17 Ιουλ 2015

ΠΟΙΑ ΠΡΟΔΟΣΙΑ;

 ΠΟΙΑ ΠΡΟΔΟΣΙΑ;





Η καγκελάριος Α. Μέρκελ  μιλώντας στο γερμανικό κοινοβούλιο για την έγκριση της συμφωνίας με την ελληνική πλευρά υπογράμμισε πως ««Με τo αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος χάθηκε το σημαντικότερο νόμισμα, η αξιοπιστία» ενώ, απαριθμώντας τις επιλογές που είχαν, απέρριψε την οδό της "ένωσης μεταφορών κεφαλαίων", που θα ήταν το τέλος της κοινότητας Δικαίου, με ένα κούρεμα, που όμως απαγορεύεται» καθώς και την εγκατάλειψη της Ελλάδας «με επακόλουθο το χάος στην Ελλάδα, αλλά αυτό θα ήταν το τέλος της υπευθυνότητας, και με εμάς αυτό δεν γίνεται».
Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Φίλης προχτές στη Βουλή  αναφέρθηκε ότι πολλοί  από αυτούς που έχουν θητεύσει στο κίνημα της αριστεράς βρέθηκαν «αντιμέτωποι με την ηθική της ευθύνης και την ηθική του φρονήματος»
Ο Π. Λαφαζάνης πριν από τη συμφωνία που καταψήφισε διακήρυττε πως ήθελε μια «συμφωνία που να σέβεται την αξιοπρέπεια της χώρας και του λαού, και να ανοίγει παράθυρα για διέξοδο από τη σημερινή κρίση»
               Εμπιστοσύνη κι αξιοπρέπεια, ευθύνη,  δίκαιο  κλπ. στο λόγο των διαπραγματευομένων –ΕΕ και Ελλάδος- σαν να είναι έννοιες απόλυτες, αμετακίνητες, απολιθωμένες, σαν το νόημά τους να μην αντανακλά την αιτιακή αλληλουχία ανάμεσα στην οικονομική συγκρότηση της κοινωνίας και το ιδεολογικό της εποικοδόμημα. Τέτοιες και παρόμοιες δηλώσεις δεν γίνονται παρά για να αφήνουμε το  έδαφος της πραγματικότητας  των ταξικών συμφερόντων και συγκρούσεων, επιδιώκοντας να χαθούμε σε  μια νέα πραγματικότητα στη σφαίρα της ηθικής ενέργειας, που περιλαμβάνει το δίκαιο, την αλληλεγγύη, την αξιοπρέπεια κλπ. Με παραμορφωμένες όλες τις  έννοιες που μ’ αυτές προσπαθούμε να συλλάβουμε την πραγματικότητα σε αγαστή συμφωνία οι «αριστεροί» με «φιλελεύθερους» που τους  καταγγέλλουν  μεθυσμένοι από την φρασεολογία τους και τον κούφιο λυρισμό τους μας γυρνάν έναν αιώνα πίσω, να ξαναπιστέψουμε πως η αστική κοινωνία  δεν είναι θεμελιωμένη πάνω στην αδικία, στην ασυνείδητη εκμετάλλευση και στην έσχατη εξαθλίωση του μεγαλύτερου μέρους της ανθρωπότητας.
               Στα  χρόνια της κρίσης η αριστερά του ρεφορμισμού, των πολυποίκιλων  κινημάτων, του αντικομμουνισμού κλπ. έπεισε πως είναι σε θέση να επιβάλλει την εναλλακτική λύση στα αδιέξοδα των μνημονίων σαν πολιτική δύναμη μιας μεγάλης πλειοψηφίας του λαού και ότι μπορούσε να γίνει πειστική και υπεύθυνη κυβερνητική δύναμη, αντλώντας την πολιτική της δύναμη από τη  σχέση εκπροσώπησης, που μετακυλίστηκε από το ΠΑΣΟΚ σ’  αυτήν, με  μεγάλο τμήμα του λαού.  Ταχύτατα,  σε λιγότερο από εξάμηνο, οπισθοχώρησε στην επίθεση του κεφαλαίου, αποκαλύπτοντας τον πραγματικό συσχετισμό των δυνάμεων στην κεντρική πολιτική σκηνή υπέρ της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης και παρουσιάζοντας την ολοκληρωτική ακύρωση όλων των κατακτήσεων των λαϊκών δυνάμεων σαν τη μόνη εναλλακτική λύση για να μην «ανατιναχτεί» η χώρα.
Κι ενώ όλα τα χρόνια της μεταπολίτευσης, αλλά ακόμα και τώρα στην κρίση, γνωρίζαμε πως η κοινή ουσία των ρεφορμιστικών δυνάμεων της αριστεράς στην πολιτική της έκφρασης ήταν ο προσανατολισμός των αγώνων στην ανάληψη της διακυβέρνησης, πάει να πει της διαχείρισης του καπιταλισμού,  πιστεύοντας στις διακηρύξεις για μεταρρυθμίσεις στο κράτος και την οικονομία υπέρ των λαϊκών δυνάμεων,  τώρα που διαπιστώθηκαν τα μηδενικά όρια αυτών των μεταρρυθμίσεων μιλάμε για προδοσία και πραξικόπημα.  Κι όμως  χρόνια ολόκληρα η ίδια η αριστερά, με τα ποικίλα επίθετα, προωθούσε την αντίληψη, και η πλειοψηφία των οπαδών της αποδεχόταν, με συμμετοχή σε κυβέρνηση ή ανάληψη της τον  μετασχηματισμό των κρατικών μηχανισμών, την αναδιανομή του εισοδήματος κλπ. ενώ η κυρίαρχη ιδεολογία της και στρατηγική διαποτίζεται από την επιδίωξη για ταξική συνεργασία, υπέρ βέβαια της κυρίαρχης τάξης,  και προσπάθεια αποφυγής της ταξικής σύγκρουσης και  της αποφασιστικής  ρήξης. Με το δημοψήφισμα  δεν έκανε άλλο παρά να χρησιμοποιήσει το δυνατό σημείο της καπιταλιστικής κυριαρχίας, την απόσπαση συναίνεσης των μαζών μέσω του μύθου της λαϊκής κυριαρχίας, για να  συνεχίζει να τις υπνωτίζει  με την αναγνώριση της αναγκαιότητας της πάλης  μέσα στους θεσμούς. Δεν υπήρξε λοιπόν καμιά προδοσία, όσο κι αν αυτή η ερμηνεία για την σύνταξη και ψήφιση του 3ου μνημονίου από την αριστερά είναι αρκετά βολική, γιατί δεν ακυρώνει την πολιτική της μεταθέτοντας την ευθύνη σε πρόσωπα, ούτε και κανένα πραξικόπημα. Ο καπιταλισμός χρησιμοποιεί όλα τα μέσα και εφεδρείες που διαθέτει. Μόνο που εμείς, εμποτισμένοι με την αστική ιδεολογία επειδή πιστέψαμε για σημαντικές τις μάχες πάνω σε δευτερεύουσες  πλευρές της καπιταλιστικής κυριαρχίας και  κάτω από άλλες συνθήκες συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι τέτοιες μάχες είναι κι αυτές της εποχής  της καπιταλιστικής κρίσης.
  Τα στοιχεία είναι διαφανή:  η υποταγή των αγώνων στην προοπτική σχηματισμού μιας αριστερής κυβέρνησης, η υπόσχεση για  προώθηση μιας άλλης οικονομικής πολιτικής, κόντρα μάλιστα στα διεθνή καπιταλιστικά κέντρα με άξονα το καπιταλιστικό κράτος, η προσδοκία για  χρησιμοποίηση  των κρατικών μηχανισμών για μεγάλες φιλολαϊκές μεταρρυθμίσεις, η υποκατάσταση της ταξικής πάλης από διαπραγματεύσεις δεν ανοίγουν δρόμο για μια έστω κάπως πιο φιλολαϊκή πολιτική αλλά δημιουργούν, με τον παροπλισμό των λαϊκών μαζών,  τις καλύτερες προϋποθέσεις για νίκη της εντεινόμενης επίθεσης  του κεφαλαίου ενάντια στις δυνάμεις της εργασίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ παγίδευσε και απλώς φαίνεται πως  αυτοπαγιδεύθηκε και ο ίδιος στις κλασικές αυταπάτες της σοσιαλδημοκρατίας με την  πλήρη εγκατάλειψη του μαρξισμού. Στην πραγματικότητα είναι κι αυτός ένας τρόπος να είσαι έγκυρος διαχειριστής της στρατηγικής του καπιταλισμού με εκμετάλλευση των οραμάτων των λαϊκών στρωμάτων για μια καλύτερη κοινωνία.  Γι΄ αυτό  και του απομένει μόνη ερμηνεία για την πραγματικότητα εκείνη που βασίζεται στο μη ορθολογικό και στην ψυχολογία της εκδίκησης ή ταπείνωσης, η οποία στηρίζεται στη θεωρία της εξωτερικής ταπείνωσης και της εσωτερικής προδοσίας.
Και κάπως έτσι η στροφή των μαζών θα είναι ταχύτερη. Οι κατεστραμμένες πλέον μεσαίες και μικροαστικές τάξεις εξομοιώνονται οικονομικά με το προλεταριάτο. Ενώ όμως το βιοτικό τους επίπεδο υποχωρεί δραματικά, πολιτικά διατηρούν την αστική τους κουλτούρα και την απέχθειά τους για τις κομμουνιστικές ιδέες. Με το φανατικό αστικό ρομαντισμό τους και με αποσπασματική πολιτική συνείδηση όσες δεν θα καταφεύγουν στα σαλπίσματα  του εθνικισμού και στο ρατσισμό με αποτέλεσμα να στραφούν σε φασίζουσες πολιτικές με  δημοκρατικές διακηρύξεις, θα ευελπιστούν οικονομική ανάκαμψη από ΕΕ. Το προλεταριάτο από την άλλη ολοένα και περισσότερο θα συνειδητοποιεί την αβουλία και ανικανότητα των αριστερών να υπερασπιστούν το βιοτικό επίπεδο και τα κεκτημένα εργατικά δικαιώματα, με κίνδυνο, για την κυρίαρχη τάξη, να  μετακινηθεί προς το κομμουνιστικό κόμμα. Κι έτσι αριστερές πλατφόρμες, γκρουπούσκουλα που προωθούνταν υπερβολικά από ΜΜΕ όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ προσπαθούν να γίνουν τα αναχώματα προς μια τέτοια στροφή.  
Γι’ αυτό και «Η ολόπλευρη ενίσχυση του ΚΚΕ κι η συμπόρευση μαζί του είναι προαπαιτούμενο για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος και τη συγκρότηση μιας ισχυρής λαϊκής συμμαχίας, που θα αγωνίζεται για κάθε λαϊκό πρόβλημα, θα διεκδικεί άμεσα μέτρα ανακούφισης, ανάκτηση απωλειών, με σταθερή «πυξίδα» την πάλη ενάντια στα μονοπώλια και τον καπιταλισμό»

: Ιδού η «εναλλακτική», κύριοι!!!

