Translate

3 Οκτ 2013

Η φάρμα των ζώων

Η φάρμα των ζώων

Κι εναλλακτικός σατιρικός τίτλος ‘το μπουντρούμι δεν τον λυγά’, για τον αρχηγό της χρυσής αυγής που οδηγείται στον κορυδαλλό και γίνεται ο πρώτος αρχηγός πολιτικού σχηματισμού που μπαίνει στη φυλακή, όπως μας ενημέρωσαν κάποια κανάλια. Ο ζαχαριάδης δε μετράει, γιατί οι κομμουνιστές δεν είναι εθνικόφρονες. Συνεχίζουμε.

Οι αρχές λοιπόν έκριναν προφυλακιστέο το μεγάλο κεφάλι της χρυσής αυγής. Αλλά το φίδι του ναζισμού είναι σαν τη λερναία ύδρα. Ένα κεφάλι κόβεις, δύο φυτρώνουν. Ένα κρατικό κι ένα παρακρατικό. Που συνθέτουν από κοινού το βυζαντινό δικέφαλο αετό της ελληνορθόδοξης αστικής εξουσίας. Ή μάλλον το δικέφαλο κοράκι της.
Αλλά κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει. Ενώνουν λοιπόν τις δυνάμεις τους και πέφτουν πάνω στην εργατιά, με ρόπαλα, λοστούς και συνταγματικά τόξα, συνδυασμός νόμιμης και παράνομης δουλειάς.

Κι έχει πλάκα να βλέπεις τα παλιά μέλη της επεν, πρώην ρέιντζερς και κενταύρους, που είναι από τη μέση και πάνω δημοκράτες κι από κάτω κτήνη, να κάνουν μαθήματα πολιτικού savoir vivre στους.. ακραίους χρυσαυγίτες, να μην επιβάλλουν τόσο απροκάλυπτα το νόμο της ζούγκλας, αλλά να επιδείξουν ένα φασισμό με ανθρώπινο πρόσωπο και δημοκρατικό μανδύα.
Κι εμείς που τους ακούμε, καλά ζώα είμαστε και τους ανεχόμαστε. Γιατί ο φασισμός δεν είναι παρά ο πιο απροκάλυπτος, χωρίς προσχήματα καπιταλισμός. Κι αυτός όχι μόνο δεν εξανθρωπίζεται, αλλά όσο πάει κι αποκτηνώνεται.

Αχ φασιστάκι, φασιστάκι, ξύλο γιατί βαράς;
Πάνω σε ξένους μετανάστες μονάχα να ξεσπάς.
Μην τσαλακώνεις το προφίλ σου, γίνε πιο σοβαρός
Μη φτάνεις στα άκρα βρε παιδί μου, φυλάκα να μην τρως

Λαγοί που ντύθηκαν λιοντάρια. Από το ιστολόγιο του TRASH
Η τηλεοπτική εικόνα παίρνει κουνελάκια και Λαγούς και τους παρουσιάζει σα λιοντάρια που δε λύγισαν. Κι όλα αυτά θυμίζουν πολύ εκείνο το ανέκδοτο με το βασιλιά της ζούγκλας και τον πολιτικό λαγό της βασιλικής κυβέρνησης, που καθορίζει την ατζέντα της.
-Τι νέα λαγέ; -Να εδώ, λέμε καμιά μαλακία ότι είμαστε αντισυστημικό κόμμα να περνάει η ώρα.
Αλλά το ανέκδοτο ισχύει κι από την ανάποδη για το λιοντάρι της κυβέρνησης που βρυχάται σα γατάκι μπρος στους δανειστές της και στο μεγάλο κεφάλαιο. -Ε να εδώ, λέμε καμιά μαλακία ότι χτυπάμε το φασισμό, για να περνάει η ώρα.

Η κουκουβάγια της σοφίας όμως –όπως μας λέει ο χέγκελ- πετάει μόνο το βράδυ, μετά τα δελτία ειδήσεων και τις βραδινές πολιτικές συζητήσεις. Τότε που θα επεξεργαστούμε όλες τις πληροφορίες που συγκεντρώσαμε και θα καταλάβουμε πως «είναι ο καπιταλισμός ρε μπούφο». Αυτός είναι η κότα που γεννά τα χρυσά αυγά κι αυτοί μετά στρατολογούν άλλες θρασύδειλες κότες, που αναπαράγουν το σύστημα και γίνονται ένα κουβάρι αξεδιάλυτο, που σε κάνει να αναρωτιέσαι: η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα;
Το κοκοράκι κικιρίκι-κί, να σε σκοτώνει κάθε πρωί.

Του Κ. Ρουγγέρη από το ιστολόγιο Πλάκα Κάνεις
Κι αυτό το κοτέτσι τo φυλάνε σα μαντρόσκυλα οι χρυσαυγίτες, που είναι ο καλύτερος φίλος του συστήματος. Δείξε μου το σκύλο σου να σου πω ποιος είσαι. Αλλά το σύστημα τους θέλει τώρα εξημερωμένα κατοικίδια με λουράκι κι εμβόλια, για να τους ξαμολήσει ξανά όταν θα τους χρειαστεί. Κι αυτοί υπακούουν πειθήνια, χωρίς να δαγκώνουν ποτέ το χέρι του εφοπλιστή που τους ταΐζει. Και όσο τους κρατάει χορτάτους, για να τρομοκρατούν τον εργατόκοσμο, έχει και την πίτα με τα κέρδη ολόκληρη.

Αυτά τα σκυλάκια λοιπόν είναι πολύ περίεργα, γιατί (σε αντίθεση με τη λαϊκή παροιμία) αν τα αφήσεις να γαβγίζουν ανενόχλητα, ξεθαρρεύουν και πάνε να σε δαγκώσουν. Αλλά όταν τα βρούνε σκούρα, γίνονται γατάκια, που τρέμουν σαν το ψάρι, εγκαταλείπουν το πλοίο που βουλιάζει σαν τα ποντίκια κι αρχίζουν να κελαηδάν σαν τα πουλάκια (σπιούνοι) για τους 'συναγωνιστές' τους και να τους στέλνουν στον κορυδαλλό με τις μαρτυρίες τους.

Ο άνθρωπος όμως είναι λίγο περήφανο ζωάκι, που θέλει να καταλάβει μόνος το λάθος του και να το επαναλάβει μετά με άλλον τρόπο. Κι αν του το υποδείξουμε άγαρμπα, θα μας πει ‘σασταλεγάκηδες’, που κουνάμε επιτιμητικά το δάχτυλο στο κοπάδι, όταν μας επιβεβαιώνουν οι εξελίξεις.


Πρωτίστως όμως ο άνθρωπος είναι ζώο πολιτικό και κοινωνικό. Δεν είναι άβουλο, τρομαγμένο κι αγελαίο. Κι αν του πήρε τόσα χρόνια να φτάσει ως εδώ, να περπατά στα δυο πόδια και να ονειρεύεται την έφοδο στον ουρανό, αγγίζοντας τις παρυφές του, θα είναι έγκλημα να λυγίσουμε στην αποκτήνωση και τη βαρβαρότητα της αστικής κοινωνίας και να τον αφήσουμε να γονατίσει ξανά στα τέσσερα, όπως είχε πει κάποτε κι ο λουντέμης…

3 Οκτωβρίου 1945: Η ίδρυση της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας

3 Οκτωβρίου 1945: Η ίδρυση της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας

