19 Ιουλ 2013

Μπόλεκ και Λόλεκ εναντίον Μπομπ Σφουγγαράκη!

Μπόλεκ και Λόλεκ εναντίον Μπομπ Σφουγγαράκη!

Εσύ, τι έβλεπες μικρός παλικάρι μου;

«…Εκπέμψατε παρανόμως και από ιδιωτικό στούντιο ένα πειρατικό σήμα, που εκθέτει τη χώρα διεθνώς, με αισθητική που παραπέμπει στα κανάλια της Σοβιετικής Ένωσης της δεκαετίας του 1970 και στα κινούμενα σχέδια του Μπόλεκ και Λόλεκ». (ομιλία Τσίπρα στη Βουλή στο ν/σ για ΝΕΡΙΤ).

Άμα θέλεις να κυβερνήσεις, να διαχειριστείς δηλαδή το σύστημα και την κρίση του, δεν σε σταματάει τίποτα. Λογικό και επόμενο είναι να καταφεύγεις κι εσύ στον αντικομμουνισμό και τη συκοφάντηση του σοσιαλισμού. Πώς αλλιώς θα πείσεις το σύστημα πως είσαι ικανός να πάρεις το χρίσμα;

Αλλά τον Μπόλεκ και Λόλεκ τι τον πιάνεις στο στόμα σου; Δεν σου κόβει; Και καλά δεν ήξερες, δεν ρώταγες; Γιατί θα ‘πρεπε να ξέρεις, και αν δεν το ξέρεις να το μάθεις, ότι τα πολωνικής καταγωγής σκανταλιάρικα αγοράκια, ο Μπόλεκ και ο Λόλεκ, είναι από τα καλύτερα στον τομέα της ψυχαγωγίας των μικρών παιδιών. Κινούμενα σχέδια πολύ ανώτερα από κάθε παιδαγωγική άποψη, με προβολή ιδανικών και αξιών ιδιαίτερα επωφελή σε μικρά παιδιά που χτίζουν την προσωπικότητα τους.

Κινούμενα σχέδια παραγωγής της δεκαετίας του ’70, κι όμως τόσο σύγχρονα που για δεκαετίες ολόκληρες έχουν ψυχαγωγήσει και ενθουσιάσει γενιές και γενιές παιδιών, με τα καμώματά τους. Κι αυτό δεν είναι τυχαίο γιατί περιγράφουν τις καθημερινές σκανταλιές και «περιπέτειες» δύο μικρών αγοριών που παίζουν ανέμελα, χωρίς έγνοιες και σκοτούρες. Έτσι δεν θα ‘πρεπε να είναι τα μικρά παιδιά; Και έτσι ήταν τα παιδιά που ζούσαν στις χώρες του σοσιαλισμού, όπου στο λεξιλόγιο το δικό τους και των γονιών τους δεν υπήρχε ούτε η ανεργία, ούτε η φτώχεια, ούτε η ανασφάλεια και η αβεβαιότητα.

ΥΓ. Μήπως ο κ. Τσίπρας προτιμάει τις σημερινές σαβούρες της σύγχρονης καπιταλιστικής βιομηχανίας κινούμενων σχεδίων που προβάλλουν τον ανταγωνισμό, τη βία, το «ο θάνατός σου η ζωή μου»; Μήπως ο Μπομπ Σφουγγαράκης, που υποκλίνεται στο αφεντικό του τον κ. Καβούρη που τον καταπιέζει και εκμεταλλεύεται, είναι το πρότυπό του; 

Μόνο το κείμενο από τον 902.gr

Δελαστίκ: Αλέξη είσαι ο αρχηγός -αύριο πρωθυπουργός!

Δελαστίκ: Αλέξη είσαι ο αρχηγός -αύριο πρωθυπουργός!

Φάτε "αντικαπιταλιστική" ανάλυση
Για όσους είχαν σπεύσει να χαρακτηρίσουν «υπερβολικό» τον τίτλο προηγούμενου άρθρου του «Ριζοσπάστη»  με τίτλο«κολαούζος του ΣΥΡΙΖΑ», ο Γ.Δελαστίκ επανέρχεται (για να τους αδειάσει) δριμύτερος, αυτή την φορά από τα «Επίκαιρα», με ένα επικό άρθρο που τιτλοφορείται «Σαμαρά ή Τσίπρα θα διαλέξει ο λαός;».
Οι υπογραμμίσεις και οι ηλεκτρονικές παραπομπές είναι δικές μας προσθήκες.
Το άρθρο του Δελαστίκ πιθανόν να το σχολιάσουμε σε επόμενη ανάρτηση.
Του Γιώργου Δελαστίκ - "Επίκαιρα"
Το δίλημμα στο οποίο θα κληθεί να απαντήσει το εκλογικό σώμα:
Η εικόνα από το "Βαθύ κόκκινο"
'Ένα πράγμα το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ - το ίδιο που έδειξε και το Συνέδριο της ΝΔ που προηγήθηκε: τόσο το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης όσο και το κυβερνών κόμμα ετοιμάζονται για τις επόμενες εκλογές, που κανείς δεν πιστεύει ότι θα διεξαχθούν στο τέλος της τετραετίας, τον Ιούνιο, δηλαδή, του 2016. Και όταν λέμε ετοιμάζονται, δεν εννοούμε ότι επεξεργάζονται κυβερνητικά προγράμματα. Προετοιμάζονται για 

Μεγάλο το "δίλημμα", πράγματι...
Θαρρώ πως θα τα μπλέξω,
απ΄την Κική και την Κοκώ, ποιά να διαλλέξω;
Ποιον θέλει για πρωθυπουργό, τον Σαμαρά ή τον Τσίπρα;
Η τακτική της ΝΔ έχει ήδη διαφανεί. Με δεδομένο ότι η μνημονιακή πολιτική που ακολουθεί σε εκδοχή ίδια και χειρότερη απ' αυτή του Γιώργου Παπανδρέουκαταβαραθρώνει την οικονομία της χώρας και εξαθλιώνει μαζικά εκατομμύρια Έλληνες, μόνο σε μία περίπτωση μπορεί να επανεκλεγεί ο Σαμαράς: αν η ΝΔ καταφέρει να τρομοκρατήσει τον ελληνικό λαό ότι η καταστροφή θα είναι ακόμη μεγαλύτερη σε περίπτωση που γίνει πρωθυπουργός ο Αλέξης Τσίπρας!

Μοναδικός σύμμαχος της ΝΔ είναι ο παράλογος, αόριστος φόβος.Χωρίς αυτό τον παρανοϊκό παράγοντα, ένα κόμμα που με την πολιτική του βύθισε στη δυστυχία μια ολόκληρη χώρα είναι εκλογικά χαμένο εκ των προτέρων. Ένας πρωθυπουργός σαν τον Αντώνη Σαμαρά, που μαζί με τον Γιώργο Παπανδρέου είναι οι χειρότεροι, οι πιο ολέθριοι πρωθυπουργοί που κυβέρνησαν ποτέ την Ελλάδα, χειρότεροι ακόμη κι από το λαομίσητο Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, είναι κανονικά αδιανόητο να επανεκλεγεί.
Μήπως είναι καλύτερος;
Ποτέ δεν επανεκλέγει κανένας έναν ηγέτη που κατέστρεψε τη χώρα, όπως ο Σαμαράς ή ο Βενιζέλος. Μόνο σε περίπτωση αλλόφρονος πανικού μπορεί να διαπράξει τέτοιο εγκληματικό σφάλμα. Τον πανικό αυτό θα προσπαθήσουν, λοιπόν, να τον καλλιεργήσουν με όλα τα μέσα που διαθέτουν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ.

Ο Αλέξης Τσίπρας, αντιθέτως, έχει το πλεονέκτημα της ελπίδας ή, έστω, της αμφιβολίας «μήπως είναι καλύτερος από τον άθλιο Σαμαρά;». Μέχρι την έναρξη της εποχής του Μνημονίου και τις κοσμογονικές ανακατατάξεις των δύο περσινών εκλογικών αναμετρήσεων, η αριστερή προέλευση του νεαρού προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ προσέκρουε στην προκατάληψη του εκλογικού σώματος.

Σε βουλευτικές εκλογές ποτέ η Αριστερά στην Ελλάδα δεν ξεπερνούσε το 15%.
Αυτοί οι φραγμοί όμως έπεσαν. Αυτό το εμπόδιο ξεπεράστηκε, καθώς πέρσι τα κόμματα της Αριστεράς πήραν πάνω από 32% των ψήφων, την ώρα που το ΠΑΣΟΚ μόλις και μετά βίας ξεπέρασε το 12% και όλες ανεξαιρέτως οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ήδη βρίσκεται πολύ χαμηλότερα, σίγουρα σε μονοψήφιο ποσοστό.