: Ιδού η «εναλλακτική», κύριοι!!!




 «Εναλλακτική υπάρχει;» ρωτούσε ο κ.Τσίπρας όταν προχτές στη Βουλή, ως άλλος Σαμαράς, ως άλλος Βενιζέλος, ως άλλος Παπαδήμος και Παπανδρέου, ψήφιζε το δικό του, το «αριστερό» Μνημόνιο, το «Μνημόνιο Τσίπρα».

Και απαντούσε: Όχι, η μόνη εναλλακτική είναι το σχέδιο Σόιμπλε! Άρα, κατά τον κ.Τσίπρα όποιος είναι εναντίον των Μνημονίων είναι υπέρ του… Σόιμπλε!  Αλήθεια τόσα χρόνια που ο κ.Τσίπρας ψήφιζε κατά των Μνημονίων, έπαιζε το παιχνίδι του Σόιμπλε;…

«Υπάρχει εναλλακτική;» ρωτούν υποκριτικά εκείνοι που πρωτοστατούν στον εγκιβωτισμό της σκέψης του λαού στο δίλημμα «ευρώ ή δραχμή», λες κι αυτό είναι το ερώτημα.

 Αλλά φυσικά, όπως η «εναλλακτική» στην καπιταλιστική Ελλάδα της δραχμής δεν ήταν η καπιταλιστική Ελλάδα του ευρώ, έτσι και η «εναλλακτική» στην καπιταλιστική Ελλάδα του ευρώ δεν είναι η επιστροφή στην καπιταλιστική Ελλάδα της δραχμής.

Το «ευρώ ή δραχμή» λοιπόν είναι η παραπειστική προσπάθεια όσων θέλουν να ξεστρατίσουν τη σκέψη του λαού και να κλείσουν αντί να ανοίξουν μια πραγματική συζήτηση για το αν υπάρχει εναλλακτικός δρόμος.

Και το κάνουν την ώρα ακριβώς που οι εξελίξεις βοούν ότι: Άλλη οδός για μια Ελλάδα κυρίαρχη και ένα λαό με προκοπή και με ολόκληρη αξιοπρέπεια δεν υπάρχει από την οδό της εξόδου από την ΕΕ. Και ακόμα παραπέρα: Άλλη οδός από αυτή που περιγράφεται στο ερώτημα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» δεν υπάρχει.

  Αυτή η προοπτική, αυτή η «εναλλακτική», σημαίνει τέτοια συθέμελη ανατροπή που είναι ανόητο να προσπαθούν κάποιοι να την ακυρώσουν ή να την αποδομήσουν με το ερώτημα «ευρώ ή δραχμή».

 Είναι μια προοπτική που ή θα την πορευτεί ο λαός με όρους ανατροπής όλου του συστήματος της κυριαρχίας των μονοπωλίων ή εκείνο που θα ζούμε θα είναι να βλέπουμε τους δήθεν αντιμνημονιακούς χέρι - χέρι με τους δήθεν «εναλλακτικούς» να συνεχίζουν επ’ άπειρον την ευρωχρεοκοπίατου λαού  με μπαμπούλα την δραχμοχρεοκοπίατου λαού και τούμπαλιν.

Στο ερώτημα, επομένως, αν υπάρχει «εναλλακτική» η απάντηση είναι ότι υπάρχει και παραυπάρχει. Μόνο που βρίσκεται έξω τόσο από το σύστημα  της καπιταλιστικής ευρωχρεοκοπίας όσο και από το σύστημα της καπιταλιστικής δραχμοχρεοκοπίας.

 Στην «εναλλακτική» που τόσο πολύ ζητούν να μάθουν αν υπάρχει ο κ.Τσίπρας και φίλοι του (παλιοί και νέοι…) είχαμε αναφερθεί στο κείμενο της στήλης στις 24/6/2015, πριν από λίγες βδομάδες, υπό τον τίτλο «Υπάρχει άλλος δρόμος;».

Στο φόντο των γεγονότων που μεσολάβησαν επιτρέψτε μας την αναδημοσίευση εκείνων των σκέψεων.

 Παρεμπιπτόντως: Ξέρουμε ότι αυτή η εναλλακτική δεν αρέσει στον κ.Τσίπρα και στους φίλους του (παλιούς και νέους). Και φυσικά το τίμιο θα ήταν να πουν την αλήθεια. Να πουν, δηλαδή, ότι αυτή η εναλλακτική δεν τους αρέσει. Και όχι να παριστάνουν μαζί με τα καθεστωτικά τους φερέφωνα ότι «δεν υπάρχει». Αλλά τέτοιες απαιτήσεις τιμιότητας δεν έχουμε.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ;     

Η ιστορία είναι κατάσπαρτη αποδείξεων. Δεν χρειαζόταν ως «μαρτυρία» η επαίσχυντη κατάληξη που είχαν οι περίφημες διαπραγματεύσεις για να πειστούμε:     
 Καμία βελτίωση της ζωής του λαού, καμία ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων του δεν μπορεί να επιτευχθεί σε «συνεννόηση», σε «συνεργασία» με εκείνους που προκαλούν και επιβάλλουν τα βάσανα του λαού.

 Κανένας αγώνας ακόμα και για την πιο μικρή ανακούφιση του λαού από τα βάσανα δεν μπορεί να δικαιωθεί, τίποτα από τα χειρότερα που κάθε φορά επέρχονται δεν μπορεί να αποτραπεί, χωρίς τη ρήξη και τη σύγκρουση με τους δυνάστες του λαού.

Τίποτα από όσα έχει χάσει ο λαός, τίποτα απ’ όσα του έχουν κλαπεί δεν πρόκειται να του επιστραφεί, τίποτα δεν θα μπορέσει να περισώσει απ’ όσα του έχουν απομείνει, σε «συμφωνία» με τους ντόπιους και ξένους άρπαγες και εν αναμονή της «καλοσύνης» τους.       

 Πολύ περισσότερο: Φιλολαϊκή λύση και οριστική έξοδος από την καπιταλιστική κρίση µέσα στα όρια του καθεστώτος που γεννά τις κρίσεις και την βαρβαρότητα, μέσα στα όρια του καπιταλισµού, μέσα στα όρια των «θεσμών» του, δεν υπήρξε ούτε πρόκειται να υπάρξει ποτέ.
Τα τελευταία γεγονότα βοούν: Τα Μνημόνια που θα καταργούνταν συνυπογράφονται, ψηφίζονται και επιβάλλονται με «αριστερό» πλέον πρόσημο.

 Αυτή είναι και η μεγαλύτερη πολιτική και ιστορική «ανορθογραφία» του ΣΥΡΙΖΑ: Αφού καβαλίκεψε στον όρο «Αριστερά» για να διεκπεραιώσει το εμπόριο ελπίδας προεκλογικά, έρχεται τώρα μετεκλογικά με τα πεπραγμένα του να ενσταλάξει στη συνείδηση πλατιών λαϊκών στρωμάτων ότι η Αριστερά είναι μια ακόμα καθεστωτική εκδοχή, ότι είναι «μια από τα ίδια».

 Και ακόμα χειρότερα: Έρχεται να εμπεδώσει στο νου και στην καρδιά των ανθρώπων του μόχθου την ηττοπάθεια ότι «δεν αλλάζει τίποτα». Μέσα από την αποστέωση του όρου «Αριστερά» από το εξεγερτικό και ρηξικέλευθο περιεχόμενό του, ο ΣΥΡΙΖΑ απειλεί να σφηνώσει στο μυαλό των ανθρώπων ότι αφού και η «Αριστερά» δεν τα κατάφερε, τότε μοιραία όσα ζούμε είναι «μονόδρομος», είναι αναπόφευκτα.    
Ψωροκώσταινα;

 Να λοιπόν γιατί οι τελευταίες εξελίξεις (…) απαιτούν να τεθεί και να απαντηθεί για μια ακόμα φορά το ερώτημα: «Υπάρχει άλλος δρόμος»; Υπάρχει κάτι πέρα από τον «μονόδρομο» στον οποίο σέρνεται η Ελλάδα, άλλοτε με όρους «υποταγής» και άλλοτε με όρους «διαπραγματεύσεων»;

Και ακόμα: Πόσο «ρεαλιστική» είναι η προοπτική µιας κοινωνίας χωρίς εκµετάλλευση, όπου πυξίδα της παραγωγής και της διανοµής του παραγόµενου πλούτου θα είναι η ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών;

 Η Ελλάδα που «είναι µια µικρή και αδύναµη χώρα»έχει τις δυνατότητες για να ακολουθήσει έναν τέτοιο δρόµο ανάπτυξης, έξω από τον καπιταλισµό, σε ρήξη και σε σύγκρουση με ό,τι και με όσους καθυποτάσσουν και εξαθλιώνουν το λαό της;

    Απαντάμε: Σε πείσμα όλων των εκδοχών του µύθου της «Ψωροκώσταινας» η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική:

  1) Η Ελλάδα είναι µια χώρα που διαθέτει ικανοποιητικό επίπεδο συγκέντρωσης των µέσων παραγωγής και του εµπορικού της δικτύου.

  2) Παρουσιάζει σηµαντικό επίπεδο ανάπτυξης της σύγχρονης τεχνολογίας.

 3) ∆ιαθέτει πολυάριθµο εργατικό δυναµικό, µε εµπειρία, µε βελτιωµένο µορφωτικό επίπεδο και εξειδίκευση.

  4) ∆ιαθέτει πολυάριθµο και αξιόλογο επιστηµονικό δυναµικό.

