21 Σεπ 2019

Ο καθείς κι ο τρόπος του!


Την ώρα που χιλιάδες κομμουνιστές κι αντιφασίστες στους δρόμους έστελναν στη μνήμη του Παύλου Φύσσα το μήνυμα πως σε τούτα εδώ τα χώματα κακιά ναζιστική κοπριά δεν πιάνει, κι άνοιγε τις πύλες του απ' την επομένη το πρωί το 45ο Φεστιβάλ της ΚΝΕ, που ολοκληρώνεται το Σάββατο, έχοντας καθαρίσει χιλιάδες των χιλιάδων ψυχές και μυαλά ανθρώπων κάθε ηλικίας, απ' τη βάρβαρη καπιταλιστική κανονικότητα, έβλεπε το φως το κατάπτυστο και διαβόητο πλέον ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου.
Είναι ένα κείμενο ιστορικής διαστρέβλωσης και γκεμπελικού αντικομμουνισμού, που έρχεται σχεδόν 14 χρόνια μετά το αντικομμουνιστικό μανιφέστο, το οποίο αποπειράθηκαν να περάσουν στο Συμβούλιο της Ευρώπης τα ίδια συμφέροντα και η ίδια ευρωπαϊκή πολιτική.
Τότε ματαιώθηκε χάρη κυρίως στις κινητοποιήσεις των Ελλήνων κομμουνιστών (Αγγουράκης, Κόρακας... δες «Πατριδογνωμόνιο» 27/8/17) και σήμερα «απογειώνεται» στο επίπεδο του κανένα παιδί να μην μπορεί να μετράει τ' άστρα, χάρη και στη συμβολή των «αριστερών», που προσπαθούν να γίνουν σοσιαλδημοκράτες, κολυμπώντας σε υβριδικές πολιτικές λίμνες τύπου ...ΝΑΤΟικού ΕΑΜ...

Θεωρητικά δεν αξίζει κανείς να σταθεί στο φτύσιμο της Ιστορίας κατάμουτρα, με το κείμενο που φέρει τον τίτλο «Για τη σημασία της ευρωπαϊκής μνήμης για το μέλλον της Ευρώπης». Γιατί μετά τη διακήρυξη του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, με υπογραφή και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, και με αφορμή τα 80 χρόνια από την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, Λαϊκό Κόμμα, Σοσιαλδημοκράτες, Φιλελεύθεροι, Πράσινοι και Συντηρητικοί Μεταρρυθμιστές αποφάσισαν να βασανίσουν με ηλεκτροσόκ τους λαούς της Ευρώπης και του κόσμου. Υιοθέτησαν μέχρι και τη στίξη των κειμένων ναζιστικής προπαγάνδας, σαν κι αυτή που πουλούσε και πουλάει ακόμα το χρυσαυγίτικο μόρφωμα, σε φανερά και κρυφά «μαθήματα αντικομμουνιστικής ιστορίας».

Από κάτω στήνεται μια νέα Νυρεμβέργη για τους κομμουνιστές όπου Γης, κατά το δόγμα τι Χίτλερ τι Στάλιν. Αυτή που αφέθηκε να δηλητηριάζει συστηματικά τα μυαλά, κυρίως των νέων, που το καταπίνουν χρόνια τώρα, μαζί με τα βιντεάκια ραπάδικων αποκεφαλισμών του «Ισλαμικού Κράτους» και βαλτικές ψηφιακές μαγκιές για ηλεκτρονικές φυλακές και διαδικτυακούς μπάτσους. Ετσι τους προσφέρουν τον παράδεισο της τεχνητής νοημοσύνης. Τους στέλνουν εκεί, στη σύγχρονη κόλαση, όπου οι άνθρωποι καίγονται επειδή διαθέτουν απλώς τις βασικές γνώσεις επιβίωσης και το δυσεύρετο ζωτικό κοινό νου.

Μετά απ' αυτό το ψήφισμα, που συμπυκνώνει ένα αηδιαστικό και κακόηθες delete (διαγραφή) του αίματος εκατομμυρίων Σοβιετικών ανθρώπων, κομμουνιστών που πρωτοστάτησαν μαζί με εκατομμύρια αντιφασίστες δημοκράτες στο γκρέμισμα του ναζιστικού τέρατος από το ευρωπαϊκό και παγκόσμιο βάθρο του, είναι να αναρωτιέται κανείς τι πραγματικά περιέχει το χαρτοφυλάκιο του «ευρωπαϊκού τρόπου ζωής» του κ. Μαργαρίτη Σχοινά. Καπιταλιστικά μαργαριτάρια σε αντικομμουνιστικό πουγκί δεμένα με σχοινί.

Εγώ λέω πως ναι. Αλλά ας περιμένουμε να δούμε τις απαντήσεις, προετοιμάζοντας το 46ο Φεστιβάλ της ΚΝΕ, που θα είναι θριαμβευτικότερο του φετινού αν στο μεταξύ η Ευρώπη έχει διαλυθεί στην προσπάθειά της να το κηρύξει ...παράνομο. Κι εδώ στ' αλήθεια γελάμε και τραγουδάμε. Ο καθείς κι ο τρόπος του!