Δεν υφίστανται επομένως εμπόδια στο δρόμο του Αλέξη Τσίπρα προς την πρωθυπουργία οφειλόμενα στη νοοτροπία των Ελλήνων ψηφοφόρων. Από αυτή τη σκοπιά, ο δρόμος για την πρωθυπουργία είναι ανοιχτός για τον ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ. Άλλα είναι τα προβλήματα που πρέπει να λύσει για να μπορέσει να γίνει πρωθυπουργός.
Αριστερά και εξουσία
Η ..."λαϊκή περιφρόνηση"
Όλος ο ελληνικός λαός γνωρίζει ότι η πρωθυπουργία είναι ενός ανδρός αρχή. Στους μη αριστερούς προκάλεσε επομένως έκπληξη η εικόνα των εργασιών του Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν μπορούσαν να κατανοήσουν την άρνηση των συνιστωσών να αυτοδιαλυθούν προκειμένου να διευκολύνουν την κατάληψη της εξουσίας ή τη σφοδρή αντιπαράθεση για το αν ο Τσίπρας πρέπει να εκλεγεί πρόεδρος με την ψήφο των συνέδρων απευθείας ή μέσω της Κεντρικής Επιτροπής.

Ο ίδιος ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, φυσικά, έχει πλήρως συνειδητοποιήσει ότι μόνο αν έχει και θεσμικά κατοχυρώσει τον αδιαφιλονίκητα ηγετικό του ρόλο μπορεί να διεκδικήσει την πρωθυπουργία. Γι' αυτό και επέβαλε στο Συνέδριο την άμεση εκλογή του, όπως και την κατάργηση των συνιστωσών, έστω και σε «εύλογο» χρονικό διάστημα.

Αριστερά και εξουσία είναι έννοιες ασυμβίβαστες στην Ελλάδα, τουλάχιστον μέχρι τώρα. Τη μία και μοναδική φορά που σύσσωμη η Αριστερά συμμετείχε, προ ενός τετάρτου του αιώνα, στην κυβέρνηση, το 1989-1990, με τον Φλωράκη και τον Κύρκο υπό τον Μητσοτάκη[1] στις κυβερνήσεις Τζαννετάκη και Ζολώτα, κυριολεκτικά γελοιοποιήθηκε ως θλιβερή «τσόντα» καιαπέσπασε τη λαϊκή περιφρόνηση.

Η πρόσφατη προσκόλληση της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση Σαμαρά είναι μια ακόμη πιο κακοήθης εκδοχή του «βρώμικου '89», αν και συνιστά ένα πολύ πιο μερικό φαινόμενο και είναι άκρως συζητήσιμο αν η ΔΗΜΑΡ μπορεί να καταταγεί στην Αριστερά. [2]

Αριστερή κυβέρνηση; Όχι!
Έλα καλέ που γίνονται τέτοια...
Αν στις επόμενες εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ αναδειχθεί πρώτο κόμμα, πράγμα που δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να αποκλειστεί αφ' ης στιγμής είναι ήδη αξιωματική αντιπολίτευση από πέρσι, θα κληθεί να σχηματίσει κυβέρνηση είτε μόνος του, στην ελάχιστα διαγραφόμενη σήμερα ως πιθανή περίπτωση που κατακτήσει την αυτοδυναμία στη Βουλή, είτε συνεργαζόμενος με άλλα κόμματα.

Ο Αλέξης Τσίπρας προβάλλει την εκδοχή της αριστερής κυβέρνησης.Αυτό πρακτικά σημαίνει συγκυβέρνηση με το ΚΚΕ. Ίσως και με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αν η τελευταία κατορθώσει να μπει στη Βουλή, στόχο από τον οποίο απέχει.

Από τη στιγμή όμως που το ΚΚΕ, το οποίο έχει σίγουρα εξασφαλίσει την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση με καμιά δεκαπενταριά βουλευτές,αρνείται μετά μανίας και πάθους κάθε συζήτηση συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο θεωρεί ως το μεγαλύτερο εχθρό του, η έννοια της αριστερής κυβέρνησης είναι κοινοβουλευτικά ανυπόστατη σε περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ αναζητήσει συμμάχους για να τη συγκροτήσει.

Αριστερή κυβέρνηση είναι αδύνατον να προκύψει από συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με τη ΔΗΜΑΡ ή κάποια απομεινάρια του ΠΑΣΟΚ που θα έχουν κάνει αντιμνημονιακή πολιτική κωλοτούμπα.
Χωρίς το ΚΚΕ αριστερή κυβέρνηση δεν γίνεται. Εκτός πια κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ κατακτήσει αυτοδυναμία, οπότε το πολιτικό σκηνικό θα έχει ανατραπεί εκ βάθρων.
Η Παπαρήγα φταίει...
Η άρνηση του ΚΚΕ να συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ για το σχηματισμό αριστερής κυβέρνησηςαντικειμενικά τον εξωθεί στη συμμαχία με τους Ανεξάρτητους Έλληνες του Πάνου Κομμένου, οπότε αυτομάτως ο στόχος της αριστερής κυβέρνησης υποβαθμίζεται στο επίπεδο συγκρότησηςαντιμνημονιακής κυβέρνησης.

Αυτό σίγουρα απογοητεύει ή εξοργίζει τους αριστερούς ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, κάποιοι από τους οποίους ίσως και να τον εγκαταλείψουν. Είναι εξόφθαλμο ότι σε μια τέτοια περίπτωση οι ΑΝΕΛ θα λειτουργήσουν ως παράγοντας εγκλωβισμού του ΣΥΡΙΖΑ στο σύστημα. Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ θα παίξει καθοριστικό ρόλο στη μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε συστημικό κόμμα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ δεν θα είναι αντιμνημονιακή, κάθε άλλο. Θεωρητικά μιλώντας, οι ΑΝΕΛ έχουν τη δυνατότητα -ως συντηρητικό κόμμα που τα στελέχη και οι ψηφοφόροι του προέρχονται σχεδόν αποκλειστικά από τη ΝΔ και ως εκ τούτου δεν έχουν τα κόμπλεξ των αριστερών- να επιμένουν σε πιο σκληρή αντιμνημονιακή γραμμή.

Βέβαια, το αν θα συμβεί στην πράξη κάτι τέτοιο είναι πολύ συζητήσιμο, γιατί αν οι ΑΝΕΛ συμμετέχουν σε κυβέρνηση, πληθώρα στελεχών της ΝΔ θα την εγκαταλείψουν και θα σπεύσουν να προσχωρήσουν στους ΑΝΕΛ, νοθεύοντας αντικειμενικά την αντιμνημονιακή τους γραμμή.
Ψήφος οργής
"Ψήφος οργής" καραγκιόζηδες;
Οι πιθανότητες να γίνει ο Αλέξης Τσίπρας πρωθυπουργός είναι πάρα πολλές. Η πολιτική του Αντώνη Σαμαρά είναι ίδια και χειρότερη απ' αυτή του Γιώργου Παπανδρέου και προκαλεί αντίστοιχα συναισθήματα απέχθειας, απόγνωσης και πολιτικού μίσους.

Όλο και περισσότερα τμήματα του ελληνικού πληθυσμού δείχνουν να καταλαμβάνονται από το συναίσθημα «να φύγει η χολέρα!»[2] απέναντι στη συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου. Είναι εξαιρετικά πιθανό να επαναληφθεί αυτό που έγινε στις εκλογές του 1993. Τότε, δηλαδή, που ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο οποίος είχε εκλεγεί πανίσχυρος το 1990 με το εκπληκτικό ποσοστό του 46,89% και με πλήρη ιδεολογική και πολιτική κυριαρχία, συνετρίβη από τον άρρωστο και ημιθανή Ανδρέα Παπανδρέου επειδή ο ελληνικός λαός είχε απηυδήσει με την αντιλαϊκή πολιτική του και ήθελε πάση θυσία να απαλλαγεί απ'αυτόν.