5) ∆ιαθέτει φυσικές πλουτοπαραγωγικές και ενεργειακές πηγές, σηµαντικά αποθέµατα ορυκτού πλούτου που συνιστούν συγκριτικό πλεονέκτηµα για την παραγωγή βιοµηχανικών και καταναλωτικών προϊόντων.

 6) Διαθέτει το µεγάλο πλεονέκτηµα να µπορεί να εξασφαλίζει επάρκεια στα είδη διατροφής για τις λαϊκές απαιτήσεις, αλλά και το εξωτερικό εµπόριο.

 7) ∆ιαθέτει ικανότητες για παραγωγή σύγχρονων προϊόντων, µηχανών, εργαλείων και συσκευών.

 Εποµένως από άποψη αντικειµενικών συνθηκών η πατρίδα µας δεν έχει καµία «τεχνική δυσκολία» να διαβεί το κατώφλι ενός άλλου τύπου σχεδιασµό της οικονομίας της, τον κεντρικό πανεθνικό σχεδιασµό στα βασικά και συγκεντρωµένα µέσα παραγωγής σε στρατηγικούς τοµείς όπως η ενέργεια, οι τηλεπικοινωνίες, ο ορυκτός πλούτος, τα ορυχεία, οι βιοµηχανίες, η ύδρευση, οι µεταφορές, το κρατικοποιηµένο τραπεζικό σύστηµα, το σύστηµα συγκέντρωσης, διοχέτευσης και διαχείρισης υλικών πόρων, το εξωτερικό εµπόριο, το συγκεντρωµένο δίκτυο του εσωτερικού εµπορίου.
Πανεθνικός κεντρικός σχεδιασµός

 «Πανεθνικός κεντρικός σχεδιασµός»: Σίγουρα πρόκειται για μια έννοια που βγάζει εκτός εαυτού και τον πιο μειλίχιο πολιτικό εκπρόσωπο του συστήματος. Αλλά οι πολυεθνικές, τα µονοπώλια και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι, αυτοί πρώτοι απ’ όλους γνωρίζουν την αξία του σχεδιασμού. Πολύ απλά διότι µε οργάνωση και σχέδιο λεηλατούν τη χώρα και το λαό. Να λοιπόν γιατί γαυριούν όταν γίνεται λόγος για µια οργάνωση και ένα σχέδιο που θα βγάζει την Ελλάδα από τα νύχια τους!

 Εκτός όµως από τα συµφέροντα των καπιταλιστών υπάρχουν και τα συµφέροντα των εργαζοµένων. Και αυτοί έχουν κάθε λόγο να δουν την αλήθεια που επιδιώκουν να στραγγαλίσουν µε τα αναθέµατά τους οι κεφαλαιοκράτες και οι κάθε απόχρωσης πολιτικοί τους εκπρόσωποι. Ότι δηλαδή η κεντρικά σχεδιασµένη ανάπτυξη της οικονομίας δεν είναι µια επινόηση, µια φαντασίωση, µια ιδέα που «σφηνώθηκε» ετσιθελικά στο µυαλό των κοµµουνιστών.

 Είναι µια αντικειµενική ανάγκη που καταρχήν πηγάζει από τις απαιτήσεις να εξελιχθούν τα ίδια τα µέσα παραγωγής και να αξιοποιηθούν στο έπακρο όλες οι δυνάµεις και οι δυνατότητες που έχει διαµορφώσει η σηµερινή κοινωνία µε την εργασία και µε την επιστήµη.

 Ο κεντρικός σχεδιασµός προσφέρει τη δυνατότητα για την ικανοποίηση των σύγχρονων και διευρυµένων αναγκών των εργαζομένων, σπάει τα δεσµά της άναρχης και ανισόµετρης ανάπτυξης του καπιταλισµού, παρέχει τις υλικές δυνατότητες για την ολόπλευρη και ελεύθερη ανάδειξη της κάθε ξεχωριστής ατομικότητας ως προϋπόθεση και επιστέγασμα της απελευθέρωσης όλης της κοινωνίας από δεσμά του καταναγκασμού.  

 Η κεντρικά σχεδιασµένη ανάπτυξη της κοινωνίας είναι αυτή που επιτρέπει την αξιοποίηση και κατανοµή όλου του ανθρώπινου δυναµικού και τον εκµηδενισµό της ανεργίας. ∆εν έχει καµία σχέση µε το σχεδιασµό στο πλαίσιο του µονοπωλιακού καπιταλισµού, όπου ο κάθε κεφαλαιοκράτης, το κάθε µονοπώλιο εκείνο για το οποίο ενδιαφέρονται είναι ο ατοµικός τους προγραµµατισµός µε κριτήριο το κέρδος σε συνθήκες γενικότερης καπιταλιστικής αναρχίας.

 O κεντρικός σχεδιασµός της οικονοµίας δεν µπορεί παρά να στηρίζεται στις αναπτυξιακές δυνατότητες της Ελλάδας και γι’ αυτό όχι µόνο θέλει αλλά και καταφέρνει να αξιοποιεί όλες αυτές τις αναπτυξιακές δυνατότητες που αφορούν τις ανθρώπινες ανάγκες. Χωρίς αποκλεισµούς, χωρίς ανισοµέρειες και µακριά από κάθε περιορισµό που προκύπτει από τη διαπλοκή της ελληνικής οικονοµίας µε την ιµπεριαλιστική ΕΕ και τους διάφορους µηχανισµούς τύπου «τρόικας».

 Ο κεντρικός σχεδιασµός δίνει τη δυνατότητα εξειδίκευσης κατά κλάδο, διακλάδωσης κατά γεωγραφική περιφέρεια, σύνδεσης των παραγωγικών συνεταιρισµών µε προγράμματα παραγωγής και κατανοµής, µε πλάνα κατανάλωσης πρώτων υλών, ενέργειας, νέων µηχανηµάτων και υπηρεσιών. Επιτρέπει την οργάνωση από κρατικούς οργανισµούς, από ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύµατα και ινστιτούτα της επιστηµονικής έρευνας της κοινωνικής παραγωγής και των κοινωνικών υπηρεσιών µε γνώµονα την ανάπτυξη της κοινωνικής ευηµερίας που σημαίνει υπηρεσίες δηµόσιες και δωρεάν Υγείας, Παιδείας, Πρόνοιας, Ασφάλισης, αναψυχής, προστασίας των παιδιών και των υπερηλίκων, πολύ φτηνές ή και απολύτως δωρεάν υπηρεσίες µεταφορών, τηλεπικοινωνιών, ενέργειας, ύδρευσης για λαϊκή κατανάλωση κλπ.

    Ο κεντρικός σχεδιασµός είναι το εκ των ων ουκ άνευ εργαλείο που επιτρέπει τη διαµόρφωση στρατηγικών στόχων και επιλογών, την ιεράρχηση σε κλάδους και τοµείς, τον καθορισµό για το πού θα συγκεντρωθούν περισσότερες δυνάµεις και µέσα, µε επιστηµονικά σχεδιασµένο καταµερισµό και πρώτα απ’ όλα: Με εργατικό έλεγχο στη διεύθυνση της κάθε παραγωγικής µονάδας και υπηρεσίας, σε κάθε όργανο διοίκησης.

 Αποτελεί χονδροειδή διαστρέβλωση ο ισχυρισµός – στον οποίο µεταξύ άλλων πρωτοστατούν εκείνοι που επωφελήθηκαν πολιτικά και οικονοµικά από τις παρεκκλίσεις και την υποβάθµιση της λειτουργίας του κεντρικού σχεδιασµού στη Σοβιετική Ένωση – ότι ο κεντρικός σχεδιασµός σηµαίνει «κεντρικό βολονταρισµό», «υποταγή στην πυγµή της ιεραρχίας και της γραφειοκρατίας», ότι «όλα αποφασίζονται άνωθεν και κεντρικά» κ.λπ. Όχι.

 Κεντρικός σχεδιασµός σηµαίνει διαµόρφωση στρατηγικών στόχων και επιλογών, σημαίνει καταµερισµό και εξειδίκευση που δεν είναι υπόθεση κάποιας διευθυντικής κομματικής ή επιστημονικής ομάδας. Αντίθετα είναι μια υπόθεση που βασική της προϋπόθεση είναι το σπάσιμο της γραφειοκρατίας με την είσοδο στο προσκήνιο της παραγωγικής διαδικασίας από θέση ευθύνης, συναπόφασης και ελέγχου όλης της κοινωνίας, όλων των εργαζόμενων που μέσα από τους φορείς τους έχουν λόγο για το τι θα παραχθεί και πώς αυτό θα µοιραστεί και θα αξιοποιηθεί από ολόκληρη την κοινωνία. Πρόκειται για τον ορισμό της δηµοκρατίας.
Το ζήτημα της ιδιοκτησίας

 Ο κεντρικός πανεθνικός σχεδιασµός της οικονοµίας δεν είναι απλώς ένα «εργαλείο», µια «παραλλαγή» διοικητικού τύπου. Είναι εκείνη η δοµή λειτουργίας της οικονοµίας που αντιστοιχεί σε µια ανώτερη κοινωνική σχέση.

  Αλλά προσοχή: Για να υπάρξει και για να δουλέψει αυτή η δομή, το «µαγικό κλειδί» είναι ένα και µόνο: Η επίλυση του προβλήµατος της ιδιοκτησίας. Η αλλαγή των ξεπερασµένων ιστορικά κοινωνικών σχέσεων ιδιοκτησίας που καθορίζουν το παρόν οικονοµικό και το πολιτικό σύστηµα.

  Με µια κουβέντα: Προϋπόθεση είναι η κατάργηση της κεφαλαιοκρατικής ιδιοκτησίας και η µετατροπή της σε κοινωνική ιδιοκτησία. Το πέρασμα δηλαδή κάθε πλουτοπαραγωγικής πηγής στα χέρια της κοινωνίας και όχι στην κατοχή και νομή της από τον κάθε κεφαλαιοκράτη, μονοπώλιο, πολυεθνική.

 Μόνο έτσι η Ελλάδα µπορεί να περάσει στην απέναντι πλευρά από την όχθη της σηµερινής άναρχης καπιταλιστικής «ανάπτυξης» για τους λίγους και της κρίσης που ισοπεδώνει τους πολλούς.

