11 Μαρ 2012

Ο μαρτυρικός δεκαπεντάυγουστος στην Γραμμένη Οξιά


Ο μαρτυρικός δεκαπεντάυγουστος στην Γραμμένη Οξιά 

Βρισκόμαστε στις παραμονές του δεκαπενταύγουστου του 1946 στο όμορφο χωριό Γραμμένη Οξιά. Το χωριό ετοιμάζεται παραδοσιακά να γιορτάσει με την παραδοσιακή θρησκευτική μεγαλοπρέπεια την γιορτή της Παναγίας όμως αυτός ο δεκαπενταύγουστος δεν θα είναι ίδιος με τους προηγούμενους…


Τρεις ημέρες πριν, στις 12 του μήνα φθάνει στο χωριό απρόσκλητος «πανηγυριώτης» ο παρακρατικός τρομοκράτης Σόλιας. Ο Σόλιας το πραγματικό όνομα του οποίου δεν μας είναι γνωστό, κατάγονταν από το Κούρνοβο ή το Νιοχωράκι Φθιώτιδας και διεύθυνε μια ομάδα χιτοσυμμοριτών που κατάτρεχαν τα χωριά με την κάλυψη των αρχών και αυθαιρετούσαν. 


Εκείνη την ημέρα ο Σόλιας έχει στην τσέπη του μια λίστα ονομάτων, που συμπεριλαμβάνει όλους του κομμουνιστές και δημοκράτες του χωριού. Η λίστα αυτή που πιθανότατα αποτέλεσε έργο της χωροφυλακής, θα αποδειχθεί ταφόπλακα για πολλούς αγωνιστές του λαού. 


Μπαίνοντας στο χωριό, ο Σόλιας συναντά τον Κώστα Κοντολάτο του Χρήστου που εργάζονταν με το αλώνι του. Τον διατάζουν να λύσει τα ζώα και να αφήσει την δουλειά. Τον  συλλαμβάνουν και τον οδηγούν στην πλατεία όπου χτυπούν την καμπάνα και μαζεύουν όλο το χωριό να τους ακούσει. «Σήμερα», λένε «θέλουμε να γνωρίσουμε μερικούς συγχωριανούς σας». «Όσοι ακούν το όνομά τους θα παρατάσσονται μπροστά στον καπετάνιο». Η λίστα διαβάζεται 


·        Θανάσης Σκούρας


·        Γιάννης Αντρίτσος


·        Γιώργος Ζούμπος


·        Βασίλης Καραμπέτσος


·        Βασίλης Βήτας (απών)


·        Αλέκος Πολύζος (απών)


·        Κώστας Σκούρας (απών)


·        Σταύρος Συντήλας (απών στρατιώτης)


·        Κώστας Κοντολάτος


Τους απόντες ο Σόλιας θα τους βρει αργότερα μετά από υπόδειξη του αντιπρόεδρου της κοινότητας Δάβαλου και θα τους εκτελέσει στο Γαρδίκι. Οι παρόντες ανεξάρτητα από πολιτικά φρονήματα δέχονται την ανήλεη επίθεση των τρομοκρατών. Τους υποβάλλουν σε φρικτά βασανιστήρια μπροστά σε όλο το χωριό. Ο Γιάννης Αντρίτσος, γραμματέας της ΚΟΒ βασανίζεται μέχρι θανάτου, ο  Θανάσης Σκούρας, στέλεχος του ΕΑΜ, χτυπιέται με καδρόνια στον τράχηλο και ξεψυχά λίγο αργότερα. Τον Κώστα Κοντολάτο τον δέρνουν μέχρι αναισθησίας. Ο Σόλιας τον τοποθετεί κάτω από ένα πλατάνι και κάθεται πάνω του να πιεί τσίπουρο. Σε μια στιγμή που νιώθει το θύμα του να κινείται από κάτω του λέει «Μην κουνιέσαι και μου χύσεις το τσίπουρο. Κάτσε να το τελειώσω και θα σε τελειώσω κι εσένα» Ο Κοντολάτος δέχεται ξανά χτυπήματα και τέλος μεταφέρεται σπίτι του σε κουβέρτα για να ξεψυχήσει εκεί. 


Σε μια στιγμή ο ανοργάνωτος πρόεδρος του χωριού Χαράλαμπος Ζούμπος φωνάζει γεμάτος αγανάκτηση « Ρε παιδιά το χωριό μας  επί ΕΛΑΣ ήταν ενωμένο, χωρίς κανένα επεισόδιο, κι έρχεστε εσείς τώρα να μας δημιουργήσετε μίση και πάθη». Η ηρωική του πράξη αυτή θα απαντηθεί με το ρόπαλο των παρακρατικών. Οι κτηνάνθρωποι αυτοί δεν σταματούν εκεί. Γδύνουν τα σπίτια των νεκρών και συγκεντρώνουν όλα τα ζώα του χωριού τα οποία θα κατασχέσουν για την περάτωση του «εθνοσωτήριου» έργου τους. 


Αργότερα, το 1947, ο ΔΣΕ μπαίνει στην Γραμμένη Οξυά. Εκεί συλλαμβάνεται ο αντιπρόεδρος Δάβαλος Μιλτιάδης, που όχι μόνο ευθύνεται για τον θάνατο των αγωνιστών στο Γαρδίκι αλλά σε σημείωμα που βρέθηκε σε άνθρωπό του καλούσε τον γιατρό Θεολόγη να δράσει για να εξοντώσει τους αντάρτες της περιοχής τους οποίους και κατονόμαζε. Μαζί του συλλαμβάνονται και οι Γιάννης Μητσόπουλος και Νικόδημος  Μητσόπουλος από το  Γαρδίκι για την δράση τους στην συμμορία Κρανιά. Τέλος πιάνεται και ο χωροφύλακας Τριβήλος από την Αρτοτίνα, που επικουρούσε τους παρακρατικούς στο έργο τους. Οι τέσσερις δικάζονται από ανταρτοδικείο στην πλατεία του χωριού. Τους δίνεται η δυνατότητα απολογίας αλλά τα στοιχεία εναντίων τους είναι πολλά. Αρκετοί χωρικοί σπεύδουν να τους καταγγείλουν. Η τύχη τους έχει σφραγιστεί. Εκτελούνται συνοπτικά και θάβονται στο νεκροταφείο του χωριού. 


Ο πρόεδρος Χαράλαμπος Ζούμπος δέχεται τιμητική μνεία από τον ΔΣΕ και παραμένει στην θέση του και όσο το χωριό, στρατηγικό σημείο για τους αντάρτες, βρίσκεται υπό την δικαιοδοσία τους. 








 Αναρτήθηκε από Oberon  σ

Φονιάδες των λαών …


Φονιάδες των λαών …

Η είδηση είναι άκρως σοκαριστική, αλλά βέβαια δεν είναι και κάτι το καινούργιο ή το μοναδικό.
Δυστυχώς, όσο κυριαρχεί ο ιμπεριαλισμός, τέτοια γεγονότα θα έχουμε συνέχεια.


Στρατιώτης των ΕΠΑ, κυριευμένος προφανώς από … κατακτητικό αμόκ, πήρε σβάρνα τα σπίτια στην πόλη Κανταχάρ του Αφγανιστάν και … σταμάτησε το θεάρεστο έργο του, αφού πρώτα … πρόλαβε και σκότωσε 16 ανθρώπους, μεταξύ των οποίων και 9 παιδιά !

“Πρόκειται για μια δολοφονία, μια σκόπιμη δολοφονία αθώων πολιτών που δεν μπορεί να συγχωρεθεί”, φέρεται να δήλωσε ο Πρόεδρος του Αφγανιστάν Χαμίντ Καρζάϊ.

Αφού κι ο δικός τους άνθρωπος – πρόεδρος τους τη λέει, τι να πούμε εμείς !

Μια μόνο φράση:

Φονιάδες των λαών ιμπεριαλιστές !

Ας μπει ένα τέλος στα «κροκοδείλια δάκρυα»!


Ας μπει ένα τέλος στα «κροκοδείλια δάκρυα»!

Επιστολή - Απάντηση του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ σε άρθρο του Προέδρου του ΚΕΑ και ΓΓ του Γαλλικού ΚΚ, Π. Λοράν, στην εφημερίδα «Μόρνινγκ Σταρ».

Να ξεκαθαριστεί ότι το ΚΚΕ από την πρώτη στιγμή μίλησε για καπιταλιστική κρίση, κρίση υπεσυσσώρευσης του κεφαλαίου και δεν έσπειρε συγχύσεις περί «κρίσης χρέους» όπως έκαναν και κάνουν οι οπορτουνιστές του ΚΕΑ.

Η επιστολή με τίτλο «Ας μπει ένα τέλος στα κροκοδείλια δάκρυα», δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Μόρνινγκ Σταρ» του ΚΚ Βρετανίας, στις 5/2/2012 και αναδημοσιεύουμε σήμερα:
(σ.σ.: η δημοσίευση έγινε στο σημερινό "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ")



«Αγαπητοί σύντροφοι,
Είναι αλήθεια πως η εξέλιξη της καπιταλιστικής κρίσης στην Ελλάδα, που συνοδεύεται με μια πρωτοφανή επίθεση στα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, αλλά κι από μια εξίσου μεγάλη όξυνση της ταξικής πάλης, τραβάει ως "μαγνήτης" τα βλέμματα των εργαζομένων και στις άλλες χώρες. Στα πλαίσια αυτά, ακόμη κι αστικές πολιτικές δυνάμεις, που έχουν τεράστιες ευθύνες γι' αυτήν την αντιλαϊκή επίθεση, δηλώνουν πως "συμπάσχουν" στον ελληνικό λαό, φροντίζοντας, ωστόσο να κρύψουν επιμελώς τις αιτίες των προβλημάτων που αυτός βιώνει: την καπιταλιστική κρίση, τον εγκλωβισμό της χώρας στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, την καπιταλιστική εκμετάλλευση.
Σ' αυτά τα πλαίσια τοποθετούνται και εκπρόσωποι της "νέο-αριστεράς", όπως η επιστολή του Προέδρου του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ) και ΓΓ του Γαλλικού ΚΚ, Π. Λοράν, σχετικά με την Ελλάδα, που πρόσφατα δημοσιεύσατε στη στήλη των επιστολών (σ.σ. της εφημερίδας «Μόρνινγκ Σταρ»).
Στην πραγματικότητα, το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα της Ελλάδας, δεν είναι πρόβλημα "δημοκρατίας", επιβολής των αντιλαϊκών μέτρων από τα έξω, "από Ευρωπαίους ηγέτες και το ΔΝΤ", όπως γράφει ο Π. Λοράν. Ούτε η συγκυβέρνηση των σοσιαλδημοκρατών του ΠΑΣΟΚ και των φιλελεύθερων της ΝΔ στην Ελλάδα είναι "θύμα" κάποιων "Ευρωπαίων ηγετών και του ΔΝΤ", όπως παρουσιάζουν την κατάσταση οι παραμορφωτικοί φακοί του Προέδρου του ΚΕΑ.
Η αλήθεια είναι βέβαια ότι αυτά τα μέτρα, που λαμβάνονται με πρόφαση το μεγάλο δημόσιο χρέος, έχουν στόχο την ενίσχυση της κερδοφορίας της κεφαλαίου στην Ελλάδα, με τη δραματική συρρίκνωση της τιμής της εργατικής δύναμης. Ας μην ξεχνάμε πως αυτήν την ώρα ένα ποσό 600 δισ. ευρώ (σχεδόν διπλάσιο του δημόσιου χρέους της Ελλάδας) βρίσκεται κατατεθειμένο από τους Ελληνες καπιταλιστές μόνον στις τράπεζες της Ελβετίας!
Πρόκειται, λοιπόν, για μέτρα που πλήρως αντιστοιχούν στα συμφέροντα των καπιταλιστών, για να φορτώσουν την κρίση στις πλάτες του λαού, να μπει η Ελλάδα σε πορεία καπιταλιστικής ανάπτυξης για να βρουν κερδοφόρα διέξοδο τα κεφάλαια, που συσσωρεύτηκαν την προηγούμενη περίοδο. Είναι μέτρα που συναποφασίστηκαν στα πλαίσια της ΕΕ από την ελληνική κυβέρνηση, την αστική τάξη, την οποία υπηρετούν τα δύο κυβερνώντα κόμματα και δεν "επιβλήθηκαν" και κάποιους "Ευρωπαίους ηγέτες και το ΔΝΤ".
Ολα αυτά τα μέτρα, στον έναν ή άλλο βαθμό και τρόπο, υπήρχαν στα προγράμματα και του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, έχουν άλλωστε δρομολογηθεί από τις Συνθήκες της ΕΕ, με απαρχή το Μάαστριχτ. Να γιατί σήμερα η εργατική τάξη στην Ελλάδα αλλά και στη Βρετανία -κι όχι μόνο ασφαλώς- συσσωρεύουν αρνητική εμπειρία για την ΕΕ και τον αντιλαϊκό ρόλο της, όταν ο εκπρόσωπος του ΚΕΑ, στην Ελλάδα, ο Συνασπισμός, αφού ψήφισε τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, καλλιεργούσε κι εξακολουθεί συστηματικά να καλλιεργεί αυταπάτες για την ΕΕ, παρουσιάζοντας τη συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΕ ως το μοναδικό δρόμο, σε αντίθεση με το ΚΚΕ που αγωνίζεται για την αποδέσμευση της χώρας από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία.
Ο Πρόεδρος του ΚΕΑ μιλά για "επιτροπεία" από την τρόικα στην Ελλάδα. Δε γνωρίζει άραγε πως η αστική τάξη της Ελλάδας προτίμησε συνειδητά εδώ και δεκαετίες να συμμετέχει ενεργά στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ και πως αυτή η συμμετοχή στα πλαίσια των σχέσεων αλληλεξάρτησης, που δημιουργεί, προβλέπει την παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων σε ΕΕ και ΝΑΤΟ; Δε γνωρίζει π.χ. πως η Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) της ΕΕ δεν αφήνει περιθώρια για ανάπτυξη υπέρ του λαού στον τομέα της Αγροτικής Οικονομίας; Να θυμίσουμε πως η Ελλάδα πριν μπει στην ΕΟΚ-ΕΕ είχε πλεονασματικό εμπορικό ισοζύγιο στα αγροτικά προϊόντα, ενώ σήμερα, εξαιτίας της ΚΑΠ, εισάγει ακόμη κι εκείνα τα αγροτικά προϊόντα που καλλιεργούνται στην Ελλάδα, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες μικροί και μεσαίοι αγρότες προστέθηκαν στο "στρατό" των ανέργων.
Η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ, στην οποία αποφεύγει να αναφερθεί ο Πρόεδρος του ΚΕΑ, κατηγορώντας γενικά κάποιους "Ευρωπαίους ηγέτες", όπως κι οι υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες για το ΝΑΤΟ, η πολιτική φοροελαφρύνσεων του κεφαλαίου στα πλαίσια της "ανταγωνιστικότητας" της οικονομίας, που ακολούθησαν στο παρελθόν κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, αποτελούν τις "πηγές" του υπέρογκου δημόσιου χρέους και των ελλειμμάτων για τα οποία δε φέρει καμία ευθύνη ο ελληνικός λαός.
Βεβαίως, δε μας προβληματίζει η "αβλεψία" αυτή του Προέδρου του ΚΕΑ, γιατί γνωρίζουμε πως το ΚΕΑ "πίνει νερό" στο όνομα της ΕΕ και χρηματοδοτείται από αυτή αδρά ως "Ευρωπαϊκό κόμμα", ως κόμμα δηλαδή που αποδέχεται τις "αρχές" της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης που διακρίνουν τη λυκοσυμμαχία των μονοπωλίων την ΕΕ. Αλλωστε, σ' αυτό έχει δεσμευτεί στα Καταστατικά ντοκουμέντα του!
Οι προτάσεις του ΚΕΑ για "ανάπτυξη", δήθεν "φιλολαϊκά κοινωνικά ταμεία", κ.ά. δεν αμφισβητούν ούτε στο ελάχιστο την καπιταλιστική εξουσία. Το αντίθετο, το ΚΕΑ κι ο διεθνής οπορτουνισμός πρωτοστατούν στη δημιουργία αυταπατών εξωραΐζοντας ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς όπως η ΕΕ και η ΕΚΤ ότι δήθεν αυτοί μπορούν να γίνουν φιλολαϊκοί, την ώρα που ολοένα και περισσότεροι εργαζόμενοι, όχι μόνο στην Ελλάδα, αντιλαμβάνονται ότι ο καπιταλισμός δεν μπορεί να λύσει βασικά λαϊκά προβλήματα.
Το ΚΕΑ υποστηρίζοντας την ΕΕ και το εκμεταλλευτικό σύστημα έχει διαλέξει στρατόπεδο. Για αυτό κι αποτελεί εργαλείο αποκομμουνιστικοποιήσης και μετάλλαξης των ΚΚ. Δεν αμφισβητεί τους αντιπάλους της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων στην Ελλάδα όσες εκκλήσεις σε αυτό κι αν κάνει.
Ομως η πείρα κι η πορεία των εργατικών αγώνων στην Ελλάδα, στην πρωτοπορία των οποίων βρίσκονται οι κομμουνιστές και το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, το ΠΑΜΕ, αναδεικνύει ότι ολοένα και περισσότεροι εργάτες ριζοσπαστικοποιούνται όταν ξεπερνούν τα «κηρύγματα» αστών κι οπορτουνιστών για ταξική «συνεργασία» και «κοινωνική συνοχή», όταν αγνοούν τα "κροκοδείλια δάκρυά τους" για τα βάρη που επωμίζονται οι εργαζόμενοι.
Σ' αυτό το δρόμο μπορεί η εργατική τάξη να φτάσει την πάλη της ως το τέλος, ως την κατάργηση της καπιταλιστικής εξουσίας και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού.

Τμήμα Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ»

Αντικομουνισμός και προεκλογικά παραμύθια


Αντικομουνισμός και προεκλογικά παραμύθια


Στο ΠΑΣΟΚ θα εκλεγεί αρχηγός ο πλέον ικανός αντικομουνιστής. Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται.  Αυτό έχουν ανάγκη η άρχουσα τάξη και η τρόικα για το επόμενο διάστημα που θα εξαπολύσουν μέσω του μαύρου κυβερνητικού ή άτυπου μετώπου, ευρείας κλίμακας αντικομουνιστικές και αντιλαϊκές επιθέσεις. Αυτόν θα ψηφίσουν, εθνικώς σκεπτόμενοι, οι ΠΑΣΟΚοι όπως πάντα! Έχουν στο αίμα τους το Έθνος αυτοί!

