3 Φεβ 2013

Ενας (αριστερός) Ελληνας στις ΗΠΑ...


Ενας (αριστερός) Ελληνας στις ΗΠΑ...
«Ενα πράγμα που ως Ελληνας παρατηρώ περπατώντας στους δρόμους σας, είναι ότι η Αμερική δεν βρίσκεται στην κατάσταση κατάθλιψης την οποία δυστυχώς η χώρα μου βιώνει σήμερα. Δεν είδα κλειστά καταστήματα, βλοσυρά πρόσωπα, σημάδια απελπισίας παντού. Η Αμερική απέφυγε την κατάθλιψη μετά το 2008».
Πρόκειται για απόσπασμα από την τοποθέτηση του κ. Τσίπρα στο ινστιτούτο «Brookings» των ΗΠΑ.
Προηγουμένως, ο κ. Τσίπρας με δηλώσεις του είχε χαιρετίσει την ομιλία Ομπάμα, κατά την ορκωμοσία του τελευταίου, για τον - όπως είπε - «συνολικά προοδευτικό προσανατολισμό» της.
Η πολιτική Ομπάμα, εξήγησε ο κ. Τσίπρας, με τον «επεκτατικό» (σ.σ.: και αντικαταθλιπτικό, ίσως;) χαρακτήρα της θα μπορούσε να είναι μια απάντηση στην «περιοριστική» πολιτική που εφαρμόζεται στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, όπου «κυριαρχούν οι συντηρητικές τοποθετήσεις», σε αντίθεση με ό,τι - κατά τον κ. Τσίπρα προφανώς - συμβαίνει στις ΗΠΑ.
*
Στο μεταξύ, ένα μήνα πριν ο κ. Τσίπρας βρεθεί στις ΗΠΑ, από τη Διάσκεψη των Δημάρχων των αμερικανικών πόλεων δημοσιοποιήθηκε η έρευνα «Hunger and Homelessness Survey».
Η έρευνα αποτελεί σε μεγάλο βαθμό μια οικονομική και κοινωνική ακτινογραφία των αποτελεσμάτων του «συνολικά προοδευτικού προσανατολισμού» της πολιτικής Ομπάμα. Μια πολιτική που μόνο κατά την περίοδο 2008 - 2010 (οπότε και η FED έδωσε σχετικά στοιχεία) πρόσφερε στις τράπεζες ενισχύσεις ύψους 3,3 τρισεκατομμυρίων δολαρίων και σύμφωνα με το «Bloomberg» (28/11/2011) πάνω από 7,7 τρις δολάρια μέχρι και το 2011! Τι συνέβη, όμως, με τη ζωή του αμερικανικού λαού την ίδια αυτή περίοδο που στις ΗΠΑ διασώζονται (σ.σ.: εκεί δεν διασώζονται «περιοριστικά», διασώζονται «επεκτατικά»...) οι χρεοκοπημένες τράπεζες και τα μονοπώλια της Γουόλ Στριτ;
Σύμφωνα με την έρευνα:
  • Ο αριθμός των αστέγων, των ανθρώπων που επιβιώνουν αποκλειστικά μέσω των συσσιτίων και των φτωχών αυξήθηκε δραματικά το 2012.
  • Είναι ενδεικτικό ότι το 84% των αμερικανικών πόλεων κατέγραψε αύξηση αυτών που κατέφυγαν στην αρωγή των συσσιτίων (αριθμούν πλέον άνω των 50 εκατομμυρίων πολιτών), ενώ ενδιαφέρον παρουσιάζει ότι στο σύνολο όσων επιζητούν επισιτιστική βοήθεια το 51% είναι οικογένειες.
  • Ο αριθμός των αστέγων που ζητούν βοήθεια αυξήθηκε κατά 7% από το 2011, ενώ σχεδόν το 19% των ατόμων που ζητούσαν βοήθεια για τη σίτισή τους δεν είδαν το αίτημά τους να ικανοποιείται. Σημειωτέον ότι και όσοι εντάσσονται στα προγράμματα συσσιτίων λαμβάνουν πλέον μειωμένες μερίδες φαγητού ώστε να τραφεί όσο το δυνατό μεγαλύτερος αριθμός πολιτών από την ίδια διαθέσιμη ποσότητα τροφίμων.
  • Από τα χαρακτηριστικά στοιχεία της έρευνας είναι ότι η φτώχεια στις ΗΠΑ μαστίζει τους νέους και ειδικά τις οικογένειες με γονείς κάτω των 30 ετών σε ποσοστό 37%!
Τέλος, παράλληλα με την προηγούμενη έρευνα, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιοποίησε το υπουργείο Παιδείας, για πρώτη φορά στην ιστορία των ΗΠΑ ο αριθμός των μαθητών σε δημόσια σχολεία που είναι άστεγοι ξεπέρασε το ένα εκατομμύριο.
*
Ενδεχομένως ο κ. Τσίπρας όντως να μην «παρατήρησε» τίποτα από όλα αυτά «περπατώντας στους δρόμους σας», όπως είπε στο ακροατήριο του «Brookings».
Ισως μάλιστα και περισσότερο παρατηρητικός αν ήταν, ίσως και περισσότερο αν περπατούσε, πάλι να μην έβλεπε τίποτα.
Και τούτο γιατί στο πλαίσιο του «συνολικά προοδευτικού προσανατολισμού» της πολιτικής Ομπάμα, μετά από την ποινικοποίηση των διαδηλώσεων με τον πρόσφατο νόμο «HR 347», οι πολιτειακές αρχές των ΗΠΑ προχώρησαν ένα βήμα περισσότερο: Ποινικοποίησαν ακόμη και την εκδήλωση της αλληλεγγύης εργαζομένων και οικογενειών προς συνανθρώπους τους που αντιμετωπίζουν την πείνα και την εξαθλίωση. Πρόκειται για το μέτρο της απαγόρευσης της παροχής και διανομής τροφής προς αστέγους και φτωχούς σε δημόσιους χώρους. Ενα μέτρο που ήδη έχει τεθεί σε εφαρμογή στη Φιλαδέλφεια και στο Χιούστον και εξαπλώνεται ήδη σε δεκάδες αμερικανικές μεγαλουπόλεις με τάση να εφαρμοστεί σε όλη την αμερικανική επικράτεια...
*
Και κάτι ακόμα:
Στη μελέτη «Hunger and Homelessness Survey» καταγράφεται και ένα ακόμα στοιχείο:
Το 30% των αστέγων στις ΗΠΑ έχει σοβαρές ψυχικές διαταραχές, το 18% έχει μια αναπηρία, το 16% έχει πέσει θύμα ενδοοικογενειακής βίας, αλλά και το 17% ενώ έχει εργασία, αυτή δεν είναι αρκετή για να καλύψει έξοδα στέγασης.
Ευτυχώς, πάντως, στο πλαίσιο του «συνολικά προοδευτικού προσανατολισμού» του Ομπάμα, αυτά τα εκατομμύρια των φτωχών, των απόρων, των ανέργων και των πεινασμένων στις ΗΠΑ, κατάθλιψη - κατά τον κ. Τσίπρα - δεν έχουν...