    Για να υπάρξει η Ελλάδα των πολλών απαιτείται:

 α) Η πανεθνική, η πλήρης και η καθολική κοινωνικοποίηση των βασικών µέσων παραγωγής, η µετατροπή σε λαϊκή περιουσία των συγκεντρωµένων µέσων παραγωγής στους κλάδους της µεταποίησης και γενικότερα της βιοµηχανίας και του εµπορίου.

 β) Η δηµιουργία ενιαίων, αποκλειστικά δημόσιων φορέων στους κλάδους στρατηγικής σηµασίας, όπως της ενέργειας, των τηλεπικοινωνιών, των κατασκευών, των µεταφορών, της εξόρυξης.

  γ) Η κοινωνικοποίηση της γης και των µεγάλων καπιταλιστικών επιχειρήσεων στον αγροτικό τοµέα.

  δ)Η αξιοποίηση του συσσωρευμένου κεφαλαίου με εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, που θα χρηματοδοτήσει την φιλολαική ανάπτυξη, με πλήρη εγγύηση και των τελευταίων σεντς του κάθε αποταμιευτή, με απαγόρευση των νόμων φυγάδευσης του κεφαλαίουκαι με άρνηση της αέναης απομύζησης του εθνικού πλούτου με την μορφή πληρωμής ενός κατ’ όνομα «εθνικού χρέους» που ο λαός δεν το χρωστάει και το έχει πληρώσει 20 φορές.

 ε) Η αξιοποίηση των ώριµων συνθηκών για τη συγκρότηση του τοµέα του παραγωγικού συνεταιρισµού, ώστε να βγουν από τον κλοιό των µονοπωλίων η µικροµεσαία αγροτιά και οι µικροί επαγγελµατίες σε κλάδους που η συγκέντρωση είναι µικρή.

 ζ) Η αξιοποίηση κάθε δυνατής οικονοµικής διεθνούς συνεργασία στη βάση του αµοιβαίου οφέλους.

   η) Η προστασία της εγχώριας παραγωγής και των συμφερόντων των εργαζοµένων από τις όποιες συνέπειες προκύπτουν από τις ανάγκες του εξωτερικού εµπορίου.

  Σε μια τέτοια Ελλάδα οι παραγωγικές δυνάµεις τίθενται στην υπηρεσία του λαού και στην ικανοποίηση των αναγκών του. Απελευθερώνονται οι παραγωγικές σχέσεις από το δυναστικό ζυγό της καπιταλιστικής εκµετάλλευσης. Μετατρέπεται ο παραγόµενος πλούτος σε λαϊκή περιουσία. Χάνει η χρηματιστική ολιγαρχία το έδαφος πάνω στο οποίο σμιλεύει τα δεσμά της χρηματοπιστωτικής της κυριαρχίας. Οικοδομείται μια οικονομική λειτουργία που εξασφαλίζει δουλειά, εισόδηµα, υψηλού επιπέδου υπηρεσίες και προϊόντα, ένα αποκλειστικά δηµόσιο, ενιαίο και δωρεάν σύστηµα Εκπαίδευσης, Υγείας, Πρόνοιας και Ασφάλισης, ικανοποίηση των αναγκών σε τοµείς όπως η λαϊκή στέγη, η έρευνα κλπ.
Πολιτική εξουσία

 Γι’ αυτή την Ελλάδα, µια Ελλάδα της λαϊκής και όχι της κεφαλαιοκρατικής οικονοµίας, µια Ελλάδα του λαού της και όχι των εκµεταλλευτών και των «θεσμών» τους, συνθήκη ικανή και αναγκαία, ζωτικής σηµασίας και υπ’ αριθµόν ένα ζήτηµα αναδεικνύεται εποµένως το πέρασµα της πολιτικής εξουσίας στα χέρια του λαού της με µια κυβέρνηση-όργανο της λαϊκής θέλησης και υπηρέτησης των λαϊκών συμφερόντων.

 Μια κυβέρνηση που θα είναι υποχρεωµένη να εξασφαλίζει τη συµµετοχή του λαού στο νέο και πρωτόγνωρο έργο, να στηρίζει το λαϊκό κίνηµα, να στηρίζεται και να ελέγχεται από αυτό µέσα από νέους θεσµούς εργατικού και κοινωνικού ελέγχου.

 Μια κυβέρνηση που στις αγεφύρωτες διαφορές μεταξύ τραπεζιτών – άνεργων, βιομήχανων – προλετάριων, εργολάβων – απασχολήσιμων δεν θα παριστάνει ότι το κράτος είναι «ουδέτερο», δεν θα βαφτίζει σαν εντιμότητα την υποταγή σε επαίσχυντους «συμβιβασμούς», δεν θα  έχει δίλημμα με ποιους θα πάει. 

 Μια τέτοια κυβέρνηση, που στο εσωτερικό θα αποτελεί την αιχμή του δόρατος των λαϊκών δικαίων και που στο εξωτερικό θα προωθεί εµπορικές σχέσεις και διακρατικές συµφωνίες για αξιοποίηση της τεχνογνωσίας µε βάση το αµοιβαίο συµφέρον, είναι σίγουρο ότι από τα πρώτα της βήµατα θα έχει να αντιµετωπίσει την εσωτερική και διεθνή αντίδραση. Την αντίδραση της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ, του ΔΝΤ και κάθε παρόμοιου οργανισμού που δεν αφήνουν περιθώρια ελιγµών στα κράτη-µέλη και «συµµάχους» τους.

 Το γεγονός αυτό, για μια κυβέρνηση που δεν τα «διπλώνει», συνεπάγεται το εξής «απλό»: Οτι η αποδέσµευση από τους ιµπεριαλιστικούς οργανισµούς και τα δεσµά τους είναι αναγκαία και αναπόφευκτη, εφόσον έχει στόχο την αυτοδύναµη φιλολαϊκή ανάπτυξη και τη συνεργασία µε όλα τα κράτη, µε κριτήριο τι ωφελεί το λαό.

 Είναι προφανές: Η οικονοµία που περιγράψαμε είναι ασύµβατη µε τη συµµετοχή της χώρας στις ιµπεριαλιστικές ενώσεις, όπως είναι η EE και το ΝΑΤΟ. Και είναι ασύμβατη επειδή ακριβώς είναι συµβατή µε την επιδίωξη οι σχέσεις ανάµεσα στην Ελλάδα και στις άλλες χώρες να αναπτυχθούν όχι στη βάση της εξάρτησης και της υποταγής αλλά στη βάση του αµοιβαίου οφέλους.

 Από την άποψη αυτή, εποµένως, μια τέτοια πολιτική, έχοντας ως υπερόπλο της ένα ρωμαλέο και αρραγές εσωτερικό λαϊκό μέτωπο και επειδή ακριβώς αξιοποιεί κάθε ρωγµή αντίθεσης και ανταγωνισµού ανάµεσα στις ιµπεριαλιστικές δυνάµεις, αναδεικνύεται, ταυτόχρονα, και ως η µόνη πολιτική που κινείται µε γνώµονα τη διαφύλαξη και ενίσχυση της εδαφικής ακεραιότητας και των κυριαρχικών δικαιωµάτων της Ελλάδας.
«Οι τύραννοι φαίνονται µεγάλοι

µόνον όσο εµείς είµαστε γονατιστοί»

 Παράλληλα µε τους κεφαλαιοκράτες και τους πολιτικούς εκπροσώπους τους, που το ταξικό τους συµφέρον υπαγορεύει να εναντιώνονται και να πολεµούν µια τέτοια προοπτική για την Ελλάδα, υπάρχουν και οι άλλοι. Αυτοί που απορρίπτουν την ιδέα µιας άλλης Ελλάδας παριστάνοντας ότι την ασπάζονται.

 Αυτού του τύπου η καθεστωτική «αριστεροσύνη» µας προτείνει να δούµε τον καπιταλισµό και τους «θεσμούς» του ως ένα σύστηµα «ολίγον έγκυος», να απαλλαγούμε – δήθεν - από τα «επαχθή» του βάρη και να µάθουµε να ζούµε µε τα υπόλοιπα βάρη που µας χρεώνει, τα οποία προφανώς είναι «νόµιµα» και «έντιμα». Οι αριστεροί, όµως, εφόσον είναι αριστεροί και όχι «αριστεροί»  θεωρούν «παράνοµο», επαχθή και απεχθή όλο τον καπιταλισµό διότι, πολύ απλά δεν συμβιβάζονται με τίποτα το «παράνομο», με τίποτα το επαχθές και με τίποτα το απεχθές που αυτός παράγει.   

 Φυσικά δεν µας διαφεύγει ο αντίλογος των χορτάτων της αντίπερα όχθης. Με την λεπτή κοσμοπολίτικη ειρωνεία τους μας ορμηνεύουν «φιλικά» ότι η προοπτική µιας Ελλάδας και ενός κόσµου χωρίς εκµεταλλευτές και καταπιεζόµενους, χωρίς πλούσιους που οικοδομούν την ευδαιμονία τους πάνω στην καμπούρα των φτωχών, χωρίς κεφαλαιοκράτες «αφέντες» και µισθωτούς ή άνεργους «δούλους», στην καλύτερη περίπτωση, συνιστά δονκιχοτισµό και ουτοπία.

 Εξίσου «φιλικά» απαντάµε με τα λόγια του Όσκαρ Ουάιλντ: «Ένας χάρτης του κόσµου που δεν περιέχει την Ουτοπία δεν αξίζει να τον κοιτάξεις καν, γιατί αφήνει έξω τη µόνη χώρα όπου η Ανθρωπότητα πάντα θα προσγειώνεται. Κι όταν προσγειωθεί, κοιτάζει πέρα και, βλέποντας µια καλύτερη χώρα, ξεκινάει για εκεί. Πρόοδος είναι η υλοποίηση της µιας µετά την άλλη Ουτοπίας».

 Σίγουρα αυτή η «ουτοπική» πορεία αναδηµιουργίας και αναγέννησης της Ελλάδας δεν είναι εύκολη. Είναι όµως µια πορεία απείρως ευκολότερη και – από την άποψη των αποτελεσµάτων – είναι πρόδηλα ρεαλιστικότερη, σε αντίθεση µε τον αδιέξοδο δρόµο των ανυπολόγιστων, των µάταιων και αβάσταχτων θυσιών στις οποίες υποβάλλεται ο λαός και ο τόπος για να βγαίνουν κερδισµένοι οι πλουτοκράτες και το πολιτικό τους σύστηµα.