Προσεχώς η χώρα επί 40 μέρες θα έχει μόνο ανάπτυξη, προγράμματα, νέες θέσεις εργασίας, «αναγνώριση» των θυσιών μας, ρόδινο μέλλον, παινέματα από τους επικυρίαρχους της ΕΕ κλπ. Όλα τα μέτρα και τα μνημόνια θα χαθούν! Τα νέα προεκλογικά παραμύθια που τελειώνουν το βράδυ των εκλογών πάλι θα δώσουν και θα πάρουν.  Χρώμα ευαισθησίας θα τα πλημμυρίσει για το δράμα του λαού που όμως τελειώνει το βράδυ των εκλογών, τότε δηλαδή που αρχίζει το νέο δράμα. 

Την επομένη ο Σαμαράς θα ανακαλύψει ότι το ΠΑΣΟΚ του… έκρυψε την αλήθεια και παραλαμβάνει «καμένη γη»! Και όταν παραλαμβάνεις καμένη γη το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να κόψεις μεροκάματα, εισοδήματα, συντάξεις και να βάλεις φόρους και πάλι φόρους σε ό,τι κινείται και ό,τι μένει ακίνητο! 

Γνωστή ιστορία. Ο κόσμος που θα παραπλανηθεί και θα βγει μετά σαν απατημένος στις πλατείες παριστάνοντας τον "αγανακτισμένο" πότε θα το καταλάβει δεν ξέρω. Ή μήπως κάνω λάθος και αυτοί τη φορά οι κοψοχέρηδες θα έχουν μνήμη; Για να δούμε αν και δεν έχω αυταπάτες.

«Ο "ΑΡΙΣΤΕΡΙΣΜΟΣ" ΠΑΙΔΙΚΗ ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ»



«Ο "ΑΡΙΣΤΕΡΙΣΜΟΣ" ΠΑΙΔΙΚΗ ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ»
Δολοφονία του ειρηνικού πλήθους της Ιουλιανής διαδήλωσης από κρυμμένους σε κτίρια γιούνκερ και άλλα αντεπαναστατικά στοιχεία
ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΒΑΣΙΚΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΩΝ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΩΝ
Είναι βέβαιο, και τώρα το βλέπει σχεδόν ο καθένας, ότι οι μπολσεβίκοι δε θα μπορούσαν να κρατηθούν στην εξουσία όχι 2,5 χρόνια μα ούτε και 2,5 μήνες, χωρίς την πιο αυστηρή, την πραγματικά σιδερένια πειθαρχία μέσα στο κόμμα μας, χωρίς την πιο πλήρη και απεριόριστη υποστήριξή του απ' όλη τη μάζα της εργατικής τάξης, δηλαδή απ' ό,τι το σκεπτόμενο, το τίμιο, το γεμάτο αυταπάρνηση, το με επιρροή, το ικανό να οδηγεί πίσω του ή να προσελκύει τα καθυστερημένα στρώματα, υπάρχει μέσα σ' αυτήν την τάξη.
Η δικτατορία του προλεταριάτου είναι ο γεμάτος με τη μεγαλύτερη αυτοθυσία και ο πιο ανελέητος πόλεμος της νέας τάξης ενάντια σ' έναν πιο ισχυρό εχθρό, ενάντια στην αστική τάξη, που η αντίστασή της δεκαπλασιάζεται με την ανατροπή της (έστω και σε μια χώρα) και που η ισχύς της δε βρίσκεται μόνο στη δύναμη του διεθνούς κεφαλαίου, στη δύναμη και στη στερεότητα των διεθνών δεσμών της αστικής τάξης, αλλά και στη δύναμη της συνήθειας, στη δύναμη της μικρής παραγωγής. Γιατί, δυστυχώς, έμεινε ακόμα στον κόσμο πολύ, πάρα πολύ, μικρή παραγωγή, και η μικρή παραγωγή γεννά τον καπιταλισμό και την αστική τάξη συνεχώς, κάθε μέρα, κάθε ώρα, αυθόρμητα και σε μαζική κλίμακα. Για όλες αυτές τις αίτιες, η δικτατορία του προλεταριάτου είναι απαραίτητη και η νίκη εναντίον της αστικής τάξης είναι αδύνατη χωρίς ένα μακρόχρονο, επίμονο, απεγνωσμένο πόλεμο ζωής ή θανάτου - έναν πόλεμο που απαιτεί αυτοκυριαρχία, πειθαρχία, σταθερότητα, αδιαλλαξία και ενιαία θέληση.
Η ιστορική διαδήλωση της 4ης του Ιούλη 1917 στην Πετρούπολη που συγκλόνισε με τον όγκο της την πρωτεύουσα. «Κάτι παραπάνω από διαδήλωση και λιγότερο από επανάσταση», τη χαρακτήρισε ο Λένιν
Επαναλαβαίνω, η πείρα της νικηφόρας δικτατορίας του προλεταριάτου στη Ρωσία έδειξε παραστατικά σε όσους δεν ξέρουν να σκέφτονται ή δεν είχαν την ευκαιρία να σκεφτούν αυτό το ζήτημα, ότι η απόλυτη συγκεντροποίηση και η πιο αυστηρή πειθαρχία του προλεταριάτου είναι ένας από τους βασικούς όρους για τη νίκη εναντίον της αστικής τάξης.
Σ' αυτό στέκονται συχνά. Δε σκέφτονται όμως αρκετά βαθιά, τι σημαίνει αυτό και κάτω από ποιες συνθήκες μπορεί να γίνει. Δε θα 'πρεπε μήπως τις ζητωκραυγές για τη Σοβιετική εξουσία και τους μπολσεβίκους να τις συνοδεύει συχνότερα μια πολύ σοβαρή ανάλυση των λόγων για τους οποίους οι μπολσεβίκοι μπόρεσαν να σφυρηλατήσουν την πειθαρχία, που είναι απαραίτητη για το επαναστατικό προλεταριάτο;
Ο μπολσεβικισμός υπάρχει σα ρεύμα πολιτικής σκέψης και σαν πολιτικό κόμμα από το 1903. Μόνο η ιστορία του μπολσεβικισμού σ' όλη την περίοδο της ύπαρξής του μπορεί να εξηγήσει ικανοποιητικά, γιατί μπόρεσε να σφυρηλατήσει και να διατηρήσει μέσα στις πιο δύσκολες συνθήκες τη σιδερένια πειθαρχία, που είναι απαραίτητη για τη νίκη του προλεταριάτου.
Και πριν απ' όλα μπαίνει το ερώτημα: Πού στηρίζεται η πειθαρχία του επαναστατικού κόμματος του προλεταριάτου, πώς ελέγχεται και πώς δυναμώνει; Πρώτο, με τη συνειδητότητα της προλεταριακής πρωτοπορίας και την αφοσίωσή της στην επανάσταση, την αυτοκυριαρχία της, την αυτοθυσία της, τον ηρωισμό της. Δεύτερο, με την ικανότητά της να συνδέεται, να πλησιάζει, και ως ένα ορισμένο βαθμό, αν θέλετε, να συγχωνεύεται με την πιο πλατιά μάζα των εργαζομένων, πρώτα -πρώτα με την προλεταριακή - μα επίσης και με τη μη προλεταριακή εργαζόμενη μάζα. Τρίτο, με την ορθότητα της πολιτικής καθοδήγησης που πραγματοποιεί αυτή η πρωτοπορία, την ορθότητα της πολιτικής στρατηγικής και ταχτικής της με τον όρο ότι οι πλατιές μάζες θα πείθονται από την ίδια τους την πείρα γι' αυτή την ορθότητα. Χωρίς αυτούς τους όρους είναι απραγματοποίητη η πειθαρχία μέσα σ' ένα επαναστατικό κόμμα, πραγματικά ικανό να είναι κόμμα της πρωτοπόρας τάξης, που έχει καθήκον ν' ανατρέψει την αστική τάξη και να μετασχηματίσει όλη την κοινωνία. Χωρίς αυτούς τους όρους κάθε απόπειρα να δημιουργηθεί πειθαρχία μετατρέπεται αναπόφευχτα σε σαπουνόφουσκα, σε κούφιες φράσεις, σε πιθηκισμούς. Από το άλλο μέρος, και οι ίδιοι αυτοί δεν μπορούν να εμφανιστούν αμέσως. Διαμορφώνονται μόνο με τη μακρόχρονη δουλιά και τη σκληρή πείρα, που με τη σειρά της δεν είναι δόγμα, αλλά διαμορφώνεται τελικά μόνο σε στενή σύνδεση με την πρακτική δράση ενός πραγματικά μαζικού και πραγματικά επαναστατικού κινήματος. Αν ο μπολσεβικισμός μπόρεσε να δημιουργήσει και να εφαρμόσει μ' επιτυχία στο 1917 - 1920, μέσα σε αφάνταστα δύσκολες συνθήκες, τον πιο αυστηρό συγκεντρωτισμό και μια σιδερένια πειθαρχία, η αιτία βρίσκεται απλούστατα σε μια σειρά ιστορικές ιδιομορφίες της Ρωσίας.
Από το ένα μέρος, ο μπολσεβικισμός γεννήθηκε το 1903 πάνω στην πιο στέρεη βάση της θεωρίας του μαρξισμού. Και την ορθότητα αυτής, και μόνο αυτής, της επαναστατικής θεωρίας δεν την απέδειξε μόνο η παγκόσμια πείρα όλου του 20ού αιώνα, αλλά και ιδιαίτερα η πείρα από τις περιπλανήσεις και τις ταλαντεύσεις, τα λάθη και τις απογοητεύσεις της επαναστατικής σκέψης στη Ρωσία. Κάπου μισόν αιώνα, περίπου από το 1840 ως το 1900, η πρωτοπόρα σκέψη στη Ρωσία, κάτω από το ζυγό του ανήκουστα άγριου και αντιδραστικού τσαρισμού, αναζητούσε με δίψα τη σωστή επαναστατική θεωρία, παρακολουθώντας με καταπληκτικό ζήλο και επιμέλεια κάθε «τελευταία λέξη» της Ευρώπης και της Αμερικής σ' αυτόν τον τομέα. Το μαρξισμό, που είναι η μοναδικά σωστή επαναστατική θεωρία, η Ρωσία πραγματικά τοναπόχτησε με κόπο και με μόχθο, με τίμημα μισόν αιώνα πρωτάκουστα βάσανα και θυσίες, ανίδωτο επαναστατικό ηρωισμό, απίστευτη δραστηριότητα και γεμάτες αυτοθυσία αναζητήσεις, μελέτες, δοκιμασίες στην πράξη, απογοητεύσεις, επαληθεύσεις, συγκρίσεις με την πείρα της Ευρώπης. Χάρη στον εκπατρισμό, που τον επέβαλε ο τσαρισμός, η επαναστατική Ρωσία στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα δημιούργησε τόσο πλούσιες διεθνείς σχέσεις, τόσο θαυμάσια ενημέρωση σχετικά με τις παγκόσμιες μορφές και θεωρίες του επαναστατικού κινήματος, όσο καμιά άλλη χώρα στον κόσμο.
Από το άλλο μέρος, ο μπολσεβικισμός, που γεννήθηκε πάνω σ' αυτό το γρανιτένιο θεωρητικό βάθρο, είχε μια δεκαπεντάχρονη (1903 - 1917) πραχτική ιστορία που, από την άποψη του πλούτου της πείρας, δεν έχει όμοιά της στον κόσμο. Γιατί καμιά χώρα σ' αυτά τα δεκαπέντε χρόνια δεν έζησε, έστω και κατά προσέγγιση, τόσα πολλά από την άποψη της επαναστατικής πείρας, της ταχύτητας και της ποικιλίας εναλλαγής των διαφόρων μορφών του κινήματος, που ήταν νόμιμο και παράνομο, ειρηνικό και θυελλώδικο, κρυφό και ανοιχτό, κίνημα κύκλων και μαζικό, κοινοβουλευτικό και τρομοκρατικό. Σε καμιά χώρα δε συγκεντρώθηκε, μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα τέτοιος πλούτος μορφών, αποχρώσεων, μεθόδων πάλης όλων των τάξεων της σύγχρονης κοινωνίας, και μάλιστα πάλης, που λόγω της καθυστέρησης της χώρας και του αφόρητου ζυγού του τσαρισμού, ωρίμαζε εξαιρετικά γρήγορα, αφομοίωνε με ιδιαίτερη δίψα και επιτυχία την αντίστοιχη «τελευταία λέξη» της αμερικάνικης και ευρωπαϊκής πολιτικής πείρας.
Οι κυριότεροι σταθμοί στην ιστορία του μπολσεβικισμού
Χρόνια προετοιμασίας της επανάστασης (1903 - 1905). Παντού νιώθεις ότι ζυγώνει η μεγάλη θύελλα. Σ' όλες τις τάξεις επικρατεί αναβρασμός και προετοιμασία. Στο εξωτερικό ο τύπος των εκπατρισμένων βάζει θεωρητικά όλα τα βασικά ζητήματα της επανάστασης. Οι εκπρόσωποι των τριών βασικών τάξεων, των κυριότερων πολιτικών ρευμάτων -- του φιλελεύθερου - αστικού, του μικροαστικού - δημοκρατικού (που παρουσιάζεται με τις ταμπέλες «σοσιαλδημοκρατική» και «σοσιαλεπαναστατική» κατεύθυνση) και του προλεταριακού - επαναστατικού -- προαναγγέλλουν και προετοιμάζουν με τον πιο άγριο αγώνα των προγραμματικών και ταχτικών τους απόψεων τη μελλοντική ανοιχτή πάλη των τάξεων. Ολα τα ζητήματα, για τα όποια πάλεψαν οι μάζες με το όπλο στο χέρι το 1905 - 1907 και το 1917 - 1920, μπορεί (και πρέπει) να τα παρακολουθήσει κανείς σε εμβρυώδικη μορφή στον Τύπο εκείνης της εποχής. Και ανάμεσα στα τρία κυριότερα ρεύματα υπάρχουν, εννοείται, ένα σωρό ενδιάμεσοι, μεταβατικοί, μεσοβέζικοι σχηματισμοί. Πιο σωστά: Στον αγώνα των οργάνων του Τύπου, των κομμάτων, των παρατάξεων, των ομάδων αποκρυσταλλώνονται εκείνα τα ιδεολογικοπολιτικά ρεύματα, που είναι πραγματικά ταξικά. Οι τάξεις σφυρηλατούν τα αναγκαία ιδεολογικοπολιτικά όπλα τους για τις επερχόμενες μάχες.
Χρόνια της επανάστασης (1905 - 1907). Ολες οι τάξεις εμφανίζονται στη σκηνή ανοιχτά: Ολες oι προγραμματικές και ταχτικές απόψεις επαληθεύονται με τη δράση των μαζών. Ο απεργιακός αγώνας παίρνει πρωτοφανέρωτο στον κόσμο πλάτος και οξύτητα. Η οικονομική απεργία μετεξελίσσεται σε πολιτική και η πολιτική απεργία σε ένοπλη εξέγερση. Ελέγχονται στην πράξη οι σχέσεις ανάμεσα στο προλεταριάτο, που καθοδηγεί, και στην καθοδηγούμενη, ταλαντευόμενη, ασταθή αγροτιά. Μέσα στην αυθόρμητη ανάπτυξη του αγώνα γεννιέται η σοβιετική μορφή οργάνωσης. Οι τοτινές διαμάχες για τη σημασία των Σοβιέτ προμηνύουν τον μεγάλο αγώνα του 1917 - 1920. Εναλλαγή των κοινοβουλευτικών μορφών πάλης με τις εξωκοινοβουλευτικές, της ταχτικής της αποχής από τη βουλή με την ταχτική της συμμετοχής στον κοινοβουλευτισμό, των νόμιμων μορφών πάλης με τις παράνομες, καθώς και η αλληλοεξάρτηση και η σύνδεσή τους -- όλ' αυτά τα χαρακτηρίζει καταπληχτικός πλούτος περιεχομένου. Κάθε μήνας αυτής της περιόδου ισοδυναμούσε από την άποψη της εκμάθησης των βάσεων της πολιτικής επιστήμης, -- από τις μάζες και τους αρχηγούς, από τις τάξεις και τα κόμματα -- με ένα χρόνο «ειρηνικής» «συνταγματικής» εξέλιξης. Χωρίς τη «γενική δοκιμή» του 1905 θα ήταν αδύνατη η νίκη της Επανάστασης του Οχτώβρη του 1917.
Χρόνια της αντίδρασης (1907 - 1910). Ο τσαρισμός νίκησε. Ολα τα επαναστατικά και αντιπολιτευτικά κόμματα συντρίφτηκαν. Κατάπτωση, χάσιμο του ηθικού, διασπάσεις, σκόρπισμα, αποστασία, πορνογραφία στη θέση της πολιτικής. Δυναμώνει η τάση προς το φιλοσοφικό ιδεαλισμό. Ο μυστικισμός χρησιμοποιείται σαν περίβλημα των αντεπαναστατικών διαθέσεων. Ταυτόχρονα, όμως, ακριβώς η μεγάλη ήττα δίνει στα επαναστατικά κόμματα και στην επαναστατική τάξη ένα πραγματικό και πολύ ωφέλιμο μάθημα, μάθημα ιστορικής διαλεχτικής, μάθημα που τα βοηθάει να κατανοήσουν τον πολιτικό αγώνα και να αποκτήσουν την ικανότητα και την τέχνη να τον διεξάγουν. Στη δυστυχία φαίνονται οι φίλοι. Οι νικημένες στρατιές μορφώνονται καλά.
Ο νικητής τσαρισμός είναι αναγκασμένος να καταστρέψει στα γρήγορα τα υπολείμματα του προαστικού, πατριαρχικού τρόπου ζωής στη Ρωσία. Η αστική ανάπτυξη της Ρωσίας συντελείται εξαιρετικά γρήγορα. Οι εξωταξικές, οι υπερταξικές αυταπάτες, οι αυταπάτες ότι είναι δυνατό να αποφύγουμε τον καπιταλισμό, γίνονται σκόνη. Η ταξική πάλη εμφανίζεται με εντελώς καινούργιο τρόπο και ακόμα πιο ξεκάθαρα.
Τα επαναστατικά κόμματα πρέπει να συμπληρώσουν τη μόρφωσή τους. Εμαθαν να επιτίθενται. Τώρα είναι απαραίτητο να καταλάβουν ότι αυτή την επιστήμη είναι ανάγκη να τη συμπληρώσουν με την επιστήμη του πώς να υποχωρούν πιο κανονικά. Είναι απαραίτητο να καταλάβουμε -- και η επαναστατική τάξη με την ίδια της την πικρή πείρα μαθαίνει να το καταλαβαίνει -- ότι δεν μπορούσε να νικήσουμε αν δε μάθουμε να επιτιθόμαστε κανονικά και να υποχωρούμε κανονικά. Απ' όλα τα αντιπολιτευτικά και επαναστατικά κόμματα που νικήθηκαν, οι μπολσεβίκοι υποχώρησαν με τη μεγαλύτερη τάξη, με τις λιγότερες απώλειες για το «στρατό» τους, με την καλύτερη διαφύλαξη του πυρήνα του με τις λιγότερο βαθιές και τις λιγότερο ανεπανόρθωτες διασπάσεις, με τη μικρότερη απώλεια του ηθικού, με τη μεγαλύτερη ικανότητα να ξαναρχίσουν τη δουλιά πιο πλατιά, πιο σωστά και πιο δραστήρια. Και το πέτυχαν αυτό οι μπολσεβίκοι μόνο και μόνο γιατί ξεσκέπασαν αμείλιχτα και πέταξαν έξω από τις γραμμές τους τους επαναστάτες της φράσης, που δεν ήθελαν να καταλάβουν ότι έπρεπε να υποχωρήσουμε, ότι έπρεπε να μάθουμε να υποχωρούμε, ότι έπρεπε οπωσδήποτε να μάθουμε να δουλεύουμε νόμιμα και στα πιο αντιδραστικά κοινοβούλια, στις πιο αντιδραστικές συνδικαλιστικές, συνεταιριστικές, ασφαλιστικές και άλλες παρόμοιες οργανώσεις.
Χρόνια της ανόδου (1910 - 1914). Στην αρχή η άνοδος ήταν απίστευτα αργή, κατόπι, ύστερα από τα γεγονότα του Λένα το 1912, κάπως πιο γοργή. Ξεπερνώντας αφάνταστες δυσκολίες, οι μπολσεβίκοι εκτόπισαν τους μενσεβίκους, που το ρόλο τους, σαν πρακτόρων της αστικής τάξης μέσα στο εργατικό κίνημα, τον κατάλαβε περίφημα όλη η αστική τάξη υστέρα από το 1905 και που γι' αυτό τους υποστήριζε με χίλιους τρόπους ενάντια στους μπολσεβίκους. Οι μπολσεβίκοι δε θα κατόρθωναν ποτέ να το πετύχουν αυτό, αν δεν ακολουθούσαν τη σωστή ταχτική του συνδυασμού της παράνομης δουλιάς με την υποχρεωτική χρησιμοποίηση των «νόμιμων δυνατοτήτων». Στην αντιδραστική Δούμα οι μπολσεβίκοι κατάχτησαν όλη την εργατική κουρία.
Πρώτος παγκόσμιος ιμπεριαλιστικής πόλεμος (1914 - 1917). Ο νόμιμος κοινοβουλευτισμός, παρά την ιδιαίτερη αντιδραστικότητα του «κοινοβουλίου», προσφέρει πολυτιμότατες υπηρεσίες στο κόμμα του επαναστατικού προλεταριάτου, στους μπολσεβίκους. Οι μπολσεβίκοι βουλευτές πάνε στη Σιβηρία. Στον τύπο των εκπατρισμένων βρίσκουν την πιο πλήρη έκφρασή τους όλες οι αποχρώσεις απόψεων: Ο σοσιαλιμπεριαλισμός, ο σοσιαλσοβινισμός, ο σοσιαλπατριωτισμός, ο ασυνεπής και συνεπής διεθνισμός, ο πασιφισμός και η επαναστατική άρνηση των πασιφιστικών αυταπατών. Οι ηλίθιοι σοφοί και οι γριές της II Διεθνούς, που στραβομουτσούνιαζαν περιφρονητικά και με υπεροψία για τις πάρα πολλές «φράξιες» που υπήρχαν μέσα στο ρωσικό σοσιαλισμό και για τη σκληρότητα του αγώνα που γινόταν ανάμεσά τους, δεν μπόρεσαν, όταν ο πόλεμος κατάργησε σ' όλες τις αναπτυγμένες χώρες την παινεμένη «νομιμότητα» να οργανώσουν έστω και κατά προσέγγιση μια τόσο ελεύθερη (παράνομη) ανταλλαγή απόψεων και μια τόσο ελεύθερη (παράνομη) επεξεργασία σωστών απόψεων, σαν κι αυτή πού οργάνωσαν οι Ρώσοι επαναστάτες στην Ελβετία και σε μια σειρά χώρες. Γι' αυτό ακριβώς και οι ανοιχτοί σοσιαλπατριώτες και «καουτσκιστές» όλων των χωρών αποδείχτηκαν οι χειρότεροι προδότες του προλεταριάτου: Και αν ο μπολσεβικισμός μπόρεσε να νικήσει το 1917 - 1920, μια από τις βασικές αιτίες αυτής της νίκης είναι ότι από το 1914 ακόμα ξεσκέπασε αμείλιχτα την ποταπότητα, την παλιανθρωπιά και την προστυχιά του σοσιαλσοβινισμού και του «καουτσκισμού» (αντίστοιχές του είναι οι απόψεις των οπαδών του Λονγκέ στη Γαλλία, οι απόψεις των αρχηγών του Ανεξάρτητου Εργατικού Κόμματος και των φαβιανών στην Αγγλία, του Τουράτι στην Ιταλία κλπ.), και κατόπιν οι μάζες με την ίδια τους την πείρα πείθονταν όλο και περισσότερο για τη ορθότητα των απόψεων των μπολσεβίκων.
Δεύτερη επανάσταση στη Ρωσία (από το Φλεβάρη ως τον Οκτώβρη του 1917). Η αφάνταστη σαθρότητα και το γέρασμα του τσαρισμού δημιούργησαν (σ' αυτό συντέλεσαν και τα χτυπήματα και οι δυσκολίες ενός βασανιστικού πολέμου) μιαν απίστευτη καταστροφική δύναμη που στρεφόταν εναντίον του. Μέσα σε λίγες μέρες, η Ρωσία μετατράπηκε σε λαοκρατική αστική δημοκρατία, πιο ελεύθερη -- στις συνθήκες του πολέμου -- από κάθε άλλη χώρα του κόσμου. Την κυβέρνηση άρχισαν να τη σχηματίζουν οι αρχηγοί των αντιπολιτευτικών και επαναστατικών κομμάτων, όπως και στις πιο «αυστηρά κοινοβουλευτικές» δημοκρατίες, και ο τίτλος του αρχηγού του αντιπολιτευόμενου κόμματος μέσα στο κοινοβούλιο, έστω και στο πιο αντιδραστική, διευκόλυνε τον κατοπινό ρόλο ενός τέτοιου αρχηγού στην επανάσταση.
Οι μενσεβίκοι και οι «σοσιαλιστές - επαναστάτες» μέσα σε μερικές βδομάδες αφομοίωσαν θαυμάσια όλους τους τρόπους και τις μεθόδους, τα επιχειρήματα και τις σοφιστείες των Ευρωπαίων ηρώων της II Διεθνούς, των μινιστεριαλιστών και του υπόλοιπου οπορτουνιστικού σκυλολογιού. Ολα όσα διαβάζουμε τώρα για τους Σάιντεμαν και τους Νίσκε, για τον Κάουτσκι και τον Χίλφερντινγκ, για τον Ρένερ και τον Αουστερλιτς, για τον Οτο Μπάουερ και το Φριτς Αντλερ, για τον Τουράτι και τον Λονγκέ, για τους φαβιανούς και τους αρχηγούς του Ανεξάρτητου Εργατικού Κόμματος στην Αγγλία, όλα αυτά μας φαίνονται (και είναι στην πραγματικότητα) ανιαρή επανάληψη, ξανατραγούδημα γνωστού και παλιού σκοπού. Ολα αυτά τα είδαμε κιόλας στους μενσεβίκους. Η ιστορία έκανε ένα αστείο και ανάγκασε τους οπορτουνιστές μιας καθυστερημένης χώρας να προηγηθούν από τους οπορτουνιστές μιας σειράς προχωρημένων χωρών.
Αν όλοι οι ήρωες της II Διεθνούς χρεοκόπησαν και εξευτελίστηκαν στο ζήτημα της σημασίας και του ρόλου των Σοβιέτ και της Σοβιετικής εξουσίας, αν εξευτελίστηκαν πολύ «λαμπρά» και μπερδεύτηκαν σ' αυτό το ζήτημα οι αρχηγοί των τριών πολύ σπουδαίων κομμάτων που βγήκαν σήμερα από τη II Διεθνή, (δηλαδή του Γερμανικού Ανεξάρτητου Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, του γαλλικού του Λονγκέ και του αγγλικού Ανεξάρτητου Εργατικού Κόμματος), αν όλοι αυτοί αποδείχτηκαν σκλάβοι των προλήψεων της μικροαστικής δημοκρατίας (ολότελα στο πνεύμα των μικροαστών του 1848, που αυτοονομάζονταν «σοσιαλδημοκράτες»), αυτά όλα εμείς τα είδαμε κιόλας στο παράδειγμα των μενσεβίκων. Η ιστορία έκανε τούτο το αστείο: Στη Ρωσία του 1905 γεννήθηκαν τα Σοβιέτ, το Φλεβάρη - Οκτώβρη του 1917 τα νόθεψαν οι μενσεβίκοι, που χρεοκόπησαν γιατί ήταν ανίκανοι να καταλάβουν το ρόλο και τη σημασία τους, και τώρα σ' όλον τον κόσμο γεννήθηκε η ιδέα της σοβιετικής εξουσίας, που διαδίδεται με πρωτοφανέρωτη ταχύτητα μέσα στο προλεταριάτο όλων των χωρών, ενώ οι παλιοί ήρωες της II Διεθνούς χρεοκόπησαν επίσης παντού, επειδή είναι ανίκανοι να καταλάβουν το ρόλο και τη σημασία του Σοβιέτ, όπως και οιμενσεβίκοι μας. Η πείρα απόδειξε ότι σε μερικά πολύ ουσιαστικά ζητήματα της προλεταριακής επανάστασης όλες οι χώρες θα κάνουν αναγκαστικά ό,τι έκανε η Ρωσία.
Τη νικηφόρα τους πάλη ενάντια στην κοινοβουλευτική (στην πραγματικότητα) αστική δημοκρατία και ενάντια στους μενσεβίκους, οι μπολσεβίκοι την άρχισαν πολύ προσεχτικά και την προετοίμασαν με τρόπο κάθε άλλο παρά απλά, αντίθετα από τις γνώμες που τώρα συναντιούνται συχνά στην Ευρώπη και στην Αμερική. Στην αρχή της περιόδου που αναφέραμε, δεν καλούσαμε τις μάζες να ανατρέψουν την κυβέρνηση, αλλά εξηγούσαμε πως είναι αδύνατο να ανατραπεί χωρίς να γίνουν προκαταρκτικά οι αναγκαίες αλλαγές στη σύνθεση και στις διαθέσεις των Σοβιέτ. Δεν κηρύχναμε την αποχή από το αστικό κοινοβούλιο, από τη Συνταχτική συνέλευση, αλλά λέγαμε -- λέγαμε επίσημα, εξ ονόματος του κόμματος, από τη συνδιάσκεψη του Απρίλη 1917 του κόμματός μας -- ότι η αστική δημοκρατία με Συνταχτική είναι καλύτερη από αυτή την ίδια τη δημοκρατία χωρίς Συνταχτική και ότι η «εργατοαγροτική» σοβιετική δημοκρατία είναι καλύτερη από κάθε αστική, κοινοβουλευτική δημοκρατία. Χωρίς μια τέτοια προσεχτική, λεπτομερειακή, καλομελετημένη και μακρόχρονη προετοιμασία δε θα μπορούσαμε να καταχτήσουμε τη νίκη τον Οκτώβρη του 1917, ούτε να διατηρήσουμε αυτή τη νίκη.