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ


Ανήλικοι φυλακισμένοι θύματα της έκφυλης μανίας των εθνικοφρόνων

Από τις φυλακές Ιτζεδίν Κρήτης μάς έρχεται το καταπληκτικότερο ντοκουμέντο απ’ όσα είδαν μάτια ελληνικά τα τελευταία δίσεκτα χρόνια του εμφυλίου πολέμου και της εθνικής συμφοράς. Είναι τόσο απίθανα, τόσο φοβερά, αυτά που θα διαβάσετε παρακάτω, ώστε δίκαια μπορεί να διερωτηθεί κανείς, αν όλα αυτά έγιναν εδώ, στην πολιτισμένη και ήρεμη χώρα μας κι όχι σε καμιά πρωτόγονη ακτή της Αμερικής που κατοικείται από κανίβαλους και υπανθρώπους.
Κι όμως έγιναν εδώ, στην Ελλάδα, δυο βήματα κάτω από τη μύτη μας, στις «φυλακές ανηλίκων» Κηφισίας. Εκεί στο αριστοκρατικό προάστιο, που φιλοξενεί την ανία της οικονομικής ολιγαρχίας και που στους δρόμους κυκλοφορούν τα τελευταία μοντέλα της αμερικανικής βιομηχανίας των αυτοκινήτων, παίχτηκε σε βάρος ανήλικων παιδιών το μεγαλύτερο δράμα που έχει να επιδείξει ο σύγχρονος κανιβαλισμός του λαοπροβλητισμού και της εθνικοφροσύνης την ίδια ώρα που η ίδια ολιγαρχία μοιράζει τις ανενεργές ώρες της μεταξύ των μπαρ της πρωτεύουσας και του «Συλλόγου προστασίας ανηλίκων κρατουμένων»…
Τα λόγια είναι η μεγαλύτερη φτώχεια γύρω από το φοβερό αυτό θέμα. Χάνουν τη δύναμή τους, χάνουν την αξία τους, γι’ αυτό γίνονται ένας ακατάσχετος λογοχείμαρρος, χωρίς να μπορούν να δώσουν όλο το ανατριχιαστικό περιεχόμενο των πράξεων. Γι’ αυτό ας αφήσουμε τα ίδια τα παιδιά να μιλήσουν.
Εμείς όλοι όσοι αισθανόμαστε μια τίμια καρδιά να χτυπάει στα στήθη μας, ας βγάλουμε ανατριχιάζοντας τα συμπεράσματά μας:
Κύριε Διευθυντά,
Σας παρακαλούμε να δημοσιεύσετε την επιστολή μας αυτή που είναι μια έκκληση συγγνώμης προς τον Ελληνικό Λαό που εμείς τα ανήλικα παιδιά του τον αποκηρύξαμε κάτω από συνθήκες ενός ανείπωτου μαρτυρίου στο «Αναμορφωτήριο» της Κηφισίας και σύγκαιρα ένας όρκος απέραντης πίστης στα ιδανικά της λευτεριάς, της αλήθειας και του δίκιου. Και ακόμα είναι μια καταγγελία: Ένα αμείλικτο κατηγορώ για τους δήμιους που εμπνεύσθηκαν, οργάνωσαν και εξετέλεσαν το τρομερό έγκλημα του αφανισμού, της ψυχικής εξουθένωσης και της σωματικής και ηθικής καταστροφής χιλιάδων παιδιών της Ελλάδας, έγκλημα που θα στιγματίσει την ανθρώπινη ιστορία. Ας κρίνει ο Ελληνικός λαός  και η παγκόσμια κοινή γνώμη αν είναι δυνατόν ποτέ ανθρώπινος νους να φανταστεί μια τέτοια περίπτωση εγκληματικού σαδισμού και ψυχικής διαστρέβλωσης, αν είναι δυνατόν τα τέρατα αυτά να φέρουν τον τίτλο του ανθρώπου και να εξακολουθούν να είναι μέλη μιας πολιτισμένης κοινωνίας. Δήμιοι και βασανιστές επαγγελματίες, δολοφόνοι και σαδιστές πωρωμένοι που μαθήτευσαν στα σχολεία της Γκεστάπο και των Ες-Ες, ρίχθηκαν πάνω στα παιδικά μας κορμιά για να κορέσουν τα βρωμερά τους ένστικτα. Μα… ας μιλήσουν τα γεγονότα.
Από τις αρχές του 1948 η διεύθυνση του Αναμορφωτηρίου εγκαινίασε την πολιτική του αφανισμού με τη μέθοδο της πείνας. Σάπιες σαρδέλες, λαχανίδες, πατάτες νερόβραστες και όσπρια σκουληκιασμένα και τσάι με σταφιδίνη, ήταν το καθημερινό μας συσσίτιο. Μέρα με τη μέρα η ζωή μας γινόταν αφόρητη. Στις αρχές του Ιούνη περνάμε καινούρια φάση. Με επικεφαλής τον διευθυντή Μουζάκη, τους φύλακες Σκιζά, Ξυδέα, Βάλι, Νικήτα, Σιώρη, Κατσαμπούλα, Γούλα κλπ. και τους χίτες ποινικούς Λεμπέση, Σιγούρο, Καρδαμίτση, Χαλκιά, Λιβέρη, Σιγάλα και άλλους, μας συγκεντρώνουν στο προαύλιο, κάνουν κλοιό γύρω μας και με αφορμή ότι δήθεν δεν πήραμε το τσάι με σταφιδίνη, πέφτουν πάνω μας με κτηνώδικους αλαλαγμούς χτυπώντας αλύπητα με γκλομπς στο σωρό. Μια ώρα κράτησε το μακελειό και κάθε λεπτό της ένα κορμί έπεφτε ματωμένο, ενώ πάνω του συνέχιζε ο χορός των κανιβάλων με τις αρβύλες και τα ρόπαλα…
Άγρια βογγητά, πνιγμένες φωνές των δεκαπεντάχρονων αγοριών, ξέψυχες επικλήσεις των λαβωμένων ζεστό το παιδικό αίμα που έτρεχε στη γη δεν στάθηκε μπορετό να κρατήσει το δολοφόνο χέρι των μεθυσμένων φονιάδων. Προσωπικά ο διευθυντής Μουζάκης κτυπά τον Βασίλη Βαλσαμίδη, τον ρίχνει αναίσθητο με ματωμένο πρόσωπο, ενώ σε λίγο χώνει το γκλομπ στο στόμα του Λ. Ανεστόπουλου τόσο δυνατά που του σπάει τα δόντια. Φωνάζει το φύλακα Σχίζα να κτυπά με το ρόπαλο και όχι με τις γροθιές. Αυτός γελώντας σαρδωνικά, γονατισμένος πάνω από το κουφάρι του νεαρού Παπαδημητρίου, του απαντά ότι θέλει να μάθει μποξ, ενώ του δείχνει τις γροθιές του που είναι κόκκινες από το αίμα. Ο Παπαδημητρίου έκανε συνεχείς αιμοπτύσεις κατοπινά και κουφάθηκε. Ξετρελαμένα από τον πανικό τρέχουμε κάπου να κουρνιάσουμε, να ξεφύγουμε το μακελειό, μα παντού μάς βρίσκει η μανία του φονιά. Χιλιοματωμένους μας ρίχνουνε με κλωτσιές στο τσιμέντο της αυλής. Πάνω από τη σκάλα της βεράντας οι διάδρομοι γεμίζουν λιπόθυμα κορμιά. Τραβώντας από τα πόδια, ενώ σε κάθε σκαλοπάτι χτυπώντας το αναίσθητο ματωμένο κεφάλι μας, μας κατεβάζουν στα πειθαρχεία.
Το άλλο πρωί με ανοιχτές πληγές και μισοπεθαμένους, ο διευθυντής με τον αρχιφύλακα Ρήγα μας υποχρέωσαν με την απειλή του γκλομπ να κάνουμε μια ώρα το «σηκωθείτε- καθήστε». Από δω και πέρα κάθε στιγμή, κάθε λεπτό είναι μια ματωμένη σελίδα οργιαστικού εγκλήματος και απίθανου βασανισμού. Ο σκοπός τους ξεκάθαρος: να κάνουμε δήλωση. Χρησιμοποίησαν όλα τα μέσα, από την ψυχολογική βία των βασανισμών, την απειλή της εξόντωσης, με τρόπους αφάνταστα κτηνώδικους, το ηθικό κουρέλιασμα με τον αισχρό βιασμό του κορμιού και της ψυχής, με τελικό σκοπό τη δημιουργία του ομαδικού πανικού και του διαρκούς ψυχικού άγχους που θα μας μετέτρεπε σε κουρέλια, σωματικά και ηθικά, ένα άβουλο και ασυνείδητο κοπάδι πανικόβλητων ζώων, χωρίς καμιά αρχή και κανένα ανθρώπινο γνώρισμα, για να μας ρίξουν κατοπινά στο βούρκο της διαφθοράς και της ατίμωσης με πρώτο σκαλοπάτι την ντροπιασμένη δήλωση. Οποιαδήποτε ώρα της νύχτας άνοιγαν τους θαλάμους και έπαιρναν όσους και όποιους θέλανε. Απ’ την πόρτα και σ’ όλο το μήκος του διαδρόμου παραταγμένοι οι Χίτες, ποινικοί και οι φύλακες παίζανε το αγαπημένο τους παιχνίδι – όπως λέγανε- το «Μπαλόνι». Με κλωτσιές στην κοιλιά, γροθιές και γκλομπς, ο καθένας φρόντιζε να μεταβιβάζει το «Μπαλότι» που ήταν το ματωμένο κορμί μας στον επόμενο βασανιστή για να συνεχιστεί ως τον τελευταίο στην πόρτα του διευθυντή, που όμως σπάνια φτάναμε, αφού στο μεταξύ είχαμε πέσει αναίσθητοι. Σ’ έναν κουβά με βρωμιές βουτούσαν το κεφάλι μας για να μας μπάσουν στο γραφείο. Ο Μουζάκης μάς έδειχνε το χαρτί της δήλωσης. Στην άρνησή μας, καινούριος κατακλυσμός από χτυπήματα επακολουθούσε, στο διάδρομο παιζόταν πάλι το “Μπαλόνι” για να καταλήξουμε τελικά στα πειθαρχεία, όπου είχαν στήσει το στρατηγείο τους οι άσοι τους, βασανιστές Λεμπέσης, Λιβέρης, Σιγούρος κλπ., ποινικοί χίτες, με την καθοδήγηση και παρουσία του υπαρχιφύλακα Ρήγα, των φυλάκων Νικήτα, Σιώρη και άλλων. Το όργιο έφτανε στο κατακόρυφο. Δεμένους στη φάλαγγα, μας χτυπούσαν με τη σειρά με βάρδιες, με ρόπαλα, με συρματόσχοινα και με κάλτσες γεμάτες τσιμέντο. Στο στόμα μάς έχωναν σφουγγαρόπανα για να μη φωνάζουμε και κομμάτια σαπούνι που έπρεπε να τα φάμε σε ορισμένα λεπτά. Μας γύμνωναν και μας έκαιγαν τα γεννητικά όργανα με τσιγάρα και κάρβουνα. Έχωναν μέσα στο αποχετευτικό έντερο γκλομπς και αναμμένα τσιγάρα. Ολόκληρες νύχτες κρατούσε το μαρτύριο. Γυμνούς, αναίσθητους με χιλιοματωμένα και σπαραγμένα κορμιά μάς πέταγαν κατοπινά στα πειθαρχεία ή μας ξάπλωναν μισοπεθαμένους στους διαδρόμους ως το πρωί για να μας δουν οι άλλοι όταν θα βγουν από τους θαλάμους με σκοπό να ασκήσουν ψυχολογική πίεση και να τους τρομοκρατήσουν. Στους θαλάμους οι χίτες βασανιστές που σκόπιμα είχε βάλει η διεύθυνση μας ξυπνούσαν οποιαδήποτε ώρα της νύχτας, μας υποχρέωναν να τραγουδάμε χίτικα τραγούδια, ξεσκίζοντας τα μάγουλά μας και το λαιμό μας με γυαλιά, πιρούνια κ.α. Μας χτυπούσαν με σανίδες και μας ξεγύμνωναν για να κάνουν πραγματογνωμοσύνη, όπως έλεγαν, αν είμαστε κορίτσια ή αγόρια. Στο τέλος κάπνιζαν χασίς κι έπαιρναν τους μικρότερους για να «κοιμηθούνε» μαζί τους.
Στο προαύλιο χρησιμοποιούσαν το λιντσάρισμα. Βογκούσε η φυλακή απ’ άκρη σ’ άκρη από τον σπαραγμό και την οδύνη εκατοντάδων παιδιών. Μας έδεναν στα συρματοπλέγματα ολόκληρη μέρα μέσα στο αυγουστιάτικο λιοπύρι και τη νύχτα μάς έκλειναν στο μπουντρούμι με μοναδική τροφή σαρδέλες χωρίς νερό… Μας έραβαν ταινίες στην πλάτη και το στήθος που από τη μια μεριά έγραφαν τα ονόματά μας αλλαγμένα με κατάληξη σλαβική, λ. χ. Τερλιμπάκος – Τερλιμπακόφ, Παρράς – Παρόφσκι, Μαλιάγκας – Μαλιγκόφ, Μάντζος – Μαντζόφ και από την άλλη τη λέξη “Βούλγαρος”, με την υποχρέωση να τη φοράμε και στον ύπνο μας ακόμα. Μας διοχέτευαν ηλεκτρικό ρεύμα για να μας παραλύουν το νευρικό σύστημα. Μας υποχρέωναν ύστερα απ’ αυτή την τρομερή κατάσταση και τη φοβερή εξάντληση να δίνουμε 450 γραμμάρια αίμα κάθε φορά για το μέτωπο. Ζωντανά πτώματα μας έσερναν στα κρεββάτια της αφαίμαξης και μας μυζούσαν τις λίγες σταγόνες ζωής που μας είχαν αφήσει. Μια χαρακτηριστική περίπτωση σε αναρίθμητες άλλες, Για το 17χρονο αγόρι Α. Παπαγιάννη, τραυματία από το βόλι του Σούρλα και σκελετωμένο από τα βασανιστήρια, οι γιατροί του Ερυθρού Σταυρού είπαν να μην του πάρουν. Ο διευθυντής Μουζάκης τον έσφιξε ο ίδιος στο κρεββάτι και έδωσε διαταγή να γίνει η αφαίμαξη γιατί είναι «Βούλγαρος» και όταν λιποθύμησε είπε γελώντας: «Πάρτε τον και δώστε του ένα κύπελλο γάλα, να συνέλθει, τόσο αξίζει το αίμα του».
Μα τα κτήνη εκτός απ’ όλα αυτά χρησιμοποίησαν και τη μέθοδο του ανήθικου βιασμού και της ασέλγειας, για να μας κουρελιάσουν το ηθικό, να μας αφαιρέσουν κάθε ανθρώπινη σκέψη, πράγμα που θα τους διευκόλυνε στον σκοπό τους, να μας λυγίσουν και ακόμα για να ικανοποιούν το διαστρεβλωμένο σεξουαλισμό τους. Οι αποθήκες, τα μαγειρεία, το μπάνιο, τα πειθαρχεία μα και οι θάλαμοι ακόμα, είχαν μετατραπεί σε χαρέμια από τους χίτες βασανιστές Λεμπέση, Καρδαμίτσα, Σγούρα κλπ., από τον υπαρχιφύλακα Ρήγα και τους φύλακες Σχίζα και Βάλλις που οργάνωναν την όλη κίνηση. Με την απειλή του βασανισμού και την τρομοκρατία έπαιρναν από τους θαλάμους τη νύχτα αγόρια μικρά και μεγάλα, διαλέγοντας τα ομορφότερα και τα βίαζαν ομαδικά. Ήταν τέτοιο το όργιο της ασέλγειας ώστε μέσα σε μια νύχτα το 14χρονο παιδί Καλύβα Κωνσταντίνο από τη Ρούμελη, έπαθε ακατάσχετη αιμορραγία και έξοδο του εντέρου. Οι φύλακες Σχίζας και Βάλλις πιάστηκαν και αναφέρθηκαν στην διεύθυνση του αναμορφωτηρίου χωρίς καμιά συνέπεια. Ο υπαρχιφύλακας Πασσαδάκης συνέλαβε επ’ αυτοφώρω τον χίτη βασανιστή Καρδαμίτσα χωρίς να του γίνει παρατήρηση. Ήταν τόση η κυριαρχία των δημίων στην φυλακή σαν όργανα του Μουζάκη, που τελικά ο βιαστής κατηγόρησε τον υπαρχιφύλακα σαν αριστερό και συκοφάντη. Σ’ άλλη περίπτωση κατηγόρησε και έστειλαν στο στρατοδικείο τον δάσκαλο της φυλακής. Κυνήγησαν στο προαύλιο έναν ιεροκήρυκα γιατί είπε πως τα χίτικα τραγούδια δεν ήταν εθνικά και θρησκευτικά. Και όταν κάτω από τις συνθήκες αυτές αρχίσαμε να υπογράφουμε την άτιμη δήλωση, τότε μας έσπρωχναν πάλι με το ξύλο και την απειλή να κτυπήσουμε εκείνους που δεν είχαν λυγίσει ακόμα για να μας φτιάξουν και μας δήμιους και βασανιστές, που σε καμιά περίπτωση δε θα μπορούσαμε πια να ζητήσουμε και να πάρουμε τη συγνώμη του λαού μας.
Και το μαρτύριο εξακολουθούσε και όλα αυτά για να κάνουνε δήλωση, να αναμορφωθούμε και να γίνουμε τίμιοι «Εθνικόφρονες» Έλληνες!!! Με το βασανισμό, τη διαφθορά, με το χασίς και το έγκλημα και την ασέλγεια!!! Κάθε έννοια πολιτισμού καταρρακώθηκε, κάθε αντίληψη ανθρωπιάς και ηθικής και κοινωνικής αξιοπρέπειας γκρεμίστηκε μέσα στην άγρια και πρωτόγονη ζούγκλα του αναμορφωτηρίου της Κηφισιάς. Σ’ όλα τα σανατόρια, τις φυλακές και τα ψυχιατρεία της χώρας ζωντανοί μάρτυρες ενός φρικιαστικού ματωμένου οργίου, που μπροστά στο μέγεθος της εγκληματικότητάς του ωχριούν η Ιερή Εξέταση και η Μέρλιν, υψώνουν αντάμα με τη δική μας ραγισμένη φωνή της ποδοπατημένης και προπυλακισμένης ζωής που σπάραξαν τα αγρίμια του ολέθρου. Και τώρα με βουρκωμένα τα μάτια της ψυχής έχοντας απόλυτη επίγνωση της ευθύνης μας σαν νέων ανθρώπων απλώνουμε το χέρι στον Ελληνικό Λαό, τον βασανισμένο λαό μας, ζητώντας την συγγνώμην του. Απλώνουμε το χέρι για να δώσουμε ακόμα τον μεγάλο μας όρκο της πεισματάρικης προσήλωσής μας στα ιδανικά της αλήθειας, της Δημοκρατίας και της Ειρήνης. Κάνοντας γνωστά και καταγγέλοντας σ’ ολόκληρη της δημοκρατική ανθρωπότητα το αφάνταστο και ανήκουστο έγκλημα που έγινε σε βάρος μας απ’ τα τέρατα του ελληνικού νεοφασισμού, διακηρύσσουμε πως δεν αναγνωρίζουμε ούτε θ’ αναγνωρίσουμε ποτέ την ντροπιασμένη δήλωση μετανοίας που μας απέσπασαν κάτω από συνθήκες τρομοκρατικής, σωματικής και ψυχικής βίας.
Σας ευχαριστούμε οι:
Μάντζιος Ελευθ. ετων 23, Λάρισα
Μαλιόγκας Ευάγ. ετών 22, Τύρναβος Λαρίσης
Ντουμάνης Παρ., ετών 22 Βέρροια
Ευσταθίου Γεώργ., ετών 23, Παλαιοβράχα Λαμίας
Σαββίδης Γεώρφ., ετών 23, Νέα Πέλλα Γιαννιτσών
Μυλωνάς Δημήτρ., ετών 22, Βόλος
Γεωργακάκης Γαβριήλ, ετών 23, Κριθιά Λαγκαδά
Γερλιμπάκος Ανδρ., ετών 22, Μεγαλόβρυσο Αγιάς Λαρίσης
Παπαγιάννης Αθαν., ετών 22, Γερακάρι Καλαμπάκας Τρικάλων
Παρράς Αθ., ετών 23, Κονιατσή Ελασώνος Λαρίσης
Σουλεμετζίδης Χρ., ετών 22, Κατερίνη
Παρράς Ιωαν., ετών 23, Κονιατσή Ελασώνος Λαρίσης
Κεχαγιάς Ευάγγ., ετών 23, Καστανερή Γουμενίτσας Κιλκίς
Παπανίκος Αθαν., ετών 22, Ελατοχώρι Κατερίνης
Παπαστεργίου Βασίλ., ετών 22, Βεργίνα Βερροιας, Μακεδονία
Χρυσαφής Γιάννης, ετών 23, Ρηξάρι Εδέσης
Μάρκου Μανώλης, ετών 22, Πολυπόταμος Φλωρίνης
Μακρής Κώστας, ετών 23, Βέρροια
Δεληδημήτρης Νικολ., ετών 23, Αμύγδαλα Κοζάνης
Στεφάνου Κώστας, ετών 22, Σέρβια Κοζάνης
Βασιλειάδης Παν., ετών 22, Νότια Αδρέας
Λαμπροθανάσης Κωνστ. ετών 22, Χειλιαδού Λαμίας
Ρήνας Αθαν., ετών 23, Ζωργιανό Δωρίδας
Κυριακίδης Θεόδ., ετών 22, Παλιό Αγιονέρι Θες/νίκης
Μπαντουδάκης Ιωάνν., ετών 22, Ποταμίδα Κισσάμου Κρήτης
Φυλακές «Καλάμι» (Ιτζεδίν)
8 Ιουλίου 1950
Είναι ΧΡΕΟΣ ΤΙΜΗΣ, να βρούμε τι απέγιναν αυτά τα παλικάρια, όποιος γνωρίζει ας μας ενημερώσει. Όποιος μπορεί ας βοηθήσει στην αναζήτηση…
ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΠΟΓΟΝΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΙΤΖΕΔΙΝ
Ακολουθήστε την σελίδα μας, ενημερωθείτε και ενημερώστε… Ιτζεδίν απόγονοι πολιτικών κρατούμενων των Φυλακών Καλαμίου
Οι απόγονοι των Πολιτικών Κρατούμενων των Φυλακών Καλαμίου αναλαμβάνουμε πρωτοβουλία για τη διάσωση και την αξιοποίηση του ιστορικού αρχείου αλλά και του ιστορικού χώρου του Ιτζεδίν. Επιδιώκουμε να συμβάλουμε στη διάδοση της ιστορικής αλήθειας του αγώνα των προγόνων μας. Θερμή παράκληση, όσοι διαθέτουν οτιδήποτε που να έχει σχέση με τον αγώνα των γονιών μας, προσωπικές μαρτυρίες, φωτογραφικό υλικό, ηχητικό, βίντεο, γράμματα, βιβλία, σημειώσεις, ποιήματα ή ό,τι άλλο, που να προέρχεται τόσο από την περίοδο της κράτησής τους, όσο και από την μετέπειτα ζωή τους, να μας τα αποστείλετε στο ακόλουθο e-mail: newstarcine@gmail.com. Είναι αναγκαία, όσο ποτέ άλλοτε, η ευαισθητοποίηση Αρχών και φορέων προς την κατεύθυνση της αποδέσμευσης του Ιτζεδίν από την ΕΤ.Α.Δ. (Εταιρεία Ακινήτων του Δημοσίου) και της εξασφάλισης των απαραίτητων πόρων για τη διάσωση, την ανάδειξη και τη μετατροπή του σε χώρο πολιτισμού και διδασκαλίας της σύγχρονης Ιστορίας του τόπου μας. Έναν χώρο ανοιχτό και επισκέψιμο καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου, ο οποίος θα μπορούσε να λειτουργήσει ως μουσείο, αλλά και να φιλοξενήσει συνέδρια, εκθέσεις και ποικίλες εκδηλώσεις εκπαιδευτικές και πολιτιστικές. Ας νοιαστούμε για να κρατήσουμε ζωντανή την ιστορική μνήμη στους καιρούς των μεγάλων εκπτώσεων, που η πολιτισμική και εθνική μας ταυτότητα δοκιμάζονται με κίνδυνο την παρακμή και την εξαφάνιση κάθε στοιχείου που μας χαρακτηρίζει ως λαό.

