13 Μαΐ 2016

Ανακεφαλαίωση

 Ανακεφαλαίωση

(τραπεζών κι εξελίξεων)

Η αρχική σκέψη ήταν ένα κείμενο που να ανακεφαλαιώνει μερικά βασικά συμπεράσματα από την πείρα του πρόσφατου απεργιακού τριημέρου, αν και υπάρχει ο κίνδυνος της επανάληψης, καθώς τα περισσότερα λίγο-πολύ αναλύθηκαν ήδη στα σημειώματα των τελευταίων ημερών.

Το κλασικό ερώτημα που προκύπτει εύλογα μετά από μια τέτοια μάχη (η  οποία χάθηκε, αλλά άφησε το σπόρο της παρακαταθήκη και είναι δικό μας ζήτημα αν θα καρπίσει) είναι γιατί χάθηκε τελικά και τι παραπάνω μπορούσε να γίνει για να αποφευχθεί αυτή η έκβαση. Ενώ μια βασική διαπίστωση είναι πως άπαντες -πλην Λακεδαιμονίων- πιάστηκαν στον ύπνο ή τους παρέλυσε η μεταδημοψηφισματική τους κατάθλιψη.

Αλλά το οργανωτικό ζήτημα είναι πρωτίστως πολιτικό. Ο αιφνιδιασμός της κυβέρνησης δεν έπιασε απλά και μόνο επειδή υπάρχει κακή ως ανύπαρκτη οργάνωση και το αριστεροχώρι είναι κατά βάθος σκορποχώρι. Το δηλητήριο που παρέλυσε τη δράση του χώρου ήταν οι αυταπάτες του για την ΠΦΑ και το σοκ της απογοήτευσης, που ουδέποτε ξεπέρασε ουσιαστικά.

Η (αποδι)οργανωτική ιδιαιτερότητα του χωριού το καθιστά ευαίσθητο -ή μάλλον ευάλωτο- στα διάφορα σκαμπανεβάσματα της λεγόμενης αυθόρμητης συνείδησης, πίσω από την οποία σέρνεται -ενώ βαυκαλίζεται ότι παρεμβαίνει στις αντιφάσεις της. Κι είναι η διάθεση αυτής της συνείδησης που αντανακλά η αναιμική παρουσία του αριστεροχωριού αυτό το τριήμερο -γι' αυτό κι επιμένω τόσο σε αυτό το σημείο, σε έκταση δυσανάλογη με το πραγματικό μέγεθος και την αξία του χωριού. Αυτό το κάτι παραπάνω που θέλουν και περίμεναν να δουν κάποιοι, σχετίζεται άμεσα με το γενικό κλίμα που διαμορφώνεται, με το χύμα κόσμο που κατεβαίνει και κάνει τη διαφορά, όπως πχ στις κινητοποιήσεις του Φλεβάρη.

Αναρωτιέται κανείς πώς ξεθύμανε τόσο γρήγορα κι ανώδυνα η οργή που εκφραζόταν εκείνες τις μέρες, ακόμα και σε κλάδους προνομιούχων (για την ακρίβεια, κλάδους με αρκετούς προνομιούχους, γιατί είναι άδικο το τσουβάλιασμα) με το περιβόητο κίνημα της γραβάτας, που δεν ξανάκανε καμία άλλη εμφάνιση στην τελική ευθεία για την ψήφιση του ασφαλιστικού, έστω για μικροκομματικούς, αντιπολιτευτικούς λόγους των ηγεσιών, μετά από την παράταση που πήραν ως το 2020. Εκτός κι αν υποθέσουμε πως το κλίμα (εκείνων) των ημερών ήταν κυρίως τηλεοπτικό δημιούργημα -κάτι που καταδεικνύει τις δυσκολίες και τα εμπόδια που καλείται να υπερνικήσει η δική μας παρέμβαση.

Αναρωτιέται επίσης κανείς πού εκτονώθηκαν όλοι οι οργισμένοι χρήστες που υποδέχτηκαν φλογερά στο διαδίκτυο τις εργατικές κινητοποιήσεις στη Γαλλία (ενάντια στα νομοσχέδια που προωθεί εκεί η κυβέρνηση Ολάντ) αλλά και το νουί ντεμπού. Κελερετίλ; Estamos despiertos ya...

