε λίγα χέρια (...).
Το αποτέλεσμα αυτών των εξελίξεων είναι μια ολιγαρχία του ιδιωτικού κεφαλαίου με τεράστια δύναμη, που δεν είναι δυνατό να ελεγχθεί αποδοτικά, ακόμα και από μια δημοκρατικά πολιτικά οργανωμένη κοινωνία.
Αυτό είναι αλήθεια, αφού τα μέλη των νομοθετικών Σωμάτων εκλέγονται μέσω πολιτικών κομμάτων, τα οποία χρηματοδοτούνται ή επηρεάζονται από το ιδιωτικό κεφάλαιο, το οποίο για πολύ πρακτικούς λόγους διαχωρίζει τους ψηφοφόρους από τους νομοθέτες.
Το αποτέλεσμα είναι οι αντιπρόσωποι του λαού να μην προστατεύουν επαρκώς τα συμφέροντα των λιγότερο προνομιούχων τμημάτων του λαού. Επιπρόσθετα, υπό τις υπάρχουσες συνθήκες
το ιδιωτικό κεφάλαιο ελέγχει - άμεσα ή έμμεσα - τις κύριες πηγές πληροφόρησης (Τύπο, ραδιόφωνο, εκπαίδευση).
Για το λόγο αυτό, είναι εξαιρετικά δύσκολο και τις περισσότερες φορές τελείως αδύνατο για έναν πολίτη να εξάγει αντικειμενικά συμπεράσματα και να κάνει έξυπνη χρήση των πολιτικών του δικαιωμάτων.
*
»(...) σε μια οικονομία που βασίζεται στην ιδιωτική ιδιοκτησία του κεφαλαίου (...) τα μέσα παραγωγής (κεφάλαιο) είναι προσωπική ιδιοκτησία και οι κάτοχοί τους τα διαθέτουν όπως οι ίδιοι θέλουν (...).
Η παραγωγή γίνεται για το κέρδος και όχι για το όφελος.
Δεν υπάρχει καμιά βεβαιότητα ότι όλοι όσοι είναι σε θέση και έχουν τη θέληση να δουλέψουν, θα μπορούν πάντοτε να βρουν μια δουλειά.
Ενας "στρατός" από ανέργους υπάρχει σχεδόν πάντοτε. Ο εργάτης διακατέχεται από το συνεχή φόβο ότι μπορεί να χάσει τη δουλειά του. Αφού οι άνεργοι και οι χαμηλά αμειβόμενοι εργαζόμενοι δεν αποτελούν μια κερδοφόρα αγορά, η παραγωγή καταναλωτικών αγαθών υποχρεωτικά περιορίζεται και η συνέπεια είναι οι μεγάλες δυσκολίες.
*
Η τεχνολογική ανάπτυξη πολύ συχνά έχει σαν αποτέλεσμα την αύξηση των ανέργων, παρά τη διευκόλυνση της εργασίας για όλους.
Το κίνητρο του κέρδους, σε συνδυασμό με τον ανταγωνισμό μεταξύ των κεφαλαιοκρατών, είναι υπεύθυνο για μια αποσταθεροποίηση στη συσσώρευση και χρησιμοποίηση του κεφαλαίου, η οποία οδηγεί σε συνεχώς αυξανόμενες και σοβαρές υφέσεις.
Ο χωρίς όρια ανταγωνισμός οδηγεί σε τεράστια απώλεια εργασίας, ενώ ταυτόχρονα παρατηρείται και ένας ακρωτηριασμός της κοινωνικής συνείδησης των ατόμων.
*
Θεωρώ ότι αυτός ο ακρωτηριασμός των ατόμων είναι το χειρότερο κακό του καπιταλισμού (...). Είμαι πεπεισμένος ότι υπάρχει μονάχα ένας δρόμος για την εξάλειψη αυτών των θανατηφόρων κακών.
Είναι η δημιουργία μιας σοσιαλιστικής οικονομίας σε συνδυασμό με ένα εκπαιδευτικό σύστημα, που θα είναι προσανατολισμένο προς την επίτευξη κοινωνικών στόχων.
Σε μια τέτοια οικονομία, τα μέσα παραγωγής ανήκουν στην ίδια την κοινωνία και χρησιμοποιούνται σε μια σχεδιασμένη φόρμα.
Μια σχεδιασμένη οικονομία, η οποία προσαρμόζει την παραγωγή στις ανάγκες της κοινότητας, θα διένειμε τη δουλειά που πρέπει να γίνει σε όλους όσοι έχουν την ικανότητα για εργασία και θα εγγυόταν τα προς το ζην σε όλους τους ανθρώπους στις γυναίκες και στα παιδιά.
Η εκπαίδευση του ατόμου, σε συνδυασμό με την προώθηση των ιδιαίτερων ικανοτήτων του, θα προσπαθήσει να αναπτύξει στο άτομο αυτό ένα αίσθημα ευθύνης απέναντι στον συνάνθρωπό του, αντί του αισθήματος εξύμνησης της δύναμης (...).
*
Ο σοσιαλισμός κατευθύνεται σ' ένα κοινωνικό ηθικό άκρο.
Η επιστήμη όμως δεν μπορεί να δημιουργήσει άκρα και ακόμα λιγότερο, να τα ενσταλάξει στα ανθρώπινα όντα. Το περισσότερο που μπορεί να κάνει η επιστήμη, είναι να παρέχει τα μέσα με τα οποία μπορούν να επιτευχθούν τα άκρα αυτά.
Πρέπει να προσέξουμε, ώστε να μην υπερεκτιμήσουμε την επιστήμη και τις επιστημονικές μεθόδους, όταν το ζήτημα αφορά ανθρώπινα προβλήματα.
Και δεν πρέπει να υποθέτουμε ότι οι ειδικοί είναι και οι μόνοι που έχουν το δικαίωμα να εκφέρουν γνώμη σε ζητήματα που επηρεάζουν την οργάνωση της κοινωνίας».