wsolidarity3
Το συνδικαλιστικό κίνημα στον πόλεμο
Την πρωτοβουλία για την αναδιοργάνωση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος σε πολλές χώρες της κατεχόμενης Ευρώπης ανέλαβαν οι κομμουνιστές. Και, βεβαίως, γίνεται κατανοητό ότι σ’ αυτές τις συνθήκες οι εργατικές οργανώσεις, όπως και όλες οι αντιστασιακές οργανώσεις, δρούσαν παράνομα. Οι παράνομες εργατικές συνδικαλιστικές οργανώσεις δρούσαν ενταγμένες στο οργανωμένο κίνημα αντίστασης και στα απελευθερωτικά μέτωπα. Τα παράνομα συνδικάτα οργάνωσαν πολλές απεργίες και σαμποτάζ εναντίον των ναζιστικών δυνάμεων κατοχής. Ας δούμε μερικά παραδείγματα.
Η γαλλική CGT, που αναδιοργανώθηκε το 1943 πάνω στη βάση μιας νέας κεντρικής επιτροπής από πέντε ρεφορμιστές και τρεις κομμουνιστές, πήρε δραστήρια μέρος στην παράνομη δουλιά. Το μεγάλο κύμα των γαλλικών απεργιών το 1944, που κορυφώθηκε με τη γενική απεργία την περίοδο της συμμαχικής απόβασης, ήταν μια απόδειξη της έντονης συνδικαλιστικής δράσης των οργανώσεων.
Και στην Ιταλία τα συνδικάτα είχαν μια παρόμοια ιστορία ηρωικής παράνομης δραστηριότητας. Η CGL, που είχε αναδιοργανωθεί το 1926 μετά τη διάλυσή της απ’ τον Μουσολίνι, τσακίστηκε και πάλι, όταν τα γερμανικά στρατεύματα κατέλαβαν την έδρα της στα 1940. Παρ’ όλα αυτά, τα συνδικάτα εξακολούθησαν να υπάρχουν σε δύσκολες συνθήκες και να αγωνίζονται παράνομα στην Ιταλία σε στενή συνεργασία με το κομμουνιστικό κόμμα. Το ιταλικό κίνημα αντίστασης πήρε ιδιαίτερη δύναμη μετά το 1943, όταν οργανώθηκαν οι μεγάλες γενικές απεργίες, που κορυφώθηκαν στην ένοπλη εξέγερση του 1944-1945.
Παράνομο συνδικαλιστικό κίνημα οργανώθηκε και στα κατεχόμενα από τους Γερμανούς εδάφη της ΕΣΣΔ. Το συνδικαλιστικό κίνημα της ΕΣΣΔ, καθώς και των Βουλγαρίας, Ελλάδας, Γιουγκοσλαβίας, Πολωνίας, Τσεχοσλοβακίας, Νορβηγίας και άλλων ευρωπαϊκών χωρών ανέπτυξε ηρωική παράνομη συνδικαλιστική δράση. Στην Ιαπωνία, παρ’ όλη την τρομοκρατία, οι εργάτες οργάνωσαν πολλές απεργίες. Το ίδιο έγινε και στις Φιλιππίνες, στην Ινδονησία και στις άλλες ασιατικές χώρες. Στην Κίνα, επίσης, τα δημοκρατικά συνδικάτα έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο τόσο στις κατεχόμενες, όσο και στις ελεύθερες περιοχές.
Η προπαρασκευή
Το ζήτημα της ίδρυσης μιας παγκόσμιας συνδικαλιστικής οργάνωσης σε ταξική βάση τέθηκε ακόμη μέσα στη διάρκεια του πολέμου, από τους Γάλλους, τους Ιταλούς, τους Λατινοαμερικανούς συνδικαλιστές, από την αμερικανική συνομοσπονδία CIO και από τους Σοβιετικούς. Οι ηγέτες των βρετανικών Συνδικάτων συνειδητοποιούσαν αυτή την προοπτική και για να την εμποδίσουν (κυρίως ήθελαν να αποτρέψουν πρωτοβουλίες των σοβιετικών συνδικάτων) πρότειναν, το Νοέμβρη του 1943, να συνέλθει μια συνδικαλιστική διάσκεψη τον Ιούνη του 1944, για να προωθήσει τη συμμαχική πολεμική προσπάθεια, να υιοθετήσει μια κοινή εργατική στάση απέναντι στα ενδεχόμενα προβλήματα ειρήνης και ανασυγκρότησης και να μελετήσει το πρόβλημα της παγκόσμιας εργατικής συνδικαλιστικής ενότητας. Η διάσκεψη αυτή όμως δε συνήλθε λόγω του πολέμου.
Η επόμενη προσπάθεια έγινε το Δεκέμβρη του 1944, όταν σε μια προκαταρκτική διάσκεψη των βρετανικών συνδικάτων, της CIO και των σοβιετικών συνδικάτων, που συνήλθε στο Λονδίνο, προετοιμάστηκε η σύγκληση μιας γενικής διάσκεψης, που θα γινόταν το Φλεβάρη του 1945 στο Λονδίνο.
Πράγματι, στις 6 του Φλεβάρη 1945, άρχισε η διάσκεψη στο Λονδίνο. Συμμετείχαν 204 σύνεδροι που εκπροσωπούσαν γύρω στα 60.000.000 εργάτες από 42 χώρες.Ηταν η μεγαλύτερη συνέλευση εργατών όλου του κόσμου που είχε ποτέ συνέλθει έως τότε και παρότι δεν περιλάμβανε κανονικές αντιπροσωπείες απ’ τη Γερμανία και Ιαπωνία – ο πόλεμος δεν είχε ακόμα τελειώσει – ήταν κι από τις πιο αντιπροσωπευτικές, αφού συμμετείχαν αντιπροσωπείες και από Ασία, Αφρική και Λατινική Αμερική. Η διάσκεψη τόνισε ιδιαίτερα την ανάγκη να κερδηθεί ο πόλεμος και έκανε έκκληση στους εργάτες όλων των συμμαχικών χωρών να αυξήσουν την πολεμική παραγωγή. Οι αντιπρόσωποι απ’ τις κατεχόμενες χώρες μίλησαν για την παράνομη δραστηριότητα των οργανώσεών τους, μέσα στα πλαίσια των απελευθερωτικών κινημάτων. Ιδιαίτερη σημασία δόθηκε στην προάσπιση του βιοτικού επιπέδου και των συνθηκών εργασίας των εργατών στο διάστημα του πολέμου. Τέλος, η συνέλευση ζήτησε να εξασφαλιστεί απόλυτη ελευθερία λόγου, ελευθερία του συνέρχεσθαι, το δικαίωμα της συγκρότησης συνδικαλιστικών οργανώσεων και άλλα, στις χώρες που θα ελευθερώνονταν με το τέλος του πολέμου.
Στο ζήτημα της συγκρότησης συνδικαλιστικής διεθνούς παρουσιάστηκαν σοβαρές διαφωνίες. Οι αντιπρόσωποι από Λατινική Αμερική, ΕΣΣΔ, Γαλλία, Αυστραλία, η αμερικανική CIO και διάφορες άλλες αντιπροσωπείες ζητούσαν να συγκροτηθεί μια νέα οργάνωση και γι’ αυτό ενίσχυσαν τη σχετική πρόταση που παρουσίασε ο Σίντνεϊ Χίλμαν της CIO. Την εποχή εκείνη η CIO, κάτω από την επιρροή μιας ισχυρής αριστερής πτέρυγας, έπαιρνε προοδευτικές θέσεις.
Οι Βρετανοί ηγέτες αντιτάσσονταν ενεργά στο σχηματισμό μιας νέας συνδικαλιστικής διεθνούς θέλοντας να αναβιώσουν την πεθαμένη ρεφορμιστική συνδικαλιστική διεθνή του Αμστερνταμ.
Τελικά, έγινε συμβιβασμός και συμφώνησαν στη συγκρότηση επιτροπής από 41 μέλη, για να συγκαλέσει νέα διάσκεψη, της οποίας ο κυριότερος σκοπός θα ήταν να προετοιμάσει ένα σχέδιο καταστατικού για την Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία, αυτή η διάσκεψη θα αναλάμβανε να την ιδρύσει. Ετσι, το επόμενο βήμα ήταν η διάσκεψη του Παρισιού.
Η Διάσκεψη του Παρισιού
Η διάσκεψη για την ίδρυση της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας (ΠΣΟ) συνήλθε στο Παρίσι από τις 25 του Σεπτέμβρη μέχρι τις 8 του Οκτώβρη 1945. Στις 3 του Οκτώβρη η διάσκεψη μετατράπηκε σε συνέδριο. Επαιρναν μέρος 346 αντιπρόσωποι από 56 χώρες, που εκπροσωπούσαν 67.000.000 οργανωμένους εργάτες… Οι αντιπροσωπείες που εκπροσωπούσαν τους περισσότερους οργανωμένους εργάτες ήταν κατά σειρά οι εξής: ΕΣΣΔ 27.124.000, Μεγάλη Βρετανία 6.600.000, Ηνωμένες Πολιτείες (CIO) 6.000.000, Ιταλία 5.200.000, Γαλλία 5.100.000, Λατινική Αμερική 4.000.000, Τσεχοσλοβακία 1.500.000, Ρουμανία 1.267.201, Σουηδία 1.087.000, Πολωνία 1.011.000, Μεξικό 1.000.000, Ουγγαρία 888.000, Κίνα 800.000, Γάλλοι Καθολικοί 750.000, Γιουγκοσλαβία 662.000, Αυστραλία 625.000, Κούβα 557.000 και Νιγηρία 500.000.
Το κυριότερο επίτευγμα της Διάσκεψης του Παρισιού ήταν η επεξεργασία ενός σχεδίου καταστατικού για τη νέα οργάνωση που θα ιδρυόταν, την Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία.
Το καταστατικό, έτσι όπως υιοθετήθηκε τελικά, αφορούσε στη δημιουργία μιας παγκόσμιας ομοσπονδίας, με έδρα το Παρίσι. Το παγκόσμιο συνέδριο της ΠΣΟ θα συνερχόταν κάθε δυο χρόνια.
Η ΠΣΟ καθοδηγούνταν από ένα Γενικό Συμβούλιο, που εκλεγόταν στο συνέδριο και που το αποτελούσαν 7 τακτικά μέλη και 59 αναπληρωματικά από 51 διαφορετικές χώρες (στο 3ο Συνέδριο του 1953 το Γενικό Συμβούλιο είχε 185 τακτικά και αναπληρωματικά μέλη).
Το καταστατικό πρόβλεπε ακόμα μια Εκτελεστική Επιτροπή και ένα Εκτελεστικό Γραφείο. Η Εκτελεστική Επιτροπή αποτελέστηκε στην αρχή από 26 μέλη (το 3ο Συνέδριο τα αύξησε σε 72), απ’ τα οποία η ΕΣΣΔ και οι ΗΠΑ – Καναδάς είχαν από 3 μέλη, Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία και Λατινική Αμερική 2 και, τέλος, από 1 μέλος είχαν διάφορες άλλες χώρες ή γεωγραφικές περιοχές. Η Εκτελεστική Επιτροπή εκλεγόταν στο συνέδριο και ύστερα εξέλεγε μέσα από τους κόλπους της έναν ορισμένο αριθμό αντιπροέδρων.
Η πρώτη σύνθεση της Εκτελεστικής Επιτροπής ήταν η παρακάτω: Πρόεδρος Ουόλτερ Σιτρίν (Μεγάλη Βρετανία), γενικός γραμματέας Λουί Σαγιάν (Γαλλία), αντιπρόεδροι Κουζνετσόφ (ΕΣΣΔ), Χίλμαν (ΗΠΑ), Ζουό (Γαλλία), Λομπάρντο Τολεντάνο (Λατινική Αμερική), Σου (Κίνα), Ντι Βιτόριο (Ιταλία), Κούπερς (Κάτω Χώρες). Ο Σαγιάν, που ήταν τότε 35 χρόνων και γραμματέας της οργάνωσης, ήταν προηγούμενα γραμματέας της Ενωσης Γάλλων Ξυλουργών και είχε αναδειχτεί στο διάστημα του πολέμου σε ηγέτη του γαλλικού κινήματος αντίστασης.
Η συνδρομή στην ΠΣΟ κυμαινόταν από 4 στερλίνες το χρόνο ανά 1.000 μέλη που πλήρωναν οι οργανώσεις με 5.000.000 μέλη, μέχρι 10 σελίνια (μισή λίρα) για 1.000 μέλη που πλήρωναν οι οργανώσεις με 15.000.000 μέλη ή παραπάνω.
Το Πρόγραμμα της ΠΣΟ
Το συνέδριο του Παρισιού καθόρισε τους σκοπούς της ΠΣΟ στο προοίμιο του καταστατικού της με αυτά ακριβώς τα λόγια:1
«Η ΠΣΟ έχει σαν σκοπούς:
α) Να οργανώσει και να ενώσει μέσα στις γραμμές της τα συνδικάτα όλου του κόσμου, ανεξάρτητα από φυλετικές, εθνικές, θρησκευτικές ή πολιτικές διαφορές.
β) Να βοηθάει τους εργάτες στις χώρες που είναι κοινωνικά ή βιομηχανικά υπανάπτυκτες, να συγκροτούν τις δικές τους συνδικαλιστικές οργανώσεις.
γ) Να αγωνίζεται για την εξαφάνιση κάθε κυβέρνησης με φασιστική μορφή και κάθε εκδήλωσης του φασισμού, όποια και αν είναι η μορφή που παίρνει η δραστηριότητά του και όποιο κι αν είναι το όνομα με το οποίο εμφανίζεται.
δ) Να αγωνίζεται εναντίον του πολέμου και εναντίον των αιτιών του πολέμου και υπέρ μιας μόνιμης και σταθερής ειρήνης.
Υποστηρίζοντας την πλατύτερη δυνατή διεθνή συνεργασία στον κοινωνικό – οικονομικό τομέα και τη λήψη μέτρων για τη βιομηχανική ανάπτυξη και πλήρη αξιοποίηση των δυνατοτήτων που διαθέτουν οι υπανάπτυκτες χώρες.
Δίνοντας τη μάχη εναντίον της αντίδρασης, για την ελεύθερη άσκηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών όλων των λαών.
ε) Να εκπροσωπεί τα συμφέροντα του διεθνούς εργατικού κινήματος σε όλα τα διεθνή σώματα που έχουν την ευθύνη για την επίλυση των προβλημάτων οργάνωσης του κόσμου και βασίζονται στις συμφωνίες ή συμβάσεις που έχουν συναφθεί μεταξύ των Ηνωμένων Εθνών, καθώς και σε κάθε άλλη διεθνή οργάνωση που αποφάσιζε να πάρει μέρος η Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία.
στ) Να οργανώνει τον κοινό αγώνα των συνδικάτων όλων των χωρών:
Εναντίον των καταπατήσεων των οικονομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των εργατών καθώς και των δημοκρατικών τους ελευθεριών.
Για την ικανοποίηση της ανάγκης των εργατών να είναι εξασφαλισμένοι χάρη στην πλήρη απασχόληση.
Για την προοδευτική βελτίωση των μισθών, εργατικής ημέρας και συνθηκών εργασίας των εργατών.
Για την πλήρη και κατάλληλη κοινωνική ασφάλιση που θα προστατεύει τους εργάτες και τις οικογένειές τους από την ανεργία, την αρρώστια, τα ατυχήματα και τα γηρατειά.
Για την υιοθέτηση κάθε άλλου μέτρου που σκοπό θα είχε να ανεβάσει το κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο των εργατών.
ζ) Να οργανώνει τη διαφώτιση των συνδικαλισμένων εργατών πάνω στο ζήτημα της διεθνούς εργατικής ενότητας και να τους ανεβάζει ως το σημείο να συνειδητοποιούν οι ίδιοι την ατομική τους ευθύνη για την πραγματοποίηση των συνδικαλιστικών σκοπών και στόχων.
Στην προσπάθειά της να πετύχει αυτούς τους σκοπούς, η Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία βασίζει τη δουλιά της στις παρακάτω αρχές:
α) Απόλυτη δημοκρατία μέσα στα συνδικάτα κάθε χώρας και στενή συνεργασία μεταξύ τους.
β) Μόνιμη επαφή με τις συνδικαλιστικές οργανώσεις που έχουν προσχωρήσει στην ΠΣΟ, αδελφική υποστήριξη και βοήθεια στο έργο τους.
γ) Συστηματική ανταλλαγή πληροφοριών και πείρας στη συνδικαλιστική δουλιά με αντικειμενικό σκοπό την ενίσχυση της αλληλεγγύης του διεθνούς εργατικού κινήματος.
δ) Συντονισμός στη δράση των εργατικών οργανώσεων για την πραγματοποίηση των διεθνών σκοπών και αποφάσεών τους.
ε) Προάσπιση των συμφερόντων των εργατών που μετακινούνται από τη μια χώρα στην άλλη.
στ) Χρησιμοποίηση κάθε μέσου που προσφέρεται, για τη γνωστοποίηση και εκλαΐκευση των σκοπών για τους οποίους συγκροτήθηκε η Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία, των επιδιώξεών της και του προγράμματός της για την πραγματοποίηση αυτών των επιδιώξεων, ως και των αποφάσεων της ΠΣΟ για τα διάφορα ειδικά ζητήματα».
Ο Ουίλιαμ Φόστερ εκτιμά ότι παρ’ όλους τους αναγκαίους περιορισμούς στο πρόγραμμά της η ΠΣΟ ήταν από την πρώτη στιγμή ένα βασικό κομμάτι του πλατιού αντικαπιταλιστικού- αντιιμπεριαλιστικού κινήματος που αναπτύχθηκε σε πολλά μέρη του κόσμου μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι εργοδότες και οι εκμεταλλευτές σε όλες τις χώρες μαζί με τους δεξιούς σοσιαλδημοκράτες πράκτορές τους κατάλαβαν αμέσως το βασικό αυτό γεγονός. Γι’ αυτό και έβαλαν αμέσως ως βασικό τους καθήκον τη διάλυση ή τουλάχιστον τον περιορισμό της δραστηριότητας της νέας παγκόσμιας εργατικής οργάνωσης. Και το πέτυχαν σε μια πορεία με την έναρξη της περιόδου του ψυχρού πολέμου και με πρωτοβουλία των αμερικανικών συνδικάτων (AFL-CIO), που αποχώρησαν από την ΠΣΟ μαζί με ορισμένες Συνομοσπονδίες άλλων χωρών και στις αρχές της δεκαετίας του 1950 ίδρυσαν τη «Διεθνή Συνομοσπονδία Ελεύθερων Συνδικάτων» (ΔΣΕΣ). Η διάσπαση αυτή των γραμμών του διεθνούς εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος ήταν κύρια αποτέλεσμα των παρεμβάσεων των κυβερνήσεων των ΗΠΑ, της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας, της Ιαπωνίας και άλλων καπιταλιστικών κρατών. Διάσπαση που συνεχίζει έως τις μέρες μας.
Πηγές
1. Ουίλιαμ Φόστερ: «Ιστορία του Παγκόσμιου Συνδικαλιστικού Κινήματος, τ. 2ος, εκδόσεις «Εταιρεία Ελληνικού Βιβλίου»
2. Γιώργου Εμμ. Μαυρίκου: «Το Εργατικό Συνδικαλιστικό Κίνημα 1918-1948. Δυο γραμμές σε διαρκή αντιπαράθεση», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».