ΣΥΡΙΖΑ Δέκα «ανατροπές» για να αλλάξει μακιγιάζ η Ευρωπαϊκή Ενωση


ΣΥΡΙΖΑ
Δέκα «ανατροπές» για να αλλάξει μακιγιάζ η Ευρωπαϊκή Ενωση
Το να αλλάζει τις θέσεις του ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ σαν τα πουκάμισα, ειδικά για την κρίση, δεν εκπλήσσει κανέναν. Υιοθετεί με ευκολία ό,τι είναι μοδάτο, δίνοντάς του μια αριστερή απόχρωση κι όταν σε λίγο καιρό οι εξελίξεις το ξεφτίζουν, το πετά για να φορέσει κάτι πιο «ριζοσπαστικό», δηλώνοντας ταυτόχρονα με μέγα οπορτουνιστικό θράσος ότι οι εξελίξεις τον δικαιώνουν! Ενώ στην αρχή το μνημόνιο για τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ήταν «επιβολή του ΔΝΤ», μετά έγινε «λάθος φάρμακο», ύστερα «απέτυχε» και τώρα τελευταία ο πρόεδρός του παρουσίασε ως δική του τη θέση που το ΚΚΕ από την αρχή έλεγε, ότι «το μνημόνιο πέτυχε, γιατί τα μέτρα του είχαν στόχο την εργατική τάξη και το λαό και όχι να αντιμετωπίσει την κρίση και το χρέος», όπως προπαγάνδιζαν οι υποστηρικτές τους!
10 άξονες, ο εξής ένας...
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι «10 προτάσεις - άξονες της Πανελλαδικής Συντονιστικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ για την ενότητα και την κυβέρνηση της αριστεράς», που έδωσαν πρόσφατα στη δημοσιότητα. Προσπερνάμε τις δεκάδες αντιφάσεις που έχει το ίδιο το κείμενο και τις εκατοντάδες με προηγούμενα ντοκουμέντα του ΣΥΝ - χρειάζεται υψηλή τεχνική συρραφής για να βολευτούν οι τάσεις του ΣΥΝ και οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ - για να πάμε στα πιο ουσιαστικά.
Οι 10 άξονες και οι επιμέρους θέσεις είναι κυριολεκτικά γεμάτες από «ανατροπές», «ρήξεις» και «απεμπλοκές»... μιλούν για τρικυμίες μέσα στον κουβά! Γιατί όλα είναι εντός συστήματος και ΕΕ. Για το διά ταύτα ούτε κουβέντα. Με ποιο τρόπο η αντιμνημονιακή αριστερή κυβέρνηση θα πείσει ή θα αναγκάσει τους καπιταλιστές και την ΕΕ να λειτουργήσουν υπέρ του λαού! Πώς θα τους θεραπεύσουν τα αδιέξοδα και τις αγιάτρευτες αντιφάσεις; Μα, αυτοί που θα κάνουν νέο τον γερασμένο καπιταλισμό δε θα είναι σωτήρες, θα είναι θαυματοποιοί!
Λέει ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ στους άξονές του: «Ανατροπή της δανειακής σύμβασης. Ανατροπή της λιτότητας. Απεμπλοκή από το μνημόνιο. Προτεραιότητα οι ανάγκες της κοινωνίας». Και πάει λέγοντας. Πέρα από το ότι όλα αυτά είναι το ίδιο πράγμα με άλλο όνομα, αυτά είναι συνθήματα, που μπορεί να τα λένε κάθε λογής αντιμνημονιακές δυνάμεις και εκσυγχρονιστικές. Π.χ., το να λες σήμερα «αναδιανομή του πλούτου» και να τελειώνεις εκεί, όσο ρηξικέλευθο κι αν το εμφανίζεις, ή νομίζεις ότι είναι, δε σημαίνει τίποτα εφόσον η κατανομή του πλούτου γίνεται τελικά με τους όρους και τη δύναμη των μονοπωλίων όσο αυτά ελέγχουν την οικονομία.
Για να ανήκει ο πλούτος στους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα που τον παράγουν, πρέπει αυτοί να έχουν στα χέρια τους τη διεύθυνση και το μηχανισμό της παραγωγής, και αυτό δε γίνεται χωρίς να γίνουν κοινωνική - λαϊκή ιδιοκτησία τα μονοπώλια και ο φυσικός και ορυκτός πλούτος, χωρίς εργατική - λαϊκή εξουσία και, φυσικά, χωρίς αποδέσμευση της χώρας από την ΕΕ. Χωρίς αυτές τις προϋποθέσεις, όσες ανατροπές και «ρήξεις» και να εξαγγέλλει κανείς ενάντια σε νόμους και μέτρα, αποτελεί χονδροειδέστατη εξαπάτηση του λαού.
Γι' αυτό σήμερα ενώ η πάλη των εργαζομένων και του λαού πρέπει να γίνει ακόμα πιο αποφασιστική, οργανωμένη κατά των βάρβαρων μέτρων σε μισθούς, συντάξεις, χαρατσιών και των αντιδραστικών ανατροπών στο εργασιακό, στο ασφαλιστικό κ.ά. θα χάνει σε δύναμη, σε αποτελεσματικότητα και κυρίως σε προοπτική αν ταυτόχρονα δε βάζει στην ημερήσια διάταξη το ζήτημα της εξουσίας.
Και με το Μάαστριχτ τι θα γίνει;
Κι ας έρθουμε στο έδαφος της σκληρής καπιταλιστικής πραγματικότητας, που είναι ανελέητη και για τους υπερασπιστές της και για τους οπορτουνιστές. Αυτές τις μέρες, π.χ., το πιο ισχυρό μονοπώλιο στα αναψυκτικά απειλεί και εκβιάζει τους εργαζομένους του να δεχτούν τις δραστικές μειώσεις μισθών και τις απολύσεις, επειδή τα κέρδη από 320 εκατομμύρια ευρώ έγιναν 300 εκατομμύρια μέσα στην κρίση, διαφορετικά αφήνει να εννοηθεί ότι θα μεταφέρει τη λειτουργία του σε άλλη χώρα, πιο «φιλική» στην επιχειρηματικότητα και με ακόμα πιο φτηνά μεροκάματα! Τι θα έκανε, λοιπόν, σε αυτή την περίπτωση η «αριστερή κυβέρνηση» που ακούει κοινωνικοποίηση και λέει ότι αυτό είναι σταλινισμός και δευτέρα παρουσία;
Τι θα πει στην ΕΕ που με το Μάαστριχτ, το οποίο στήριξαν όλες οι τάσεις του ΣΥΝ και οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, έχει θεμέλιο λίθο την ελεύθερη κίνηση κεφαλαίων, εμπορευμάτων...; Πώς θα πάρει πίσω τους βάρβαρους νόμους των μνημονίων για μισθούς, εργασιακό, ασφαλιστικό κ.λπ., όταν ακούνε αποδέσμευση από την ΕΕ ή ότι κινδυνεύει η ΕΕ και ή λιποθυμούν από φόβο ή παθαίνουν υστερία;
Ο ΣΥΡΙΖΑ ξέρει και το συμφέρον της ΕΕ...
Και στην υπόθεση του χρέους είναι ακόμα χειρότερα. Εδώ ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ επιμένει, προς το παρόν, ότι το χρέος «είναι στοιχείο της καπιταλιστικής κρίσης», ενώ αυτό είναι αναπόσπαστο στοιχείο της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Ετσι καταφεύγουν στο εφεύρημα της «επιθετικής αναδιαπραγμάτευσης» με την ΕΕ, το ΔΝΤ. Αφήσανε στην άκρη όσα έλεγαν περί ευρωομόλογου, περί δανεισμού από την ΕΚΤ, και πήγαν τώρα στο «τρία χρόνια αναστολή πληρωμής», «τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, χωρίς μνημόνια λιτότητας»! Και πώς θα πείσουν ή θα εκβιάσουν οι σωτήρες του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ τα μονοπώλια στην ΕΕ, τη Μέρκελ, τον Γιούνκερ; Μήπως με την επιστολή που τους έστειλε ο πρόεδρος του ΣΥΝ και εν ολίγοις τους έλεγε ότι η συγκυβέρνηση δεν τους ενημερώνει σωστά; Αλήθεια, δεν είναι γελοίο να λες ότι «ο Παπαδήμος πήγε στη Σύνοδο Κορυφής ως απλός παρατηρητής και ο ρόλος του ήταν απολύτως διακοσμητικός»; Δηλαδή, τι δεν διαπραγματεύτηκε, για τα συμφέροντα του ελληνικού κεφαλαίου; Κι αν αυτό δεν το μπόρεσε ο συνεργάτης τους, ο τέως αντιπρόεδρος της ΕΚΤ, με ποιον τρόπο θα τους πείσει ο εκπρόσωπος της αντιμνημονιακής κυβέρνησης ή θα τους αναγκάσει; Θα τους απειλήσει ότι θα γίνει κίνημα πανευρωπαϊκό που θα μετατρέψει την ΕΕ από οικοδόμημα των μονοπωλίων σε φιλολαϊκό; Θα του απονείμουν το βραβείο του καλύτερου ανεκδότου.
Θα τους καταγγείλει ότι βάζουν σε κίνδυνο το ευρώ, όπως τους κατηγορεί ο ΣΥΝ! Καλά, δεν ξέρουν αυτοί το συμφέρον τους και θα τους το δείξει ο ΣΥΡΙΖΑ; `Η επειδή ο ΣΥΝ δεν τολμά να δει τις οξυμένες αντιθέσεις και αδιέξοδα που έχει αυτό το διακρατικό καπιταλιστικό τερατούργημα της ΕΕ νομίζει ότι δεν τις ξέρουν και αυτοί που το έφτιαξαν;
Αν είναι «νάνοι» οι σημερινοί αστοί πρωθυπουργοί και Πρόεδροι των χωρών της ΕΕ επειδή δεν μπορούν να διαχειριστούν την κρίση τους, όπως τους κατηγορεί ο ΣΥΝ, κολακεύοντας όσους δεν μπορούν ή δε θέλουν να καταλάβουν τον καπιταλιστικό χαρακτήρα της κρίσης, τότε οι αριστεροί σωτήρες, που θέλουν να κάνουν τα μονοπώλια ανθρώπινα, θα μοιάζουν με γελωτοποιούς.
Τι σημαίνει η κοινωνική συνοχή!
Οσα συνθήματα «ρήξης και ανατροπής» και να χρησιμοποιήσει, ο πυρήνας της πολιτικής του παραμένει ο ίδιος και συνοψίζεται στο εξής: «Ενα νέο πολιτικό σκηνικό το οποίο θα αποκαθιστά την κοινωνική συνοχή»!!! (Αλ. Τσίπρας, Εισήγηση στην ΚΠΕ, 18/12/2011). Αυτός είναι ο πόθος των έντρομων και αγανακτισμένων, με το πολιτικό σύστημα βεβαίως και όχι συνολικά με το σύστημα, ανώτερων και μεσαίων αστικών στρωμάτων που θέλουν να τους λυπηθούν τα μονοπώλια, αλλά και να μην εξεγερθούν οι εργαζόμενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα κατά του καπιταλισμού και της ΕΕ.
Οι θέσεις του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δεν εμποδίζουν μόνο τη ριζοσπαστικοποίηση των λαϊκών συνειδήσεων. Κάνουν κάτι χειρότερο: Τις εγκλωβίζουν στο έδαφος που πιάνουν οι ωμοί, κυνικοί εκβιασμοί που απευθύνουν στο λαό η πλουτοκρατία, η ΕΕ, τα κόμματά τους. Εφόσον ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων δεν γίνεται και η έξοδος από την ΕΕ είναι καταστροφή, όπως λέει ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και οι άλλοι αντιμνημονιακοί, τότε στο λαό δε μένει παρά να διαλέξει από ποιον δρόμο τον πάνε στην εξαθλίωση. Μέσα ή έξω από το ευρώ; Με ελεγχόμενη ή ανεξέλεγκτη χρεοκοπία;
Γι' αυτό η αποκάλυψη του βλαβερού ρόλου του οπορτουνισμού δεν είναι χρέος μόνο των κομμουνιστών, αλλά και όσων θέλουν να απαλλαγεί ο λαός από τα ιδεολογήματα και τις αυταπάτες που τον μετατρέπουν σε έρμαιο των μηχανισμών του συστήματος, θύμα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και των ιμπεριαλιστικών πολέμων.


