15 Οκτ 2016

Στις κοινωνίες των μελισσών εφαρμόζεται η… δικτατορία του προλεταριάτου!

 Στις κοινωνίες των μελισσών εφαρμόζεται η… δικτατορία του προλεταριάτου!


Εισαγωγικές διευκρινίσεις


Για χιλιάδες χρόνια οι άνθρωποι θαυμάζουν και αναφέρονται στην «τέλεια λειτουργία» της κοινωνίας των μελισσών. Έχουν παραχθεί πολλές θεωρίες και ερμηνείες, καθόλου απαλλαγμένες από σκοπιμότητες, ιδίως σκοπιμότητες των κυρίαρχων τάξεων και εξουσιών. 




Οι θεοκρατικές αντιλήψεις απέδιδαν σε «θεϊκό θαύμα» την λειτουργία τους. Φυσικά δεν είναι τίποτα περισσότερο από οργάνωση ενός ζωικού είδους που μέσα από μια εξέλιξη 55-60 εκατομμυρίων ετών, κατάφερε να επιβιώσει, να προσαρμοστεί και να ενσωματώσει στο dna του αυτόματες λειτουργίες, απολύτως απαραίτητες και καθόλου περιττές, για την επιβίωσή του στις σκληρές συνθήκες της φύσης.


Οι πρώτες γνωστές γραπτές και πολύ ακριβείς παρατηρήσεις για την οργάνωση της κοινωνίας των μελισσών, προέρχονται από τον Αριστοτέλη.

 

Στο παρόν κείμενο ο παραλληλισμός της ανθρώπινης κοινωνίας με αυτή των μελισσών, γίνεται μόνο ως προς την ερμηνεία των πραγματικών λειτουργιών τους. Επί της ουσίας, η πρώτη είναι κοινωνία έλλογης βούλησης και πράξης και η δεύτερη κοινωνία αυτόματης εντυπωμένης λειτουργίας, στο dna των μελισσών, άρα δεν υπάρχει όμοιο ποιοτικό πεδίο σύγκρισης. Εξισώσεις των δύο κοινωνιών ή  ιδεαλιστικές ερμηνείες για τη λειτουργία τους, είναι απορριπτέες.


Οι ερμηνείες που δίνονται είναι κοινωνιολογικού χαρακτήρα, και δεν υποκαθιστούν επιστημονικές μελέτες. Για την κατανόηση, χρησιμοποιούνται γνωστοί κοινωνιολογικοί και πολιτικοί όροι που ταιριάζουν σε ανθρώπινη κοινωνία.


Σκοπός του κειμένου είναι να αναθεωρηθούν οι αντιδραστικές θεωρίες που έχουν αναπτυχθεί, για χιλιάδες χρόνια, από αντιδραστικές ιδεολογίες, με βάση την υποκειμενική ταξική ερμηνεία της ζωής των μελισσών. Η ερμηνεία αυτή ξεκινούσε με την θέση ότι κέντρο της ζωής των μελισσών είναι οι βασίλισσες.  Κάποιοι μάλιστα είχαν επιχειρήσει να τις ονομάσουν βασιλείς(!) μη ανεχόμενοι τη θηλυκοκρατία στο μελίσσι.


Οι αντιδραστικές και ιδίως οι θεοκρατικές θεωρίες, χρησιμοποιούσαν την αρμονία του μελισσιού για να της δώσουν έννοιες σκεπτόμενης κοινωνίας, όπως η ανθρώπινη. Υμνούσαν ως χαρακτηριστικά μεγάλου προτερήματος την, κατά τη γνώμη τους, αποδοχή-υποταγή όλων στη βασίλισσα, την «σιωπή» με την οποία κάνουν την εργασία οι εργάτριες, χωρίς διαμαρτυρίες και… απεργίες και την απόρριψη των κηφήνων (τεμπέληδων) που ήταν παράδειγμα προς αποφυγή. Επίσης οι ιδεαλιστικές αντιλήψεις «πατούσαν» στα σπουδαία, για τον άνθρωπο, προϊόντα του μελισσιού που κανένας μέχρι τώρα δεν μπόρεσε να υποκαταστήσει. Αρχή και τέλος γι όλες αυτές τις θεωρίες ήταν η βασίλισσα και αυτό είχε το βαθύ προπαγανδιστικό του νόημα.


Στην ουσία, οι αντιδραστικές θεωρίες προσπαθούσαν να περιγράψουν μια κοινωνία μελισσών κατ’ εικόνα και ομοίωση μιας ταξικής εκμεταλλευτικής κοινωνίας, παρουσιάζοντάς τη σαν φυσική και θεϊκή επιταγή. Έτσι, διαπαιδαγωγούσαν τους νέους στο πρότυπο της γενικής υποταγής, κατ εικόνα και ομοίωση των μελισσών, στην ταξική εξουσία που άλλοτε εμφανιζόταν σαν βασιλεία, άλλοτε σαν «φωτισμένη» δικτατορία, άλλοτε σαν αστική δημοκρατία. Αυτή την ιδανική αρμονία που επιδιώκουν για την ανθρωπινή κοινωνία, δήθεν τη διαταράσσουν ταραχοποιά, επαναστατικά, κομμουνιστικά και αναρχικά στοιχεία, τα οποία επιδιώκουν την ανατροπή και καταστροφή της! Έτσι ολοκλήρωναν την αντιδραστική - ταξική αξιοποίηση της δικής τους ανάγνωσης της κοινωνίας των μελισσών.


Φυσικά, στις συγκρίσεις μεταξύ των δύο κοινωνιών πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η βασική ποιοτική διαφορά της προδιαγεγραμμένης δράσης των μελισσών και της έλλογης δράσης των ανθρώπων. Λάθη εξομοίωσης οδηγούν σε ιδεαλιστικές τερατογεννέσεις! Επίσης δεν επιτρέπονται παρανοήσεις από τις αναγωγές που γίνονται στο κείμενο από την ερμηνεία της κοινωνίας των μελισσών με χρήση ανθρώπινων όρων. Αυτό εξυπηρετεί τη δική μας κατανόηση και οι μέλισσες δεν ενδιαφέρονται καθόλου γι αυτό.


Ας δούμε όμως γιατί οι κλασσικές αντιδραστικές θεωρίες για την ερμηνεία της κοινωνίας των μελισσών, είναι ακριβώς αντίθετες από την πραγματικότητα αυτών των κοινωνιών. Επίσης, ας κάνουμε, ποιητική αδεία, μια δική μας προοδευτική διαλεκτική ανάγνωση, χρησιμοποιώντας ανθρώπινους πολιτικούς και κοινωνιολογικούς όρους.

 

Αφορμή για το κείμενο αυτό αποτέλεσε μια μακρά συνομιλία με τον Ερμή, νέο και παρατηρητικό μελισσοκόμο.


Ο Ερμής έχει λίγα χρόνια που ασχολήθηκε με τα μελίσσια. Είχε πάντα μια μεγάλη κλίση αγάπης προς τα ζώα, ήμερα και άγρια, και έφτασε μέχρι να αναπτύξει σχέσεις φιλίας με αλεπουδάκια! Πανέξυπνα αλλά παρεξηγημένα ζώα. Τώρα όμως τον έχουν κερδίσει οι μέλισσες.