Επτά κομμένα κεφάλια

Επτά κομμένα κεφάλια

Απόσπασμα από το αυτοβιογραφικό βιβλίο της Μαρίας Σιδέρη, στελέχους της ΕΠΟΝ και του ΚΚΕ, με τίτλο Χρόνια Οδύνης (εκδ. Μοχλός, Αθήνα 1992)


Μέσα στο κρατητήριο της χωροφυλακής έμεινα ξεχασμένη καμιά εικοσαριά μέρες. Είχαμε μπει για τα καλά στο χειμώνα. Το κρύο όσο πήγαινε και δυνάμωνε. Έξω ήταν όλα κάτασπρα από το χιόνι. Η θερμοκρασία κάτω από το μηδέν και δεν είχα ένα ρουχαλάκι να ρίξω στα παγωμένα πόδια μου. Δεν είχα που να κάτσω και να κοιμηθώ. Είτε στο παγωμένο πάτωμα ή σε έναν παλιό καναπέ γεμάτο ψείρες. Μετά από ένα μήνα επέτρεψαν στη μητέρα μου να μου φέρει φαγητό και μια κουβέρτα. Τόσο καιρό έτρωγα τα ξεροκόμματα των χωροφυλάκων οι οποίοι μου είχαν δώσει και μια παλιά ψειριασμένη κουβέρτα. Δεν ένιωθα καμιά ασφάλεια μέσα σε εκείνη τη μικρή αποθήκη-κρατητήριο. Οι χωροφύλακες, κάθε φορά που γύριζαν από επιχειρήσεις, περνούσαν έξω από την αποθήκη και από εκεί έξω ξεσπούσαν τη μανία τους με ακατονόμαστες βρισιές. Από το βαθμό της οργής τους καταλάβαινα εάν είχαν επιτυχίες ή αποτυχίες στις επιχειρήσεις. Τις βρισιές και τα αισχρόλογα μου είναι αδύνατον να τα επαναλάβω. Άρχιζαν από "Βουλγάρα πουτάνα" και κατέληγαν σε βρισιές ακατονόμαστης χυδαιότητας. 

Εκεί δεν είχαμε πολλές ανακρίσεις. Παραδεχτήκαμε πως εμείς ρίξαμε τις προκηρύξεις και τελείωσαν εκεί. Εκείνο που σκεφτόμουν και με γέμιζε φόβο ήταν οι νύχτες που γύριζαν οι χωροφύλακες από τις επιχειρήσεις. Ένα βράδυ άκουσα φασαρία κάτω στην αυλή. "Γύρισαν" είπα. Ήμουν ξαπλωμένη στον καναπέ, τυλιγμένη στην κουβέρτα μου για να κοιμηθώ. Ανασηκώθηκα και αφουγκράστηκα να καταλάβω γιατί κάνουν τόση φασαρία. Κάτι έσερναν μέσα από το αυτοκίνητο και μετά το πέταξαν κάτω. Αφού τελείωσε το ξεφόρτωμα, άκουσα γέλια και τραγούδια. Ένας χωροφύλακας πάνω από τη σκοπιά του τραγουδούσε την "Ιτιά". Τι όμορφα που το έλεγε! 

Πλησίασα στο παράθυρο για να τον ακούω καλύτερα. Πριν φτάσω όμως, ακούω βήματα στο γραφείο του αστυνόμου και σε ένα λεπτό ανοίγει η πόρτα και μπαίνουν μέσα πέντε χωροφύλακες κρατώντας ένα τσουβάλι. Μόλις τους είδα, χτύπησε η καρδιά μου. Κάτι κακό θα μου κάνουν, σκέφτηκα κι έτσι που ήταν κουκουλωμένοι με κάτι χακί κουκούλες, δεν μπορούσα να καταλάβω τις διαθέσεις τους από την έκφραση του προσώπου τους. Η αγωνία μου κράτησε λίγο. Ακούμπησαν κάτω το τσουβάλι που κράταγαν δύο χωροφύλακες. Εγώ κοίταγα μια το τσουβάλι μια αυτούς. Αυτοί με κοιτούσαν και γέλαγαν. Λέει ο ένας νοματάρχης στον άλλο "Δεν κάνει, ας τα πάρουμε από εδώ". "Πού να τα πάω;" λέει ο άλλος. "Θα τα φάνε τα σκυλιά και θα με βάλει πάγο ο αστυνόμος" Τι να έχουν μέσα αναρωτήθηκα εγώ. "Αύριο πρέπει να τα πάμε στην πλατέια" και γνέφει σε έναν από τους χωροφύλακες να τα αδειάσει. Λύνοντας ο χωροφύλακας το τσουβάλι, ο νοματάρχης συμπλήρωσε: "Τι φοβάσαι, μην πειράξουν τη συναγωνίστρια;" Οι άλλοι γέλασαν.

"Ίσα- ίσα, θα έχει και παρέα απόψε" είπε κάποιος άλλος. Και αδειάζουν μεμιάς από το τσουβάλι μπροστά στα πόδια μου επτά ανθρώπινα κεφάλια. Ήταν φοβερό το θέαμα. Τα κοίταγα με ορθάνοιχτα τα μάτια, χωρίς να μπορώ να τα ξεκολλήσω από πάνω τους. Τα μάτια τους ήταν άλλων ορθάνοιχτα, άλλων κλειστά. Τα μαλλιά τους ανάκατα κολλημένα στο πρόσωπό τους. Ο λαιμός τους... Θεέ μου, τι φριχτό πράγμα! Σου θύμιζαν τα σφαγμένα κεφάλια σε κάποιο χασάπικο. Την ηλικία τους δεν ήταν δυνατόν να την προσδιορίσω. Πρέπει να ήταν νέοι. Δύο μόνον είχαν μουστάκια και γένια, ίσως και να κάνω λάθο. Έτσι που ήταν πασαλειμμένα με παγωμένα αίματα τα πρόσωπά τους ήταν κάπως δύσκολο να προσδιορίσω την ηλικία τους. 

Όλη την ώρα που εγώ κοίταγα τα κεφάλια, οι χωροφύλακες κοίταγαν εμένα. Θα περίμεναν να βάλω τις φωνές, ίσως και τα κλάματα. Δεν έγινε τίποτα από τα δύο. Τα πόδια μου όμως έτρεμαν και το στομάχι μου χοροπηδούσε. Δεν ήθελα σε καμιά πε΄ριπτωση να το καταλάβουν αυτό. Κάνοντας ένα μορφασμό, γύρισα προς το παράθυρο, όπου ακόμα ακουγόνταν το τραγούδι. Εκείνοι με βρίζανε, μα εγώ δεν απαντούσα. Αν απαντούσα θα καταλάβαιναν αμέσως την ταραχή μου από τη φωνή μου που έτρεμε. Παρακάλαγα να φύγουν γρήγορα γιατι μου ερχόνταν να κάνω εμετό και δεν ήθελα να με δουν αυτά τα κτήνη. 

Εκείνη την ώρα δε με ενοχλούσαν τα αισχρά τους πειράγματα. Τέλος πάρθηκε η απόφαση τι θα τα κάνουν τα κεφάλια. Άκουσα τον νοματάρχη να λέει "Μαζέψτε τα και βάλτε τα στο σακί". Σκύβοντας οι χωροφύλακες να τα μαζέψουν ξαφνικά τους φώναξε να σταματήσουν και είπε: "Όχι αδειάστε τα και βάλτε τα κάτω από τον καναπέ". Και τι είπε με τέτοιο τρόπο που δεν δέχονταν άλλη συζήτηση. Αυτό και έγινε. Μάλιστα ένα το κλώτσησε κάποιος για να πάει πιο μέσα. Το στομάχι μου τώρα πήγαινε να σπάσει. Μόλις βγήκαν έξω και κλείδωσαν την πόρτα εγώ μαζεύτηκα κοντά στο παράθυρο και κοίταγα συνέχεις έξω. Φοβόμουνα να κοιτάξω προς τα μέσα. Το τραγούδι του χωροφύλακα δεν μου έκανε πια καμιά εντύπωση. Ούτε και το άκουγα πια. 

