13 Ιουλ 2012

ΤΟ ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΣΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ


ΤΟ  ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΣΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ
του Νίκου Κυρίτση



Η πρόσφατη νομισματική κρίση έφερε στην επικαιρότητα το πρόβλημα του ρόλου του χρηματοπιστωτικού συστήματος στον καπιταλισμό.
Φυσικά η τελευταία αναταραχή στην καπιταλιστική χρηματαγορά δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Πολλές φορές ακούμε για «μαύρες μέρες», για χρεοκοπίες τραπεζών και για κραχ στα χρηματιστήρια.
Από το 1899 μέχρι το 1997 εκδηλώθηκαν 11 μεγάλες νομισματικές κρίσεις.  Σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, η συχνότητά τους αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα. Για παράδειγμα στα χρόνια 1929-1933 σημειώθηκαν τέσσερις και στα χρόνια 1987-1997 τρεις νομισματικές κρίσεις.
Τα χρηματιστήρια δημιουργήθηκαν και αναπτύχθηκαν στη βάση του ίδιου του καπιταλισμού. Στα χρηματιστήρια αξιών αγοράζονται και πωλούνται χρεόγραφα, ομόλογα, μετοχές των καπιταλιστικών επιχειρήσεων και ομόλογα του κράτους. Οι τιμές των χρεογράφων που διαμορφώνονται στα χρηματιστήρια πέφτουν απότομα σε περιόδους κρίσης και προκαλούν πανικό στους κατόχους κυρίως των μικρομεσαίων.
Για το ρόλο των χρηματιστηρίων ο Φ. Ενγκελς έγραφε τον περασμένο αιώνα: «Σημειώθηκε μια αλλαγή που αναθέτει ένα σημαντικό ανεβασμένο και διαρκώς αυξανόμενο ρόλο στο χρηματιστήριο και που στην παραπέρα εξέλιξη έχει την τάση να συγκεντρώσει στα χέρια των χρηματιστών όλη την παραγωγή, την βιομηχανική και την αγροτική, καθώς και όλη την κυκλοφορία, τα μέσα επικοινωνίας, καθώς και τη λειτουργία ανταλλαγής, έτσι που το χρηματιστήριο γίνεται ο πιο έξοχος εκπρόσωπος της ίδιας της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής ... Δίπλα στα χρηματιστήρια υπήρχαν οι μετοχικές τράπεζες ... Υστερα από την κρίση του 1866 η συσσώρευση προχώρησε με διαρκώς αυξανόμενη ταχύτητα ... και η συσσώρευση του ξεχωριστού κεφαλαιοκράτη δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί πέρα για πέρα για την επέκταση της δικής του επιχείρησης ... Ακολούθησε μετά η βαθμιαία μετατροπή της βιομηχανίας σε μετοχικές επιχειρήσεις ... Ακολούθησαν τα τραστ, που δημιουργούν γιγάντιες επιχειρήσεις» .
Η νομισματική κρίση είναι αποτέλεσμα της γενικότερης οικονομικής κρίσης που πλήττει όλο το χρηματοπιστωτικό σύστημα του καπιταλισμού. Φέρνει στην επιφάνεια κλονισμούς της παραγωγής και αναπαραγωγής του κοινωνικού προϊόντος, την κατανομή και ανακατανομή του εθνικού εισοδήματος σε βάρος των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων. Ετσι λοιπόν η βασική αιτία των νομισματικών κλονισμών εστιάζεται στην ίδια την κεφαλαιοκρατική παραγωγική βάση.
Σχετικά με τις μεγάλες κρίσεις στον καπιταλισμό, ο Κ. Μαρξ γράφει στο «Κεφάλαιο»: «Δεν πρόκειται πια για μεμονωμένα οικονομικά φαινόμενα ... αλλά για τις μεγάλες θύελλες της παγκόσμιας αγοράς, στις οποίες ξεσπάει η αντίφαση όλων των στοιχείων του αστικού προτσές παραγωγής, η προέλευση και η απόκρουση των οποίων αναζητούνταν μέσα στην πιο επιφανειακή και πιο αφηρημένη σφαίρα αυτού του προτσές, στην σφαίρα της χρηματικής κυκλοφορίας» .

Η ΟΥΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Μετά από τις παραπάνω εισαγωγικές παρατηρήσεις θεωρούμε χρήσιμο να αναπτύξουμε την μαρξιστικολενινιστική αντίληψη για τη θέση και το ρόλο του χρηματοπιστωτικού συστήματος στον καπιταλισμό.
Το πιστωτικό και χρηματικό σύστημα εντάσσεται οργανικά στην καπιταλιστική οικονομία. Ο ρόλος του αποσκοπεί στην εξυπηρέτηση των κυρίαρχων σχέσεων παραγωγής προς  όφελος της χρηματιστικής ολιγαρχίας. Με τις λειτουργίες του το πιστωτικό σύστημα συμμετέχει στην παραγωγή και αναπαραγωγή του κοινωνικού προϊόντος, στην κυκλοφορία και κατανάλωση, στην κατανομή και ανακατανομή του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ).
Το πιστωτικό σύστημα  στην ιστορική του εξέλιξη πέρασε από διάφορες φάσεις και στάδια, αναπτυσσόταν και διαμορφωνόταν έτσι ώστε να εξυπηρετεί το βασικό νόμο της καπιταλιστικής συσσώρευσης,  δηλαδή την αποκόμιση υπεραξίας.
Η πρώτη μορφή εμφάνισής του ήταν το τοκογλυφικό κεφάλαιο. Το μέγεθος της  τοκογλυφικής πίστης ήταν  μεγάλο και ο τόκος συνήθως απορροφούσε ολόκληρο το υπερπροϊόν των μικροεμπορευματικών παραγωγών  και σε πολλές περιπτώσεις και ένα μέρος του αναγκαίου προϊόντος. Στις σημερινές συνθήκες του καπιταλισμού, το τοκοφόρο κεφάλαιο εκφράζεται με νέες μορφές. Εκφράζεται μέσα από την κυριαρχία και τη λειτουργία του  χρηματιστικού κεφαλαίου.
Στον καπιταλισμό εμφανίζεται και αναπτύσσεται το κεφαλαιοκρατικό πιστωτικό σύστημα. «Μαζί με την κεφαλαιοκρατική παραγωγή - ο Καρλ Μαρξ γράφει - σχηματίζεται μια τελείως καινούργια δύναμη, το πιστωτικό σύστημα, που στις αρχές του εισχωρεί λαθραία σαν μετριόφρων βοηθός της συσσώρευσης, προσελκύει με αόρατα νήματα στα χέρια ατομικών ή συνεταιρισμένων κεφαλαιοκρατών τα μεγαλύτερα ή μικρότερα χρηματικά ποσά που είναι σκόρπια πάνω στην επιφάνεια της κοινωνίας, γίνεται όμως σε λίγο ένα καινούργιο και τρομερό όπλο στην πάλη του συναγωνισμού και τελικά μετατρέπεται σε ενα τεράστιο κοινωνικό μηχανισμό για τη συγκεντροποίηση των κεφαλαίων.
Στο βαθμό που αναπτύσσεται η κεφαλαιοκρατική παραγωγή και συσσώρευση, στον ίδιο βαθμό αναπτύσσονται και ο συναγωνισμός και η πίστη, αυτοί οι δύο ισχυρότεροι μοχλοί της συγκεντροποίησης» .
Με την επέκταση και άμεση ανάμειξη του χρηματοπιστωτικού συστήματος στη παραγωγή - βλέπε παρακάτω για την ουσία του χρηματιστικού κεφαλαίου - δημιουργείται η απατηλή εντύπωση ότι το χρήμα αυτό καθεαυτό αυξάνεται χωρίς τη διαδικασία της παραγωγής, όπου δημιουργείται η υπεραξία. Μέσω του χρηματοπιστωτικού συστήματος γίνεται συγκέντρωση και συγκεντροποίηση κεφαλαίων, κατανομή της υπεραξίας εκφρασμένη σε κέρδος. Ετσι στα πλαίσια του πιστωτικού συστήματος το κέρδος αυτό εμφανίζεται απατηλά σαν δημιουργία του ίδιου του πιστωτικού χρήματος. Για την κατανόηση του θέματος παραθέτουμε ένα απόσπασμα από την ανάλυση του Κ. Μαρξ.
«Χ - Χ΄: Εχουμε εδώ το αρχικό σημείο αφετηρίας του κεφαλαίου, το χρήμα στον τύπο Χ - Ε - Χ΄ που έχει αναχθεί στα δυο άκρα Χ - Χ΄, όπου Χ΄ = Χ + ΔΧ, χρήμα που δημιουργεί περισσότερο χρήμα. Είναι ο αρχικός και γενικός τύπος του κεφαλαίου, συμπτυγμένος σε μια χωρίς νόημα συγκεφαλαίωση. Είναι το έτοιμο κεφάλαιο, ενότητα του προτσές παραγωγής και του προτσές κυκλοφορίας, είναι το κεφάλαιο που για το λόγο αυτό σε μια καθορισμένη χρονική περίοδο αποφέρει καθορισμένη υπεραξία. Στη μορφή του τοκοφόρου κεφαλαίου η ιδιότητα αυτή να αποφέρει υπεραξία εμφανίζεται άμεσα, χωρίς τη μεσολάβηση του προτσές παραγωγής και του προτσές κυκλοφορίας. Το κεφάλαιο εμφανίζεται σαν μυστηριώδης και αυτοδημιουργός πηγή του τόκου, της δικής του αύξησης. Το πράγμα (χρήμα, εμπόρευμα, αξία) σαν απλό πράγμα είναι τώρα κεφάλαιο και το κεφάλαιο εμφανίζεται τώρα σαν απλό πράγμα. Το αποτέλεσμα του συνολικού προτσές αναπαραγωγής εμφανίζεται σαν μια ιδιότητα που ανήκει σαν τέτια σε ένα πράγμα. Εξαρτιέται από τον κάτοχο του χρήματος, δηλαδή, του εμπορεύματος στην πάντα ανταλλάξιμη μορφή του, αν θα το ξοδέψει σαν χρήμα ή αν θα το δανείσει σαν κεφάλαιο. Γι΄ αυτό, στο τοκοφόρο κεφάλαιο ξεχωρίζει καθαρά αυτό το αυτόματο φετίχ, η αυτοαξιοποιούμενη αξία, το χρήμα που γεννάει χρήμα, και με τη μορφή αυτή δεν έχει πια ούτε ένα σημάδι που να δείχνει την καταγωγή του. Η κοινωνική σχέση ολοκληρώθηκε σαν σχέση ενός πράγματος, του χρήματος, προς τον ίδιο τον εαυτό του. Στη θέση της πραγματικής μετατροπής χρήματος σε κεφάλαιο φαίνεται εδώ μόνο η χωρίς περιεχόμενο μορφή αυτής της μετατροπής. Οπως γίνεται με την εργατική δύναμη, η αξία χρήσης του χρήματος είναι εδώ η ικανότητα να παράγει αξία, μεγαλύτερη αξία από την αξία που περιέχεται σε αυτό το ίδιο. Το χρήμα σαν τέτοιο είναι ήδη δυνάμει αυτοαξιοποιούμενη αξία και το δανείζουν σαν τέτοια, πράγμα, που αποτελεί τη μορφή της πούλησης για το ιδιόμορφο αυτό εμπόρευμα. Ετσι γίνεται πέρα για πέρα ιδιότητα του χρήματος να δημιουργεί αξία, να αποφέρει τόκο, όπως η ιδιότητα της απιδιάς είναι να παράγει απίδια. Και ο δανειστής του χρήματος πουλάει το χρήμα του σαν ένα τέτιο τοκοφόρο πράγμα. Και σαν να μην έφθανε αυτό, το ίδιο το πραγματικά λειτουργούν κεφάλαιο, όπως είδαμε, παρουσιάζεται έτσι, λες και αποφέρει τον τόκο όχι σαν λειτουργούν κεφάλαιο, αλλά σαν κεφάλαιο αυτό καθεαυτό, σαν χρηματικό κεφάλαιο.
Διαστρεβλώνεται και το εξής: Ενώ ο τόκος είναι μόνο ένα μέρος του κέρδους, δηλαδή της υπεραξίας, που ο ενεργός κεφαλαιοκράτης εκθλίβει από τον εργάτη, εμφανίζεται τώρα αντίθετα ο τόκος σαν ο καθεαυτό καρπός του κεφαλαίου, σαν το πρωταρχικό, και το κέρδος, μεταβλημένο τώρα στη μορφή του επιχειρηματικού κέρδους, εμφανίζεται σαν κάτι το πρόσθετο, το συμπληρωματικό, που προστίθεται στο προτσές της αναπαραγωγής. Εδώ είναι ολοκληρωμένη η φετιχιστική μορφή του κεφαλαίου και η αντίληψη του κεφαλαίου - φετίχ» .
Οι πρώτες τράπεζες εμφανίσθηκαν στη φεουδαρχία παρ΄ όλο που εμβρυακά στοιχεία υπάρχουν και στην αρχαιότητα. Τη μεγαλύτερη ανάπτυξη του, το τραπεζικό σύστημα γνώρισε στον καπιταλισμό. Στον προμονοπωλιακό καπιταλισμό οι τράπεζες ήταν απλοί μεσολαβητές.
«Η βασική και η πρωταρχική πράξη των τραπεζών - τονίζει ο Λένιν -  είναι η μεσολάβηση στις πληρωμές. Σε σχέση με αυτό οι τράπεζες μετατρέπουν το αδρανές χρηματικό κεφάλαιο σε ενεργό, δηλαδή σε κεφάλαιο που φέρνει κέρδος, συγκεντρώνουν τα χρηματικά έσοδα όλων των ειδών και τα θέτουν στη διάθεση της τάξης των καπιταλιστών» .
Αρχικά οι τράπεζες εμφανίστηκαν ως ατομικές επιχειρήσεις. Κατά τον 19ο αιώνα δημιουργούνται οι εμπορικές μετοχικές τράπεζες. Η συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του τραπεζικού κεφαλαίου συντελείται με την ενοποίηση  και την εξαγορά  τραπεζών. Είναι η περίοδος, που ο καπιταλισμός περνάει στο στάδιο του ιμπεριαλισμού. «Στο βαθμό που αναπτύσσεται η τραπεζική δραστηριότητα και συγκεντρώνεται σε λίγα ιδρύματα, οι τράπεζες μετεξελίσσονται από το μετριόφρονα ρόλο των μεσολαβητών σε πανίσχυρους μονοπωλητές, που διαθέτουν σχεδόν όλο το χρηματικό  κεφάλαιο του συνόλου των καπιταλιστών και των μικρονοικοκυραίων, καθώς και το μεγαλύτερο μέρος των μέσων παραγωγής και των πηγών πρώτων υλών σε μια δοσμένη χώρα ή σε μια ολόκληρη σειρά χωρών. Αυτή η μετατροπή των πολυάριθμων μετριοφρόνων μεσολαβητών σε μια χούφτα μονοπωλητές αποτελεί ένα από τα βασικά προτσές της μετεξέλιξης του καπιταλισμού σε καπιταλιστικό ιμπεριαλισμό» .

ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

Με την εμφάνιση και ανάπτυξη των μονοπωλίων στη βιομηχανία, στις μεταφορές, στις τράπεζες και στο εμπόριο, αλλάζει ο ρόλος του τραπεζικού συστήματος.
Τα τραπεζικά μονοπώλια δεν περιορίζονται μόνο στις πιστωτικές πράξεις. Αυτά διεισδύουν και στη βιομηχανία. Οι τράπεζες αγοράζουν μετοχές βιομηχανικών εταιρειών, χορηγούν σε αυτές δάνεια και οι ίδιες δημιουργούν βιομηχανικές επιχειρήσεις.
Με αυτόν τον  τρόπο οι τράπεζες έχουν τη δυνατότητα στην αρχή να γνωρίζουν την κατάσταση των πελατών τους, στη συνέχεια να τους ελέγχουν και τελικά να καθορίζουν την μοίρα τους.
Συντελείται και η αντίστροφη διαδικασία της διείσδυσης των βιομηχάνων στις τράπεζες. Συνέπεια αυτών των διαδικασιών είναι η σύμφυση του βιομηχανικού με το τραπεζικό κεφάλαιο και η εμφάνιση του χρηματιστικού κεφαλαίου και της  χρηματιστικής ολιγαρχίας.
Με το πέρασμα από τον προμονοπωλιακό καπιταλισμό στον ιμπεριαλισμό και τη συνύφανση του βιομηχανικού και τραπεζικού κεφαλαίου, ο Β. Ι. Λένιν έγραφε για τα χρηματιστήρια: «Το χρηματιστικό κεφάλαιο είναι το μέγιστο βιομηχανικό κεφάλαιο το οποίο αναπτύχθηκε σε μονοπώλιο και συγχωνεύθηκε με το τραπεζικό κεφάλαιο. Οι μεγάλες τράπεζες συγχωνεύθηκαν με το χρηματιστήριο» .
Η κυριαρχία της χρηματιστικής ολιγαρχίας εξασφαλίζεται  με το σύστημα της συμμετοχής και της προσωπικής ένωσης.
Η αλληλοσύνδεση, η σύμφυση των τραπεζιτικών και των βιομηχανικών μονοπωλίων σημαίνει τη δημιουργία του χρηματιστικού κεφαλαίου. Ο Β. Ι. Λένιν χαρακτήρισε την ουσία του χρηματιστικού κεφαλαίου ως εξής: «Το χρηματιστικό κεφάλαιο είναι το τραπεζικό κεφάλαιο μερικών πάρα πολύ μεγάλων μονοπωλιακών  τραπεζών, που έχει συγχωνευτεί με το κεφάλαιο των μονοπωλιακών ενώσεων των βιομηχανιών» .
Ο σχηματισμός του χρηματιστικού κεφαλαίου σημαίνει την εμφάνιση νέου τύπου μονοπωλίων, και κεφαλαίου το οποίο «είναι εξαιρετικά ευκίνητο και ευλύγιστο, εξαιρετικά περιπλεγμένο στο εσωτερικό των χωρών και διεθνώς, εξαιρετικά απρόσωπο και αποσπασμένο από την άμεση παραγωγή, που πολύ εύκολα συγκεντρώνεται και έχει κιόλας προχωρήσει πολύ στη συγκέντρωση» .
Μετά τον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο και τη μεγάλη οικονομική κρίση του καπιταλισμού δυνάμωσε ιδιαίτερα η παρέμβαση της κρατικής εξουσίας στο τραπεζικό σύστημα στα πλαίσια του κρατικο-μονοπωλιακού καπιταλισμού (ΚΜΚ).
Στην ανάπτυξη του χρηματιστικού κεφαλαίου τεράστια επίδραση ασκεί η συμμετοχή του κράτους.  Η ύπαρξη κρατικής καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, η κρατική ρύθμιση των κεφαλαίων, των πιστώσεων, το σύστημα των φορολογικών προνομίων και επιχορηγήσεων, η ανάπτυξη των κρατικών προμηθειών, όλα αυτά βάζουν τη σφραγίδα τους στο μηχανισμό λειτουργίας του χρηματιστικού κεφαλαίου.

ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

Κατά τον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο κλονίσθηκε το παγκόσμιο κεφαλαιοκρατικό νομισματικό σύστημα του χρυσού. Χαρακτηριστικό είναι ότι στη διάρκεια του πολέμου, το σύστημα του χρυσού διατηρήθηκε μόνο στις ΗΠΑ.
Με τη μεγάλη οικονομική κρίση 1929-1933 κυριάρχησε ανεπιστρεπτί το χαρτονόμισμα σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο. Το πέρασμα από το σύστημα του χρυσού νομίσματος στο χαρτονόμισμα προκάλεσε βαθιές αλλαγές, όχι μόνο στο εσωτερικό των καπιταλιστικών χωρών, μα και κλόνισε τον μηχανισμό των διεθνών νομισματικών συναλλαγών και προκάλεσε τον κρατικό παρεμβατισμό στο χρηματοπιστωτικό σύστημα του καπιταλισμού.
Οι ΗΠΑ που βγήκαν δυναμωμένες οικονομικά από τον πόλεμο, επέβαλλαν με την οικονομική τους ισχύ το δικό τους σύστημα με τη νομισματική συμφωνία του 1944 Μπρέτον Γουντς, όπου βάσει αυτής της συμφωνίας δημιουργήθηκε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και άρχισε να λειτουργεί από τον Μάρτη του 1947 ακριβώς εκείνη την περίοδο που αναγγέλθηκε το «Δόγμα Τρούμαν».
Το 1949 οι ΗΠΑ διέθεταν το 70% όλων των αποθεμάτων χρυσού του καπιταλιστικού κόσμου. Μετά σημειώθηκε φυγάδευση του χρυσού από τις ΗΠΑ. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ καθόρισε το 1968 διπλή τιμή του χρυσού, η επίσημη με 35 δολάρια την ουγκιά και η άλλη της ελεύθερης αγοράς.
Το 1971, η μεγαλύτερη νομισματική κρίση χτύπησε το δολάριο. Στις 15 Αυγούστου 1971 ο πρόεδρος Νίξον ανακοίνωσε δρακόντεια μέτρα προστασίας και «σωτηρίας» του δολαρίου. Το Δεκέμβρη του 1971 υπογράφθηκε η συμφωνία της Ουάσιγκτον όπου και τυπικά επικυρώθηκε η χρεοκοπία της συμφωνίας του Μπρέτον Γουντς. Το ΔΝΤ με απόφασή του από τις 01/04/79 καταργεί την επίσημη τιμή του χρυσού στην χρηματαγορά.
Χαρακτηριστικό σημείο της ανάπτυξης του πιστωτικού συστήματος, τις τελευταίες δεκαετίες, είναι η αύξηση των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που προσφέρουν διάφορες εξειδικευμένες υπηρεσίες όπως:
Οι επιχειρήσεις των αμοιβαιο-ταμιευτηριακών τραπεζών, των δανειοταμιευτηριακών ενώσεων, των ασφαλιστικών εταιρειών και των τραστ επενδύσεων κεφαλαίου. Τα ιδρύματα αυτά συγκεντρώνουν τις λαϊκές αποταμιεύσεις που αξιοποιούνται από το μονοπωλιακό κεφάλαιο.
Ιδιαίτερος είναι ο ρόλος των ασφαλιστικών εταιριών. Η σημασία τους στο σύστημα του χρηματιστικού κεφαλαίου τις τελευταίες δεκαετίες μεγάλωσε. Οι ασφαλιστικές εταιρίες πραγματοποιούν παθητικές και ενεργητικές πράξεις όπως και οι τράπεζες με σκοπό την αποκόμιση κερδών. Οι εργαζόμενοι στις καπιταλιστικές χώρες οι οποίοι υφίστανται  τις συνέπειες της ανεργίας, των οικονομικών κρίσεων, της πολιτικής της λιτότητας και ανασφάλειας, αναγκάζονται να προσφεύγουν στις υπηρεσίες των ασφαλιστικών εταιριών καταθέτοντας μέρος του μισθού τους σε ασφάλιστρα.
Οι ασφαλιστικές εταιρίες, συσσωρεύουν μεγάλες ποσότητες χρηματικού κεφαλαίου, αγοράζουν μετοχές βιομηχανικών εταιρειών, τίτλους αξιών, σπεκουλάρουν με τα ακίνητα και χρηματοδοτούν κυβερνήσεις.
Μια άλλη μορφή πιστωτικού κεφαλαίου είναι οι εταιρίες επενδύσεων που κινητοποιούν χρηματικό κεφάλαιο με την έκδοση δικών τους χρεογράφων και τα τοποθετούν σε διάφορους κλάδους της οικονομίας με σκοπό το κέρδος.
Πηγή άντλησης πιστωτικού κεφαλαίου αποτελούν και τα συνταξιοδοτικά ταμεία κρατικά και ιδιωτικά.
Ολες αυτές οι μορφές αποτελούν ένα σύνολο του χρηματοπιστωτικού   συστήματος.
Καθημερινά μετακινείται ένα τρισεκατομμύριο πεντακόσια δισεκατομμύρια δολάρια, από χώρα σε χώρα, από χρηματιστήριο σε χρηματιστήριο, από τράπεζα σε τράπεζα, από συνάλλαγμα σε συνάλλαγμα, αξιοποιώντας τις δυνατότητες των συγχρόνων μέσων πληροφορικής και ηλεκτρονικής επικοινωνίας κυνηγώντας το υψηλό μονοπωλιακό κέρδος.
Τεράστιες είναι οι διασυνοριακές κινήσεις των κεφαλαίων με τη μορφή ομολογιών και μετοχών.

ΔΙΑΣΥΝΟΡΙΑΚΕΣ ΣΥΝΑΛΛΑΓΕΣ ΟΜΟΛΟΓΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΟΧΩΝ ΩΣ % ΤΟΥ ΑΕΠ
1980 1990 1996
ΗΠΑ 9,0% 89,0% 151,5%
ΙΑΠΩΝΙΑ 7,7% 120,0% 82,8%
ΓΕΡΜΑΝΙΑ 7,5% 57,3% 196,8%
ΓΑΛΛΙΑ 8,4% 53,6% 229,2%
ΚΑΝΑΔΑΣ 9,6% 64,4% 234,8%

Στα πλαίσια της αναδιάρθρωσης της καπιταλιστικής οικονομίας γίνεται μεγάλη συγκεντροποίηση του κεφαλαίου με τις συγχωνεύσεις και τις εξαγορές. Το 1996 πραγματοποιήθηκαν συγχωνεύσεις και εξαγορές ύψους 275 δις δολαρίων.
Μια από τις συνέπειες της κρίσης είναι και οι πτωχεύσεις εκατοντάδων χιλιάδων επιχειρήσεων. Στις 16 ευρωπαϊκές χώρες στην περίοδο 1992-1996 χρεοκόπησαν 1.049.035 επιχειρήσεις .
Στις σημερινές συνθήκες της «νέας τάξης πραγμάτων» οι αντιθέσεις από τη δράση του νόμου του συναγωνισμού και της αναρχίας της καπιταλιστικής παραγωγής οξύνονται. Ανάμεσα στις ηγετικές δυνάμεις του ιμπεριαλισμού διεξάγεται σκληρή πάλη για το ξαναμοίρασμα του κόσμου, για νέες αγορές, για εξαγωγή και επένδυση κεφαλαίων, για πρώτες ύλες, εκμετάλλευση φθηνής εργατικής δύναμης με βασικό σκοπό την εξασφάλιση του μονοπωλιακού υπερκέρδους, για σφαίρες επιρροής και κυριαρχίας. Τα 39.000 διεθνή μονοπώλια με 270.000 θυγατρικές επιχειρήσεις στον κόσμο έχουν επενδύσει συνολικά εκτός των συνόρων τους 2,7 τρις δολάρια .
Ιδιαίτερο ρόλο σε αυτή τη διαδικασία παίζουν οι διεθνείς ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί όπως: η Παγκόσμια Τράπεζα, το ΔΝΤ, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, ο ΟΟΣΑ, κλπ.
«Το χρηματιστικό κεφάλαιο, έγραφε ο Λένιν, στο αστικό καθεστώς αγοράζει και εξαγοράζει ελεύθερα, οποιαδήποτε κυβέρνηση και δημόσιο υπάλληλο» .
Η χρηματιστική ολιγαρχία όλο και περισσότερο συμφύεται με το καπιταλιστικό κράτος, καταφεύγει σε αντιδραστικότερες μορφές διακυβέρνησης στον αυταρχισμό, στην καταπάτηση στοιχειωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών των εργαζομένων, στο ρατσισμό, και στην αντιμετώπιση του εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος.
Το καπιταλιστικό πιστωτικό σύστημα επιταχύνει ως ένα βαθμό την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, ταυτόχρονα οξύνει τις αντιθέσεις και τη σήψη του καπιταλισμού και δημιουργεί υλικές προϋποθέσεις για το πέρασμα στο σοσιαλισμό. Στους ισχυρισμούς των ρεφορμιστών και αναθεωρητών που θεωρούν το καπιταλιστικό πιστωτικό σύστημα μεταβατική μορφή προς το σοσιαλισμό  διατηρώντας την καπιταλιστική ιδιοκτησία και το αστικό κράτος, ο Κ. Μαρξ απαντά:
«Η Τράπεζα και η Πίστη, όμως, γίνονται ταυτόχρονα το πιο ισχυρό μέσο, για να οδηγηθεί η κεφαλαιοκρατική παραγωγή πέρα από τα δικά της όρια και ένας από τους πιο αποτελεσματικούς μοχλούς των κρίσεων και της απάτης .... δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι το πιστωτικό σύστημα θα χρησιμεύσει σαν ισχυρός μοχλός κατά τη διάρκεια του περάσματος από τον κεφαλαιοκρατικό τρόπο παραγωγής στον τρόπο παραγωγής της συνεταιρισμένης εργασίας, όμως μονάχα σαν ένα στοιχείο σε συνάρτηση με άλλες μεγάλες οργανικές ανατροπές του ίδιου του τρόπου παραγωγής. Αντίθετα, οι αυταπάτες σχετικά με τη θαυματουργό  δύναμη του πιστωτικού και τραπεζικού συστήματος με τη σοσιαλιστική έννοια, απορρέουν από την πλήρη άγνοια του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής και του πιστωτικού συστήματος σαν μιας από τις μορφές του» .

ΤΟ ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Η ανάπτυξη του καπιταλισμού, ιδιαίτερα της βιομηχανίας στην Ελλάδα, έγινε αργότερα σε σύγκριση με άλλες χώρες της Ευρώπης. Αυτή η πορεία εξέλιξης είχε ως αποτέλεσμα να καθυστερήσει στη χώρα μας και η ανάπτυξη του τραπεζικού κεφαλαίου και η συνύφανσή του με το βιομηχανικό και το εφοπλιστικό κεφάλαιο.
Κατά τον 19ο αιώνα, εμφανίστηκαν στην Ελλάδα οι τράπεζες με τη μορφή των ανωνύμων εταιρειών. Η διαδικασία αυτή εντάθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα. Η παρέμβαση του κράτους στον τραπεζικό χώρο ήταν έντονη. Τον καιρό της τραπεζικής μεταρρύθμισης του 1928, στην Ελλάδα λειτουργούσαν πάνω από 50 τράπεζες, πολλές από τις οποίες ήταν προσωπικού ή οικογενειακού χαρακτήρα. Το 1931, ψηφίστηκε ο νόμος 5076 περί Ανωνύμων Εταιρειών και Τραπεζών, σύμφωνα με τον οποίο οι τράπεζες μπορούσαν να λειτουργούν μόνο σαν ανώνυμες εταιρείες.
Με τον νόμο αυτό το ελληνικό κράτος παρέμβαινε στην επίσπευση της διαδικασίας συνύφανσης του βιομηχανικού, εφοπλιστικού και τραπεζικού κεφαλαίου. Τα πρώτα εμβρυακά στοιχεία αυτής της πορείας εκδηλώθηκαν στο τέλος του 19ου αιώνα. Η Τράπεζα Βιομηχανικής Πίστεως διεισδύει στον κλάδο της νηματουργίας με τη δημιουργία τραστ στο χώρο αυτό. Η Τράπεζα Αθηνών ίδρυσε το 1906 την Εταιρεία Οίνων και Οινοπνευμάτων. Μια ομάδα βιομηχάνων και επιχειρηματιών δημιουργούν το 1918 την Τράπεζα Βιομηχανίας.
Στο βιβλίο «Οι τράπεζες στην Ελλάδα 1898-1928»  αναφέρεται ότι: «Μετά το 1918 θα είναι οι βιομήχανοι που θα μετατραπούν σε τραπεζίτες: τόσο η Τράπεζα Βιομηχανίας, όσο και η Γενική Τράπεζα ήταν δημιουργημένες από γνωστούς βιομηχάνους».
Η διαδικασία σύμφυσης του βιομηχανικού, εφοπλιστικού και τραπεζικού κεφαλαίου εντάθηκε στην Ελλάδα μετά τη δεκαετία του ΄50  με αποτέλεσμα να κυριαρχεί στην οικονομική και πολιτική ζωή η σύγχρονη χρηματιστική ολιγαρχία.
Μορφές εκδήλωσης και κυριαρχίας του χρηματιστικού κεφαλαίου στη χώρα μας είναι οι 50 όμιλοι και μονοπωλιακά συγκροτήματα. Μεταξύ αυτών είναι:
Ο όμιλος Βαρδινογιάννη που ελέγχει πολλές επιχειρήσεις σε διάφορους κλάδους. Μεταξύ αυτών είναι η Τράπεζα «Xios Bank» η «Γενική Εκδοτική», η ασφαλιστική «Κρήτη», οι «Επιχειρήσεις Ηχου και Εικόνας ΑΕ» κτλ.
Ο όμιλος Κωστόπουλου της Τράπεζας ALPHA Πίστεως αναδεικνύεται σε ισχυρό ανταγωνιστή των κρατικών τραπεζικών ομίλων. Προσπαθεί να εξαγοράσει την Ιονική Τράπεζα και την Τράπεζα Μακεδονίας-Θράκης.
Ο όμιλος Κόκκαλη, εκτός από την «Ιντρακόμ», έχει την «Ιντρασόφτ», «Ιντραμετ», Panafon SA, Data Bank ΑΕ κτλ. Τώρα ενδιαφέρεται να αγοράσει την Τράπεζα Κεντρικής Ελλάδας, θυγατρική της Αγροτικής Τράπεζας της Ελλάδας.
Ο όμιλος Λάτση, που διαθέτει το διυλιστήριο «Πετρόλα» και πολλές άλλες εταιρείες, ίδρυσε το 1990 την Ευρωεπενδυτική Τράπεζα και εξαγόρασε την INTERBANK.

ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ  ΤΡΑΠΕΖΕΣ
Στις εξελίξεις της ελληνικής οικονομίας και του πιστωτικού συστήματος σημαντικός είναι ο ρόλος των ντόπιων και ξένων τραπεζών.
Στο τραπεζικό σύστημα της χώρας μας διακινούνται τεράστια χρηματικά κεφάλαια. Μαζί με την Τράπεζα της Ελλάδας, οι 26 τράπεζες, το 1995, είχαν συνολικό ενεργητικό ύψους 37,4 τρις δρχ., δηλαδή το ενεργητικό σημείωσε μια αύξηση κατά 17,6% σε σύγκριση με το 1993.
Οι καταθέσεις των 25 τραπεζών, εκτός από την Τράπεζα Ελλάδας, ανέρχονταν το 1995 σε 18,4 τρις δρχ. και αυξήθηκαν σε σύγκριση με το 1993 κατά 18,7%, οι χορηγήσεις αυτών των τραπεζών ήταν το 1995 ύψους 8,6 τρις δρχ. και μειώθηκαν κατά 42,3% σε σύγκριση με το 1993. Μεγάλη αύξηση των κερδών κατά 57,9% είχαν οι τράπεζες στην Ελλάδα το 1995. Συνολικά οι 22 ελληνικές κερδοφόρες τράπεζες  αποκόμισαν 272,5 δις δρχ. καθαρά κέρδη το 1995.
Οι 26 ελληνικές τράπεζες απασχολούσαν 53.078 εργαζόμενους το 1995. Ενώ  χωρίς την Τράπεζα της Ελλάδας είχαν ένα απλωμένο δίκτυο 2.278 υποκαταστημάτων. Ο παρακάτω πίνακας δείχνει την κατάσταση των ελληνικών τραπεζών.

ΤΡΑΠΕΖΑ Ενεργητικό  εκατ. δρχ Χορηγή
σεις  εκατ. δρχ Καταθέ
σεις  εκατ. δρχ Καθαρά κέρδη εκατ. δρχ Απασχόληση Υποκατα
στήματα
ΕΘΝΙΚΗ 8358734 1716207 6502924 41437 15128 496
ΑΓΡΟΤΙΚΗ 3515393 2071679 2867568 15803 5632 435
ΕΜΠΟΡΙΚΗ 2670102 893443 2070011 26231 7672 330
Α-ΠΙΣΤΕΩΣ 2075284 719853 1533068 50796 3882 174
ΚΤΗΜΑΤΙΚΗ 2013588 804697 1355464 20065 1367 73
ΙΟΝΙΚΗ 1576809 392480 1170834 13655 4153 203
ETBA 1430468 610111 243746 - 61063 458 12
ΕΡΓΑΣΙΑΣ 1010478 308506 760500 37450 2130 111
ΓΕΝΙΚΗ 328786 145753 262631 6710 1888 91
ΚΡΗΤΗΣ 310925 166625 278857 - 5603 1464 86
ΜΑΚ/ΘΡΑΚΗ 317430 156692 259887 3620 1520 59
ΕΥΡΩΕΠΕΝΔΥΤΙΚΗ         285291          63973         122775                 3843                266                   6
XIOSBANK 199357 81284 166194 1755 456 27
Κ. ΕΛΛΑΔΑΣ    121860     53328      98562           1849           583            21
INTERBANK 161634 68649 141895 1023 509 19
ΠΕΙΡΑΙΩΣ 139441 67223 93635 2304 484 21
ΑΘΗΝΩΝ 104020 45773 92730 26 498 23
ΑΤΤΙΚΗΣ 97827 51910 74688 1321 642 29
ΕΓΝΑΤΙΑ 92707 42166 80372 - 1099 438 18
ΔΩΡΙΚΗ 37489 17822 24831 130 101 4
ΕΥΡ/ΛΑΪΚΗ 77283 17218 61332 671 121 6
ASPIS 35556 14998 24028 85 95 8
CREDIT LYONNAIS         145284          27757             39648                       - 2560                125                   8
ΕΤΕΒΑ 92376 35527 4675 5994 182 2
ΣΤΕΓΑΣΤΙΚΗ 100928 70866 85534 2829 243 16
ΣΥΝΟΛΟ 25279050 8644540 18416089 167272 50037 2278

Σύμφωνα με στοιχεία του ICAP  το 1996 οι 28 ελληνικές τράπεζες απασχολούσαν 55.130 άτομα και αποκόμισαν μικτά κέρδη ένα τρισεκατομμύριο εκατόν σαράντα δισεκατομμύρια δραχμές.

ΞΕΝΕΣ  ΤΡΑΠΕΖΕΣ  ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Στην σφαίρα του πιστωτικού συστήματος αναπτύσσουν δραστηριότητα μια σειρά ξένες μεγάλες τράπεζες.
Συνεχίστηκε η διείσδυση του ξένου τραπεζικού κεφαλαίου στην ελληνική οικονομία και μετά το 1980. Μέχρι το 1963 υπήρχε στην Ελλάδα μόνο μια ξένη τράπεζα, η AMERICAN EXPRESS, που δρούσε από το 1921. Μετά το 1964 άρχισε η ορμητική εισβολή των ξένων τραπεζών. Από τότε  μέχρι το 1995 εισέβαλαν στη χώρα μας 20 ξένες τράπεζες γνωστές και άλλες μικρότερες.
Το συνολικό ενεργητικό των 21 ξένων τραπεζών στη χώρα μας  το 1995 ανέρχονταν σε 4,2 τρις δρχ. ενώ το 1993 το ενεργητικό των 19 ξένων τραπεζών ήταν 2,7 τρις δρχ. Οι καταθέσεις των 21 τραπεζών το 1995 ήταν 1.862 δις δρχ. και οι χορηγήσεις 1.116,5 δις δρχ. Οι τράπεζες αυτές απασχολούσαν 3.090 εργαζόμενους και είχαν 89 υποκαταστήματα στην χώρα μας.
Ο πίνακας που ακολουθεί δείχνει τα στοιχεία των ξένων τραπεζών για το 1995.