Μιλούσαμε για τα μελίσσια και τη ζωή τους. Έτσι γεννήθηκε η ιδέα να καταγραφεί η κανονική αφήγησή του σε κείμενο «μεταφρασμένο» σε πολιτικούς και κοινωνιολογικούς όρους. Το κείμενο, μετά από πολλές παρατηρήσεις και υπομνήσεις ότι το μελίσσι δεν είναι ανθρώπινη κοινωνία και οι αναγωγές έχουν πάντα τα κενά και τα ρίσκα τους, πήρε τελικά έγκριση από τον Ερμή!


Η αφήγηση είναι του Ερμή και η «μετάφραση» του υπογράφοντα.


Ο Διάλογος 


-               Ξέρεις, του λέω, εγώ απέφευγα πάντα να αναφέρομαι στη ζωή των μελισσών ως παράδειγμα οργάνωσης της κοινωνίας γιατί είχαν, πάνω απ’ όλα, τη Βασίλισσα. Κάθε αντιδραστικό άτομο, από τους βασιλικούς μέχρι τους ρατσιστές και τους φασίστες, μας κολλούσε στα μούτρα το μελίσσι, ως παράδειγμα κοινωνικής αρμονίας, καλής οργάνωσης και «καλής υποταγής» στην εξουσία της βασίλισσας και της άρχουσας τάξης, για να αρνηθούμε τον διαλεκτικό υλισμό, τον μαρξισμό, τον σοσιαλισμό και την επαναστατικότητα.

-               Κι εσύ το έχαφτες!

-               Όχι, αλλά περιέγραφαν, με ύφος Αϊνστάιν, το μελίσσι κατά την επιθυμία τους!  Μας έλεγαν, κοιτάτε πως δουλεύουν οι μέλισσες χωρίς να μιλάνε και να παρασπονδούν, κοιτάτε πως υποτάσσονται στη βασίλισσα, κοιτάτε πως πρέπει να είναι οι εργάτες για να προκόψει η κοινωνία! Όχι να ξεσηκώνονται, να απεργούν, να διαδηλώνουν και να αμφισβητούν την εξουσία…

-               Και γιατί δεν εξέτασες αν αυτό που έλεγαν ισχύει;

-               Δεν ασχολήθηκα και δεν ήξερα πώς να το κάνω. Απλώς απέρριπτα τη μεταφυσική ερμηνεία γιατί ήξερα ότι μιλάμε για κοινωνία φυσικά οργανωμένη.

-               Και άφησες τους άλλους να συκοφαντούν τις μέλισσες και να λένε ό,τι αντιδραστικό τους κατέβει!

-               Ε, καλά, τους έλεγα ότι άλλο ζώα χωρίς βούληση, άλλο άνθρωπος.

-               Και αυτοί κορόιδευαν βέβαια γιατί νόμιζαν ότι κατείχαν την απόλυτη αλήθεια.

-               Οι φανατικοί και οι πολλοί κορόιδευαν, κάποιοι το σκέφτονταν.

-               Άκου, όλοι αυτοί, κατείχαν το απόλυτο ψέμα! ΣΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΤΩΝ ΜΕΛΙΣΣΩΝ ΙΣΧΥΕΙ ΚΑΙ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ! Για να μη σου πω και κάποιο κράμα πρωτόγονου και μελλοντικού κομμουνισμού! Είναι αυτό που τρομάζει κάθε καπιταλιστή, φασίστα και αντιδραστικό και για να το αποφύγει, διαστρέφει, αντιστρέφει και συκοφαντεί την πραγματικότητα της κοινωνίας των μελισσών!

-               Δηλαδή, τώρα θα μου τα πεις ανάποδα;

-               Θα τα πως όπως είναι ακριβώς και όπως τα διαπιστώνω συνεχώς, ανοίγοντας τις κυψέλες και παρατηρώντας όλη τη ζωή και τις κινήσεις του μελισσιού. Χωρίς λεπτομερή παρατήρηση και αιτιολογία όλων των λειτουργιών, μόνο γελοία συμπεράσματα, όπως αυτά με την κυρίαρχη εξουσία της βασίλισσας και την υποταγή των μελισσών, θα βγαίνουν.

 

Και αρχίζει την αφήγηση για τη… «δικτατορία του προλεταριάτου» των μελισσών!


-               Η κοινωνία των μελισσών είναι κεντρικά σχεδιασμένη κοινωνία από τη φύση τους. Λειτουργεί με πλάνο κεντρικά σχεδιασμένο και κατανεμημένο σε κάθε λεπτομέρεια από πριν, στο dna. Κάθε επί μέρους δραστηριότητα, κατανομή, λειτουργία παραγωγή είναι τμήμα του κεντρικού σχεδιασμού. Η ελευθερία των μελισσών βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο προσαρμόζονται κάθε στιγμή στη φύση και στην αντικειμενική πραγματικότητα για να επιτύχουν  τον σκοπό που είναι εντυπωμένος μέσα τους. 


Μέσα στην κοινωνία των μελισσών, η συντριπτική πλειοψηφία είναι οι εργάτριες. Μόνο που από αυτές δεν έχει αφαιρεθεί καμία εξουσία που πηγάζει από τη θέση τους στην παραγωγή, όπως γίνεται στον καπιταλισμό. Εκεί εφαρμόζεται πραγματικά το γνωστό στους ανθρώπους σύνθημα… «Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά»! Έτσι, έκτισαν από την αρχή την κοινωνία τους χωρίς αφεντικά γιατί δεν τα είχαν καμία ανάγκη. Αυτές εργάζονταν, αυτές κατείχαν στον οργανισμό τους την εργατική δύναμη και τα κινητά μέσα παραγωγής μελιού κτλ και αυτές κατασκεύαζαν τα πάγια μέσα παραγωγής όπως το κερί, την κυψέλη και τα άλλα υλικά. Δε είχαν κανένα λόγο να έχουν αφεντικά. Αντιθέτως, επέβαλαν παντού την εξουσία τους αφού κανένας δεν μπορούσε να ζήσει αν δεν υπάκουε στους κανόνες που πήγαζαν από αυτές.

-               Έβαζαν και κανόνες;

-               Κανονική, αυτόματη και αναγκαία «δικτατορία του προλεταριάτου» με… σύνταγμα, κανόνες, παιδεία, κατάρτιση, πρακτική εκπαίδευση, υγεία, πολιτοφυλακή, ερευνητές,  και πάνω απ όλα… δημοκρατία!

-               Ψηφίζουν κιόλας;

-               ψηφίζουν κιόλας! Με τον τρόπο τους, κάτι σαν άμεση δημοκρατία! Με τις ενέργειές, τη γλώσσα του σώματος και τις κινήσεις, κρίνουν τους άλλους και τελικά, ομαδικά διαμορφώνουν μια στάση που είναι και ο βαθμός αξιολόγησης, προτίμησης ή απόρριψης. Αυτή είναι η «ψηφοφορία» η οποία έχει άμεσες πρακτικές συνέπειες στο μελίσσι. Σε αυτά ουδεμία εξουσία και λόγο έχει η βασίλισσα. Η «άμεση δημοκρατία» των μελισσών τα καθορίζει όλα.