Το τι θα κάνει, βέβαια, ο Αλέξης Τσίπρας όταν θα έρθει στην εξουσία, το πώς, δηλαδή, θα κυβερνήσει, είναι εντελώς διαφορετική ιστορία.Ανεξαρτήτως προθέσεων και διακηρύξεων, παραμένει αενάως σε ισχύ το ρητό «αρχή άνδρα δείκνυσι».
Ποιος το φανταζόταν, άλλωστε, ότι ο Αντώνης Σαμαράς θα αποδεικνυόταν ίδιος και χειρότερος του Γιώργου Παπανδρέου; Κανένας [4], ούτε ο χειρότερος εχθρός του. Κι όμως, αυτό απέδειξαν οι άθλιες πράξεις του ως πρωθυπουργού.

____
[1] Ο Μητσοτάκης δεν ήταν πρωθυπουργός σε καμμία από τις δύο κυβερνήσεις (Τζανετάκη-Ζολώτα). Το «υπό τον Μητσοτάκη» λοιπόν, που ακριβώς κολλάει, και μάλιστα με δεδομένο πως η κυβέρνηση Ζολώτα ήταν οικουμενική;
[2] Εκεί δηλαδή που την κατάταξε ο Δελαστίκ, λίγες μόλις γραμμές παραπάνω!
[3]Βλέπε και εδώ
[4]Ο Δελαστίκ δηλαδή ήταν σίγουρος, πως ο Σαμαράς θα ήταν «καλύτερος πρωθυπουργός» από τον Παπανδρέου!
Άλαλα τα χείλη των ασεβών...

Στη κοινωνία του θεάματος φέτος πουλάει πολύ το «ζοριλίκι». Έτσι κάποιοι βουτυρομπεμπέδες ζώνονται φυσεκλίκια και δίνουν φαντασιακά ραντεβού. Σε πείσμα τους ο «βυσσινόκηπος» σας μεταφέρει σε μια εποχή κι ένα τόπο που έβγαζε πραγματικά παλληκάρια.

Στη κοινωνία του θεάματος φέτος πουλάει πολύ το «ζοριλίκι». Έτσι κάποιοι βουτυρομπεμπέδες ζώνονται φυσεκλίκια και δίνουν φαντασιακά ραντεβού. Σε πείσμα τους ο «βυσσινόκηπος» σας μεταφέρει σε μια εποχή κι ένα τόπο που έβγαζε πραγματικά παλληκάρια.

Ο Καπετάν Ποδιάς


Ο ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΣΤΗ ΚΡΗΤΗ

Η ιστορία του ΔΣΕ αποτελεί κορυφαία στιγμή της ταξικής πάλης στην Ελλάδα κατά τον 20ό αιώνα. Κάθε ελάχιστη ιστορική στιγμή φωτίζει πλευρές που εμπνέουν και συσσωρεύουν πολύτιμη πλούσια πείρα. Πρόκειται για την ένοπλη μαζική λαϊκή πάλη ενάντια στην ένοπλη θεσμική κρατική βία. Ταυτόχρονα, πρόκειται για αγώνα αντιιμπεριαλιστικό - διεθνιστικό, αφού η πάλη του ΔΣΕ συνέβαλε στον αγώνα των λαών την περίοδο που ξεκινούσε ο λεγόμενος ψυχρός πόλεμος.