Απίστευτο βίντεο της ΚΝΕ για την προβοκάτσια στο υπ. Εργασίας!




ΚΙΝΕΖΙΚΟΣ ΜΥΘΟΣ Κόλαση και παράδεισος


ΚΙΝΕΖΙΚΟΣ ΜΥΘΟΣ   Κόλαση και παράδεισος

            Κάποτε ένας μαθητής ρώτησε τον δάσκαλο του:
          «Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στον Παράδεισο και στην Κόλαση;»


            Ο δάσκαλος του απάντησε: «Πολύ μικρή, ωστόσο έχει μεγάλες
           συνέπειες. Έλα θα σου δείξω την Κόλαση»... Μπήκαν σε ένα
           δωμάτιο, όπου μια ομάδα ανθρώπων καθόταν γύρω από
           μια τεράστια χύτρα  γεμάτη ρύζι. Όλοι όμως έμοιαζαν
           απελπιστικά πεινασμένοι. Ο καθένας είχε από ένα παράξενο
           κουτάλι που το κρατούσε από την άκρη με προσοχή κι έφτανε ως
           τη χύτρα, κάθε κουτάλι, όμως, είχε τόσο μακρύ χερούλι που
           δεν μπορούσαν να το φέρουν στο στόμα του. Η πείνα και η
           ταλαιπωρία ήταν φοβερή.


            -«Έλα» είπε μετά ο δάσκαλος. «Τώρα θα σε πάω στον
           Παράδεισο». Μπήκαν σε ένα άλλο δωμάτιο, πανομοιότυπο με το
           πρώτο, υπήρχε η ίδια χύτρα ρυζιού, οι ίδιοι άνθρωποι και τα
           ίδια περίεργα κουτάλια. Εκεί όμως όλοι έμοιαζαν πραγματικά
           ευτυχισμένοι.