-               Και πως θα τα διαπιστώσουμε αυτά;

-               Θα τα πιάσουμε ένα – ένα.

-               Ωχ, έχει πολύ μάθημα;

-               Ας πρόσεχες!


 
Η Βασίλισσα. 


-               Οι εργάτριες επιλέγουν από ποιο κελί και αυγό θα γεννηθεί βασίλισσα. Αυτές την ταΐζουν ειδικά για να γίνει βασίλισσα. Αυτές την εκπαιδεύουν να εκτελεί τα καθήκοντά της, χωρίς κουβέντα. Αυτές της δείχνουν κάθε μέρα, κάθε ώρα τι να κάνει, πώς να το κάνει, που να το κάνει. Κάθε παρέκκλιση από τον κανόνα επιφέρει αντίδραση και αν δεν πειθαρχήσει την περιθωριοποιούν και βγάζουν άλλη βασίλισσα για να παίξει το ρόλο που της αναθέτουν. Δεν ασχολούνται με απείθαρχες βασίλισσες! Η βασίλισσα είναι μια μέλισσα που της αναθέτουν συγκεκριμένα καθήκοντα και κρίνεται με βάση την καλή εκτέλεσή τους. Ούτε παραπάνω ούτε παρακάτω από τις άλλες μέλισσες που έχουν άλλα καθήκοντα.


-               Δηλαδή;


-               Δηλαδή οι εργάτριες δημιουργούν τη βασίλισσα, σαν ίση τους για μια άλλη λειτουργία, για να εκτελέσει το καθήκον να γεννάει αυγά για να αναπαράγεται η εργατική τάξη και όλο το είδος. Την τιμούν όπως σε κάθε πραγματική δημοκρατία έχει ο λαός τιμάει τους σκληρά εργαζόμενους για την κοινωνία, δηλαδή για να επιτελεί ισότιμα ένα σπουδαίο ρόλο. Οι βασίλισσες είναι πλήρως ενσωματωμένες στην εξουσία της εργατικής τάξης, τίποτα απολύτως δεν μπορεί να κάνει χωρίς έγκριση και έξω από τους κανόνες που της θέτουν. Ακόμη και σε ποιό κελί θα γεννήσει τα αυγά, το υποδείχνουν οι μέλισσες, αν και γνωρίζει και αυτή από τη φύση της τι να κάνει.


Η βασίλισσα έχει λάθος όνομα. Κομμάτι της εργατικής τάξης είναι στην κυψέλη. Σε μια έλλογη, ανθρώπινη, σοσιαλιστική ή κομμουνιστική κοινωνία έτσι είναι ο κανόνας να γίνεται. Καμιά εξουσία επί και πάνω από την  εργατική τάξη. Η οργάνωση δηλαδή δεν έχει καμία σχέση ούτε με καπιταλισμό ούτε με ταξική εκμεταλλευτική κοινωνία. Η διαφορά με τις ανθρώπινες κοινωνίες είναι πως στις μέλισσες αυτά είναι εντυπωμένες «φυσικές λειτουργίες» στο dna και όχι προϊόντα έλλογης βούλησης.



Εξουσίες
 


-               Η μέλισσες καθορίζουν τα πάντα στη βασίλισσα, η βασίλισσα τίποτα δεν καθορίζει στις μέλισσες. Η βασίλισσα δεν μπορεί να… προσλάβει και να απολύσει μέλισσες ό,τι και αν κάνουν αυτές! Οι μέλισσες απολύουν την βασίλισσα και βάζουν άλλη στη θέση της, αν δεν κάνει αυτό που πρέπει. Το ποιος κατέχει την εξουσία είναι σαφές.



Η "δικτατορία του προλεταριάτου"!


-               Κανένας δεν μπορεί να παραβιάσει τους κανόνες της λειτουργίας και της ζωής της κοινωνίας των μελισσών που επιβάλουν και περιφρουρούν οι εργάτριες. Αυτή είναι η έννοια της «δικτατορίας της εργατικής τάξης» (προλεταριάτου) στο μελίσσι! Όλοι μέσα εκεί έχουν καθορισμένους ρόλους. Όποιος τους παραβεί δέχεται αμέσως την τιμωρία η οποία φτάνει μέχρι την θανατική καταδίκη αν θέσει σε κίνδυνο το μελίσσι. Εκτός της βασίλισσας, ορίζουν και τον ρόλο των κηφήνων αλλά ρυθμίζουν εσωτερικά και την ιεραρχική εκτέλεση συγκεκριμένων καθηκόντων στις εργάτριες κατά ομάδες και ηλικία.


Παραγωγικές σχέσεις


-               Στην κυψέλη η βασίλισσα έχει το ρόλο της μέλισσας αναπαραγωγής, οι κηφήνες της γονιμοποίησης, οι μικρές μέλισσες τις εσωτερικές εργασίες και οι άλλες μισές τις παραγωγικές εργασίες. Ισχύει το σκέλος των… σοσιαλιστικών παραγωγικών σχέσεων «ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΙΣ ΙΚΑΝΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ» αλλά δεν ισχύει το άλλο σκέλος «Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΟΥ». Φυσικά δεν ισχύει ούτε η καπιταλιστική σχέση με βάση την οποία όλο το προϊόν ανήκει στη βασίλισσα ή σε κάποιους εξουσιαστές της κοινότητας που δεν δουλεύουν παραγωγικά.


Το προϊόν ΚΑΤΑΝΕΜΕΤΑΙ ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΟΛΩΝ και του ρόλου των τμημάτων της κυψέλης. Ούτε πάνω ούτε κάτω. Όσο και αν αυτό το «ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ» φαίνεται κομουνιστική παραγωγική σχέση, στην πραγματικότητα ανήκει στον πρωτόγονο κομμουνισμό, στην αναγκαστική κατανομή δηλαδή, με βάση την επιβίωση της κοινότητας. Δεν αφορά πληθώρα αγαθών ικανοποίησης αναγκών αλλά ακριβή κατανομή συγκεκριμένων αγαθών.


Δεν υπάρχουν σφετεριστές του προϊόντος. Η εργατική τάξη δεν κλέβει τον εαυτό της, ούτε αφήνει κανέναν από τα μέλη της, ή από την κυψέλη να το κλέψει. Επί ποινή αφανισμού όλης της κοινωνίας τους, κατανέμονται όλα ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε μέλους και κάθε ομάδας με βάση το ρόλο τους. Δεν θα μπορούσε π.χ. ποτέ η βασίλισσα να μη καταναλώνει απείρως μεγαλύτερες ποσότητες τροφής υψηλής θρεπτικής αξίας (βασιλικός πολτός κλπ) από τις άλλες μέλισσες, διότι δεν θα μπορούσε να γεννήσει και το μελίσσι θα πέθαινε. Η μέλισσα - βασίλισσα που παίζει το ρόλο «εργαλείου αναπαραγωγής», για να είναι παραγωγική πρέπει να τροφοδοτηθεί και με τις αναγκαίες πρώτες ύλες που αναπαράγουν την εργατική – παραγωγική της δύναμη. Λιγότερα σημαίνει θάνατος της κυψέλης.