Κουράστηκα και είπα να κάτσω λίγο εκεί κοντά στο παράθυρο. Το κρύο όμως ήταν τσουχτερό και όπως καθόμουν κοντά στο παράθυρο είχα ξυλιάσει. Πλησίασα τον καναπέ, πηρα την κουβέρτα και τυλίχτηκα μεσα σε αυτήν. Είπα πως θα μπορούσα να ζεσταθώ και να σταματήσει το στομάχι μου να με ενοχλεί. Το σκέφτηκα λίγο και το πήρα απόφαση. Ανέβηκα πάνω στον καναπέ και κάθισα. Σε λ΄γιο άρχισαν να κλείνουν τα μάτια μου. Μα μόλις θυμόμουν τα κεφάλια πεταγόμουν επάνω, έφτιαχνα λίγο την κουβέρτα και γυρισμένη πάντα προς τον τοίχο, προσπαθούσα να σκέφτομαι άλλα πράγματα. Κουκουλωμένη τώρα στην κουβέρτα σιγά-σιγά ζεστάθηκα και κατά τα ξημερώματα πια με πήρε ο ύπνος. Και θα κοιμόμουνα έτσι πολλές ώρες με τόση κούραση που είχα, αν δεν με ξύπναγε ο αστυνόμος με τις φωνές του. 

"Την Παναγία σας. Δεν βρήκατε που αλλού να τα πατε;" Σε ένα λεπτό ήταν κιόλας μέσα. Σταμάτησε και έριξε μια ματιά σε μένα με απορία σαν να με έβλεπε πρώτη φορά. Ύστερα πήγε κοντά στον τοίχο, έσκυψε και κοίταξε κάτω από τον καναπέ. Εγώ στο μεταξύ ανασηκώθηκα και τράβηξα με το πόδι μου την κουβέρτα, που χωρίς να το καταλάβω στο ύπνο μου είχε κρεμάσει κάτω από τον καναπέ και εμπόδιζε να δει ο αστυνόμος τα κομμένα κεφάλια. Γύρισε προς τον τοίχο κάνοντας ένα μορφασμό αηδίας και φώναξε "Πάρτε τα από εδώ γρήγορα". Αμέσως οι χωροφύλακες πήραν το τσουβάλι και άρχισαν να τα μαζεύουν. Εγώ εκεί πάνω στον καναπέ μαζεμένη, ακίνητη και αμίλητη, παρακολουθούσα τα μάζεμα. Τα πήραν και φύγανε. Πίσω τους έφυγε και ο αστυνόμος, αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή. Την ημέρα δεν την κλείδωναν. 

Σε λίγο ξαναμπήκε ο αστυνόμος μαζί με έναν άλλον αστνομικό. Του έδειξε τον καναπέ. "Εδώ βρήκαν να τα βάλουν... Το Χριστό τους, να μου βρομίσουν την αποθήκη" Και εγώ, που για μια στιγμή πίστεψα πως φώναξε να τα πάρουν από εκεί γιατί λυπήθηκε εμένα, έφριξα όταν κατάλαβα πως για το πάτωμα νοιάστηκε και όχι για μένα. 

Ι.Β.Στάλιν Γράμμα στο ΝΤΕΤΙΖΝΤΑΤ (Παιδικό Εκδοτικό) της ΚΕ της ΠΛΚΕΝ

Ι.Β.Στάλιν Γράμμα στο ΝΤΕΤΙΖΝΤΑΤ (Παιδικό Εκδοτικό) της ΚΕ της ΠΛΚΕΝ

σ. Αντρέγεφ ( Ντετιζντάτ της ΚΕ τηε ΠΛΚΕΝ) και Σμιρνόβα (Συγγραφέα των Διηγημάτων για τα παιδικά χρόνια του Στάλιν)

Είμαι αποφασιστικά κατά της έκδοσης των Διηγημάτων για τα παιδικά χρόνια του Στάλιν.

Το βιβλιαράκι είναι γεμάτο από ανακριβή στοιχεία, διαστρεβλώσεις, υπερβολές και υπερβολικά εγκώμια.Τη συγγραφέα την παραπλάνησαν οι παραμυθάδες, λογάδες (ίσως, ”ευσυνείδητοι” λογάδες), κόλακες.Κρίμα τη συγγραφέα, αλλά το γεγονός παραμένει γεγονός.

Αυτό, όμως, δεν είναι το κύριο. Το κύριο είναι ότι το βιβλιαράκι έχει την τάση να ριζώσει στη συνείδηση των σοβιετικών παιδιών (και των ανθρώπων γενικά) τη λατρεία των προσωπικοτήτων, των αρχηγών, των αλάνθαστων ηρώων. Αυτό είναι επικίνδυνο, επιζήμιο. Η θεωρία για τους ”ήρωες” και το ”πλήθος” δεν είναι μπολσεβίκικη, αλλά εσέρικη θεωρία. Οι ήρωες κάνουν το λαό, τον μετατρέπουν από πλήθος σε λαό, λένε οι εσέροι. Ο λαός κάνει τους ήρωες, απαντούν στους εσέρους οι μπολσεβίκοι. Το βιβλιαράκι χύνει νερό στο μύλο των εσέρων, θα βλάπτει την κοινή μπολσεβίκικη υπόθεσή μας.

Συμβουλεύω να κάψτε το βιβλιαράκι.

Ι. Στάλιν

16 Φλεβάρη 1938

Πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό Βοπρόσι Ιστόριι, Νο 11, Νοέμβρης 1953

πηγή 14 τόμος Απάντων Στάλιν, Σύγχρονη Εποχή

Ομπάμα, τρίτη εξέταση

Ομπάμα, τρίτη εξέταση

Το χω δικέ μου, αυτή τη φορά θα σκίσω...
Στα προηγούμενα δύο εξάμηνα κοπήκατε στα μαθήματα: "Ομπάμα, μοχλός κοινωνικής αλλαγής ή μια απ' τα ίδια;" και "Ομπάμα: Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ή ένας ακόμα στυγνός ιμπεριαλιστής;"

Τώρα, εξετάζεστε στο τρίτο μάθημα, "Ομπάμα: Εφερευρέτης μιας κεϊνσιανής συνταγής εξόδου απ' την κρίση ή εγκλωβισμένος στα ίδια αδιέξοδα με όλους τους υπόλοιπους αστούς διαχειριστές;"

Καλή επιτυχία.

Στο Brookings. Μην μπερδεύεστε που τον βλέπετε μεγαλύτερο. Χρωστάει ένα κάρο μαθήματα για να τελειώσει τη Σχολή.

Ομιλία του προέδρου της Κ.Ο του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, Αλέξη Τσίπρα, στο Ινστιτούτο Brookings
Ημερομηνία: 22/01/2013
Left.gr

Κυρίες και κύριοι,

Αποτελεί τιμή και ξεχωριστή χαρά για εμένα να βρίσκομαι σήμερα στο Brookings:

• Ένα ίδρυμα με ισχυρή παράδοση στις τεκμηριωμένες συζητήσεις.
• Ένα ίδρυμα που μπορεί να καταλάβει τι διακυβεύεται στην Ελλάδα και στην Ευρώπη σήμερα.

Όταν ήμουν μικρός, θυμάμαι τους μεγαλύτερούς μου να μου λένε ότι αν η Αμερική αρπάζει ένα κρύωμα, η Ελλάδα κρεβατώνεται με πνευμονία.

Σήμερα, ακούω ότι κάποιοι από τους πολιτικούς σας προειδοποιούν την κυβέρνηση των ΗΠΑ να τους ακούσει αν δε θέλει να γίνει… Ελλάδα.

Ένα πράγμα είναι σαφές: οι χώρες μας μπορεί να είναι πολύ διαφορετικές και σε μέγεθος και σε δομές. Ξέρουμε επίσης ότι υπάρχουν σκιές και προβλήματα του παρελθόντος τα οποία θέλουμε να υπερβούμε.

Υπάρχουν όμως και δεσμοί ισχυροί οι οποίοι σε ένα παγκοσμιοποιημένο τοπίο, γίνονται όλο και ισχυρότεροι.

Διότι η δική μας καταστροφή αφορά και εσάς.

Ένα πράγμα που ως Έλληνας παρατηρώ περπατώντας στους δρόμους σας, είναι ότι η Αμερική δεν βρίσκεται στην κατάσταση κατάθλιψης την οποία δυστυχώς η χώρα μου βιώνει σήμερα. Δεν είδα κλειστά καταστήματα, βλοσυρά πρόσωπα, σημάδια απελπισίας παντού.


• Η Αμερική απέφυγε την κατάθλιψη μετά το 2008.

• Προφανώς και εσείς πληρώσατε ένα βαρύ τίμημα μετά την Κρίση του 2008.
• Η οικονομία σας εξακολουθεί να δυσκολεύεται να ανακάμψει.
• Το ποσοστό απασχόλησης σας είναι ακόμα οδυνηρά χαμηλό.
• Ο λαός σας είναι ακόμα ανήσυχος.
• Εκατομμύρια κόσμου ακόμα δυσκολεύεται να κερδίσει τα προς το ζην.
• Σχεδόν όλος ο κόσμος παραμένει θυμωμένος με όλους όσοι προκάλεσαν τόσο πόνο.
• Αλλά την κατάθλιψη την αποφύγατε.

Σε αντίθεση, η Ελλάδα βιώνει μια βαθιά κατάθλιψη. Και λέγοντας αυτό δεν εννοώ βαθιά ύφεση. Εννοώ κατάθλιψη.

Θέλω να ξεκαθαρίσω το εξής.

Είναι για εμάς σαφές ότι η ελληνική οικονομία και ο ελληνικός κρατικός μηχανισμός είχαν τα δικά τους ενδογενή προβλήματα. Αυτά τα προβλήματα είναι δομικά και έχουν βαθιές ρίζες.

Δεν δημιούργησαν όμως την κρίση στην Ελλάδα. Η κρίση δεν είναι ελληνική. Δεν προκάλεσαν την κρίση αλλά την επιδείνωσαν.

Και επιτρέψτε μου να πω ότι ο ελληνικός λαός είναι λαός εργατικός. Δυστυχώς όμως συκοφαντήθηκε από την πολιτική του ηγεσία.

Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα

• Ακόμα και οι υγιείς επικερδείς επιχειρήσεις χρεοκοπούν.

• Νέοι άνθρωποι υψηλής κατάρτισης με διδακτορικά από Αμερικανικά και Βρετανικά Πανεπιστήμια, δεν μπορούν να βρουν εργασία.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί δεν υπάρχει ένα τέλος σε αυτή τη δίνη;

Η βασική απάντηση είναι διότι το πιστωτικό σύστημα έχει σταματήσει να λειτουργεί και το κράτος αντί να βοηθά υπονομεύει δυνατότητες ανάπτυξης.

Οι τράπεζές μας δεν μπορούν ούτε να δανειστούν ούτε να δανείσουν. Την ίδια στιγμή:

• Το χρεοκοπημένο κράτος μας δανείζεται χρήματα από την Ευρώπη και το ΔΝΤ εκ μέρους των τραπεζών, αλλά αυτά τα κεφάλαια εξαφανίζονται στις μαύρες τρύπες των τραπεζών.