 Αυτός είναι ο «άλλος δρόμος».Για την ακρίβεια έτσι θα πρέπει να χαραχτεί και να ιχνηλατηθεί αυτός ο «άλλος δρόμος» μιας και θα ήταν πολιτικά υπερφίαλο να καμωθεί κανείς ότι μπορεί να τον περιγράψει από σήμερα με όρους… GPS.

Εκείνο, όμως, που από σήμερα μπορεί να πει κανείς είναι ότι για να γεννηθεί η Ελλάδα που μας αξίζει, χρειάζονται τρία πράγματα – γνωστά από την πλούσια εμπειρία και του ελληνικού και του διεθνούς εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος:

 α) Καθημερινός, ανυποχώρητος αγώνας και διεκδίκηση για κάθε τι μικρό ή μεγάλο συμβάλλει στην ανακούφιση και καλυτέρευση της ζωής του λαού, χωρίς να παραπέμπονται τα αιτήματα του σήμερα στο αύριο αλλά και χωρίς να θάβεται το αύριο στο όνομα του τώρα,

 β) στράτευση με εκείνη την Αριστερά που όταν λέει «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» το εννοεί, και

 γ) πλήρης επίγνωση από το λαό μας της μεγάλης αλήθειας που είχε περιγράψει ο Ετιέν ντε Λα Μποεσί, ο συγγραφέας της «Πραγματείας περί Εθελοδουλείας»: Ότι «οι τύραννοι φαίνονται µεγάλοι µόνον όσο εµείς είµαστε γονατιστοί».

Πέντε χρόνια η ίδια ιστορία: Ένα χρήσιμο κουίζ...

 Πέντε χρόνια η ίδια ιστορία: Ένα χρήσιμο κουίζ...

Πέντε χρόνια μας πυρπολούν με τα ίδια εκβιαστικά διλήμματα …«μνημόνιο ή κρατική χρεοκοπία»…

Πέντε χρόνια βαφτίζουν τη χρεοκοπία του λαού «εθνική ευθύνη»…

Πέντε χρόνια η ίδια ιστορία…

Φτιάξαμε ένα κουίζ για να αναδείξουμε του λόγου το αληθές.
Παραθέτουμε τρία αποσπάσματα από ομιλίες στη Βουλή και σας καλούμε να βρείτε ποιος είπε τι:

1) …Και σήμερα είναι πια απλά τα πράγματα: Ή ψηφίζουμε και εφαρμόζουμε τη Συμφωνία ή καταδικάζουμε την Ελλάδα στη χρεοκοπία. Πέστε, εξηγήστε τι θα συμβεί αν χρεοκοπήσει η χώρα. Ένα πράγμα θέλω να πω: Πραγματικός πατριωτισμός σήμερα είναι να κάνουμε το παν για να μη χρεοκοπήσει η Ελλάδα.

Αν το δίλημμα ήταν η πολιτική μου καριέρα ή η σωτηρία της χώρας, δεν θα είχα ποτέ μου αυτό το δίλημμα. Γιατί για εμένα η πολιτική δεν είναι καριέρα. Το μείζον θέμα, κυρίες και κύριοι, είναι το ζήτημα της δημοκρατικής και εθνικής ευθύνης. Το εθνικό συμφέρον επιτάσσει την ευρεία συναίνεση στο ελληνικό Κοινοβούλιο…

2) …Οι επιλογές που είχα μπροστά μου ήταν συγκεκριμένες. Η μία επιλογή ήταν να αποδεχθώ μία συμφωνία σε πολλά σημεία της οποίας έχω ριζικές διαφωνίες. Η δεύτερη επιλογή ήταν η άτακτη χρεοκοπία. Δεν θέλω να αναφερθώ στις συνέπειές της. Όλοι τις γνωρίζουμε… Με βάση αυτό το εθνικό χρέος καλούμαστε να πάρουμε δύσκολες αποφάσεις. Είμαι βέβαιος ότι θα σταθούμε στο ύψος της ευθύνης και θα τα καταφέρουμε. Προφανώς είναι μια επιλογή συνείδησης, αλλά και υψηλής εθνικής ευθύνης. Είναι προφανές ότι σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές η συνείδηση του καθενός και της καθεμιάς βαραίνει. Αναμετριόμαστε με το μπόι μας και με το μπόι της ιστορίας…

3) …Η σημερινή ψηφοφορία είναι από τις πιο κρίσιμες στην ιστορία αυτού του Κοινοβουλίου κι από τις πιο δύσκολες, πολιτικά και συνειδησιακά, για όλους μας. Η χώρα βρέθηκε δεμένη χειροπόδαρα… Αυτό που ψηφίζουμε σήμερα, περιέχει ασφαλώς και τη λάθος συνταγή. Δεν είμαι μύωψ... Πρέπει να σας πω, όμως, ότι, αν κάνουμε το άλμα στον γκρεμό, τότε πάμε άμεσα σε μια ανεξέλεγκτη χρεοκοπία και η ανεξέλεγκτη χρεοκοπία θα οδηγήσει στη λεηλασία της χώρας, του λαού και του τόπου… Δεν σας ζητώ να υπερψηφίσετε τη λάθος συνταγή. Πρώτος εγώ την αποδοκίμασα κι επιμένω. Σας ζητώ όμως να απομακρυνθούμε από το χείλος του γκρεμού και να παλέψουμε μαζί στη συνέχεια για να απομακρυνθούμε τελείως από το γκρεμό και να βρούμε το δρόμο της ομαλότητας και της ανάπτυξης…

Αντιστοιχίστε καθένα από τα αποσπάσματα με μια από τις παρακάτω επιλογές:

α) Γ. Παπανδρέου στην ψήφιση του πρώτου μνημονίου (06.05.2010)

β) Αντ. Σαμαράς στην ψήφιση δεύτερου μνημονίου (12.02.2012)

γ) Α. Τσίπρας στην ψήφιση του τρίτου μνημονίου (10.07.2015)

(Λύση: 1 - α, 2 - γ, 3 - β)

***

Ήρθε η ώρα να κλείσουμε τα αυτιά μας σε όλα αυτά. Όπως λέει και ο ποιητής:

«Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας

Ποτέ δεν λένε την αλήθεια

Ο κόσμος υποφέρει και πονά

Κι εσείς τα ίδια παραμύθια».

Γιατί όποιος και να κυβερνά στον καπιταλισμό είναι υποχρεωμένος να φλομώνει το λαό στο ψέμα και στον εκβιασμό για να τη βγάζουν καθαρή οι εκμεταλλευτές.

Ήρθε η ώρα να κάνουμε τα ψέματά τους σκόνη και τους εφιάλτες τους πραγματικότητα, να απαντήσουμε στους εκβιασμούς με μια επιλογή που τους συνθλίβει, με την επιλογή της πραγματικής ρήξης, της συμπόρευσης με το ΚΚΕ για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος και τη συγκρότηση μιας ισχυρής λαϊκής συμμαχίας, που θα αγωνίζεται για κάθε λαϊκό πρόβλημα, θα διεκδικεί άμεσα μέτρα ανακούφισης, ανάκτηση απωλειών, με σταθερή «πυξίδα» την πάλη ενάντια στα μονοπώλια και τον καπιταλισμό.

Μ. Σ.

«εμφυλιοπολεμικά κατάλοιπα» και «η τελευταία σοβιετική δημοκρατία» (αναδημοσίευση)

«εμφυλιοπολεμικά κατάλοιπα» και «η τελευταία σοβιετική δημοκρατία» (αναδημοσίευση)