ΤΡΑΠΕΖΕΣ Ετος εγκα
τάστασης Ενεργητι
κό σε εκατ. δρχ. Καταθέ
σεις σε εκατ. δρχ. Χορηγή
σεις σε εκατ. δρχ. Απα
σχό
ληση Υποκαταστήματα
CITIBANK (ΗΠΑ) 1964 848.872 612.700 156.544 736 21
NATIONAL WESTMINSTER BANK (ΑΓΓΛΙΑ)

1974

479.331

355.023

42.405

180

5
BANK OF AMERICA (ΗΠΑ)
1968
402.027
8.673
23.700
67
1
ΒΑΝQUΕ NATIONAL DE PARIS (ΓΑΛΛΙΑ)
1981
342.159
24.377
65.146
121
6
BARCLAYS BANK (ΑΓΓΛΙΑ)
1977
287.139
112.488
132.627
280
9
MIDLAND BANK (ΑΓΓΛΙΑ)
1981
265.539
143.313
90.961
204
4
ABN AMRO BANK (ΟΛΛΑΝΔΙΑ)
1974
217.665
115.611
88.114
196
9
AMERICAN EXPRESS (ΗΠΑ)
1921
188.573
141.494
36.016
340
7
THE ROYAL BANK OF SCOTLAND (ΑΓΓΛΙΑ)
1974
167.457
60.870
107.887
61
1
CREDIT COMMERCIAL DE FRANCE (ΓΑΛΛΙΑ)
1981
151.035
15.933
47.290
64
2
ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ 1990 140.523 72.313 80.572 227 6
BAYERISCHE VEREINSBANK (ΓΕΡΜΑΝΙΑ)

1989

135.903

4.221

30.739

57

1
THE BANK OF NOVA SCOTIA (ΑΓΓΛΙΑ)
1969
133.366
64.382
78.858
120
5
SOCIETE GENERALE (ΓΑΛΛΙΑ)
1979
129.718
23.841
55.344
135
3
BANQUE PARIBAS (ΓΑΛΛΙΑ)
1980
95.251
6.944
21.786
55
1
ANZ GRINDLAYS BANK (ΗΠΑ)
1974
66.064
34.960
16.160
86
2
THE CHASE MANHATTAN BANK (ΗΠΑ)

1968

64.408

46.535

7.206

77

2
ARAB BANK (ΣΑΟΥΔ. ΑΡΑΒΙΑ)
1980
42.601
16.144
24.301
63
1
ISTITUTO BANCARIO SAN PAOLO DI TORINO

1993

27.871

1.651

10.260

15

1
BANK SADERAT IRAN 1977 5.999 430 546 14 1
ING BANK 1995 1.805 334 5 28 1
ΣΥΝΟΛΟ 4.193.305 1.861.877 1.116.467 3.090

Από την ανάλυση  των στοιχείων του παραπάνω πίνακα φαίνεται ότι η αμερικάνικη CITIBANK κατέχει την πρώτη θέση με συμμετοχή 20,2% στο σύνολο του ενεργητικού των ξένων τραπεζών, με 32,9% στις καταθέσεις και με 14,0% στις χορηγήσεις.
Το 1995, τα ποσοστά του ενεργητικού των 21 ξένων τραπεζών αποτελούσαν το 16,6% του συνόλου του ενεργητικού των 25 ελληνικών τραπεζών (χωρίς την Τράπεζα της Ελλάδας), 10,1% των  καταθέσεων, 12,3 των χορηγήσεων και 6,2 της απασχόλησης. Εχει όμως ένα ιδιαίτερο βάρος το ξένο τραπεζικό κεφάλαιο στις οικονομικές εξελίξεις της χώρας, στη πορεία της καπιταλιστικής ανάπτυξης στην Ελλάδα, στη δυνατότητα να διεισδύει σε κερδοφόρους τομείς και συμβάλλει στο βάθεμα της εξάρτησης της ελληνικής οικονομίας από τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς και οργανισμούς, εξ αιτίας της υποδεέστερης θέσης της ελληνικής οικονομίας στο ιμπεριαλιστικό σύστημα.

ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΙΚΟΙ ΟΜΙΛΟΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Η συγκεντροποίηση του τραπεζικού κεφαλαίου και η σύμφυσή του με το βιομηχανικό και εφοπλιστικό κεφάλαιο συνεχίζεται εντατικά. Η διαδικασία αυτή συντελείται στη βάση της εξαγοράς, συγχώνευσης και καταβρόχθισης μικρότερων μονάδων, πχ. πρόσφατα  συγχωνεύτηκε η Interbank  με την Ευρωεπενδυτική.
Εν όψει των καπιταλιστικών αναπροσαρμογών, στρατηγικής σημασίας, προωθείται η συγκεντροποίηση των τραπεζών, η διαμόρφωση τριών μεγάλων τραπεζικών ομίλων στην Ελλάδα που βρίσκονται υπό κρατικό έλεγχο όπως οι  όμιλοι: Εθνικής, Εμπορικής και Αγροτικής Τράπεζας.
Ο Ομιλος της Εθνικής Τράπεζας το 1993 είχε υπό τον έλεγχό του,  από 50 και μέχρι 100%, 25 θυγατρικές μονάδες και συμμετείχε στο μετοχικό κεφάλαιο άλλων 123  εταιριών με ποσοστό κάτω του 50%. Ο χρηματικο-οικονομικός αυτός Ομιλος είναι ο μεγαλύτερος στη χώρα μας, συμπεριλαμβάνει βιομηχανικές, εμπορικές και άλλες χρηματοοικονομικές εταιρίες.
Οι καταθέσεις στην Εμπορική Τράπεζα το 1997 ξεπέρασαν τα 8 τρισεκατομμύρια δραχμές και τα καθαρά κέρδη του Ομίλου ανήλθαν σε 203 δις δρχ. έναντι 127,3 δις δρχ. το 1996 .
Σημαντική είναι η εξαγωγή κεφαλαίων του Ομίλου της Εθνικής Τράπεζας στη διεθνή χρηματαγορά. Εχει παρουσία σε 15 χώρες τεσσάρων ηπείρων. Το διεθνές της δίκτυο απαρτίζεται από 15 θυγατρικές τράπεζες, συνολικά 54 καταστήματα: η Atlantic Bank of New York στις ΗΠΑ (9 καταστήματα), η National Bank of Greece στον Καναδά (8), η Banque Nationale de Grece στο Παρίσι (1), η South African Bank of Athens στη Νότια Αφρική (14) και η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος στην Κύπρο (22). Επιπλέον, διαθέτει 17 καταστήματα: ΗΠΑ (4), Γερμανία (4), Μ. Βρετανία (4), Ολλανδία, Αίγυπτο, Βουλγαρία, Αλβανία και Ρουμανία. Τα δε τέσσερα γραφεία αντιπροσωπίας βρίσκονται στη Ρωσία, στο Βέλγιο και στην Αυστραλία (2) .
Σε 10,5 δις δρχ. ανήλθαν τα προ φόρων κέρδη των μονάδων εξωτερικού της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας (ΕΤΕ), σημειώνοντας σημαντική αύξηση, της τάξης του  44%, έναντι της προηγούμενης χρήσης (7,3 δις). Περί το 20% (5,9δις δολ.) του συνολικού ενεργητικού του ομίλου παράγεται σήμερα στο εξωτερικό. Το 1995 δε το σύνολο του ενεργητικού των μονάδων εξωτερικού ήταν 5,2 δις δολ.
Σε αύξηση των εργασιών και, ιδιαίτερα των καταθέσεων του καταστήματος της Εθνικής στα Τίρανα, οδήγησε η πρόσφατη κρίση που ξέσπασε στη γειτονική Αλβανία. «Λειτουργούμε υπό συνθήκες πλήρους ασφάλειας, καθώς οι ταραχές περιορίζονται στο νότιο τμήμα της χώρας», επισήμανε ο διευθυντής του καταστήματος Αλέξανδρος Κασιούρης .
Δεύτερος μεγάλος Ομιλος είναι η Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδας. Στην τράπεζα αυτή συντελείται μια γρήγορη διαδικασία ιδιωτικοποιήσεων και γίνεται μια προσπάθεια απεμπλοκής της ΑΤΕ από μια σειρά αγροτοβιομηχανικών προϊόντων. Ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας Γ. Παπαντωνίου δήλωσε ρητά ότι δεν πρόκειται να δοθεί καμιά οικονομική ενίσχυση στην ΑΤΕ εάν δεν υλοποιήσει το πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων. Από το 1990 η ΑΤΕ έχει ξεπουλήσει 15 εταιρίες και άλλες 15, που πήρε υπό τον άμεσο έλεγχό της, τέθηκαν υπό εκκαθάριση.
Οι προς πώληση εταιρείες της ΑΤΕ  είναι:
1) Στον τομέα της κονσερβοποιίας: «Αγροτική Κολυνδρού» στην Κατερίνη, «Βέρμιο-Νάουσα», «ΕΒΙΚΟΝ» στη Θεσσαλονίκη, «ΑΓΡΑΣ» στην Εδεσσα και DIVA - Σκουρτόπουλος στη Βέροια.
2) Μερίδια θυγατρικών: Τράπεζα Κεντρικής Ελλάδας, «ΔΩΔΩΝΗ», Καπνοβιομηχανία «ΣΕΚΑΠ», «ΒΟΚΤΑΣ», «ΣΥΝΕΡΓΑΛ», «ΚΥΔΕΠ» και ακολουθούν άλλες 25 εταιρείες .
Ο τρίτος Ομιλος είναι της Εμπορικής Τράπεζας της Ελλάδας. Καταβάλλεται μια προσπάθεια ίδρυσης 7 εξειδικευμένων τραπεζών σε διάφορους τομείς. Μελετάται και το ενδεχόμενο συγχώνευσης της Ιονικής και της Εμπορικής.
Την πιο ισχυρή θέση, εκτός από την Τράπεζα της Ελλάδας, ανάμεσα στις 25 τράπεζες κατέχει η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας με  496 υποκαταστήματα. Στο ενεργητικό των τραπεζών η συμμετοχή της ήταν  33,0% το 1995, στις καταθέσεις 19,8%, στα καθαρά κέρδη 24,8%, στην απασχόληση 30,2% .
Το 1995 η ποσοστιαία συμμετοχή της ΑΤΕ, η οποία είχε 435 υποκαταστήματα, ήταν: στο ενεργητικό το 13,9%, στις καταθέσεις το 15,5%, στις χορηγήσεις το 23,9%, στα καθαρά κέρδη το 9,4%, στην απασχόληση το 11,2% .
Την ίδια χρονιά η ποσοστιαία συμμετοχή της Εμπορικής Τράπεζας της Ελλάδας, με τα  330 υποκαταστήματα, ανέρχονταν: στο ενεργητικό με 10,6%, στις καταθέσεις με 11,2%, στις χορηγήσεις με 10,3%, στα καθαρά κέρδη με 15,7% και στην απασχόληση με 15,3%.
Από τα παραπάνω  στοιχεία φαίνεται ότι αυτές οι τρεις  τράπεζες κατείχαν το  60,1% των καταθέσεων, το 54,1% των χορηγήσεων και το  49,9% των καθαρών κερδών του συνόλου των 25 ελληνικών τραπεζών.
Η πιο κερδοφόρα τράπεζα ήταν το 1995 η Α. Πίστεως η οποία αποκόμισε 50,8% δις δρχ. καθαρά κέρδη. Οι καταθέσεις της το 1997 έφθασαν τα 2,5 τρισεκατομμύρια δραχμές και τα καθαρά κέρδη 72,9 δισεκατομμύρια δραχμές έναντι 60,4 το 1996 . Η Alpha Τράπεζα Πίστεως έχει παρουσία στο Λονδίνο με το κατάστημα του Λονδίνου και την Alpha Bank London και στη Ρουμανία με την Banka Bucuresti, που διαθέτει 9 καταστήματα στη Ρουμανία και με κατάστημα της Alpha Πίστεως στα Τίρανα που θα λειτουργήσει εντός του 1997 .

ΔΙΑΦΟΡΟΙ ΑΛΛΟΙ ΧΡΗΜΑΤΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΙ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΙ
Εκτός από το τραπεζικό πιστωτικό σύστημα υπάρχουν και λειτουργούν μια σειρά άλλοι χρηματοοικονομικοί οργανισμοί οι οποίοι συγκεντρώνουν ή διαχειρίζονται τεράστια ποσά χρηματικών κεφαλαίων και αποταμιεύσεων.
Ενας από αυτούς τους οργανισμούς είναι το χρηματιστήριο, χώρος κερδοσκοπίας. Κερδισμένοι στο χρηματιστήριο βγαίνουν οι εκπρόσωποι της χρηματιστικής ολιγαρχίας.
Αλλοι βασικοί οργανισμοί είναι: οι ασφαλιστικές εταιρείες, οι εταιρείες των αμοιβαίων κεφαλαίων, καζίνο και άλλοι κερδοσκοπικοί μηχανισμοί.
Η συγκέντρωση των κεφαλαίων από τους οργανισμούς και το κράτος συντελούν στην επιτάχυνση της κυκλοφορίας και αναπαραγωγής του κεφαλαίου με αποτέλεσμα την αποκόμιση μονοπωλιακού κέρδους.

ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΙΕΣ
Στη χώρα μας, έχουν διεισδύσει ορισμένα από τα μεγαλύτερα ασφαλιστικά μονοπώλια του κόσμου, όπως η INTERAMERICAN, η NATIONALE NEDERLANDEN η ALICO. Από το 1988 δρα στην Ελλάδα η VAP, η μεγαλύτερη ασφαλιστική εταιρεία της Ευρώπης η  ALLIANZ  από το 1992 και, από το 1994 η Ελβετική  ZURICH κ.ά.
Το 1995 ο αριθμός των ασφαλιστικών εταιρειών ήταν 126 και απασχολούσαν 11.286 άτομα. Το ενεργητικό τους αυξήθηκε κατά 20,5% και τα καθαρά κέρδη τους ήταν 14,0 δις δρχ.
Η  INTERAMERICAN ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΖΩΗΣ ΑΕ,  παραμένει η μεγαλύτερη του κλάδου. Το ενεργητικό της αυξήθηκε κατά 28,7% σε 144,6 δις δρχ., ενώ τα κέρδη της υπερτετραπλασιάσθηκαν φτάνοντας τα 1,4 δις δρχ. Η δεύτερη μεγαλύτερη είναι η  ΕΘΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΕΓΑ, η οποία διεύρυνε το ενεργητικό της κατά 14,3% σε 120,9 δις δρχ., τα κέρδη της ήταν 1,3 δις. Μεταξύ των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών τα υψηλότερα κέρδη είχε η ALICO AMERICAN LIFE INSURANCE COMPANY, τα οποία ανέρχονται στα. 3,3 δις δρχ.  Τα υψηλότερα  κέρδη ολόκληρου του κλάδου πραγματοποίησε ο ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΞΑΓΩΓΙΚΩΝ ΠΙΣΤΩΣΕΩΝ, ύψους 4,4 δις δρχ.
Το 1996 οι 20 μεγαλύτερες ασφαλιστικές εταιρίες απασχολούσαν 5.861 άτομα και αποκόμισαν μικτά κέρδη ύψους 57,7 δις δραχμές .
Συνεχίζεται η συγκεντροποίηση του κεφαλαίου των ασφαλιστικών εταιριών. Αμεσα θα συγχωνευθούν 5 εταιρίες (Ελληνοβρετανική Ζωής, Ζημιών, Εμπορική Ασφαλιστική, GENERALI Ζημιών και GENERALI Ζωής .

ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΑΚΕΣ ΕΤΑΙΡΙΕΣ
Οι πωλήσεις των χρηματιστηριακών εταιρειών το 1995 ανήλθαν σε  21,5 δις δρχ., δηλ. αυξήθηκαν κατά 10,5%.  Τα κέρδη τους ανά απασχολούμενο στις 58 επιχειρήσεις του κλάδου ήταν 7,9 εκ. δρχ.
Η Ν.Δ. ΔΕΒΛΕΤΟΓΛΟΥ  ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΑΚΗ ΑΕ ήταν και το 1995 η μεγαλύτερη του κλάδου από πλευράς ενεργητικού. Τα κεφάλαιά της ήταν 8,4 δις δρχ., τα κέρδη 274,7 εκατ. δρχ.
Η  ALPHA ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΑΚΗ  ΑΕ, σχεδόν διπλασίασε το ενεργητικό της σε 6,0 δις δρχ., και τα κέρδη της σε 481,1 εκατ. δρχ. Σημαντική ανάπτυξη είχε η ΣΙΓΜΑ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΑΚΗ ΑΕ με ενεργητικό 3,5 δις δρχ. ενώ τα κέρδη της υπερδιπλασιάσθηκαν και έφθασαν τα 626,7 εκατ. δρχ. Τα υψηλότερα κέρδη ύψους 1,9 δις δρχ. είχε η ΑΠΟΘΕΤΗΡΙΩΝ ΤΙΤΛΩΝ ΑΕ .
Το 1995 οι 10 μεγαλύτερες κατείχαν το 53,6% του συνολικού ενεργητικού και το 60,2%  των καθαρών κερδών του κλάδου. Οι 20 μεγαλύτερες χρηματιστηριακές εταιρίες απασχολούσαν το 1996, 598 άτομα και είχαν κέρδη 9,7 δις δραχμές .




ΑΜΟΙΒΑΙΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ
Τα τελευταία χρόνια σαν τα μανιτάρια αναπτύχθηκαν οι εταιρείες αμοιβαίων κεφαλαίων. Συνολικά το 1995 λειτουργούσαν στην Ελλάδα, εκτός από τα ξένα Αμοιβαία Κεφάλαια, 27 Ανώνυμες Εταιρείες Διαχειρίσεως Αμοιβαίων Κεφαλαίων, οι οποίες διαχειρίζονταν 119 Αμοιβαία Κεφάλαια ύψους 2,5 τρις δρχ. Ο ορισμός των αμοιβαίων κεφαλαίων έφτασε στα 166 το Φλεβάρη 1998 και το ενεργητικό τους ήταν 8,18 τρισεκατομμύρια δραχμές .
Οι εταιρείες αυτές δεν είναι παραγωγικές, απλώς μεσολαβούν μεταξύ των κατόχων χρηματικών κεφαλαίων. Η μορφή οργάνωσης και λειτουργίας αυτών των εταιριών προωθεί τη συγκέντρωση κεφαλαίου προς όφελος  της χρηματιστικής ολιγαρχίας.

ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΧΡΗΜΑΤΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ
Οι πωλήσεις των 125 επιχειρήσεων παροχής χρηματοοικονομικών υπηρεσιών  το 1995  ήταν 146,9 δις δρχ. και  τα κέρδη τους ανήλθαν στα 52,5 δις δρχ. Τα καθαρά κέρδη ανά απασχολούμενο διαμορφώθηκαν στα 53,3 εκατ. δρχ.
Τα υψηλότερα κέρδη, το 1995, είχε η ALPHA LEASING AE  με 6,6 δις δρχ. Η επιχείρηση αυτή ήταν και δεύτερη σε μέγεθος με ενεργητικό 46,0 δις δρχ. αυξημένο κατά 5,1%. Η ALPHA  ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ ΑΕ είχε κέρδη 4,3 δις δρχ. Η  CAL-NAT AE  είχε 1,4 δις δρχ.  κέρδη. Το μερίδιο των 10 μεγαλύτερων στα συνολικά κεφάλαια του κλάδου ήταν 51,3% και στα συνολικά κέρδη το 51,4%.
Το 1996 οι 20 μεγαλύτερες απασχολούσαν 280 άτομα και είχαν μικτά κέρδη 63,9 δις δραχμές .

ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ
ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΛΑΪΚΩΝ ΜΑΖΩΝ

Στη βάση της οικονομικής πολιτικής της άρχουσας τάξης και των κυβερνήσεων, οι τράπεζες χορηγούν δάνεια εξυπηρετώντας τα συνολικά συμφέροντα της αστικής τάξης. Το 1995 χορηγήθηκαν σε όλους τους κλάδους πάνω από 10 τρις δρχ. Το 83% των χορηγήσεων δόθηκαν στον ιδιωτικό τομέα και 17% στο δημόσιο.
Από το ποσό των 10.790.716 εκατομμυρίων δρχ. (Ιούλης 1997) χρηματοδότησης του ιδιωτικού τομέα στην γεωργία, δόθηκε το 10,4% στη μεταποίηση το 30,0%, στο εμπόριο 20,8% και στον οικισμό 16,1% .
Από τα παραπάνω στοιχεία φαίνεται ότι την μερίδα του λέοντος την πήραν οι βιομήχανοι και οι μεγαλέμποροι.
Τα τραπεζικά μονοπώλια και το κράτος εκμεταλλεύονται τεράστια χρηματικά ποσά των καταθέσεων των λαϊκών στρωμάτων, και με χαμηλούς τόκους.
Σύμφωνα με στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας στο τέλος του 1995 οι συνολικές ιδιωτικές καταθέσεις υπερέβαιναν τα 20 τρισεκατομμύρια δρχ. δηλαδή αποτελούσαν το 76% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ). Οι καταθέσεις ταμιευτηρίου το 1995 ήταν 10.445,2 δις δρχ. και αποτελούσαν το 39,4% του ΑΕΠ . Οι καταθέσεις ταμιευτηρίου και προθεσμίας ιδιωτών από 9.653,7 δις δρχ. το 1993 αυξήθηκαν στα 16.645,2 δις δρχ. το 1997 . Σήμερα το κράτος αξιοποιεί  και εκμεταλλεύεται πάνω από 3 τρις δρχ. των ασφαλιστικών ταμείων. Η συσσώρευση των κεφαλαίων από τους οργανισμούς και από τα  ασφαλιστικά ταμεία αξιοποιείται από τα μονοπώλια και από το κράτος για την επιτάχυνση  της αναπαραγωγής και κυκλοφορίας του κεφαλαίου. Η διακίνηση αυτών των ταμιευτηριακών και ασφαλιστικών αποταμιεύσεων φέρνει μεγάλα κέρδη στην κεφαλαιοκρατική τάξη.
Σύμφωνα με στοιχεία της «Ναυτεμπορικής»  οι τίτλοι του Ελληνικού Δημοσίου, που έχουν πουληθεί σε ιδιώτες ανέρχονται σήμερα στο ποσό των 26 τρις δρχ., ποσό που ισοδυναμεί με το 100% του ΑΕΠ της χώρας το 1995.
Η Εθνική Τράπεζα χορηγεί καταναλωτικά δάνεια με επιτόκιο 21,5%, προσωπικά δάνεια με τόκο 22,75%, πιστωτικών καρτών με 24,75% και δάνεια για αγορά  αυτοκινήτων με επιτόκια από 18,5% έως 19% .
Η Εμπορική Τράπεζα χορηγεί καταναλωτικά δάνεια με τόκο 22% και στις πιστωτικές κάρτες με τόκο 24,5%. Η μεγάλη αυτή διαφορά ανάμεσα στα χαμηλά επιτόκια καταθέσεων και στα υψηλά επιτόκια χορηγήσεων αποτελεί το κέρδος των τραπεζών.
Η διαφορά ανάμεσα στα επιτόκια καταθέσεων και στα επιτόκια χορηγήσεων κυμαίνεται στην  Ελλάδα από 7 μέχρι 22 μονάδες, και στην Ευρωπαϊκή Ενωση  από 2 έως 6 μονάδες.
Τα καθαρά έσοδα από τους τόκους των 20 μεγαλύτερων πιστωτικών ιδρυμάτων της χώρας ήταν  423,4 δις δρχ, το 1991 έναντι 312,4 δις το 1994.
Οι τράπεζες συμμετέχουν στο μηχανισμό ανακατανομής του ΑΕΠ σε βάρος των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων. Ο διοικητής της Εθνικής Τράπεζας Θ. Καρατζάς σε ομιλία του δήλωσε, ότι «Οι τράπεζες όμως δεν είναι μόνο δανεισμός ... (εκτός από) το βασικό διαμεσολαβητικό ρόλο, δηλαδή το ρόλο τους να συγκεντρώνουν τις αποταμιεύσεις και στη συνέχεια να τις αναδιανέμουν, προσφέρουν μια άλλη σειρά σημαντικών υπηρεσιών» .
Σχετικά με τις διαγραφές ή καλύτερα το χάρισμα των χρεών στους μεγαλοεπιχειρηματίες ο ίδιος δήλωσε ότι: «είμαι ένθερμος οπαδός και πρέπει να γίνονται και έπρεπε να γίνονται με μεγάλη ταχύτητα» .
Οι τράπεζες χορήγησαν μεγάλα ποσά δανείων σε βιομηχάνους και εμπόρους οι οποίοι αντί να τα επενδύσουν τα φυγάδεψαν στο εξωτερικό και δεν τα επέστρεψαν με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν οι προβληματικές επιχειρήσεις με συνέπεια να γίνει ο διακανονισμός των χρεών από το κράτος με χρήματα των φορολογούμενων λαϊκών μαζών.
Η Εθνική Τράπεζα, προχώρησε ήδη στην διαγραφή χρέους συνολικού ύψους 177,9 δις δρχ. Από το ποσό αυτό τα 63,5 δις δρχ. αφορούν διαγραφή «ανενεργών συμμετοχών», τα 53 δις δρχ. για απευθείας διαγραφή επιχειρηματικών χρεών και τα υπόλοιπα 61,4 δις δρχ.  που αποτελούν το ύψος των κερδών της Εθνικής Τράπεζας για το 1996, μεταφέρονται στον ισολογισμό της επόμενης χρονιάς για να καλύψουν άλλα χρέη που δεν θα πληρωθούν.
Οι ελληνικές τράπεζες αναπτύσσουν  μια σχετική δραστηριότητα και στο εξωτερικό, κυρίως στην εξυπηρέτηση των Ελλήνων μεταναστών και των ελληνικών επιχειρήσεων. Τελευταία άρχισε να αναπτύσσεται κάποια δραστηριότητα προσφοράς χρηματικών κεφαλαίων σε επενδυτές του εξωτερικού.
Η Εθνική Τράπεζα, η Alpha Πίστεως, η Ευρωμπάνκ και η Εργασίας βγήκαν στις χρηματαγορές του Λονδίνου, του Λουξεμβούργου και της Φραγκφούρτης, η Εμπορική Τράπεζα στη Γερμανία και στις Παρευξείνιες χώρες. Εμφανίζεται και μια μικρή τάση συγχωνεύσεων με τράπεζες του εξωτερικού, κυρίως στο χώρο της ΕΕ.
Η Alpha Τράπεζα Πίστεως ένταξε στον όμιλό της την Alpha Bank London, η Εμπορική Τράπεζα διεξάγει κοινή δραστηριότητα με την Ευρωπαϊκή Τράπεζα για την Ανάπτυξη.
Το τραπεζικό κεφάλαιο στην Ελλάδα άδραξε την ευκαιρία να εισχωρήσει στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες για να συμμετέχει στη λεία και στην εκμετάλλευση αυτών των χωρών.
Η Alpha Πίστεως δραστηριοποιείται στην Ρουμανία, η Εμπορική στη Ρωσία και πρόκειται να δημιουργήσει τράπεζες στην Αλβανία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Μολδαβία, Ουκρανία, Αρμενία, Γεωργία και στο Κρασνοντάρ της Ρωσίας.

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗ ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΟΥ ΜΑΑΣΤΡΙΧΤ

Η άρχουσα τάξη της χώρας μας, η χρηματιστική ολιγαρχία, η κυβέρνηση αλλά και τα κόμματα που ψήφισαν τη Συνθήκη του Μάαστριχτ το 1992, προχωρούν σε προσαρμογές στη κατεύθυνση των στρατηγικών επιλογών της ΕΕ και στη δημιουργία της Οικονομικής και Νομισματικής Ενωσης (ΟΝΕ), που εκφράζονται σε αντιλαϊκή πολιτική, πολιτική αυταρχισμού, ενσωμάτωσης στα σχέδια των ιμπεριαλιστικών κέντρων.
Την πολιτική αυτή της κυρίαρχης τάξης της χώρας μας και των πολιτικών της εκφραστών, τη στηρίζει το διεθνές κεφάλαιο και το χρηματιστικό κεφάλαιο της Ελλάδας. Στο πρόγραμμα υλοποίησης των προϋποθέσεων της ΟΝΕ εντάσσεται και η ένταξη της δραχμής στον Μηχανισμός Συναλλαγματικών Ισοτιμιών (ΜΣΙ) του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος (ΕΝΣ) και η πρόσφατη υποτίμηση της ελληνικής δραχμής κατά 14% από 16 Μάρτη 1998 μέσα στα πλαίσια αυτά έγινε.
Ιστορικά το εθνικό νόμισμα της Ελλάδας η δραχμή από την υιοθέτησή της επί Οθωνα το 1833, συνδέθηκε με το γαλλικό φράγκο, ακολούθησε η σύνδεσή της με την αγγλική λίρα και από το 1953 με την μεταρρύθμιση του Σπύρου Μαρκεζίνη συνδέθηκε με το δολάριο των ΗΠΑ σε αναλογία 1 δολάριο=30 δραχμές.
Στα πλαίσια των προετοιμασιών για την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ, η τότε κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, το 1975, «αποδέσμευσε» τη δραχμή από το δολάριο. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ το Γενάρη του 1983 ξαναδέσμευσε τη δραχμή με το δολάριο για να την «αποδεσμεύσει» τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου. Τώρα επιδιώκεται η ένταξη της δραχμής στο Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα (ΕΝΣ) και στο κοινό νόμισμα «ΕΥΡΩ».
Οι προσπάθειες των ιθυνόντων της ΕΕ για την νομισματική ενοποίηση των χωρών μελών, γίνονται εδώ και πάνω από τρεις δεκαετίες. Με απόφαση της Διάσκεψης Κορυφής στη Χάγη το 1968 ιδρύθηκε το λεγόμενο «νομισματικό φίδι» που λειτούργησε στα χρόνια 1972-1979.
Στο Συμβούλιο Υπουργών της ΕΟΚ το 1971 πάρθηκε απόφαση για την ενοποίηση των νομισματικής πολιτικής. Λόγω των αντιθέσεων η Μ. Βρετανία, η Γαλλία και η Ιταλία μποϋκοτάρισαν το σύστημα του «νομισματικού φιδιού» και έτσι απέτυχε. Μετά από πρωτοβουλία της Γερμανίας και της Γαλλίας ιδρύθηκε στις 13 Μάρτη 1979 το ΕΝΣ που αντικατέστησε την Ευρωπαϊκή Λογιστική Μονάδα και υιοθέτησε την Ευρωπαϊκή Νομισματική Μονάδα, το ECU.
Ο μηχανισμός λειτουργία του ΕΝΣ αποσκοπεί στην επίτευξη των στόχων της νομισματικής ενοποίησης των χωρών - μελών της ΕΕ.
Σύμφωνα με την Συνθήκη του Μάαστριχτ, από την 01/01/΄94 ιδρύθηκε το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ιδρυμα (ΕΝΙ) με βασική αποστολή να προετοιμάσει τη μετάβαση στο ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα.
Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αποφάσισε στη Μαδρίτη (16/12/΄95) πως το τρίτο στάδιο για την ΟΝΕ θα αρχίσει στις 01/01/΄99. Σύμφωνα μετο σχέδιό τους, τον Μάη του 1998 το Συμβούλιο θα αποφασίσει ποιά μέλη πληρούν τα κριτήρια της «σύγκλισης» για να συμμετέχουν στο κοινό νόμισμα ΕΥΡΩ με βάση τα στοιχεία του οικονομικού έτους 1997. Επίσης θα ιδρυθούν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και το Ευρωπαϊκό Σύστημα Κεντρικών Τραπεζών (ΕΣΚΤ). Το Ευρωπαϊκό Σύστημα Κεντρικών Τραπεζών θα καθορίζει τη νομισματική και συναλλαγματική πολιτική των χωρών μελών της ΕΕ.
Από την αρχή του τρίτου σταδίου της ΟΝΕ το ΕΣΚΤ θα κατέχει και θα διαχειρίζεται τα συναλλαγματικά αποθέματα των κρατών-μελών που θα συμμετέχουν στη ζώνη του ΕΥΡΩ.
Την 1η Γενάρη του 2002 θα αρχίσει η κυκλοφορία των τραπεζογραμματίων και κερμάτων σε ΕΥΡΩ και από 1 Ιούλη 2002 τα εθνικά νομίσματα παύουν να είναι νόμιμο χρήμα στις χώρες τους και αποσύρονται από την κυκλοφορία.
Στην πορεία υλοποίησης της «σύγκλισης» και δημιουργίας της ΟΝΕ σταδιακά καταργούνται τα εθνικά χρηματοπιστωτικά συστήματα και περνούν υπό τη δικαιοδοσία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ουσιαστικά της Μπούντεσμπανκ, αφού η Γερμανία διαθέτει την πιο ισχυρή οικονομία και το πιο ισχυρό νόμισμα.
Η ΟΝΕ και η καρδιά της, που είναι η ΕΚΤ και το Ενιαίο Νόμισμα - ΕΥΡΩ- , που θα φέρνει τη σφραγίδα της Γερμανίας, έχει ως στόχο τη θεσμοθέτηση μηχανισμών και λειτουργιών του χρήματος ώστε να εξασφαλίζουν την κίνηση και αναπαραγωγή κεφαλαίων σε μια διευρυμένη αγορά.
Η Ευρωπαϊκή Τράπεζα θα είναι κυρίαρχη και θα αποφασίζει για λογαριασμό όλων των κρατών της ΕΕ. Η ΕΚΤ και το κοινό νόμισμα, που προβλέπονται να δημιουργηθούν στο 3ο στάδιο της ΟΝΕ, θα είναι οι κύριοι μοχλοί μέσω των οποίων θα ασκείται η νομισματική και κατ΄ επέκταση η οικονομική πολιτική και στην Ελλάδα.
Την υλοποίηση αυτής της πολιτικής της ΕΕ και της ΟΝΕ, εξυπηρετεί το ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα στο όνομα της εκπλήρωσης των όρων  «σύγκλισης» των οικονομιών και της μετάβασης στο ενιαίο νόμισμα στο ΕΥΡΩ.
Ετσι λοιπόν η Τράπεζα της Ελλάδας από 1η Γενάρη του 2001 θα ενταχθεί και θα υποταχθεί στο Ευρωπαϊκό Σύστημα Κεντρικών Τραπεζών και η νομισματική πολιτική θα καθορίζεται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και οι λειτουργίες της στην χρηματαγορά θα γίνονται σε ΕΥΡΩ. Επίσης οι εμπορικές τράπεζες και τα άλλα πιστωτικά ιδρύματα θα υποταχθούν στη διαδικασία των συναλλαγματικών ισοτιμιών προς την ΟΝΕ.
Οι πιστωτικοί οργανισμοί από 1η Γενάρη 2002 θα λειτουργούν στη βάση του ΕΥΡΩ και οι δραχμικοί λογαριασμοί θα πρέπει να μετατραπούν σε ΕΥΡΩ. Μετά από 169 χρόνια ύπαρξης η ελληνική δραχμή θα καταργηθεί από 1η Ιούλη 2002. Από την ημέρα εκείνη θα υιοθετηθεί σε χαρτονόμισμα και σε κέρματα ΕΥΡΩ.
Η κυβέρνηση της ΝΔ προσπάθησε το 1992, όταν υπογράφονταν η Συνθήκη του Μάαστριχτ, να εντάξει τη δραχμή στο συναλλαγματικό μηχανισμό του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος μέχρι 31 Δεκέμβρη του 1994 και μάλλον επιδίωξή της ήταν η επίσπευση κατά 12 μήνες .
Σήμερα η ΝΔ που η ίδια άρχισε να κάνει αυτό που έκανε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και η ίδια η ΝΔ το ίδιο  θα έκανε, δημαγωγεί για να αποπροσανατολίσει τους εργαζόμενους και κάνει κριτική όχι στην ουσία του προβλήματος που είναι η ΕΕ και η ΟΝΕ. Η ΝΔ προγραμμάτισε την ένταξη της δραχμής στο ΜΣΙ του ΝΕΣ και το ΠΑΣΟΚ συνέχισε την πορεία της ένταξης. Το ίδιο πράττει και ο ΣΥΝ που ψήφισε τη Συνθήκη του Μάαστριχτ το 1992.
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μετά από επίπονες και μακράς διαρκείας διαπραγματεύσεις με τα όργανα της ΕΕ που διεξάγονταν σε συνθήκες απόλυτης μυστικότητας, αποφάσισε στις 12 Μάρτη 1998 την ένταξη της δραχμής στον Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος. Αργά το βράδυ στις 14 Μάρτη 1998 η Νομισματική Επιτροπή της ΕΕ αφού επέβαλλε βαριούς και σκληρούς όρους αποφάσισε την υποτίμηση της δραχμής κατά 14%, δηλαδή από 16 Μάρτη 1998, 1 ECU από 313,7 δραχμές θα ανέβει στις 357 δραχμές.
Η ένταξη της δραχμής στο Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών (ΜΣΙ) και η υποτίμηση της κατά 14% θα έχει οδυνηρές συνέπειες για την Ελλάδα και τελικά όλα τα βάρη θα τα πληρώσουν οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι. Είναι σίγουρο ότι θα κερδίσουν οι μεγάλοι εξαγωγείς και η χρηματιστική ολιγαρχία από την υποτίμηση αυτή.
Το 1996 οι εισαγωγές της Ελλάδας ήταν 24.135,5 εκατομμύρια δολάρια και οι εξαγωγές 5.769,9 εκατομμύρια δολάρια. Το έλλειμμα του ισοζυγίου του εξωτερικού εμπορίου της χώρας ήταν -18.365,6 εκατομμύρια δολάρια. Με την υποτίμηση της δραχμής θα αυξηθούν οι τιμές των εισαγομένων προϊόντων κατά 14%.
Φαίνεται από τα παραπάνω ότι η χώρα μας εισάγει 4 και εξάγει 1. Το 1996 κάναμε εισαγωγές βιομηχανικών ειδών κατανάλωσης ύψους 9.263,5 εκατομμυρίων δολαρίων, τροφίμων 3.879,7, καυσίμων 2.879,7 εκατομμυρίων δολαρίων.
Στην περίοδο 1995/΄97 η ντόπια παραγωγή κρέατος ήταν 522 χιλιάδες τόνους και κάναμε εισαγωγές 320 χιλιάδων τόνων κρεάτων. Ολα αυτά τα είδη που εισάγουμε θα αυξηθούν τουλάχιστον κατά 14%.
Επίσης το 1996 η χώρα μας έκανε άδηλες πληρωμές ύψους 6.618,0 εκατομμυρίων δολαρίων. Εάν υπολογίσουμε τις πληρωμές που κάναμε για τις εισαγωγές και τις άδηλες πληρωμές 24.135,5 + 6.618,0 θα δούμε ότι συνολικά καταναλώθηκαν 30.753,7 εκατομμύρια δολάρια. Τώρα με την υποτίμηση 14% της δραχμής, θα πληρώνουμε 14% παραπάνω. Βάσει λοιπόν των δεδομένων του 1996 αντί 30.753,7 εκατομμύρια δολάρια θα δαπανούμε συν 4.552,3 εκατομμύρια δολάρια, δηλαδή 35.305,8 εκατομμύρια δολάρια.
Οι λαϊκές μάζες θα πληρώνουν κατά 14% περισσότερα για την αγορά εισαγομένων προϊόντων (τρόφιμα, καύσιμα, βιομηχανικά είδη κατανάλωσης, κλπ.). Οι πολίτες της Ελλάδας που θα ταξιδεύουν στο εξωτερικό θα επιβαρυνθούν με 14% για εισιτήρια, ξενοδοχεία, παραμονή κλπ. Επίσης θα αυξηθούν και οι τιμές των ντόπιων προϊόντων που παράγονται με εισαγόμενες πρώτες ύλες και τα άλλα εγχώρια.
Εκτός τούτου οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι θα πληρώσουν και το κόστος της προσαρμογής και το κόστος της εξυπηρέτησης του εξωτερικού χρέους με την επιβολή έμμεσων ή άμεσων φόρων.
Η άρχουσα τάξη στο όνομα της «σύγκλισης» και της επίτευξης των προϋποθέσεων της ΟΝΕ ρίχνει όλα τα οικονομικά βάρη στους εργαζόμενους και στις λαϊκές μάζες. Επίσης ανάμεσα στ΄ άλλα για να καλύψει τα ελλείμματα θα προσφεύγει και στον εξωτερικό δανεισμό που οδηγεί στην αύξηση του εξωτερικού χρέους. Η εξυπηρέτηση του μεγάλου εξωτερικού χρέους θα αυξηθεί κατά 14%. Για την εξυπηρέτηση αυτού του χρέους, η Ελλάδα δαπάνησε στα χρόνια 1990 - 1996, 57 δις δολάρια. Το 1996 μόνο για χρεολύσια πληρώσαμε 11.549,0 εκατομμύρια δολάρια.
Η κυβέρνηση ήδη προχώρησε στην πρώτη έκδοση ομολόγων στο μελλοντικό νόμισμα ΕΥΡΩ, 1 δις ECU διάρκειας 10 χρόνων .
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ισχυρίζεται ότι με την ένταξη της δραχμής στον Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών το εθνικό μας νόμισμα θα ισχυροποιηθεί. Είναι γνωστό ότι η δραχμή στηρίζεται στην οικονομία και εκφράζει την αντοχή της. Σύμφωνα με στοιχεία της «ΕΠΙΛΟΓΗΣ» το 1996 από τους 20 κλάδους της μεταποιητικής βιομηχανίας οι 10 είχαν παραγωγή κάτω από το επίπεδο του 1980 και η πτώση της παραγωγής τους σε σύγκριση με το 1980 κυμάνθηκε από 14,3% (εκτυπώσεων - εκδόσεων) μέχρι 53,5% (δέρματος) .
Στα χρόνια 1933 -1993 χρεοκόπησαν 59.686 βιοτεχνίες καταγραμμένες κατά νομό της χώρας . Στα χρόνια 1987 - 1996 εξαγοράσθηκαν 364 εταιρίες από το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο. Από αυτές οι 126 εξαγοράσθηκαν από τα ξένα μονοπώλια . Η δραχμή θα υποτιμηθεί και πάλι, είναι ζήτημα χρόνου.
Μέσα στα πλαίσια της στρατηγικής ιδιωτικοποιήσεων της άρχουσας τάξης η κυβέρνηση θα εντείνει το ρυθμό των ιδιωτικοποιήσεων. Είναι χαρακτηριστικό ότι ιδιωτικοποιούνται επιχειρήσεις με μεγάλη απόδοση κερδών. Πχ. ΟΤΕ και Καταστήματα Αφορολογήτων Ειδών (ΚΑΕ). Οι ιδιωτικοποιήσεις συνεχίζονται με την πώληση των Τραπεζών: Κρήτης, Κεντρικής Ελλάδας, Μακεδονίας - Θράκης και του ομίλου της Ιονικής. Θα ιδιωτικοποιηθούν και θα πουληθούν στο ξένο και ντόπιο κεφάλαιο η ΟΑ, τα ΕΛΤΑ, η ΔΕΗ, η ΕΥΔΑΠ, η ΔΕΠ κλπ.
Επίσης η κυβέρνηση προχωρά στην εξάρθρωση του συστήματος της κοινωνικής ασφάλισης στην εισαγωγή του θεσμού της μερικής απασχόλησης, στην παραπέρα μείωση των εργατικών εισοδημάτων και των συνταξιουχικών, στην κατάργηση του 8ωρου και γενικά στην απορύθμιση των εργασιακών σχέσεων.
Με την ένταξη της δραχμής στο ΜΣΙ του ΕΝΣ η ελληνική κυβέρνηση και η Τράπεζα της Ελλάδας χάνουν και αυτά τα ερείσματα παρέμβασης που είχαν στη χρηματαγορά.
Η Διακυβερνητική Διάσκεψη του Αμστερνταμ (16 -17 Ιούνη 1997) υιοθέτησε το «Σύμφωνο σταθερότητας» που εμμένει στα κριτήρια και χρονοδιαγράμματα του Μάαστριχτ. Πράγμα που σημαίνει ότι εμμένει και στην επιβολή σκληρών μέτρων με την εκπόνηση νέων «προγραμμάτων  σύγκλισης» και κυρώσεων στα κράτη μέλη της ΕΕ σε περίπτωση που δεν θα τηρούνται οι όροι
Στην περίοδο του ιμπεριαλισμού δρα με οδυνηρότερο τρόπο ο νόμος της ανισόμετρης οικονομικής και πολιτικής ανάπτυξης, ο οποίος «είναι απόλυτος νόμος του καπιταλισμού». Είναι αδύνατη μια ισόμετρη οικονομική ανάπτυξη, τόσο των διαφόρων οικονομιών και κλάδων, όσο και διαφόρων κρατών. Συνεπώς, είναι μη πραγματοποιήσιμη και η όποια σύγκλιση των οικονομιών των κρατών-μελών της ΕΕ.
Οι ιθύνοντες της ΕΕ ανεξάρτητα από τις αντιθέσεις τους συμφωνούν να θωρακίσουν τα κέρδη των μονοπωλίων και τη διατήρηση του συστήματος από τις διεκδικήσεις του εργατικού και λαϊκού κινήματος.
Οι βαθύτεροι συνεπώς στόχοι της ΟΝΕ, στα πλαίσια της διεθνοποίησης της αγοράς είναι η αναπροσαρμογή του παρεμβατικού ρόλου του κράτους για την καλύτερη εξυπηρέτηση των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου, σε συνθήκες μεγάλου βαθμού μονοπώλησης της οικονομίας, παρατεταμένης κρίσης και μονοπωλιακού ανταγωνισμού.
Η αντίσταση και η οργανωμένη λαϊκή πάλη ενάντια στα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό, σε ρήξη με την ΕΕ είναι η μόνη δύναμη για την ανατροπή αυτής της πολιτικής, για να μην περάσουν τα μέτρα που πήρε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, επεξεργασμένα από το Διευθυντήριο των Βρυξελλών.
Είναι ο δρόμος της σύγκρουσης με τις δυνάμεις που υπηρετούν τις πολυεθνικές και επιδιώκουν να εγκλωβίσουν το λαό στο δόκανο της κοινωνικής συναίνεσης και του διαλόγου, να τον υποτάξουν, να χτυπήσουν την αξιοπρέπειά του.
Είναι ο δρόμος της συγκρότησης του αντιιμπεριαλιστικού αντιμονοπωλιακού δημοκρατικού μετώπου πάλης για την αλλαγή του συσχετισμού των δυνάμεων και για το σοσιαλισμό.