           -«Δεν καταλαβαίνω» είπε ο μαθητής. «Γιατί εδώ είναι όλοι
           ευτυχισμένοι, ενώ στο άλλο δωμάτιο είναι τόσο δυστυχισμένοι,
           τη στιγμή που όλα είναι ίδια και πανομοιότυπα;»


           Ο δάσκαλος χαμογέλασε και απάντησε: «Εδώ έμαθαν να ταΐζουν ο
           ένας τον άλλον».


Ο λαός μπορεί να συντρίψει μέτρα και καταστολή


Ο λαός μπορεί να συντρίψει μέτρα και καταστολή
Η ακέραια στάση των ταξικών δυνάμεων, η αποφασιστικότητα και η αλληλεγγύη που εκφράστηκε μαζικά και άμεσα, έκαναν σμπαράλια τους σχεδιασμούς της κυβέρνησης και είναι παράδειγμα για να αναθαρρήσει ο λαός
Eurokinissi
Ωμή κρατική βία, αστυνομική καταστολή, αυταρχισμός, δίκες εξπρές, συλλήψεις, επιτάξεις και επιστρατεύσεις, φαιά προπαγάνδα, άθλιες προβοκάτσιες και συκοφαντία, είναι τα εργαλεία που χρησιμοποιεί με κλιμακούμενη ένταση η συγκυβέρνηση και οι μηχανισμοί της, για να χτυπήσουν τις απεργιακές κινητοποιήσεις, τους λαϊκούς αγώνες, συνολικά το εργατικό λαϊκό κίνημα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο τρόπος που χειρίστηκε η κυβέρνηση την απεργία των εργαζόμενων στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Οι απεργοί συκοφαντήθηκαν, απειλήθηκαν με απολύσεις, τα αστικά δικαστήρια έκριναν με συνοπτικές διαδικασίες παράνομες τις κινητοποιήσεις τους και τελικά επιστρατεύτηκαν.
Λίγα 24ωρα μετά, η κυβέρνηση συνέλαβε 35 συνδικαλιστές ταξικών Ομοσπονδιών και συνδικάτων, εκπροσώπους εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων, που πήγαν στο υπουργείο Εργασίας, θέλοντας να διαμαρτυρηθούν για τις αισχρές δηλώσεις του υπουργού ότι οι συντάξεις είναι αποτέλεσμα «πελατειακών σχέσεων». Με μανία και εντελώς απρόκλητα, χτυπήθηκε και η συγκέντρωση αλληλεγγύης έξω από το υπουργείο. Στη συνέχεια, με ευθύνη του υπουργού, στήθηκε άτσαλα μια προβοκάτσια, με στόχο να φορτώσουν στους συνδικαλιστές «φθορές» και βανδαλισμούς στο κτίριο.
Τα αστικά επιτελεία επιχείρησαν να παρουσιάσουν σαν «βία και ανομία» την παράσταση διαμαρτυρίας των συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ στο υπουργείο Εργασίας. Οι σκηνοθετημένοι «βανδαλισμοί», για να κατηγορηθούν τα ταξικά συνδικάτα, είναι νέο ποιοτικά στοιχείο στη βρώμικη αντιπαράθεση με το ταξικό κίνημα.
Επιβεβαιώνεται ότι οι πολιτικοί εκπρόσωποι της αστικής τάξης δε διστάζουν να χρησιμοποιήσουν ακόμα και τα πιο άθλια μέσα για να συκοφαντήσουν και να ποινικοποιήσουν την οργανωμένη πάλη του λαού και την πρωτοπορία του. Η ακέραια στάση των ταξικών δυνάμεων, η αποφασιστικότητα και η αλληλεγγύη που εκφράστηκε μαζικά και άμεσα, έκαναν σμπαράλια τους σχεδιασμούς της κυβέρνησης και είναι παράδειγμα για να αναθαρρήσει ο λαός.
Η συγκυβέρνηση έχει κηρύξει ανοιχτό πόλεμο στο εργατικό κίνημα, με μίσος για τους ταξικούς αγώνες. Δείγμα γραφής γι' αυτό, έδωσε από τις πρώτες μέρες της διακυβέρνησής της. Η προσωπική εντολή του πρωθυπουργού Α. Σαμαρά για τη νυχτερινή επιδρομή των ΜΑΤ κατά των ηρωικών χαλυβουργών στον Ασπρόπυργο τον περασμένο Ιούλη, αποτέλεσε το αντιδραστικό «ορόσημο» για τους κυβερνητικούς εταίρους. Ηταν το μήνυμα που έστειλε σε εγχώριους και ντόπιους πλουτοκράτες για τη σιδερένια πυγμή που είναι αποφασισμένη να δείξει έναντι των εργατικών αγώνων.