Τα παραπάνω δε σημειώνονται με αυτάρεσκη ικανοποίηση για την ανυπαρξία του αριστεροχωριού, ούτε μοιρολατρικά για την κατάσταση και το κλίμα που δεν αλλάζει (και πάντως δε διαμορφώνεται μόνο από εμάς και κατά βούληση). Είναι όμως μια αντικειμενική παράμετρος που οφείλει κανείς να συνεκτιμήσει, πριν προχωρήσει σε κριτική. Το ίδιο ισχύει για τους συσχετισμούς στο συνδικαλιστικό κίνημα και τα όργανά του (ΕΚ, Ομοσπονδίες) κι αυτό ακριβώς το νόημα είχε η χτεσινή ανάρτηση.

Σκεφτόμουν λοιπόν κι εγώ με τη σειρά μου τι παραπάνω μπορούσε να γίνει, κάτι που να αντιστοιχεί στο κάλεσμα του γγ για παλλαϊκό συναγερμό ενάντια στην κατεδάφιση της κοινωνικής ασφάλισης, πχ μια συμβολική κατάληψη ενός υπουργείου, κάτι που να προκαλέσει παράλληλα μια κυβερνητική αντίδραση, να παίξει με τα όρια της ΔΦΑ (που τελικά δεν περίμενε καν αφορμή να εκδηλωθεί) και να ρίξει τις μάσκες της (όποιες τις έχουν απομείνει τέλος πάντων).
Δε νομίζω όμως πως έγιναν λίγα ή ότι μπορούσαν να γίνουν πολύ περισσότερα, κάτι που θα άλλαζε δραματικά το τοπίο. Το "λίγα" θα το πούμε μόνο σε σχέση με το τι έπρεπε να γίνει, για να μπλοκάρει το σχεδιασμό της ΔΦΑ και να την οδηγήσει τουλάχιστον σε μια αναδίπλωση-υποχώρηση.

Το βασικό ζητούμενο λοιπόν δεν είναι το αν είμαστε αρκετά ισχυροί, για να το πετύχουμε αυτό -εδώ η απάντηση είναι προφανής κι είναι αρνητική. Αλλά αν βγήκαμε ενισχυμένοι από αυτή τη μάχη και πιο έτοιμοι για να διοργανώσουμε τις επόμενες. Αλλά αυτή η απάντηση ξεφεύγει, νομίζω, από αυτά που γνωρίζουμε και μπορούμε να κρίνουμε.

Το ερώτημα είναι τι υπάρχει το επόμενο διάστημα. Παλιά συνηθίζαμε να λέμε πως ναι μεν πέρασε ο νόμος, αλλά θα παλέψουμε να μην εφαρμοστεί στην πράξη (το οποίο όμως δεν μπορεί να έχει ισχύ σε αυτή την περίπτωση). Το απευκταίο σενάριο της εκλογικής νιρβάνας φαίνεται να απομακρύνεται, αφού χρησιμοποιήθηκε από την κυβέρνηση και έπαιξε το ρόλο του για να προχωρήσει ο σχεδιασμός της. Το αμέσως επόμενο χειρότερο σενάριο (από τις εκλογές) θα ήταν η νηνεμία μετά την καταιγίδα, περιμένοντας τα μπάνια του λαού και τις διάφορες μελαγχολικές επετείους (από το δημοψήφισμα, το τρίτο μνημόνιο, κτλ). Αλλά ο αντιλαϊκός κατήφορος της ΔΦΑ δεν έχει πάτο και δε νομίζω ν' αργήσει το επόμενο επεισόδιο.

Του Πάνου Ζάχαρη
Το τριήμερο που αρχίζει σήμερα πάντως παρουσιάζει κι αυτό ποικιλότροπο ενδιαφέρον: για άλλους μπασκετικό, για άλλους γιουροβιζιονικό, όπου η μόνη μεγαλύτερη εγγύηση επιτυχίας από ένα ρηχό, απολιτίκ τραγούδι χωρίς νόημα, είναι ένα ουκρανικό, αντισταλινικό τραγούδι, με το περιβόητο δόγμα 'no politica' να πηγαίνει περίπατο.