• Η βιομηχανία μας και ο τομέας των υπηρεσιών μας κείται σε ερείπια ενώ το κράτος επιτίθεται στα μειωμένα εισοδήματα εκείνων που ακόμα εργάζονται για να καλύψουν τα ελλείμματα του.

• Μόνο που δεν μπορεί να το επιτύχει αυτό καθότι το δημόσιο χρέος μας αυξάνεται ενώ το εθνικό εισόδημα από το οποίο το χρέος πρέπει να αποπληρωθεί μειώνεται γρήγορα.

Και αυτός ο φαύλος κύκλος περιστρέφεται όλο και πιο γρήγορα.

Υπουργοί της Κυβέρνησης ομολογούν ιδιωτικά ότι κι εκείνοι σκέφτονται ότι οι πολιτικές τους εντείνουν την κρίση -προσθέτοντας ότι δεν έχουν εναλλακτική- ότι αυτές οι πολιτικές τους επιβάλλονται από την Ευρώπη.

Κάθε φορά που η Ελληνική κυβέρνηση κάνει άλλη μια αισιόδοξη ανακοίνωση οι άνθρωποι το συγκρίνουν με την καταστροφή που βλέπουν γύρω τους και χάνουν κάθε πίστη ότι αυτοί οι οποίοι οδηγούν το έθνος ξέρουν τι κάνουν.

Φοβούμαι πως για πολλούς οικονομολόγους αλλά και φοιτητές στον τομέα της Δημόσιας Πολιτικής η χώρα μας έχει μετατραπεί σε ένα εργαστήριο πολιτικών λιτότητας.

• Αν θέλετε να δείτε με ποιο τρόπο η εφαρμογή προκυκλικών οικονομικών πολιτικών καταστρέφει τον κοινωνικό ιστό, μετατρέποντας μία ύφεση σε βαθειά Κρίση, ελάτε στην Ελλάδα.

• Αν θέλετε να δείτε με ποιο τρόπο η επιβολή του μεγαλύτερου προγράμματος δημοσιονομικής πειθαρχίας εν καιρώ ειρήνης, αποτυγχάνει ως προς την αντιμετώπιση της κρίση χρέους, ελάτε στην Ελλάδα.

• Εάν θέλετε να δείτε με ποιο τρόπο η κλεπτοκρατία καταφέρνει να παραμείνει στην εξουσία έχοντας καταστρέψει ένα ολόκληρο έθνος, ελάτε στην Ελλάδα.

Η επικρατούσα άποψη είναι ότι ο κύκλος της ύφεσης που σας περιγράφω ξεκίνησε εξαιτίας του υπερδανεισμού του Ελληνικού κράτους κατά την περίοδο που προηγήθηκε του Κραχ του 2008. Αυτό δεν είναι αναληθές.

Ωστόσο από πλευράς ανάλυσης δεν βοηθά στην προσπάθεια μας να κατανοήσουμε τα αίτια της κρίσης.Είναι κάπως σαν να λέμε ότι ένας ασθενής που πάσχει από καρκίνο πονάει. Αυτό μπορεί πράγματι να ισχύει όμως η συγκεκριμένη παρατήρηση δεν μπορεί να εξηγήσει τι ακριβώς προκάλεσε τον καρκίνο, τι τύπο καρκίνου ή ποια θεραπεία μπορεί να βοηθήσει στην ίασή του. Το χρέος, όπως και ο πόνος, είναι το σύμπτωμα ενός βαθύτερου προβλήματος.

Εάν δεν με πιστεύετε ότι το χρέος δεν είναι η αιτία της κρίσης, σκεφτείτε το παράδειγμα της Ιρλανδίας. Ή της Ισπανίας. Τα επίπεδα του δημοσίου χρέους τους το 2008 ήταν χαμηλότερα από αυτά της Γερμανίας. Οι κρατικοί προϋπολογισμοί τους ήταν πλεονασματικοί, εν αντιθέσει με αυτόν της Γερμανίας ο οποίος ήταν ελλειμματικός. Και παρόλα αυτά η Ιρλανδία και η Ισπανία βρέθηκαν στον ίδιο φαύλο κύκλο με την Ελλάδα: περικοπές μισθών, μείωση της ζήτησης, αύξηση της ανεργίας, μετανάστευση, απογοήτευση. Γιατί;

Ο λόγος είναι, βέβαια, ότι οι χώρες μας είναι μέρος μιας άσχημα σχεδιασμένης Νομισματικής Ένωσης.Μιας νομισματικής ένωσης που έκανε δύο πράγματα:

• Αφαίρεσε από τις οικονομίες μας την ικανότητα να απορροφήσουν ένα σοκ, σε περίπτωση που μας χτυπήσει μια παγκόσμια ή περιφερειακή κρίση.

• Και φρόντισε ώστε, όταν ήρθε το σοκ, να είναι πολύ, πολύ μεγαλύτερο! Γιατί μεγαλύτερο; Επειδή, κατά τη διάρκεια των «καλών εποχών», η νομισματική μας ένωση οδήγησε σε γιγαντιαίες ροές κεφαλαίων από τις πλεονασματικές χώρες στις ελλειμματικές μας χώρες. Οι ροές δημιούργησαν φούσκες που, με τη σειρά τους, δημιούργησαν την εντύπωση της ανάπτυξης (μεγέθυνσης) και της προόδου.

• Στην Ισπανία, τα χρήματα που προέρχονταν από τη Γερμανία και αλλού ήταν δανεισμένα από ιδιώτες-επενδυτές. Οι τιμές των κατοικιών αυξήθηκαν, οι άνθρωποι δανείστηκαν σε μεγάλο βαθμό από τις τράπεζες για να τα αγοράσουν, οι τιμές στη συνέχεια πήγαν ακόμα πιο ψηλά, οι άνθρωποι αισθάνθηκαν πλούσιοι, ξόδεψαν περισσότερο και, ως εκ τούτου, η ισπανική οικονομία αναπτύχθηκε γρήγορα στις πλάτες του ιδιωτικού χρέους.

Στην Ελλάδα, τα χρήματα από τη Γερμανία και αλλού ήταν δανεισμένα από το κράτος, το οποίο τα έδωσε στη συνέχεια στους ιδιώτες-επενδυτές για την κατασκευή δρόμων, Ολυμπιακών εγκαταστάσεων.

Την ίδια στιγμή, η φοροδιαφυγή και οι φοροαπαλλαγές για τους πλούσιους, δεν επέτρεψαν έναν ισοσκελισμένο προϋπολογισμό.

Όταν οι χρηματοπιστωτικές αγορές κατέρρευσαν το 2008, τόσο η Ισπανία όσο και η Ελλάδα ήταν στο δρόμο προς την καταστροφή. Στην Ισπανία, όπως και στην Ιρλανδία, η αγορά ακινήτων κατέρρευσε, οι τιμές έπεσαν, οι άνθρωποι κατέληξαν με σπίτια που άξιζαν λιγότερο από ό,τι τα δάνεια τους, πολλοί χρεοκόπησαν. Όταν οι τράπεζες άρχισαν να έχουν πρόβλημα, το κράτος παρενέβη και ενέγραψε τις απώλειές τους στα βιβλία του. Με τον τρόπο αυτό, τόσο οι τράπεζες όσο και το κράτος χρεοκόπησαν.

Στην Ελλάδα, το κράτος χρεοκόπησε άμεσα, δεδομένου ότι ήταν αυτό που είχε δανειστεί σε πολύ μεγάλο βαθμό. Στη συνέχεια, οι τράπεζες που είχαν δανείσει το κράτος επίσης χρεοκόπησαν. Στη συνέχεια, οι επενδυτές χρεοκόπησαν. Σύντομα, ολόκληρη η χώρα είχε καταρρεύσει.

Δεδομένης της δομής της ευρωζώνης, όπου τα κράτη, χωρίς μία Κεντρική Τράπεζα από πίσω τους, έπρεπε να βάλουν πλάτη στην πτώχευση των τραπεζών, και όπου οι τράπεζες έπρεπε να συνεχίσουν τη χρηματοδότηση των χρεωκοπημένων κρατών, ήταν αναπόφευκτο ότι η θανάσιμη αγκαλιά μεταξύ αφερέγγυων τραπεζών και αφερέγγυων κρατών θα οδηγούσε σε φαινόμενο ντόμινο.

Σε εκείνο το σημείο, η Ευρωπαϊκή Ένωση αρνήθηκε να δει κατάματα τα διαρθρωτικά ρήγματα στην καρδιά της νομισματικής ένωσης.

• Αποφάσισαν ότι ήταν καλύτερα να προσποιούνται ότι αυτό είναι απλώς μια κρίση δημόσιου χρέους, από το να παραδέχονταν ότι έχουν σχεδιάσει μια νομισματική ένωση-έκτρωμα.

• Αποφάσισαν να επιβάλουν λιτότητα σε υπό κατάρρευση οικονομίες, εξασφαλίζοντας έτσι ότι ο ρυθμός της κατάρρευσης θα επιταχυνθεί.

• Με τον τρόπο αυτό, επέφεραν μια ύφεση που δεν ήταν απαραίτητο να έχουμε..

• Και επιμένουν ακόμα σε αυτό.

• Με τεράστιο ανθρώπινο κόστος.

• Και με ένα φοβερό κόστος για τη δημοκρατία.

Λοιπόν, κυρίες και κύριοι, στέκομαι μπροστά σας και ντρέπομαι βαθιά αλλά θα πω ότι κανένα από αυτά τα μαθήματα δεν το έχει πάρει η Ευρώπη.

Ένα άλλο πράγμα που μας έχει διδάξει η κρίση του 1929 είναι ότι, εάν η πολιτική τάξη αποτύχει να αντιμετωπίσει τις συνέπειες αυτής της κατάρρευσης, και η οικονομική κάμψη μετατραπεί σε ύφεση, οι Ναζί θα βρεθούν σύντομα στο Κοινοβούλιο.

Και στο Κοινοβούλιο της χώρας μου, είμαστε υποχρεωμένοι κάθε μέρα να καθόμαστε απέναντι από μια πτέρυγα των Ναζί κακοποιών που προωθούν τον αντισημιτισμό και χαιρετούν όπως ο Αδόλφος Χίτλερ.

Επειδή ανέφερα την περίοδο μεσοπολέμου, τη Μεγάλη Ύφεση, είναι ενδιαφέρον για μένα να συγκρίνουμε την Κεντρική μας Τράπεζα , την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, με τη Fed (Την Ομοσπονδιακή τράπεζα), εδώ στην Ουάσιγκτον.

Το γεγονός ότι ο επικεφαλής της Κεντρικής σας Τράπεζας, κ. Ben Bernanke, έκανε την ακαδημαϊκή εργασία του, μελετώντας την Μεγάλη Ύφεση, είναι σημαντικό. Μπορεί να είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους η Fed έχει συμπεριφερθεί τόσο διαφορετικά από την ΕΚΤ.

Αν συγκρίνει κανείς τη γλώσσα που χρησιμοποιείται από τον κ. Bernanke κατά τη διάρκεια των πέντε τελευταίων ετών με εκείνη των τραπεζιτών της Κεντρικής μας Τράπεζας, θα εντοπίσει τη διαφορά. Η Κεντρική Τράπεζα της Ευρώπης, η Κεντρική μας Τράπεζα, φαίνεται ανέγγιχτη από την οικονομική κρίση που εξελίσσεται κάτω από τη μύτη της. Αν οι κεντρικοί τραπεζίτες μας είχαν περάσει λίγο περισσότερο από το χρόνο τους μελετώντας την Μεγάλη Ύφεση, τα πράγματα μπορεί να ήταν διαφορετικά.