Μια εμπειρία. Μια ιστορία. Μια μνήμη. «Από τη Γη στον Ουρανό»

Μια εμπειρία. Μια ιστορία. Μια μνήμη.
«Από τη Γη στον Ουρανό»

Σκηνοθεσία: Cemil Güngören, Ozer Inal, Ozcan Ulucan, Σενάριο: Cemil Güngören, Erdal Atas, Ozer Inal
Παραγωγή: Urfuk Demirbilek, YCKM Sinema Colectivi 2019, Γλώσσα: Τούρκικα, Υπότιτλοι: Ελληνικοι, Διάρκεια: 52’
ένα εκπληκτικό ντοκιμαντέρ από την ΑΝΑΤΟΛΙΑ /σε πρώτη προβολή από 19/9/19
ΔΙΑΝΟΜΗ NEW STAR

Σύνοψη

Mε αυτό το ντοκιμαντέρ πραγματευόμαστε την αντανακλάση στο σήμερα των επαναστατικών πράξεων της τοπικής αυτοδιοίκησης μέσα από ιστορικές πρακτικές. Αναλύσαμε τις πρακτικές των Φάτσα, Χόπα, Σαμανδά, Άμεδ, Οβάτζικ, Χόζατ, Μάζγκιρτ, Μαρινελάδα της Ισπανίας και του MST (του κινήματος των Ακτημόνων της Βραζιλίας),
από την οικονομική, βουλευτική, αρχιτεκτονική, πολιτιστική, καλλιτεχνική, οικολογική πλευρά καθώς και από την πλευρά των γυναικών.

Δεν είναι εύκολο να συζητάει και να γράφει κανείς για την εναλλακτική τοπική αυτοδιοίκηση, που δεν περιορίζεται μόνο στην επαναστατική λαϊκιστική τοπική αυτοδιοίκηση, αλλά και σε άλλα. Συνεπάγεται στο να έχει κανείς βαθιά γνώση του ιστορικού υπόβαθρου και των επίκαιρων πρακτικών σε διεθνή κλίμακα.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Οπως λέει ο Σωκράτης: «εκείνος που θέλει να ταρακουνήσει τον κόσμο, ας ταρακουνήσει πρώτα τον εαυτό του». Πρέπει να έχει κανείς μια ολιστική προοπτική τόσο για τις ιστορικές πράξεις και διεθνείς πρακτικές όσο και για την οικονομία, τα συμβούλια, την αρχιτεκτονική, τον πολιτισμό, την τέχνη, την οικολογία, τη θέση της γυναίκας κτλ.
Σε αυτόν τον τομέα είναι αδύνατον να προχωρήσουμε με αφηρημένες αξιώσεις λέγοντας απλά: «ένας άλλος κόσμος είναι δυνατός » και να μας αρκεί αυτό.
Είμαστε υποχρεωμένοι να ξεκινήσουμε τον αγώνα για την αλλαγή του κόσμου, από τους καταπιεσμένους ανθρώπους ξεκινώντας από την τοπική βάση.
Μόνο έτσι μπορούμε να δημιουργήσουμε τα μέσα για να εξηγήσουμε την εναλλακτική μας λύση μπροστά στην καπιταλιστική αγριότητα.

Πώς;
Η τοπική αυτοδιοίκηση, που είναι μία από τις σημαντικές στάσεις στην διαδρομή προς την εξουσία των καταπιεσμένων ανθρώπων απέναντι στον καπιταλισμό, είναι ένας σημαντικός μοχλός στο να ανήκει στις μάζες ο λόγος, η εξουσία και η λήψη των αποφάσεων.
Οπότε εκείνοι που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο σύμφωνα με την «11η θέση» είναι υποχρεωμένοι να δημιουργήσουν εναλλακτικά μοντέλα από διοικητική και πολιτική άποψη, σε πόλεις που δέχονται επίθεση από το καπιταλιστικό κεφάλαιο.
Αν και κάποιοι αδιαφορούν απέναντι σε αυτή την υποχρέωση, δεν πρέπει να υποτιμώνται οι μετασχηματιστικές συνέπειες μιας σοσιαλιστικής τοπικής αυτοδιοικητικής πολιτικής. Γιατί αυτή η δυνατότητα διευρύνει την αντιπροσώπευση της βάσης και την κοινωνικοποιεί.

Πόσο ελκυστική είναι η Τεχνητή Νοημοσύνη που αναγνωρίζει συναισθήματα

;



Στη γνωστή στους φίλους της επιστημονικής φαντασίας σειρά «Ταξίδι στ' αστέρια: Η Επόμενη Γενιά» («Star Trek: The Next Generation»), ο Data, ένα ανδροειδές με προηγμένη Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ), αλλά χωρίς συναισθήματα, θέλει να αποκτήσει και αυτήν την πλευρά της προσωπικότητας ενός ανθρώπου, με πολλά επεισόδια να έχουν αναφορές στην προσπάθεια του δημιουργού του να κατασκευάσει ένα ηλεκτρονικό τσιπ (ολοκληρωμένο κύκλωμα) συναισθημάτων. Μπορεί το «τσιπ συναισθημάτων» όπως και η γενική ΤΝ να είναι ακόμη αντικείμενο της επιστημονικής φαντασίας, αλλά η αναγνώριση των ανθρώπινων συναισθημάτων από ειδικές μορφές ΤΝ είναι ήδη πραγματικότητα. Η τεχνική της μηχανικής μάθησης έχει ήδη επιτρέψει την κατασκευή λογισμικού που μπορεί να επεξεργαστεί τα ανθρώπινα συναισθήματα, να «διαβάσει» μικροεκφράσεις της γλώσσας του σώματος καλύτερα κι από τους ανθρώπους και γενικά να καταλογογραφήσει τι συμβαίνει συναισθηματικά μέσα σ' έναν άνθρωπο, απλώς σαρώνοντας το πρόσωπό του.
Διαφημιστές και άλλοι «άνθρωποι της αγοράς» από την πρώτη στιγμή αξιοποίησαν την τεχνολογία αυτή. Για παράδειγμα, η «Coca-Cola» προσέλαβε την εταιρεία «Affectiva», που προωθεί λογισμικό αναγνώρισης συναισθημάτων, ώστε να ρυθμίσει με μεγαλύτερη ακρίβεια τις διαφημίσεις της. Οπως συνήθως, τα χρήματα είναι που οδηγούν αυτήν την όχι και τόσο «ευγενή» αναζήτηση: Η έρευνα δείχνει ότι οι διαφημίσεις που πυροδοτούν έντονες συναισθηματικές αντιδράσεις είναι πιο αποτελεσματικές από εκείνες που χρησιμοποιούν λογικές ή πληροφοριακές προσεγγίσεις. Η αναγνώριση συναισθημάτων μπορεί θεωρητικά να χρησιμοποιηθεί για τον προσδιορισμό τιμών και το μάρκετινγκ με τρόπους που πριν ήταν αδιανόητοι. Καθώς στέκεστε μπροστά από έναν αυτόματο πωλητή, πόσο διψασμένος ή διψασμένη φαίνεστε; Οι τιμές των αναψυκτικών θα μπορούσαν να αλλάζουν ανάλογα. Πεινασμένος; Τα σάντουιτς ίσως γίνουν ακριβότερα.
Η τεχνολογία αυτή είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα χρησιμοποιηθεί μαζί με τους αλγόριθμους αναγνώρισης προσώπων. Καθώς μπαίνετε σε ένα κατάστημα, οι κάμερες θα συλλαμβάνουν την όψη σας, θα σας ταυτοποιούν και θα ανασύρουν τα δεδομένα που σχετίζονται με εσάς από τις βάσεις δεδομένων. Ο πωλητής θα δέχεται διακριτικά σύντομες συμβουλές (π.χ. μέσω ακουστικού) για το πώς να σας πείσει να αγοράσετε εκείνο το πουλόβερ. Ισως απευθυνθεί στον εγωισμό σας, ίσως στις ανασφάλειές σας, ίσως σας προσφέρει αξεσουάρ και άλλα ταιριαστά είδη ρουχισμού, ενώ την ίδια ώρα μηνύματα με κουπόνια προσφορών θα αρχίσουν να εμφανίζονται στο κινητό σας. Να ένα κουπόνι προσφοράς γι' αυτήν ακριβώς την μπλούζα ή τη γραβάτα. Αν πάλι είστε χαρακτηρισμένος ως κάποιος που απλώς κοιτάζει και δεν αγοράζει, ή κάποιος που έχει περιορισμένα οικονομικά, ίσως να σας αγνοήσουν ή και να βάλουν την ασφάλεια του καταστήματος να σας παρακολουθεί.
Μια από τις δυνατές χρήσεις και σχεδόν αναπόφευκτη στον καπιταλισμό, είναι η αξιοποίηση του λογισμικού αναγνώρισης συναισθημάτων για τον εντοπισμό ανθρώπων που έχουν «ανεπιθύμητες» συμπεριφορές. Οπως συνήθως, από τις πρώτες θα είναι οι εφαρμογές για ζητήματα ασφάλειας. Σε πρόσφατη συναυλία διάσημης Αμερικανίδας τραγουδίστριας, χρησιμοποιήθηκε λογισμικό αναγνώρισης προσώπων για τον εντοπισμό πιθανών ταραχοποιών. Το λογισμικό αυτό ήδη αναπτύσσεται σε αεροδρόμια των ΗΠΑ και είναι ζήτημα χρόνου πριν αρχίσει να κάνει περισσότερα από τον εντοπισμό γνωστών κινδύνων για την ασφάλεια και άλλων ενοχλητικών. Ποιος φαίνεται πολύ νευρικός; Ποιος δείχνει ένοχος με τη συμπεριφορά του;
Η Ευρωπαϊκή Ενωση δοκιμάζει ένα είδος «εικονικού πράκτορα» που θα τοποθετηθεί στα σύνορά της και θα χρησιμοποιεί κάτι που ορισμένοι ονόμασαν «ΤΝ ανίχνευσης ψεύδους». Ανάλογα συστήματα αναπτύσσονται και από την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Πόσο μακριά είναι η ώρα που οι εταιρείες θα αρχίσουν να μετράνε αν οι πωλητές τους χαμογελάνε επαρκώς; Το πρόσφατο στη χώρα μας παράδειγμα στελέχους σούπερ μάρκετ, που απαιτούσε ο υπάλληλος των 300 ευρώ να χαμογελά στους πελάτες είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα ενδιαφερόμενου για μια τεχνολογία μέτρησης του χαμόγελου των εμποροϋπαλλήλων.
Ισως σε άλλες κοινωνικές συνθήκες, η αναγνώριση συναισθημάτων από τις μηχανές να 'βρισκε κάποιες θετικές χρήσεις. Αλλά στις συνθήκες του εκμεταλλευτικού συστήματος, εκείνοι που προωθούν τέτοιες τεχνολογικές εξελίξεις τείνουν πάντα να υπερτιμούν τα θετικά και να υποβαθμίζουν τα αρνητικά τους. Η ΤΝ που αναγνωρίζει συναισθήματα, στις σημερινές συνθήκες μπορεί να γίνει ένα ακόμη όπλο κοινωνικού ελέγχου.