Του
Παναγιώτη ΜΕΝΤΡΕΚΑ*
*Ο Παναγιώτης Μεντρέκας είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ


Ανάπτυξη για ποιον;


Ανάπτυξη για ποιον;
Με τη δρομολόγηση της νέας δανειακής σύμβασης και ενόψει των νέων αντιλαϊκών μέτρων τον Ιούνη, κυβέρνηση και τρόικα παρουσιάζουν την ανάπτυξη σαν αναγκαίο συμπλήρωμα των μέτρων «δημοσιονομικής προσαρμογής», πουλώντας παραμύθια στον ελληνικό και τους άλλους λαούς ότι μέσα από αυτή θα γευτούν τους καρπούς των αιματηρών περικοπών σε μισθούς, παροχές και δικαιώματα.
Στην Ελλάδα, όλα τα αστικά κόμματα που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο διαμόρφωσαν ή στήριξαν τα μέτρα χρεοκοπίας του λαού, εμφανίζονται τώρα να υπερθεματίζουν της ανάπτυξης, ζητώντας μάλιστα από το λαό να διαγράψει τις ευθύνες τους στη σφαγή του.
Αυτό κάνει το ΠΑΣΟΚ, λέγοντας πως μετά το PSI, οι πόροι που τάχα εξοικονομούνται από την εξυπηρέτηση των δανείων θα κατευθυνθούν στην ανάπτυξη, υπονοώντας ότι αυτή είναι υπέρ του λαού.
Αυτό κάνει η ΝΔ, που καυχιέται ότι η δική της πρόταση ήταν εξαρχής υπέρ της επεκτατικής διαχείρισης της κρίσης, παρά το γεγονός ότι η ίδια στήριξε με νύχια και με δόντια κάθε περιοριστικό μέτρο, σαν προϋπόθεση για την ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας. Τα ίδια λέει και ο ΛΑ.Ο.Σ., ο οποίος μάλιστα επιχειρεί να συνδέσει την ανάπτυξη με την επιλογή από το λαό του «καλύτερου» ιμπεριαλιστή και την οικοδόμηση άλλων συμμαχιών από τις σημερινές.
Για ανάπτυξη, όμως, μιλάει και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος, για μια ακόμη φορά βρίσκεται εκτεθειμένος απέναντι στο λαό, για το ρόλο του σαν αποκούμπι των αστών στην προσπάθειά τους να θολώσουν τη ριζοσπαστική και μόνη φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση, που ταυτίζεται με την ανατροπή της εξουσίας τους.
Τι έλεγε και λέει ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ; Αναδιάρθρωση του χρέους, όπως έκανε η συγκυβέρνηση με το «κούρεμά» του. Εξοικονόμηση πόρων για ανάπτυξη από την αποπληρωμή του χρέους, όπως είπε την Παρασκευή ο πρωθυπουργός, ανακοινώνοντας ότι τα δήθεν «κερδισμένα» από το «κούρεμα» θα πάνε στην «ανάπτυξη». Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ παίζει στο παιχνίδι της διαχείρισης και ο λαός έχει κάθε συμφέρον να τον εντάξει στο κάδρο των δυνάμεων που αντικειμενικά εχθρεύονται τα πραγματικά του συμφέροντα και τις σύγχρονες ανάγκες.
Δούλοι στον 21ο αιώνα;
Τι προσδοκίες προσπαθούν όλοι να καλλιεργήσουν; Οτι όταν ανακάμψει η καπιταλιστική οικονομία, ο λαός θα κερδίσει την ευημερία που του στέρησαν τα βάρβαρα μέτρα. Λένε ψέματα. Κανένα από τα μέτρα που πάρθηκαν το τελευταίο δίχρονο, σαν κλιμάκωση της διαχρονικής επίθεσης σε εργασιακά, μισθούς, ασφαλιστικό, Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια και άλλα, δεν πρόκειται να παρθεί πίσω. Ούτε πρόκειται η ανάπτυξη να μετριάσει τις συνέπειες που είχε η εφαρμογή τους στη ζωή της εργατικής λαϊκής οικογένειας. Αντίθετα, θα τις οξύνει.
Γιατί; Επειδή η κρίση είναι βαθιά και η ανάπτυξη που θα ακολουθήσει θα είναι αναιμική, προπομπός της επόμενης κρίσης. Επειδή ο καπιταλισμός ό,τι ήταν να δώσει στο λαό το έδωσε. Επειδή προϋπόθεση γι' αυτήν την ανάπτυξη είναι να φτάσουν οι μισθοί στον πάτο, να μονοπωληθεί κάθε κλάδος της παραγωγής, να τσακιστεί το εργατικό λαϊκό κίνημα (που δε θα το καταφέρουν). Ακόμα και τότε, όμως, η ανεργία θα παραμείνει υψηλή και η λαϊκή οικογένεια χρεοκοπημένη. Το ένα εκατομμύριο από τους επίσημα καταγεγραμμένους ανέργους δεν πρόκειται να βρει δουλειά στην ανάπτυξη που του τάζουν ΠΑΣΟΚ - ΝΔ και οι άλλοι.
Ακόμα και αυτοί που θα κάνουν ένα μεροκάματο, αυτό θα είναι της πείνας, με μισθούς σαν αυτούς των 400 και κάτω ευρώ που συνεπάγεται το τσάκισμα των εργασιακών σχέσεων και των συμβάσεων.
Καλούν το λαό να δει με καλό μάτι την ανάπτυξη που του σερβίρουν, λέγοντάς του ότι είναι νομοτέλεια στον 21ο αιώνα να είναι μισοάνεργος ή τελείως άνεργος, να δουλεύει για ένα ξεροκόμματο και στο τέλος του εργάσιμου βίου - αν ποτέ υπάρξει τέτοιο - να φυτοζωεί με μια επιδοματική σύνταξη, με φάρμακο - Υγεία - Πρόνοια ακριβό εμπόρευμα. Οσο για τις άλλες σύγχρονες ανάγκες, για ελεύθερο χρόνο, κοινωνική δράση, ψυχαγωγία, διακοπές και πάει λέγοντας, ούτε λόγος να γίνεται, αφού στην ανάπτυξη για την οποία πασχίζουν, αυτά είναι ανεπίτρεπτες πολυτέλειες.
Τι λένε;
Πώς προσδιορίζουν την ανάπτυξη; Ορισμένα αποσπάσματα από την επιστολή Μπαρόζο στον Ελληνα πρωθυπουργό είναι αποκαλυπτικά. Τι είναι ανάπτυξη; Λέει: «Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει ήδη καταβάλει περισσότερα από 8 δισ. ευρώ εκ των 20 δισ. ευρώ που έχει αποφασισθεί να διατεθούν στην Ελλάδα μέσω των διαρθρωτικών ταμείων της ΕΕ από το 2007 και μετά». Παρουσιάζουν για σωτηρία του λαού την επένδυση μερικών δισ. ευρώ, τα οποία θα καταλήξουν εξολοκλήρου στο κεφάλαιο και είναι ψίχουλα μπροστά σ' αυτά που ούτως ή άλλων κλέβουν τα μονοπώλια από τους εργάτες στην παραγωγή.
Πού θα πάνε αυτά τα λεφτά; Σύμφωνα με τον Μπαρόζο, «στην υποστήριξη έργων υποδομής καίριας σημασίας»,γεγονός που επιβάλλει «να επιτευχθεί συμφωνία με τους αναδόχους και τις τράπεζες, μέσα σε όσο το δυνατό συντομότερο χρονικό διάστημα, σχετικά με την αναγκαία αναδιάρθρωση των συμβάσεων παραχώρησης της εκμετάλλευσης των αυτοκινητοδρόμων, για να διασφαλισθεί η οικονομική τους βιωσιμότητα».
Να ξεπαγώσουν, δηλαδή, τα έργα στους αυτοκινητόδρομους, όχι βέβαια για γρήγορες και ασφαλείς μετακινήσεις του λαού, που χρησιμοποιεί ολοένα και λιγότερο το αυτοκίνητο λόγω του μεγάλου πλέον κόστους (καύσιμα, διόδια κ.ά.), αλλά για την ταχύτερη και φθηνότερη μεταφορά εμπορευμάτων και πρώτων υλών από και προς τις μεγαλοεπιχειρήσεις.
Αυτός είναι ο καημός τους και τον επαληθεύει ο σχεδιασμός (που έχει παγώσει προσωρινά) για τη δημιουργία, με ιδιωτική συμμετοχή, ενός τεράστιου δικτύου μεταφόρτωσης και μεταφοράς εμπορευμάτων, στο οποίο ζητάει να εμπλακεί μεταξύ άλλων και η Cosco, προσδοκώντας να πολλαπλασιάσει τα οφέλη της από την αγορά του ΣΕΜΠΟ του ΟΛΠ.
Γι' αυτό, η ΕΕ επιμένει ότι προϋπόθεση για ανάπτυξη είναι ο «προσδιορισμός συγκεκριμένων τρόπων στήριξης του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων», ώστε να βρουν τα μονοπώλια νέα πεδία δράσης και απόδοσης των κεφαλαίων τους, κάνοντας χρήση όλης της γκάμας των αντεργατικών μέτρων, με τα οποία τους έχει φιλοδωρήσει η κυβέρνηση.
Δίπλα σ' αυτά, η ΕΕ προτείνει και την «αξιοποίηση των πλεονεκτημάτων της Ελλάδας στον ενεργειακό τομέα (...) τη δημιουργία μιας πιο ανοικτής και ανταγωνιστικής αγοράς ενέργειας και την προώθηση της Ελλάδας ως κόμβου διακίνησης φυσικού αερίου». Δηλαδή, μεγαλύτερη εμπλοκή της Ελλάδας στους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς για την Ενέργεια και παράδοση του φυσικού της πλούτου στα μονοπώλια, που καραδοκούν.
Λαϊκή εξουσία για λαϊκή ευημερία
Τι έχει να κερδίσει ο λαός από μια τέτοια ανάπτυξη; Τίποτα απολύτως. Στο τέλος, μάλιστα, του κύκλου της αναιμικής ανάκαμψης, θα μετράει νέα χασούρα σε δικαιώματα, το κεφάλαιο πιο ενισχυμένο και πιο επιθετικό απέναντί του. Εχει άλλη επιλογή ο λαός; Εχει! Και δεν είναι άλλη από αυτήν που του προτείνει το ΚΚΕ.
Τι είναι σήμερα αυτό που εμποδίζει το λαό να γευτεί τα επιτεύγματα της τεχνολογίας και της επιστήμης, που μπορούν να του εξασφαλίσουν λιγότερες ώρες δουλειάς και μεγαλύτερη παραγωγικότητα στην εργασία, αξιοπρεπείς μισθούς, υψηλές και δωρεάν κοινωνικές υπηρεσίες; Τι εμποδίζει το λαό να αξιοποιήσει προς όφελός του τον ανεξάντλητο ορυκτό και ενεργειακό πλούτο, το καταρτισμένο εργατικό δυναμικό, τη γεωστρατηγική θέση της χώρας; Η καπιταλιστική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, η δικτατορία τους στο επίπεδο της πολιτικής, που στόχο έχει να διαιωνίσει την ατομική ιδιοποίηση του πλούτου που παράγουν συλλογικά με τα χέρια και το μυαλό τους εκατομμύρια εργάτες και υπάλληλοι στην Ελλάδα. Μόνο αν πάρει ο λαός την εξουσία και άρα τα κλειδιά της οικονομίας στα χέρια του, μπορεί να αλλάξει ρότα η ζωή του, με ανάπτυξη προς όφελος των δικών του αναγκών.
Κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και όλων των πηγών ενέργειας, σημαίνει για παράδειγμα ενέργεια φτηνή και επαρκής για το λαό και τις κοινωνικοποιημένες επιχειρήσεις, που, με κεντρικό σχεδιασμό και εργατικό έλεγχο, θα αναπτύσσονται σε κλάδους - κρίκους για την κάλυψη ζωτικών αναγκών του λαού, και όχι εκεί που ο παγκόσμιος ανταγωνισμός αφήνει περιθώριο για κέρδος.
Λαϊκή οικονομία σημαίνει παραγωγή γεωργικών και κτηνοτροφικών προϊόντων για την πλήρη κάλυψη των εσωτερικών αναγκών, με απαγόρευση των εισαγωγών και ανάπτυξη των εξαγωγών, μέσα από την οικοδόμηση ισότιμων σχέσεων με άλλες χώρες, με αποδέσμευση από την ΕΕ και τις άλλες ιμπεριαλιστικές συμμαχίες.
Σημαίνει πλήρης εξάλειψη της ανεργίας, όχι μόνο από την ανάπτυξη κλάδων της παραγωγής που απαξίωσαν οι καπιταλιστές, εξαιτίας του ανταγωνισμού και της μη απόδοσης κέρδους, αλλά και από τη συγκρότηση ενός αναπτυγμένου, οργανωμένου και προσαρμοσμένου στις σύγχρονες ανάγκες του λαού συστήματος Υγείας, Παιδείας, Πρόνοιας. Γι' αυτή την ανάπτυξη, γι' αυτήν τη νέα κοινωνία, τη σοσιαλιστική, αξίζει ο λαός να κάνει θυσίες, και όχι για τη σωτηρία του κεφαλαίου που συνεπάγεται η καπιταλιστική ανάκαμψη που του σερβίρουν τα αστικά και τα οπορτουνιστικά κόμματα.