Το «κράτος» 


-Όλες οι εξουσίες «πηγάζουν από το λαό και υλοποιούνται από το λαό»! Δεν υπάρχει χωρισμός νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής, όλα ενοποιούνται στο «λαό» που τα υλοποιεί. Υπάρχουν όμως τμήματα με εξειδικεύσεις και διαφορετικές εργασίες και αποστολές. Όπου χρειάζεται, γίνεται ανάθεση σε ειδικό τμήμα για κάποια ενέργεια. Όλα γίνονται αυτόματα. Το πώς γίνεται, είναι στα μυστικά του DNA και της κοινωνίας τους.


Ο τρόπος που επιβάλλουν την πειθαρχία είναι ποικίλος. Άλλοτε είναι με ορισμένες μέλισσες, άλλοτε ομαδικά, άλλοτε μαζικά, όλες μαζί.


Μια ομάδα μελισσών επιβλέπουν, προστατεύουν και καθοδηγούν τη βασίλισσα.


Υπάρχουν ελεγκτές της κυψέλης, της αναπαραγωγικής διαδικασίας και των εργασιών που γίνονται από τις μέλισσες.


Αν μια ομάδα θέλει να αποχωρήσει από μια κυψέλη, λόγω υπέρβασης του «άριστου μεγέθους» λειτουργίας του μελισσιού και γεννιέται, ή σκοπίμως ενεργούν για τη γέννησή της, δεύτερη βασίλισσα, οι εργάτριες - μέλισσες, με τον τρόπο τους την οδηγούν σε άλλο μέρος μαζί με το σμάρι, που προηγούμενα έχει εντοπίσει το ανιχνευτικό τμήμα.


Καμιά βασίλισσα δεν διανοείται να μην υπακούσει.


Το σμάρι κουβαλάει μαζί και τον απαραίτητο εφοδιασμό και επιμελητεία.

 

Αν μια ανιχνεύτρια φέρνει λάθος πληροφορίες στην κοινότητα, της επιβάλλεται ποινή απαξίωσης.


Καμιά μικρή μέλισσα δεν μπορεί να πάρει τη θέση μεγάλης. Αυτό όμως μπορεί να συμβεί για λόγους ανάγκης από απώλεια μεγάλου αριθμού εργατριών. Τότε μεγαλώνουν απότομα οι μικρές! Αν όμως είναι περίοδος συντήρησης μπορεί να επιμηκύνεται η ζωή και τα στάδια εξέλιξης.


Υπάρχει και «πολιτοφυλακή» για την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια. Αυτή δίνει πρώτη τη μάχη με τους εισβολείς. Το ποιος θα πετάξει έξω τους κηφήνες και πότε το καθορίζει η εργατική τάξη και το εκτελεί η πολιτοφυλακή. Το ποιος θα φυλάξει τις πύλες και πως, είναι επίσης καθορισμένο.


Υπάρχουν ανιχνευτές, υπάρχουν εργάτες ειδικών εργασιών και παραγωγοί διαφορετικών προϊόντων για το μελίσσι.


Καμιά γραφειοκρατία, όλα είναι «ηλεκτρομαγνητικά» καταγραμμένα στον εγκέφαλο των μελισσών οι οποίες ασκούν με ακρίβεια την… «ηλεκτρονική διακυβέρνηση»!



Εκπαίδευση


-               Η προσδόκιμος ηλικία μιας μέλισσας σε συνθήκες κανονικής εργασιακής ζωής (καλές θερμοκρασίες) είναι  περίπου 45 ημέρες (σε ορισμένες συνθήκες – χειμώνας - ζουν ως 5-6 μήνες).


Ο χρόνος αυτός διαιρείται σε εκπαίδευση, πρακτική, εσωτερικές εργασίες (όλα είναι αποτυπωμένα στον εγκέφαλο) από τη μια και παραγωγικός χρόνος με εξωτερικές εργασίες από την άλλη.


Η πρώτη περίοδος καταλαμβάνει το 45% της ζωής και η δεύτερη το 55%. Η αναφορά γίνεται γιατί οι αντίστοιχες κατανομές στους ανθρώπους με μέσο προσδόκιμο τα 75 χρόνια, είναι περίπου 25%-75% ή 30%-70%. Σταδιακά όμως στις ανθρώπινες κοινωνίες, το πρώτο μέρος αυξάνει και αν προσθέσουμε και το χρόνο δια βίου μάθησης τότε αυξάνει σημαντικά.


Πιθανόν η ποσοστιαία σχέση εκπαιδευτικής και παραγωγικής ηλικίας των μελισσών, που είναι παράγωγο εκατομμυρίων ετών, να είναι η ιδανική σχέση  και για τις ανθρώπινες κοινωνίες και προς τα εκεί να κατευθύνονται αυξάνοντας συνεχώς το πρώτο μέρος. Για τις μέλισσες, παρότι και αυτές μαθαίνουν, δεν τίθεται θέμα μεταβολής της σχέσης του χρόνου εκπαίδευσης - πρακτικής μέσω βούλησης γιατί αυτά είναι καθορισμένα από το dna τους που αλλάζει σε μεγάλες περιόδους. Φυσικά στους ανθρώπους υπάρχει και ο ελεύθερος χρόνος.  Πιθανόν στις μέλισσες να συγχωνεύεται στο χρόνο ανάπαυσης -αναπαραγωγής της εργασιακής τους δύναμης.


Η εκπαίδευση – πρακτική περιλαμβάνει εσωτερικές εργασίες και φτάνει μέχρι και τη φύλαξη – έλεγχο της εισόδου.  Μόλις γεννηθεί η μέλισσα αναλαμβάνει τον καθαρισμό των κελιών. Έπειτα όσο περνάνε οι μέρες αρχίζει να σφραγίζει τα κελιά του γόνου, περιποιείται γόνο και βασίλισσα, κατασκευάζει και συντηρεί της κηρήθρες. Επίσης χρησιμοποιώντας το κεντρί της φρουρεί και υπερασπίζεται την κυψέλη.


Δίκαιο


-               Η δικαιοσύνη είναι «λαϊκή». Όλο το μελίσσι χωρίς δικαστική διαδικασία επιβάλει την ποινή με τον τρόπο του. Όταν όμως χρειάζεται ειδική απόφαση και εκτέλεση, τότε ένα τμήμα της ή η «πολιτοφυλακή» αναλαμβάνουν δράση.


Για τους παραβάτες υπάρχουν διαφόρων ειδών ποινές. Ξεκινάει από την απαξίωση και την περιθωριοποίηση και φτάνει στο πέταγμα έξω από την κυψέλη που σημαίνει θάνατος. Αν δεν τηρούνται επακριβώς οι κανόνες, τότε κινδυνεύουν όλοι.