Υπάρχει όμως και κινηματικό ενδιαφέρον, με τις εκδηλώσεις στη Θεσσαλονίκη για τα 80χρονα του Μάη του 36' (εθελοντές για ανταπόκριση, ευπρόσδεκτοι), με Μαργαρίτη, Μαΐλη, Ζαριανόπουλο, Λεοντιάδη, και άλλους. Αλλά και την κλασική μαραθώνια πορεία ειρήνης την Κυριακή (όπως λέμε "κλασικός μαραθώνιος", σε διάκριση απ' τους υπόλοιπους, σε άλλη γη, σε άλλα μέρη).

Προτεινόμενοι σύνδεσμοι για μελέτη κι αξιοποίηση.
H Ελένη Αυλωνίτου σπάει κάθε ρεκόρ γελοιότητας.
Η τυφλή δικαιοσύνη δικαιώνει εν μέρει τους χρυσαυγίτες εναντίον του Ζαριανόπουλου, γιατί τους είπε καθάρματα. Ενώ ο Καμίνης αποφάσισε να τους δώσει μέρος για να κάνουν εκδήλωση.
Το αφιέρωμα ενός περιοδικού γάλλων φοιτητών στον Πελετίδη και το Δήμο Πατρέων.

Υγ: στην αποτίμηση του τριημέρου θα ήταν παράλειψη να μη σταθούμε.
α) στο παράδειγμα της Χαλκίδας με την κοινή πρωτομαγιάτικη κινητοποίηση Ελλήνων και προσφύγων-μεταναστών.
β) στο παράδειγμα της Θεσσαλονίκης, και μια πληροφορία που μου μεταφέρθηκε (χωρίς να μπορώ να ελέγξω την ακρίβειά της) για την Οκδε (σκέτο) που στη μία από τις τρεις μέρες του απεργιακού τριημέρου, είχε συγκέντρωση στο ύψος της Αγίας Σοφίας και μπήκε πίσω από τη δική μας πορεία.

Ο Λοβέρδος, η Ευγονική και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης

 Ο Λοβέρδος, η Ευγονική και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης


Η ναζιστική ευγονική ήταν η πρακτική εφαρμογή κοινωνικών πολιτικών της ναζιστικής Γερμανίας, που τοποθέτησαν στο κέντρο της ναζιστικής ιδεολογίας τη βελτίωση της Άρυας φυλής ή της γερμανικής "Ubermenschen" κυρίαρχης φυλής. Στοχοποιήθηκαν άνθρωποι, οι οποίοι χαρακτηρίστηκαν "ζωές ανάξιες της ζωής" (Γερμανικά: Lebensunwertes Leben), που περιλαμβάνουν, εκτός των άλλων, ποινικούς εγκληματίες, "εκφυλισμένους", αντιφρονούντες, αδύναμους διανοητικά ή σωματικά, ομοφυλόφιλους, αέργους, παράφρονες, φορείς αφροδισίων νοσημάτων, πόρνες κτλ, για να αποβληθούν από την αλυσίδα της κληρονομικότητας. 
Περισσότερα από 400.000 άτομα στειρώθηκαν παρά τη θέλησή τους, ενώ 275.000 θανατώθηκαν στο πλαίσιο του Προγράμματος T4, γνωστού προγράμματος ευθανασίας των "ανάξιων ζωής". Το πρόγραμμα Τ4 τερματίστηκε το 1941 λόγω της γενικευμένης διαμαρτυρίας από παράγοντες της υψηλής κοινωνίας της Γερμανίας και παράγοντες της Εκκλησίας. Η θανάτωση όμως αυτών των κατηγοριών ανθρώπων δεν σταμάτησε εκεί. Οι "ανάξιοι ζωής" μεταφέρονταν πια σε στρατόπεδα συγκέντρωσης για να παράγουν μέχρι να εξαντληθούν και να καταλήξουν στους θαλάμους αερίων.
Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης οι πόρνες και οι φορείς αφροδισίων νοσημάτων κατατάσσονταν μαζί με τους ομοφυλόφιλους στην κατώτατη βαθμίδα του στρατοπέδου. Κάτω από τους Εβραίους και τους κομμουνιστές. Στον πάτο του ανθρώπινου βούρκου. 
Διαβάζουμε στο βιβλίο "Μιλένα από την Πράγα" της Μαργκαρέτε Μπούμπερ Νόυμαν για το στρατόπεδο Ράβενσμπρυκ: 
"Οι γυναίκες που έφεραν αφροδίσια νοσήματα ζούσαν στο απόλυτο περιθώριο της ανθρώπινης ζωής. Η φρουρά τους συμπεριφέρονταν σαν σκουπίδια και πολλές συγκρατούμενές τους τις θεωρούσαν βρώμικες και διεφθαρμένες."
Το πώς όμως μια γυναίκα μπορούσε εκείνη την εποχή να καταλήξει στην πορνεία δεν είναι δύσκολο να το φανταστεί κανείς. Σε μια Γερμανία του Μεσοπολέμου, τις απόλυτης φτώχειας και της εξαθλίωσης, το πούλημα του έρωτα ήταν ένας συχνός τρόπος να ζήσει κανείς μια ακόμα ημέρα. 
Πώς όμως μια ιερόδουλη κατέληγε σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης; 
Η γερμανική Αστυνομία είτε αυτεπάγγελτα, είτε μέσω καταγγελιών διενεργούσε εφόδους σε οίκους ανοχής και συλλήψεις. Φυσικά, αυτά συνέβαιναν στα κατωτέρα κοινωνικά στρώματα και ποτέ στα πορνεία πολυτελείας που "εξυπηρετούσαν" υψηλόβαθμους αξιωματικούς της Wehrmacht και των SS. Η Αστυνομία εξέταζε στις φυλακές τις γυναίκες αυτές σωματικά, συνήθως κάτω από απάνθρωπες συνθήκες και οι φορείς νοσημάτων έπαιρναν αμέσως τον δρόμο των στρατοπέδων συγκέντρωσης ή εξόντωσης. Για τις υγιείς αποφάσιζε το δικαστήριο, αν και συχνά η κατάληξη και αυτών ήταν η ίδια.

Αυτές ήταν οι πρακτικές του Τρίτου Ράιχ

Ας κάνουμε λοιπόν έναν σύγχρονο παραλληλισμό.

Στην Ελλάδα της κρίσης και του μνημονίου, το 2012, ο υπουργός Υγείας Ανδρέας Λοβέρδος είχε εκδώσει την κατάπτυστη υγειονομική διάταξη 39Α, η οποία βασιζόταν σε Αναγκαστικό Νόμο του 1940:

«Έχοντας υπόψη την ανάγκη λήψης μέτρων για να προστατευτεί η υγεία του πληθυσμού, αποφασίζουμε: Λοιμώδη νοσήματα επικίνδυνα για τη δημόσια υγεία θεωρούνται τα νοσήματα που ορίζονται ρητώς από το ΚΕΕΛΠΝΟ. Ειδικά για το HIV, HBV, HCV θα υπάρχει ειδικός έλεγχος για τα άτομα που κάνουν χρήση ενδοφλέβιων ναρκωτικών ουσιών, καθώς και για τα εκδιδόμενα άτομα. Οι αστυνομικές αρχές παρέχουν κάθε νόμιμη συνδρομή. Οι παραβάτες των διατάξεων της παρούσας τιμωρούνται κατά τα οριζόμενα. Τώρα, αν κάποιος δεν δεχτεί τον έλεγχο, τον κάνουμε με το ζόρι».

Με βάση αυτόν τον κατάπτυστο νόμο που μετατρέπει αρρώστους ανθρώπους σε "παραβάτες του νόμου", ξεκινά ένα κυνήγι μαγισσών, με τα πρόσωπα δεκάδων εκδιδόμενων γυναικών και φορέων του HIV να εμφανίζονται καθημερινά στην τηλεόραση για λόγους... κοινωνικής και υγειονομικής ασφαλείας.