Ταξική πάλη: Μακριά από το σπίτι μου κι ας είναι και δυο μέτρα


Ταξική πάλη: Μακριά από το σπίτι μου κι ας είναι και δυο μέτρα 







Τις τελευταίες μέρες με αφορμή την ‘μαύρη πορεία’ των Ισπανών ανθρακωρύχων βγήκαν στην επιφάνεια τα ταξικά αντανακλαστικά του Έλληνα. Γέμισαν οι διαδικτυακοί τοίχοι με φωτογραφίες και βίντεο από την Ισπανία, συνοδευόμενα με σχόλια συμπαράστασης, αλληλεγγύης και ελπίδας για την νίκη τους. Οι Ισπανοί έγιναν η αφορμή για να επανέλθουν τα συνθήματα για τους πλούσιους και τους φτωχούς (συνθήματα που ποτέ δεν έβαλαν οι Αγανακτισμένοι) καθώς και η περηφάνια για τους εργατικούς αγώνες. Αυτά τα αισθήματα υπήρχαν μέσα μας από ότι φαίνεται και δεν βγήκαν στην επιφάνεια ακόμα κι όταν αναπτύχθηκαν στην Ελλάδα εργατικοί αγώνες και απεργίες.
Την αγάπη που δείχνουμε για τους Ισπανούς εργάτες δεν την δείξαμε για τους Έλληνες. Δεν την δείξαμε στην μεγαλύτερη και πιο ηρωική απεργία της εποχής μας, αυτή των Χαλυβουργών. Γιατί άραγε;
Μια εξήγηση θα μπορούσε να είναι ότι έχει κυριαρχήσει στην κοινή γνώμη ότι την
 απεργία στην Χαλυβουργία την κάνει το ΠΑΜΕ και όχι οι εργάτες. Και υπάρχουν πολλοί που αυτοπροσδιορίζονται αριστεροί, οι οποίοι θα προτιμούσαν να αποτύχει η απεργία από το να στηρίξουν έναν εργατικό αγώνα στον οποίο πρωταγωνιστεί το «διασπαστικό» ΠΑΜΕ. Η ευκολία με την οποία στράφηκαν ενάντια στην απεργία των Χαλυβουργών με αφορμή την προβοκατόρικη επίθεση-επίσκεψη της Χρυσής Αυγής είναι πιθανόν ενδεικτική μιας τέτοιας αντίληψης.
Μια άλλη εξήγηση είναι ότι η Αριστερά που έχει ριχτεί στη μάχη της ανάληψης κυβερνητικών θέσεων έχει απωλέσει (αν ποτέ είχε) τα ταξικά της χαρακτηριστικά, τις αναφορές της στην εργατική τάξη. Οι αναφορές του ΣΥΡΙΖΑ στην εργατική τάξη είναι  σπάνιες, έως και συλλεκτικές. Ο ΣΥΡΙΖΑ άλλωστε έχει αναλάβει την εκπροσώπηση της μεσαίας τάξης, και οι αναφορές του σε αυτήν είναι συχνότερες κι από τις πτώσεις του ΓΑΠ από το ποδήλατο. Συνεπώς νιώθει πιο άνετα να μιλά για επαναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης παρά να σκοτίζεται με την «αναχρονιστική» αντίληψη της πάλαι ποτέ αριστεράς που έβλεπε τον κόσμο διαιρεμένο σε δύο –κυρίως- κοινωνικές τάξεις.
Όταν η Αριστερά που έχει ρεύμα και βρίσκει πια διαύλους επικοινωνίας με το λαό σε βαθμό που δεν έχει ιστορικό προηγούμενο, και αντί να στηρίξει τον εργατικό αγώνα των Χαλυβουργών προτιμά να δώσει διαπιστευτήρια υπευθυνότητας και ομαλότητας (βλέπε Τσίπρας στην πρωινή εκπομπή της ΝΕΤ στις 11/7) καλώντας την εργοδοσία και τους εργάτες να τα βρουν, πως θα ριζοσπαστικοποιηθεί και πως θα αποκτήσει μαζική στήριξη ο αγώνας των Χαλυβουργών;
Σε αυτά οφείλουμε να προσθέσουμε την επιθυμία του λαού για ευκολία. Την διάθεση του δηλαδή να μην ασχολείται με το δύσκολο, δηλαδή να μην αναγνωρίζει ότι είναι εκμεταλλευόμενος και πρέπει να ξεσηκωθεί, αλλά να βολεύεται στην ευκολία της απόδοσης των ευθυνών στον προδότη ΓΑΠ, τον τραπεζίτη Παπαδήμο και το λαμόγιο τον Άκη που μας έφαγε τα λεφτά. Σε όλα αυτά να προσθέσουμε και το μίσος για την κακιά Μέρκελ και τον Σόιμπλε και το γλυκό δένει. Γιατί αν αναγνωρίσουμε την ύπαρξη ταξικής πάλης τότε θα διαπιστώσουμε με έκπληξη ότι δεν είμαστε αστοί όπως θα θέλαμε ή όπως νομίζαμε, αλλά καταπιεσμένοι προλετάριοι. Και μετά θα πρέπει να κάνουμε κάτι. Ποιος να τρέχει τώρα… Ας εξαγνιστούμε στην διεθνιστική, ταξική κολυμπήθρα του Σιλωάμ λέγοντας μια καλή κουβέντα για τους Ισπανούς και μετά μπορούμε να επιστρέψουμε στην εγχώρια πολιτική ζωή, ελπίζοντας ότι θα γίνει η αναμενόμενη επαναδιαπραγμάτευση, ότι θα έρθουν επενδύσεις και ανάπτυξη, και ότι πουλώντας τη δημόσια περιουσία θα γλιτώσουμε από το κακό δημόσιο που κατατρώει τις σάρκες μας.
Την ίδια ώρα τα ΜΜΕ (ακόμα και τα πιο σκληρά) που παρουσιάζουν με σχετική συμπάθεια τον αγώνα των Ισπανών ανθρακωρύχων, δεν έχουν αναφέρει εδώ και 8 μήνες τίποτα για τον αγώνα των Χαλυβουργών. Ακόμα όμως και όταν αναφέρονται σε αυτόν το κάνουν για να τον συκοφαντήσουν, όπως κάνουν σε κάθε εργατική κινητοποίηση. Ενδεικτικός είναι ο τρόπος με τον οποίο είχε αναφερθεί ιστοσελίδα που θέλει να αυτοπροσδιορίζεται στον ‘αντιμνημονιακό’ ‘αριστερό’ χώρο και το είχαμε σχολιάσει σε προηγούμενη ανάρτηση.
Πέρυσι υποτίθεται ότι μας ξύπνησαν οι Ισπανοί και ξεχυθήκαμε στις πλατείες. Ας ελπίσουμε ότι αυτή τη φορά όντως θα μας ξυπνήσουν οι Ισπανοί και θα σταματήσουμε να ονειρευόμαστε ότι θα αλλάξει ο κόσμος χωρίς ταξικούς εργατικούς αγώνες, χωρίς να σηκώσουμε τα μανίκια μας και να γίνουμε οι νεκροθάφτες του συστήματος που δημιουργεί πλούτη για λίγους και φτώχια για πολλούς, του συστήματος που δεν θα μας λυπηθεί, δεν θα σταματήσει, δεν θα βελτιωθεί, δεν θα μας σεβαστεί, αλλά θα μας τσακίσει, θα μας καταδικάσει σε αιώνια φτώχεια και θάνατο προκειμένου να βελτιωθούν οι δείκτες των ισολογισμών μιας χούφτας επιχειρήσεων και τραπεζών.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ 2310net


 Αναρτήθηκε απο  tasos  

Ο "αστικός μύθος" του όλοι είμαστε μια μεγάλη αγαπημένη οικογένεια... Οικογενειακό πορτραίτο


Ο "αστικός μύθος" του όλοι είμαστε μια μεγάλη αγαπημένη οικογένεια... 
Οικογενειακό πορτραίτο






 Μιλούσα με έναν φίλο πριν από λίγο ο οποίος μου ανακοίνωσε ότι ψάχνει δουλειά και ότι πρόκειται να φύγει από την τωρινή δουλειά του. Εγώ απόρησα επειδή αντί να περιμένει πρώτα να βρεί μια άλλη δουλεία πριν εγκαταλείψει την παλιά εκείνος έφευγε όπως όπως.
 Για τα πρακτικά, ο φίλος δουλεύει διανομέας και πληρώνεται 4 ευρώ την ώρα με δικό του μηχανάκι και δική του βενζίνη, ενώ όσο δεν έχει διανομές αναγκάζεται να κάνει ότι άλλη δουλειά χρειαστεί το μαγαζί, οι συνθήκες δηλαδή ήταν άσχημες εξαρχής.
 Τελικά ο λόγος που φεύγει έτσι απότομα είναι ο εξής τραγικός, το αφεντικό τους ζήτησε να δουλεύουν κάποιες ώρες δωρεάν ή όπως το είπε ο ίδιος, "για το μαγαζί", δηλαδή σαν να λέμε για την ψυχή της μάνας τους. Προηγήθηκε φυσικά το γνωστό κύρηγμα που σε κάποια φάση του εργασιακού μας βίου έχουμε υποστεί οι περισσότεροι, πως τάχα όλοι είμαστε στην επιχείρηση μια μεγάλη οικογένεια, και ότι όλοι πρέπει να προσπαθήσουμε και να δώσουμε το κάτι παραπάνω για να πάει καλά το μαγαζί κλπ. Βέβαια όταν το μαγαζί δούλευε πατητό, κανένας δεν πήρε παραπάνω μεροκάματο, παρόλο που ο φίλος μου αιτήθηκε αύξησης η οποία φυσικά δεν του δόθηκε. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι υπόλοιποι υπάλληλοι του μαγαζιού, σύμφωνα με τα λεγόμενα του φίλου μου, δέχθηκαν αδιαμαρτύρητα να ιδρώσουν αφιλοκερδώς για το καλό της επιχείρησης και διόλου δεν τους πείραξε το πνεύμα "ένας για όλους και όλοι για μένα" στο οποίο τους μύησε το αφεντικό.
 Το παραπάνω είναι μονάχα ένα από τα εκατομμύρια καθημερινά παραδείγματα που βιώνουμε οι εργαζόμενοι στην χώρα μας, αλλά και σε άλλες χώρες, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Και όλα αυτά συμβαίνουν δυστυχώς χωρίς να υπάρχει η ανάλογη αντίδραση από την πλευρά μας. Το σύστημα έχει φροντίσει με διάφορους τρόπους να διασπάσει τους εργαζόμενους, έχει υποκαταστήσει τα σωματεία με ΜΚΟ και "κοινωνικούς εταίρους", έχει περάσει στο μυαλό του εργαζόμενου λαού την πεποίθηση ότι ο εργάτης έχει κοινά συμφέροντα με το αφεντικό του, και το χειρότερο από όλα, έχει πείσει τους εργάτες πως ο εργοδότης είναι ευεργέτης και πως με το να τους δίνει δουλειά τους κάνει και χάρη. Και είναι τουλάχιστον τραγικό το γεγονός ότι η ταξική συνείδηση των εργατών είναι τόσο χαμηλή, που αμφιβάλω αν ένα 5% γνωρίζει έστω και στοιχειώδη πράγματα όπως για παράδειγμα τον νόμο της υπεραξίας. Αν σε όλα τα παραπάνω προστεθεί και η απογοήτευση, η αποβλάκωση, η κάθε είδους μαστούρα, είναι εύκολο να καταλάβουμε το γιατί ο λαός αντιδρά σαν σάκος του μποξ σε όλα τα χτυπήματα που δέχεται καθημερινά.
 Έρχονται με γοργό ρυθμό δύσκολες μέρες και πρόκειται να ζήσουμε πράγματα που θα μας μοιάζουν αδιανόητα, δεν έχουμε δει τίποτα ακόμα. Μερικοί ελπίζουν σε μια εξ ουρανού εύκολη και γρήγορη λύση fast food, δυστυχώς όμως έναν λάκκο που σε βάζουν να σκάβεις για δεκαετίες δεν μπορείς να τον μπαζώσεις με ένα κουβαδάκι άμμο και καλές διαθέσεις(που αμφίβολο είναι αν έχουν τέτοιες όσοι υπόσχονται αυτού του τύπου τις λύσεις) μέσα σε μερικούς μήνες. Ίσως οι ψευδαισθήσεις διαλυθούν σταδιακά όσο τα πράγματα θα δυσκολεύουν, ίσως τελικά το καπιταλιστικό σύστημα απομυθοποιηθεί και απονομιμοποιηθεί, για να πάνε όμως τα πράγματα προς τη σωστή κατεύθυνση δεν μπορούμε να περιμένουμε με σταυρωμένα τα χέρια και αυτό αφορά όλους εμάς που ας πούμε ότι βρισκόμαστε σε ένα ανώτερο στάδιο συνειδητοποίησης. Σε συλλογικό επίπεδο πρέπει καθένας να δεσμευθεί όσο περισσότερο μπορεί στον οργανωμένο αγώνα μέσα από τις λαϊκές επιτροπές και τα σωματεία. Σε ατομικό(αρχικά) επίπεδο πρέπει να φροντίσει για την επιμόρφωση και την ενημέρωση του ώστε να μπορεί να μεταδώσει αυτήν την προσληφθείσα (επι)γνώση. Αυτό όμως πρέπει να γίνεται και συστηματικά και οπωσδήποτε χρειάζεται να ενταθούν και οι προσπάθειες του κόμματος προς αυτήν την κατεύθυνση. Η ιδεολογική κατάρτιση των μελών και των ενεργών φίλων του κόμματος, εκτός του ότι θα μειώσει τους κλυδωνισμούς που θα οφείλονται στην ιδεολογική ανεπάρκεια, θα γίνει και όχημα που θα μεταδώσει προς τα κάτω, στις εργατικές μάζες, τα γνωστικά εκείνα εργαλεία που θα τους βοηθήσουν να αποκωδικοποιήσουν την φύση της εκμετάλλευσης της οποίας  γίνονται αποδέκτες. Ταυτόχρονα πρέπει να τους δώσουμε να καταλάβουν τι είναι εκείνο για το οποίο παλεύουμε όλοι εμείς οι κομμουνιστές καθώς και το πως θα φτάσουμε μέχρι εκεί. Όλη αυτή η θεωρία βέβαια θα γίνει συνείδηση στην εργατική τάξη, μόνο στο βαθμό που θα συνοδεύεται από τους ανάλογους αγώνες.  
 Αυτά τα ολίγα προς το παρόν, καιρό έψαχνα ευκαιρία για να τα γράψω και δεν νομίζω πως θα μπορούσα να βρω καλύτερη αφορμή από την πρόσφατη "περιπέτεια" του φίλου μου. Ας φροντίσουμε να είναι κάθε μέρα και λιγότεροι όσοι αδιαμαρτύρητα δέχονται να είναι σκλάβοι του 21ου αιώνα.


 Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)
 Κόκκινη προπαγάνδα εκτοξεύθηκε από  Po

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΕ-Ρεκόρ ανεργίας (και) στα Ιόνια:


Ρεκόρ ανεργίας (και) στα Ιόνια: Άνοδος 5,2% σε ένα χρόνο!