 

Επικοινωνίες


-               Οι μέλισσες έχουν δημιουργήσει ένα πολύπλοκο σύστημα επικοινωνίας και συνεννόησης. Βασίζονται κυρίως σε οπτικά, ακουστικά και χημικά ερεθίσματα. Η χημική επικοινωνία είναι πολύ ανεπτυγμένη και γίνεται με φερομόνες. Είναι πιθανόν να υπάρχουν και άλλοι τρόποι επικοινωνίας που εμείς δεν γνωρίζουμε.


Για όλα έχουν κωδικοποιημένες συνεννοήσεις σε πολύ λεπτομερή βαθμό. Είναι δυνατόν π.χ. μια ανιχνεύτρια να φέρει την πληροφορία ότι σε 3 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά σε τόσο βάθος ή ύψος, με τέτοιο κλίμα, υπάρχει τόσο υλικό για μέλι ή για κερί ή άλλο υλικό και μπορούν να το μαζέψουν «τόσες» μέλισσες! Οι μέλισσες δεν θα χάσουν ούτε δυνάμεις ούτε ενέργεια για να ψάχνουν, ούτε θα πάνε σε λάθος μέρος, ούτε θα πάνε λιγότερες ή περισσότερες από αυτές που πρέπει. Η οικονομία ενέργειας και εργατικής δύναμης είναι σαφώς καθορισμένη βασική αρχή στον κώδικα πληροφοριών. Το πώς γίνεται; Ε, αν είσαι μελισσοκόμος και παρατηρείς με μεγάλη προσοχή, αρχίζεις και καταλαβαίνεις τους κώδικες επικοινωνίας όταν βλέπεις συγκεκριμένες στάσεις και κινήσεις και ακούς τους θορύβους που κάνουν. 


Υγεία 


-               Όσο και αν φαίνεται παράξενο έχουν και υπηρεσίες υγείας οι οποίες προσφέρονται… δωρεάν στην κυψέλη! Οι υπηρεσίες αυτές εκτελούνται κατά βάση από τις νεώτερες μέλισσες πριν βγουν στην παραγωγή.


Το είδος υπηρεσιών ξεκινάει από την απλή καθαριότητα και την αποστείρωση, απομόνωση ρυπογόνων εστιών και φτάνουν μέχρι την καταπολέμηση μικροβίων και ιατρικής περίθαλψης σε άρρωστα μέλη, ιδίως στη βασίλισσα. 

 
 

Υπερπροϊόν και υπεραξία


-               Οι μέλισσες δεν παράγουν για την βασίλισσα αλλά για την κοινωνία τους. Όλη η παραγωγή ανήκει στην κοινωνία. Ακόμη και η βασίλισσα παράγει αυγά για την κοινωνία. Αυτό αποδομεί κάθε υπόθεση εξουσίας και εκμετάλλευσης από τη βασίλισσα.


Οι μέλισσες, παράγουν και υπερπροϊόν. Παράγουν δηλαδή το μέλι και τα άλλα αναγκαία, όσο χρειάζονται για να επιβιώσει το μελίσσι αλλά και κάτι παραπάνω για τις έκτακτες καταστάσεις και για νέα μέλη που μπορεί να είναι περισσότερα, αφού κάθε κοινωνία θέλει να αναπαράγεται, για λόγους ασφαλείας, με διευρυμένο τρόπο. Δεν παράγει δηλαδή ακριβώς για τον ίδιο αριθμό μελών. Όταν, βέβαια, ο αριθμός, υπερβεί το «άριστο μέγεθος» λειτουργίας του μελισσιού, τότε ένα τμήμα μετακομίζει και κάνει άλλη κυψέλη, δεν διευρύνεται ατέρμονα και δεν μετατρέπεται σε βαριά, «γραφειοκρατική» και δυσκίνητη κοινωνία.



Έχουμε όμως εξωτερικούς λήπτες των προϊόντων της κυψέλης. Πέρα από τα άλλα ζώα που επιχειρούν και κλέβουν, και αυτό είναι στην λειτουργία της φύσης, υπάρχει και η αφαίρεση των προϊόντων από τους ανθρώπους, είτε σε συνεχή βάση, είτε σε τυχαία. Κάτι που γίνεται και με όλες τις εκτροφές ζώων. Όπως και με τα άλλα ζώα όμως, για να λάβει ο άνθρωπος το υπερπροϊόν χωρίς να χαθεί το μελίσσι, αναλαμβάνει σαν ανταπόδοση («αμοιβή»), την προστασία και τροφοδοσία του μελισσιού, ώστε να μη διαταράσσεται η ομαλή αναπαραγωγική λειτουργία του.


Τα προϊόντα αυτά, όσα δεν καταναλώνονται, πωλούνται από τους μελισσουργούς ως εμπόρευμα. Η τιμή τους καθορίζεται όπως κάθε εμπορεύματος, με βάση το νόμο τη αξίας, δηλαδή με βάση τον κοινωνικά αναγκαίο χρόνο εργασίας για την συντήρηση του μελισσιού, την  λήψη των προϊόντων, τη μεταφορά σε παραγωγικά μέρη κλπ. Για τις μέλισσες όμως αποτελεί αφαίρεση που πρέπει να αναπληρωθεί. Έτσι οι μέλισσες παράγουν προϊόν και υπερπροϊόν τόσο για την κυψέλη όσο και για τους ανθρώπους.

 

Εφόσον η όλη διαδικασία γίνεται σε καπιταλιστική επιχείρηση με εργαζόμενους, τότε έχουμε και παραγωγή υπεραξίας από την εργασία τους. Δεν παράγουν όμως υπεραξία οι μέλισσες αλλά παράγει η εργασία των εργαζομένων με βάση τη σχέση αξίας εργατικής δύναμης - αξίας της εργασίας. Ούτε επιχείρηση και μέλισσες υπογράφουν κάποια… συλλογική σύμβαση εργασίας για σκόπιμη παραγωγή προϊόντων με αντάλλαγμα τα μέσα αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης (μισθός) των μελισσών! Αυτά για να μην έχουμε στρεβλώσεις για το ποίος παράγει προϊόν, υπερπροϊόν και υπεραξία και για να μην αρχίσει και πάλι η διαμάχη με την αστική πολιτική οικονομία  για το αν η βροχή, ο ήλιος, η γη, το άροτρο, το άλογο και το κεφάλαιο παράγουν υπεραξία. Δεν παράγουν.


Συμπέρασμα


Η κοινωνία των μελισσών, είναι μια κοινωνία προκαθορισμένων λειτουργιών που, μέσα από εκατομμύρια χρόνων εξέλιξης, τελειοποιήθηκε εντυπωσιακά ως προς την αρμονία της και εντυπώθηκε στο dna των μελισσών. Η κοινωνία αυτή συνεχίζει να εξελίσσεται μέσα στο χρόνο και να εμπλουτίζει το dna της, άσχετα αν ο χρόνος αυτός δεν έχει σχέση με τη ζωή και το χρόνο που μετρούν οι άνθρωποι τις εξελίξεις των δικών τους κοινωνιών.