Επιμένοντας για ένα λεπτό στο θέμα της Μεγάλης Ύφεσης, επιτρέψτε μου να σας υπενθυμίσω την ευφυή επισήμανση του Φραγκλίνου Ρούσβελτ ότι, σε μια εποχή ύφεσης, το χειρότερο που πρέπει να φοβόμαστε είναι ο ίδιος ο φόβος. Στη χώρα μου, λες και ήθελαν να αποδείξουν ότι έχει δίκιο ο Roosevelt, προς όφελός τους, οι κλεπτοκράτες αγωνίζονται να παραμείνουν στην εξουσία διασκορπίζοντας το φόβο. Το φόβο για την εναλλακτική λύση στην κυριαρχία τους. Το φόβο για εμάς. Το φόβο για την Αριστερά που εκπροσωπώ εδώ σήμερα.

Υπάρχει κάτι να φοβηθεί κανείς από την Αριστερά στην Ελλάδα; Με ποιο τρόπο είμαστε ριζοσπαστικοί; Οι κινδυνολόγοι θα σας πουν ότι το κόμμα μας, αν έρθει στην κυβέρνηση, θα σκίσει τη δανειακή σύμβαση με την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ, θα βγάλει τη χώρα έξω από την ευρωζώνη, θα διακόψει τους δεσμούς της Ελλάδας με την πολιτισμένη Δύση, ότι η Ελλάδα θα γίνει μια νέα Βόρεια Κορέα.

Αυτό είναι κινδυνολογία στα χειρότερά της. Ο ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα μου, δε θέλει τίποτα από αυτά. Ήμασταν πάντα, και πάντα θα παραμείνουμε, ένα ευρωπαϊκό κόμμα.

Το ότι πιστεύουμε ότι η Ευρώπη έχει χάσει το δρόμο της, και ότι επιβάλλει απάνθρωπες πολιτικές στους ίδιους τους λαούς της, δε μπορεί να θεωρηθεί αντι-ευρωπαϊκό. Πρέπει η πολιτική μας να ανταποκρίνεται στα συμφέροντα των λαών της Ευρώπης. Και στην ιδέα ότι η Ευρώπη είναι το σπίτι μας και πρέπει να το υπερασπιστούμε από τη Μεγάλη Ύφεση που εξαπλώνεται και η οποία απειλεί όχι μόνο εμάς τους Ευρωπαίους, αλλά και ολόκληρη την παγκόσμια οικονομία. Θέλουμε να σταματήσουμε τον κατακερματισμό της Ευρώπης. Και αυτό σημαίνει να αντισταθούμε στις σημερινές πολιτικές της Ευρώπης.

Επιτρέψτε μου να το πω αυτό ξεκάθαρα: ο ΣΥΡΙΖΑ θα κρατήσει την Ελλάδα στην Ευρωζώνη. Αλλά αυτό δεν σημαίνει αποδοχή ηλίθιων και απάνθρωπων πολιτικών που μας υπαγορεύονται από τούς σημερινούς, αυτοκαταστροφικούς ιθύνοντες της Ευρωζώνης. Όχι! Πράγματι, κατά την άποψή μου, προκειμένου να παραμείνουμε μακροπρόθεσμα στην Ευρωζώνη, πράγματι προκειμένου η Ευρωζώνη να επιβιώσει, χρειαζόμαστε μια αλλαγή σχεδίου. Χρειαζόμαστε μια ορθολογική επανεκτίμηση της στρατηγικής μας για την καταπολέμηση της κρίσης. Όχι σε ελληνικό επίπεδο. Στο επίπεδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αλλά αυτή η νέα στρατηγική δεν θα έρθει μέχρις ότου και εκτός εάν ένα κόμμα όπως το δικό μας φωνάξει στις Βρυξέλλες: Φτάνει πια!

Αυτό που λέμε είναι ότι η συμφωνία αυτή παραβιάζεται καθημερινά από την ίδια την πραγματικότητα. Η δανειακή σύμβαση θα γίνει αντικείμενο επαναδιαπραγμάτευσης.

Αλλά το Μνημόνιο της λιτότητας είναι ήδη νεκρό.

Επιτρέψτε μου να υπογραμμίσω ότι δεν είναι δουλειά του ΔΝΤ να προβλέψει τι θα συμβεί αν ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίσει. Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε χωρίς τέτοια σχόλια που υπονομεύουν τη σταθερότητα της οικονομίας ακόμη περισσότερο.

Ωστόσο, χαιρετίζω την προειδοποίηση για Βρυξέλλες, Φρανκφούρτη και Βερολίνο ότι η συμφωνία αυτή έχει ξεπεραστεί από την πραγματικότητα.

Ότι είναι αδύνατον να εφαρμοστεί με επιτυχία, ακόμα και αν ο Σύριζα πείσει κάθε Έλληνα, κάθε Ελληνίδα και κάθε Ελληνόπουλο να ξυπνάει και να κοιμάται σε καθημερινή βάση με την πρόθεση να την τηρεί.

Βλέπετε, πρόκειται για μια συμφωνία που έρχεται σε αντίθεση με τους νόμους της οικονομίας. Και για το λόγο αυτό, η επίμονη εφαρμογή της συμφωνίας αυτής έρχεται σε αντίθεση με τους νόμους του ανθρωπισμού.

Έτσι, αν οι ριζοσπαστικές πολιτικές του ΣΥΡΙΖΑ δεν αφορούν στο να βγάλει την Ελλάδα από την Ευρωζώνη. Και αν δεν πρόκειται να σκίσει τις συμφωνίες μας με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τι σημαίνει η ετικέτα μας ως Ριζοσπαστικής Αριστεράς;

Σημαίνει ότι το είμαστε έτοιμοι για ριζικές μεταρρυθμίσεις στο κράτος, ώστε να δημιουργηθεί ένα σταθερό περιβάλλον δικαιοσύνης, αναδιανομής του πλούτου, και επενδύσεων.

Σημαίνει ότι θα συνεχίσουμε να επιμένουμε ότι η Ευρωζώνη χρειάζεται νέα θεμέλια.

Σημαίνει ότι δεν θα αποδεχτούμε την ευρωπαϊκή μετενσάρκωση του Χέρμπερτ Χούβερ να στοιχειώνει τους λαούς της Ευρώπης.

Σημαίνει ότι θα αντιταχθούμε σε κάθε προσπάθεια να εξηγηθεί η κρίση του ευρώ, με το σχήμα “Οι τζίτζικες του Νότου ξόδεψαν υπερβολικά χρησιμοποιώντας τα μυρμήγκια του Βορρά ως εγγυητές”.

Σημαίνει ότι θα συνεχίσουμε να εξηγούμε ότι η κρίση του ευρώ συνέβη επειδή οι τζίτζικες της Γερμανίας και της Ελλάδας έκαναν πάρτυ πριν από το 2008, κερδίζοντας εις βάρος των σκληρά εργαζόμενων μυρμηγκιών τόσο στη Γερμανία όσο και στην Ελλάδα.

Και όταν συνέβη το κραχ, οι τζίτζικες της Γερμανίας και της Ελλάδας απαίτησαν ότι τις απώλειές τους θα τις πληρώσουν τα μυρμήγκια της Γερμανίας και της Ελλάδα.

Σημαίνει ότι θα απαιτήσουμε ένα Νέο Σύμφωνο (new deal) για την Ευρώπη, που θα κινητοποιήσει τις παραγωγικές δυνατότητες της Ηπείρου ενάντια στη φτώχεια και την απελπισία.

Τον περασμένο Ιούνιο, ο ΣΥΡΙΖΑ τινάχθηκε από το 4 στο 27% αλλά δεν ήταν πρώτο κόμμα. Πολλοί από εσάς πρέπει να έχετε ακούσει την προπαγάνδα, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα επικίνδυνα άπειρο.

Σήμερα, στέκομαι εδώ, μπροστά σας, έτοιμος να απαντήσω στις ερωτήσεις σας, και υπερήφανος να πω:

Ναι, είμαστε άπειροι στο να συνάπτουμε σκιερές συμφωνίες με τους κλεπτοκράτες και τους ολιγάρχες. Ναι, είμαστε άπειροι στη συγκάλυψη σκανδάλων δωροδοκίας, όπως το διαβόητο σκάνδαλο της Siemens. Όπως το σκάνδαλο απόκρυψης της λίστας Λαγκάρντ. Ναι είμαστε άπειροι. Ναι, δεν έχουμε στο ενεργητικό μας καμία υπογραφή δανειακής σύμβασης που αντιβαίνει στη λογική της μακροοικονομίας. Ναι, οι σκέψεις μας είναι σαφείς και τα χέρια μας είναι σταθερά. Και, πάνω απ 'όλα, είναι καθαρά.

Τελευταίο, αλλά όχι έσχατο, το μήνυμά μου σε αυτό το κοινό, εδώ στο Brookings, είναι ότι το κόμμα μας θέλει να καθιερώσει έναν αμοιβαία επωφελή διάλογο με καλοπροαίρετους, προοδευτικούς στοχαστές από την δική σας πλευρά του Ατλαντικού.

Θέλω να σας πω ότι οι άνθρωποι στην Ελλάδα, ακόμη και της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, σας θεωρούν συνοδοιπόρους στην πολύπλευρη, αλλά σημαντική επιχείρηση για την αποκατάσταση της ευημερίας και της ελπίδας στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

Ο υπόλοιπος κόσμος, έχοντας σημειώσει τεράστια πρόοδο τις τελευταίες δεκαετίες, παρακολουθεί εμάς τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς με αγωνία. Δεν πρέπει να τους απογοητεύσουμε όπως ακριβώς δεν πρέπει να απογοητεύσουμε τους ίδιους τους λαούς μας.

Πρέπει να αποδείξουμε όλοι μαζί ότι η ανθρωπότητα έχει γίνει σοφότερη από τις καταστροφές που έχει ζήσει στο παρελθόν.

Σας ευχαριστώ

Πηγή: Left.gr

Συγχαρητήρια. Ωραίο το σκονάκι από το Ινστιτούτο Levy. Και τώρα, η στιγμή της επαλήθευσης:

Κλειστό λόγω της διαθεσιμότητας των δημόσιων υπαλλήλων και το Αγαλμα της Ελευθερίας στη Νέα Υόρκη
ΗΠΑ
Ανησυχία για την «παράλυση» του δημόσιου τομέα

ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ.--

Συνεχίστηκε χτες για δεύτερη μέρα η αναστολή λειτουργίας ενός σημαντικού μέρους των ομοσπονδιακών δημόσιων υπηρεσιών (λόγω διαθεσιμότητας εκατομμυρίων υπαλλήλων) ως έκφραση της αντιπαράθεσης για τον προϋπολογισμό ανάμεσα στα δύο αστικά κόμματα, με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα να την αποδίδει στους Ρεπουμπλικάνους που τους κατηγορεί για «ιδεολογική σταυροφορία άρνησης υγειονομικής κάλυψης σε εκατομμύρια Αμερικανούς». Βέβαια, το συγκεκριμένο πρόγραμμα που εμφανίζεται να αμβλύνει το τεράστιο πρόβλημα των εκατομμυρίων ανασφάλιστων που δεν έχουν περίθαλψη ουσιαστικά ευνοεί τις ασφαλιστικές εταιρείες και τα μονοπώλια του χώρου της Υγείας (φαρμακευτικές κ.λπ.) είναι μια πλευρά της αντιπαράθεσης αυτής.