Και ΜΚΟ στην υπόθεση εκμετάλλευσης της Σελήνης





Καλλιτεχνική απεικόνιση σεληνιακής βάσης που θα κατασκευάζεται επιτόπου με εκτυπωτή 3D
Καλλιτεχνική απεικόνιση σεληνιακής βάσης που θα κατασκευάζεται επιτόπου με εκτυπωτή 3D
Δεν είναι μόνο τα μονοπώλια και τα κράτη τους που εκδηλώνουν ενδιαφέρον και βλέψεις για οικονομικές (βιομηχανικές, τουριστικές, έρευνας και ανάπτυξης) δραστηριότητες στη Σελήνη, τόσο σε αυτήν την ίδια, όσο και ως ενδιάμεσο σταθμό ευκολότερης πρόσβασης προς αστεροειδείς με πολύτιμα ορυκτά. Ενδιαφέρον να παίξει ρόλο στην υπόθεση αυτή εκδηλώνει και μια διεθνής Μη Κυβερνητική Οργάνωση, που συστάθηκε το 2017, για να προωθήσει την πρόταση δημιουργίας μόνιμων εγκαταστάσεων στη Σελήνη. Πρόκειται για τη διεθνή ΜΚΟ «Σύνδεσμος Σεληνιακού Χωριού» («Moon Village Association»), με έδρα τη Βιέννη και μέλη από τη βιομηχανία, από πανεπιστήμια, από ερευνητικά κέντρα, εκπροσώπους κυβερνήσεων, μεμονωμένους ειδικούς και άλλους ενδιαφερόμενους, από 39 χώρες. Ιδιαίτερα ενεργός στο πλαίσιο του «Συνδέσμου» είναι ο Κυπριακός Οργανισμός Εξερεύνησης Διαστήματος (CSEO).
Αυτή η ΜΚΟ έχει την ηθική και υλική υποστήριξη του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA) και του γενικού του διευθυντή Γιόχαν Ντίτριχ Βέρνερ. Κατά τον Βέρνερ και τη ΜΚΟ το θέμα έχει ως εξής: Χωρίς τον ψυχρό πόλεμο, η αποστολή «Απόλλων 11» δεν θα είχε πραγματοποιηθεί ποτέ. Η ανάγκη να νικήσουν τους Σοβιετικούς στην κούρσα προς τη Σελήνη (με την ΕΣΣΔ να έχει πετύχει αλλεπάλληλες πρωτιές στην εξερεύνηση του Διαστήματος) και να αποδείξουν την ανωτερότητα της τεχνολογίας των ΗΠΑ (που είχε αρχίσει να αμφισβητείται από εχθρούς και φίλους), ώθησε το αμερικανικό Κογκρέσο να αφιερώσει για τις ανάγκες της NASA το 1966, σχεδόν το 4,5% του κρατικού προϋπολογισμού (οι ΗΠΑ είχαν μεγαλύτερες οικονομικές δυνατότητες λόγω της θέσης τους στην κορυφή της ιμπεριαλιστικής πυραμίδας και της δυνατότητας που τους έδινε να εκμεταλλεύονται ληστρικά ιδιαίτερα τις χώρες του λεγόμενου «τρίτου κόσμου»). Ωστόσο, τρία χρόνια μετά την προσελήνωση (1969), η NASA δεν έλαβε ποτέ πια περισσότερο του 2%, ενώ από το 2010 και ύστερα, η χρηματοδότησή της περιορίστηκε στο 0,5% του προϋπολογισμού. Σήμερα το εθνικό γόητρο δεν είναι επαρκές κίνητρο για τις περισσότερες χώρες ώστε να προχωρήσουν μόνες τους στο Διάστημα. Αν πρόκειται να ταξιδέψουμε και πάλι σε ένα άλλο ουράνιο σώμα, αυτό θα πρέπει να το κάνουμε από κοινού, λένε ESA και «Σύνδεσμος Σεληνιακού Χωριού».

Αλλη εκδοχή του «Σεληνιακού Χωριού» και των διαστημοπλοίων εξυπηρέτησής του
Αλλη εκδοχή του «Σεληνιακού Χωριού» και των διαστημοπλοίων εξυπηρέτησής του
Παρότι ο ESA έχει το δικό του πρόγραμμα για τη Σελήνη, όπως άλλωστε και οι διαστημικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, της Κίνας, της Ρωσίας και άλλων κρατών, σύμφωνα με τον Βέρνερ καθένας μπορεί να συμβάλει στο «Σεληνιακό χωριό» «είτε με υπηρεσίες μεταφορών, εξόρυξη, τουρισμό, επιστημονική έρευνα, ανάπτυξη τεχνολογιών για επιτόπια αξιοποίηση πόρων, π.χ. του νερού στη Σελήνη για παραγωγή καυσίμων». Ο Βέρνερ είχε συναντήσεις με υπεύθυνους των διαστημικών υπηρεσιών πολλών χωρών για να συνεργαστούν για το «Σεληνιακό χωριό» και δηλώνει πως ελπίζει «ότι δεν θα είναι όπως τον παλιό καιρό, πηγαίνοντας προς τη Δύση και διεκδικώντας ένα κομμάτι γης. Ελπίζω ότι δεν θα έχουμε φράχτες στην επιφάνεια του φεγγαριού», λέει. Θεωρεί τη χρηματοδότηση το μεγαλύτερο εμπόδιο για την επιτυχία του «Σεληνιακού χωριού», ενώ απορρίπτει ως ανέφικτο το πρόγραμμα της NASA για επανδρωμένη αποστολή στον Αρη μέσα στην επόμενη δεκαετία.
Ογδοη ήπειρο της Γης χαρακτηρίζει τη Σελήνη ο πρόεδρος του ΔΣ και συνιδρυτής της ΜΚΟ, Τζιουζέπε Ρεϊμπάλντι, πρώην υψηλόβαθμο στέλεχος του ESA (η Σελήνη έχει επιφάνεια όση περίπου η έκταση της Αφρικής). Προς το παρόν, ο σκοπός της ΜΚΟ δεν έχει προχωρήσει πέρα από καλλιτεχνικές απεικονίσεις και μακέτες. Πριν από λίγες μέρες, ο Ρεϊμπάλντι ανακοίνωσε ότι μέσα στην επόμενη διετία θα κάνει μια πρώτη αποστολή φορτίου στη Σελήνη, που το κύριο περιεχόμενό του θα είναι ...κάμερες. Οι κάμερες θα φωτογραφίζουν και θα μαγνητοσκοπούν τη Γη, ώστε να συμβάλουν με τις εικόνες που θα μεταδίδουν στη δημιουργία ψυχολογίας ενότητας βλέποντας «το κοινό μας σπίτι».

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγές: «Scientific American», http://moonvillageassociation.org

ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΤΑΠΤΥΣΤΟ ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΟΥ ΕΥΡΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ





            Το ΚΚΕ καταγγέλλει το κατάπτυστο, αντικομμουνιστικό κοινό ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου, που υπογράφεται από τις πολιτικές ομάδες του Λαϊκού Κόμματος, των Σοσιαλδημοκρατών, των Φιλελεύθερων, των Πρασίνων και των Συντηρητικών Μεταρρυθμιστών.
            Στόχος αυτού του αντιδραστικού εκτρώματος είναι η νομιμοποίηση της απαγόρευσης των Κομμουνιστικών Κομμάτων και των κομμουνιστικών συμβόλων που έχει επιβληθεί σε μια σειρά κράτη - μέλη της ΕΕ, όπως τις Βαλτικές χώρες και αυτές του λεγόμενου Βίζενγκραντ, η γενίκευση της ποινικοποίησης και των διώξεων της κομμουνιστικής ιδεολογίας και της δράσης των λαϊκών δυνάμεων που παλεύουν μαζί με τους κομμουνιστές και αντιστέκονται στην αντιλαϊκή βαρβαρότητα.
            Διαστρέφει προκλητικά την Ιστορία, εξομοιώνει ανιστόρητα τον κομμουνισμό με τον φασισμό. Στρώνει το έδαφος στις φασιστικές συμμορίες και τις ακροδεξιές δυνάμεις που αναπτύσσονται στην Ευρώπη, αθωώνοντας το ναζισμό και τα φρικιαστικά εγκλήματά του.
            Στη μνήμη των λαών είναι ανεξίτηλα χαραγμένη η καθοριστική συνεισφορά της Σοβιετικής Ένωσης στη συντριβή του φασιστικού τέρατος, ποτισμένη με το αίμα εκατομμυρίων σοβιετικών ανθρώπων, οι ανυπολόγιστες θυσίες των κομμουνιστών, που πρωτοστάτησαν στο ηρωικό αντιστασιακό κίνημα ενάντια στο ναζιστικό ζυγό.
            Το Ευρωκοινοβούλιο αναδεικνύεται σημαιοφόρος του αντικομμουνισμού, που αποτελεί την επίσημη ιδεολογία της ΕΕ, προπομπός και απαραίτητο συμπλήρωμα της σκληρής αντιλαϊκής πολιτικής που επιβάλλει μαζί με τις αστικές κυβερνήσεις στα κράτη - μέλη της.
            Την Ιστορία την έχουν γράψει αμετάκλητα οι λαοί με τους αγώνες τους και δεν πρόκειται να την ξαναγράψουν με ψηφίσματα οι απολογητές του κεφαλαίου και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Όσοι ευρωβουλευτές ψηφίσουν αυτό το αντικομμουνιστικό κατασκεύασμα αναλαμβάνουν σοβαρή ευθύνη την οποία ο λαός μας θα κρίνει αυστηρά.

20 Σεπ 2019

Η οικονομία σε κρίση, ο πόλεμος σε άνοδο!



  • Τα τύμπανα πολέμου κτυπούν πιο δυνατά όταν τα τύμπανα της οικονομικής κρίσης κτυπούν συναγερμό!
  • Πώς να εξηγήσουμε, φαινομενικά ανεξήγητα πράγματα για τον πόλεμο που μας τριγυρίζει;


Για την τυπική αστική λογική οι πόλεμοι είναι αποτέλεσμα των αποφάσεων σοφών ή αφρόνων ηγετών. Είναι αυτοτελές φαινόμενο! Όλη η ιστοριογραφία τους κινείται στην περιγραφή των κινήσεων των ηγετών και των στρατών για να περιγράψουν την ιστορία των πολέμων.

Η μαρξιστική αντίληψη θεωρεί τους πολέμους σύγκρουση εθνικών, οικονομικών, κοινωνικών, ταξικών και ενδοταξικών συμφερόντων, τα οποία υπηρετούν οι ηγέτες και, για την υπεράσπιση ή επικράτηση, ετοιμάζουν ή εξαναγκάζονται να διεξάγουν πολέμους. Και οι ηγέτες και πρωτοπορίες του λαού και της εργατικής τάξης, όταν αναγκάζονται να καλέσουν σε πόλεμο, εξέγερση, επανάσταση,  για τα συμφέροντά του λαού και τις εργατικής τάξης το κάνουν, όχι για προσωπικές φιλοδοξίες ή ανταγωνισμούς. Σε κάθε περίπτωση πολέμου, πίσω του κρύβεται η εκμετάλλευση των λαών από τις κυρίαρχες τάξεις, οποιαδήποτε μορφή και αν λαμβάνουν.

Το πλέον χαρακτηριστικό της σχέσης πολέμων και (ταξικών - οικονομικών) συμφερόντων, είναι οι δύο παγκόσμιοι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι. Η κρίση του συστήματος οδηγούσε σε κανιβαλισμό των κεφαλαίων για τον έλεγχο του πλούτου του κόσμου, δια της εξόντωσης εκατομμυρίων λαού, ως μέσο εξουθένωσης του αντιπάλου.

Σήμερα τα τύμπανα πολέμου σαρώνουν τον μισό πλανήτη. Γίνεται ευρύτατη κίνηση ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, ώστε ο ένας να περικυκλώσει τον άλλο και να ετοιμαστεί για το «πρώτο πλήγμα». Γιατί γίνεται αυτό; Από άφρονες ηγέτες; Όχι φυσικά. Τα επιτελεία των ιμπεριαλιστών δεν αποτελούνται από άφρονες. Αποτελούνται από υψηλότατης ειδίκευσης επιστήμονες που υπηρετούν τεράστια κεφάλαια τα οποία στάζουν αίμα και ιδρώτα των λαών (υπεραξία-κέρδος) και απαιτούν, για την επιβίωσή τους, περισσότερο αίμα και ιδρώτα των λαών. Σε αυτό έχουν «ειδικευτεί» οι επιστήμονες και τα επιτελεία των ιμπεριαλιστών!

Αυτή είναι η αιτία των σημερινών τυμπάνων του πολέμου. Μετά από μερικές δεκαετίες «άνετης» εκτατικής ανάπτυξης του παγκοσμίου κεφαλαίου και πολεμικών περιορισμών που είχε από την ύπαρξη του σοσιαλιστικού στρατοπέδου, σήμερα λύθηκαν τα σχοινιά, αλλά δεν υπάρχει πλέον νέος «ζωτικός χώρος» για κέρδη ανταγωνιστικής επιβίωσης και κυριαρχίας, ούτε εκτατικά ούτε εντατικά. Τον κατανάλωσαν όλο και το σύστημα από το 2008 βρίσκεται σε βαθιά, εκδηλωμένη κρίση. Ποτέ δεν την ξεπέρασε, παρά τα όσα λέγονται.

Αιτία των νέων τυμπάνων πολέμου είναι η νέα όξυνση της οικονομικής κρίσης του συστήματος και η σύγκρουση επιβίωσης και κυριαρχίας των μεν κεφαλαίων πάνω στα δε. Θύματά τους οι λαοί που, εκτός από την κρίση, πληρώνουν και τον πόλεμο. Όπως πάντα.

Έρχεται, λοιπόν, νέα όξυνση της οικονομικής κρίσης και διεγείρεται ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος σε διάφορα σημεία του πλανήτη για την αρπαγή πλούτου και το ξαναμοίρασα των σφαιρών επιρροής και ελέγχου.

 Ο ΟΟΣΑ το αναφέρει εμμέσως, με.. σεμνό τρόπο!