Παρατηρώντας τη λειτουργία, βλέπουμε ότι δεν δικαιώνει την, από αιώνες, ταξική άποψη ότι το μελίσσι είναι πρότυπο και παράδειγμα υποταγής της πλειοψηφίας του λαού και ιδίως των εργαζομένων, στην άρχουσα τάξη και στην εξουσία της. Οι παρατηρήσεις βγάζουν το ακριβώς αντίθετο συμπέρασμα. Στο μελίσσι κυρίαρχη δύναμη είναι οι παραγωγοί, δηλαδή οι εργάτριες μέλισσες. Δηλαδή, αυτό ακριβώς που είναι ζητούμενο για το μέλλον της ανθρώπινης κοινωνίας. Από κει και πέρα, ο καθένας βγάζει τα συμπεράσματά του.



Ωστόσο, καλό θα ήταν οι παραμυθάδες, οι γράφοντες παιδικές ιστορίες, οι θεατράνθρωποι και οι μελωδοί να κάνουν τις καλλιτεχνικές ανατροπές στις δημιουργίες τους. Να πάψουν να υμνούν τις βασίλισσες, τις πριγκίπισσες και τους βίαιους αρχηγούς με τις υπερφυσικές ιδιότητες και να υμνήσουν την υπεροχή της κοινωνίας έναντι του ατόμου, την υπεροχή του «εμείς» από το «εγώ», την κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και χωρίς άρχουσα τάξη σε βάρος των πολλών.




Στέργιος Βασιλείου
 


Όταν oι λύκοι τρώγαν παιδιά

 Όταν oι λύκοι τρώγαν παιδιά


Στη Λευκή Τρομοκρατία της Πελοποννήσου έχουμε αναφερθεί πολλαπλώς στο παρελθόν, προσφάτως διαβάσαμε το εξαιρετικό βιβλίο του Γιάννη Λέφα, Χιλιάδες τέσσερις σταυροί στο μαρτυρικό Μοριά, των εκδόσεων Αλφειός. Πρόκειται για μια κοπιαστική δουλειά του συγγραφέα που συγκέντρωσε πάνω από 4.000 δολοφονιών του δεξιού παρακράτους, της Χωροφυλακής και ορισμένων τμημάτων του Εθνικού Στρατού. Το βιβλίο φυσικά δεν είναι και δεν μπορεί να είναι πλήρες. Εντύπωση μας προκάλεσαν ορισμένα περιστατικά κτηνώδους δολοφονίας παιδιών και αυτά θα παρουσιάσουμε εδώ.
Καλλιόπη θυγατέρα Σωτήρη Πέτρουλα, 12 ετών: Στις 20 Ιανουαρίου του 1946 πυροβολήθηκε στο πόδι από χίτες και χωροφύλακες στο χωριό Μοναστήρι του Τσίγκου. Οι χίτες απαγόρευσαν σε τοπικό γιατρό να της αφαιρέσει τις σφαίρες από το πόδι και το παιδί πέθανε από γάγγραινα μερικές μέρες μετά.
Χριστοφίλη θυγατέρα Σωτήρη Πέτρουλα, 14 ετών: Εκτελέστηκε στις 20 Ιανουαρίου του 1946 από χίτες και χωροφύλακες του 2ου Μηχανοκίνητου Λόχου Χωροφυλακής.

Πέτρος Πέτρουλας του Χαρίλαου, ετών 15: Δολοφονήθηκε στα τέλη του Ιουνίου του 1947 ενώ κρυβόταν με τη μητέρα του Ελισάβετ, στο χωριό Σκαμνίτσα.
Ποτούλα Πέτρουλα του Χαρίλαου, ετών 16: Δολοφονήθηκε στα τέλη του Ιουνίου του 1947 ενώ κρυβόταν με τη μητέρα της Ελισάβετ και τον αδελφό της Πέτρο, στο χωριό Σκαμνίτσα.
Παναγιώτα θυγατέρα Δημ. Κάσση, ετών 8: Γεννήθηκε στο χωριό Πάλυρος Λακωνίας, όπου 58 από τις 60 οικογένειες ήταν στο πλευρό του ΔΣΕ. Στα τέλη του Αυγούστου του 1948 πήγαινε ψωμί στον 14χρονο αδελφό της Μιχάλη που φύλαγε τα πρόβατα του Μιχαλόλια. Στο δρόμο την συνάντησαν παρακρατικοί χίτες και τη ρώτησαν ποιανού είναι και πού πάει. Εκείνη τους απάντησε ότι είναι κόρη του Δημήτρη Κάσση και πάει στον αδερφό της ψωμί. Οι χίτες άρχισαν να την χτυπούν με γροθιές και τα κοντάκια των όπλων τους. Μερικές ώρες μετά επέστρεψε στο σπίτι της και είπε ότι την χτύπησαν οι χίτες. Την επομένη το παιδί δεν αισθανόταν καλά. Ένιωθε ζάλη και έχασε τις αισθήσεις της. Λόγω της έλλειψης γιατρού στο χωριό, αλλά και του ότι κανείς δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για το παιδί, να φέρει γιατρό ή να του βρει το παιδί πέθανε μετά από 3 ημέρες.
Θεόδωρος Μιχαλακάκος ετών 12: Από το χωριό Νύφι Λακωνίας. Δάρθηκε από χίτες της περιοχής του και στάλθηκε στις Παιδουπόλεις της Φρειδερίκης. Πέθανε κάτω από άγνωστες συνθήκες στην Παιδόπολη της Λέρου.
Ηλίας Σκιαδάς και Χρήστος Κούτσαρης, μαθητές της Β' Γυμνασίου Σπάρτης: Κατάγονταν από τον Άγιο Γεώργιο Λακωνίας. Δολοφονήθηκαν με οπλοπολυβόλο στο ποτάμι του χωριού του από τους παρακρατικούς του Παυλάκου.
Γιάννης Κουμπαράος ετών 14: Από τη Σπαρτιά Λακωνιάς. Παιδί ακόμα αναγκάστηκε να ακολουθήσει του αντάρτες μετά τη μάχη της Άρνας, λόγω του φόβου ότι θα δολοφονούνταν για τη δράση των αδελφών του. Σκοτώθηκε από ΛΟΚατζήδες το 1949 στο Μαίναλο ενώ κρύβονταν σε σπηλιά.
Θυγατέρα Στέλιου Πουλάκου, μαθήτρια της 6ης Δημοτικού: Δολοφονήθηκε από τους χίτες της Αγίας Κυριακής στο χωριό της Μούσγα Λακωνίας.

Δωροθέα Καστάνη 14 ετών: Εκτελέστηκε με τη μητέρα της Αναστασία στις 13 Μαΐου 1949 στην τοποθεσία "Καρέα" Διλάγκαδου Ταυγέτου από το 9ο Ελαφρύ Τάγμα Πεζικού, μαζί με άλλους αμάχους και αρρώστους.
Καρμούλος, ετών 8: Δολοφονήθηκε στο πατρικό του σπίτι στην Πάτρα, στις 3 Ιουνίου 1945, από ΕΟΒίτες, επειδή σε έφοδο που έκαναν δεν βρήκαν τον κομμουνιστή πατέρα του.
Σταύρος Γρεβενίτης ετών 13: Δολοφονήθηκε στο Τσάσι Λακωνίας, από τον Γιάννη Παυλάκο, μαζί με τον πατέρα του και τον μεγάλο του αδελφό. Η αιτία ήταν έκρηξη νάρκης σε δρόμο δίπλα στο μαντρί τους, την ύπαρξη της οποίας υποτίθεται ότι αυτοί γνώριζαν.
Νίκος Σκλιάμης ετών 13: Αετόπουλο της Κατοχής, δολοφονήθηκε 30 Αυγούστου 1948 στη Δημητσάνα.