Η μελέτη της Ιστορίας του επιβάλλεται για κάθε αγωνιστή. Για κάθε άνθρωπο που ασφυκτιά και δεν μπορεί να συμβιβαστεί στο άδικο εγκληματικό σύστημα της εκμετάλλευσης. Είναι η γνώση και η πείρα που καλλιεργεί ανυπότακτες συνειδήσεις. Για παράδειγμα, καθόλου δεν έχει χάσει την επικαιρότητά του και σήμερα το ερώτημα: Υποταγή ή αντίσταση, συναίνεση ή ρήξη, καπιταλισμός ή σοσιαλισμός; Οι γυναίκες και οι άντρες του ΔΣΕ έδωσαν τη δική τους απάντηση...
Ο αγώνας του ΔΣΕ και τα μηνύματά του παραμένουν ολοζώντανα και συνεχίζουν να παρακινούν σε αγώνες την εργατική τάξη και τους συμμάχους της.
Ο «Ριζοσπάστης» παρουσιάζει συνοπτικά πλευρές από την ιστορία και δράση του ΔΣΕ στην Κρήτη, όπως καταγράφηκαν στην «Τρίχρονη Εποποιία του ΔΣΕ» (Εκδόσεις «Ριζοσπάστης - Σύγχρονη Εποχή»,καθώς και το χρονικό της μεγάλης μάχης που έδωσε ο ΔΣΕ,στην περιοχή της Λοχριάς, στον Ψηλορείτη, σύμφωνα με μαρτυρία του Αντώνη Φασατάκη. Οι υπότιτλοι είναι δικοί μας.
Οι πρώτες ομάδες
Στην Κρήτη, αρχικά, στους μαζικούς και μαχητικούς αγώνες, που συσπείρωναν την πλειοψηφία του λαού, συμμετείχε κι ένα τμήμα του κόμματος των Φιλελευθέρων, από το οποίο προερχόταν και ο βουλευτής Γιαμαλάκης.
Σύντομα, όμως, η ηγεσία των Φιλελευθέρων, υπό τον Σοφοκλή Βενιζέλο, συσπειρώθηκε με την ντόπια αντίδραση για να τσακίσει το λαϊκοαπελευθερωτικό κίνημα.
Σε αντίδραση των τρομοκρατικών ενεργειών τους, συγκροτήθηκαν οι πρώτες ομάδες των καταδιωκόμενων αγωνιστών, που σχετικά σύντομα μετασχηματίστηκαν στο Δημοκρατικό Στρατό της Κρήτης. Επρόκειτο για την εκτόπιση 12 ΕΑΜικών στελεχών από τα Χανιά, για τις επιδρομές κρατικών και παρακρατικών τρομοκρατών κατά των γραφείων του ΕΑΜ, της ΕΠΟΝ και της εφημερίδας Δημοκρατία και για τη δημιουργία από εγκληματικά στοιχεία ειδικού σώματος χωροφυλάκων «άνευ θητείας». Στο νομό Χανίων μάλιστα, τους «άνευ θητείας» χωροφύλακες τους οργάνωσε ο απόστρατος συνταγματάρχης Π. Γύπαρης, που, όταν του διαμαρτυρήθηκαν ομοϊδεάτες του για τις απαράδεκτες επιλογές του, χαρακτήρισε τους εκλεκτούς του «καθάρματα», με τα οποία, ωστόσο, «θα έκανε τη δουλειά του».1
Η αντάρτικη δραστηριότητα στην Κρήτη άρχισε στα τέλη του Απρίλη του 1947, όταν στον Ταυρωνίτη των Χανίων αντάρτικες ομάδες χτύπησαν σε ενέδρα τμήμα 35 χωροφυλάκων και στρατιωτών και το διέλυσαν. Στη μάχη σκοτώθηκε ο μοίραρχος Σαριδάκης, ένας στρατιώτης και ένας χωροφύλακας και αιχμαλωτίστηκε το μεγαλύτερο μέρος του τμήματος.
Την ίδια εποχή, έκανε την εμφάνισή της στην Ανατολική Κρήτη η αντάρτικη ομάδα του Γιάννη Ποδιά, παλιού καπετάνιου του ΕΛΑΣ, που μαζί με τον, επίσης, ΕΛΑΣίτη καπετάνιο Νίκο Σαμαρίτη υπήρξε θρυλικό πρόσωπο για την περιοχή. Επρόκειτο για μια ολιγάριθμη ομάδα, η οποία, ωστόσο, πολύ γρήγορα ενισχύθηκε με την προσχώρηση σ' αυτήν πλήθους στρατιωτών, που είχαν δραπετεύσει από το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Αγίου Νικολάου Λασηθίου.
Για το στρατόπεδο αυτό, αλλά και για τη δραπέτευση και προσχώρηση πολλών στρατιωτών του στην ομάδα του Ποδιά, υπάρχει η παρακάτω σχετική μαρτυρία - δοσμένη από κρατούμενο του εν λόγω στρατοπέδου και κατοπινό μαχητή του Δημοκρατικού Στρατού:
«Στα τέλη του 1946 υπήρχαν στην Κρήτη δυο στρατόπεδα Σκαπανέων - το ένα στο Ρέθυμνο και το άλλο στον Αγιο Νικόλαο Λασηθίου - που αριθμούσαν συνολικά γύρω στους τρεις χιλιάδες στρατιώτες. Στις αρχές του 1947 τα στρατόπεδα αυτά διαλύθηκαν και κρατήθηκαν μόνο οι πιο "επικίνδυνοι", που συγκεντρώθηκαν στον Αγιο Νικόλαο - γύρω στους 120 με 125.
Ζούσαμε εκεί κάτω από τραγικές συνθήκες. Ο ταγματάρχης Κωνσταντόπουλος, διοικητής του στρατοπέδου, οι Αλφαμίτες γιοι του και άλλοι τραμπούκοι, τρομοκρατούσαν τους κρατούμενους με απειλές, βρισιές, προκλήσεις και περιορισμούς.
Στο τέλος του δεύτερου δεκαήμερου του Απρίλη και αφού η Οργάνωση Περιοχής Κρήτης του ΚΚΕ ενέκρινε τη σχετική πρόταση της κομματικής οργάνωσης του στρατοπέδου, πήραμε το δρόμο για το βουνό. Εκείνες τις μέρες είχαν έλθει βάσιμες πληροφορίες ότι σχεδίαζαν (οι στρατιωτικές αρχές) να μας στείλουν για εξόντωση στην κόλαση της Μακρονήσου (...).
Με όλες τις αναγκαίες προφυλάξεις και τη μυστικότητα αποδράσαμε από το στρατόπεδο και συναντηθήκαμε, κατάκοποι λόγω της απόστασης, με την ομάδα του Ποδιά στη θέση Καθαρό.
Την ομάδα αυτή την αποτελούσαν ο Γιάννης Ποδιάς, ο Μήτσος Παπάς (και άλλοι οχτώ καταδιωκόμενοι αγωνιστές). Με τους 55, που φύγαμε από τον Αγιο Νικόλαο, η δύναμη της ομάδας ανήλθε στους 65».2
Λίγες μέρες μετά την προσχώρηση των 55 στρατιωτικών στην ομάδα του Ποδιά συγκροτήθηκε η νέα διοίκησή της, την οποία αποτέλεσαν ο Ποδιάς, ως αρχηγός, ο Παπάς, ως υπαρχηγός, ο Αριστείδης Λαμπρούλης, ως στρατιωτικός υπεύθυνος, ο Μανώλης Φραγκιαδάκης, ως πολιτικός επίτροπος, και ο Γιάννης Ρουκουνάκης, ως ομαδάρχης.
Στις μάχες
Η πρώτη αξιόλογη σύγκρουση της ομάδας του Ποδιά με κυβερνητικές δυνάμεις σημειώθηκε στα Λασηθιώτικα Βουνά, στη θέση Σκοτεινά Λακκάκια, όπου ο εχθρός πανικοβλήθηκε και ένας χωροφύλακας σκοτώθηκε. Η σημαντικότερη, όμως, επιχείρηση της ομάδας πραγματοποιήθηκε στις 9 του Μάη, όταν αυτή χτύπησε και κατέλαβε, ύστερα από εφτάωρη μάχη, την Ιεράπετρα, επιφέροντας στον αντίπαλο σημαντικές απώλειες σε νεκρούς. Ανάμεσα μάλιστα στους νεκρούς του αντιπάλου περιλαμβάνονταν και 11 Αλβανοί, παλιοί συνεργάτες των Γερμανών κατακτητών, που τώρα είχαν προσκολληθεί στη χωροφυλακή.
Την ίδια μέρα της κατάληψης της Ιεράπετρας από τους αντάρτες του Ποδιά, εκατοντάδες λαού συγκεντρώθηκαν μπροστά στη Νομαρχία Ηρακλείου και άρχισαν να ζητούν να φύγουν ο Γύπαρης και οι χωροφύλακές του από την Κρήτη, να επανέλθουν οι εξόριστοι ΕΑΜίτες στα σπίτια τους και να σταματήσει ο εμφύλιος πόλεμος στο νησί. Εκ διαμέτρου αντίθετη ήταν η στάση του νομάρχη Νάθαινα, που ανήκε στο Λαϊκό Κόμμα, αλλά και της μεγάλης μερίδας των βενιζελικών πολιτευτών, καθώς και των βενιζελικών «καπεταναίων», και κατά πρώτο λόγο του Εμμανουήλ Μπαντουβά, οι οποίοι σε σύσκεψη που είχε συγκροτηθεί πριν από πέντε μέρες, είχαν, χωρίς συζήτηση, απορρίψει την οποιαδήποτε συμφιλίωση με τις ΕΑΜικές δυνάμεις. Στη σύσκεψη μάλιστα αυτή, αναφερόμενος ο διαλλακτικός βενιζελικός βουλευτής Γιαμαλάκης είχε δηλώσει τότε στον Ριζοσπάστη:«Μετά την αποδοκιμασίαν μου από τους δυναμικούς καπεταναίους και την σύσκεψιν της Δευτέρας (5ης Μαΐου), όπου επήραν μέρος οι βενιζελικοί οπλαρχηγοί με τον λαϊκόν νομάρχην και τας αστυνομικάς αρχάς, αδυνατώ πλέον να αναμιχθώ εις την συμφιλιωτικήν προσπάθειαν. Ετόνισα προς όλας τας κατευθύνσεις ότι είναι αδύνατον να ηρεμήσουν τα πνεύματα, εάν ικανοποιηθή η αξίωσις των λεγομένων καπεταναίων να αναλάβουν αυτοί την εκπροσώπησιν του κράτους εις την δίωξιν των ενόπλων. Ούτοι, ιδιαιτέρως δε ο Μπαντουβάς, εμπνέονται από αφάνταστον φιλοδοξίαν».
Οι βενιζελικοί «οπλαρχηγοί», κόντρα στον ΔΣΕ
Στις 11 του Μάη ο Μπαντουβάς και οι υπόλοιποι βενιζελικοί οπλαρχηγοί κυκλοφόρησαν «προκήρυξιν προς τον κρητικόν λαόν», με την οποία τον πληροφορούσαν ότι «εις την καταβαλλομένην προσπάθειαν του έθνους ήρχοντο συνεπίκουροι και βοηθοί των νομίμων αρχών του κράτους, τασσόμενοι υπό τας διαταγάς και παρά το πλευρόν των διά την πάταξιν της ανταρσίας». Ο νομάρχης προσπάθησε να αντιδράσει στην πρωτοφανή αυτή ενέργεια των οπλαρχηγών και δήλωσε ότι «θα πατάξη κάθε ένα, που θα οπλισθή με το πρόσχημα ότι θα κτυπήση την ανταρσίαν» - πολύ γρήγορα, όμως, αντελήφθη την κατάσταση και δεν προχώρησε σε καμιά ενέργεια κατά των βενιζελικών «καπεταναίων», όταν αυτοί επικήρυξαν ως ληστές με δέκα εκατομμύρια δραχμές τον καθένα, τον Ποδιά και μαζί του δυο άλλα δυναμικά στελέχη των ανταρτών - τον Παπά και τον Ρουκουνάκη.
Η ομάδα του Ποδιά, ωστόσο, συνέχισε τη δράση της στην Ανατολική Κρήτη και είχε ορισμένες επιτυχίες. Ετσι, στις 14 και στις 15 του Μάη, χτύπησε παρακρατικούς του Μπαντουβά και στρατιώτες στη θέση του «Ξινογιώργη η Κορφή», στις 23 του ίδιου μήνα κέρδισε μικρή μάχη με χωροφύλακες στο χωριό Κασάνοι του Ηρακλείου και στις 18 του Ιούνη αναμετρήθηκε με τον εχθρό και του προκάλεσε φθορές στη θέση Μαύρος Κόλυμπος του Λαρανίου, χωριού του Ποδιά. Στις 27 του ίδιου μήνα, όμως, ομάδα δέκα ανταρτών της περιοχής υπό τον Βασίλη Πλαγιωτάκη καταστράφηκε από μονάδα του Μπαντουβά στο βουνό της Σμπάρου, όπου είχε σταλεί, για να δημιουργήσει μικρό αντάρτικο συγκρότημα.
Την ίδια εποχή στο δυτικό τμήμα του νησιού είχαν ήδη αναπτυχθεί τρία ισχυρά αντάρτικα συγκροτήματα. Το πρώτο από τα συγκροτήματα αυτά δρούσε στην περιοχή Κισσάμου και Σελίνου, με αρχηγό τον Γ. Κοδέλα, το δεύτερο στην Κυδωνία, με επικεφαλής τον Γιάννη Μπαντουρογιάννη και τον Πίσσα, και το τρίτο στον Αποκόρωνα, με ηγέτη τον Γ. Σπανουδάκη ή Χειμώνα.
Παράλληλα, δρούσαν στις ίδιες περιοχές και μικρές ανεξάρτητες ομάδες, καθώς και ομάδες αυτοάμυνας - ενώ σε ώρα ανάγκης μπορούσαν οι δυνάμεις του Δημοκρατικού Στρατού της Δυτικής Κρήτης να ενισχυθούν με τριακόσιους επιπλέον ενόπλους μόνο στον παλαιό Δήμο του Πελεκάνου της επαρχίας του Σελίνου.
Με τον εμφύλιο πόλεμο στην Κρήτη ασχολούνται αναλυτικά ο Σπύρος Μπλαζάκης και ο Γιώργης Τσομπανάκης, μαχητές και οι δυο του Δημοκρατικού Στρατού, που δεν παραδόθηκαν ποτέ, αλλά έζησαν κυνηγημένοι στα βουνά τριάντα πέντε ολόκληρα χρόνια και οι οποίοι σε πολυσέλιδο βιβλίο τους γράφουν συγκεκριμένα:
«Το αντάρτικο στην Κρήτη (τον Απρίλη του 1947) είχε ξεφαντώσει. Στον Αποκόρωνα, στην Κυδωνία, στον Κίσσαμο, στο Σέλινο, παντού υπήρχαν αντάρτικες ομάδες και άρχιζαν τη δράση. Στα ορεινά μέρη καταλάβαιναν τους σταθμούς (χωροφυλακής), έκοβαν τις τηλεφωνικές επικοινωνίες και γενικά (τα μέρη αυτά) ήταν υπό τον έλεγχό τους. Ακουγε ο κόσμος για τη δράση του αντάρτικου στην ηπειρωτική Ελλάδα και έπαιρνε θάρρος. Η κυβέρνηση έκανε επιστράτευση και πολλοί στρατιώτες δεν πήγαιναν στο στρατό, αλλά λιποταχτούσαν. Αλλοι έρχονταν στις αντάρτικες ομάδες και άλλοι γύριζαν στα χωριά τους».3
Το Δημοκρατικό Στρατό της Κρήτης αποτελούσαν εμπειροπόλεμα συγκροτήματα σε όλη σχεδόν την έκταση του νησιού. Στο συγκρότημα μάλιστα του Νομού Χανίων ήταν ενσωματωμένη μια ξεχωριστή διμοιρία γυναικών, με επικεφαλής την Γεωργία Σκευάκη, καθώς και μια ομάδα της Δημοκρατικής Νεολαίας, η οποία είχε πάρει μέρος σε όλες τις επικίνδυνες αποστολές και σε όλες τις αποφασιστικές συγκρούσεις, που είχαν κατά καιρούς σημειωθεί στην περιοχή.
Η πιο εντυπωσιακή επιχείρηση του Δημοκρατικού Στρατού στην Κρήτη ήταν εκείνη στο αεροδρόμιο του Μάλεμε, όπου υπήρχε λόχος εκατό σμηνιτών. Ισχυρή δύναμη ανταρτών είχε κατέβει στο χωριό Πρασέ με τρία αυτοκίνητα, είχε καταλάβει θέσεις γύρω από το αεροδρόμιο και στη συνέχεια είχε στείλει μια μικρή ομάδα από δέκα άνδρες μέσα σ' αυτό, για να καλέσουν τη φρουρά να προσχωρήσει στις γραμμές τους. Προσχώρησαν με προθυμία 64 σμηνίτες, οι οποίοι, αφού φόρτωσαν στα αυτοκίνητα της αεροπορικής βάσης όλο τον οπλισμό της μονάδας τους - και μεταξύ των άλλων τρία βαριά πολυβόλα και τον ασύρματο - κατευθύνθηκαν μαζί με τους αντάρτες προς την Κακόπετρα, όπου ήταν η έδρα του Δημοκρατικού Στρατού της περιοχής.
Από τις 28 μέχρι τις 30 του Ιούνη 1947 πάνω από εκατό αντάρτες του Ποδιά χτύπησαν τμήματα χωροφυλάκων και παρακρατικών του Κατσιά και του Μπαντουβά στην επαρχία της Αμαρίας, στον Ψηλορείτη, με αποτέλεσμα να τα διαλύσουν. Επρόκειτο για τη μεγαλύτερη, μετά την επιχείρηση της Ιεράπετρας, επιτυχία της ομάδας αυτής, της οποίας η διοίκηση είχε συμπληρωθεί από τον Θεόφιλο Τρουλλινό, ως ομαδάρχη, τον δικηγόρο Γεώργιο Σμπώκο και τον γιατρό Μιχάλη Χριστοφοράκη.
Το Μάρτη του 1948 ισχυρή ομάδα του Δημοκρατικού Στρατού και τμήμα της ομάδας της Δημοκρατικής Νεολαίας χτύπησαν στον εθνικό δρόμο, μεταξύ των χωριών Νεοχωρίου και Αγίων Πάντων, της επαρχίας Αποκορώνου, πομπή αυτοκινήτων, στα οποία επέβαιναν 27 βουλευτές του κόμματος των Φιλελευθέρων και διπλωματικοί εκπρόσωποι των Ηνωμένων Πολιτειών, της Βρετανίας και της Γαλλίας, που μετέβαιναν στο Ακρωτήρι των Χανίων, για να συμμετάσχουν σε μνημόσυνο του Ελευθερίου Βενιζέλου. Ολοι αυτοί είχαν ξεκινήσει από τον Αγιο Νικόλαο του Λασιθίου και κατευθυνόμενοι προς τα Χανιά, είχαν σταματήσει στο Ηράκλειο, στο Ρέθυμνο και σε ορισμένα μικρά αστικά κέντρα, όπου με σύντομες ομιλίες τους είχαν προβάλει την αναγκαιότητα της συγκρότησης ειδικής Μεραρχίας Κρητών εθελοντών, οι οποίοι «θα συνέβαλλαν αποφασιστικώς εις την εκκαθάρισιν της χώρας εκ του συμμοριτισμού από Θράκης μέχρι Ταινάρου».
Αποτέλεσμα της ένοπλης προσβολής της εν λόγω πομπής - που συνέπεσε με οργανωμένη επίθεση άλλης αντάρτικης ομάδας στις αγροτικές φυλακές της Αγιάς, 5 χιλιόμετρα έξω από τα Χανιά - υπήρξε ο τραυματισμός ενός βουλευτή, η πρόκληση ζημιών σε μερικά αυτοκίνητα και κυρίως ο πανικός των βουλευτών, των ξένων διπλωματών και της αστυνομικής συνοδείας τους. Ηταν μάλιστα τόσο μεγάλος ο πανικός τους, ώστε το επίσημο γεύμα ζήτησαν και δόθηκε όχι στο χώρο που είχε προγραμματιστεί, αλλά στο πολεμικό πλοίο, που είχε μεταφέρει στην Κρήτη, ειδικά για το μνημόσυνο, τον Σοφοκλή Βενιζέλο.
Το Αρχηγείο των ανταρτών του Νομού Χανίων απένειμε έπαινο στους μαχητές που συμμετείχαν στην προσβολή της πομπής και ο ραδιοσταθμός της «Ελεύθερης Ελλάδας» αναφέρθηκε επανειλημμένα στο περιστατικό. Επρόκειτο, άλλωστε, για πολύ εντυπωσιακό και ταπεινωτικό για τους κυβερνητικούς γεγονός, εξαιτίας του οποίου απομακρύνθηκαν από τις θέσεις τους ο γενικός διοικητής της Κρήτης, ο διοικητής της εκεί χωροφυλακής και ο φρούραρχος Χανίων.4
Οι «στάβλοι του Μπαντουβά»
Για την αντιμετώπιση του Δημοκρατικού Στρατού στην Κρήτη η κυβέρνηση της Αθήνας υποχρεώθηκε, τελικά, να μεταφέρει στη Μεγαλόνησο ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις, με επικεφαλής τον ταξίαρχο Φραγκιαδάκη. Παράλληλα, ενίσχυσε την εθνοφυλακή και τις παρακρατικές συμμορίες, των οποίων η εγκληματική δράση ήταν ήδη πλούσια στο νησί.
Σε κάποια από τις προσωπικές μαρτυρίες αυτές αναφέρεται σχετικά:
«Για να κάμψουν το δημοκρατικό φρόνημα του κρητικού λαού το κράτος και το παρακράτος των Μπαντουβάδων εξαπόλυσαν βάρβαρη και αιματηρή τρομοκρατία. Ομαδικές συλλήψεις, μεσαιωνικοί βασανισμοί, εκτελέσεις και δολοφονίες αγωνιστών απλώθηκαν σε όλους τους νομούς του νησιού.
Οι "στάβλοι του Μπαντουβά" ήταν η Μακρόνησος της Κρήτης. Εκατοντάδες αντιστασιακοί και άλλοι προοδευτικοί άνθρωποι πέρασαν από τους "στάβλους" αυτούς. Εκεί δολοφονήθηκε, όντας αιχμάλωτος, ο Γιάννης Ρουκουνάκης. Εκεί, επίσης, δολοφονήθηκαν η παιδαγωγός και λαογράφος Μαρία Λιουδάκη, η Μαρία Δρανδάκη, ο γεωπόνος Μιχάλης Λαμπράκης (και πολλοί άλλοι αγωνιστές). Στις 12 του Ιούνη 1947, εξάλλου, πέθανε στην Ασφάλεια Ηρακλείου, ύστερα από βασανιστήρια, ο Στρατής Περγαλίδης, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου της πόλης, ενώ σε εκδήλωση διαμαρτυρίας εργατών για τη σύλληψή του δολοφονήθηκαν οι αδελφοί Χρήστος και Κώστας Χατζηγεωργίου».5
Την άνοιξη του 1948 άρχισαν από τον κυβερνητικό στρατό οι εκκαθαριστικές επιχειρήσεις με τις οποίες ασχολούμενοι στο βιβλίο τους οι Μπλαζάκης και Τσομπανάκης γράφουν:
«Οι αρχές ανησύχησαν πολύ με τη δράση του Δημοκρατικού Στρατού (κυρίως) στο νομό Ηρακλείου και αποφάσισαν να χτυπήσουν το αντάρτικο του νομού. Συγκέντρωσαν μεγάλες δυνάμεις και άρχισαν μεγάλης κλίμακας εκκαθαριστικές επιχειρήσεις. Ο νομός Ηρακλείου δεν έχει ψηλά βουνά, εκτός από τον Ψηλορείτη, στα σύνορα με το Ρέθυμνο, και δεν προσφέρεται για μεγάλη δύναμη ανταρτών, εκτός αν υπερτερούν από τον αντίπαλο. Ο αντίπαλος, όμως, είχε μεγάλη υπεροχή σε άνδρες και οπλισμό. Τους στρίμωχνε από δω, τους στρίμωχνε από κει και τους ανάγκαζε να δίνουν, κάθε μέρα σχεδόν, μάχες, με αποτέλεσμα να τους αποδεκατίσουν, σκοτώνοντας και τον καπετάνιο τους Ποδιά. Οσοι εγλίτωσαν, μην μπορώντας να μένουν σ' αυτή την περιοχή, περάσανε στο νομό Χανίων και ενώθηκαν μαζί μας».6
Ο θάνατος του Ποδιά σήμανε την αρχή του τέλους του Δημοκρατικού Στρατού στην Κρήτη, που σημειώθηκε πολύ νωρίτερα από οποιαδήποτε άλλη περιοχή στην Ελλάδα. Ο Δημοκρατικός Στρατός της Μεγαλονήσου, παρά την αρχική μεγάλη ανάπτυξή του, δεν κατόρθωσε τελικά, και για υποκειμενικούς και για αντικειμενικούς λόγους, να αναπτύξει ένα κίνημα ανάλογο προς τον προσωπικό δυναμισμό των μαχητών του και προς την κρητική επαναστατική παράδοση.
Η σκληρότερη και αιματηρότερη μάχη από το σύνολο σχεδόν των ανταρτών, που δεν ξεπερνούσαν τους 150, δόθηκε στο φαράγγι της Σαμαριάς και κράτησε πέντε μέρες. Οι μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού πολέμησαν εκεί με ηρωισμό, κυκλωμένοι από κυβερνητικά στρατιωτικά τμήματα, που μαζί με τους παρακρατικούς του Γύπαρη και των οπλαρχηγών Πέτρακα και Γιαννούλη που τους ενίσχυαν, αριθμούσαν τρεις χιλιάδες άνδρες, υποστηριζόμενους μάλιστα από την αεροπορία.
Από τους αντάρτες σκοτώθηκαν στη διάρκεια της μάχης 35, καθώς προσπαθούσαν να βγουν από τον κλοιό. Οι υπόλοιποι, τελικά, κατόρθωσαν να περάσουν μέσα από τις κυβερνητικές γραμμές και να τραβήξουν προς τα Λευκά Ορη, όπου χωρίστηκαν σε μικρές ομάδες.
Στις 26 του Οκτώβρη 1948 έπεσαν σε ενέδρα και σκοτώθηκε ο Δημήτρης Μακριδάκης, γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής του Κόμματος, ενώ ο Γιώργος Τσιτήλος, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, πιάστηκε, καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε. Την ίδια εποχή έχασαν τη ζωή τους σε άνισες αναμετρήσεις ο Μπαντουρογιάννης, ο Πίσσας, ο Ροζάκης, ο Παπαναγκοτάκης και ο γιατρός Σταματάκης. Το Δεκέμβρη του 1949, εξάλλου, σκοτώθηκε σε συμπλοκή η Βαγγελιώ Κλάδου, μέλος του Γραφείου Περιοχής του ΚΚΕ.
Στις αρχές του 1950 είχαν απομείνει στην Κρήτη μόνο 14 αντάρτες, που πέρασαν στην παρανομία και άρχισαν να εργάζονται για την ανασυγκρότηση των παράνομων οργανώσεων του ΚΚΕ και για τη διατήρηση και παραπέρα ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος στο νησί. Πέντε, όμως, απ' αυτούς συνελήφθησαν τελικά, ένας σκοτώθηκε, έξι κατόρθωσαν να διαφύγουν στο εξωτερικό και οι υπόλοιποι δύο, δηλαδή ο Σπύρος Μπλαζάκης και ο Γεώργιος Τσομπανάκης, παρέμειναν ασύλληπτοι στα κρητικά βουνά και ξαναγύρισαν στη νομιμότητα το 1974, μετά την πτώση της στρατιωτικοφασιστικής δικτατορίας.
1. Βασίλη Μπαρτζιώτα, «Η πολιτική μας δουλιά στον ΔΣΕ», σελ. 104.
2. Γραπτή μαρτυρία του Νίκου Βασιλάκη.
3. Σπύρου Μπλαζάκη και Γιώργη Τσομπανάκη, «Τριάντα πέντε χρόνια αντίσταση», σελ. 234.
4. Γραπτή μαρτυρία του Λευτέρη Ηλιάκη.
5. Γραπτή μαρτυρία του Νίκου Βασιλάκη.
6. Σπύρου Μπλαζάκη και Γιώργη Τσομπανάκη, ό.π. σελ. 108.