«Καμπανάκι» ΟΟΣΑ για περαιτέρω επιβράδυνση της παγκόσμιας οικονομίας

Αιολικά-Ανεμογεννήτριες: Μύθοι και πραγματικότητες



Αν δεν καταλάβουμε «τι» και «γιατί», θα μας δουλεύει ο κάθε ΑΠΕτζής, η κάθε ειρηνοδίκης, ο κάθε Υπουργός του ΥΠΕΝ και ο κάθε παπαγάλος...  Για να καταλάβουμε, χρειάζεται λίγη προσπάθεια:

Τα αιολικά , στην σημερινή τους μορφή, είναι τεχνολογία του 1960 που δοκιμάστηκε στις πετρελαϊκές κρίσεις μεταξύ 1983 και 1987 και ενώ τότε απέτυχε, τα αιολικά και οι άλλες ΑΠΕ έγιναν υποχρεωτικά στην δεκαετία του 1990, με υποχρεωτικές επιδοτήσεις, με στόχο να μειωθούν οι ανθρωπογενείς εκπομπές CO2 από την χρήση ορυκτών καυσίμων.

25-30 χρόνια αργότερα υπάρχουν διαμορφωμένες απόψεις, αλλά και διεθνής εμπειρία για τα αιολικά. Το σημείωμα αυτό είναι η επιγραμματική παρουσίαση των απόψεων και της εμπειρίας, με όσο το δυνατόν λιγότερες τεχνικές λεπτομέρειες.

Α. Η άποψη που έχει ο πολύς κόσμος

Ο πολύς κόσμος νομίζει ότι :
  1. Τα αιολικά παράγουν πολλή και καθαρή ενέργεια
  2. Ο αέρας είναι το φθηνό, ατέλειωτο εγχώριο «καύσιμο»
  3. Τα αιολικά μειώνουν τις εκπομπές CO2 προς όφελος του Κλίματος της Γης
  4. Τα αιολικά βοηθούν στην απεξάρτηση από ορυκτά καύσιμα
  5. Τα αιολικά βοηθούν στην ενεργειακή ανεξαρτησία
  6. Τα αιολικά κάνουν καλό στο περιβάλλον
  7. Τα αιολικά είναι απάντηση στο πρόβλημα της ρύπανσης ή υγείας στην Πτολεμαΐδα
  8. Τα αιολικά είναι σαν τους παραδοσιακούς ανεμόμυλους
  9. Τα αιολικά μπαίνουν σε ξένες χώρες και επομένως πρέπει και σε εμάς
  10. Τα αιολικά είναι αειφόρα 
Η πραγματικότητα (στο τέλος αυτού του σημειώματος), είναι διαφορετική από αυτές τις απόψεις και υπάρχει σε έγκριτες μελέτες, σε αναφορές στα διεθνή ΜΜΕ και σε δηλώσεις επωνύμων.

Για να γίνει όμως κατανοητή η πραγματικότητα, χρειάζεται μία επισκόπηση του θέματος της «ηλεκτροδότησης», λίγη υπομονή, παρακαλώ:

Β. Λίγα βασικά για την «ηλεκτροδότηση»
  • Η ηλεκτροδότηση περιλαμβάνει την ηλεκτροπαραγωγή, την μεταφορά, την διανομή και την ζήτηση ρεύματος.
  • Η ζήτηση ρεύματος αλλάζει στο 24ωρο, εποχικά και διαχρονικά
  • Στην ηλεκτροδότηση υπάρχουν ορισμένοι απαρέγκλιτοι κανόνες, η παραβίαση των οποίων συνεπάγεται υποχρεωτικές διακοπές στην ηλεκτροδότηση:  1) η ηλεκτροπαραγωγή πρέπει να είναι πάντα ίση με την ζήτηση, 2) η τάση του ρεύματος (τα βολτ), πρέπει να είναι σταθερή, και 3) ειδικά η συχνότητα του ρεύματος (σε χερτζ) επίσης πρέπει να είναι σταθερή.
  • Τυπικά, η ηλεκτροπαραγωγή είναι με «μονάδες βάσης» που καλύπτουν την ζήτηση που υπάρχει περίπου συνέχεια και «μεταβλητές μονάδες» και «μεταβλητές μονάδες αιχμής» που καλύπτουν την μεταβλητή ζήτηση όπως πχ σε ώρες αιχμής. Αυτές οι συμβατικές μονάδες βάσης και αιχμής είναι «ελέγξιμες» (ή «ρυθμιζόμενες» ή «κατανεμόμενες») από τον διαχειριστή του συστήματος, όταν η ζήτηση τις χρειάζεται.
  • Γενικά, οι μεγάλες «μονάδες βάσης» λειτουργούν αποδοτικότερα, οικονομικότερα και «καθαρότερα» όταν λειτουργούν περίπου σταθερά (όπως το αυτοκίνητο σε αυτοκινητόδρομο σε σχέση με κίνηση πόλης). Παράγουν φθηνότερο ρεύμα, επειδή ακριβώς το τυπικά υψηλό αρχικό κόστος τους επιμερίζεται σε μεγάλη και μακροχρόνια ηλεκτροπαραγωγή. Τυπικά, οι μεγάλες μονάδες βάσης, παγκοσμίως, καίνε κάρβουνο ή είναι πυρηνικές. Πρόσφατα, καίνε και φυσικό αέριο. Χώρες όπως η Νορβηγία, οι ΗΠΑ και η Κίνα έχουν και υδροηλεκτρικές μονάδες βάσης.
  • Οι μικρότερες μεταβλητές μονάδες καίνε τυπικά φυσικό αέριο ή είναι υδροηλεκτρικές και σε λιγότερο συχνές περιπτώσεις, καίνε πετρέλαιο. Η ηλεκτροπαραγωγή, συνολικά, δεν χρησιμοποιεί πετρέλαιο. 
  • Το κόστος του ρεύματος είναι πολύπλοκο θέμα. Περιλαμβάνει τα σταθερά κόστη (κόστος μονάδων, γης και άλλων παγίων), μεταβλητά λειτουργικά κόστη (κυρίως καύσιμα και εργατικά) και «ρυθμιζόμενες χρεώσεις», που αφορούν άλλα κόστη λειτουργίας του συνολικού δικτύου, τα πιο γνωστά από τα οποία είναι η εξασφάλιση περίπου ενιαίου τιμολογίου στην χώρα, κάποιων διευκολύνσεων με κοινωνικά κριτήρια και πρόσφατα χρεώσεις που έχουν σχέση με ΑΠΕ. 
  • Το κόστος από μόνο του δεν αρκεί για την αξιολόγηση των επιλογών ηλεκτροδότησης. Οι επιλογές πρέπει να αντανακλούν την (μετρήσιμη) «ασφάλεια» και «επάρκεια» της ηλεκτροδότησης και τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις πολλές από τις οποίες είναι πραγματικές, αλλά μερικές είναι υποκειμενικές και διαστρεβλωμένες. Πιο λαϊκά, πρέπει να αξιολογούμε τι δίνουμε και τι παίρνουμε, για αυτό που δίνουμε.
Γ. Λίγα για την ηλεκτροδότηση με (μεταβλητές) ΑΠΕ

Οι ΑΠΕ είναι τυπικά τα αιολικά, τα φωτοβολταϊκά, τα μικρά υδροηλεκτρικά, η βιομάζα και άλλα εξειδικευμένα και εξεζητημένα. Και τα μεγάλα υδροηλεκτρικά είναι ΑΠΕ στον υπόλοιπο κόσμο, αλλά κάπως εμείς δεν τα αναφέρουμε. Σαν «ΑΠΕ» σε αυτό το σημείωμα, θεωρούμε τα αιολικά και τα φ/β που είναι μεταβλητές ΑΠΕ και τις παρενέργειές τους στο σύστημα ηλεκτροδότησης.
  • Οι ΑΠΕ, ασχέτως διαχρονικών βελτιώσεων, είναι τυπικά μεταβλητές με τον καιρό, και όχι με την ζήτηση. Από τις ΑΠΕ, ειδικά τα αιολικά, είναι και "στοχαστικά", δηλαδή τυχαία, όπως ο τυχαίος αέρας. Και δεν «ελέγχονται», ή δεν «κατανέμονται» από τον διαχειριστή του συστήματος.
  • Αντίθετα από αυτό που νομίζει πολύς κόσμος, το ρεύμα δεν αποθηκεύεται σε ποσότητα σημαντική για ένα δίκτυο ή με ανεκτό κόστος. Μερικές μορφές αποθήκευσης σαφώς και είναι τεχνικά εφικτές, αλλά το εφικτό, δεν είναι αναγκαστικά πρακτικό, ή συμφέρον.
  • Η μεταβλητότητα, η τυχαιότητα και η αδυναμία «κατανομής» σύμφωνα με την ζήτηση αντιμετωπίζεται με διάφορα τεχνικά και διοικητικά μέτρα και έτσι το ρεύμα από ΑΠΕ «ενσωματώνεται» στο δίκτυο. 
  • Η ενσωμάτωση γίνεται με: 1) μεταβλητή λειτουργία των συμβατικών μονάδων, σε «θερμή» κυρίως εφεδρεία (δηλαδή σε συνεχή λειτουργία), παράλληλα με τις ΑΠΕ, 2) απόρριψη (ή διάχυση) ρεύματος που δεν μπορεί να ενσωματωθεί με (μεταβλητή λειτουργία) σε γείτονες, 3) αποθήκευση ρεύματος που δεν μπορεί να ενσωματωθεί, κυρίως σε μονάδες «αντλησιοταμίευσης» και με άλλους πειραματικούς τρόπους, 4) περιορισμό της έγχυσης ρεύματος από ΑΠΕ όταν δεν υπάρχουν άλλα μέσα ενσωμάτωσης.
  • Όλα αυτά είναι απαραίτητα για την τήρηση των απαρέγκλιτων κανόνων που αναφέρθηκαν πιο πάνω. Αλλά με σημαντικές γνωστές συνέπειες: 1) Η μεταβλητή λειτουργία συμβατικών μονάδων μειώνει την ενεργειακή τους αποδοτικότητα και αυξάνει τις εκπομπές CO2. Επίσης, η μεταβλητή λειτουργία κάνει αυτές τις συμβατικές μονάδες οικονομικά ζημιογόνες και ασύμφορες. 2) Η απόρριψη τυχαίου και μεταβλητού ρεύματος ενοχλεί τους γείτονες και είτε την «μπλοκάρουν» είτε πληρώνονται για αυτήν. 3) Η αποθήκευση, περαιτέρω ακριβαίνει το κόστος και μειώνει την ενεργειακή αποδοτικότητα (και τυπικά είναι ασήμαντη). 4) Ο περιορισμός της λειτουργίας μονάδων ΑΠΕ δεν ενοχλεί, τεχνικά, αλλά τυπικά οι περιοριζόμενες μονάδες ΑΠΕ, πληρώνονται ούτως ή άλλως.
  • Οι ΑΠΕ, καθ’ εαυτές, παράγουν ακριβό ρεύμα, παρά το μηδενικό κόστος του αέρα ή του ήλιου. Το κόστος τους είναι το κόστος του κεφαλαίου τους συν τις επιδοτήσεις που λαμβάνουν, υποχρεωτικά.
  • Το κόστος ενσωμάτωσης (εφεδρείες, παρεμβάσεις στο δίκτυο κλπ) εύκολα υπερδιπλασιάζει το κόστος των ΑΠΕ 
Δ. Λίγα βασικά για την ενέργεια

Η «συνολική ενέργεια» που χρησιμοποιούμε είναι περισσότερη από την ηλεκτροδότηση. Η ηλεκτροδότηση αφορά μόνο το περίπου 1/3 της συνολικής χρήσης ενέργειας. Η περισσότερη ενέργεια είναι από πετρέλαιο για μεταφορές (και για βιομηχανική και οικιακή χρήση). Η χρήση πετρελαίου στην ηλεκτροδότηση είναι σχετικά ασήμαντη. Η ηλεκτροδότηση είναι περίπου 80% από κάρβουνο και αέριο, και περίπου 15% από υδροηλεκτρικά και πυρηνικά. Περίπου 3% είναι από αιολικά και 4% από όλες τις άλλες ΑΠΕ. Η ενέργεια από καυσόξυλα και κοπριές είναι περίπου 20 φορές όσο η ενέργεια από όλα τα αιολικά και όλα τα φ/β παγκοσμίως! Τα αιολικά και τα φ/β είναι 1% της παγκόσμιας ενέργειας.

Κάθε μορφή ενέργειας και κάθε ηλεκτροδότηση έχει «συνέπειες στο περιβάλλον». Η αξιολόγηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων κάθε ενεργειακής και κάθε ηλεκτροδοτικής επιλογής πρέπει να γίνεται πάντα συνεκτιμώντας τι πραγματικά παίρνουμε και πόσο κοστίζει η κάθε επιλογή. Τα αιολικά πχ, προωθούνται σαν "καθαρά"και σίγουρα είναι "καθαρά", σε σχέση με άλλης μορφής ηλεκτροδοτήσεις. Αλλά αν τα "καθαρά" αιολικά 1) δεν ηλεκτροδοτούν, 2) δεν υποκαθιστούν κάτι άλλο και 3) δεν εξοικονομούν καύσιμα, πληρώνουμε για άχρηστη "καθαρότητα": Ακριβό δώρον-άδωρον.


Ε. Η σημερινή πραγματικότητα για τα αιολικά και τις άλλες «ΑΠΕ»

 Από το 1990 μέχρι σήμερα, οι ΑΠΕ έχουν γίνει υποχρεωτικές σε πολλές χώρες. Με υποχρεωτικές και πολλαπλές φανερές και αφανείς επιδοτήσεις, υποχρεωτική και κατά προτεραιότητα απορρόφηση του ρεύματος από ΑΠΕ στα δίκτυα κλπ.