Οι 53 (ακόμα πιο γκρι) αποχρώσεις του Σύριζα

 Οι 53 (ακόμα πιο γκρι) αποχρώσεις του Σύριζα

Το Συνέδριο του Σύριζα είναι ένα πανταολικό προτσές, χωρίς αρχή και τέλος, κάτι σαν το διαρκές Συνέδριο που είχαν εφεύρει, κατ' αντιστοιχία της διαρκούς επανάστασης, με συνέπεια, μόνο που εδώ είναι μια διαρκής μεταρρύθμιση που προσεγγίζει διαρκώς το σοσιαλισμό με πισωγυρίσματα, για να πάρουν φόρα προ τα μπρος, χωρίς επαναστατικές εξαλλοσύνες. Κατά συνέπεια δεν ξέρεις από πού να το πιάσεις και πού να το αφήσεις. Αν δεν κάνω λάθος -μπορεί και να κάνω όμως- είναι το συνέδριο που ζητούσε το καλοκαίρι του 15' το αριστερό ρεύμα -και νυν ΛαΕ- για να πάρει θεωρητικά το κόμμα με το μέρος του, ενάντια στο τρίτο μνημόνιο, και τελικά να μην πάρει -με το συμπάθιο- ούτε καν τα 3% του, λίγο καιρό αργότερα, στην κάλπη.

Το πρώτο συνέδριο του ενιαίου Σύριζα -που δεν έπαψε να είναι πολυτασικός- είχε σημαδευτεί από την καμπάνια αύξησης των μελών του ΣΥΡΙΖΑ, που έφτασαν θεωρητικά τις τριάντα χιλιάδες, και το φοβερά δημοκρατικό μέτρο ένα προς δέκα (ένας σύνεδρος για κάθε δέκα μέλη), που έστειλε τρεις χιλιάδες συνέδρους στο ΣΕΦ, σε μια διαδικασία, όπου έχανε η μάνα το παιδί και η κόβα τον πυρήνα, κουρελιάζοντας κάθε οργανωτικό μέτρο και την πιθανότητα σοβαρής κι ουσιαστικής συζήτησης.

Θα περίμενε κανείς να μην υπάρχουν πια τέτοια προβλήματα, από τη στιγμή που πολλά μέλη του απογοητεύτηκαν, έφυγαν ή απλά αποστασιοποιήθηκαν κιοι οργανωτικές του κόμματος φυλλορρόησαν. Κάτι που φαίνεται κι από τα δεδομένα που βγαίνουν προς τα έξω και ένα πρόσφατο σχόλιο του ΟΧΕΠ για την οργάνωση Πειραιά, όπου το λιμάνι είναι βαθύ και προς ιδιωτικοποίηση, οπότε οι ριζοσπαστικές εξαγγελίες πνίγηκαν μαζί με τις οργανωτικές.

Έλα όμως που ο Συριζαίος Πετρόπουλος της Αυγής, που είναι (άτυπα) ο κυβερνητικός εκπρόσωπος-σχολιαστής στο πάνελ του Ευαγγελάτου, είπε ότι ο Σύριζα έχει δέκα χιλιάδες μέλη παραπάνω σε σχέση με το προηγούμενο συνέδριο! Κάτι που μπορεί να μας προβληματίσει για το πώς ακριβώς ορίζουν τελικά την έννοια του μέλους.

Δεν ξέρω αν προκαλεί καμιά έκπληξη, αλλά ο σχετικός ορισμός στο καταστατικό τους (και στο προτεινόμενο νέο καταστατικό, όπου υπάρχουν σημειωμένες οι αλλαγές) θυμίζει πολύ τον κλασικό ορισμό των μενσεβίκων: να συμφωνεί γενικά με το πρόγραμμα και να αγωνίζεται. Που συνοψίζεται και στο λογοπαίγνιο να παλεύει και γενικά να μην την παλεύει -με την κοινωνική αδικία. Αν και δεν είναι ακριβώς κατανοητό, γιατί να είναι μέλος του Σύριζα κάποιος που θέλει να αντιπαλέψει την αδικία, εκτός κι αν είναι ντιπ απάλευτος.

Αυτή η σύνδεση με το "αγνό" οπορτουνιστικό παρελθόν και τους πατέρες του ρεφορμισμού, από τον Μπέρνσταϊν και τους μενσεβίκους ως τον Πουλαντζά) είναι απαραίτητη, για να μπορέσει να ασκήσει κανείς κριτική με αξιώσεις στις θέσεις του Συνεδρίου, γιατί αλλιώς είναι σαν να ληστεύει εκκλησία -για να θυμηθούμε και τον παραλληλισμό που κάνει ο Λένιν για τους γενικούς στόχους της κίτρινης σοσιαλδημοκρατίας, με τα κούφια ευχολόγια των ιερέων και των παπάδων.

Αυτό ακριβώς κάνει κι η ιδεολογική επιτροπή της κετουκε, δίνοντας όμως μάλλον παραπάνω αξία -απ' ό,τι έχει πραγματικά- στο πολιτικό διακύβευμα του συνεδρίου και την ιδεολογική συγκρότηση των συμμετεχόντων. Εξάλλου, όσοι παραμένουν "εγκλωβισμένοι" στο Σύριζα, σε αυτό το επίπεδο, δεν παγιδεύονται σε κάποια ιδεολογική βάση ή με κάποιο σοσιαλιστικό όραμα αλλαγής του κόσμου και βασικά δεν παγιδεύονται, αλλά είναι σφιχτά (κι αυτοβούλως) δεμένοι με προσωπικά, υλικά συμφέροντα.

Άλλο κομβικό καταστατικό ζήτημα είναι η ύπαρξη τάσεων και η λειτουργία τους. Γιατί είναι λίγο αστείο να ακούς τον Τσίπρα στην ομιλία του να απαντά στη ΛαΕ (μόλις ένα χρόνο μετά) και να την κατηγορεί ότι λειτουργούσε σαν κόμμα μες στο κόμμα, εφόσον αυτό προβλέπεται και κατοχυρώνεται καταστατικά. Κι επειδή οι Συριζαίοι δεν είναι τίποτα σταλινικοί* να καταργήσουν την πολυφωνία και τις τάσεις, μπαίνει από μερικούς το ζήτημα να μην έχουν μόνιμη υπό(σ)ταση, αλλά να συγκροτούνται προσυνεδριακά και σε προγραμματική βάση.