Πολλές γυναίκες κλείστηκαν στη φυλακή, άλλες πέθαναν στο δρόμο από τον ιό, άλλες από τα ναρκωτικά κυνηγημένες για την ασθένειά τους από μια κοινωνία που η ίδια, τις είχε ρίξει στο περιθώριο.

Γράφει μια από αυτές τις γυναίκες:

"Είμαι μια από τις 27 τοξικοεξαρτημένες οροθετικές γυναίκες που διαπομπευθήκαμε το 2012, μας υποχρέωσαν σε λήψη αίματος για τεστ HIV/AIDS, και στη συνέχεια μας φυλάκισαν για διάστημα έως ένα χρόνο, με την κατηγορία της πορνείας και της "βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης" στους υποτιθέμενους πελάτες μας. Η κατηγορία της πορνείας δεν αποδείχθηκε, και στη δίκη δύο από εμάς στις 4/4/2014 ενάντια στο ελληνικό κράτος για παράνομη φυλάκιση, κερδίσαμε αποζημίωση ύψους …10 ευρώ την ημέρα. Η βλάβη που μας έγινε θα κυνηγάει αιώνια εμάς και τα παιδιά μας".


Χθές χάθηκε από τον ιό του HIV μια ακόμη από αυτές τις "ακάθαρτες" γυναίκες. Η Μαρία Κουλουριώτη που είχε διωχθεί με τον νόμο Λοβέρδου και διαπομπευθεί σε ηλικία μόλις 28 ετών.

Ας δούμε πως περιγράφει η μητέρα της τον Γολγοθά της κόρης της:

"Εξευτέλισαν το παιδί μου. ήρθαν στο χωριό και το ΚΕΕΛΠΝΟ εξέτασε το εγγόνι μου (το παιδί της οροθετικής Μαρίας Κουλουριώτη) μέσα στο σχολείο. Μας εκθέσανε όλους. Μας ξεφτίλισαν. Πήγαν τα κορίτσια στο υπόγειο της Γ΄ πτέρυγας του Κορυδαλλού αντί να τα φροντίσουν σε νοσοκομεία. Τους πέταγαν το φαγητό απ΄τα κάγκελα κι εκείνα την ίδια ώρα κατάπιναν μπαταρίες."

Έτσι συμπεριφέρθηκε το κράτος και ο Υπουργός Ανδρέας Λοβέρδος στις γυναίκες αυτές. Τις καταδίκασε σε δημόσιο εξευτελισμό, όταν παράλληλα τα κανάλια- απόπατοι μετέδιδαν εικόνες των προσώπων τους και μετέπειτα έγκλειστες και ασθενείς τις άφησε να πεθάνουν.

Βλέπετε κάποια σχέση με το τότε;