Το γνωστό αποτέλεσμα είναι ότι: 
  • έχουν μπει πάρα πολλά αιολικά και φ/β. Μόνο στην Ελλάδα, «5.500 εγκατεστημένα μεγαβάτ» περίπου όσο η ζήτηση για ρεύμα.
  • αναφέρονται μεγάλοι αριθμοί «έγχυσης» ρεύματος από ΑΠΕ ή συμμετοχής τους στα λεγόμενα ενεργειακά μείγματα.
  • η Ελλάδα ήδη δηλώνει πάνω από 30% ρεύμα από ΑΠΕ (περίπου 20-21% από αιολικά και φ/β, το υπόλοιπο από υδροηλεκτρικά της ΔΕΗ, αλλά: 1) δεν έχει υπάρξει, πουθενά, υποκατάστασησυμβατικών θερμικών μονάδων από ΑΠΕ. Το αέριο έχει υποκαταστήσει κάρβουνο, το κάρβουνο έχει υποκαταστήσει πυρηνικά, αλλά οι ΑΠΕ προστίθενται χωρίς να υποκαθιστούν κάτι. Απεναντίας, επιβάλλουν περισσότερες μονάδες αερίου. 2) δεν έχει υπάρξει μετρήσιμη εξοικονόμηση καυσίμων από αιολικά ή φ/β. Τα αιολικά φαίνεται ίσως και να αυξάνουν την χρήση καυσίμων. Αυτό το τεκμηριωμένο παράδοξο οφείλεται στο ότι οι ΑΠΕ επιβάλλουν μεταβλητότητα και επομένως μειωμένη αποδοτικότητα (όπως η κατανάλωση καυσίμων σε αστικό οδήγημα)
  • η μη εξοικονόμηση καυσίμων σημαίνει ότι δεν μειώνουν εκπομπές CO2. Η μείωση κατανάλωσης, η ύφεση ή φτώχεια μειώνουν εκπομπές CO2. Και η χρήση περισσότερου αερίου και πυρηνικών.
  • οι χώρες με τις πιο πολλές ΑΠΕ έχουν το ακριβότερο ρεύμα! Η Δανία και η Γερμανία έχουν το ακριβότερο στην ΕΕ και η Νότια Αυστραλία στον κόσμο.
  • η Γερμανία δεν έχει μειώσει εκπομπές CO2 (λόγω ανάπτυξης) η Δανία τις έχει μειώσει (λόγω ύφεσης). Σχεδόν άσχετα με το πόσες ΑΠΕ έχουν... Για την Γερμανία, οι ΑΠΕ είναι εξαγωγική δραστηριότητα. Η Γερμανία και η Δανία είναι παραδείγματα του πώς οι ΑΠΕ ενσωματώνονται μεν, είναι ατελέσφορες δε.
  • Τα αιολικά δεν συμβάλλουν στην εξασφαλισμένη επάρκεια ισχύος. Απλά, επειδή δεν ξέρουμε αν θα φυσάει τα επόμενα Χριστούγεννα, ή όταν θα χρειαστούμε ρεύμα επειγόντως. «Κάτι άλλο» πρέπει να συνυπάρχει.
  • Οι ξένες ειδήσεις είναι πλέον γεμάτες αναφορές στην «αποτυχία της ενεργειακής μετάβασης σε ΑΠΕ», ότι οι ΑΠΕ είναι σκέτη «αναδιανομή», «λάθος ενεργειακή πολιτική» κλπ...

ΣΤ. Μάθετε να απαντάτε στην αιολική προπαγάνδα

Στην αρχή του σημειώματος αναφέρθηκαν 10 απόψεις που έχουν γίνει αποδεκτές από τον πολύ κόσμο:
  1. Παράγουν πολλή ενέργεια; Όχι! Λιγότερο από 1% της συνολικής. Και αυτό το ποσοστό αφορά σε μεταβλητή ενέργεια που χρειάζεται πολλές παρεμβάσεις για να «ενσωματωθεί» και έχει αμφίβολη δυνατότητα υποκατάσταση κάποιας άλλης ενέργειας, ειδικά στην ηλεκτροπαραγωγή. Καθαρή ενέργεια; Ούτε! Παράγουν μη ενέργεια. Πεντακάθαρη διακοσμητική ενέργεια.
  2. Ο αέρας είναι το φθηνό, ατέλειωτο εγχώριο «καύσιμο»; Όχι. Ο αέρας είναι δωρεάν, αλλά η μετατροπή του σε ρεύμα και η ενσωμάτωση αυτό του ρεύματος είναι προβληματική και ακριβή. Ο αέρας είναι κατάλληλος για στέγνωμα ρούχων.
  3. Τα αιολικά μειώνουν τις εκπομπές CO2 προς όφελος του Κλίματος της Γης; Όχι. Με λιγότερο από 1% της συνολικής ενέργειας και περίπου μηδενική υποκατάσταση καυσίμων ή μείωση CO2, τα αιολικά δεν έχουν κανέναν αντίκτυπο σε κανένα CO2.
  4. Τα αιολικά βοηθούν στην απεξάρτηση από ορυκτά καύσιμα; Όχι αφού δεν τα υποκαθιστούν. Τα αιολικά επιβάλλουν χρήση φυσικού αερίου (που είναι ακριβό ορυκτό καύσιμο) και οι μελέτες δείχνουν ότι ούτε αυτό το εξοικονομούν.
  5. Τα αιολικά βοηθούν στην ενεργειακή ανεξαρτησία; Όχι. Τα αιολικά δεν μπορούν να κάνουν τίποτε εκτός από το να ακριβύνουν το ρεύμα. «Προστίθενται χωρίς να υποκαθιστούν».
  6. Τα αιολικά κάνουν καλό στο περιβάλλον; Όχι. Τα αιολικά δεν κάνουν την ζημιά που κάνουν οι συμβατικές μονάδες, αλλά δεν μειώνουν τους ρύπους από αυτές . Κάνουν άλλες ζημιές και ίσως ενοχλούν – αλλά χωρίς ενεργειακό ή περιβαλλοντικό όφελος. Μόνο ακριβαίνουν το ρεύμα, χωρίς να το εξασφαλίζουν.
  7. Τα αιολικά είναι απάντηση στο πρόβλημα της ρύπανσης ή υγείας στην Πτολεμαΐδα; Όχι. Δεν βελτιώνουν διαχείριση τέφρας, δεν υποκαθιστούν ούτε εξοικονομούν λιγνίτη. Πετώντας λεφτά σε αιολικά, μειώνουμε την δυνατότητα βελτίωσης της Πτολεμαΐδας.
  8. Τα αιολικά είναι σαν τους παραδοσιακούς ανεμόμυλους; Όχι: Οι ανεμόμυλοι μπορούσαν να λειτουργούν με μεταβλητό αέρα επειδή και το σιτάρι και το αλεύρι αποθηκεύονται. Ο αέρας και το ρεύμα δεν αποθηκεύονται. Οι ανεμόμυλοι ήταν για τοπικές ανάγκες. Τα αιολικά είναι οι εξαγωγικές ανάγκες αυτών που τα εξάγουν.
  9. Τα αιολικά μπαίνουν σε ξένες χώρες και επομένως πρέπει και σε εμάς; Όχι. Τα αιολικά προωθούνται από χώρες που εξάγουν αιολικά και από εταιρίες φυσικού αερίου και είναι εισπρακτικό εργαλείο υπέρ αυτών.  Τα αιολικά μπαίνουν επειδή είναι υποχρεωτικά και έχουμε ήδη εκπληρώσει τις υποχρεώσεις μας.  Οι χώρες με πολλά αιολικά είναι η απόδειξη του ότι είναι ατελέσφορα και προβληματικά.
  10. Τα αιολικά είναι αειφόρα; Όχι. Κάτι που είναι υποχρεωτικό και υπάρχει μόνο με υποχρεωτικές επιδοτήσεις είναι εξ ορισμού μη αειφόρο. Τα αιολικά είναι τόσο αειφόρα όσο οι κεφαλικοί φόροι.

Τα αιολικά δεν είναι για το Ελληνικό Δημόσιο Συμφέρον.  Είναι για το Γερμανικό Δημόσιο Συμφέρον. Αλλά δίνουν ποσοστά, χάντρες και καθρεφτάκια σε αυτούς που ελέγχουν τα ΜΜΕ, τις δήθεν οικολογικές ΜΚΟ και, δυστυχώς,  τις Κυβερνήσεις μας.

Το θέμα των μεταβλητών ΑΠΕ που είναι στο σύστημα ηλεκτροδότησης παρουσιάστηκε εκτενώς στην δεύτερη και τρίτη εισήγηση ημερίδας της 1ης Δεκεμβρίου 2018 από όπου και η εικόνα αυτής της ανάρτησης.

Ξέρω, ελάχιστοι διαβάζουν κάτι πάνω από μία μικρή παράγραφο. Ακόμα λιγότεροι καταλαβαίνουν την διαφορά μεταξύ ισχύος και ενέργειας, ή την διαφορά κατανεμόμενης και μη κατανεμόμενης ισχύος. Για να μην ρωτήσω τι είναι αειφορία, ή τι είναι δημόσιο συμφέρον...  Οι ΑΠΕτεώνες εκμεταλλεύονται την άγνοια. Και οι Γερμανοί εισπράττουν. Οι ΑΠΕ είναι επιδοτούμενη από εμάς Γερμανική εξαγωγική δραστηριότητα, με ποσοστά σε ντόπιους πονηρούς.

Στρατός-Θητεία: Να κατοχυρωθούν τα δικαιώματα των φαντάρων και να καλυφθούν οι ανάγκες τους ζητά το ΚΚΕ