Και πάλι τρομερός Θαν.Παφίλης για "Δημόσια" τηλεόραση και "αντικειμενική ενημέρωση"

Και πάλι τρομερός Θαν.Παφίλης για "Δημόσια" τηλεόραση και "αντικειμενική ενημέρωση"

Aπλός, ουσιαστικός αλλά αυτή τη φορά και απολαυστικός Θ.Παφίλης.Ειδικά μετά το 15' πραγματικά δίνει ρέστα.
"Έχετε ιδεα τι σημαίνει τηλεόραση στην ΕΕ"; είπε στην πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ που είχε επικαλεστεί τον γνωστό μας κ.Σούλτζ. "Για να παίξουν κομμουνιστές πρέπει να αναστηθεί ο Λάζαρος"!"Αυτό εννοείτε αντικειμενική ενημέρωση;"

«Ευελιξία, μισθοί πείνας, ανεργία» το τρίπτυχο της «διάσωσης»

«Ευελιξία, μισθοί πείνας, ανεργία» το τρίπτυχο της «διάσωσης»

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΣΕΠΕ ΓΙΑ ΤΟ Α' ΕΞΑΜΗΝΟ ΤΟΥ 2013
ΕΚΘΕΣΗ ΠΕΠΡΑΓΜΕΝΩΝ 2012

Του Πέτρου Ζερβού
Η τραγική κατάσταση που επικρατεί στους χώρους δουλειάς, αποτυπώνεται στην Εκθεση Πεπραγμένων του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας (ΣΕΠΕ) για το 2012, με
  • τις απολύσεις να έχουν πάρει τη μορφή χιονοστιβάδας,
  • τις «ευέλικτες» μορφές απασχόλησης να γενικεύονται με ιλιγγιώδη ταχύτητα,
  • τους μισθούς να μειώνονται,
Παρά τις «χαρές» και τα «πανηγύρια» του υπουργού Εργασίας που βλέπει ότι«...σταδιακά αποκαθίσταται ισορροπία στην αγορά εργασίας...», επικαλούμενος τα στοιχεία του α' εξαμήνου του 2013 του ΣΕΠΕ,
  • η χειροτέρευση της θέσης της εργατικής τάξης, η βαρβαρότητα που βιώνουν οι εργαζόμενοι στους χώρους δουλειάς είναι η ζοφερή πραγματικότητα.