Λαθροχειρίες του Γ. Κατρούγκαλου

Λαθροχειρίες του Γ. Κατρούγκαλου
«Θα έτρεμε η γη έξω από τη Βουλή, αν το νομοσχέδιό μας ήταν "νόμος - λαιμητόμος"» δήλωσε την περασμένη Δευτέρα, σε τηλεοπτική του συνέντευξη, ο υπουργός Εργασίας, Γ. Κατρούγκαλος, υπερασπιζόμενος το νόμο που είχε ψηφίσει την προηγούμενη μέρα η κυβερνητική πλειοψηφία στη Βουλή. Οπως συμπλήρωσε, μάλιστα, «είδαμε ότι υπήρχαν διαμαρτυρίες από τις οργανώσεις, είδαμε και πόσος κόσμος μαζεύτηκε».
Ο Γ. Κατρούγκαλος προσπαθεί να «βγάλει λάδι» την αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση, ακόμα και μετά την ψήφισή της, δείχνοντας ότι δεν πέτυχε να πείσει το λαό για το «δίκαιο» και «αναγκαίο» χαρακτήρα της ολόκληρο το προηγούμενο οκτάμηνο, που «έψηνε» μαζί με το κουαρτέτο τις προαποφασισμένες αλλαγές. Τέτοιο είναι το άγχος του να νομιμοποιήσει στις εργατικές - λαϊκές συνειδήσεις μια πέρα για πέρα αντιδραστική μεταρρύθμιση, όπως αυτή του Ασφαλιστικού, που κέρδισε τα εύσημα από τους μεγαλοεργοδότες και βέβαια από τους εταίρους της κυβέρνησης στην ΕΕ και το ΔΝΤ.
***
Ο υπουργός Εργασίας λαθροχειρεί όταν παρουσιάζει σαν μέτρο της αγριότητας του νόμου το μέγεθος των κινητοποιήσεων που έγιναν έξω από τη Βουλή, τις μέρες που συζητιόταν το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο. Αλλωστε, η ίδια η κυβέρνηση έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να αποφύγει μαζικές λαϊκές αντιδράσεις κατά την ψήφιση του νόμου. Για παράδειγμα, αποφάσισε άρον άρον να φέρει το νομοσχέδιο στη Βουλή μέσα στο Σαββατοκύριακο, αλλάζοντας εσπευσμένα το αρχικό χρονοδιάγραμμα, για να αποφύγει τη 48ωρη απεργία που είχε ήδη εξαγγελθεί.
Νωρίτερα, είχε μεταθέσει το γιορτασμό της Πρωτομαγιάς μια μέρα μετά τη Δευτέρα του Πάσχα, για να διασφαλίσει ότι οι μεγάλες πόλεις θα είναι άδειες από κόσμο και ότι δεν θα υπάρχουν εργατικές διαδηλώσεις, οι οποίες αντικειμενικά θα βοηθούσαν στην καλλιέργεια απεργιακού κλίματος μπροστά στη 48ωρη.
Τέλος, δεν περνάει απαρατήρητο το γεγονός ότι η πλειοψηφία των συνδικαλιστικών Ενώσεων στον Τύπο, που έχουν καταθέσει πολλές φορές τα διαπιστευτήριά τους στην κυβέρνηση, επέλεξαν κι αυτές να απεργήσουν τις ίδιες μέρες με τους άλλους εργαζόμενους, υπονομεύοντας την προσπάθεια να ενημερωθούν γρήγορα οι εργαζόμενοι για την απεργία και αυτή να οργανωθεί καλύτερα.
***
Αν, λοιπόν, η κυβέρνηση έφερε έναν τόσο καλό και φιλολαϊκό νόμο για το Ασφαλιστικό, όπως τον περιγράφει ο Γ. Κατρούγκαλος, τότε γιατί πήγε να τον περάσει νύχτα και σαν τον κλέφτη από τη Βουλή; Κι αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε γιατί ούτε ένας φορέας απ' όσους κλήθηκαν για ακρόαση στην Επιτροπή της Βουλής δεν βρήκε μια καλή λέξη να πει για το νομοσχέδιο και όλοι, πλην του ΣΕΒ, ζήτησαν την απόσυρσή του;