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Αλλού στοχεύουν τα περί απαγόρευσης της Χρυσής Αυγής


Αλλού στοχεύουν τα περί απαγόρευσης της Χρυσής Αυγής
Υποκρισία και φαρισαϊσμός από το Συμβούλιο της Ευρώπης, που με έκθεσή του ανοίγει επικίνδυνους δρόμους
Επιβολή κυρώσεων στη Χρυσή Αυγή, ακόμη και απαγόρευση της νεοναζιστικής οργάνωσης, συστήνει ο επίτροπος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης, Νιλς Μούιζνιεκς. Οι προτάσεις τους μόνο αθώες δεν είναι, καθώς γέννημα του συστήματός τους είναι οι νεοναζί και όπλο στο τσάκισμα του λαού. Κατά συνέπεια, τα σχέδια οργανισμών του συστήματος περί απαγορεύσεων και κυρώσεων αλλού στοχεύουν. Πολύ περισσότερο όταν εκπορεύονται από το Συμβούλιο της Ευρώπης, που πρωτοστάτησε στην εξίσωση κομμουνισμού - ναζισμού με το διαβόητο αντικομμουνιστικό μνημόνιο. Στην έκθεση, που δημοσιοποιήθηκε χτες, ο επίτροπος σημειώνει ότι η οργάνωση έχει ρατσιστική, αντισημιτική και ομοφοβική ρητορική και ότι μέλη και υποστηρικτές της συμμετείχαν σε επιθέσεις κατά μεταναστών. Υποστηρίζει πως σε πολιτικές οργανώσεις όπως η Χρυσή Αυγή, που εμπλέκονται σε εγκλήματα, θα πρέπει να επιτρέπεται να επιβληθούν αποτελεσματικές κυρώσεις ή η απαγόρευσή τους.
Υπογραμμίζει ακόμα την ανάγκη να καταπολεμηθεί η ατιμωρησία των δραστών εγκλημάτων μίσους και εκφράζει την απογοήτευσή του ότι ελάχιστοι οδηγούνται στη Δικαιοσύνη και ακόμη λιγότεροι τιμωρούνται. Στην έκθεσή του, ο επίτροπος προτείνει επίσης διάφορες φόρμουλες για την απαγόρευση της Χρυσής Αυγής και παραπέμπει σε προηγούμενη απαγόρευση του κόμματος «Τυραννοκτόνοι» από τον Αρειο Πάγο, τον Απρίλη του 2012.
Παρακάτω, στην ενότητα «Ο ρόλος και οι ευθύνες των πολιτικών θεσμών», ο επίτροπος χύνει προκλητικά κροκοδείλια δάκρυα για τους μετανάστες, τους οποίους εξοντώνει η πολιτική της ΕΕ και των αστικών κυβερνήσεων. Αναφέρεται σε δηλώσεις των Σαμαρά και Δένδια, γράφοντας χαρακτηριστικά:
«Ο επίτροπος λυπάται πολύ που στην ελληνική πολιτική έχει χρησιμοποιηθεί συχνά γλώσσα που στιγματίζει μετανάστες, ακόμη και από πολιτικούς υψηλού επιπέδου. Για παράδειγμα, τον Νοέμβριο 2012 ο πρωθυπουργός μίλησε δημόσια για μια "ανακατάληψη" που είναι σε εξέλιξη από τις ελληνικές αρχές των κέντρων των πόλεων που είχαν "καταληφθεί" από παράνομους μετανάστες και είχαν παραδοθεί στις "παράνομες δραστηριότητές" τους.
Νωρίτερα, τον Σεπτέμβριο 2012, αναφέρθηκε ευρύτατα ότι με πρωτοβουλία του πρωθυπουργού θα υπάρξει ένας νέος νόμος που θα αναγνωρίζει το καθεστώς της παράνομης μετανάστευσης ως επιβαρυντική περίσταση στη διάπραξη ποινικών αδικημάτων (...) Εάν ψηφιστεί, θα πρόκειται για μια διάταξη που προωθεί προφανώς τις διακρίσεις κατά παράβαση διεθνών και εθνικών προτύπων για τα δικαιώματα του ανθρώπου.
(...) Ο όρος "βόμβα" χρησιμοποιήθηκε επίσης δημοσίως τον Ιούλιο 2012 από τον ίδιο υπουργό όταν αναφέρθηκε στο κέντρο της Αθήνας όπου πολλοί παράτυποι μετανάστες και αιτούντες άσυλο συχνά ενοικιάζουν και κατοικούν σε υπερπλήρη διαμερίσματα με απαράδεκτες συνθήκες διαβίωσης, στερούμενοι οποιασδήποτε δημόσιας υπηρεσίας κοινωνικής πρόνοιας. Δύο ημέρες αργότερα στον ιστότοπό της, η "Χρυσή Αυγή" αναφέρθηκε στη δήλωση του υπουργού κ. Δένδια ως "δικαίωση των θέσεων" του κόμματος».

Οι αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου - Ξεπουλιούνται τα λιμάνια Αλύπας & Μπενιτσών

  Κέρκυρα: Σε ιδιώτες τα λιμάνια Μπενιτσών και Αλύπας   Η παραχώρηση σε ιδιώτες της χρήσης και λειτουργίας των λιμανιών της ...

TOP READ