by marasagis
Το κείμενο που ακολουθεί αναρτήθηκε πέρσι τέτοιες μέρες στο άλλο μου μπλογκ "διέξοδος" και αναδημοσιεύεται από εκεί, ως μάλλον επίκαιρο. Σαν βοήθημα, για τους μελετηρούς, θα πρότεινα συμπληρωματικά την ανάγνωση και αυτού του απανθίσματος: "ο Τσε για την τρομοκρατία, ο Λένιν για την παράνομη επαναστατική οργάνωση", επίσης αναρτημένο πέρσι στο άλλο μου μπλογκ: προκειμένου να μην παίζουμε με τις λέξεις, και προκειμένου να ξέρουμε τι εννοούμε όταν μιλάμε.
***
Πρέπει να ήταν στα μέσα της δεκαετίας του '60. Η κυβέρνηση Παπανδρέου είχε ανακοινώσει τη θεσμοθέτηση της αγροτικής σύνταξης, κι η γειτόνισσα βρήκε ευκαιρία να "την πει" στη γιαγιά, μεμφόμενη τους αριστερούς που κατηγορούν τον Παπανδρέου και που δεν τον ψηφίζουν. Η δωρική απάντηση της γιαγιάς ήταν: "Για να δώσει ο Παπανδρέου σύνταξη στους αγρότες, εμένα ο γιός μου στήθηκε στα 5 μέτρα".
Τη μικρή αυτή αφήγηση τη θυμήθηκα πριν μερικά χρόνια, όταν συζητιόταν η συνταγματική αναθεώρηση για την ανώτατη παιδεία και ο Παπανδρέου ο Γ΄από τη θέση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης έβαζε πλάτη λέγοντας ότι η συνταγματική κατοχύρωση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας με το άρθρο 16 του συντάγματος "είναι κατάλοιπο της εμφυλιοπολεμικής Ελλάδας". Δεν εννοούσε βέβαια το ίδιο πράγμα ο Γ.Α.Π., όμως με τη φράση αυτή είχε πει, με ηθελημένη ή αθέλητη προκλητικότητα, μια μεγάλη αλήθεια: ότι από όλα τα λαϊκά δικαιώματα (αυτά που σήμερα ξηλώνονται με εντατικούς ρυθμούς) ούτε ένα δεν χαρίστηκε, είναι όλα κατακτημένα με τον αγώνα, με την ανείπωτη θυσία και με το αίμα που έχυσε ο λαός στην πάλη του για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση.
Πρόκειται για μια αλήθεια ιδιαίτερα επίκαιρη: είτε πρόκειται για τις νεοφιλελέδικες πρωθυπουργικές μπούρδες για την Ελλάδα που πλέον  (χάρη στην κυβέρνηση, την ΕΕ και το ΔΝΤ) "παύει να είναι η τελευταία Σοβιετική Δημοκρατία της Ευρώπης", είτε πρόκειται για το "κοινωνικό συμβόλαιο" που θέλει να συνάψει ο ΣΥΡΙΖΑ σε συμβολαιογραφείο πολυτελείας με την πλουτοκρατική ολιγαρχία, είτε πρόκειται για "περιορισμένες" ερμηνείες της προκλητικής όσο και κυνικής ασυναρτησίας  αυτού του είδους - όπως περιορισμένη είναι κατά την πεποίθησή μου η ερμηνεία που επιχειρείται στο σχόλιο του Ριζοσπάστη όπου οδηγεί η παραπάνω παραπομπή.
Αν είναι ανεπαρκής η "απλοϊκή" ερμηνεία της γιαγιάς, στην εισαγωγή της ανάρτησης, προκειμένου να γίνει αντιληπτό τι σημαίνει, σε περιπτώσεις σαν κι αυτές, το "εμφυλιοπολεμικό κατάλοιπο" ή η παραλλαγή του ως "τελευταία σοβιετική δημοκρατία",  προκειμένου επίσης να γίνουν αντιληπτές οι "κινητήριες δυνάμεις" και οι στοχεύσεις αυτών και των παρόμοιων "δογμάτων" σαν του Παπανδρέου Γ΄ή του Σαμαρά, προκειμένου επίσης να γίνει αντιληπτός ο τρόπος με τον οποίο "συνάπτονται" στην πραγματική και όχι τηλεοπτική ιστορία  τα "κοινωνικά συμβόλαια" ανάμεσα στην τάξη των εκμεταλλευτών και την τάξη των καταπιεζόμενων, τότε είναι απαραίτητη  η θεωρητική τεκμηρίωση της κουβέντας εκείνης που είπε η γιαγιά στη γειτόνισσα κάποια τυχαία μέρα μιας χρονιάς στη δεκαετία του '60.
*
"Στην πραγματικότητα", έγραφε ο Λένιν τον Ιανουάριο του 1917, "το ζήτημα τίθεται έτσι: Είτε επαναστατικός αγώνας που παράγωγο προϊόν του είναι, σε περίπτωση όχι ολοκληρωτικής επιτυχίας του, οι μεταρρυθμίσεις (αυτό το έχει αποδείξει ολόκληρη η ιστορία των επαναστάσεων σ’ όλο τον κόσμο) είτε τίποτε άλλο εκτός από κουβέντες για μεταρρυθμίσεις και υποσχέσεις μεταρρυθμίσεων" (Πασιφισμός αστικός και πασιφισμός σοσιαλιστικός, στη συλλογή Λένιν, Για τον πόλεμο και τη σοσιαλιστική επανάσταση, ΣΕ, σελ. 296).
"Αυτό", λοιπόν, που "το έχει αποδείξει ολόκληρη η ιστορία των επαναστάσεων σ' όλο τον κόσμο", αυτό ακριβώς είναι που υπονοούν στην πραγματικότητα είτε ο Παπανδρέου πριν λίγα χρόνια είτε ο Σαμαράς πριν λίγες μέρες. Αυτό ακριβώς είναι που δήθεν δεν κατανοεί ο ΣΥΡΙΖΑ όταν καλεί τους διαχειριστές της κυριαρχίας των μονοπωλίων να προσέλθουν στο γραφείο του συμβολαιογράφου. Και αυτό ακριβώς είναι που δε χωρά στην ερμηνεία των, κατά τα άλλα, ασυναρτησιών του πρωθυπουργού, όταν αυτή η ερμηνεία περιορίζεται στην ολόσωστη, κατά τα άλλα, αποποίηση  των ευθυνών του σοσιαλισμού και του εργατικού κινήματος για τη σημερινή κατάσταση του καπιταλισμού και για τα φαινόμενα εκφυλισμού του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού.
Αν δούμε το θέμα στα ελληνικά ιστορικά πλαίσια, τότε ναι, πράγματι, όλα τα λαϊκά δικαιώματα που σήμερα ξηλώνονται, είναι "κατάλοιπο της εμφυλιοπολεμικής Ελλάδας", "παράγωγο προϊόν" της "όχι ολοκληρωτικής επιτυχίας" του επαναστατικού αγώνα. Και οι ρητορικές επιθέσεις των αστών πολιτικών σε κάθε είδους τέτοιο "κατάλοιπο", δεν αποσκοπούν κυρίως ή μόνο στην καλλιέργεια της σύγχυσης, αλλά πρώτα από όλα σηματοδοτούν το ιστορικό βάθος στο οποίο στοχεύει η εξελισσόμενη αντιλαϊκή επίθεση των επιτελείων του συστήματος της εκμετάλλευσης, σηματοδοτούν το μέγεθος του ιστορικού πισωγυρίσματος στο οποίο αποσκοπεί αυτή η επίθεση, σηματοδοτούν ιστορικά τον ταξικό και πολιτικό τους εχθρό ενάντια στον οποίο στρέφεται αυτή η επίθεση.
Κι αν δούμε το ίδιο θέμα στα διεθνή πλαίσια του, τότε είμαστε υποχρεωμένοι να αναγνωρίσουμε ότι η "όχι ολοκληρωτική επιτυχία" του επαναστατικού αγώνα στη διάρκεια του 20ου αιώνα, αποκρυσταλλώθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με τη διεθνή μορφή της "συνύπαρξης των δυο συστημάτων", και ότι ακριβώς στη βάση αυτής της μορφής ήρθαν σαν "παράγωγο προϊόν του επαναστατικού αγώνα" όλες οι λαϊκές - εργατικές κατακτήσεις στον καπιταλιστικό κόσμο,  όλα τα "κοινωνικά συμβολαια", που δεν "συνάφθηκαν" χάρη στην "κατανόηση" των εκμεταλλευτών και τον οπορτουνιστικό τους εξωραϊσμό, αλλά χάρη στους ποταμούς αίματος των εργαζομένων όλου του κόσμου στην πάλη τους ενάντια στο φασισμό και την εκμετάλλευση.
*
Αυτά τα γεγονότα έχει υπόψη του πρώτα από όλα ο Σαμαράς, σαν "ιππότης του κεφαλαίου" που είναι κι αυτός όπως και ο συμφοιτητής του Παπαπανδρέου ο Γ΄, όταν κάνει λόγο για την "τελευταία σοβιετική δημοκρατία". Το ότι στην κυριολεξία της η φράση ειναι μια μπούρδα, αυτό δεν τον απασχολεί, του αρκεί που ο ίδιος θα πάρει καλό βαθμό εκεί που βαθμολογείται. Το ότι αυτή η μπούρδα είναι κατάλληλη και για την καλλιέργεια πολιτικής σύγχυσης κατά τον τρόπο που συνοπτικά περιγράφει το σχόλιο του "Ριζοσπάστη", είναι για το Σαμαρά και τους κύκλους του ωφέλιμο μεν αλλά δευτερεύον. Αυτό που, όμως, αποτελεί τον πυρήνα του "μηνύματος" είναι η κατανόηση από τον ίδιο, και η προκλητική απέναντι στους λαούς και την ιστορία τους, διακήρυξη του πραγματικού περιεχομένου της στρατηγικής που υπηρετεί. Της στρατηγικής που σαν δεύτερο αντεπαναστατικό κύμα, ύστερα από το πρώτο που γκρέμισε τις κατακτήσεις των εργαζομένων στις χώρες του σοαιαλισμού, σαρώνει τώρα στις καπιταλιστικές χώρες το "παράγωγο προϊόν" της "όχι ολοκληρωτικής επιτυχίας" του επαναστατικού αγώνα των λαών, τις κατακτήσεις τους τις οποίες έγραψαν σε νόμους και σε συντάγματα με το αίμα τους, τις κατακτήσεις τους που σαν "παράγωγο προϊόν" του επαναστατικού τους αγώνα δεν είναι για τον Σαμαρά και τους κύκλους του παρά "σοβιετικές". Και με αυτή τη συγκεκριμένη έννοια πράγματι είναι...
*
““Σοσιαλισμός”! Χαρακτήριζαν σοσιαλιστικό και αυτόν ακόμα τον αστικό φιλελευθερισμό, σοσιαλιστικό τον αστικό διαφωτισμό, σοσιαλιστική και την αστική δημοσιο-οικονομική μεταρρύθμιση. Ήταν σοσιαλιστικό να γινει ένας σιδηρόδρομος όπου υπήρχε κιόλας μια διώρυγα και ήταν σοσιαλιστικό το να υπερασπίζεις τον εαυτό σου με μπαστούνι όταν σου επιτίθενται με σπαθί.
Και αυτό δεν ήταν απλώς τρόπος του λέγειν, μόδα ή κομματική ταχτική. Η αστική τάξη είχε τη σωστή άποψη πως όλα τα όπλα που είχε σφυρηλατήσει ενάντια στη φεουδαρχία στρέψανε την αιχμή τους ενάντια στην ίδια, πως όλα τα εκπαιδευτικά μέσα που είχε δημιουργήσει επαναστατούσαν ενάντια στον ίδιο της τον πολιτισμό, πως όλοι οι θεοί που είχε πλάσει την είχαν εγκαταλείψει..." (Μαρξ, 18η Μπριμέρ, σελ. 79, θεμέλιο 1967)
Με τέτοια λόγια περιγράφει ο Μαρξ την αστική τάξη στην αντεπαναστατική - αντιδραστική  φάση της ύστερα από το 1848: Δεν ήταν και ούτε και τώρα είναι "τρόπος του λέγειν, μόδα ή κομματική τακτική". Η βασική διαφορά ανάμεσα στον τότε "σοσιαλιστικό σιδηρόδρομο όπου υπήρχε κιόλας μια διώρυγα" και στη σημερινή "εμφυλιοπολεμική" δημόσια και δωρεάν παιδεία ή τη "σοβιετική" κρατική ΔΕΗ, τις "σοβιετικές" συντάξεις, τις "σοβιετικές" συλλογικές συμβάσεις εργασίας, μισθούς, ωράρια κλπ  κλπ, βρίσκεται στο διαφορετικό χαρακτήρα της πρώιμης αστικής αντίδρασης και της αντιδραστικής φύσης του ύστερου - ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού. Βρίσκεται επίσης στο γεγονός ότι τότε η αστική τάξη βρισκόταν αντιμέτωπη με το "παράγωγο προϊόν" του δικού της επαναστατικού αγώνα ενάντια στη φεουδαρχία, ενώ τώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με το "παράγωγο προϊόν" του επαναστατικού αγώνα των εργαζομένων εναντίον της.
Το κοινό στοιχείο είναι και στις δυο περιπτώσεις η κυριαρχία της αντεπανάστασης. Η κυριαρχία της αντίδρασης που σήμερα εκτείνεται σε όλη την ιστορική γραμμή και στοχεύει σε όλο το ιστορικό βάθος, γιατί αυτός είναι ο ιμπεριαλισμός, και πόσο μάλλον ο ιμπεριαλισμός που ολοκληρώνει μια αντεπανάσταση σαρώνοντας το "παράγωγο προϊόν" του επαναστατικού αγώνα  με τη μορφή μεταρρυθμίσεων που αναγκάστηκε να "παραχωρήσει" στο παρελθόν.
Απέναντι σ' αυτή τη στρατηγική, τη στρατηγική της γενικευμένης ιστορικής αντίδρασης, δεν υπάρχει για τους λαούς άλλος δρόμος από την πάλη για την ανατροπή της. Δεν υπάρχει δηλαδή άλλος δρόμος από το δρόμο της ταξικής πάλης των εργαζομένων, της πάλης για την απόκρουση της επίθεσης που δέχονται, της πάλης που εφόσον διεξάγεται με συνέπεια είναι η μόνη ικανή να βαθύνει το πολιτικό της περιεχόμενο και να μετατρέψει την "τελευταία γραμμή άμυνας" σε πρώτη γραμμή αντεπίθεσης, σε αφετηρία της δικής τους επίθεσης και της δικής τους νίκης.