Του Πάνου Ζάχαρη
Αναρωτιέμαι λοιπόν ποια είναι η προγραμματική βάση της διαφοροποίησης-ομαδοποίησης των τάσεων που υπάρχουν σήμερα στο Σύριζα. Υπάρχουν οι δεξιοί (Δούρου, Παπαδημούλης, Μπαλάφας) που έχουν δικαιωθεί απόλυτα, αλλά μπορεί να θέλουν πιο... τολμηρές συμμαχίες με τα ρετάλια της σοσιαλδημοκρατίας, οι προεδρικοί που πάνε πάντα με τους νικητές και τον ηγέτη (από την εποχή του Κωνσταντόπουλου ακόμα υπήρχε προεδρική τάση) κι οι 53 που είναι οι ντεμέκ ιδεολόγοι και προτιμούν να πέσουν ως κυβέρνηση παρά να συνεχίσουν να εφαρμόζουν μέτρα σκληρής λιτότητας (κι αυτά τα λέει πχ η ομάδα του Τσακαλώτου). Υπάρχει επίσης το πασοκογενές μπλοκ, γιατί το ΠαΣοΚ δεν είναι απλό κόμμα, αλλά χώμα, όλοι από εκεί προέρχονται κι εκεί καταλήγουν.
Κι αν βρει κανείς τις διαφορές στα παραπάνω, να τις πει και στους άλλους.

*Κράτησα ένα αστερίσκο για τους σταλινικούς, που ας μην ξεχνάμε ότι είναι οπαδοί της προσωπολατρίας κι αποθεώνουν άκριτα τους ηγέτες τους. Θυμηθείτε πχ το κείμενο του Κωστόπουλου για την πρώτη φορά Αριστερά του ΕΑΜ, τα προνόμια της βολεμένης ηγεσίας και την αφίσα-πορτρέτο με τον Μπαρτζιώτα. Αυτό πχ είναι προσωπολατρία.

Σταλινικού τύπου προσωπολατρία
Ενώ αυτό...

Λαοπρόβλητος ηγέτης με image
αυτό γατάκια, για να μαθαίνετε, είναι image making και marketing.
Ή απλώς γκάβλας, όπως θα έλεγε ο Ζαραλίκος -κι ας μη μας φαίνεται εμάς.

Τι άλλο μένει; Τα διάφορα βατράχια-μαργαριτάρια που θα μείνουν να μας θυμίζουν το Συνέδριο. Κι ο θετικός απολογισμός δράσης, στην πορεία προς το σοσιαλισμό, που συνοψίζεται στα σημεία του Γ. Μπαλάφα (που δυσκολεύεται να διαλέξει μόνο πέντε σημεία, για αυτό βάζει τα εξής).

Υλοποιούμε προγράμματα για την ανθρωπιστική κρίση

Σταθεροποιήθηκε το ασφαλιστικό σύστημα το οποίο κατέρρεε

Προστατεύτηκε η πρώτη κατοικία σε ποσοστό 94%

2,5 εκ. ανασφάλιστοι απέκτησαν πρόσβαση στα νοσοκομεία και στο ΠΕΔΥ

Άρχισε μια δειλή, αλλά υπαρκτή, μείωση της ανεργίας. Σύντομα θα έχουμε και ακόμα καλύτερα αποτελέσματα.

Για πρώτη φορά πλήρωσαν οι καναλάρχες για να κατέχουν δημόσιες συχνότητες

Άνοιξε η συζήτηση για το κούρεμα του χρέους. Ελπίζω σύντομα να έχουμε και χειροπιαστά αποτελέσματα.

Έγιναν κοινωνικές τομές όπως το σύμφωνο συμβίωσης, οι αλλαγές στην παιδεία και στην υγεία. Οι πρόσφατες ανακοινώσεις για 4.000 προσλήψεις στην υγεία, αποτελούν την μεγαλύτερη επένδυση στη δημόσια υγεία τις τελευταίες δεκαετίες.

Σταμάτησε το ακαταδίωκτο για τους μεγαλόσχημους οφειλέτες ή καταχραστές του δημοσίου.

Παραχωρήθηκαν στην Τοπική Αυτοδιοίκηση σημαντικοί χώροι τους οποίους διεκδικούσαν για χρόνια. Τέτοιοι είναι το παραλιακό μέτωπο στον Σαρωνικό, τα Λιπάσματα στη Δραπετσώνα, το Σκοπευτήριο στην Καισαριανή, το παραλιακό μέτωπο στην Πάτρα, το Φαληρικό Δέλτα και πολλά άλλα.
Εναλλακτικά μπορείτε να δείτε τα σημεία που βάζει ο Ν. Ηλιόπουλος (αυτός είναι αριστερός και δε θέλει άνοιγμα με λογική μεσαίου χώρου) όχι ως απολογισμό, αλλά ως στόχους για το μέλλον.
Α. το ζήτημα της εργασίας, με το σταμάτημα της νεοφιλελεύθερης επίθεσης, την επαναρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και το χτύπημα της μαύρης-ανασφάλιστης εργασίας.

Β. στον χώρο της δημόσιας υγείας η δημιουργία ενός καθολικού και αναβαθμισμένου τομέα πρωτοβάθμιας περίθαλψης, σε συνεργασία με τα σημαντικά βήματα που ήδη γίνονται.

Γ. στον χώρο της εκπαίδευσης μια σειρά από αλλαγές που θα περιορίσουν τις εξετάσεις στο εσωτερικό του σχολείου, θα δώσουν χώρο στην δημιουργικότητα των μαθητών και των μαθητριών με κεντρική αλλαγή την δημιουργία ενός αναβαθμισμένου δημόσιου μεταλυκειακού συστήματος τεχνικής εκπαίδευσης και την θέσπιση της ελεύθερης πρόσβασης σε ένα δημόσιο, δωρεάν και δημοκρατικό πανεπιστήμιο.

Δ. στο ζήτημα της δημοκρατίας και των κοινωνικών ελευθεριών, συνεχίζοντας τα πολύ σημαντικά βήματα όπως τα νομοσχέδια για την βελτίωση των συνθηκών στις φυλακές, την ιθαγένεια των μεταναστών δεύτερης γενιάς, το σύμφωνο συμβίωσης για ομόφυλά ζευγάρια. Κομμάτι αυτής της διαδικασίας είναι και οι βαθιές δημοκρατικές αλλαγές που έχουμε καθυστερήσει να κάνουμε στον χώρο των σωμάτων ασφαλείας.

Ε. μια σειρά από εργαλεία που μπορούν και πρέπει να δημιουργηθούν για να μπορέσουμε να υποστηρίξουμε μια άλλης μορφής οικονομική δραστηριότητα όπως η αναβάθμιση της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας καθώς και η δημιουργία χρηματοδοτικών εργαλείων και δομών εκτός των συστημικών τραπεζών, δηλαδή ένα παράλληλο τραπεζικό σύστημα
.
Μπράβο "σύντροφοι". Κι εις ανώτερα...

Τα εγκλήματα του καπιταλισμού τον 20ό αιώνα και όχι μόνο...

  Ιράκ; Δέκα χρόνια μετά το μεγάλο φιάσκο Με αφορμή την προώθηση του «Αντικομμουνιστικού Μνημονίου»,...

TOP READ