Το επιχείρημα, εξάλλου, ότι δεν κινητοποιήθηκε κόσμος ενάντια στο νόμο δεν στέκει, παίρνοντας υπόψη ότι απεργίες και διαμαρτυρίες ενάντια στην αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση γίνονται όλο το τελευταίο οκτάμηνο, από τις 15 Οκτώβρη που η κυβέρνηση παρουσίασε το πόρισμα της «Επιτροπής σοφών».
Αποκορύφωμα αυτής της κλιμακούμενης δράσης, στην οποία πρωτοστάτησαν τα σωματεία, οι Ομοσπονδίες, τα Εργατικά Κέντρα, οι Επιτροπές Αγώνα και οι συνδικαλιστές που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, ήταν η μεγάλη γενική απεργία στις 4 Φλεβάρη, που δεν πέρασε απαρατήρητη από την κυβέρνηση και την εργοδοσία, αν κρίνει κανείς από το μπαράζ των εκβιασμών, των απειλών και των απολύσεων που πυροδότησε η επιτυχία της, για να καμφθούν οι αγωνιστικές διαθέσεις μεγάλης μερίδας των εργαζομένων.
***
Σε κάθε περίπτωση, ο χαρακτήρας μιας μεταρρύθμισης και ενός νόμου δεν κρίνεται από τις αντιδράσεις που προκαλεί, αλλά από το ποιανού τα συμφέροντα υπηρετεί και ποιανού τα δικαιώματα συντρίβει. Ο αντιασφαλιστικός νόμος της κυβέρνησης είναι λαιμητόμος για τα δικαιώματα εργαζομένων, αυτοαπασχολούμενων και μικρομεσαίων αγροτών, όχι μόνο επειδή νομιμοποιεί παλιότερες ανατροπές και φέρνει νέες σε ό,τι αφορά το ύψος των συντάξεων και τις προϋποθέσεις για συνταξιοδότηση, αλλά προπάντων επειδή θεσμοθετεί ένα νέο «μοντέλο» Ασφάλισης, όπου το κράτος εγγυάται πλέον τα ελάχιστα και η Υγεία και η σύνταξη γίνονται ατομική υπόθεση του καθενός.
Πρόκειται για μια βαθιά ταξική μεταρρύθμιση, όπως και όλες οι προηγούμενες, που βάζει ταφόπλακα στα δικαιώματα που έχουν απομείνει. Γι' αυτό προκάλεσε γενικευμένες αντιδράσεις, γι' αυτό ήταν καθολικό το αίτημα για την απόσυρσή του, γι' αυτό απομονώθηκαν ακόμα και εκείνες οι δυνάμεις στο κίνημα που ζητούσαν μερεμέτια και εξαιρέσεις, δίνοντας πάτημα στην κυβέρνηση να ισχυρίζεται ότι είναι ανοιχτή σε βελτιωτικές κινήσεις.
***
Δεν πρέπει, ωστόσο, να διαφύγει της προσοχής και τούτο: Οτι η κυβέρνηση αξιοποιεί την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα το κίνημα, αναντίστοιχη με το μέγεθος της επίθεσης που δέχονται οι εργαζόμενοι και ο λαός, ως «πιστοποιητικό» νομιμοποίησης της αντιλαϊκής - ταξικής πολιτικής της. Ταυτόχρονα, κυβέρνηση, εργοδοσία και οι μηχανισμοί τους στο συνδικαλιστικό κίνημα παρεμβαίνουν ωμά και ανοιχτά στην οργάνωση και στο περιεχόμενο των αγώνων, για να τους υπονομεύσουν, να τρομοκρατήσουν, να ενσωματώσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια, να περάσει η αντιλαϊκή πολιτική με τις λιγότερες αντιδράσεις.
Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος για τον οποίο το κεφάλαιο «επένδυσε» στη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Προκύπτει, έτσι, επιτακτικά η ανάγκη να συνειδητοποιηθεί από περισσότερους η σημασία που έχει να προχωρήσει με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα η ανασύνταξη του κινήματος, με μαζικοποίηση και οργανωτική ανασυγκρότηση των συνδικάτων, με ενίσχυση της ταξικής γραμμής πάλης, με δυνάμωνα της λαϊκής συμμαχίας.