Στο 22,5% η ανεργία, 308.000 άνθρωποι έχασαν τη δουλειά τους μέσα σε 12 μήνες ενώ τα Ιόνια και η Δυτική Ελλάδα βλέπουν την ανεργία να εκτοξεύεται τον Απρίλιο στο 19,2% από το 14,1... Πανελλαδικά, οι δείκτες της ανεργίας τον Απρίλιο κατέγραψαν νέο αρνητικό ρεκόρ φθάνοντας το 22,5% και πραγματοποιώντας έτσι άλμα 6,3 μονάδων από τον αντίστοιχο περσινό μήνα. Στο ίδιο διάστημα οι άνεργοι άγγιξαν τα 1.1 εκατομμύρια και αυξήθηκαν κατά περίπου 308.000. Πάνω από ένας στους δύο νέους ηλικίας έως 24 ετών δεν έχει δουλειά.
Σε επίπεδο περιφερειών, την αρνητική πρωτιά κατέχει πλέον η Κρήτη (24,6% από 13,5% τον Απρίλιο 2011), ενώ ακολουθούν η Ήπειρος- Δυτική Μακεδονία (24,5% από 18,8%). Ακολουθούν, η Μακεδονία- Θράκη (23,9% από 18,3%), η Αττική- όπου διαμένουν τα περίπου 2/3 του πληθυσμού- (23,4% από 15,4%), η Θεσσαλία- Στερεά Ελλάδα (23,1% από 16,1%), η Πελοπόννησος- Δυτική Ελλάδα- Ιόνιοι Νήσοι (19,2% από 14,1%) και το Αιγαίο (13% από 14%).
Το σύνολο των απασχολουμένων εκτιμάται ότι ανήλθε σε 3.813.601 άτομα. Οι απασχολούμενοι μειώθηκαν κατά 332.535 άτομα σε σχέση με τον Απρίλιο πέρυσι (μείωση 8,0%) και κατά 12.827 άτομα σε σχέση με τον Μάρτιο 2012 (μείωση 0,3%). Ο οικονομικά μη ενεργός πληθυσμός ανήλθε σε 3.360.717 άτομα. Οι οικονομικά μη ενεργοί (τα άτομα που δεν εργάζονται ούτε αναζητούν εργασία), αυξήθηκαν κατά 15.877 άτομα σε σχέση με τον Απρίλιο 2011 (αύξηση 0,5%) και μειώθηκαν κατά 2.373 άτομα σε σχέση με τον Μάρτιο εφέτος (μείωση 0,1%).


Ρεκόρ και στην Ευρώπη, λέει η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας


Τα 22 εκατομμύρια θα φτάνουν οι άνεργοι στην Ευρώπη το 2016 αν δεν εφαρμοστούν άμεσα μέτρα που να ευνοούν την ανάπτυξη και την απασχόληση, προειδοποιεί η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας (ILO). Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της υπηρεσίας των Ηνωμένων Εθνών, η συνέχιση της ίδιας πολιτικής θα εξαλείψει άλλες 4,5 εκατομμύρια θέσεις εργασίας μέσα στην επόμενη τετραετία. 
Στη μελέτη της ΔΟΕ, που δόθηκε στη δημοσιότητα, τονίζεται ότι σήμερα στην Ευρώπη υπάρχουν 17,4 εκατομμύρια άνθρωποι που ζητούν δουλειά, κάτι που σημαίνει ότι το επίπεδο της ανεργίας φτάνει το 11%. Η ΔΟΕ εκφράζει την έντονη ανησυχία της για την ανεργία των νέων, που υπολογίζεται κατά μέσον όρο 22% στην Ευρωζώνη, αλλά αγγίζει το 30% στην Ιταλία, την Πορτογαλία και τη Σλοβακία και το 50% στην Ισπανία και την Ελλάδα. Το 44% αυτών που ζητούν εργασία βρίσκεται στην ανεργία εδώ και περισσότερο από ένα χρόνο. Κατά την παρουσίαση της έκθεσης, ο γενικός διευθυντής της υπηρεσίας, Χουάν Σομαβία, απηύθυνε αυστηρή προειδοποίηση προς τις ευρωπαϊκές χώρες, εκτιμώντας ότι θα πληγούν χωρίς εξαιρέσεις αν δεν υπάρξει μια ριζική αλλαγή πολιτικής.



















ΠΡΟΤΑΣΗ ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ ΚΚΕ Να καταργηθούν τα Μνημόνια, το Μεσοπρόθεσμο, οι εφαρμοστικοί νόμοι και η Δανειακή Σύμβαση


ΠΡΟΤΑΣΗ ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ ΚΚΕ
Να καταργηθούν τα Μνημόνια, το Μεσοπρόθεσμο, οι εφαρμοστικοί νόμοι και η Δανειακή Σύμβαση
Κατατέθηκε χτες στη Βουλή και παρουσιάζεται σήμερα σε συνέντευξη της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ
Τηρώντας την προεκλογική του δέσμευση, το ΚΚΕ κατέθεσε χτες Πρόταση Νόμου στη Βουλή για την κατάργηση των Μνημονίων και των Δανειακών Συμβάσεων, που ψήφισαν στη Βουλή η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αρχικά και η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - ΝΔ στη συνέχεια, με την ευθύνη που αναλογεί και στον ΛΑ.Ο.Σ. Με την ίδια Πρόταση Νόμου, το ΚΚΕ ζητά την κατάργηση του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012 - 2015, καθώς επίσης και των αντιλαϊκών νόμων που βασίζονται στις δανειακές συμβάσεις και στα μνημόνια των λεγόμενων εφαρμοστικών νόμων.
Είναι οι νόμοι που:
-- Τσακίζουν μισθούς, συντάξεις και τα λαϊκά εισοδήματα.
-- Καταργούν Συλλογικές Συμβάσεις, εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα.
-- Επιβάλλουν δυσβάστακτα φορολογικά βάρη και χαράτσια στις πλάτες των λαϊκών στρωμάτων.
-- Πετσοκόβοντας τις κοινωνικές δαπάνες και προωθώντας τις αρνητικές αλλαγές στο χώρο της Υγείας - Πρόνοιας, στερούν στοιχειώδεις υπηρεσίες, βάζοντας σε κίνδυνο ακόμη και την ίδια τη ζωή.
Τα μνημόνια επιβλήθηκαν, για να διασφαλίσουν την επάνοδο της κερδοφορίας του κεφαλαίου, σε μια φάση που εντείνεται ο διεθνής ανταγωνισμός. Τα μνημόνια συμπεριλαμβάνουν πολλά μέτρα που προέβλεπε η Συνθήκη του Μάαστριχτ, η οποία αποφασίσθηκαν από την ΕΕ και τις ελληνικές κυβερνήσεις την προηγούμενη περίοδο, αλλά η εφαρμογή τους εμποδίστηκε, καθυστέρησε από την ανάπτυξη της ταξικής πάλης.

Το ΚΚΕ υπογραμμίζει ότι η διέξοδος για το λαό βρίσκεται στη γραμμή κατάργησης των Μνημονίων και των Δανειακών Συμβάσεων, της μονομερούς διαγραφής του χρέους, της αποδέσμευσης από την ΕΕ, με εργατική λαϊκή εξουσία, με το λαό ιδιοκτήτη του πλούτου που παράγει, για να αξιοποιηθούν σχεδιασμένα οι μεγάλες αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας μας, να ικανοποιηθούν οι σύγχρονες ανάγκες. Η Πρόταση Νόμου που καταθέτει το ΚΚΕ στη Βουλή και η προσπάθεια που θα καταβάλει να γίνει αυτή κτήμα του εργατικού - λαϊκού κινήματος, είναι μια συμβολή στην πάλη για τα λαϊκά συμφέροντα.
Ταυτόχρονα, με την ανάγκη κατάργησης των Μνημονίων, των Δανειακών Συμβάσεων και των εφαρμοστικών νόμων, το ΚΚΕ υποστηρίζει ένα συνεκτικό πλαίσιο με σημαντικούς στόχους πάλης που υπηρετούν τα άμεσα λαϊκά συμφέροντα και δίνουν ανακούφιση στο λαό. Στις επόμενες σελίδες, ο «Ριζοσπάστης» παρουσιάζει την αιτιολογική έκθεση επί της Αρχής και επί των άρθρων της Πρότασης Νόμους, καθώς επίσης και τα άρθρα που αυτή περιλαμβάνει. Αναλυτική παρουσίαση της Πρότασης Νόμου θα κάνει σήμερα και η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, σε συνέντευξη που θα παραχωρήσει στις 11.30 π.μ. στην έδρα της ΚΕ του Κόμματος στον Περισσό.

Β. Η Αιτιολογική Εκθεση επί των Αρθρων


Β. Η Αιτιολογική Εκθεση επί των Αρθρων
Στην Αιτιολογική Εκθεση επί των άρθρων, στην πρόταση νόμου σημειώνεται:
Με το άρθρο 1:
1) Με την παράγραφο 1:
α) Καταργείται ο νόμος 3845/2010 και τα Παραρτήματά του. Ο πιο πάνω νόμος ο οποίος περιλαμβάνει ως Παράρτημα ΙΙΙ το «ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΑΙ ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ», το οποίο αποτελεί το κύριο μέρος του «Μνημονίου Συνεννόησης», μεταξύ της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής,
β) Ομοίως καταργείται και αυτό καθαυτό το κείμενο του «Μνημονίου Συνεννόησης», το οποίο υπεγράφη στις 3 Μαΐου 2010, καθώς επίσης και κάθε αναθεώρησή του.
Το ΜΝΗΜΟΝΙΟ Ι περιελάμβανε τρεις (3) βασικές ενότητες:
Πρώτη ενότητα, η λεγόμενη «δημοσιονομική πειθαρχία». Που σημαίνει το σφαγιασμό του λαϊκού εισοδήματος και των συντάξεων στο όνομα της μείωσης των δημοσιονομικών δαπανών, μαζικές απολύσεις επίσης στο δημόσιο τομέα, την μεγαλύτερη εμπορευματοποίηση αλλά και υποβάθμιση των υπηρεσιών στην Παιδεία, στην Υγεία, στην Πρόνοια, την επέκταση της δράσης του ιδιωτικού επιχειρηματικού κεφαλαίου σε νέους τομείς, όπως η διαχείριση των υδάτινων πόρων, την αύξηση της κατεξοχήν αντιλαϊκής έμμεσης φορολογίας.
Δεύτερη ενότητα, η επιβολή εισοδηματικής και κοινωνικής πολιτικής που υπηρετούν την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία του κεφαλαίου, μέσα από την προώθηση των λεγόμενων «διαρθρωτικών αλλαγών». Που σημαίνει το χτύπημα των Συλλογικών Συμβάσεων, τη μείωση των μισθών, την περαιτέρω επέκταση και γενίκευση των ελαστικών σχέσεων εργασίας, τη μείωση των συντάξεων και τη μετατροπή τους σε επιδόματα φτώχειας, την αύξηση των ορίων ηλικίας και χειροτέρευση των προϋποθέσεων για συνταξιοδότηση, το σφαγιασμό των βαρέων και ανθυγιεινών, τη μείωση της κρατικής και εργοδοτικής συμμετοχής στα ασφαλιστικά ταμεία, την περαιτέρω απελευθέρωση των αγορών και προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων και του ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου.

Τρίτη ενότητα, η στήριξη, άμεση και έμμεση των κεφαλαιοκρατών, με πολλούς τρόπους, μεταξύ των οποίων και η θωράκιση του χρηματοπιστωτικού τους συστήματος.
2) Με την παράγραφο 2ορίζεται ότι η Ελλάδα παύει να δεσμεύεται έναντι οποιουδήποτε από το περιεχόμενο του μνημονίου Ι όπως αυτό ισχύει και όπως αναθεωρήθηκε.
3) Με την παράγραφο 3προτείνεται η κατάργηση και μιας σειράς εφαρμοστικών του ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ Ι («μνημονιακών») νόμων, με ιδιαίτερη έμφαση σε εκείνους που επέφεραν περαιτέρω ανατροπή στις εργασιακές σχέσεις, περαιτέρω χτύπημα στα ασφαλιστικά - συνταξιοδιοτικά δικαιώματα, την προώθηση των αντιλαϊκών πολιτικών στον τομέα της Υγείας και της Πρόνοιας. Ειδικότερα, προτείνεται η κατάργηση των πιο κάτω νόμων:
Α) Αναφορικά με τα εργασιακά δικαιώματα:
Ν. 3845/2010, ο οποίος, μεταξύ άλλων προβλέπει:
* Μείωση των αποδοχών στον ευρύτερο δημόσιο τομέα κατά 3%.
* Κατάργηση του 13ουκαι 14ουμισθού για όλους τους εργαζομένους στο δημόσιο τομέα.
* Περαιτέρω μείωση των επιδομάτων κατά 8% στο σύνολο των εργαζομένων στο δημόσιο τομέα.
*Απασχόληση στο δημόσιο τομέα ηλικιωμένων ανέργων (55 - 64 ετών) μέσω γραφείων «ενοικίασης» προσωπικού, που επιχορηγούνται από το κράτος.


MotionTeam
*Αντικατάσταση του επιδόματος ανεργίας με την «επιταγή επανένταξης» των ανέργων, για την απασχόλησή τους σε επιδοτούμενες επιχειρήσεις.
* Κατάργηση της ευνοϊκότερης ρύθμισης υπέρ των μισθωτών, σε περίπτωση που ισχύουν ταυτόχρονα όροι διαφορετικών Συλλογικών Συμβάσεων.
Ν. 3863/2010, ο οποίος, μεταξύ άλλων, προβλέπει:
* Καθιέρωση της ειδικής σύμβασης μαθητείας για νέους ηλικίας 15-18 ετών, με αμοιβή το 70% του γενικού κατώτατου μισθού.
* Μείωση κατά 20% της αμοιβής της υπερεργασίας και κάθε μορφής υπερωριακής απασχόλησης.
* Μείωση μέχρι και κατά 3/4 του χρόνου προειδοποίησης της απόλυσης, με συνέπεια, σε περίπτωση έγκαιρης προειδοποίησης να δίνεται μόνο η μισή αποζημίωση απόλυσης.
* Διευκόλυνση των ατομικών απολύσεων, μέσα από την επέκταση του χρονικού διαστήματος μέσα στο οποίο ο εργοδότης υποχρεούται να καταβάλει την αποζημίωση απόλυσης.
* Αύξηση των ορίων των ομαδικών απολύσεων, με καθιέρωση της δυνατότητας 6 (από 4) απολύσεων μηνιαία για επιχειρήσεις με 20-150 εργαζομένους, καθώς και ορίου 5% (από 2%) απολύσεων για επιχειρήσεις με πάνω από 150 εργαζομένους (ήταν 2% για επιχειρήσεις με πάνω από 200 εργαζομένους).
Ν. 3871/2010, με τον οποίο επιβλήθηκε απαγόρευση οποιασδήποτε μισθολογικής αύξησης μέσω προσφυγής στον ΟΜΕΔ, για την περίοδο 2010 - 2012, που ήταν μεγαλύτερη της αύξησης που όριζε η ΕΓΣΣΕ στην ίδια περίοδο,

Ν. 3899/2010, ο οποίος, μεταξύ άλλων, προβλέπει:
* Επέκταση της δοκιμαστικής περιόδου από 2 στους 12 μήνες για τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα.
* Επέκταση της ανώτατης διάρκειας εργασίας μέσω γραφείων «ενοικίασης» από τους 18 στους 36 μήνες.
* Επέκταση της ανώτατης διάρκειας της επιβαλλόμενης εκ περιτροπής εργασίας από 6 σε 9 μήνες κατ' έτος.
* Κατάργηση της προσαύξησης στο ωρομίσθιο της μερικής απασχόλησης σε περίπτωση υπερωρίας και απασχόλησης με εβδομαδιαία εργασία κάτω των 20 ωρών.
* Εισαγωγή των «ειδικών» επιχειρησιακών ΣΣΕ, με δυνατότητα απόκλισης από τις κλαδικές ΣΣΕ μέχρι το επίπεδο της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας.
* Μείωση κατά 10% των αποδοχών των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ, για όσους αμείβονταν με αποδοχές άνω των 1.800 ευρώ.
Ν. 3979/2011, ο οποίος, μεταξύ άλλων, προέβλεπε την αύξηση του εβδομαδιαίου χρόνου εργασίας στο Δημόσιο και ο ενιαίος ορισμός αυτού σε 40 ώρες, χωρίς αντίστοιχη αύξηση του μισθού.
Ν. 4024/2011, ο οποίος, μεταξύ άλλων προβλέπει:
* Εισαγωγή εργασιακών καθεστώτων που ανοίγουν το δρόμο για απολύσεις στο Δημόσιο (Εργασιακή Εφεδρεία, Προσυνταξιοδοτική διαθεσιμότητα).
* Ενταξη στο καθεστώς της εργασιακής εφεδρείας των εργαζομένων που απασχολούνται στο Δημόσιο με συμβάσεις Ιδιωτικού Δικαίου. Μετά το πέρας της εφεδρείας, προβλέπεται απόλυση, χωρίς αποζημίωση.

* Εισαγωγή του νέου μισθολογίου στο Δημόσιο, από 1.11.2011, που οδήγησε στην τεράστια μείωση των μισθών των εργαζομένων στο δημόσιο τομέα, με ταυτόχρονη σύνδεση του μισθού με το νέο βαθμολόγιο.
* Μη ισχύς, μέχρι το τέλος του 2012, της αρχής της υποχρεωτικής εφαρμογής και επέκτασης των κλαδικών και ομοιοεπαγγελματικών ΣΣΕ, που ίσχυε μέχρι τότε.
Β) Αναφορικά με τα συνταξιοδοτικά - ασφαλιστικά δικαιώματα
Ν. 3845/2010 και 3847/2010 οι οποίοι προβλέπουν:
* Την κατάργηση της 13ης και 14ης σύνταξης των συνταξιούχων όλων των ασφαλιστικών ταμείων, πλην ΟΓΑ.
Ν. 3863/2010 και 3865/2010, οι οποίοι, μεταξύ άλλων, προβλέπουν:
* Επιπλέον χαράτσια στις συντάξεις του Δημοσίου και των λοιπών ασφαλιστικών ταμείων, που αφορούν στην καθιέρωση της λεγόμενης «εισφοράς αλληλεγγύης συνταξιούχων».
* Την προώθηση περαιτέρω αντιασφαλιστικών ρυθμίσεων για τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, με βασικούς άξονες: α) Την αύξηση στα 40 χρόνια εργασίας για δικαίωμα στην πλήρη σύνταξη. β) Την αύξηση του γενικού ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης στα 65 χρόνια για όλους και γ) την ριζική μείωση των μελλοντικών συντάξεων μέσα από τον νέο τρόπο υπολογισμού τους και τους νέους συντελεστές αναπλήρωσης.