Να κατοχυρωθούν τα δικαιώματα των νέων στρατευμένων που υπηρετούν τη θητεία τους και να καλυφθούν οι ανάγκες τους ζητάει το ΚΚΕ, το οποίο κατέθεσε Ερώτηση προς τον υπουργό Εθνικής Άμυνας. Την Ερώτηση υπογράφουν οι βουλευτές του Κόμματος Θανάσης Παφίλης, Νίκος Καραθανασόπουλος, Γιώργος Λαμπρούλης, Νίκος Παπαναστάσης, Λεωνίδας Στολτίδης και Μανώλης Συντυχάκης.
Παραθέτουμε την Ερώτηση:
«Οι νέοι στρατευμένοι, που υπηρετούν τη θητεία τους, πρέπει να έχουν όλα τα δικαιώματα που είχαν ως πολίτες. Το δικαίωμα στην ενημέρωση, τη διαμαρτυρία για τα προβλήματα της θητείας, το καψώνι κ.ά. Να μπορούν να συμμετέχουν και να δρουν μέσα από τα συνδικάτα, τους συλλόγους εργαζομένων κι άλλους φορείς του λαϊκού κινήματος.
Η οικονομική κρίση και τα αντιλαϊκά μέτρα που εφαρμόζονται, ειδικά τα τελευταία χρόνια, η νέα επίθεση που ετοιμάζει η κυβέρνηση της ΝΔ στα Εργασιακά επιβαρύνουν τη λαϊκή οικογένεια. Οι οικογένειες των οπλιτών σε περίοδο δραστικής μείωσης των μισθών, συντάξεων, αύξησης της φορολογίας επιβαρύνονται με επιπλέον ποσά προκειμένου να εξασφαλίσουν στα παιδιά τους την κάλυψη στοιχειωδών αναγκών που όφειλε να καλύπτει το κράτος. Ακόμη πιο δυσμενής είναι η κατάσταση των οπλιτών που έχουν δημιουργήσει δικές τους οικογένειες καθώς στερούνται το εισόδημα που είχαν ως πολίτες.
Η “ανάπτυξη για όλους”, όπως υπόσχεται η ΝΔ, ή “δίκαιη ανάπτυξη”, “ανάπτυξη για τους πολλούς”, που υποσχόταν ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορεί να υπάρξει στο πλαίσιο αυτού του συστήματος.
Η καπιταλιστική ανάπτυξη πατάει πάνω στη σφαγή των δικαιωμάτων του λαού. Σφραγίζεται μέσα από τις επικίνδυνες συμφωνίες που κάνει η κυβέρνηση για λογαριασμό του κεφαλαίου.
Όπως είναι γνωστό, η μηνιαία οικονομική ενίσχυση, ο λεγόμενος μισθός του οπλίτη είναι 8,62 ευρώ, ο οποίος ασφαλώς δεν φτάνει ούτε για τα καθημερινά έξοδα στο ΚΨΜ.
Γι’ αυτούς τους λόγους επιβάλλεται να αναλάβει το κράτος το σύνολο των δαπανών που αφορούν την εκτέλεση της υπηρεσίας και της εκπαίδευσης του οπλίτη, αλλά και τις ατομικές του ανάγκες.
ΕΡΩΤΑΤΑΙ ο κ. Υπουργός Εθνικής Άμυνας, τι μέτρα προτίθεται να πάρει, ώστε να καλυφθούν οι ανάγκες και να κατοχυρωθούν τα δικαιώματα των οπλιτών:
  • Η υπηρεσία να εξασφαλίζει υποχρεωτικά και επαρκώς όλα τα απαραίτητα είδη ένδυσης, υπόδησης, τα συναφή διακριτικά τους και όσα άλλα είναι απαραίτητα για την εκτέλεση της υπηρεσίας τους. Το κράτος να αναλαμβάνει όλα τα έξοδα μετακίνησης των οπλιτών από και προς το στρατόπεδο. Οι μετακινήσεις λόγω μετάθεσης, τοποθέτησης, απόσπασης να γίνονται με υπηρεσιακά μέσα ή δωρεάν με λεωφορείο, τρένο, πλοίο, αεροπλάνο. Οι μετακινήσεις λόγω άδειας να γίνονται είτε με υπηρεσιακά μέσα, είτε με κάλυψη του συνόλου του τιμήματος των εισιτηρίων των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς, από τη μονάδα στον τόπο διαμονής και αντίστροφα. Οι μετακινήσεις λόγω “εξόδου” να γίνονται με υπηρεσιακά μέσα. Σε διαφορετική περίπτωση να καλύπτονται πλήρως τα έξοδα μετακίνησης από το στρατόπεδο στην πλησιέστερη έδρα δήμου και αντίστροφα. Δωρεάν εισιτήρια σε όλες τις αστικές συγκοινωνίες.
  • Να εξασφαλίζεται επαρκής, σε ποσότητα και ποιότητα, σίτιση.
  • Να στελεχωθούν με ειδικευμένο υγειονομικό προσωπικό και επαρκή εξοπλισμό τα ιατρεία των μονάδων. Να γίνεται πλήρης και έγκαιρος εμβολιασμός των οπλιτών. Να λαμβάνονται κατάλληλα μέτρα που να εξασφαλίζουν την υγιεινή στις μονάδες. Στις οικογένειες των οπλιτών και τα προστατευόμενα μέλη τους να εξασφαλίζεται πλήρης και απολύτως δωρεάν ιατροφαρμακευτική, οδοντιατρική και νοσοκομειακή περίθαλψη, υγειονομικό υλικό, χωρίς συμμετοχή στις πληρωμές, χωρίς πλαφόν και περικοπές.
  • Στα παιδιά των οπλιτών να εξασφαλιστεί χωρίς όρους και προϋποθέσεις η δωρεάν ένταξη στους βρεφονηπιακούς και παιδικούς σταθμούς.
  • Για όλους τους οπλίτες και ειδικά για όσους ήταν άνεργοι πριν την κατάταξή τους στις ΕΔ, να παγώνουν στεγαστικά δάνεια και χρέη προς το Δημόσιο για όλο το διάστημα της θητείας. Να μην υλοποιείται κανένας πλειστηριασμός.
  • Οι οπλίτες που διέκοψαν σχέση εξαρτημένης εργασίας, ανεξάρτητα από το είδος της σύμβασής τους, για να υπηρετήσουν τη θητεία τους -εφόσον οι ίδιοι το επιθυμούν- να επαναπροσλαμβάνονται υποχρεωτικά από τον ίδιο εργοδότη αμέσως μετά την απόλυσή τους από τις ΕΔ. Οι οπλίτες που είναι άνεργοι μετά την απόλυσή τους να δικαιούνται επίδομα ανεργίας για όλο το διάστημα της ανεργίας.
  • Οι οπλίτες που ανήκουν σε οικογένειες με ετήσιο οικογενειακό εισόδημα κάτω των 12.000 ευρώ, να λαμβάνουν μηνιαία ενίσχυση 200 ευρώ.
  • Στους οπλίτες που έχουν δημιουργήσει δική τους οικογένεια, να χορηγείται η μηνιαία ενίσχυση των 200 ευρώ, με προσαύξηση ώστε το οικογενειακό τους εισόδημα να φτάνει τα 751 ευρώ το μήνα.
  • Να χορηγούνται υποχρεωτικά, επιπλέον της κανονικής, οι ημέρες της φοιτητικής και αγροτικής άδειας σε όσους οπλίτες τις δικαιούνται.
  • Η υπηρεσία να παρέχει τη δυνατότητα, στους οπλίτες σε όλες τις μονάδες, να έχουν ελεύθερη πρόσβαση σε χώρους άθλησης, βιβλιοθήκες, αίθουσες ψυχαγωγίας, αίθουσες υπολογιστών, είτε των στρατοπέδων, είτε δημοτικών και δημόσιων. Να εξασφαλίζεται με ευθύνη της υπηρεσίας, δωρεάν πρόσβαση σε πολιτιστικές και αθλητικές εκδηλώσεις εκτός των στρατοπέδων.
  • Να έχουν δικαίωμα οι στρατευμένοι να συγκροτούν Επιτροπές μέσα στις μονάδες με σκοπό να αναφέρονται υπηρεσιακώς για ζητήματα συνθηκών διαβίωσης, να παίρνουν πρωτοβουλίες πολιτιστικού και αθλητικού περιεχομένου.
  • Να κατοχυρώνονται στην ουσία και στην πράξη τα δικαιώματα του οπλίτη, να έχει γνώμη και δικαίωμα να εκφράζει τη διαμαρτυρία του, όπως για να καταργηθούν τα καψώνια, οι όποιες αυθαιρεσίες ανωτέρων. Να έχει το δικαίωμα να διατυπώνει τη γνώμη του ενάντια στη συμμετοχή των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων σε ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και πολέμους. Ενάντια στη συμμετοχή στο ΝΑΤΟ και σε αποστολές σε βάρος άλλων λαών. Να κατοχυρώνεται στην πράξη το δικαίωμα του οπλίτη να διαβάζει πολιτικά έντυπα και εφημερίδες εντός των μονάδων. Να πωλούνται εφημερίδες στα ΚΨΜ. Να μπει φραγμός στα εθνικιστικά συνθήματα σε βάρος άλλων λαών, στο ρατσιστικό και ναζιστικό δηλητήριο με όποιον τρόπο αυτό εκδηλώνεται».

"Ο Θεός είναι νεκρός"





Ο Θεός είναι νεκρός. Ο Θεός παραμένει νεκρός. Και τον έχουμε σκοτώσει εμείς.
Friedrich Nietzsche, Χαρούμενη επιστήμη, #125, "Ο τρελός"


Πριν μιλήσει κανείς για το τι σημαίνει η διάσημη φράση "ο Θεός είναι νεκρός" είναι αναγκασμένος να αποσαφηνίσει πώς αντιλαμβάνεται τη λέξη "Θεός". Τι εννοεί ο Νίτσε με τη λέξη; Η απάντηση "τον Θεό, όπως καταλαβαίνουμε όλοι την έννοια Θεός, τον Θεό ως δημιουργό του κόσμου, αιώνιο, παντογνώστη, παντοδύναμο, πανταχού παρόντα" είναι εμφανώς ανεπαρκής. Αν ο "Θεός" του Νίτσε ήταν παντοδύναμος, δεν θα μπορούσαμε να τον σκοτώσουμε. Αν ήταν αιώνιος, δεν θα ήταν νεκρός. Αν ήταν πανταχού παρών, δεν θα ήταν τώρα απών. Αν ήταν παντογνώστης, θα γνώριζε τον κίνδυνο που διατρέχει από εμάς. Αν ήταν ο δημιουργός του κόσμου, ο κόσμος δεν θα μπορούσε να συνεχίσει να υπάρχει χωρίς αυτόν εφόσον αυτή η δημιουργία ήταν η αφετηρία και πηγή κάθε δημιουργίας, η μοναδική, κατ' εξαίρεση πράξη ενός μοναδικού και κατ' εξαίρεση όντος, κάτι εξ ορισμού αδύνατο να επαναληφθεί, κάτι που δεν έχει νόημα χωρίς την ύπαρξη του όντος αυτού.


Όλοι αυτοί οι κατηγορικοί προσδιορισμού του Θεού αδυνατούν λοιπόν να προσδιορίσουν το τι σημαίνει "Θεός" μέσα στην πρόταση "ο Θεός είναι νεκρός."



Υπάρχει όμως μια διαφορετική προσέγγιση στο θείο, η οποία δεν συνίσταται τόσο στις ιδιότητές του όσο στη δομική λειτουργία του μέσα στον κόσμο. Ο Θεός, από αυτή την οπτική, είναι απλώς το όνομα της αρχής διαμεσολάβησης της ύπαρξης. Η ύπαρξη δεν είναι τυχαία, οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και των πλασμάτων δεν είναι χαώδεις και χωρίς σχέδιο, επειδή διαμεσολαβούνται από μια ανώτερη αρχή. Ο "Θεός" είναι η εγγύηση, το εγγυητικό θεμέλιο των σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων και μεταξύ ανθρώπων και φύσης. Είναι η αόρατη κόλλα που συγκροτεί μια τάξη στον κόσμο, δομεί μια ιεραρχία, καθορίζει θέσεις για τα υποκείμενα και για τα πράγματα. Είναι αυτό που εγγυάται ότι υπάρχουν καν υποκείμενα ως κάτι διαφορετικό από τα πράγματα. Είναι επομένως αυτό που ταυτόχρονα διαχωρίζει τα όντα (όπως κάνει ο μυθικός Θεός στη Γένεση, διαχωρίζοντας γη και θάλασσα, γη και ουρανό, φώς και σκοτάδι, κλπ) και τα συνδέει, που τα συνδέει διαχωρίζοντάς τα, καθώς τα όντα δεν θα μπορούσαν να συνδέονται αν πρώτα δεν διαχωρίζοντουσαν. Ο Θεός είναι αυτό που εγγυάται ότι τα όντα δεν αντικρίζουν το ένα το άλλο απευθείας, γυμνά και αδιαμεσολάβητα, αλλά κοιτούν το ένα το άλλο όντας και τα δύο κάτω από ένα τρίτο βλέμμα. Χωρίς αυτό το τρίτο, το έδαφος μιας σχέσης δεν θα μπορούσε να συγκροτηθεί, καθώς η σχέση δεν θα είχε καμία συγκροτητική αρχή, καμία δυνατότητα επιδιαιτησίας, και κανένα σημείο από το οποίο να μπορεί να αναπαρασταθεί ως σχέση. Και αυτό δεν αφορά απλώς τη σχέση ανάμεσα σε έναν και κάποιον άλλο (αλλά τι θα ήταν ο "ένας" και ο "κάποιος άλλος" χωρίς ένα τρίτο σημείο αναφοράς;) αλλά και τη σχέση ανάμεσα στον ένα και τον εαυτό του, όπως δείχνει ξεκάθαρα ο Ροβινσώνας Κρούσος του Ντεφό, που "ανακαλύπτει" ή ακριβέστερα εφευρίσκει το Θεό ακριβώς όταν μένει μόνος του στον κόσμο, και άρα όταν αναγκάζεται από τις περιστάσεις να δομήσει και να συντηρήσει μια σχέση με τον εαυτό του που να μην οδηγεί στην τρέλα.


Αυτός λοιπόν είναι ο Θεός που "είναι νεκρός" και "παραμένει νεκρός" γιατί ήταν πάντα θνητός -- και ήταν τέτοιος επειδή ήταν, φυσικά, δημιούργημα του νου, λογικό εύρημα. Ο Θεός ήταν --αυτό είναι κρίσιμο-- λογικό εύρημα, αποτύπωση μιας λογικής αναγκαιότητας. Τα μυθολογικά του στοιχεία --η γενειάδα του, τα αποκαθαρκτικά του εγκλήματα, η εκδικητικότητά του, οι μικρές του ή μεγάλες του αντιφάσεις, η ακατανόητη βιογραφία του, όλα τούτα αποτελούν στοιχεία συσκότισης της κρυστάλλινης λογικής της αναγκαιότητάς του ως προϋπόθεσης της κοινωνικής οργάνωσης της ζωής, που με τη σειρά της προϋποθέτει μια αρχή εδραίωσης ή θεμελίωσης των κοινωνικών σχέσεων -- εξισωτικών ή άνισων, αυτό ήταν ιστορικά αδιάφορο για τον Θεό ή τους θεούς που προηγήθηκαν αυτού, και που δεν έτυχε ποτέ στην διάρκεια της ζωής τους να κάνουν άλλο από το να συντηρούν τη μορφή των σχέσεων που υποτίθεται πως δημιούργησαν.


Πώς πέθανε ο Θεός; Από τι σκοτώθηκε; Τι θα έδειχνε μια βιοψία στο άψυχο κορμί του για τα αίτια και τα μέσα του θανάτου του; Η απάντηση ότι ο Θεός πέθανε εξαιτίας της ανάπτυξης και αυτονόμησης της τεχνολογίας είναι συσκοτιστική αν δεν εκτεθεί στο φως της ανάλυσης μια πολύ συγκεκριμένη αντίληψη για το τι είναι "τεχνολογία." Ο Θεός δεν πέθανε επειδή ανακαλύφθηκε η ατμομηχανή. Δεν τον σκότωσε ο ηλεκτρισμός. Ούτε καν η θεωρία της εξέλιξης των ειδών. Ο Θεός πέθανε επειδή δεν ήταν πια αναγκαίος ως διαμεσολαβητική αρχή, εγγύηση της σταθερότητας των ανθρώπινων σχέσεων και των σχέσεων των ανθρώπων με τα ζώα και με τη φύση. Ο Θεός πέθανε επειδή αντικαταστάθηκε από κάτι άλλο, κάτι που ο ίδιος ο Νίτσε δεν μπορεί να δει καθαρά ή να ονομάσει με το όνομά του.


Από τι αντικαταστάθηκε ο Θεός; Αντικαταστάθηκε από τις συμβασιακές σχέσεις ως αποκρυσταλλώσεις των σχέσεων που απορρέουν από την κεφαλαιοκρατική παραγωγή. Οι σχέσεις αυτές είναι πάνω από όλα αυτοματικές: καθορίζουν δικαιώματα και υποχρεώσεις, επιβάλλουν συνέπειες, ενσαρκώνουν μια νέα εξουσία της μοίρας χωρίς να είναι απαραίτητη η προσφυγή σε μια υποκειμενική μορφή της απόφασης. Μόνο με αυτή την έννοια είναι η "τεχνολογία" το αίτιο του θανάτου του Θεού: μόνο στο βαθμό που "τεχνολογία" σημαίνει "αυτοματισμός", και μόνο στον βαθμό που ο "αυτοματισμός" είναι συνώνυμος με την α-νόητη, απάνθρωπη αλλά και υπεράνθρωπη (Übermensch!) λειτουργικότητα του κόσμου, τη λειτουργικότητα χωρίς προσφυγή --και χωρίς καν τη δυνατότητα προσφυγής-- στην απόφαση, στην ηθική, στη σφαίρα του καλού και του κακού (Πέρα απ' το καλό και το κακό!)