Μνημονιακά παραλειπόμενα

 Μνημονιακά παραλειπόμενα

...που παρέπεσαν στο φρενήρη ρυθμό των τελευταίων ημερών και παρουσιάζονται τώρα περίπου στο στιλ των σαββατιάτικων του θοδωρή, από το cogito ergo sum.

-Εάν τελικά ο σόιμπλε και οι ηπα επιδίωκαν το διπλό νόμισμα και το είχαν προετοιμάσει ως ενδεχόμενο, τότε γιατί δεν έγινε πραγματικότητα ή μάλλον γιατί αναβλήθηκε;

-Με το άχαστο σερί της τζάκρη, που έχει το απόλυτο στην ψήφιση μνημονίων, δε θα έπρεπε κανονικά να σταματήσουν επί τόπου την ψηφοφορία και να τη βραβεύσουν, προτού συνεχίσουν;
-«Εσείς με φίλη κι εμείς με τον παφίλη». Με τον πρώτο να το ρίχνει λίγο στην αμπελοφιλοσοφία προτού ψηφίσει το μνημόνιο, γιατί σφοι, όπως έλεγε και ο βέμπερ: «ναι σε όλα».
-Και ο δρίτσας; Πώς αισθάνονται όσοι τον πίστεψαν για τίμιο και ηθικό στοιχείο στις δημοτικές εκλογές του πειραιά; Ή νόμιζαν πως θα βάλει φρένο στην ιδιωτικοποίηση του λιμανιού του, από το υπουργικό του πόστο;
-Ένα μεγάλο μπράβο στην κοε για το «όχι» της. Αλλά την επόμενη φορά να θυμηθεί να φέρει κι ελικόπτερο, να δούμε ποιος θα πρωτομπεί, σαν την αργεντινή.

-Ο κυρίτσης ξεκίνησε την κοινοβουλευτική του θητεία άκρως ελπιδοφόρα, με ένα ναι σε όλα, και είπε πως ήταν η πιο ντροπιαστική στιγμή στη ζωή του, από τότε που ήταν στην τρίτη δημοτικού και κατουρήθηκε. Με τη διαφορά πως τώρα ήταν χέστης και πολύ μεγαλύτερος σε ηλικία, οπότε δεν έχει δικαιολογίες.
-Ο μιχελογιαννάκης αποτελεί τη ντροπή της κρήτης, ή μάλλον τον ορισμό του «κρητίκαρου» (κι όχι του κρητικού), και της «παλικαριάς» που τον χαρακτηρίζει.

-Προς το παρόν πάντως, ο ανασχηματισμός της κυβέρνησης αναβάλλεται. Και αν κρίνει κανείς απ’ τα παντελώς άσημα στελέχη του, που την εκπροσωπούν τις τελευταίες μέρες στα τηλεοπτικά πάνελ, μπορεί να δυσκολεύονται να βρουν κόσμο για να στελεχώσει τους υπουργικούς θώκους –λέμε και κανά χωρατό, να ελαφρύνουμε την κατάσταση.

-Ακόμα κι αν γίνει βέβαια ο ανασχηματισμός, τον έχει περιγράψει πολύ καλά ο πανούσης –που κάποτε τουλάχιστον είχε πλάκα. Φεύγει ο τάδε από τα ντραμς να έρθει στο άλλο όργανο και το αντίστροφο. Αν και για τη νεολαία σύριζα το βασικό θα ήταν να έφευγε ο άλλος πανούσης από το υπουργείο του, και να έμπαινε πχ αυτός ο πανούσης, για το χαβαλέ της υπόθεσης. Εξάλλου, οι υπουργοί αυτονομούνται κι αυτενεργούν, ως γνωστόν, από την πολιτική τους ηγεσία –με άλλα λόγια κάνουν του κεφαλιού τους. Εδώ, όπως είδαμε, αυτονομείται κι η ίδια η κυβέρνηση από τα μέτρα που ψηφίζει και τα εφαρμόζει, αλλά χωρίς να τα πιστεύει.

-Και αφού πιάσαμε τις ορχήστρες, θα ήταν κρίμα να μείνει χωρίς αναφορά η χoρωδία τρικάλων που είχε στήσει το επαμ χτες στην πλατεία, να τραγουδάει ρυθμικά «ό-χι, ό-χι» αλλά και «πάρτε τα μνημόνια και φύγετε από δω». Ενώ πιο κάτω είχανε στήσει μικροφωνικές με ηχογραφημένα αποσπάσματα από τις ομιλίες του φυρερίσκου τους, που αν τα άκουγες από μακριά έμοιαζαν με συνέλευση, όπου μιλούσε μόνο αυτός, οπότε από μια άποψη ήταν κάπως σα συνέδριο του επαμ –σκασμός μιλάει ο καζάκης...

-Φορούσαν επίσης κάτι μπλουζάκια με το ώριμο και πεισματάρικο σύνθημα «είπαμε όχι». Που μου θυμίζει συνειρμικά μια πρόσφατη, πετυχημένη τουιτεριά μετά από το δημοψήφισμα, με ένα παιδάκι να ρωτάει τη μαμά του αν μπορούν, αυτός και ο αδερφός του, να πάρουν παγωτό.
-Όχι. -Πάμε, Νίκο, η μαμά είπε «ναι».

-Δηλ το γενικό συμπέρασμα των ημερών από τη σκοπιά του μαξίμου είναι το εξής: αν έπεφτε η κυβέρνηση, θα νικούσαν ο σόιμπλε και οι δανειστές. Ενώ τώρα αυτοί χάνουν και σκυλιάζουν με τα μνημόνια που εφαρμόζονται. Κερδάμε αδέλφια...

-Στις ντεμέκ ιστορικές αναλογίες που αναλύσαμε σε ένα πρόσφατο κείμενο, ας προσθέσουμε και τους συριζαίους, που φαντασιώνονται πως βρέθηκαν στο στόχαστρο των αδίστακτων δανειστών κι εξαναγκάστηκαν σε έναν επώδυνο αλλά προσωρινό συμβιβασμό, όπως πχ οι μπολσεβίκοι στο μπρεστ-λιτόφσκ. Μπορούν επίσης να πάρουν τα κατάλληλα αποσπάσματα από τον αριστερισμό του λένιν, για να δικαιολογήσουν τη στάση τους (όταν σε σημαδεύουν με ένα πιστόλι κι απειλούν τη ζωή σου, κτλ). Αν και με αυτό δεν πρόκειται να πείσουν ούτε καν τη νάντια βαλαβάνη, που καταλαβαίνει τουλάχιστον πως αυτός ο... «συμβιβασμός» τσακίζει το λαό, που δεν πρόκειται να ξανασηκώσει εύκολα κεφάλι τα επόμενα χρόνια.

-Η σουζάνα η ζωή ψάχνει εναγωνίως κοινό να τη χειροκροτάει και να την ηρωοποιεί, όπως άλλωστε και ο έτερος νάρκισσος, βαρουφάκης. Και από χρήσιμους, πρόθυμους ηλίθιους, άλλο τίποτα στο διαδίκτυο. Δείτε για παράδειγμα πώς τους πλέκει το φωτοστέφανο ο πιτσιρίκος, σε μια άθλια αγιογραφία –εδώ τουλάχιστον δεν μπορεί (ακόμα) να μπλοκάρει τους άλλους, όπως κάνει στο τουίτερ, με όσους κόκκινους λογαριασμούς τολμήσουν να αναφερθούν σε αυτόν.

-Την ατάκα της ημέρας για τη στάση της αριστερής πλατφόρμας (στηρίζω την κυβέρνηση αλλά όχι τα μέτρα και τη συμφωνία) την είπε ο παφίλης. Είναι τηρουμένων των αναλογιών, σα να λέμε «στηρίζω το δολοφόνο, αλλά όχι τη δολοφονία».

-Το συμπέρασμα ενός σφου από τις συζητήσεις που άνοιξε αυτές τις μέρες στις εξορμήσεις, είναι πως αυτοί που τσιμπάνε τελικά με τα επικοινωνιακά κόλπα του κυβερνητικού επιτελείου (πχ για το δημοψήφισμα και το δίλημμα που έμπαινε), δεν είναι ο αμύητος κόσμος, αλλά οι «αριστεροί» κι «υποψιασμένοι» (εντός ή εκτός εισαγωγικών). Σκεφτείτε μόνο τι είναι όλοι αυτοί που πέφτουν μαζικά από τα σύννεφα την τελευταία εβδομάδα, με τη στάση της κυβέρνησης και νιώθουνε σαν απατημένοι σύζυγοι. Στην τελική, ακόμα και από αυτούς που τσιμπάνε, οι περισσότεροι ήξεραν πολύ καλά τι γύρευαν ψηφίζοντας σύριζα (ένα νέο πασόκ) χωρίς να τρέφουν μεγάλες προσδοκίες για κάποιου είδους ρήξη κι άλλα τινά παρόμοια.