* Ανοιξε ο δρόμος για το σφαγιασμό των βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων (ν. 3863/2010).
Γ) Αναφορικά με τον τομέα της Υγείας και Πρόνοιας
Ν. 3918/2011, ο οποίος, μεταξύ άλλων, προβλέπει:
Τη δημιουργία του ΕΟΠΥΥ, ο οποίος αποτελεί τον φορέα προώθησης των ενιαίων και ελάχιστων δημόσιων παροχών Υγείας σε όλους τους ασφαλισμένους των εντασσόμενων σε αυτόν φορέων Κοινωνικής Ασφάλισης.
Τη συγχώνευση και ουσιαστικά κατάργηση των 5 νοσοκομείων του ΙΚΑ.
Την καθιέρωση επικουρικού προσωπικού σε προνοιακά ιδρύματα.
Με άλλες υπουργικές αποφάσεις προωθήθηκαν: ο ενιαίος κανονισμός παροχών του ΕΟΠΥΥ με δραστική περικοπή των παροχών σε υπηρεσίες Υγείας, υγειονομικού και αναλώσιμου υλικού, επιδόματα (π.χ. τοκετού) φάρμακα κ.λπ. καθιερώθηκε η συμμετοχή κατά 15% των ασφαλισμένων για εξέταση στον συμβεβλημένο με τον ΕΟΠΥΥ ιδιωτικό τομέα.
Επίσης, εφαρμόστηκαν τα κλειστά ενοποιημένα νοσήλια (ΚΕΝ) που αύξησαν έως και 35% τις τιμές που πωλούν τα δημόσια και ιδιωτικά νοσοκομεία τις υπηρεσίες και καλούνται να πληρώσουν τα ασφαλιστικά ταμεία, με προσαύξηση κατά 20% στα ΚΕΝ για τον ιδιωτικό τομέα.
Ν. 4025/2011, που, μεταξύ άλλων, προέβλεψε τη συγχώνευση ή κατάργηση των 46 από τις 94 δομές Πρόνοιας.
Την αξιοποίηση των δημόσιων νοσοκομείων από τους ιδιώτες γιατρούς, την επέκταση της επιχειρηματικής δράσης στην Υγεία με τη δυνατότητα ίδρυσης ιδιωτικών μονάδων ημερήσιας νοσηλείας, την ένταξη στα δημόσια νοσοκομεία των κέντρων Φυσικής και Ιατρικής αποκατάστασης με δυνατότητα λειτουργίας τους και σε επιχειρηματική βάση.
Δ) Αναφορικά με πρόσθετα φορολογικά βάρη σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων
N. 3845/2010, με τον οποίο προβλέφθηκε:
* Η αύξηση του κανονικού συντελεστή ΦΠΑ από το 21% στο 23% και του μειωμένου συντελεστή από το 10% στο 11%.
* Η αύξηση των συντελεστών του ειδικού φόρου κατανάλωσης στα τσιγάρα και τα ποτά.
* Η αύξηση του ειδικού φόρου κατανάλωσης στη βενζίνη, το DIESEL, το φωτιστικό πετρέλαιο και το βιοντίζελ.
Ν. 4021/2012 (ΑΡΘΡΟ 53)
Με αυτό το άρθρο επιβλήθηκε υπέρ του Δημοσίου το Ειδικό Τέλος Ηλεκτροδοτούμενων Δομημένων Επιφανειών, το γνωστό «χαράτσι μέσω της ΔΕΗ».
Ε) Αναφορικά με την προστασία του χρηματοπιστωτικού συστήματος
Ν. 3864/2010
Με το συγκεκριμένο νόμο ιδρύεται το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, κατ' εφαρμογή των προβλέψεων του Ν.3845/2010 με τον οποίο κυρώθηκε το Μνημόνιο Συνεννόησης (Μνημόνιο Ι).
Σε σχέση με το χαρακτήρα του Ταμείου επισημαίνεται ότι μολονότι συνιστά ΝΠΙΔ, εντούτοις απολαμβάνει όλες τις διοικητικές, οικονομικές, δικαστικές ατέλειες του Δημοσίου, απαλλασσόμενο από κάθε άμεση ή έμμεση φορολογία. Ταυτοχρόνως, προβλέπεται η εξασφάλισή του από κάθε ζημία, δεδομένου ότι σε τυχόν αδυναμία μίας τράπεζας να εξαγοράσει στη λήξη της πενταετίας τις μετοχές της, τότε προβλέπεται η αυτοδίκαιη κρατικοποίηση της τράπεζας, άλλως η κοινωνικοποίηση των ζημιών της, σε βάρος του ελληνικού λαού.
Ν. 4021/2012
Με το συγκεκριμένο νόμο, εκτός του ότι νομοθετήθηκαν μια σειρά ρυθμίσεις που αφορούν την εποπτεία - στήριξη των πιστωτικών ιδρυμάτων, περαιτέρω ψηφίστηκαν και τα ακόλουθα:
Α) Η κύρωση i) της Σύμβασης - Πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) μαζί με τα τρία παραρτήματά της, που υπογράφηκε στις 16 Ιουνίου 2010, ii) η τροποποίηση της Σύμβασης - Πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) με τα τέσσερα παραρτήματά της, που υπογράφηκε στις 30 Ιουνίου 2011 και iii) η τροποποίηση της Σύμβασης - Πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) με τα τέσσερα παραρτήματά της, που υπογράφηκε την 1η Σεπτεμβρίου 2011.
Β) Εκτεταμένες τροποποιήσεις του Ν. 3864/2010.
ΣΤ) Αναφορικά με την απελευθέρωση επαγγελμάτων και υπηρεσιών
Ν. 3887/2010
Πρόκειται για το Νόμο με τον οποίο ουσιαστικά απελευθερώνονται οι οδικές εμπορευματικές μεταφορές, στην κατεύθυνση της μεγαλύτερης «ανταγωνιστικότητας» και στα πλαίσια των σχετικών ευρωενωσιακών επιταγών και η οποία εκδηλώνεται με τη συνολική αναδιάρθρωση του κλάδου των οδικών μεταφορέων με βασικές κατευθύνσεις την απελευθέρωση του αριθμού των χορηγούμενων αδειών Φ.Δ.Χ. αυτοκινήτων και την απελευθέρωση του κομίστρου. Με τη συγκεκριμένη ρύθμιση, ουσιαστικά όλος ο κλάδος παραδίδεται βορά στη μονοπώληση, στη συγκέντρωση και συγκεντροποίηση, με άμεση συνέπεια τον εξοβελισμό χιλιάδων αυτοαπασχολούμενων από το επάγγελμα, τη μισθωτοποίηση κάποιων άλλων, με μισθούς πείνας, την ίδια την υποβάθμιση των μεταφορικών υπηρεσιών, το δε κόστος της απελευθέρωσης θα το επωμιστεί, για ακόμη μία φορά, ο ελληνικός λαός.
Ν. 3919/2011
Πρόκειται για το Νόμο απελευθέρωσης των λεγόμενων «κλειστών» επαγγελμάτων, η οποία εκδηλώνεται με την άρση των περιορισμών πρόσβασης και άσκησης επαγγελμάτων, με ειδικές προβλέψεις για τα επαγγέλματα του δικηγόρου, του συμβολαιογράφου, του μηχανικού και του νόμιμου ελεγκτή. Στην πραγματικότητα, η απελευθέρωση των επαγγελμάτων συνδέεται με τη δυνατότητα διείσδυσης του μεγάλου κεφαλαίου και σε νέους τομείς, όπως είναι εκείνη των υπηρεσιών. Η συγκεκριμένη διαδικασία οδηγεί «στο ξεκλήρισμα και στην προλεταριοποίηση των αυτοαπασχολούμενων, των επαγγελματιών, στην πλήρη αποσύνδεση, αλλά και υποβάθμιση του πτυχίου και την αποσύνδεσή του από τα επαγγελματικά δικαιώματα, σε φτηνό, ευέλικτο, ανασφάλιστο και χωρίς δικαιώματα εργατικό δυναμικό για το μεγάλο κεφάλαιο».
Με την ίδια παράγραφο 3, προτείνεται η κατάργηση κάθε άλλης διάταξης ουσιαστικού δικαίου με κανονιστικό περιεχόμενο (όπως Υπουργικές Αποφάσεις και Προεδρικά Διατάγματα), η οποία εκδόθηκε κατ' εξουσιοδότηση του ν. 3845/2010 (που περιλαμβάνει το ΜΝΗΜΟΝΙΟ Ι) και των λοιπών εφαρμοστικών αυτού του ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ νόμων.
Με την παράγραφο 4, καταγγέλλεται μονομερώς η από 8 Μαΐου 2010 Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης που υπεγράφη στα πλαίσια του προαναφερομένου «Μνημονίου Συνεννόησης».
Με την παράγραφο 5 ορίζεται ότι η Ελλάδα παύει αυτοδίκαια να δεσμεύεται έναντι οποιουδήποτε από το περιεχόμενο της πιο πάνω Δανειακής Σύμβασης.
Αρθρο 2
Με τη συγκεκριμένη ρύθμιση επιδιώκεται η κατάργηση του Ν. 3985/2011, που αφορά το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012-2015, οι εφαρμοστικοί του Νόμοι, καθώς και κάθε άλλη διάταξη ουσιαστικού δικαίου με κανονιστικό περιεχόμενο, που έχει θεσπιστεί κατ' εξουσιοδότηση του ως άνω Ν. 3985/2011, καθώς και των εφαρμοστικών αυτού νόμων. Επισημαίνεται όλως ενδεικτικώς η κατάργηση των εφαρμοστικών του Ν. 3985/2011, των Ν. 3986/2011, 4021/2011, 4038/2012, 4047/2012 κ.λπ.
Ειδικότερα:
1) Με το Ν. 3985/2011 εγκρίθηκε το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής, με το οποίο τέθηκαν οι βασικοί άξονες δημοσιονομικής προσαρμογής για το χρονικό διάστημα 2012 - 2015, διά της εφαρμογής μιας σειράς μέτρων αντιλαϊκού προσανατολισμού. Χαρακτηριστικά επισημαίνονται οι παραδοχές που αφορούν: α) Στη μείωση του προσωπικού στο δημόσιο τομέα κατά 100.000 περίπου υπαλλήλους, μέσω κυρίως του περιορισμού των προσλήψεων, στη δραστική μείωση των συμβασιούχων, της εφαρμογής προγραμμάτων εθελουσίας μερικής απασχόλησης στο Δημόσιο, καθώς και προγραμμάτων μακροχρόνιας άδειας άνευ αποδοχών και β) στη μείωση της μισθολογικής δαπάνης, μέσα κυρίως από την περικοπή μισθών, την αναστολή χορήγησης της μισθολογικής ωρίμανσης, την αύξηση των ωρών εργασίας από 37,5 σε 40, χωρίς αύξηση των αποδοχών, τη δραστική μείωση των δαπανών για υπερωρίες και άλλες πρόσθετες αμοιβές.
Περαιτέρω, προβλέπονται μία σειρά αντιδραστικές παρεμβάσεις στο χώρο της Κοινωνικής Ασφάλισης με τη μείωση της ιατροφαρμακευτικής δαπάνης και των λοιπών κοινωνικών δαπανών, που εμπεριέχει τη μείωση των συντάξεων, μέσω της επιβολής ειδικών εισφορών στους συνταξιούχους. Επιπλέον, προβλέπεται η επιβολή χαρατσιών στο εισόδημα δημοσίων υπαλλήλων και ελεύθερων επαγγελματιών, η αύξηση ασφαλιστικών εισφορών, η θέσπιση φορολογικών μέτρων, όπως η αύξηση των άμεσων και έμμεσων φόρων, η επιβολή ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης στα φυσικά πρόσωπα και ειδικού τέλους στους ελεύθερους επαγγελματίες, η αύξηση των τελών κυκλοφορίας κ.λπ.
Τέλος, ιδιαίτερη αξία προσλαμβάνουν οι προβλέψεις για ένα διευρυμένο πρόγραμμα εκποίησης της δημόσιας περιουσίας που εκτείνεται σε όλο το φάσμα των δημόσιων επιχειρήσεων. Ενδεικτικά, αναφέρεται το συνολικό ξεπούλημα των ΟΤΕ, ΕΑΣ, Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, ΔΕΠΑ, ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ΕΛΒΟ, ΕΛΠΕ, Λιμανιών, Αυτοκινητοδρόμων, κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην Καβάλα κ.λπ.
2. Οι σχετικές προβλέψεις του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου έτυχαν ουσιαστικής εφαρμογής διά μιας σειράς νομοθετικών ρυθμίσεων που βρίσκονται διάσπαρτες σε μια πλειάδα νομοθετημάτων. Παρά ταύτα, ο Ν. 3986/2011 συνιστά το πιο αντιπροσωπευτικό νομοθετικό κείμενο που ενσωματώνει ένα σημαντικό κομμάτι των μέτρων εφαρμογής του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου και δη σε τομείς όπως οι εργασιακές σχέσεις, τα ασφαλιστικά δικαιώματα και η φορολογία. Ενδεικτικά αναφέρονται τα κάτωθι:
α) Ιδρυση του Ταμείου Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου.
β) Μείωση του αφορολόγητου ορίου από τις 12.000 ευρώ στις 8.000 ευρώ, ενώ ταυτόχρονα μειώνονται οι φορολογικές εκπτώσεις για τα παιδιά των φορολογουμένων.
γ) Αύξηση των αντικειμενικών δαπανών διαβίωσης, διά της θεσμοθέτησης τεκμηρίων κατοικίας (έστω μισθωμένης), ΙΧ κ.λπ.
δ) Επιβολή ειδικής εισφοράς «αλληλεγγύης» ίση με το 1% για εισοδήματα από 12.000 - 15.000 και μετέπειτα κλιμάκωση.
ε) Επιβολή «πρόσθετης εισφοράς» από 6% έως 14% σε συνταξιούχους Δημοσίου, ΝΑΤ και φορέων Κοινωνικής Ασφάλισης μέχρι 60 ετών.
στ) Επιβολή ειδικής εισφοράς για όλες τις επικουρικές συντάξεις άνω των 300 ευρώ το μήνα, με κλιμάκωση από 3% έως 10%. Επίσης, μείωση των επικουρικών συντάξεων κατά 15% σε Ταμεία πρώην ΔΕΚΟ και μείωση της επικουρικής του ΕΤΕΑΜ κατά 30% για το τμήμα της σύνταξης άνω των 150 ευρώ.
ζ) Επιβολή κατά κεφαλήν «τέλους άσκησης επιτηδεύματος» για τους αυτοαπασχολούμενους, ανερχόμενο σε 500 ευρώ για εκείνους που δραστηριοποιούνται στα μεγάλα αστικά κέντρα και σε 400 ευρώ για τους υπόλοιπους.
η) Σταδιακή κατάργηση του μειωμένου φόρου στο πετρέλαιο θέρμανσης.
θ) Αύξηση του ΦΠΑ στον κλάδο εστίασης και ταυτόχρονη υπαγωγή στο 23% των εμφιαλωμένων νερών και αναψυκτικών.
ι) Επιβολή ειδικού φόρου στο φυσικό αέριο των νοικοκυριών, αύξηση των ειδικών φόρων σε τσιγάρα, των τελών των ΙΧ, ενώ μειώθηκε το αφορολόγητο όριο για το ΦΑΠ στα 200.000 ευρώ από τα 400.000 ευρώ που ήταν.
ια) Επέκταση της ανώτατης διάρκειας των συμβάσεων ορισμένου χρόνου μετά από 3 διαδοχικές ανανεώσεις από τους 24 στους 36 μήνες, με ταυτόχρονη δυνατότητα άρσης του περιορισμού των 36 μηνών στην περίπτωση που ο εργοδότης επικαλεστεί «αντικειμενικούς λόγους».
ιβ) Ενίσχυση της διευθέτησης του χρόνου εργασίας, με την αύξηση του ημερήσιου χρόνου υπερωριακής απασχόλησης για διάστημα έξι μηνών, χωρίς να αμείβεται αντίστοιχα ως υπερωριακή απασχόληση.
ιγ) Περιορισμός των προσλήψεων στο δημόσιο τομέα, με ταυτόχρονη εισαγωγή του καθεστώτος της εργασιακής εφεδρείας.
ιδ) Μείωση της επιδότησης των ανέργων σε 450 ημερήσια επιδόματα ανά τετραετία από το 2011 και σε 400 κατά το διάστημα 2012 - 2015.
ιε) Θεσμοθέτηση της δυνατότητας σύναψης από νέους 18 - 24 ετών σύμβασης εργασίας ορισμένου χρόνου με αποδοχές μικρότερες έως 20% από τις προβλεπόμενες για νεοπροσλαμβανόμενους.
ιστ) Καθιέρωση ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης ποσοστού 2% επί των τακτικών αποδοχών και πρόσθετων αμοιβών και αποζημιώσεων όλων των μισθοδοτούμενων υπαλλήλων του Δημοσίου, ΝΠΔΔ κ.λπ.
ιζ) Καθιέρωση ειδικής εισφοράς ποσοστού 1% επί των τακτικών αποδοχών και πρόσθετων αμοιβών και αποζημιώσεων των ασφαλισμένων του ΤΠΔΥ πέραν των προβλεπομένων, υπέρ του ΤΠΔΥ, για όσους δε δεν είναι ασφαλισμένοι στο ΤΠΔΥ η εισφορά δίδεται υπέρ του ΟΑΕΔ.
Αρθρο 3
Στη συνέχεια του ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ Ι και της 1ης Σύμβασης «Δανειακής Διευκόλυνσης», ύψους 80.000.000 ευρώ, προωθήθηκε, σε συνεργασία με την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους, μέσα από μια διαδικασία ανταλλαγής ομολόγων και νέες δανειακές συμβάσεις. Ως προϋπόθεση για την προώθηση της όλης διαδικασίας, προωθήθηκε η υπογραφή ενός ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΙΙ, το οποίο, στη συνέχεια του ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ Ι, επιφέρει ακόμα μεγαλύτερο τσάκισμα στα δικαιώματα και τη ζωή της εργατικής τάξης και των φτωχότερων λαϊκών στρωμάτων, και μάλιστα τσάκισμα διάρκειας 30 ετών, επιχειρώντας να τους δώσει το τελειωτικό χτύπημα, προκειμένου το κεφάλαιο και οι επιχειρηματικοί όμιλοι να ξεπεράσουν την καπιταλιστική κρίση.
Με το άρθρο 1 παρ. 2 περίπτωση α΄ του ν. 4046/2012 πέρασε από τη Βουλή η έγκριση του σχεδίου νέου αυτού Μνημονίου Συνεννόησης (ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΙΙ), και στη συνέχεια υπεγράφη αυτό καθαυτό το σχετικό Μνημόνιο.
Ως απαραίτητο προαπαιτούμενο για την εκταμίευση των ενισχύσεων από την ΕΕ, στα πλαίσια της προώθησης του σχεδίου ανταλλαγής ομολόγων, για το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους, με την παράγραφο 6 του άρθρου 1 του ν. 4046/2012, προωθήθηκαν ως διατάξεις με άμεση νομική ισχύ και προς άμεση εφαρμογή, οι διατάξεις του νέου ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΙΙ, που αφορούσαν το παραπέρα τσάκισμα των μισθών, των Συλλογικών Συμβάσεων και των εργασιακών σχέσεων. Συγκεκριμένα, προωθήθηκαν οι πιο κάτω ρυθμίσεις:
* Μείωση του γενικού κατώτατου μισθού κατά 22% και κατάργηση της ΕΓΣΣΕ 2010 - 2012. Ο βασικός μεικτός μισθός από 751 ευρώ πήγε στα 586 ευρώ. Το μεροκάματο από 33,57 ευρώ μεικτά πήγε στα 26,18 ευρώ μεικτά. Μείωση του γενικού κατώτατου μισθού κατά 32% για τους νέους μέχρι 25 ετών και για τους μαθητευόμενους. Από 751 ευρώ μεικτά πήγε στα 511 ευρώ μεικτά. Το μεροκάματο από 33,57 ευρώ μεικτά πήγε στα 22,83 ευρώ μεικτά.
* Οι παραπάνω μειώσεις γίνονται μονομερώς από τον εργοδότη, χωρίς τη συναίνεση των εργαζομένων.
* Μείωση του χρόνου μετενέργειας, μετά τη λήξη της ΣΣΕ, από 6 σε 3 μήνες. Από εκεί και πέρα διατηρούνται πλέον μόνο ο βασικός μισθός και τέσσερα επιδόματα, εφόσον προϋπάρχουν. Οι υπόλοιποι όροι των προηγούμενων ΣΣΕ καταργούνται μονομερώς από τον εργοδότη. Πρόκειται για ρυθμίσεις που πετσοκόβουν τους μισθούς μέχρι και 40%.
* Κατάργηση του δικαιώματος για μονομερή προσφυγή στη Διαιτησία μετά από την άρνηση της πρότασης του μεσολαβητή και καθιέρωση της από κοινού προσφυγής (εργαζομένων και εργοδοτών) σε αυτήν. Ετσι, τα συνδικάτα δεν θα μπορούν πλέον να προσφεύγουν στον ΟΜΕΔ χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του εργοδότη.
* Περιορισμός της διαιτητικής απόφασης στον καθορισμό του βασικού μισθού και ημερομισθίου.
* Πάγωμα των αυξήσεων σε μισθούς και ωριμάνσεις μέχρι τη μείωση του ποσοστού ανεργίας στη χώρα κάτω από το 10%.
* Κατάργηση της μονιμότητας στις πρώην ΔΕΚΟ.