Αυταπάτες;

Αυταπάτες;


«Γίνεται μια προσπάθεια να δημιουργήσετε την εντύπωση ότι δεν λέμε την αλήθεια, προφανώς γιατί συγκρίνετε την προεκλογική περίοδο του 2015, όταν ζητήσαμε εντολή για σκληρή διαπραγμάτευση. Μπορείτε να μας κατηγορήσετε για αυταπάτες, όχι ότι δεν τηρήσαμε την εντολή και είπαμε ψέματα». Μεταξύ άλλων, με αυτό το ...επιχείρημα προσπάθησε ο Αλ. Τσίπρας να αντικρούσει κατηγορίες της αντιπολίτευσης, διαμορφώνοντας και άλλοθι για την κυβέρνησή του, μιλώντας την Κυριακή στη Βουλή, κατά τη διαδικασία ψήφισης του ασφαλιστικού και φορολογικού νομοσχεδίου.
Για μια ακόμα φορά είπε ψέματα. Αυταπάτες μπορεί να έτρεφαν όσοι ακολούθησαν τον ΣΥΡΙΖΑ, όσοι τον στήριξαν και τον ψήφισαν. Αυταπάτες που τους καλλιέργησε ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ, για τη δυνατότητα φιλολαϊκής διαχείρισης ενός συστήματος έως το μεδούλι αντιλαϊκού, για τη δυνατότητα φιλολαϊκής μετάλλαξης της ευρωενωσιακής λυκοσυμμαχίας, για τη δυνατότητα να ικανοποιηθούν ταυτόχρονα και τα συμφέροντα του κεφαλαίου και του λαού. Ο ίδιος όμως ο ΣΥΡΙΖΑ, η ηγεσία του, ήξεραν πολύ καλά ότι η πολιτική στήριξης της κερδοφορίας του κεφαλαίου, ο στόχος της ανάκαμψης προϋποθέτει αντιλαϊκή επίθεση διαρκείας. Αυτό που επιχείρησαν και επιχειρούν είναι να περάσουν αυτήν την πολιτική με όσο το δυνατό μικρότερες εργατικές - λαϊκές αντιδράσεις. Γι' αυτό, άλλωστε, στηρίχθηκαν και στηρίζονται από το κεφάλαιο και τους διεθνείς συμμάχους του.
Την Τρίτη, ο ίδιος ο Αλ. Τσίπρας, στη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, δήλωσε σε ό,τι αφορά τον αυτόματο «κόφτη» δαπανών: «Ας μου επιτραπεί να ξεκαθαρίσουμε εδώ, για να διαλυθεί και η παραμικρή σκιά που μπορεί να έχει δημιουργηθεί. Ο μηχανισμός δημοσιονομικής διόρθωσης (...) Πρόκειται για έναν θεσμό που προβλέπεται, ήδη, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη. Προβλέπεται τόσο από τους μηχανισμούς twopack και sixpack όσο και από τον ελληνικό νόμο. Αυτό που προσθέσαμε εμείς δεν ήταν τίποτα άλλο από συγκεκριμένες εγγυήσεις για την αυτόματη εφαρμογή της διόρθωσης σε περίπτωση απόκλισης από τους στόχους της Συμφωνίας. Μιας διόρθωσης που, ούτως ή άλλως, υποχρεούσαι, όταν δεν πιάνεις τους στόχους...».
Ομολόγησε, δηλαδή, ότι στο πλαίσιο της ΕΕ είναι μονόδρομος τα μνημόνια διαρκείας για τους λαούς. Αυτό δεν το ανακάλυψαν χτες. Η στρατηγική της λυκοσυμμαχίας είναι προ πολλού αποφασισμένη, με γνώμονα τα συμφέροντα των μονοπωλίων και είναι ολετήρας για τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα. Ποιος μπορεί να ισχυριστεί στα σοβαρά ότι δεν τη γνώριζε; Οταν, μάλιστα, παρόμοια αντιλαϊκά μέτρα προωθούνται σε όλα τα κράτη - μέλη, έχουν δεν έχουν μνημόνια και τρόικες.
Οταν ο Αλ. Τσίπρας περιδιάβαινε τα συνέδρια βιομηχάνων και άλλων τμημάτων του κεφαλαίου, διεθνή φόρα, λέσχες και ινστιτούτα των καπιταλιστών, καταθέτοντας διαπιστευτήρια για την ικανότητά του να διαχειριστεί την εξουσία τους στην Ελλάδα, να υπηρετήσει το στόχο ανάκαμψης της καπιταλιστικής κερδοφορίας, δεν το έκανε με την αυταπάτη ότι οι λύκοι θα γίνουν πρόβατα, αλλά γνωρίζοντας ότι η διαχείριση που διεκδικούσε ήταν από χέρι αντιλαϊκή. Οτι η καπιταλιστική οικονομία έχει τα «δόγματά» της, όπως ξεκαθάριζε ο τότε πρόεδρος του ΣΕΒ, που καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να τα αγνοήσει. Κι αυτά τα «δόγματα» υπαγορεύουν την αδιάκοπη αντιλαϊκή επίθεση, πόσο μάλλον σε μια περίοδο που η ανάκαμψη της κερδοφορίας της παραμένει ζητούμενο.

Είναι ο Σουηδός άνθρωπος;

    Από herko   Γράφει ο Πάνος Αλεπιώτης // Η Σουηδία εδώ και πολλά χρόνια προτείνεται σαν την ...

TOP READ