Το πόθεν έσχες του Ε. Βενιζέλου – δείτε την περιουσία εκείνου που με τόση ελαφρότητα και μουσολινικό ύφος κόβει μισθούς και συντάξεις


Το πόθεν έσχες του Ε. Βενιζέλου – δείτε την περιουσία εκείνου που με τόση ελαφρότητα και μουσολινικό ύφος κόβει μισθούς και συντάξεις

Δεν είναι απλά οι πολιτικοί εκφραστές της αστικής τάξης. ΕΙΝΑΙ αστική τάξη...
Όπως έλεγε και ο Μπ. Μπρεχτ: “Αυτοί που αρπάνε το φαί απ’ το τραπέζι, κηρύχνουν τη λιτότητα”…
Ποιος είναι λοιπόν ο “τσάρος” της οικονομίας, ο εντολοδόχος και τοποτηρητής της τρόικα στην Ελλάδα, ο αυριανός σοσιαληστής πρωθυπουργός; Ποιος κόβει μισθούς και συντάξεις κουνώντας το δάχτυλο στους πραγματικούς παραγωγούς του πλούτου και τους απόμαχους της ζωής;
Ο κ Βενιζέλος λοιπόν δήλωσε το 2011 βουλευτική αποζημίωση ύψους, 106.569 ευρώ. ΛΟΙΠΑ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΑ: 74.443 η σύζυγος. ΑΚΙΝΗΤΑ: 27 ακίνητα μαζί με τη σύζυγο. 10 νέα από κληρονομιά της συζύγου το 2009.
ΜΕΤΟΧΕΣ: Ο Ευ. Βενιζέλος διαθέτει αμοιβαία 97.000 τεμάχια, ενώ η σύζυγός του διαθέτει αμοιβαία 36.000 τεμάχια. ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ: Ο ίδιος διαθέτει 220.000 ευρώ σε ελληνικές τράπεζες, ενώ η σύζυγός του διαθέτει περίπου 2,5 εκατ. ευρώ σε ελληνικές τράπεζες. ΟΧΗΜΑΤΑ: 2 αυτοκίνητα από 1 με τη σύζυγό του.
Τι άλλο να πει κανείς;…
ERODOTOS

ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ


ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ
1. Η άνοδος του επαναστατικού κινήματος του προλεταριάτου σε όλες τις χώρες προκάλεσε τις σπασμωδικές και άκαρπες προσπάθειες της αστικής τάξης και των πρακτόρων της μέσα στις εργατικές οργανώσεις για να βρουν ιδεολογικά - πολιτικά επιχειρήματα, με σκοπό την υπεράσπιση της κυριαρχίας των εκμεταλλευτών. Ανάμεσα σ' αυτά τα Επιχειρήματα ξεχωριστή θέση κατέχει η καταδίκη της δικτατορίας και η υπεράσπιση της δημοκρατίας. Η πλαστότητα και η υποκρισία αυτού του επιχειρήματος, που επαναλαβαίνεται με χίλιους τρόπους από τον καπιταλιστικό Τύπο και από τη συνδιάσκεψη της κίτρινης Διεθνούς, που έγινε το Φλεβάρη του 1919 στη Βέρνη, είναι ολοφάνερη για τον καθένα που δεν θέλει να προδώσει τις βασικές θέσεις του σοσιαλισμού.
2. Το επιχείρημα αυτό παίζει κυρίως με τις έννοιες «δημοκρατία γενικά» και «δικτατορία γενικά», χωρίς να βάζει το ζήτημα για ποια τάξη πρόκειται. Μια τέτοια τοποθέτηση του ζητήματος, εξωταξική ή υπερταξική, δήθεν παλλαϊκή, αποτελεί καθαρό εμπαιγμό της βασικής διδασκαλίας του σοσιαλισμού, δηλαδή της διδασκαλίας για την ταξική πάλη, την οποία παραδέχονται στα λόγια, μα ξεχνούν στην πράξη οι σοσιαλιστές που πέρασαν με το μέρος της αστικής τάξης. Γιατί σε καμιά πολιτισμένη καπιταλιστική χώρα δεν υπάρχει «δημοκρατία γενικά», αλλά υπάρχει μόνο η αστική δημοκρατία, και δεν πρόκειται για τη «δικτατορία γενικά», αλλά για τη δικτατορία της καταπιεζόμενης τάξης, δηλ. του προλεταριάτου, πάνω στους καταπιεστές και εκμεταλλευτές, δηλ. πάνω στην αστική τάξη, με σκοπό την κατανίκηση της αντίστασης που προβάλλουν οι εκμεταλλευτές στην πάλη για την κυριαρχία τους.
3. Η ιστορία διδάσκει ότι καμιά καταπιεζόμενη τάξη δεν έφτασε ποτέ στην κυριαρχία και δεν μπορούσε να φτάσει στην κυριαρχία χωρίς να περάσει μια περίοδο δικτατορίας, δηλ. κατάκτησης της πολιτικής εξουσίας και βίαιης καταστολής της αντίστασης που πρόβαλλαν πάντα οι εκμεταλλευτές, αντίστασης απεγνωσμένης, λυσσαλέας, που δεν σταματούσε μπροστά σε κανένα έγκλημα. Η αστική τάξη, που την κυριαρχία της υποστηρίζουν τώρα οι σοσιαλιστές, οι οποίοι μιλούν ενάντια στη «δικτατορία γενικά» και που κόβονται για τη «δημοκρατία γενικά» κατάκτησε την εξουσία στις προηγμένες χώρες ύστερα από μια σειρά εξεγέρσεις, εμφυλίους πολέμους, βίαιη καταστολή των βασιλιάδων, των φεουδαρχών, των δουλοκτητών και των προσπαθειών παλινόρθωσής τους. Χιλιάδες και εκατομμύρια φορές οι σοσιαλιστές όλων των χωρών στα βιβλία και στις μπροσούρες τους, στις αποφάσεις των συνεδρίων τους, στους προπαγανδιστικούς τους λόγους έχουν εξηγήσει στο λαό τον ταξικό χαρακτήρα αυτών των επαναστάσεων, αυτής της αστικής δικτατορίας. Γι' αυτό η σημερινή υπεράσπιση της αστικής δημοκρατίας με λογοκοπίες για τη «δημοκρατία γενικά» και τα σημερινά ουρλιαχτά και ξεφωνητά ενάντια στη δικτατορία του προλεταριάτου, που παρουσιάζονται σαν ξεφωνητά για τη «δικτατορία γενικά», αποτελούν ανοιχτή προδοσία του σοσιαλισμού, έμπρακτο πέρασμα με το μέρος της αστικής τάξης, άρνηση στο προλεταριάτο του δικαιώματος να επιτελέσει τη δική του προλεταριακή επανάσταση, υπεράσπιση του αστικού ρεφορμισμού σε μια τέτοια ακριβώς ιστορική στιγμή που ο αστικός ρεφορμισμός έχει χρεοκοπήσει σε όλο τον κόσμο και ο πόλεμος έχει δημιουργήσει επαναστατική κατάσταση.
4. Ολοι οι σοσιαλιστές, εξηγώντας τον ταξικό χαρακτήρα του αστικού πολιτισμού, της αστικής δημοκρατίας, του αστικού κοινοβουλευτισμού, έκφραζαν την ιδέα που διατυπώθηκε με τη μεγαλύτερη επιστημονική ακρίβεια από τον Μαρξ και τον Ενγκελς, την ιδέα ότι η πιο δημοκρατική αστική δημοκρατία δεν είναι τίποτε άλλο, παρά μια μηχανή για την καταστολή της εργατικής τάξης από την αστική τάξη, της μάζας των εργαζομένων από μια χούφτα καπιταλιστές1. Ανάμεσα σ' αυτούς που κηρύσσονται σήμερα κατά της δικτατορίας και υπέρ της δημοκρατίας, δεν υπάρχει ούτε ένας επαναστάτης, ούτε ένας μαρξιστής που να μην πήρε χίλιους όρκους μπροστά στους εργάτες ότι παραδέχεται αυτή τη βασική αλήθεια του σοσιαλισμού, και τώρα που το επαναστατικό προλεταριάτο άρχισε να αναταράζεται και να μπαίνει σε κίνηση για τη συντριβή αυτής της μηχανής καταπίεσης και την κατάκτηση της προλεταριακής δικτατορίας, οι προδότες αυτοί του σοσιαλισμού παρουσιάζουν έτσι τα πράγματα, σαν να είναι γεγονός πως η αστική τάξη έχει δωρίσει στους εργαζόμενους την «καθαρή δημοκρατία», πως η αστική τάξη έχει παραιτηθεί από κάθε αντίσταση και είναι έτοιμη να υποταχθεί στην πλειοψηφία των εργαζομένων, πως στην αστική δημοκρατία δεν υπήρχε και δεν υπάρχει καμιά κρατική μηχανή για την καταστολή της εργασίας από το κεφάλαιο.
5. Η Κομμούνα του Παρισιού, που στα λόγια την υμνολογούν όλοι όσοι θέλουν να παριστάνουν το σοσιαλιστή, γιατί ξέρουν ότι οι εργατικές μάζες εκδηλώνουν θερμή και ειλικρινή συμπάθεια γι' αυτή, έδειξε ξεκάθαρα την ιστορική συμβατικότητα και την περιορισμένη αξία του αστικού κοινοβουλευτισμού και της αστικής δημοκρατίας - θεσμών πολύ προοδευτικών σε σύγκριση με το μεσαίωνα, που όμως έχουν οπωσδήποτε ανάγκη ριζικής αλλαγής στην εποχή της προλεταριακής επανάστασης. Μόνο ο Μαρξ που, αναλύοντας την Κομμούνα, έδωσε την καλύτερη εκτίμηση της ιστορικής της σημασίας, έδειξε τον εκμεταλλευτικό χαρακτήρα της αστικής δημοκρατίας και του αστικού κοινοβουλευτισμού, όπου οι καταπιεζόμενες τάξεις έχουν το δικαίωμα να αποφασίζουν μια φορά μέσα σε αρκετά χρόνια ποιος εκπρόσωπος των πλούσιων τάξεων «θα εκπροσωπεί και θα ποδοπατεί» (ver- und zertreten) το λαό στη Βουλή2. Ακριβώς τώρα, που το σοβιετικό κίνημα, αγκαλιάζοντας όλο τον κόσμο, συνεχίζει μπροστά στα μάτια όλων το έργο της Κομμούνας, οι προδότες του σοσιαλισμού ξεχνούν τη συγκεκριμένη πείρα και τα συγκεκριμένα διδάγματα της Κομμούνας του Παρισιού, επαναλαβαίνοντας τις παλιές αστικές κοινοτοπίες για τη «δημοκρατία γενικά». Η Κομμούνα δεν ήταν κοινοβουλευτικός θεσμός.
6. Η σημασία της Κομμούνας βρίσκεται έπειτα στο γεγονός ότι έκανε απόπειρα να τσακίσει, να καταστρέψει συθέμελα τον αστικό κρατικό μηχανισμό, υπαλληλικό, δικαστικό, στρατιωτικό, αστυνομικό, αντικαθιστώντας τον με μια αυτοδιοικούμενη μαζική οργάνωση των εργατών, που δεν γνώριζε το χωρισμό της νομοθετικής από την εκτελεστική εξουσία. Ολες οι σύγχρονες αστικές ρεπουμπλικανικές δημοκρατίες, μαζί και η γερμανική, που οι προδότες του σοσιαλισμού, χλευάζοντας την αλήθεια, την αποκαλούν προλεταριακή, διατηρούν αυτό τον κρατικό μηχανισμό. Ετσι επιβεβαιώνεται για μια ακόμη φορά πεντακάθαρα πως τα ξεφωνητά υπέρ της «δημοκρατίας γενικά» αποτελούν στην πραγματικότητα υπεράσπιση της αστικής τάξης και των εκμεταλλευτικών προνομίων της.
7. Η ελευθερία του «συνέρχεσθαι» μπορεί να θεωρηθεί σαν υπόδειγμα διεκδικήσεων της «καθαρής δημοκρατίας». Κάθε συνειδητός εργάτης που δεν ξέκοψε από την τάξη του, θα καταλάβει αμέσως ότι θα ήταν παραλογισμός να υπόσχεται κανείς στους εκμεταλλευτές ελευθερία του συνέρχεσθαι, σε μια περίοδο και σε συνθήκες όπου οι εκμεταλλευτές προβάλλουν αντίσταση στην ανατροπή τους και προασπίζουν τα προνόμιά τους. Τότε που η αστική τάξη ήταν επαναστατική ούτε στην Αγγλία το 1649, ούτε στη Γαλλία το 1793 παραχώρησε «ελευθερία του συνέρχεσθαι» στους μοναρχικούς και στους ευγενείς που καλούσαν τα ξένα στρατεύματα και που «συνέρχονταν» για να οργανώσουν απόπειρες παλινόρθωσης. Αν η σημερινή αστική τάξη, που από καιρό έχει γίνει αντιδραστική, ζητάει από το προλεταριάτο να εγγυηθεί από πριν στους εκμεταλλευτές την «ελευθερία του συνέρχεσθαι», ανεξάρτητα από το τι αντίσταση θα προβάλουν οι καπιταλιστές στην απαλλοτρίωσή τους, οι εργάτες δεν έχουν παρά να γελούν με την υποκρισία της αστικής τάξης.
Από την άλλη μεριά, οι εργάτες ξέρουν πολύ καλά ότι ακόμη και στην πιο δημοκρατική αστική δημοκρατία η «ελευθερία του συνέρχεσθαι» είναι μια κούφια φράση, γιατί οι πλούσιοι έχουν στη διάθεσή τους τα καλύτερα δημόσια και ιδιωτικά κτίρια, καθώς και αρκετό ελεύθερο χρόνο για συγκεντρώσεις και την προστασία του αστικού μηχανισμού εξουσίας. Οι προλετάριοι της πόλης και του χωριού και οι μικροαγρότες, δηλ. η τεράστια πλειοψηφία του πληθυσμού δεν διαθέτουν τίποτε από όλα αυτά. Οσο θα έχουν έτσι τα πράγματα, η «ισότητα», δηλ. η «καθαρή δημοκρατία» θα είναι μια απάτη. Για να κατακτηθεί η αληθινή ισότητα, για να εφαρμοστεί πραγματικά η δημοκρατία για τους εργαζόμενους, πρέπει πρώτα να αφαιρεθούν από τους εκμεταλλευτές όλα τα δημόσια και τα πολυτελή ιδιωτικά κτίρια, πρέπει πρώτα να εξασφαλιστεί ελεύθερος χρόνος στους εργαζόμενους, πρέπει η δική τους ελευθερία του συνέρχεσθαι να περιφρουρείται από ένοπλους εργάτες, και όχι από ευγενείς ή από καπιταλιστές - αξιωματικούς με αποβλακωμένους στρατιώτες.
Μόνο ύστερα από μια τέτοια αλλαγή μπορεί να γίνει λόγος για ελευθερία του συνέρχεσθαι και για ισότητα, χωρίς αυτό να σημαίνει εμπαιγμό των εργατών, των εργαζομένων, των φτωχών. Αλλά την αλλαγή αυτή δεν μπορεί να την πραγματοποιήσει άλλος από την πρωτοπορία των εργαζομένων, το προλεταριάτο, που θα ανατρέψει τους εκμεταλλευτές, την αστική τάξη.
8. Η «ελευθερία του Τύπου» είναι επίσης ένα από τα κυριότερα συνθήματα της «καθαρής δημοκρατίας». Και στο ζήτημα αυτό οι εργάτες ξέρουν, και οι σοσιαλιστές όλων των χωρών το έχουν παραδεχτεί εκατομμύρια φορές, ότι η ελευθερία αυτή είναι μια απάτη, εφόσον τα καλύτερα τυπογραφεία και τα τεράστια αποθέματα χαρτιού βρίσκονται στα χέρια των καπιταλιστών, και εφόσον διατηρείται η εξουσία του κεφαλαίου πάνω στον Τύπο, που εκδηλώνεται σε όλο τον κόσμο τόσο πιο καθαρά, πιο έντονα, πιο κυνικά, όσο πιο αναπτυγμένος είναι ο δημοκρατισμός και το ρεπουμπλικανικό καθεστώς, όπως συμβαίνει λ.χ. στην Αμερική. Για να κατακτηθεί η αληθινή ισότητα και η αληθινή δημοκρατία για τους εργαζόμενους, για τους εργάτες και τους αγρότες, πρέπει πρώτα να αφαιρεθεί από το κεφάλαιο η δυνατότητα να μισθώνει συγγραφείς, να αγοράζει εκδοτικούς οργανισμούς και να εξαγοράζει εφημερίδες, και γι' αυτό πρέπει να αποτιναχτεί ο ζυγός του κεφαλαίου, πρέπει να ανατραπούν οι εκμεταλλευτές, να κατασταλεί η αντίστασή τους. Οι καπιταλιστές αποκαλούσαν πάντα «ελευθερία» την ελευθερία των πλουσίων να γίνονται πλουσιότεροι, την ελευθερία των εργατών να πεθαίνουν από την πείνα. Οι καπιταλιστές αποκαλούν ελευθερία του Τύπου την ελευθερία των πλουσίων να εξαγοράζουν τον Τύπο, την ελευθερία να χρησιμοποιείται ο πλούτος για την κατεργασία και την παραποίηση της λεγόμενης κοινής γνώμης. Και στην περίπτωση αυτή οι θεματοφύλακες της «καθαρής δημοκρατίας» αποδεικνύονται στην πραγματικότητα θεματοφύλακες του πιο βρωμερού, του πιο αργυρώνητου συστήματος της κυριαρχίας των πλουσίων πάνω στα μέσα διαφώτισης των μαζών, αποδεικνύονται απατεώνες που ξεγελούν το λαό, που με καλοφτιαγμένες, όμορφες, μα ολότελα ψεύτικες φράσεις αποσπούν την προσοχή του από το συγκεκριμένο ιστορικό καθήκον της απελευθέρωσης του Τύπου από το ζυγό του κεφαλαίου. Αληθινή ελευθερία και ισότητα θα υπάρχει στο καθεστώς που οικοδομούν οι κομμουνιστές, σ' αυτό δεν θα υπάρχει η δυνατότητα πλουτισμού σε βάρος άλλων, δεν θα υπάρχει η αντικειμενική δυνατότητα να υποτάσσεται ο Τύπος ούτε άμεσα, ούτε έμμεσα στην εξουσία του χρήματος, και τίποτε δεν θα εμποδίζει τον κάθε εργαζόμενο (ή ομάδα εργαζομένων, ανεξάρτητα από τον αριθμό της) να έχει και να ασκεί το δικαίωμα χρησιμοποίησης των κοινωνικοποιημένων τυπογραφείων και του κοινωνικοποιημένου χαρτιού.
9. Η ιστορία του 19ου και του 20ού αιώνα μάς έδειξε ακόμη πριν από τον πόλεμο, τι σημαίνει στην πραγματικότητα η περιβόητη «καθαρή δημοκρατία» στις συνθήκες του καπιταλισμού. Οι μαρξιστές έλεγαν πάντα ότι όσο πιο εξελιγμένη, «πιο καθαρή» είναι η δημοκρατία, τόσο πιο ανοιχτή, πιο έντονη, πιο αμείλικτη γίνεται η ταξική πάλη, τόσο «πιο καθαρά» εμφανίζεται ο ζυγός του κεφαλαίου και η δικτατορία της αστικής τάξης. Η υπόθεση Ντρέιφους στη ρεπουμπλικανική Γαλλία, τα αιματηρά όργια των μισθοφορικών αποσπασμάτων, εξοπλισμένων από τους καπιταλιστές ενάντια στους απεργούς στην ελεύθερη και δημοκρατική - ρεπουμπλικανική Αμερική - αυτά τα γεγονότα και χιλιάδες παρόμοια επιβεβαιώνουν την αλήθεια, που μάταια προσπαθεί να την αποκρύψει η αστική τάξη, την αλήθεια ότι στις πιο δημοκρατικές αστικές δημοκρατίες στην πραγματικότητα κυριαρχούν η τρομοκρατία και η δικτατορία της αστικής τάξης, κι αυτό εκδηλώνεται ανοιχτά κάθε φορά που οι εκμεταλλευτές αρχίζουν να νομίζουν ότι η εξουσία του κεφαλαίου κλονίζεται.
10. Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος του 1914-1918 αποκάλυψε πέρα για πέρα ακόμη και στους καθυστερημένους εργάτες τον αληθινό χαρακτήρα της αστικής δημοκρατίας, ακόμη και στις πιο ελεύθερες δημοκρατίες, χαρακτήρα δικτατορίας της αστικής τάξης. Για να πλουτίσει μια ομάδα Γερμανών ή Αγγλων εκατομμυριούχων, ή δισεκατομμυριούχων, εξοντώθηκαν δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι, και στις πιο ελεύθερες δημοκρατίες εγκαθιδρύθηκε η στρατιωτική δικτατορία της αστικής τάξης. Αυτή η στρατιωτική δικτατορία εξακολουθεί να υπάρχει στις χώρες της Αντάντ και ύστερα από την ήττα της Γερμανίας. Ακριβώς ο πόλεμος άνοιξε περισσότερο από καθετί τα μάτια των εργαζομένων, πέταξε τα ψεύτικα στολίδια της αστικής δημοκρατίας, έδειξε στο λαό τις τεράστιες διαστάσεις που πήρε η αισχροκέρδεια και ο πλουτισμός κατά τον πόλεμο και από τον πόλεμο. Εν ονόματι της «ελευθερίας και ισότητας» έκανε η αστική τάξη τον πόλεμο αυτό, εν ονόματι της «ελευθερίας και ισότητας» συσσώρευσαν πρωτάκουστα πλούτη οι προμηθευτές οπλισμού. Η κίτρινη Διεθνής της Βέρνης, όσο κι αν προσπαθεί, δεν θα μπορέσει να κρύψει από τις μάζες τον εκμεταλλευτικό χαρακτήρα της αστικής ελευθερίας, της αστικής ισότητας, της αστικής δημοκρατίας, χαρακτήρα που έχει τώρα ξεσκεπαστεί ολοκληρωτικά.
11. Στη Γερμανία, την πιο αναπτυγμένη καπιταλιστική χώρα στην ευρωπαϊκή ήπειρο, οι πρώτοι ήδη μήνες της πλήρους ρεπουμπλικανικής ελευθερίας, που έφερε η ήττα της ιμπεριαλιστικής Γερμανίας, έδειξαν στους Γερμανούς εργάτες και σε όλο τον κόσμο, πού βρίσκεται η πραγματική ταξική ουσία της αστικής ρεπουμπλικανικής δημοκρατίας. Η δολοφονία του Καρλ Λίμπκνεχτ και της Ρόζας Λούξεμπουργκ αποτελεί γεγονός κοσμοϊστορικής σημασίας όχι μόνο γιατί βρήκαν τραγικό θάνατο οι καλύτεροι άνθρωποι και ηγέτες της πραγματικά προλεταριακής, της Κομμουνιστικής Διεθνούς, αλλά και γιατί αποκαλύφθηκε πέρα για πέρα η ταξική ουσία ενός κράτους προηγμένου σε ευρωπαϊκή κλίμακα - μπορούμε να πούμε δίχως υπερβολή: σε παγκόσμια κλίμακα. Αν κάτω από μια κυβέρνηση σοσιαλπατριωτών οι αξιωματικοί και οι καπιταλιστές μπόρεσαν να δολοφονήσουν ατιμώρητα κρατούμενους, δηλ. ανθρώπους που η κρατική εξουσία τους είχε θέσει κάτω από τη φρούρησή της, βγαίνει το συμπέρασμα πως η ρεπουμπλικανική δημοκρατία, στην οποία μπόρεσε να συμβεί ένα τέτοιο πράγμα, δεν είναι παρά δικτατορία της αστικής τάξης. Εκείνοι που εκφράζουν την αγανάκτησή τους για τη δολοφονία του Καρλ Λίμπκνεχτ και της Ρόζας Λούξεμπουργκ, αλλά δεν καταλαβαίνουν αυτή την αλήθεια, δείχνουν ή την αμβλύνοιά τους ή την υποκρισία τους. Η «ελευθερία» σε μια από τις πιο ελεύθερες και πιο προηγμένες δημοκρατίες του κόσμου, στη γερμανική δημοκρατία, είναι ελευθερία να δολοφονούνται ατιμώρητα οι κρατούμενοι ηγέτες του προλεταριάτου. Και δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά όσο θα διατηρείται ο καπιταλισμός, γιατί η ανάπτυξη του δημοκρατισμού δεν αμβλύνει, αλλά οξύνει την ταξική πάλη που, εξαιτίας όλων των αποτελεσμάτων και των επιδράσεων του πολέμου και των συνεπειών του, έφτασε ως το σημείο του βρασμού.