Στο ίδιο, το πιο πάνω άρθρο 1 παρ. 6 του ν. 4046/2012, προβλέπεται η έκδοση αποφάσεων του Υπουργικού Συμβουλίου, με τις οποίες θα ρυθμίζονται ειδικότερα ζητήματα αναγκαία για την εφαρμογή των αμέσως πιο πάνω περιγραφέντων βαθιά αντεργατικών ρυθμίσεων του Μνημονίου, που έχουν άμεση νομική ισχύ και εφαρμογή. Στα πλαίσια αυτά, πράγματι εκδόθηκε η υπ. αριθμ. 6/28.2.2012 Πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου (ΦΕΚ 38Α/28.2.2012), με την οποία διευκρινίστηκαν (κατά αντεργατικό επίσης τρόπο) ζητήματα που αφορούσαν τις πιο πάνω ρυθμίσεις.
Το Μνημόνιο Συνεννόησης (ΜΝΗΜΟΝΙΟ Ι), που το κύριο μέρος του περιλήφθηκε ως Παράρτημα στο ν. 3845/2010 και στη συνέχεια υπογράφηκε στις 3 Μαΐου 2010, το οποίο στη συνέχεια αναθεωρήθηκε κατόπιν συμφωνιών της ελληνικής κυβέρνησης με την τρόικα, αποτέλεσε το προαπαιτούμενο για τη σύναψη της «Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης», ύψους 80.000.000 ευρώ, η οποία υπεγράφη στις 8 Μαΐου 2010, μεταξύ της Ελλάδας και της Τράπεζας της Ελλάδας με τα κράτη - μέλη της Ευρωζώνης, σε διακυβερνητικό πλαίσιο μέσω συγκεντρωτικών διμερών δανείων.
Στη συνέχεια, και επειδή η κρίση συνέχισε να βαθαίνει, αποφασίσθηκε ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση, τα όργανα της ΕΕ και το ΔΝΤ το λεγόμενο κούρεμα του χρέους που συνοδεύτηκε με νέα, ακόμη πιο δυσβάστακτα βάρη για τα λαϊκά στρώματα.
Mε τον ν. 4046/2012 (άρθρο 1 παρ. 1 και υποπαράγραφοι α έως δ) προωθήθηκε η έγκριση των Σχεδίων ενός πακέτου τεσσάρων συμβάσεων, όπως αυτές περιγράφονται στις αντίστοιχες διατάξεις, στα πλαίσια της «χρηματοδοτικής διευκόλυνσης», για την υλοποίηση του «κουρέματος» του ελληνικού χρέους.
Επίσης, με την παράγραφο 4 του άρθρου 1 του ν. 4046/2012 δόθηκε η εξουσιοδότηση προς τον Ελληνα υπουργό Οικονομικών να υπογράψει με το ΕΤΧΣ και την Τράπεζα της Ελλάδας τη Σύμβαση παροχής Διευκόλυνσης για την Ανακεφαλαιοποίηση των Τραπεζών.
Στην παρ. 5 του άρθρου 1 του ν. 4046/2012 ορίζεται ότι το σύνολο των πιο πάνω συμβάσεων ισχύουν από την ημερομηνία υπογραφής τους.
Την 1η Μαρτίου 2012 υπογράφηκαν όλες οι συμβάσεις, τα Σχέδια των οποίων είχαν εγκριθεί με τις προαναφερθείσες διατάξεις της παρ. 1, του άρθρου 1, του ν. 4046/2012, καθώς και η πιο πάνω αναφερθείσα Σύμβαση Διευκόλυνσης για την Ανακεφαλαιοποίηση των Τραπεζών.
Με το άρθρο 2 του ν. 4046/2012, στα πλαίσια του «κουρέματος» του ελληνικού χρέους, μέσα από τη διαδικασία αντικατάστασης των ομολόγων Ελληνικού Δημοσίου με νέους τίτλους, καθορίστηκαν ρυθμίσεις για τη μεταφορά των νέων τίτλων στους δικαιούχους τους.
Επίσης, με το άρθρο 3 του ν. 4046/2012, ρυθμίστηκαν ορισμένα φορολογικού χαρακτήρα ζητήματα σχετικά με την πιο πάνω ανταλλαγή των ομολόγων του ελληνικού δημοσίου.
Στο ίδιο αυτό άρθρο 3 του ν. 4046/2012 (παρ. 8 και 9) συμπεριλήφθηκαν και οι εξής απαράδεκτες διατάξεις: Η μία εξ αυτών, ανέθετε στην Τράπεζα της Ελλάδας, ως διαχειριστή του Κοινού Κεφαλαίου των ΝΠΔΔ (π.χ. Νοσοκομεία, ΑΕΙ) και των Ασφαλιστικών Φορέων (Ασφαλιστικά Ταμεία), να αποφασίζει τη συμμετοχή αυτού του κεφαλαίου στο πρόγραμμα ανταλλαγής τίτλων του ελληνικού δημοσίου, παρέχοντας ταυτόχρονα πλήρη ασυλία στα στελέχη της ΤτΕ που θα ασκούσαν την πιο πάνω αρμοδιότητα. Με την άλλη διάταξη εξασφαλίστηκε, κατά παρέκκλιση κάθε γενικής ή ειδικής διάταξης νόμου ή καταστατικού, η παροχή της αρμοδιότητας της λήψης απόφασης για συμμετοχή στο πρόγραμμα ανταλλαγής τίτλων του ελληνικού δημοσίου των ημεδαπών ΝΠΔΔ και Ασφαλιστικών Φορέων, αποκλειστικά στο συλλογικό όργανο διοίκησης των πιο πάνω νομικών προσώπων, εξασφαλίζοντας παράλληλα στα πρόσωπα που θα συμμετείχαν στα πιο πάνω συλλογικά όργανα και στην λήψη της πιο πάνω απόφασης περί συμμετοχής στο πρόγραμμα ανταλλαγής των ομολόγων πλήρη ασυλία (απαλλαγή από ευθύνη, ποινική, αστική, διοικητική ή άλλη).
Με την εφαρμογή των πιο πάνω απαράδεκτων ρυθμίσεων, σε συνδυασμό με την ισχύ των κανόνων που θεσπίστηκαν με τον ν. 4050/2012, όπως θα αναφέρουμε πιο κάτω, «κουρεύτηκαν» σε ποσοστό μεγαλύτερο του 50% τα κεφάλαια που διέθεταν τα πιο πάνω ΝΠΔΔ (Νοσοκομεία, ΑΕΙ, Ασφαλιστικά Ταμεία κ.λπ.), δημιουργώντας τεράστια προβλήματα επιβίωσής τους και μάλιστα στα πλαίσια της εντεινόμενης οικονομικής κρίσης και της δραματικής μείωσης της κρατικής χρηματοδότησης προς αυτά.
Στη συνέχεια, με τις διατάξεις του νόμου 4050/2012 προωθήθηκαν ρυθμίσεις που αποσκοπούσαν στην αποτελεσματικότερη και με λιγότερους, για τους πιστωτές, κραδασμούς, εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους, μέσα από τη θεσμοθέτηση ομοιόμορφων κανόνων συλλογικής δράσης για την αντικατάσταση των τίτλων που κατέχουν, τίτλων που έχουν εκδοθεί ή έχουν την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου, στα πλαίσια του προγράμματος ανταλλαγής ομολόγων.
Επίσης, με το ν. 4060/2012, κυρώθηκε η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, με την οποία εγκρίθηκε το σχέδιο της «Κύριας Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης» (αναφέρεται για λόγους συντομίας και κατανόησης ως 2ηΔανειακή Σύμβαση), η οποία αποτελεί την τελευταία, μέχρι στιγμής, πράξη στην όλη διαδικασία αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, όπως την περιγράψαμε πιο πάνω, προς όφελος των πιστωτών της χώρας μας. Η πιο πάνω Κύρια Σύμβαση, η οποία φέρεται να έχει υπογραφεί στα μέσα Μαρτίου 2012, συνολικού ποσού 109 περίπου δισ. ευρώ, υποθηκεύει για μια τουλάχιστον τριακονταετία τις όποιες λαϊκές ανάγκες στο βωμό της διασφάλισης της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των μονοπωλιακών ομίλων και έχει τα εξής βασικά χαρακτηριστικά:
* Ο βαθιά ταξικός και αντιλαϊκός χαρακτήρας της, δεδομένου ότι προαπαιτούμενο για την εκταμίευση κάθε δόσης είναι η απαρέγκλιτη εφαρμογή των μέτρων που έχουν συμπεριληφθεί στα ΜΝΗΜΟΝΙΑ Ι και ΙΙ, καθώς επίσης και στις κάθε φορά αναθεωρήσεις τους.
* Απαγορεύει την οποιαδήποτε αλλαγή των όρων της Δανειακής Σύμβασης, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των δανειστών.
* Οι πόροι από τη Δανειακή Σύμβαση θα αξιοποιηθούν για την εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους, τη λεγόμενη δημοσιονομική πειθαρχία της ελληνικής οικονομίας, τη θωράκιση της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλιακών ομίλων. Ούτε δεκάρα τσακιστή δεν πρόκειται να δοθεί για μισθούς, συντάξεις, για την κάλυψη και τη χρηματοδότηση των υπαρκτών και κοινωνικών αναγκών στην Παιδεία, στην Υγεία, στην Πρόνοια. Αντίθετα, οι κρατικές δαπάνες για την κάλυψη αυτών των αναγκών συνεχώς θα συρρικνώνονται.
* Στη Δανειακή Σύμβαση υπάρχει όρος που δεσμεύει τα έσοδα του ελληνικού κράτους για την κατά απόλυτη προτεραιότητα εξυπηρέτηση των δανειστών, του «Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης», του ΔΝΤ και χρησιμοποίηση του τυχόν περισσεύματος για τη χρηματοδότηση των κοινωνικών αναγκών.
* Η αμετάκλητη παραίτηση από την ασυλία, τόσο του ελληνικού δημοσίου όσο και της ΤτΕ. Είναι μια απαράδεκτη ρύθμιση, η οποία επιτρέπει στους πιστωτές, σε περίπτωση αθέτησης των υποχρεώσεων της χώρας μας, να προχωρήσουν σε κατάσχεση της ιδιωτικής περιουσίας του ελληνικού κράτους, κινητής και ακίνητης, αλλά και των εσόδων που θα προέρχονται από την αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου, από την αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου, των πλουτοπαραγωγικών πηγών, όπως χρυσού, κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου.
Εχοντας ως δεδομένα ότι:
Α) Τα κείμενα του πακέτου όλων των πιο πάνω Δανειακών Συμβάσεων που υπογράφηκαν από τις κυβερνήσεις της χώρας, δεν έχουν κυρωθεί από την ελληνική Βουλή με τις προβλεπόμενες από το Σύνταγμα διαδικασίες (άρθρο 36 παρ. 2 Σ). Μάλιστα, τόσο η 1η Δανειακή Σύμβαση, στα πλαίσια του Μνημονίου Ι, όσο και η Σύμβαση για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών δεν πέρασαν, ούτε καν ως Σχέδια από τη Βουλή για να εγκριθούν, όπως το υπόλοιπο πακέτο των Δανειακών Συμβάσεων.
Το ΚΚΕ από την αρχή έχει ξεκαθαρίσει ότι, για την ύπαρξη του δημόσιου χρέους δεν ευθύνεται η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, αλλά αυτή είναι αποτέλεσμα της φιλομονοπωλιακής πολιτικής και των τεράστιων φοροαπαλλαγών και άλλων μέτρων υπέρ του κεφαλαίου που όλες τις προηγούμενες δεκαετίες έπαιρναν οι ελληνικές κυβερνήσεις, μέσα και από τη συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΕ και επομένως πρέπει ο ελληνικός λαός να μη νομιμοποιήσει το δημόσιο χρέος. Δεν χρωστάει, του χρωστάνε. Επομένως, το συμφέρον για το λαό μας είναι να πάψει να δεσμεύεται η Ελλάδα από το περιεχόμενο όλων αυτών των συμβάσεων έναντι των οργάνων της ΕΕ, του ΔΝΤ και των πιστωτών.
Με την παράγραφο 1 του άρθρου 3, καταργείται στο σύνολό του ο ν. 4046/2012, καθώς και η υπ' αρίθμ. 6/28.2.2012 ΠΥΣ.
2. Με την παράγραφο 2, καταργούνται οι νόμοι 4050/2012 και 4060/2012.
3. Με την παράγραφο 3, καταργείται το Μνημόνιο ΙΙ και οι σχετικές επιστολές πρόθεσης της ελληνικής κυβέρνησης.
4. Με την παράγραφο 4, ορίζεται ότι η Ελλάδα παύει να δεσμεύεται έναντι οποιουδήποτε από το περιεχόμενο του Μνημονίου ΙΙ.
5. Με την παράγραφο 5, καταργούνται οι εφαρμοστικοί του Μνημονίου Συνεννόησης Νόμοι 4051/2012, 4052/2012, 4058/2012 και 4070/2012, καθώς επίσης και κάθε άλλη διάταξη ουσιαστικού δικαίου με κανονιστικό περιεχόμενο (π.χ. Υπουργικές Αποφάσεις, Προεδρικά Διατάγματα), που εκδόθηκε κατ' εξουσιοδότηση του ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΙΙ και των εφαρμοστικών αυτού νόμων. Ειδικότερα δε:
Ο Ν. 4051/2012 περιλαμβάνει νομοθετικές ρυθμίσεις με τις οποίες επιδιώκεται η ουσιαστική εφαρμογή του Μνημονίου Συνεννόησης που κυρώθηκε με το Ν. 4046/2012. Σε σχέση με τις ειδικότερες ρυθμίσεις επισημαίνονται ενδεικτικά τα ακόλουθα:
α) Καταρχήν μειώνεται κατά 12% το ποσό της μηνιαίας κύριας σύνταξης των συνταξιούχων του Δημοσίου κατά το μέρος που αυτή υπερβαίνει τα 1.300 ευρώ. Κατά το ίδιο ποσοστό μειώνονται οι χορηγίες του Δημοσίου, οι συντάξεις των πρώην υπαλλήλων ΟΤΑ και ΝΠΔΔ, που συνταξιοδοτούνται κατά τις δημοσιοϋπαλληλικές διατάξεις, καθώς και οι συντάξεις του πρώην προσωπικού του ΟΣΕ και των πρώην υπαλλήλων των ασφαλιστικών ταμείων του προσωπικού των Σιδηροδρομικών Δικτύων. Σημειωτέον ότι οι ως άνω μειώσεις χώρισαν αναδρομικά από την 1-1-2012.
β) Τροποποιείται ο κρατικός προϋπολογισμός οικονομικού έτους 2012, με τη μείωση συνολικά κατά 1.945.700.000 ευρώ των πιστώσεων των υπουργείων.
δ) Επαναπροσδιορίζεται ο χρόνος απόδοσης στο Ελληνικό Δημόσιο των ποσών του Ειδικού Τέλους Ηλεκτροδοτούμενων Δομημένων Επιφανειών που εισπράττονται από τη ΔΕΗ και τους εναλλακτικούς προμηθευτές ηλεκτρικού ρεύματος.
ε) Επανακαθορίζεται ο τρόπος καταβολής του ποσού της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης.
στ) Μειώνεται κατά 25 ο συνολικός αριθμός των Ινστιτούτων Ερευνητικών Φορέων, τα οποία συγχωνεύονται.
ζ) Μειώνεται αναδρομικά από 1-1-2012 κατά 12% το ποσό της καταβλητέας την ημερομηνία αυτή κύριας σύνταξης των συνταξιούχων της ΤτΕ και των λοιπών φορέων αρμοδιότητας του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης που υπερβαίνει τα 1.300 ευρώ. Κατά το ίδιο ποσοστό, μειώνεται και το ήμισυ του συνολικού ποσού κύριας και επικουρικής σύνταξης, που χορηγείται από το Ενιαίο Ταμείο Ασφάλισης Τραπεζοϋπαλλήλων και το Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης Μισθωτών σε συνταξιούχους προσυνταξιοδοτικού καθεστώτος. (Μείωση στις συντάξεις του ΝΑΤ κατά 7% από το πρώτο ευρώ).
η) Μειώνονται αναδρομικά από 1-1-2012 τα καταβαλλόμενα ποσά συντάξεων (ΕΤΕΑΜ, ΤΕΑΙΤ, ΤΕΑΔΥ κ.λπ.) κλιμακωτά και δη κατά ποσοστό 10% για ποσά σύνταξης έως 250 ευρώ, 15% έως 300 ευρώ, 20% από 300,01 και άνω. Κατά τα ίδια ποσοστά μειώνεται και το ήμισυ του συνολικού ποσού κύριας και επικουρικής σύνταξης που χορηγείται από το ΕΤΑΤ και το ΕΤΕΑΜ σε συνταξιούχους προσυνταξιοδοτικού καθεστώτος.
θ) Τέλος, ρυθμίζονται ζητήματα ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζικών ιδρυμάτων.
Περαιτέρω, εφαρμοστικοί του Ν. 4046/2012 τυγχάνουν και οι Ν. 4052/2012 και 4058/2012, αναφερόμενοι κυρίως σε ζητήματα Υγείας και Πρόνοιας.
Ειδικότερα σε ό,τι αφορά το Ν. 4052/2012:
α) Καταργείται η αυτοτελής λειτουργία 50 νοσοκομείων τα οποία «διασυνδέονται» στα υπόλοιπα 82 με ενιαίους οργανισμούς.
β) Μειώνεται ο συντελεστής υπολογισμού του ωρομισθίου των εφημεριών των γιατρών.
γ) Μεταφέρονται οι τομείς της Πρόνοιας στο Υπουργείο Εργασίας από το υπουργείο Υγείας και συνδέονται οι παροχές με τις ασφαλιστικές εισφορές, όπως στο «πρόγραμμα κατ' οίκον φροντίδας των συνταξιούχων», το οποίο θα χρηματοδοτείται από την παρακράτηση μέρους των ασφαλιστικών εισφορών και θα παρέχεται με βάση τον κανονισμό σε ελάχιστους εξαθλιωμένους.
δ) Απελευθερώνεται το ωράριο λειτουργίας των φαρμακείων.
ε) Καθιερώνεται η συνταγογράφηση φαρμάκων με βάση τη δραστική ουσία και με κριτήριο το φθηνότερο φάρμακο, με βάση το οποίο θα αποζημιώνει το ασφαλιστικό ταμείο τους ασφαλισμένους.
στ) Καταργούνται πέντε ψυχιατρικά νοσοκομεία.
ζ) Καταργούνται τα επιδόματα των πολυτέκνων με εισόδημα πάνω από 45.000 ευρώ.
Επίσης, με το Ν. 4058/2012 παρέχεται η δυνατότητα πρόσληψης επαγγελματιών Υγείας όλων των κλάδων και ειδικοτήτων στα Νοσοκομεία, ΚΥ, ΟΚΑΝΑ, με δελτίο απόδειξης παροχής υπηρεσιών, ενώ με σειρά Υπουργικών Αποφάσεων επιβλήθηκε μια σειρά ρυθμίσεων, όπως ενδεικτικά:
-- Η αύξηση του εισιτηρίου των εξωτερικών ιατρείων των νοσοκομείων.
-- Η καθιέρωση της λεγόμενης θετικής λίστας των φαρμάκων με περιορισμό των φαρμάκων που εντάσσονται σ' αυτήν με αποτέλεσμα την αύξηση των φαρμάκων που πληρώνονται 100% από τους ασθενείς.
-- Η μείωση με το νέο Κανονισμό Εκτίμησης Βαθμού Αναπηρίας των ποσοστών αναπηρίας και ο αποκλεισμός από τη δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη σημαντικού αριθμού αναπήρων και χρονίως πασχόντων.
-- Παρακράτηση μέρους της σύνταξης των χρονίως πασχόντων για την πληρωμή των ιδρυμάτων, στα οποία νοσηλεύονται.
-- Καταργούνται τα οικοτροφεία και τα τμήματα Μαθητικής Μέριμνας των Μέσων Τεχνητών Επαγγελμάτων Νοσηλευτικών Σχολών σε 9 δημόσια νοσοκομεία και 5 Επαγγελματικές Σχολές Βοηθών Νοσηλευτών.
Επίσης, εφαρμοστικός νόμος του ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΙΙ είναι και ο Ν.4070/2012, με τον οποίο προβλέπονται:
Α) Περαιτέρω απελευθέρωση στο χώρο των τηλεπικοινωνιών.
Β) Περαιτέρω απελευθέρωση στις Μεταφορές και πιο συγκεκριμένα στα ΤΑΞΙ. Είναι διαδικασία που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων σε βάρος των αυτοαπασχολούμενων και της εξυπηρέτησης των λαϊκών αναγκών.
6. Με την παράγραφο 6, προβλέπεται η μονομερής καταγγελία από την Ελλάδα του συνόλου των Δανειακών Συμβάσεων που υπογράφηκαν στα πλαίσια του Μνημονίου ΙΙ.
7. Με την παράγραφο 7, ορίζεται ότι η Ελλάδα παύει να δεσμεύεται έναντι οποιουδήποτε από το περιεχόμενο των πιο πάνω Δανειακών Συμβάσεων.
8. Με την παράγραφο 8, ορίζεται ότι η κυβέρνηση της Ελλάδας αναλαμβάνει την υποχρέωση να καλύψει με κρατική χρηματοδότηση τη ζημιά και τις απώλειες που υπέστησαν τα ΝΠΔΔ και τα Ασφαλιστικά Ταμεία από τη συμμετοχή στη διαδικασία ανταλλαγής των τίτλων σύμφωνα με το άρθρο 3 παρ. 8 και 9 του καταργούμενου ν. 4046/2012.
Αρθρο 4
Με το άρθρο 4, καθορίζεται ο χρόνος έναρξης ισχύος των διατάξεων της παρούσας πρότασης νόμου.

Στέγη της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και του αντικομμουνισμού

Aris Oikonomou Το αντιδραστικό περιεχόμενο του μουσείου επιβεβαιώνει ότι οι αστοί και η Ευρωένωσή τους έχουν βαθιά επίγνωση...

TOP READ