Την ίδια ώρα και υπό το βάρος διατύπωσης ευρύτερων ανησυχιών από στελέχη θεσμικών οργάνων του διεθνούς κεφαλαίου για τις διεθνείς επιπτώσεις της κρίσης, ο Πρόεδρος Ομπάμα συνέχιζε ως αργά χτες βράδυ τον πυρετό συσκέψεων στο Λευκό Οίκο, αφ' ενός, με στελέχη Ρεπουμπλικάνων και Δημοκρατικών στο Κογκρέσο, αφ' ετέρου, με τα διευθυντικά στελέχη των 19 μεγαλύτερων εταιρικών ομίλων στις ΗΠΑ.

Ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου του αμερικάνικου Στρατού στρατηγός Ρέι Οντιέρνο, έκανε έκκληση να βρεθεί «γρήγορα μια λύση» στο θέμα της χρηματοδότησης της ομοσπονδιακής κυβέρνησης που έχει οδηγήσει στο κλείσιμο πολλών υπηρεσιών, τονίζοντας ότι η κατάσταση αυτή είναι «ιδιαίτερα επιζήμια για τις καθημερινές επιχειρήσεις των Ενόπλων Δυνάμεων». Ο διευθυντής των μυστικών υπηρεσιών Τζέιμς Κλάπερ, μιλώντας σε επιτροπή της Γερουσίας σημείωσε πως η συνέχιση της κρίσης «βλάπτει σοβαρά» το έργο όσων εργάζονται στους τομείς κρατικής ασφάλειας, λέγοντας χαρακτηριστικά πως σε διαθεσιμότητα έχει τεθεί το 70% του προσωπικού που απασχολείται στον τομέα ηλεκτρονικής αντικατασκοπείας.

Επίσης, λόγω της κατάστασης στις υπηρεσίες αναβλήθηκε το ταξίδι του Ομπάμα στην Ασία (Μαλαισία και Φιλιππίνες).

Διεθνής αβεβαιότητα

Μέρος στη «χορωδία» προειδοποιήσεων για τους άμεσους και μεσοπρόθεσμους κινδύνους από μία παρατεταμένη συνέχιση της «παράλυσης» στις ΗΠΑ εξαιτίας της μη ψήφισης του προϋπολογισμού για το νέο οικονομικό έτος πήραν χτες και ξένοι αξιωματούχοι.

Η Λόρα Κόντρις, επικεφαλής του τμήματος Παγκόσμιας Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας στο ΔΝΤ, σημείωσε πως η υπόθεση έχει προς το παρόν «ήπιες» επιπτώσεις στις χρηματοπιστωτικές αγορές, όμως μακροπρόθεσμα θα μπορούσε να οδηγήσει σε έναν περιορισμό στις χορηγήσεις πιστώσεων εξαιτίας της αβεβαιότητας που προκαλεί.

Παρόμοιες προειδοποιήσεις για τους πιθανούς κινδύνους που ενέχει μία παράταση της κρίσης στις ΗΠΑ στην παγκόσμια οικονομία έκανε και ο διευθυντής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Μάριο Ντράγκι. Ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών Πιερ Μοσκοβισί εξέφρασε ανησυχία ότι η παράλυση του ομοσπονδιακού κράτους στις ΗΠΑ «μπορεί να φρενάρει την επανεκκίνηση της γαλλικής οικονομίας». Ωστόσο, ο Γερμανός κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέφεν Ζάιμπερτ προειδοποίησε ότι οι οικονομικές συνέπειες από τις ΗΠΑ θα είναι «περιορισμένες» υπό την προϋπόθεση πως το ζήτημα θα λήξει σε δύο βδομάδες. Τέλος, η Κίνα εξέφρασε ανησυχίες για τις επιπτώσεις της κρίσης στην παγκόσμια οικονομία εκτιμώντας ότι οι εκεί εξελίξεις αποκάλυψαν «την άσχημη πλευρά των μικροκομματικών σκοπιμοτήτων» στην Ουάσιγκτον.
Ριζοσπάστης



Ν. Μόττας-Οι κολομβιανοί επαναστάτες του FARC-EP και οι πραιτωριανοί του Ιμπεριαλισμού

Ν. Μόττας-Οι κολομβιανοί επαναστάτες του FARC-EP και οι πραιτωριανοί του Ιμπεριαλισμού

Οι κολομβιανοί επαναστάτες του FARC-EP και οι πραιτωριανοί του Ιμπεριαλισμού
του Νίκου Μόττα*.


«Εκφράζουμε την πλήρη αλληλεγγύη μας στον ελληνικό λαό, την εργατική τάξη της χώρας σας, στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας και την ΚΝΕ, σε όλο το επαναστατικό κίνημα που αντιμετωπίζει το δολοφονικό καπιταλισμό και τις φασιστικές του εκδηλώσεις», FARC-EP, Σεπτέμβρης 2013.


Μια απ' τις ωραιότερες στιγμές των πετυχημένων εκδηλώσεων του φετινού Φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή, που κορυφώθηκαν με το τριήμερο στο Πάρκο Τρίτση, ήταν το μαγνητοσκοπημένο μήνυμα αλληλεγγύης εκ μέρους του κολομβιανού λαϊκού στρατού FARC-EP (Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia—Ejército del Pueblo). Το μήνυμα αυτό των ηρωϊκών κολομβιανών ανταρτών, όπως ήταν επόμενο, ξύπνησε τα αντικομμουνιστικά αντανακλαστικά όσων έχουν κάνει επάγγελμα τους τις συκοφαντίες κατά του εργατικού κινήματος και των λαϊκών αγώνων. Τόσο απ' τον διαδικτυακό απόπατο των νεοναζί χρυσαυγιτών, όσο και απ' το κόμμα του βιομήχανου Στ. Μάνου, γράφτηκαν χοντροειδείς συκοφαντίες ενάντια στους κολομβιανούς επαναστάτες με απώτερο ασφαλώς στόχο την σπίλωση του ΚΚΕ.



Επειδή όμως το ψέμα των απολογητών του Καπιταλισμού – είτε αποκαλούνται «εθνικιστές» είτε «φιλελεύθεροι» - έχει κοντά ποδάρια, ας δούμε τώρα και την πραγματικότητα.


Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 δυνάμεις του κολομβιανού στρατού που ελέγχονταν απ' το λεγόμενο «Εθνικό Μέτωπο» (Frente Nacional) – μια αντικομμουνιστική συμμαχία φιλελεύθερων και συντηρητικών - ξεκίνησαν μια πρωτοφανή επιχείρηση καταστολής προοδευτικών κινημάτων που αναπτύσονταν στην κολομβιανή επαρχία. Το Μάη του '64, περίπου 16.000 στρατιώτες του τακτικού στρατού, με την συνδρομή μαχητικών αεροσκαφών, εξαπέλυσαν επίθεση εναντίον αγροτικού οικισμού στην περιοχή Μαρκετάλια που αριθμούσε 1.000 κατοίκους. Η ηρωϊκή αντίσταση 46 ανδρών και γυναικών (οι μοναδικοί ένοπλοι σε όλο τον οικισμό) αποτέλεσε το έναυσμα για τη δημιουργία του αντάρτικου, λαϊκού στρατού – των Επαναστατικών Ενόπλων Δυνάμεων. Αρχηγός της μικρής ένοπλης ομάδας που αργότερα έγινε σύμβολο ελευθερίας ενός ολόκληρου λαού ήταν ο Μανουέλ Μαρουλάντα. [1]


Η ίδρυση των FARC προήλθε την ανάγκη να προστατευθεί ο πληθυσμός της κολομβιανής υπαίθρου, οι αγρότες, οι χωρικοί, τα φτωχά λαϊκά στρώμματα της επαρχίας απ' την επιθετικότητα του αμερικανοκίνητου αστικού κράτους. Ενός αστικού κράτους και παρακρατικών μηχανισμών που απ' τη δεκαετία του '40, στο όνομα της αντιμετώπισης του κομμουνιστικού κινδύνου, κουρέλιασαν κάθε έννοια «δημοκρατίας» «ισότητας» και «ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Έγραφε σχετικά ο Ραούλ Ρέγιες, μέλος της Γραμματείας του Κεντρικού Επιτελείου των FARC: «Δολοφόνησαν, βασάνισαν και εξαφάνισαν εργάτες, αγρότες, διανοούμενους, φοιτητές, δημοσιογράφους, γιατρούς, ιθαγενείς, συνδικαλιστές, πολιτικά στελέχη, άνεργους, νοικοκυρές, επαγγελματίες, σ’ ένα τρελό κυνηγητό ενάντια στην πρόοδο και τη συνύπαρξη των πολιτών. Με το πρόσχημα να τελειώνουν μια και καλή με τον κομμουνισμό, έσπειραν την «κρατική τρομοκρατία» στην κοινωνία της Κολομβίας, πότε ντυμένοι με τη στρατιωτική τους στολή, πότε ντυμένοι με πολιτικά, κάτω από τις ονομασίες «τραμπούκοι», «αυτοάμυνα», «παραστρατιωτικοί», «χαφιέδες» ή απλά «μυστικές υπηρεσίες», όλοι τους με ειδική άδεια να σκοτώνουν επίσημα αγωνιστές του λαϊκού κινήματος, τους κομμουνιστές και τους ηγέτες τους». [2]


Η Κολομβία άλλωστε, ιδιαίτερα μετά το θρίαμβο της κουβανικής Επανάστασης το 1959, αποτέλεσε το «εργαστήρι» του Ιμπεριαλισμού στη Λατινική Αμερική, μια χώρα-πυλώνα των αντεπαναστατικών σχεδιασμών των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή. Η δημιουργία και δράση του Λαϊκού Στρατού – αντίθετα με όσα λένε οι διάφοροι πραιτωριανοί του Ιμπεριαλισμού – ήταν η απάντηση στην καπιταλιστική βαρβαρότητα των κολομβιανών κυβερνήσεων, στην καταλήστευση του φυσικού πλούτου από μονοπωλιακούς ομίλους και στις επιθέσεις παραστρατιωτικών ομάδων ενάντια στον άμαχο πληθυσμό.


Η βαρβαρότητα του κολομβιανού κράτους και των βορειοαμερικανικών πατρόνων του δεν είναι αποκλειστικά φαινόμενο των περασμένων δεκαετιών. Συνεχίζεται μέχρι και σήμερα, παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση της Μπογκοτά διατείνεται ότι επιθυμεί μια ειρηνική διευθέτηση του εμφυλίου. Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο Ερνάντο Οσπίνα [3], μόνο κατά την πρώτη τριετία (2002-2005) της θητείας του πρώην προέδρου Άλβαρο Ουρίμπε περισσότεροι από 1 εκατομμύριο κολομβιανοί ξεριζώθηκαν βιαίως απ' τις εστίες τους, η μεγάλη πλειοψήφια των οποίων ήταν αγρότες οι οποίοι εκδιώχθηκαν απ΄ τη γη και τα σπίτια τους. Η φιλελεύθερη κυβέρνηση Ουρίμπε χρησιμοποίησε ειδικά εκπαιδευμένες μονάδες του στρατού που επιδώθηκαν σε ένα ανελέητο κυνήγι μαγισσών με σκοπό να εξαλείψουν πιθανούς συμπαθούντες των FARC. Όσοι δε απ' τους αγρότες η χωρικούς είχαν το θάρρος να υποστηρίξουν τη δράση των ανταρτών δολοφονήθηκαν από ανθρώπους της μυστικής αστυνομίας (DAS). Ο Οσπίνα υπολογίζει ότι η – κατά τα άλλα φιλελεύθερη και «δημοκρατική» – κυβέρνηση του Ουρίμπε δολοφόνησε περισσότερους από 500 συνδικαλιστές και πρωτοπόρους εργάτες από τότε που ανέλαβε τα ηνία της χώρας.