Σήμερα, σε ολόκληρο τον πολιτισμένο κόσμο οι μπολσεβίκοι εκτοπίζονται, διώκονται, φυλακίζονται, όπως συμβαίνει λ.χ. σε μια από τις πιο ελεύθερες αστικές δημοκρατίες, στην Ελβετία, όπως συμβαίνει στην Αμερική κ.τ.λ., όπου οργανώνονται πογκρόμ κατά των μπολσεβίκων. Από την άποψη της «δημοκρατίας γενικά» ή της «καθαρής δημοκρατίας», είναι απλώς γελοίο, χώρες προηγμένες, πολιτισμένες, δημοκρατικές, εξοπλισμένες ως τα δόντια, να φοβούνται την παρουσία στο έδαφός τους μερικών δεκάδων ανθρώπων από την καθυστερημένη, πεινασμένη, ρημαγμένη Ρωσία, που οι αστικές εφημερίδες σε δεκάδες εκατομμύρια αντίτυπα, την αποκαλούν άγρια, εγκληματική χώρα κ.τ.λ. Είναι φανερό ότι οι κοινωνικές συνθήκες που μπόρεσαν να γεννήσουν μια τέτοια χτυπητή αντίφαση, είναι στην πράξη οι συνθήκες της δικτατορίας της αστικής τάξης.
12. Μια κι έτσι έχουν τα πράγματα, η δικτατορία του προλεταριάτου είναι όχι μόνο απόλυτα νόμιμη σαν μέσο ανατροπής των εκμεταλλευτών και καταστολής της αντίστασής τους, αλλά και απόλυτα απαραίτητη για όλη τη μάζα των εργαζομένων σαν μοναδικό μέσο άμυνας ενάντια στη δικτατορία της αστικής τάξης, που οδήγησε στον πόλεμο και που προετοιμάζει νέους πολέμους.
Το κυριότερο πράγμα που δεν καταλαβαίνουν οι σοσιαλιστές και που φανερώνει πως θεωρητικά είναι κοντόφθαλμοι, πως είναι αιχμάλωτοι των αστικών προκαταλήψεων και πως πρόδωσαν πολιτικά το προλεταριάτο, είναι τούτο, ότι στην καπιταλιστική κοινωνία, όταν η ταξική πάλη, που βρίσκεται στη βάση της κοινωνίας αυτής, οξύνεται κάπως σοβαρά, δεν μπορεί να υπάρξει τίποτε το ενδιάμεσο, παρά τούτο μόνο: είτε δικτατορία της αστικής τάξης, είτε δικτατορία του προλεταριάτου. Κάθε ονειροπόλημα για κάποια τρίτη λύση είναι αντιδραστικό θρηνολόγημα μικροαστού. Αυτό το μαρτυρεί και η πείρα της υπερεκατόχρονης εξέλιξης της αστικής δημοκρατίας και του εργατικού κινήματος όλων των προηγμένων χωρών, και ιδιαίτερα η πείρα της τελευταίας πενταετίας. Αυτό διδάσκει και όλη η επιστήμη της πολιτικής οικονομίας, όλο το περιεχόμενο του μαρξισμού, που εξηγεί ότι σε κάθε εμπορευματική οικονομία είναι οικονομικά αναπόφευκτη η δικτατορία της αστικής τάξης, που δεν υπάρχει άλλος να την αντικαταστήσει, εκτός από την τάξη των προλετάριων, τάξη που αναπτύσσεται, πληθαίνει, συσπειρώνεται, δυναμώνει από την ίδια την εξέλιξη του καπιταλισμού.
13. Ενα άλλο θεωρητικό και πολιτικό λάθος των σοσιαλιστών είναι ότι δεν καταλαβαίνουν πως οι μορφές της δημοκρατίας, αρχίζοντας από τα έμβρυά της στην αρχαιότητα, άλλαζαν αναπόφευκτα στη διάρκεια των χιλιετηρίδων, παράλληλα με την αντικατάσταση της μιας κυρίαρχης τάξης από μιαν άλλη. Στις αρχαίες δημοκρατίες της Ελλάδας, στις πόλεις του μεσαίωνα, στις προηγμένες δημοκρατικές χώρες η δημοκρατία παρουσίασε διαφορετικές μορφές και εφαρμοζόταν σε διαφορετικούς βαθμούς. Θα ήταν η μεγαλύτερη ανοησία να πιστέψει κανείς πως η πιο βαθιά επανάσταση στην ιστορία της ανθρωπότητας, το πρώτο στον κόσμο πέρασμα της εξουσίας από τη μειοψηφία των εκμεταλλευτών στην πλειοψηφία των εκμεταλλευομένων μπορεί να συντελεστεί μέσα στα παλιά πλαίσια της παλιάς, αστικής, κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, μπορεί να συντελεστεί χωρίς τις πιο απότομες στροφές, χωρίς τη δημιουργία νέων μορφών δημοκρατίας, νέων θεσμών που ενσαρκώνουν τους νέους όρους εφαρμογής της κ.τ.λ.
14. Η δικτατορία του προλεταριάτου μοιάζει με τη δικτατορία των άλλων τάξεων κατά τούτο: ότι την προκάλεσε, όπως και κάθε δικτατορία, η ανάγκη να κατασταλεί με τη βία η αντίσταση της τάξης που χάνει την πολιτική κυριαρχία. Η ριζική διαφορά ανάμεσα στη δικτατορία του προλεταριάτου και στη δικτατορία των άλλων τάξεων - τη δικτατορία των τσιφλικάδων στο μεσαίωνα, τη δικτατορία της αστικής τάξης σε όλες τις πολιτισμένες καπιταλιστικές χώρες - βρίσκεται στο ότι η δικτατορία των τσιφλικάδων και της αστικής τάξης σήμαινε βίαιη καταστολή της αντίστασης της τεράστιας πλειοψηφίας του πληθυσμού, δηλαδή των εργαζομένων. Απεναντίας, η δικτατορία του προλεταριάτου σημαίνει βίαιη καταστολή της αντίστασης των εκμεταλλευτών, των τσιφλικάδων και των καπιταλιστών, δηλαδή μιας ασήμαντης μειοψηφίας του πληθυσμού.
Απ' εδώ, κατά λογική συνέπεια, βγαίνει ότι η δικτατορία του προλεταριάτου δεν μπορεί παρά να συνεπιφέρει αναπόφευκτα όχι μόνο μια αλλαγή γενικά των μορφών και των θεσμών της δημοκρατίας, αλλά μια τέτοια ακριβώς αλλαγή που θα επιτρέψει μια χωρίς προηγούμενο στον κόσμο επέκταση της αποτελεσματικής χρησιμοποίησης του δημοκρατισμού από τις τάξεις των εργαζομένων, από εκείνους που καταπιέζει ο καπιταλισμός.
Και πραγματικά, η μορφή αυτή της δικτατορίας του προλεταριάτου, που δημιουργήθηκε ήδη στην πράξη, δηλ. η Σοβιετική εξουσία στη Ρωσία, το Rate-System στη Γερμανία, το Shop Stewards Committees και οι άλλοι ανάλογοι σοβιετικοί θεσμοί σε άλλες χώρες, όλα αυτά σημαίνουν και κάνουν πράξη ακριβώς για τις εργαζόμενες τάξεις, δηλ. για την τεράστια πλειοψηφία του πληθυσμού, τη συγκεκριμένη δυνατότητα να ασκούν τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις δημοκρατικές ελευθερίες, που δεν υπήρξε ποτέ ούτε και κατά προσέγγιση στις πιο εξελιγμένες, στις πιο δημοκρατικές αστικές δημοκρατίες.
Η ουσία της Σοβιετικής εξουσίας συνίσταται στο ότι η μαζική οργάνωση ακριβώς των τάξεων που καταπιέζονταν από τον καπιταλισμό, δηλ. των εργατών και των μισοπρολετάριων (αγροτών που δεν εκμεταλλεύονται ξένη εργασία και είναι αναγκασμένοι να πουλούν διαρκώς έστω και ένα μέρος της εργατικής τους δύναμης), αποτελεί τη μόνιμη και αποκλειστική βάση όλης της κρατικής εξουσίας, ολόκληρου του κρατικού μηχανισμού. Ακριβώς αυτές οι μάζες, που ακόμη και στις πιο δημοκρατικές αστικές δημοκρατίες, αν και ισότιμες σύμφωνα με το νόμο, στην πραγματικότητα παραμερίζονταν με χίλιους δυο τρόπους και τερτίπια από τη συμμετοχή στην πολιτική ζωή και από την άσκηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, προσελκύονται τώρα σε μια μόνιμη, απαραίτητη και ταυτόχρονα αποφασιστική συμμετοχή στη δημοκρατική διακυβέρνηση του κράτους.
15. Ενώ η αστική δημοκρατία υποσχόταν παντού και πάντα την ισότητα των πολιτών, ανεξάρτητα από φύλο, θρήσκευμα, φυλή, εθνικότητα, αλλά πουθενά δεν την εφάρμοσε και, λόγω της κυριαρχίας του καπιταλισμού, ούτε μπορούσε να την εφαρμόσει, η Σοβιετική εξουσία ή η δικτατορία του προλεταριάτου την πραγματοποιεί άμεσα και πλήρως, γιατί αυτό είναι σε θέση να το κάνει μόνο η εξουσία των εργατών που δεν έχουν συμφέρον από τη διατήρηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και από την πάλη για το μοίρασμα και το ξαναμοίρασμά τους.
16. Η παλιά, δηλ. η αστική δημοκρατία και ο κοινοβουλευτισμός είχαν οργανωθεί έτσι που ακριβώς οι μάζες των εργαζομένων να είναι πιο πολύ απομακρυσμένες από τη συμμετοχή στο μηχανισμό της διακυβέρνησης. Η Σοβιετική εξουσία, δηλ. η δικτατορία του προλεταριάτου, απεναντίας, είναι οργανωμένη έτσι που να προσεγγίσει τις μάζες των εργαζομένων στο μηχανισμό της διακυβέρνησης. Τον ίδιο σκοπό εξυπηρετεί η συνένωση της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας στα πλαίσια της σοβιετικής οργάνωσης του κράτους και η αντικατάσταση των εδαφικών εκλογικών περιφερειών με τις παραγωγικές μονάδες, όπως είναι το εργοστάσιο, η φάμπρικα.
17. Ο στρατός ήταν ένας μηχανισμός καταπίεσης όχι μόνο επί μοναρχίας. Διατήρησε αυτό το χαρακτήρα και σε όλες τις αστικές δημοκρατίες, ακόμη και στις πιο δημοκρατικές. Μόνο η Σοβιετική εξουσία, σαν μόνιμη κρατική οργάνωση ακριβώς των τάξεων που καταπιέζονταν από τον καπιταλισμό, είναι σε θέση να εξαλείψει την υποταγή του στρατού στην αστική διοίκηση και να συγχωνεύσει πραγματικά το προλεταριάτο με το στρατό, να εξοπλίσει πραγματικά το προλεταριάτο και να αφοπλίσει πραγματικά την αστική τάξη, που χωρίς αυτό η νίκη του σοσιαλισμού δεν είναι δυνατή.
18. Η σοβιετική οργάνωση του κράτους είναι προσαρμοσμένη στον καθοδηγητικό ρόλο του προλεταριάτου, της τάξης που βγήκε από τον καπιταλισμό πιο συγκεντρωμένη και πιο φωτισμένη. Η πείρα όλων των επαναστάσεων και όλων των κινημάτων των καταπιεζόμενων τάξεων, η πείρα του παγκόσμιου σοσιαλιστικού κινήματος μας διδάσκει ότι μόνο το προλεταριάτο είναι σε θέση να συνενώσει και να πάρει με το μέρος του τα σκόρπια και καθυστερημένα στρώματα του εργαζόμενου και εκμεταλλευόμενου πληθυσμού.
19. Μόνο η σοβιετική οργάνωση του κράτους μπορεί πραγματικά να τσακίσει μεμιάς και να εξαρθρώσει οριστικά τον παλιό, δηλ. τον αστικό υπαλληλικό και δικαστικό μηχανισμό, που διατηρήθηκε και δεν μπορούσε παρά να διατηρηθεί αναπόφευκτα στις συνθήκες του καπιταλισμού ακόμη και στις πιο δημοκρατικές δημοκρατίες, αποτελώντας στην πράξη το μεγαλύτερο εμπόδιο στην πραγματοποίηση του δημοκρατισμού για τους εργάτες και για τους εργαζόμενους. Η Κομμούνα του Παρισιού έκανε το πρώτο κοσμοϊστορικό βήμα στο δρόμο αυτό, η Σοβιετική εξουσία - το δεύτερο.
20. Η κατάργηση της κρατικής εξουσίας είναι ένας σκοπός που έβαζαν μπροστά τους όλοι οι σοσιαλιστές και ανάμεσά τους ο Μαρξ στην πρώτη γραμμή. Χωρίς την πραγματοποίηση αυτού του σκοπού, ο αληθινός δημοκρατισμός, δηλ. η ισότητα και η ελευθερία, είναι απραγματοποίητος. Αλλά προς το σκοπό αυτό οδηγεί πρακτικά μόνο η σοβιετική, η προλεταριακή, δημοκρατία, γιατί, προσελκύοντας τις μαζικές οργανώσεις των εργαζομένων σε μια μόνιμη και απαραίτητη συμμετοχή στη διακυβέρνηση του κράτους, αρχίζει αμέσως να προετοιμάζει την πλήρη απονέκρωση κάθε κράτους.
21. Η ολοκληρωτική χρεοκοπία των σοσιαλιστών που συγκεντρώθηκαν στη Βέρνη, η πλήρης ανικανότητά τους να καταλάβουν τη νέα, δηλ. την προλεταριακή δημοκρατία, φαίνεται κυρίως από το εξής. Στις 10 του Φλεβάρη 1919 ο Μπράντινγκ κήρυξε τον τερματισμό των εργασιών της διεθνούς συνδιάσκεψης της κίτρινης Διεθνούς στη Βέρνη. Στις 11 του Φλεβάρη 1919 δημοσιεύτηκε στο Βερολίνο, στην «Die Freiheit», εφημερίδα αυτών που συμμετείχαν στη συνδιάσκεψη, μια έκκληση του Κόμματος των «ανεξάρτητων» προς το προλεταριάτο. Στην έκκληση αυτή αναγνωρίζεται ο αστικός χαρακτήρας της κυβέρνησης Σάιντεμαν, την κατηγορούν ότι επιθυμεί να καταργήσει τα Σοβιέτ που αποκαλούνται Trager und Schutzer der Revolution - φορείς και φύλακες της επανάστασης - και γίνεται η πρόταση να νομιμοποιηθούν τα Σοβιέτ, να τους παραχωρηθούν κρατικά δικαιώματα να αναστέλλουν τις αποφάσεις της Εθνοσυνέλευσης και το ζήτημα να παραπέμπεται σε παλλαϊκό δημοψήφισμα.
Η πρόταση αυτή σημαίνει ολοκληρωτική ιδεολογική χρεοκοπία των θεωρητικών που υπεράσπιζαν τη δημοκρατία χωρίς να καταλαβαίνουν τον αστικό της χαρακτήρα. Η γελοία προσπάθεια να συνδυαστεί το σύστημα των Σοβιέτ, δηλ. η δικτατορία του προλεταριάτου, με την Εθνοσυνέλευση, δηλ. με τη δικτατορία της αστικής τάξης, ξεσκεπάζει ολοκληρωτικά και τη φτώχεια της σκέψης των κίτρινων σοσιαλιστών και σοσιαλδημοκρατών, και την πολιτική τους μικροαστική αντιδραστικότητα, και τις δειλές παραχωρήσεις τους στην ασυγκράτητα αυξανόμενη δύναμη της νέας προλεταριακής δημοκρατίας.
22. Καταδικάζοντας τον μπολσεβικισμό, η πλειοψηφία της κίτρινης Διεθνούς στη Βέρνη, που από φόβο μπροστά στις εργατικές μάζες δεν τόλμησε να ψηφίσει τυπικά μια απόφαση σ' αυτό το πνεύμα, ενήργησε σωστά από ταξική άποψη. Ακριβώς αυτή η πλειοψηφία είναι πέρα για πέρα αλληλέγγυα με τους ρώσους μενσεβίκους και σοσιαλιστές - επαναστάτες και με τους Σάιντεμαν στη Γερμανία. Οι Ρώσοι μενσεβίκοι και σοσιαλιστές - επαναστάτες, παραπονούμενοι ότι διώκονται από τους μπολσεβίκους, προσπαθούν να κρύψουν το γεγονός ότι τις διώξεις αυτές τις επέβαλε η συμμετοχή των μενσεβίκων και των σοσιαλιστών - επαναστατών στον εμφύλιο πόλεμο με το μέρος της αστικής τάξης ενάντια στο προλεταριάτο. Το ίδιο και οι Σάιντεμαν και το κόμμα τους στη Γερμανία απόδειξαν ήδη ότι συμμετέχουν με τον ίδιο τρόπο στον εμφύλιο πόλεμο, δηλ. με το μέρος της αστικής τάξης ενάντια στους εργάτες.
Γι' αυτό ήταν πολύ φυσικό η πλειοψηφία αυτών που πήραν μέρος στην κίτρινη Διεθνή της Βέρνης να ταχθεί υπέρ της καταδίκης των μπολσεβίκων. Στη στάση αυτή βρήκε την έκφρασή της όχι η υπεράσπιση της «καθαρής δημοκρατίας», αλλά η αυτοάμυνα ανθρώπων που ξέρουν και νιώθουν ότι στον εμφύλιο πόλεμο η θέση τους είναι με το μέρος της αστικής τάξης ενάντια στο προλεταριάτο.
Να γιατί δεν μπορούμε να μην αναγνωρίσουμε ότι η απόφαση της πλειοψηφίας της κίτρινης Διεθνούς είναι σωστή από ταξική άποψη. Το προλεταριάτο δεν πρέπει να φοβάται την αλήθεια, μα να την κοιτάζει κατάματα και να βγάζει απ' αυτή όλα τα πολιτικά συμπεράσματα.
Σύντροφοι! Θα ήθελα ακόμη κάτι να προσθέσω στα δυο τελευταία εδάφια. Νομίζω ότι οι σύντροφοι που θα μας κάνουν έκθεση για τη συνδιάσκεψη της Βέρνης, θα μας μιλήσουν πιο διεξοδικά γι' αυτό το ζήτημα.
Σε όλη τη διάρκεια της συνδιάσκεψης της Βέρνης δεν ειπώθηκε ούτε λέξη για τη σημασία της Σοβιετικής εξουσίας. Δυο χρόνια τώρα συζητάμε το ζήτημα αυτό στη Ρωσία. Ακόμη στην κομματική συνδιάσκεψη του Απρίλη του 1917 είχαμε βάλει θεωρητικά και πολιτικά το ζήτημα: «Τι είναι η Σοβιετική εξουσία, ποιο το περιεχόμενό της, ποια η ιστορική της σημασία;». Δυο χρόνια τώρα συζητάμε αυτό το ζήτημα, και στο κομματικό μας συνέδριο ψηφίσαμε σχετική άπόφαση3.
Η εφημερίδα «Freiheit» του Βερολίνου δημοσίευσε στις 11 του Φλεβάρη μια έκκληση προς το γερμανικό προλεταριάτο, υπογραμμένη όχι μόνο από τους ηγέτες των ανεξάρτητων σοσιαλδημοκρατών της Γερμανίας, αλλά και από όλα τα μέλη της ομάδας των ανεξάρτητων. Τον Αύγουστο του 1918 ο Κάουτσκι, ο μεγαλύτερος θεωρητικός αυτών των ανεξάρτητων, έγραφε στην μπροσούρα του «Η δικτατορία του προλεταριάτου» ότι είναι οπαδός της δημοκρατίας και των σοβιετικών οργάνων, αλλά ότι τα Σοβιέτ πρέπει να έχουν μόνο οικονομική σημασία και να μην αναγνωρίζονται καθόλου σαν κρατικές οργανώσεις. Ο Κάουτσκι επαναλαβαίνει το ίδιο πράγμα στα φύλλα της 11 και της 12 του Γενάρη της «Freiheit». Στις 9 του Φλεβάρη εμφανίζεται ένα άρθρο του Ρούντολφ Χίλφερντινγκ, που θεωρείται επίσης σαν ένας από τους μεγαλύτερους και εγκυρότερους θεωρητικούς της II Διεθνούς. Αυτός προτείνει να πραγματοποιηθεί νομικά, με το δρόμο της κρατικής νομοθεσίας, ο συνδυασμός του συστήματος των Σοβιέτ με την Εθνοσυνέλευση. Αυτό ήταν στις 9 του Φλεβάρη. Στις 11 του Φλεβάρη, η πρόταση αυτή γίνεται δεκτή από όλο το Κόμμα των ανεξάρτητων και δημοσιεύεται υπό μορφή έκκλησης.
Παρόλο που η Εθνοσυνέλευση υπάρχει πια και μάλιστα ύστερα από το γεγονός ότι οι πιο μεγάλοι θεωρητικοί των ανεξάρτητων σοσιαλδημοκρατών διακήρυξαν ότι οι σοβιετικές οργανώσεις δεν πρέπει να είναι κρατικές οργανώσεις, παρόλα αυτά υπάρχουν πάλι ταλαντεύσεις! Αυτό αποδεικνύει ότι οι κύριοι αυτοί δεν κατάλαβαν απολύτως τίποτε από το νέο κίνημα και από τους όρους πάλης που διεξάγει. Αλλά αυτό αποδεικνύει και κάτι άλλο, και συγκεκριμένα ότι πρέπει να υπάρχουν λόγοι, αιτίες που προκαλούν αυτές τις ταλαντεύσεις! Οταν, ύστερα από όλα αυτά τα γεγονότα, ύστερα από δυο σχεδόν χρόνια νικηφόρας επανάστασης στη Ρωσία, μας σερβίρουν αποφάσεις σαν κι αυτές που ψηφίστηκαν στη συνδιάσκεψη της Βέρνης, στις οποίες δεν αναφέρεται τίποτε για τα Σοβιέτ και για τη σημασία τους, όταν στη συνδιάσκεψη αυτή κανένας αντιπρόσωπος σε καμιά ομιλία δεν έβγαλε ούτε λέξη γι' αυτό το πράγμα, μπορούμε να δηλώσουμε με όλο μας το δίκιο ότι όλοι αυτοί οι κύριοι, σαν σοσιαλιστές και θεωρητικοί, δεν υπάρχουν πια για μας.