Σύμφωνα με το ΣΕΠΕ,

  • το α' εξάμηνο του 2013 οι προσλήψεις αυξήθηκαν κατά 37,29% σε σχέση με το αντίστοιχο εξάμηνο του 2012 (από 314.595 σε 431.917).
Στο σύνολο των προσλήψεων
  • αυξημένες εμφανίζονται οι συμβάσεις πλήρους απασχόλησης (από 176.549 σε 268.262)
  • όπως όμως και οι συμβάσεις μερικής απασχόλησης (από 109.885 σε 136.352),
  • ενώ ελαφρώς μειωμένες εμφανίζονται οι συμβάσεις εκ περιτροπής απασχόλησης (από 28.161 σε 27.303).
Παράλληλα, στο σύνολο των προσλήψεων το ποσοστό των συμβάσεων  αντιστοιχεί στο
  • 62,11%, πλήρους απασχόλησης 
  • 37,89% αντιστοιχεί σε μερική και σε εκ περιτροπής απασχόληση. 
Δηλαδή, κοντά στους μισούς δεν έχουν σταθερή δουλειά κι αυτό είναι το κύριο που μετρά σε βάρος της εργατικής τάξης, καθώς αυξάνει την πίεση και σ' όσους έχουν σταθερό μεροκάματο.

Τα δήθεν «ενθαρρυντικά» μηνύματα από το α' εξάμηνο του 2013, έρχονται να πατήσουν πάνω σε «αποκαΐδια» που δημιούργησε η αντεργατική πολιτική των κυβερνήσεων - ειδικά το τελευταίο τετράχρονο της κρίσης - προκειμένου να διασφαλιστεί η κερδοφορία των επιχειρήσεων.

Είναι πέρα για πέρα προκλητικό να πανηγυρίζει ο υπουργός Εργασίας για αύξηση των νέων προσλήψεων (μόλις 117.322 περισσότερες σε σχέση με το αντίστοιχο εξάμηνο του 2012),
  • όταν την ίδια στιγμή οι άνεργοι υπερδιπλασιάστηκαν από το 2009 μέχρι σήμερα.
  • Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι οι άνεργοι τον Απρίλη του 2009 ήταν 448.867 άτομα (ποσοστό 7,8%) και τον ίδιο μήνα του 2013 έφτασαν τα 1.337.621 άτομα (ποσοστό 26,9%)!
Του Πέτρου Ζερβού

Εργασιακός μεσαίωνας στους χώρους δουλειάς

Η Εκθεση Πεπραγμένων του ΣΕΠΕ για το 2012 μόνο πανηγυρισμούς δεν επιτρέπει, καθώς και σε αυτήν όπως και στις προηγούμενες, αποτυπώνονται οι ραγδαίες και βίαιες αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις με την αύξηση των ευέλικτων μορφών απασχόλησης.

Συγκεκριμένα, οι συμβάσεις πλήρους απασχόλησης στο σύνολο των νέων προσλήψεων:

  • 79% το 2009
  • 66,9% το 2010
  • 59,7% το 2011
  • 55% το 2012!

Το γεγονός ότι το α' εξάμηνο του 2013 αυτές ανέβηκαν στο 62,11% στο σύνολο των νέων προσλήψεων, δεν είναι ανεξάρτητο από τη μείωση των κατώτερων μισθών και την υπονόμευση των κλαδικών συμβάσεων (η πλειοψηφία των οποίων έχει λήξει).

Είναι χαρακτηριστικό ότι σύμφωνα με το ΣΕΠΕ από την υπογραφή της Πράξης Υπουργικού Συμβουλίου (το Φλεβάρη του 2012), που χτυπήθηκαν μισθοί και κατακτήσεις των εργαζομένων, μέχρι το τέλος του χρόνου καταγράφονται:

  • μειώσεις αποδοχών κατά 22,2%, σε 74.483 επιχειρήσεις και αφορούν σε 261.353 εργαζόμενους.
Σύμφωνα πάντα με το ΣΕΠΕ, το 2012 σε σύνολο 216.436 επιχειρήσεων, υπάρχουν:
  • 94.021 συμβάσεις εκ περιτροπής απασχόλησης.
  • 332.167 συμβάσεις μερικής απασχόλησης.
  • 2.979 συμβάσεις έργου ή παροχής ανεξάρτητων υπηρεσιών.
  • 910 συμβάσεις παραγωγής κατά μονάδα εργασίας (φασόν).
Συνολικά, οι συμβάσεις με ελαστικές μορφές απασχόλησης
  • 430.077 το 2012, αυξημένες κατά 10,47% σε σχέση με το 2011.
Ενδεικτικό της ραγδαίας εξάπλωσης των ευέλικτων μορφών απασχόλησης, αποτελεί το γεγονός ότι:

Το 2010 στις υπηρεσίες του ΣΕΠΕ είχαν κατατεθεί 26.253 μετατροπές συμβάσεων από τις οποίες

  • 18.713 αφορούσαν σε μετατροπή από πλήρη σε μερική
  • 7.540 αφορούσαν μετατροπή από πλήρη σε εκ περιτροπής εργασία. 
Το 2011: Αυτός ο αριθμός σκαρφάλωσε στις 58.962 μετατροπές συμβάσεων(αύξηση 124,6% σε σχέση με το 2010) 
  • 32.420 αφορούσαν σε μετατροπή από πλήρη σε μερική
  • 26.542 από πλήρη σε εκ περιτροπής.
Το 2012 οι μετατροπές συμβάσεων εκτινάχθηκαν στις 84.490 (αύξηση 43,3%σε σχέση με το 2011) από τις οποίες
  • 49.640 αφορούσαν σε μετατροπή από πλήρη σε μερική 
  • 34.850 από πλήρη σε εκ περιτροπής.

Ετσι, το 2012 υπήρξε κατά

  • 18,42% μείωση των συμβάσεων πλήρους απασχόλησης, σε σχέση με το 2011 και
  • 3,61% αύξησητων συμβάσεων μερικής απασχόλησης.
  • Το ποσοστό των συμβάσεων μερικής και εκ περιτροπής απασχόλησης στο σύνολο των νέων προσλήψεων αντιστοιχεί στο45% του συνόλου των συμβάσεων.

Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, το 2012:

  • θανατηφόρα «εργατικά ατυχήματα» ανήλθαν σε 64,
  • Δεν καταγράφονται τα «ατυχήματα» σε ορυχεία και μεταλλεία και τα ναυτεργατικά που συντελούνται εν πλω.
Σύμφωνα, επίσης με τα τελευταία δημοσιευμένα στοιχεία του ΙΚΑ
  • το 2007 ο συνολικός αριθμός των δηλωθέντων ατυχημάτων ήταν 11.812.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 19/7/2013 


    Τι είναι όμως οι κοινωνικές συνεταιριστικές επιχειρήσεις;

    Τι είναι όμως οι κοινωνικές συνεταιριστικές επιχειρήσεις;

    Απολύουν και συνεταιρίζουν τους ανέργους... *
     

    Μία απ' τις «βελτιώσεις», που προχώρησε το υπουργείο Εσωτερικών στο πολυνομοσχέδιο, αφορά στη δυνατότητα οι σχολικοί φύλακες -οι οποίοι τίθενται όλοι σε διαθεσιμότητα και απόλυση- να μπορούν να συνιστούν κοινωνικές συνεταιριστικές επιχειρήσεις προς παροχή υπηρεσιών σχετικών με τη φύλαξη σχολικών κτιρίων στο πλαίσιο προγραμματικών συμβάσεων, με τους οικείους δήμους. Αυτό, η κυβέρνηση, επιχείρησε να το «περάσει» ως βελτίωση προς όφελος των εργαζομένων, καθώς -λένε- δε θα χάσουν όλοι τη δουλειά τους, αφού κάποιοι θα μπορούν να συστήσουν Κοινωνικές Συνεταιριστικές Επιχειρήσεις.
      