-Και μια μικρή αποτίμηση από τη δική μας πλευρά. Η χτεσινή πορεία ήταν ίσως η μεγαλύτερη της τελευταίας διετίας. Σημαντικό ποιοτικό στοιχείο τα μαζικότατα μπλοκ του «μασ», μολονότι βρισκόμαστε στο μέσο του καλοκαιριού και πολλοί φοιτητές έχουνε φύγει. Μπορεί αυτά να μη λένε πολλά, αν τα συγκρίνουμε με τη διετία 10-12’, αλλά είναι σημάδι πως «κάτι γίνεται» κι ένας κόσμος αφυπνίζεται από το λήθαργο της «πρώτη φορά αριστεράς». Το ζητούμενο λοιπόν είναι να πιάσουμε αυτό το νήμα και να μην το αφήσουμε μετέωρο στον αέρα. Όπως έλεγε και ένας παλιότερος σφος, με αφορμή την προχτεσινή επέτειο, στα ιουλιανά ο κόσμος ήταν εβδομήντα μέρες στους δρόμους, όχι σαν ζαριά, μια κι έξω.

Στα κορυφαία στιγμιότυπα πέρασε η σκηνή με την αλέκα και το βαρουφάκη. Μία ώρα την ημέρα, παρέα με την αλέκα, θα ήταν ίσως η τελευταία ελπίδα για το βαρουφάκη να καταλάβει τι σημαίνει ανυπόκριτη σεμνότητα και να αποβάλλει το ναρκισσισμό του. Σε μια άλλη (σουζάνα η) ζωή, πιθανότατα.




Και μία ακόμα φωτό, αλιευμένη από το διαδίκτυο, με τους podemos της ισπανίας σε στιγμές έντονων ταξικών συγκρούσεων. Estamos despiertos ya.



Χθες στα θεωρεία της Βουλής καθόταν ο Βλαδίμηρος Ίλιτς Λένιν!

 Χθες στα θεωρεία της Βουλής καθόταν ο Βλαδίμηρος Ίλιτς Λένιν!









του Τάκη Βαρελά απο τη στήλη αποψεις/σχολια του πορταλ του 902

Παρακολουθούσε εντυπωσιασμένος τις μεταλλάξεις και τον ψευτοπατριωτισμό των κομμάτων του ευρωενωσιακού τόξου και ιδιαίτερα του ΣΥΡΙΖΑ, μάλλον του θύμισε το αστικό κυβερνητικό κόμμα των καντέτων το 1906 και μονολόγησε:
«…αυτοί δεν είναι κόμμα, αλλά μια συμπτωματική κατάσταση. Δεν είναι πολιτική δύναμη, αλλά αφρός που γεννιέται από τη σύγκρουση αντιμαχόμενων δυνάμεων που λίγο - πολύ η μία αντισταθμίζει την άλλη. Πραγματικά συνδυάζουν μέσα τους τον κύκνο, τον κάβουρα και το λούτσο, την φλύαρη, ξιπασμένη, αυτάρεσκη, στενοκέφαλη, δειλή αστική διανόηση...». («Άπαντα», τόμος 12ος, σελ. 292, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή»)
Όταν βέβαια ο Λένιν είδε το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας στη Βουλή, άκουσε και τις δηλώσεις του Λαφαζάνη, με το ΟΧΙ στα μέτρα αλλά ΝΑΙ στην κυβέρνηση, σηκώθηκε και έφυγε σιχτιρίζοντας…
«.... βρε, αυτοί δεν παίζονται, πέρασαν πάνω από 100 χρόνια και ο οπορτουνισμός, ο καιροσκοπισμός, ο τυχοδιωκτισμός παρέμεινε ίδιος και απαράλλαχτος...».
Έξω από τη Βουλή άκουγε τους κρότους και τα δακρυγόνα!
Για μια στιγμή σκέφτηκε «… ρε, λες να βρισκόμαστε σε επαναστατική κατάσταση και εγώ κάθομαι και παρακολουθώ της κωλοτούμπες του Τσίπρα, του Λαφαζάνη και του ΣΥΡΙΖΑ και τις νουθεσίες της ΝΔ...» και έστειλε κάποιον για να μάθει. Του έφτασαν τα μαντάτα, χαμογέλασε λέγοντας:
«...Κουκουλοφόροι - ΜΑΤ ...ίσως και να άργησαν να εμφανιστούν, είναι και αυτά μέρος της πάλης. Αυτοί οι μηχανισμοί βρίσκονται πάντα σε επιχειρησιακή ετοιμότητα, ιδιαίτερα όταν ο λαός και το ταξικό κίνημα δυναμώνουν και διαδηλώνουν...».
Κάπως έτσι θα απαντούσε ο Βλαδίμηρος.
Μήπως δεν τους αντιμετώπισε; Μήπως δεν τους τσάκισε;
Κλασική μέθοδος, που έρχεται από τα βάθη των αιώνων, που διαρκώς εκσυγχρονίζεται.
Χθες έπρεπε να χτυπήσουν και να δώσουν τροφή στα ΜΜΕ στην Ελλάδα και διεθνώς.
Είναι μια παλιά, αλλά αποτελεσματική μέθοδος της αστικής τάξης, παραπλάνησης και ταυτόχρονα μαζικής τρομοκράτησης του λαού. 
Διαμορφώνει το φόβο ως εικόνα και μπουκάρει από τα ΜΜΕ σε κάθε σπίτι.
Φωλιάζει έξυπνα σε κάθε άνθρωπο αγανακτισμένο, απελπισμένο.
Με χειρουργικό τρόπο φυτεύει το φόβο στους απλούς μεροκαματιάρηδες, που τίποτε περισσότερο δεν έχουν ανάγκη παρά μόνο μια δουλειά και ένα πιάτο φαΐ, έτσι που να τους δένει το μυαλό χειροπόδαρα, προκαλώντας ακινησία και ανημποριά, έτσι που να μη σηκώσει κεφάλι, να μη διεκδικήσει τίποτα.
Δυστυχώς, με παρατηρητές και απόντες, χωρίς απαιτήσεις, η ζωή δεν περπατά, ούτε μπορεί να προσμένεις από σωτήρες ή, το χειρότερο, να περιμένεις να σου ανοίξουν οι δεσμοφύλακες το κελί. Οι εντολές είναι σαφείς.
Δεν φτάνει το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ. 
Μπορεί να είναι πρωτοπόροι και αγωνιστές, αλλά θέλουν και εσένα και εμένα και το λαό συμπορεύομενο. Μαζί, ο φόβος γίνεται φόβητρο για τους αστούς και διαβάζεται ανάποδα.
Το δίλημμα λοιπόν είναι ποιος θα φοβίσει ποιον!
Εκεί πιάνει τόπο αυτό λέει ο λαός, με μια μόνο παράφραση «…ποιος είδε το λαό και δεν φοβήθηκε!».
Οι κομμουνιστές αντέχουν και το παλεύουν, αλλά φτάνει αυτό; 
Ποιος θα τους προστατεύσει, ποιος θα τους στηρίξει; Ποιος, τους δρόμους θα ανοίξει; Αν όχι και εσύ!
Χθες στη Βουλή οι μάσκες έπεσαν. 
Έπεσε και το τελευταίο φύλλο συκής από όλα τα κόμματα που συμφωνούν στη γραμμή της ΕΕ.
Δεν φτάνει που γυμνώθηκαν τα κόμματα της ΕΕ, δυστυχώς γύμνωσαν και σταύρωσαν το λαό. 
Και ο λαός; Αυτός ο γίγαντας; Θα γονατίσει και άλλο; 
Καιρός να σηκωθεί!
Να υψωθεί στο μπόι της ανθρωπιάς και αξιοπρέπειάς του. 
Ποιος φοβάται τους κομμουνιστές; Κανείς! Μόνο οι καπιταλιστές. 
Εσείς δεν είστε από αυτούς. 
Μη σας φοβίζουν λοιπόν τα σκιάχτρα. Αυτοί που τα κουνάνε,  έχουν λόγο να σε φοβίζουν, θέλουν εσένα, θέλουν τα παιδιά και τα εγγόνια σου δούλους, με τη δική σου υπογραφή.
Ο δρόμος της απελευθέρωσης των εργαζομένων έχει ένα μόνο τέρμα, να σπάσει τις αλυσίδες του μυαλού τους και να πάρουν την εξουσία.
Εργαλεία είναι η αυτογνωσία της δύναμής τους, η ταξική συνείδηση, η συλλογική δράση για την τελική ανατροπή και την τελική νίκη.
Εδώ δεν θα υπάρχουν περιθώρια διαπραγμάτευσης, έντιμου συμβιβασμού, ή ο λαός θα προσκυνήσει ή το κεφάλαιο.
Το ΚΚΕ δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο ιμάντας, η κινητήριος δύναμη, που ωθεί την τάξη των εκμεταλλευομένων να καταργήσει την εκμετάλλευσή της.
Χθες στη Βουλή έπεσαν οι αριστερές μάσκες του καπιταλιστικού συστήματος συνεπικουρούμενες από τις δεξιές μάσκες. Τα συμπεράσματα μετρήσιμα και οι νέες παγίδες άρχισαν να στήνονται.
Κάντε τώρα το βήμα για έναν κόσμο ελεύθερο όπου το χαμόγελο των παιδιών που γεννιούνται δεν θα μαραζώνει από την κούνια.
Σήμερα, τα λόγια είναι περιττά, στους ταξικούς αγώνες βρίσκεται η δύναμη και η θέση σου.
Με το λαό μέσα στους αγώνες, δεν υπάρχουν αδιέξοδα.
Θα νικήσουμε.

Πικέρμι 21/7/1944. Οι 54 κρεμασμένοι αγωνιστές

Τους 54 αγωνιστές, που χιτλερικοί δήμιοι κρέμασαν στα πευκόδεντρα στο 19ο χιλιόμετρο προς τη Ραφήνα στις 21 του Ιούλη 1944 θυμόμα...

TOP READ