Ο αμερικανός καθηγητής Τζέημς Πέτρας αναφέρει «Η ολοκληρωτική τρομοκρατική δομή του κράτους καθορίζει τον χαρακτήρα του πολιτικού συστήματος. Η εκλογική διαδικασία αποτελεί αποκλειστικά ως “βιτρίνα” για την ύπαρξη αγαστών σχέσεων με φιλελεύθερα, συντηρητικά και σοσιαλδημοκρατικά καθεστώτα στην Ευρώπη, τη Βόρεια και Νότια Αμερική. Ως αποτέλεσμα αυτού, οι έπαινοι και η υποστήριξη τους προς τον πρόεδρο Ουρίμπε μετά το ζήτημα της Μπετανκούρ χρησιμοποιήθηκαν για να νομιμοποιήσουν το τρομοκρατικό καθεστώς». Τα εγκλήματα της κολομβιανής ολιγαρχίας ενάντια στους αγρότες και τα λαϊκά στρώματα της χώρας καλύπτονται συνήθως πίσω από τόνους προπαγάνδας ενάντια στον επαναστατικό λαϊκό στρατό. Τόσο οι ΗΠΑ όσο και η ΕΕ, με τις οποίες η κολομβιανή κυβέρνηση κλείνει συμφωνίες δισεκατομμυρίων προς όφελος των μονοπωλιακών ομίλων, περιλαμβάνει τις FARC-EP στον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων.Μόνο που ο μόνος τρομοκράτης στην κολομβιανή επικράτεια δεν είναι άλλος απ' την ίδια την κυβέρνηση της χώρας.


Σχετική έκθεση του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (Νοέμβρης 2012) αναφέρει ότι από το 2004 ο τακτικός στρατός δολοφόνησε περί τους 3.000 αμάχους ντύνοντας τους αργότερα με στρατιωτικού τύπου στολές ώστε να... μοιάζουν με αντάρτες των FARC. Μάλιστα, όπως αναφέρεται στην έκθεση οι περισσότερες δολοφονίες σημειώθηκαν την περίοδο 2004-2008 όπου, εντελώς «συμπτωματικά», οι ΗΠΑ είχαν αυξήσει κατακόρυφα την στρατιωτική βοήθεια προς τις κολομβιανές αρχές. Η έκθεση καταλήγει ότι τα εγκλήματα αυτά της κυβέρνησης της Μπογκοτά είχαν την έγκριση των υψηλότερων κλιμακίων του στρατού και αποτελούσαν «κρατική πολιτική». Δηλαδή, την ίδια περίοδο που τα κολομβιανά διεθνή μέσα ενημέρωσης υπερθεμάτιζαν την απαγωγή της γαλλο-κολομβιανής πολιτικού Μπετανκούρ [4] από τους «τρομοκράτες» των FARC, η κυβέρνηση της χώρας μακέλευε άμαχο πληθυσμό στο όνομα της αντιμετώπισης των ανταρτών!


Άλλη μια συκοφαντία που από κοινού η κολομβιανή ολιγαρχία και ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός έχουν υφάνει ενάντια στους αντάρτες είναι αυτή της δήθεν «εμπορίας ναρκωτικών». Σε μια χώρα όπου τα καρτέλ των ναρκωτικών ζούν και βασιλεύουν στις παρυφές της κολομβιανής πλουτοκρατίας, Μπογκοτά και Ουάσινγκτον επιχειρούν με διμερείς συμφωνίες (βλέπε «Σχέδιο Κολομβία») να επεκτείνουν την κυριαρχία των μονοπωλιακών συμφερόντων, ενισχύοντας το υπάρχον κρατικό δίκτυο τρομοκρατίας και στοχεύοντας στην αποσταθεροποίηση γειτονικών κυβερνήσεων, όπως αυτές της Βενεζουέλας και του Εκουαδόρ. Ταυτόχρονα επιχειρείται η σπίλωση του αντι-ιμπεριαλιστικού, απελευθερωτικού αγώνα των ανταρτών με κατηγορίες για διακίνηση και εμπόριο ναρκωτικών. Ποιά είναι η πραγματικότητα;


Ο Ντόνι Μάρσαλ, τέως διευθυντής της Υπηρεσίας Δίωξης Ναρκωτικών των ΗΠΑ (DEA) και ο Τζέημς Μιλφορντ, τ. Υποδιευθυντής, έχουν δηλώσει δημοσίως ότι δεν υπάρχει απόδειξη για συμμετοχή των FARC σε εμπόριο ναρκωτικών μέσω πώλησης, παραγωγής ή διακίνησης [5]. Ο Μάρσαλ, καταθέτοντας σε Επιτροπή της αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων, αναγνώρισε ότι δεν στοιχειοθετείται καμία κατηγορία ενάντια στις FARC για εμπόριο ναρκωτικών η ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Όπως αναφέρει ο συγγραφέας Ρόμπιν Κιρκ, τόσο ο τ.πρέσβης των ΗΠΑ στη Μπογκοτά Μάϊλς Φρέτσετ όσο και ο τέως αρχηγός της κολομβιανής αστυνομίας Ρόσο Χοσέ Σεράνο έχουν παραδεχθεί πως οι μύθοι περί εμπλοκής του Λαϊκού Στρατού σε εμπόριο ναρκωτικών αποτελούν συνειδητά ψεύδη των κολομβιανών ενόπλων δυνάμεων προκειμένου να αποσπάσουν περισσότερα κονδύλια απ' την κυβέρνηση των ΗΠΑ για τη δήθεν αντιμετώπιση των ανταρτών.


Αυτά επιβεβαιώνει και ο πρώην αξιωματούχος των Ειδικών Δυνάμεων των ΗΠΑ Στάν Γκοφ: «Η προσωπική μου εμπειρία ως στρατιωτικός ακόλουθος στην Κολομβία το 1992 με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο “πόλεμος κατά των ναρκωτικών” είναι απλά ένα σενάριο προπαγάνδας, μιά ιστορία για την αμερικανική κοινή γνώμη. Αξιωματούχοι του Γραφείου Δημοσίων Υποθέσεων της Πρεσβείας μας ενημέρωναν ότι η επιχείρηση ενάντια στο εμπόριο ναρκωτικών ήταν προπέτασμα καπνού...».


Η μοναδική ανοχή που έχουν επιδείξει οι FARC-Λαϊκός Στρατός στο θέμα των ναρκωτικών ουσιών είναι η ανοχή τους απέναντι σε μικροκαλλιεργητές που βρίσκονται εντός των ορίων που ελέγχουν οι αντάρτες. Και αυτό διότι η καλλιέργεια κόκας έχει καταστεί ο μοναδικός τρόπος επιβίωσης μιας μερίδας μικροκαλλιεργητών και φτωχών αγροτών που αντιμετωπίζουν την πλήρη εγκατάλειψη απ' την κολομβιανή κυβέρνηση και έχουν συντριβεί οικονομικά απ' την πολιτική των εισαγωγών σε αγροτικά είδη. Ο Λαϊκός Στρατός έχει θεσπίσει «επαναστατικό φόρο» στην παραγωγή κόκας, όπως και σ' αυτήν του καφέ, με ταξικά κριτήρια και με σκοπό την χρηματοδότηση της δημιουργίας σχολείων, κέντρων υγείας και ενός δικτύου αλληλεγγύης στην επικράτεια που είναι υπό τον έλεγχο των FARC.


Οι πηγές των περίφημων καρτέλ των ναρκωτικών πρέπει να αναζητηθούν στους κύκλους της κολομβιανής οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας, καθώς και στους παραστρατιωτικούς μηχανισμούς του κράτους. Από τη δεκαετία του '80 κιόλας, τα ναρκο-καρτέλ των Μεντελίν και Κάλι διοχέτευαν μέρος απ' τα κέρδη τους στους αντεπαναστάτες Κόντρας στη Νικαράγουα, με την συνενοχή και συγκάληψη της CIA και της κυβέρνησης Ρίγκαν. Αποχαρακτηρισμένο έγγραφο της Αμερικ. Υπηρεσίας Δίωξης Ναρκωτικών (23 Σεπτέμβρη 1991) κάνει λόγο για στενές σχέσεις του τότε γερουσιαστή (και μετέπειτα προέδρου) Άλβαρο Ουρίμπε με το καρτέλ Μεντελίν και τον τότε αρχιβαρώνο των ναρκωτικών Πάμπλο Εσκομπάρ. Σε αυτό να προστεθεί ότι μέλη της οικογένειας του πρώην – φιλελεύθερου και βραβευμένου με το αμερικανικό Προεδρικό Παράσημο της Ελευθερίας – προέδρου Ουρίμπε έχουν κατηγορηθεί δημοσίως για στενές σχέσεις με ακροδεξιές παραμιλιταριστικές οργανώσεις που πρωτοστατούν στο εμπόριο ναρκωτικών όπως οι Autodefensas Unidas de Colombia (AUC).


Οι ανυπόστατες κατηγορίες και οι συκοφαντίες της κολομβιανής αστικής τάξης και του Ιμπεριαλισμού ενάντια στις Επαναστατικές Δυνάμεις των FARC δυναμιτίζουν κάθε προσπάθεια ειρηνικής διευθέτησης. Ο δίκαιος, ταξικός αγώνας των FARC-Λαϊκός Στρατός είναι μια συνεχής πάλη ενάντια στην κτηνωδία δεκαετιών που ο άγριος Καπιταλισμός εγχώριων και ξένων μονοπωλιακών συμφερόντων έχει επιβάλει στο λαό της Κολομβίας. Οι κολομβιανοί επαναστάτυες έχουν – πρέπει να έχουν – την στήριξη όλων όσων αγωνίζονται σε κάθε γωνιά του πλανήτη για να ξημερώσουν καλύτερες μέρες για τους λαούς.


Υποσημειώσεις:


[1] Μανουέλ Μαρουλάντα (Manuel Marulanda), κατά κόσμον Πέδρο Αντόνιο Μαρίν (1930-2008), ιδρυτής του Λαϊκού Στρατού.


[2] “Επαναστατικές Ένοπλες Δυνάμεις Κολομβίας – Λαϊκός Στρατός – 37 χρόνια μάχες για τη νέα Κολομβία” του Ραούλ Ρέγιες. Πολύ ενδιαφέρουσα μαρτυρία που δημοσιεύθηκε στην ΚΟΜΕΠ, Τεύχος 2001, 6.


[3] Τα έργα και οι ημέρες του προέδρου Ουρίμπε περιλαμβάνονται στο βιβλίο “Colombia, Laboratorio de Embrujos: Democracia y Terrorismo de Estado” του Ε.Οσπίνα.


[4] Η Ίνγκριντ Μπετανκούρ, πρώην γερουσιαστής, απήχθη τον Φλεβάρη του 2002 και απελευθερώθηκε τον Ιούλη του 2008.


[5] Περισσότερα στοιχεία στο βιβλίο του James Brittain: “Revolutionary Social Change in Colombia: The Origin and Direction of the FARC-EP” , Λονδίνο, 2010.




* Ο Ν. Μόττας είναι υποψ. διδάκτωρ πολιτικής ιστορίας, εξωτερικής πολιτικής και διαχειριστής του Ελληνικού Αρχείου Τσε Γκεβάρα (guevaristas.net)

πηγη: Lenin Reloaded