    Τι είναι όμως οι κοινωνικές συνεταιριστικές επιχειρήσεις;

    Η ιδέα της δημιουργίας κοινωνικών  συνεταιριστικών επιχειρήσεων, που φυτρώνουν σαν μανιτάρια το τελευταίο χρονικό διάστημα αναλαμβάνοντας «έργο» από τους δήμους, με αφορμή την επιδίωξη της μείωσης του κόστους λειτουργίας τους που ωθεί σε απολύσεις εργαζομένων,  είναι τόσο παλιά όσο και η σοσιαλδημοκρατία, η οποία και πρωτοεφάρμοσε ανάλογα μέτρα, δηλαδή μορφές κοινωνικής οικονομίας, σ' αυτήν ανήκουν οι «κοινωνικές συνεταιριστικές επιχειρήσεις», από τις αρχές του 20ού αιώνα ακόμη, για να μην πούμε πιο πριν. 

    Και βεβαίως, αυτή η μορφή γενικεύτηκε στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες από τη δεκαετία του '70 και μετά, έγινε επίσημη πολιτική της ΕΕ στην προσπάθεια του καπιταλισμού να αντιμετωπίσει ένα άλυτο στα πλαίσιά του πρόβλημα, την ανεργία.
      
    Βεβαίως, ο στόχος είναι τριπλός. 

    Να δοθεί υποτίθεται διέξοδος σε ανέργους, προσανατολίζοντάς τους να συνεταιρίζονται σε τέτοιες επιχειρήσεις για να έχουν δουλειά, αλλά να αντιμετωπίζουν ταυτόχρονα την παροχή ορισμένων υπηρεσιών που ήταν στην ευθύνη του κράτους μέσω αυτών των επιχειρήσεων, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί και μέθοδο χειραγώγησης εργατικών λαϊκών δυνάμεων, αφού το αστικό κράτος βρίσκει μορφές διαχείρισης που αντιμετωπίζουν λαϊκά προβλήματα, άρα εμποδίζει τη συμμετοχή στους ταξικούς διεκδικητικούς αγώνες.
    Αρχές της δεκαετίας του '90, ο Τζέρεμι Ρίφκιν, πρόεδρος του Ιδρύματος Οικονομικών Τάσεων της Ουάσιγκτον, πασχίζει με ένα βιβλίο, με τίτλο «Το τέλος της εργασίας και το μέλλον της», να δώσειθεωρητική τεκμηρίωση στην «κοινωνική οικονομία», αναφέροντας ότι η ανεργία στον καπιταλισμό δεν αντιμετωπίζεται μέσω των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, επομένως οι άνεργοι πρέπει να ιδρύσουν «κοινότητες» που να παρέχουν υπηρεσίες.  

    Η ιδέα είναι περίπου η εξής, όπως παρουσιάστηκε από τη «LE MONDE diplomatique», το Δεκέμβρη του 2002 από την εφαρμογή της στη Γαλλία:«Ανάμεσα στον εμπορευματοποιημένο τομέα της οικονομίας και στις δημόσιες επιχειρήσεις και υπηρεσίες, υπάρχει ένας ευρύτατος τομέας, ο οποίος είναι γνωστός με το όνομα κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία: Περιλαμβάνει χιλιάδες μη κερδοσκοπικές οργανώσεις (οργανώσεις, συνεταιρισμοί, ταμεία αλληλοασφάλισης και ιδρύματα). Αντιπροσωπεύουν το 10% της συνολικής απασχόλησης στην Ευρώπη... 
    Αυτός ο τομέας αρχίζει να διεκδικεί τη ρήξη με τα φιλελεύθερα δόγματα: Μπορεί κανείς να ασκεί επιχειρηματικές δραστηριότητες χωρίς να κινείται μόνο μέσα από τη λογική του κέρδους». 
     

    Επομένως, οι άνεργοι μπορεί να συγκροτούν συνεταιριστικές επιχειρήσεις, άλλες μορφές συλλογικών επιχειρήσεων, ΜΚΟ, ιδρύματα κ.λπ., όχι με σκοπό το κέρδος, αλλά για να παρέχουν βασικά κοινωνικές υπηρεσίες σε όσους τις χρειάζονται, αλλά δεν μπορούν να τις εξασφαλίσουν ούτε από το κράτος, γιατί σταμάτησε να τις παρέχει, ούτε από καπιταλιστικές επιχειρήσεις που παρέχουν ανάλογες υπηρεσίες, προφανώς γιατί είναι ακριβές για το εισόδημά τους.
      
    Γιατί τις παρουσιάζουν ως επιχειρήσεις που δεν έχουν σκοπό το κέρδος; 

    Αφ' ενός, γιατί υπολογίζουν ότι μπορούν πιο εύκολα να γίνονται αποδεκτές ως «μη επιχειρήσεις», αφ' ετέρου, γιατί το πολύ που θα μπορούσαν να προσφέρουν στους ιδιοκτήτες τους είναι ένα στοιχειώδες εισόδημα στο ύψος του μισθού και αυτό αν τα καταφέρουν. Για παράδειγμα, οι σχολικοί φύλακες θα κάνουν συνεταιρισμούς και θα παίρνουν τη φύλαξη των σχολείων εργολαβία από τους δήμους και θα δουλεύουν οι ίδιοι. 

    Άρα ποιο κέρδος;  

    Αλλά τα οικονομικά των δήμων, με ελλειμματικούς προϋπολογισμούς για πόσο θα το αντέξουν; Και αν δεν το αντέξουν, ποιος θα πληρώνει για τη φύλαξη των σχολείων; Θα το ρίξουν στις πλάτες των γονιών; Προς τα κει πάει η δουλειά. Αλλά πως να βάλουν  πλάτες οι άνεργοι γονείς; Άρα, καμιά σιγουριά οι συνεταιρισμένοι άνεργοι ως επιχειρηματίες για εισόδημα που θα μπορούν να ζήσουν.

    Το 2001, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είχε επεξεργαστεί πρόγραμμα δημιουργίας επιχειρήσεων κοινωνικής οικονομίας ως εξής: «Οι νέες επιχειρήσεις που θα συσταθούν για τους τομείς κοινωνικής οικονομίας, οι μη κυβερνητικές οργανώσεις, οι συνεταιρισμοί κοινωνικού τομέα, οι επιχειρήσεις της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, αλλά και οι υπάρχουσες επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών, εφόσον τροποποιήσουν τους σκοπούς τους, προκειμένου να παράσχουν υπηρεσίες στον κοινωνικό τομέα»... 
     

    Για ποιες υπηρεσίες γινόταν λόγος;

    «Σύμφωνα με το σχέδιο του κ. Γ. Φλωρίδη (...) για την εφαρμογή του πιλοτικού προγράμματος επιλέγονται οι εξής οκτώ: υπηρεσίες νοσοκομειακής περίθαλψης, υπηρεσίες μέριμνας (βρεφονηπιακοί σταθμοί, κέντρα δημιουργικής απασχόλησης παιδιών, "βοήθεια στο σπίτι"), υπηρεσίες πρόνοιας (κατ' οίκον φροντίδα), υπηρεσίες φύλαξης σχολικών κτιρίων,βελτίωση υπηρεσιών ασφαλιστικών φορέων, υπηρεσίες μαζικής άθλησης, παροχή περιβαλλοντικών υπηρεσιών, παροχή υπηρεσιών στον τομέα του πολιτισμού». 

    Άρα, από τότε η φύλαξη των σχολείων προγραμματιζόταν για «κοινωνικές συνεταιριστικές επιχειρήσεις».  Τώρα το κάνει η κυβέρνηση. 

    Την ίδια στρατηγική έχει και ο ΣΥΡΙΖΑ ως μέτρο 
    για την αντιμετώπιση της ανεργίας και της ανάπτυξης. 

    Στην πολιτική απόφαση του πρόσφατου συνεδρίου κάνει λόγο για «συνεταιριστικά και αυτοδιαχειριστικά σχήματα, εταιρείες λαϊκής βάσης, εγχειρήματα κοινωνικής οικονομίας». Οι εμφανιζόμενες διαφορετικές πολιτικές διαχείρισης έχουν ασαφή όρια. 

    Ο λαός να «μην τσιμπήσει»...           

    *Αναδημοσίευση  από  τη  στήλη  του  «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» "ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ..."
      

    «Ανάπτυξη»: Για ποιόν;

      «Σωτηρία». «Μεταρρυθμίσεις». «Ανάπτυξη». Και εσχάτως: «Επενδύσεις». Για χρόνια οι λέξεις αυτές κλίνονται καθ...

    TOP READ