Στον βαθμό που ξεριζώνει και καταστρέφει κάθε μυθικό στοιχείο, κάθε μυθικό μέσο εκλογίκευσης του χαρακτήρα των ανθρώπινων σχέσεων και των σχέσεων ανθρώπου και φύσης, ο καπιταλισμός αναλαμβάνει το ρόλο του ριζοσπαστικού μηδενισμού: ξεγυμνώνει την βία που εκλογίκευε ο διαμεσολάβηση της θεϊκής αρχής, αναδεικνύει όλη την κρυφή κτηνωδία της εκμετάλλευσης κάτω από την επιφάνεια της ιεροποίησης, αποκαλύπτει το τρομακτικό πρόσωπο της λυκανθρωπίας, το βασίλειο του homo hominis lupus κάτω απ' τις σεπτές τελετουργίες και την ψεύτικη σοφία του κόσμου.


Αλλά στο σημείο ακριβώς αυτό, στο σημείο της μέγιστης έκθεσης της απόλυτης αυθαιρεσίας ως μοναδικού υφιστάμενου θεμελίου του κοινωνικού δεσμού, ο καπιταλισμός υψώνει ένα νέο, εκδικητικά μυθικό είδωλο στη θέση του νεκρού Θεού: τη μηχανή, όχι ως παραγωγικό μέσο αλλά ως αρχή λειτουργίας της κοινωνίας. Η ζωή δεν αυτοματοποιείται με τη γελοία έννοια ότι έχουμε μίξερ ή ασανσέρ, αλλά με την έννοια ότι σταματά να υπόκειται στη Θεοδικία, στην απόφανση μιας ανώτερης αρχής που μπορεί να καταστρέφει επειδή μπορεί επίσης να δημιουργεί. Τα παιδιά εξακολουθούν να πεθαίνουν, αλλά αυτό αφορά απρόβλεπτες μεταλλάξεις στην μετοχική αξία κάποιων εταιριών τροφίμων στις αγορές· οι άνθρωποι χάνουν το ψωμί τους, αλλά αυτό αφορά τις επιπτώσεις του αποπληθωρισμού· οι ελευθερίες εξαφανίζονται, αλλά αυτό έχει να κάνει με τις πιέσεις του ανταγωνισμού για αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας. Το όνομα του αυτόματου μηχανισμού που διαμεσολαβεί και ρυθμίζει τις κοινωνικές σχέσεις μετά τον θάνατο του Θεού είναι οικονομία. Αλλά αν και παίρνονται συχνά ανθρώπινες αποφάσεις για την οικονομία, για την οικονομική πολιτική, οι αποφάσεις αυτές είναι ολοκληρωτικά ανίσχυρες μπροστά στις βουλές της ίδιας της οικονομίας, γυρίζουν συχνά μπούμεραγκ, δημιουργούν περισσότερα προβλήματα από όσα λύνουν, κλπ. Υπάρχουν μεν οικονομολόγοι και οικονομικοί αναλυτές όπως υπήρχαν θεολόγοι και ιερείς, αλλά σε τελική ανάλυση είναι κανείς αναγκασμένος να αποδεχτεί ότι οι μηχανισμοί της οικονομίας είναι τόσο πολύπλοκοι, η λειτουργία της καθορίζεται από ένα τέτοιο ασύλληπτο αριθμό παραγόντων, ώστε κανείς να μην μπορεί πραγματικά να τιθασεύσει ή να ελέγξει τον μηχανισμό, ο οποίος είναι αυθεντικά αυτόματος ακριβώς επειδή οι ανθρώπινες παρεμβάσεις δεν τον ελέγχουν πραγματικά, δεν μπορούν να τον στρέψουν στη μία ή την άλλη κατεύθυνση, κλπ.


Ενώ ο σύγχρονός του Φόιερμπαχ ασχολούνταν ακόμη με τη φιλοσοφική αποδόμηση της θρησκείας, ο Μαρξ έγινε αυτό που έγινε εν μέρει γιατί είχε ήδη προχωρήσει στο επόμενο στάδιο, το στάδιο που ο Νίτσε κατέγραψε με αρκετά χρόνια καθυστέρηση: το στάδιο που, γνωρίζοντας ήδη ότι ο Θεός είναι νεκρός, δεν έβλεπε πλέον ως προτεραιότητα της σκέψης την έκδοση των πιστοποιητικών θανάτου του, αλλά την κριτική αποδόμηση αυτού που τον αντικατέστησε. Το Κεφάλαιο, η Κριτική της πολιτικής οικονομίας, είναι ένα εγχειρίδιο αποδόμησης του Θεού μετά τον θάνατο του Θεού: αυτό που ρίχνει από τον θρόνο είναι αυτό που διαδέχτηκε τον Θεό, δηλαδή η ιδέα του υπεράνθρωπου και ανεξέλεγκτου --και συνάμα αναμφισβήτητου και ρυθμιστικού-- αυτοματισμού της πολιτικής οικονομίας. Ο σοσιαλισμός, κατά βάση, είναι η απάντηση στην προκριμένη απάντηση στον θάνατο του Θεού.


Δεν είναι μια απάντηση αντιδραστική, μια απάντηση που συνίσταται στην νοσταλγία για τον Θεό και στην επιθυμία για την παλινόρθωση του Θεού. Αυτό είναι σαφέστατο στην άγρια χαρά με την οποία το Κομμουνιστικό Μανιφέστο περιγράφει τον μηδενιστικό θρίαμβο του κεφαλαίου απέναντι στην παλιά κοινωνική ζωή, την ορμή με την οποία διέλυσε κάθε απομεινάρι παραδοσιακά δομημένων κοινωνικών σχέσεων. Αλλά δεν είναι επίσης μια απάντηση μηδενιστική με την καπιταλιστική έννοια. Ο σοσιαλισμός λέει "ναι" στον θάνατο του Θεού, λέει όμως "όχι" στον θάνατο της Ιδέας. Και βέβαια, αυτό σημαίνει ότι λέει επίσης όχι στον θάνατο του Θεού, στον βαθμό που ο Θεός είναι η Ιδέα (αυτό το κατανοούσε ιδιαίτερα ξεκάθαρα ο Χέγκελ). Το "ζήσε χωρίς Ιδέα" του καπιταλισμού είναι ένα πρόσταγμα που, συντρίβοντας και τα τελευταία απομεινάρια του ανθρωποποιήσιμου θείου (και συγκεκριμένα του θείου ως εγγύησης της δυνατότητας της αυτο-υπέρβασης του ανθρώπου, της δυνατότητας του ανθρώπου να είναι εγχείρημα του εαυτού του -- βλ. ντε λα Μιραντόλα, "Για την αξιοπρέπεια του ανθρώπου"), οδηγεί στην θεοποίηση του αυτόματου, γιατί το να ζεις χωρίς Ιδέα είναι το να ζεις αυτοματικά, χωρίς σκέψη, δηλαδή ως ζώο με την Καρτεσιανή έννοια (για τον Ντεκάρτ, το ζώο είναι ένα αυτόματο, το αυτόματο είναι κατά βάση το ζώο).


Ο σοσιαλισμός, κατ' αντιπαράθεση, αρνείται τον Θεό διαλεκτικά, τον διατηρεί δηλαδή ζωντανό μέσα από την άρνησή του, υπό τη μορφή ακριβώς της Ιδέας ως δύναμης αποκλειστικά εξαρτώμενης από τον άνθρωπο (τον κάθε άνθρωπο), και άρα ως δύναμης ατέρμονα ευάλωτης, και συνάμα ως δύναμης ατέρμονα υπερ-άνθρωπης, δύναμης που μπορεί να εξυψώσει τον άνθρωπο πάνω απ' το να είναι "απλώς" άνθρωπος (Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο!), δηλαδή αυτόματο επιβίωσης, lupus homini. Η Ιδέα του σοσιαλισμού, η Ιδέα πάνω στην οποία βασίζεται η ανθρώπινη εξύψωση, είναι η ανθρώπινη ισότητα: ο άνθρωπος παύει να είναι απλώς ζώο από τη στιγμή που αποδέχεται τις συνέπειες που εκπορεύονται από την αξιωματική παραδοχή της ισότητάς του με όλους τους άλλους. Ή αλλιώς (και αντίστροφα), η αποκτήνωση του ανθρώπου είναι συνώνυμη με την αποδοχή των συνεπειών που απορρέουν από την αποδοχή του αυτοματικού χαρακτήρα της ανθρώπινης ανισότητας. "Εκείνος δε που δε μπορεί να ζει μέσα στην κοινωνία με τους άλλους ή αυτός που δεν έχει ανάγκη από τίποτε, αυτός δεν έχει καμιά θέση στην πόλη, γιατί είναι ή θηρίο ή θεός", έγραφε ο Αριστοτέλης (Πολιτικά, 1253a). Ο καπιταλισμός όμως, έχοντας σκοτώσει τον Θεό, δεν μπορεί να κάνει "αυτόν που δεν έχει ανάγκη από τίποτε" (τον κυρίαρχο) παρά μόνο "θηρίο", και από την άλλη, να μετατρέψει το θηρίο αυτό σε ένα ολοκληρωτικά ανήμπορο πλάσμα, φιγούρα της απόλυτης υποτέλειας, της απόλυτης εξάρτησης: το αριστοτελικό "ή θηρίο ή Θεός" έγινε "θηρίο και δούλος" -- θηρίο στον βαθμό που η απόρριψη της Ιδέας της ανθρώπινης ισότητας, της κομμουνιστικής Ιδέας, αυτοματοποιεί, με την αυτοματοποίηση αυτή να είναι σύνωνυμη της βίας απέναντι στον εαυτό και στον άλλο, δούλος στον βαθμό που η αυτοματοποίηση αυτή είναι συνώνυμη επίσης της απόλυτης ενσωμάτωσης της υποτέλειας σε έναν τρίτο, στην μηχανή της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης ως υπέρτατης ενσάρκωσης του αυτομάτου.

Η κομμουνιστική Ιδέα, είπαμε, είναι ταυτόχρονα ατέρμονα ευάλωτη και ατέρμονα υπερ-άνθρωπη: είναι το διαρκώς επαπειλούμενο θεμέλιο ενός αλλιώς αδιανόητου ηρωϊσμού του υποκειμένου. Επιβιώνει ως κυνηγημένο σκυλί, γιατί ο κόσμος στον οποίο υφίσταται είναι απόλυτα εχθρικός προς αυτή, εχθρικότερος από ό,τι θα μπορούσε να είναι ο κόσμος πριν τον θάνατο του Θεού. Οι φορείς της εμφανίζονται στον κατεστραμμένο κόσμο ως φορείς κάποιου ιού, κάποιας ασθένειας· ως χρήζοντες θεραπείας, απομόνωσης, καραντίνας, βιολογικού καθαρισμού. Η Ιδέα είναι ανάθεμα για τον κόσμο που οργανώνεται πάνω στο θεμέλιο του αυτοματισμού, γιατί η Ιδέα είναι απόλυτη, και ο αυτοματικός κόσμος γνωρίζει μόνο ποσότητες, μετρήσεις, ρυθμίσεις, προσαρμογές. Ο αυτοματικός κόσμος έχει χώρο μόνο για μεταρρύθμιση, γιατί το υπέρτατο αγαθό του είναι η διατήρηση των ισορροπιών ως προϋπόθεση της λειτουργικότητας της κεφαλαιοκρατικής μηχανής. Η Ιδέα είναι επαναστατική. Γι αυτό η Ιδέα διώκεται, όχι μόνο από το Κράτος, όχι μόνο από τους μηχανισμούς του, όχι μόνο από τους άλλους ανθρώπους, αλλά μέσα σε κάθε άνθρωπο. "Ζήσε χωρίς Ιδέα", χωρίς τον ιό που απειλεί τον αυτοματικό κόσμο, είναι μια φράση που ακούγεται μέσα σε κάθε άνθρωπο, σε κάθε στιγμή. "Ζήσε χωρίς Ιδέα" είναι η μόνιμη επωδός της εμπειρίας της ήττας και της απογοήτευσης, της πικρίας, της απόγνωσης και της απελπισίας. "Ζήσε χωρίς Ιδέα" είναι αυτό που τραγουδά μελίρρητα ο "σκεπτικισμός", που είναι βέβαια "σκεπτικιστικός" μόνο απέναντι στην Ιδέα, μόνο απέναντι σε ό,τι ανθίσταται στην παθητική προσαρμογή στον αυτοματισμό, και ποτέ απέναντι στην εύγλωττη προφάνεια της αναγκαιότητας του αυτοματισμού, ποτέ απέναντι σε ό,τι, επειδή δεν μπορεί να ειπωθεί πως είναι το αποτέλεσμα σκέψης, δεν είναι επίσης ευάλωτο και στην καχυποψία απέναντι στην σκέψη. "Ζήσε χωρίς Ιδέα" είναι το τραγούδι ενός θνησιγενούς κόσμου, που γεννοβολά πεθαίνοντας, που σαπίζει βγάζοντας διαρκώς νέα παρακλάδια, νέες ρίζες, νέα προσωπεία, νέες λέξεις, νέες ιδεολογικές εκλογικεύσεις (αλλά η "ιδεολογία" δεν είναι η Ιδέα, είναι μάλλον το αντίθετο της Ιδέας, ένα Συμβολικό που επιτρέπει την απονεύρωση μπροστά στο Πραγματικό).

Σε τελική ανάλυση, την Ιδέα την υπερασπίζεται κάποιος με τη ζωή του, γιατί δεν μπορεί να την υπερασπιστεί κανείς παρά με τη ζωή του, δεν υπάρχουν άλλα μέσα για την υπεράσπιση της Ιδέας. Αλλά αυτός που υπερασπίζεται την Ιδέα, το κομμάτι του Θεού που δεν πέθανε γιατί επέστρεψε στον άνθρωπο, δεν υπερασπίζεται παρά τη ζωή του, τη ζωή ως διαλεκτική άρνηση και υπέρβαση της επιβίωσης.

Ο καθείς κι ο τρόπος του!

Την ώρα που χιλιάδες κομμουνιστές κι αντιφασίστες στους δρόμους έστελναν στη μνήμη του Παύλου Φύσσα το μήνυμα πως σε τούτα εδώ τ...

TOP READ