Αυτό όμως από πρακτική, πολιτική άποψη δείχνει, σύντροφοι, ότι μέσα στις μάζες συντελούνται μεγάλες ανακατατάξεις, μια και οι ανεξάρτητοι αυτοί, που θεωρητικά και από άποψη αρχών ήταν ενάντια σ' αυτές τις κρατικές οργανώσεις, κάνουν ξαφνικά μια τόσο ανόητη πρόταση, όπως είναι η πρόταση του «ειρηνικού» συνδυασμού της Εθνοσυνέλευσης με το σύστημα των Σοβιέτ, δηλ. του συνδυασμού της δικτατορίας της αστικής τάξης με τη δικτατορία του προλεταριάτου. Βλέπουμε πως όλοι αυτοί χρεοκόπησαν σαν σοσιαλιστές και σαν θεωρητικοί και τι τεράστιες αλλαγές συντελούνται στις μάζες. Οι καθυστερημένες μάζες του γερμανικού προλεταριάτου έρχονται σε μας, ήλθαν σε μας! Η σημασία του Ανεξάρτητου Κόμματος των Γερμανών σοσιαλδημοκρατών, του καλύτερου τμήματος της συνδιάσκεψης της Βέρνης, ισοδυναμεί, επομένως, με μηδέν από θεωρητική και σοσιαλιστική άποψη. Ωστόσο, διατηρεί κάποια σημασία που συνίσταται στο ότι αυτά τα ταλαντευόμενα στοιχεία αποτελούν για μας βαρόμετρο των διαθέσεων των καθυστερημένων στρωμάτων του προλεταριάτου. Αυτή ακριβώς είναι, κατά τη γνώμη μου, η μεγάλη ιστορική σημασία αυτής της συνδιάσκεψης. Εμείς ζήσαμε κάτι παρόμοιο και στη δική μας επανάσταση. Οι μενσεβίκοι μας πέρασαν σχεδόν ακριβώς τον ίδιο δρόμο εξέλιξης, όπως και οι θεωρητικοί των ανεξάρτητων στη Γερμανία. Στην αρχή, όταν είχαν την πλειοψηφία στα Σοβιέτ, ήταν υπέρ των Σοβιέτ. Τότε μόνο αυτό άκουγες: «Ζήτω τα Σοβιέτ!», «Υπέρ των Σοβιέτ!», «Τα Σοβιέτ σημαίνουν επαναστατική δημοκρατία!». Οταν όμως την πλειοψηφία στα Σοβιέτ την πήραμε εμείς, οι μπολσεβίκοι, τότε αυτοί άρχισαν να τραγουδούν άλλο σκοπό: τα Σοβιέτ δεν πρέπει να υπάρχουν δίπλα στη Συντακτική Συνέλευση. Διάφοροι μενσεβίκοι θεωρητικοί έκαναν παρεμφερείς προτάσεις, να συνδυαστεί δηλαδή το σύστημα των Σοβιέτ με τη Συντακτική Συνέλευση και να περιληφθούν στην κρατική οργάνωση. Εδώ αποκαλύπτεται, για άλλη μια φορά, ότι η γενική πορεία της προλεταριακής επανάστασης είναι η ίδια σε όλο τον κόσμο. Στην αρχή αυθόρμητος σχηματισμός των Σοβιέτ, ύστερα επέκταση και ανάπτυξή τους, κατόπι πρακτική εμφάνιση του ζητήματος: ή Σοβιέτ, ή Εθνοσυνέλευση, είτε Συντακτική Συνέλευση, είτε αστικός κοινοβουλευτισμός. Πλήρης σύγχυση στις γραμμές των καθοδηγητών και, τέλος, προλεταριακή επανάσταση. Νομίζω όμως ότι, ύστερα από δυο χρόνια σχεδόν επανάστασης, δεν πρέπει να βάζουμε έτσι το ζήτημα, αλλά πρέπει να πάρουμε συγκεκριμένες αποφάσεις, γιατί η επέκταση του συστήματος των Σοβιέτ είναι για μας, και ιδιαίτερα για τις περισσότερες δυτικοευρωπαϊκές χώρες, σπουδαιότατο καθήκον.
Θα ήθελα να σας διαβάσω εδώ μόνο μια απόφαση των μενσεβίκων. Είχα παρακαλέσει τον σ. Ομπολένσκι να τη μεταφράσει στα γερμανικά. Μου είχε υποσχεθεί ότι θα το κάνει, αλλά, δυστυχώς, δεν βρίσκεται εδώ. Επειδή δεν έχω μαζί μου το πλήρες κείμενο αυτής της απόφασης, θα προσπαθήσω να την αποδώσω από μνήμης.
Ενας ξένος, που δεν έχει ακούσει τίποτε για τον μπολσεβικισμό, είναι πολύ δύσκολο να διαμορφώσει δική του γνώμη για τα επίμαχα προβλήματά μας. Οι μενσεβίκοι αμφισβητούν καθετί που υποστηρίζουν οι μπολσεβίκοι, και αντίστροφα. Βέβαια, μέσα στην πάλη ούτε μπορεί να γίνει διαφορετικά, και ακριβώς γι' αυτό είναι πολύ σπουδαίο το γεγονός ότι η τελευταία συνδιάσκεψη του Κόμματος των μενσεβίκων, το Δεκέμβρη του 1918 ψήφισε μια μακροσκελή, λεπτομερειακή απόφαση, που είχε δημοσιευτεί ολόκληρη στη μενσεβίκικη «Γκαζέτα Πετσάτνικοφ».4 Στην απόφαση αυτή οι ίδιοι οι μενσεβίκοι εκθέτουν σύντομα την ιστορία της ταξικής πάλης και του εμφυλίου πολέμου. Στην απόφαση αναφέρεται ότι αυτοί καταδικάζουν τις ομάδες εκείνες του κόμματός τους που έχουν συμμαχήσει με τις εύπορες τάξεις στα Ουράλια, στο Νότο, στην Κριμαία και στη Γεωργία - και απαριθμούνται όλες αυτές οι περιοχές. Οι ομάδες του Μενσεβίκικου κόμματος, που σε συμμαχία με τις εύπορες τάξεις βάδισαν ενάντια στη Σοβιετική εξουσία, καταδικάζονται τώρα στην απόφαση, ενώ το τελευταίο εδάφιο της απόφασης καταδικάζει κι εκείνους που πέρασαν με το μέρος των κομμουνιστών. Από δω βγαίνει πως οι μενσεβίκοι είναι αναγκασμένοι να παραδεχτούν ότι στο Κόμμα τους δεν υπάρχει ενότητα και ότι τάσσονται είτε με το μέρος της αστικής τάξης, είτε με το μέρος του προλεταριάτου. Οι πιο πολλοί από τους μενσεβίκους πέρασαν με το μέρος της αστικής τάξης και πάλεψαν εναντίον μας στον καιρό του εμφυλίου πολέμου. Εμείς, φυσικά, διώκουμε τους μενσεβίκους, ακόμη και τους τουφεκίζουμε, όταν αυτοί στον πόλεμο εναντίον μας παλεύουν κατά του Κόκκινου Στρατού και τουφεκίζουν τους κόκκινους διοικητές μας. Στον πόλεμο της αστικής τάξης απαντήσαμε με τον πόλεμο του προλεταριάτου - άλλη λύση δεν υπήρχε. Συνεπώς, από πολιτική άποψη όλα αυτά δεν είναι παρά μενσεβίκικη υποκρισία. Ιστορικά είναι ακατανόητο, πως μπόρεσαν μερικοί άνθρωποι, που δεν κηρύχθηκαν ακόμη τρελοί, να μιλάνε στη συνδιάσκεψη της Βέρνης με εντολή των μενσεβίκων και των εσέρων για πάλη των μπολσεβίκων ενάντιά τους και να μη λένε λέξη για την πάλη, που αυτοί διεξάγουν σε συμμαχία με την αστική τάξη, ενάντια στο προλεταριάτο.
Ολοι αυτοί ξεσηκώνονται λυσσαλέα εναντίον μας, επειδή τους διώκουμε. Αυτό είναι αλήθεια. Αλλά δεν λένε ούτε μια λέξη για το πώς αυτοί οι ίδιοι συμμετείχαν στον εμφύλιο πόλεμο! Νομίζω ότι θα χρειαστεί να παρουσιάσω για καταχώρηση στα πρακτικά το πλήρες κείμενο της απόφασης και παρακαλώ τους συντρόφους του εξωτερικού να δώσουν προσοχή στην απόφαση αυτή, επειδή αυτή αποτελεί ένα ιστορικό ντοκουμέντο, όπου τοποθετείται σωστά το ζήτημα και προσφέρει το καλύτερο υλικό για την εκτίμηση της διαμάχης ανάμεσα στις «σοσιαλιστικές» κατευθύνσεις στη Ρωσία. Ανάμεσα στο προλεταριάτο και στην αστική τάξη υπάρχει ακόμη μια τάξη ανθρώπων, που άλλοτε κλίνουν προς τη μια και άλλοτε προς την άλλη πλευρά, έτσι συνέβαινε πάντα και σε όλες τις επαναστάσεις και είναι απολύτως αδύνατο στην καπιταλιστική κοινωνία, όπου το προλεταριάτο και η αστική τάξη σχηματίζουν δυο εχθρικά στρατόπεδα, να μην υπάρχουν ενδιάμεσα στρώματα. Ιστορικά η ύπαρξη αυτών των ταλαντευόμενων στοιχείων είναι αναπόφευκτη και, δυστυχώς, τα στοιχεία αυτά που τα ίδια δεν ξέρουν με τίνος το μέρος θα παλεύουν αύριο, θα υπάρχουν ακόμη για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα.
Θέλω να κάνω μια πρακτική πρόταση, που συνίσταται στο εξής: Να παρθεί απόφαση στην οποία θα πρέπει να υπογραμμίζονται ειδικά τρία σημεία.
Πρώτο: Ενα από τα πιο σπουδαία καθήκοντα για τους συντρόφους των δυτικοευρωπαϊκών χωρών είναι να εξηγήσουν στις μάζες τη σημασία, τη σπουδαιότητα και την αναγκαιότητα του συστήματος των Σοβιέτ. Στο ζήτημα αυτό παρατηρείται ανεπαρκής κατανόηση. Μολονότι ο Κάουτσκι και ο Χίλφερντινγκ σαν θεωρητικοί έχουν χρεοκοπήσει, τα τελευταία άρθρα τους στην «Freiheit» αποδεικνύουν ότι καθρεφτίζουν σωστά τις διαθέσεις των καθυστερημένων στρωμάτων του γερμανικού προλεταριάτου. Το ίδιο συνέβαινε και σε μας: Στους πρώτους οχτώ μήνες της ρωσικής επανάστασης γίνονταν πάρα πολλές συζητήσεις γύρω από το ζήτημα της σοβιετικής οργάνωσης, και στους εργάτες δεν ήταν ξεκάθαρο σε τι συνίσταται το νέο σύστημα και αν τα Σοβιέτ μπορούν να γίνουν κρατικός μηχανισμός. Στην επανάστασή μας προχωρούσαμε όχι από το θεωρητικό, αλλά από τον πρακτικό δρόμο. Λόγου χάρη, παλιότερα δεν βάζαμε θεωρητικά το ζήτημα της Συντακτικής Συνέλευσης, ούτε λέγαμε πως δεν αναγνωρίζουμε τη Συντακτική Συνέλευση. Μόνο αργότερα, όταν πια οι σοβιετικές οργανώσεις απλώθηκαν σε όλη τη χώρα και πήραν στα χέρια τους την πολιτική εξουσία, μόνο τότε αποφασίσαμε να διαλύσουμε τη Συντακτική Συνέλευση. Τώρα βλέπουμε ότι στην Ουγγαρία και στην Ελβετία το ζήτημα τίθεται με πολύ μεγαλύτερη οξύτητα.5 Από τη μια μεριά αυτό είναι πολύ καλό: Αυτό μας εμπνέει τη σταθερή πεποίθηση πως στα δυτικοευρωπαϊκά κράτη η επανάσταση προχωρεί πιο γοργά και θα μας φέρει μεγάλες νίκες. Από την άλλη μεριά όμως, αυτό περικλείει κάποιο κίνδυνο, και συγκεκριμένα ότι η πάλη θα είναι τόσο ορμητική, ώστε η συνείδηση των εργατικών μαζών δεν θα μπορεί να συμβαδίσει με μια τέτοια ανάπτυξη. Η σημασία του συστήματος των Σοβιέτ εξακολουθεί και τώρα να μην είναι σαφής σε μεγάλες μάζες πολιτικά καλλιεργημένων Γερμανών εργατών, επειδή είναι διαπαιδαγωγημένοι με το πνεύμα του κοινοβουλευτισμού και των αστικών προκαταλήψεων.
Δεύτερο: Για την επέκταση του συστήματος των Σοβιέτ. Οταν ακούμε πόσο γρήγορα διαδίδεται η ιδέα των Σοβιέτ στη Γερμανία, ακόμη και στην Αγγλία, αυτό αποτελεί για μας την πιο σπουδαία απόδειξη πως η προλεταριακή επανάσταση θα νικήσει. Η πορεία της μπορεί να ανακοπεί μόνο για σύντομο χρονικό διάστημα. Αλλο είναι αυτό που μας δηλώνουν οι σύντροφοι Αλμπερτ και Πλάτεν, ότι δηλ. στα χωριά της χώρας τους δεν υπάρχουν σχεδόν Σοβιέτ των εργατών γης και της μικροαγροτιάς. Διάβασα στην «Rote Fahne» ένα άρθρο που κηρύσσεται κατά των Σοβιέτ των αγροτών, αλλά και πολύ σωστά υπέρ των Σοβιέτ των εργατών γης και της φτωχολογιάς του χωριού.6 Η αστική τάξη και οι λακέδες της, σαν τον Σάιντεμαν και Σία, έριξαν κιόλας το σύνθημα: Σοβιέτ των αγροτών. Εμείς όμως χρειαζόμαστε μόνο Σοβιέτ των εργατών γης και της φτωχολογιάς του χωριού. Δυστυχώς, από τις εκθέσεις των συντρόφων Αλμπερτ και Πλάτεν και άλλων, διαπιστώνουμε ότι, αν εξαιρέσουμε την Ουγγαρία, πολύ λίγα γίνονται για την επέκταση του σοβιετικού συστήματος στο χωριό. Αυτό αποτελεί ίσως και έναν συγκεκριμένο και πολύ μεγάλο κίνδυνο για την κατάκτηση μιας σίγουρης νίκης από το γερμανικό προλεταριάτο. Η νίκη μπορεί να θεωρείται εξασφαλισμένη μονάχα όταν θα έχουν οργανωθεί όχι μόνο οι εργάτες της πόλης, αλλά και οι προλετάριοι του χωριού, και μάλιστα όχι όπως πριν - στα συνδικάτα και στους συνεταιρισμούς - αλλά στα Σοβιέτ. Εμείς εξασφαλίσαμε πιο εύκολα τη νίκη, γιατί τον Οχτώβρη του 1917 βαδίζαμε μαζί με την αγροτιά, με όλη την αγροτιά. Μ' αυτή την έννοια η επανάστασή μας ήταν τότε αστική. Το πρώτο μέτρο της προλεταριακής μας κυβέρνησης ήταν ότι οι παλιές διεκδικήσεις όλης της αγροτιάς που είχαν διατυπωθεί ακόμη επί Κέρενσκι, από τα Σοβιέτ των αγροτών και τις συνελεύσεις των αγροτών, αναγνωρίστηκαν με νόμο που εξέδωσε η κυβέρνησή μας την επομένη της επανάστασης, δηλ. στις 26 του Οχτώβρη (με το παλιό ημερολόγιο) 1917. Σ' αυτό βρισκόταν η δύναμή μας και ακριβώς γι' αυτό μάς ήταν τόσο εύκολο να κατακτήσουμε τη συντριπτική πλειοψηφία. Στο χωριό η επανάστασή μας εξακολουθούσε να είναι αστική, και μόνο αργότερα, ύστερα από μισό χρόνο αναγκαστήκαμε να αρχίσουμε στα χωριά στα πλαίσια της κρατικής οργάνωσης την ταξική πάλη, να συγκροτούμε σε κάθε χωριό Επιτροπές φτωχολογιάς, των μισοπρολετάριων και να παλεύουμε συστηματικά ενάντια στην αστική τάξη του χωριού. Σε μας αυτό ήταν αναπόφευκτο, λόγω της καθυστέρησης της Ρωσίας. Στη δυτική Ευρώπη τα πράγματα θα εξελιχθούν διαφορετικά, γι' αυτό κι εμείς πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι η επέκταση του συστήματος των Σοβιέτ και στον πληθυσμό της υπαίθρου με αντίστοιχες, ίσως νέες μορφές, είναι απόλυτα αναγκαία.
Τρίτο: Πρέπει να πούμε ότι η κατάκτηση κομμουνιστικής πλειοψηφίας στα Σοβιέτ αποτελεί το κύριο καθήκον σε όλες τις χώρες, όπου η Σοβιετική εξουσία δεν νίκησε ακόμη. Η επιτροπή μας για τη σύνταξη των αποφάσεων συζήτησε χθες αυτό το ζήτημα. Μπορεί και άλλοι σύντροφοι να πουν τη γνώμη τους πάνω σ' αυτό, θα ήθελα όμως να προτείνω να ψηφιστούν τα τρία αυτά σημεία και να μπουν σε ξεχωριστή απόφαση. Εμείς δεν μπορούμε βέβαια να προδιαγράψουμε το δρόμο ανάπτυξης. Είναι πολύ πιθανό ότι σε πολλές δυτικοευρωπαϊκές χώρες η επανάσταση θα αρχίσει πολύ γρήγορα, αλλά εμείς σαν οργανωμένο τμήμα της εργατικής τάξης, σαν κόμμα επιδιώκουμε και πρέπει να επιδιώκουμε να πάρουμε την πλειοψηφία στα Σοβιέτ. Τότε η νίκη μας θα είναι εξασφαλισμένη, και καμιά δύναμη δεν θα είναι σε θέση να επιχειρήσει κατιτί ενάντια στην κομμουνιστική επανάσταση. Αλλιώς η νίκη δεν θα κερδηθεί τόσο εύκολα και δεν θα είναι μακρόχρονη. Λοιπόν, θα ήθελα να προτείνω να ψηφιστούν τα τρία αυτά σημεία με μορφή ειδικής απόφασης.
Παραπομπές:
1. Βλ. την «Εισαγωγή» του Φρ. Ενγκελς στην εργασία του Κ. Μαρξ «Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία» (Κ. Μαρξ και Φ. Ενγκελς. Απαντα, 2η ρωσ. έκδ., τόμ. 22ος, σελ. 200-201).
2. Βλ. Κ. Μαρξ. «Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία» (Κ. Μαρξ και Φρ. Ενγκελς. Απαντα, 2η ρωσ. έκδ., τόμ. 17ος, σελ. 344).
3. Πρόκειται για την απόφαση που ψήφισε το VII συνέδριο του ΚΚΡ (μπ.) το οποίο έγινε στις 6-8 του Μάρτη 1918, για τη μετονομασία του Κόμματος και την τροποποίηση του κομματικού προγράμματος (βλ. Β.Ι. Λένιν. Απαντα, 5η έκδ., τόμ. 36ος, σελ. 58-59).
4. «Γκαζέτα Πετσάτνικοφ» («Η εφημερίδα των τυπογράφων») - έκδοση του συνδικάτου των τυπογράφων της Μόσχας, άρχισε να εκδίδεται στις 8 του Δεκέμβρη 1918. Τότε το συνδικάτο βρισκόταν κάτω από την επιρροή των μενσεβίκων. Κλείστηκε το Μάρτη του 1919 για αντισοβιετική προπαγάνδα.
5. Τη νύχτα της 30ής προς την 31η του Οχτώβρη 1918 στην Ουγγαρία έγινε αστικοδημοκρατική επανάσταση με αποτέλεσμα να περάσει η εξουσία στα χέρια της φιλελεύθερης αστικής τάξης που έκανε συνασπισμό με το Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Η νέα κυβέρνηση δεν πήρε κανένα μέτρο που θα μπορούσε να καλυτερεύσει τη θέση της εργατικής τάξης και της αγροτιάς. Αυτό προκάλεσε τη δυσαρέσκεια των εργαζόμενων μαζών που άρχισαν να δημιουργούν τα δικά τους επαναστατικά όργανα εξουσίας - τα Σοβιέτ των εργατών, αγροτών και στρατιωτών βουλευτών. Τα Σοβιέτ είχαν τεράστια δημοτικότητα και σε πολλές επαρχίες της Ουγγαρίας αντικαθιστούσαν ουσιαστικά την κυβέρνηση. Στις 16 του Νοέμβρη η Ουγγαρία ανακηρύχθηκε Δημοκρατία. Η παλιά Βουλή διαλύθηκε. Τα αστικά κόμματα ανάπτυξαν πλατιά ζύμωση για τη σύγκληση Συντακτικής Συνέλευσης.
Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ουγγαρίας, που διαμορφώθηκε οργανωτικά στις 20 του Νοέμβρη 1918, έριξε το σύνθημα «Ολη η εξουσία στα Σοβιέτ!». Το κύρος και η δημοφιλία του Κομμουνιστικού Κόμματος γρήγορα μεγάλωσαν. Αρχισαν βαθμιαία να περνούν με το μέρος του και εκείνα τα Σοβιέτ, στα οποία πριν υπερίσχυαν οι σοσιαλδημοκράτες. Με την καθοδήγηση του Κομμουνιστικού Κόμματος στα τέλη του 1918 - αρχές του 1919 έγιναν μια σειρά μεγάλες εκδηλώσεις του ουγγρικού προλεταριάτου. Η αστική τάξη, προσπαθώντας να ανακόψει την άνοδο της επανάστασης, άρχισε τις διώξεις κατά του Κομμουνιστικού Κόμματος. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας, απλώθηκε στη χώρα ένα κύμα απεργιών των εργατών και εκδηλώσεων των αγροτών. Στη χώρα δημιουργήθηκε επαναστατική κατάσταση. Στις 20 του Μάρτη η κυβέρνηση Κάρολι παραιτήθηκε. Οι κομμουνιστές πρόβαλαν τα αιτήματα της ανακήρυξης της Σοβιετικής Δημοκρατίας, της εθνικοποίησης της βιομηχανίας, της δήμευσης της γης των τσιφλικάδων και της σύναψης συμμαχίας με τη Σοβιετική Ρωσία. Οι εργαζόμενοι της Ουγγαρίας υποστήριζαν ένθερμα το Κομμουνιστικό Κόμμα. Στις 21 του Μάρτη οι εργάτες της Βουδαπέστης κατέλαβαν όλα τα στρατηγικά σημεία και αφόπλισαν την αστυνομία. Η Ουγγαρία ανακηρύχθηκε Σοβιετική Δημοκρατία.
Στην Ελβετία, στα 1917 - 1919, κάτω από την επίδραση της Οχτωβριανής σοσιαλιστικής επανάστασης το εργατικό κίνημα σημείωσε άνοδο. Στις 15 του Νοέμβρη 1917 στη Ζυρίχη έγινε συγκέντρωση αφιερωμένη στη ρωσική επανάσταση. Μετά τη συγκέντρωση, οι εργάτες με το σύνθημα «Οχι άλλα βλήματα για τα εμπόλεμα κράτη!», και τραγουδώντας τον «Υμνο της Διεθνούς» κατευθύνθηκαν στα δύο εργοστάσια πυρομαχικών και πέτυχαν το κλείσιμό τους. Στις 17 του Νοέμβρη στη Ζυρίχη οι εργάτες που απαιτούσαν την απελευθέρωση των συλληφθέντων συντρόφων τους συγκρούστηκαν με την αστυνομία. Οι εργάτες έστησαν οδοφράγματα. Τα στρατιωτικά τμήματα που κλήθηκαν χτύπησαν το λαό με πυρά πολυβόλων. Η πόλη κηρύχτηκε σε κατάσταση πολέμου.
Οι διώξεις της κυβέρνησης δεν μπορούσαν να ανακόψουν το επαναστατικό κίνημα που ανέβαινε. Το 1918 οι οικονομικές απεργίες που στρέφονταν κατά της ύψωσης των τιμών στα είδη διατροφής, πήραν μαζικό χαρακτήρα. Η πάλη συνεχίστηκε πολλούς μήνες. Το Νοέμβρη του 1918 στην Ελβετία άρχισε γενική πολιτική απεργία για την υποστήριξη της Σοβιετικής Ρωσίας.
Τα αριστερά επαναστατικά στοιχεία του Ελβετικού Σοσιαλιστικού κόμματος σχημάτισαν την κομμουνιστική ομάδα. Με τις προκηρύξεις και τις μπροσούρες τους έριχναν το σύνθημα για τη δημιουργία Σοβιέτ των εργατών και αγροτών βουλευτών. Ο αντιπρόσωπος από την ελβετική κομμουνιστική ομάδα στην ομιλία του στο I συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς μίλησε για τη δημιουργία του Σοβιέτ Ζυρίχης των εργατών βουλευτών, που δέχτηκε «σαν δική του πλατφόρμα το κομμουνιστικό πρόγραμμα» (βλ. «Το Πρώτο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Πρακτικά». Μόσχα, ρωσ. έκδ., 1933, σελ. 40).
(6) Ο Λένιν εννοεί το άρθρο της Ρ. Λούξεμπουργκ «Der Anfang» («Η απαρχή»), που δημοσιεύτηκε στο φύλ. αρ. 3 της εφημερίδας «Die Rote Fahne» της 18 του Νοέμβρη 1918.

Προβοκάτορες κουκουλοφόροι…

         Κατορθώματα κουκουλοφόρων σε κατάστημα επί της οδού Βενιζέλου λίγο πριν την διασταύρωση με την Εγνατία Ηχηρό μήνυμα σε κυ...

TOP READ