Πού στοχεύει το «νόμος και τάξη»;
Το δόγμα «νόμος και τάξη» της κυβέρνησης, είναι συνέχεια της καταστολής που εφάρμοσαν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Αποτυπώνει το βάρβαρο πρόσωπο της αστικής εξουσίας, η οποία, επειδή επιβάλλει μέτρα που ισοπεδώνουν τα λαϊκά δικαιώματα προς όφελος του κεφαλαίου, δεν έχει άλλη επιλογή από το να χτυπήσει προληπτικά και κατασταλτικά τις λαϊκές αντιδράσεις. Ιδιαίτερα το ταξικό κίνημα, που δρα οργανωμένα, έχει σαφείς αντικαπιταλιστικούς στόχους, εμπνέει και τροφοδοτεί τη λαϊκή πρωτοβουλία.
Η ένταση της κρατικής καταστολής είναι προειλημμένη απόφαση της κυβέρνησης και αποσκοπεί να στείλει μηνύματα αυταρχισμού συνολικότερα στην εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Ο πρωθυπουργός ήταν αυτός που από την πρώτη στιγμή διακήρυξε ωμά και προκλητικά ότι δεν αναγνωρίζει εργασιακά δικαιώματα -και φυσικά το δικαίωμα στην απεργία- όσο υπάρχει ανεργία! Η στρατηγική επιλογή των εταίρων της συγκυβέρνησης να κλιμακώσουν τον αυταρχισμό, τη βία και την καταστολή, χέρι χέρι με την ταξική Δικαιοσύνη, φανερώνει:
Πρώτον: Την αποφασιστικότητά τους να επιβάλουν «διά πυρός και σιδήρου» την αντιλαϊκή - αντεργατική πολιτική και τις ευρωενωσιακές κατευθύνσεις, για την προώθηση «διαρθρωτικών ανατροπών», που θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα των μονοπωλίων και θα διασφαλίσουν τη «δημοσιονομική σταθερότητα». Με την κρίση να βαθαίνει, οι αξιώσεις των κεφαλαιοκρατών για ακόμα φτηνότερα εργατικά χέρια, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο στην κυβέρνηση για ελιγμούς στην εφαρμογή των μέτρων. Δεν μπορεί να κάνει καμία «παραχώρηση», ούτε στο επίπεδο των επιδομάτων - πτωχοκομείου για τα πλέον εξαθλιωμένα τμήματα του πληθυσμού, όπως έκανε παλιότερα, για να εκτονώσει τη χύτρα της λαϊκής αγανάκτησης. Γι' αυτό καταφεύγει στο δόγμα «νόμος και τάξη». Είναι η άλλη όψη της ταξικής συνεργασίας, που επιδιώκουν να επιβάλουν στο κίνημα με τις συνδικαλιστικές τους πλειοψηφίες.
Δεύτερον: Το επόμενο διάστημα θα ακολουθήσει νέο κύμα μέτρων και αντιλαϊκών πακέτων. Η «ρήτρα απόκλισης» που έχει συμπεριληφθεί στο νέο μνημόνιο, προβλέπει αυτόματες περικοπές σε περίπτωση απόκλισης από τους δημοσιονομικούς στόχους του προϋπολογισμού. Ηδη, στις εκθέσεις των ιμπεριαλιστικών κέντρων, γίνονται αναφορές για την «ανάγκη πρόσθετων μέτρων». Ο υπουργός Εργασίας, με την αισχρή του δήλωση για «πελατειακές» συντάξεις, προανήγγειλε νέες αντιασφαλιστικές ανατροπές και μειώσεις στις επικουρικές συντάξεις. Με βάση τα παραπάνω, η δημαγωγία της κυβέρνησης για «τελευταία μέτρα», σύντομα θα αποκαλυφθεί, προκαλώντας νέο κύκλο μαζικών αντιδράσεων. Γι' αυτό η κυβέρνηση επιχειρεί σήμερα να τρομοκρατήσει το λαό και να καταστείλει εν τη γενέσει τους απεργιακές και αγωνιστικές κινητοποιήσεις, να αποτρέψει την εκδήλωση αγωνιστικών διαθέσεων.
Τρίτον: Οι εταίροι της συγκυβέρνησης δίνουν «εξετάσεις» στο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, στους υποψήφιους επενδυτές που ετοιμάζονται να αρπάξουν τη δημοσία περιουσία, ότι θα τους προσφέρουν ασφάλεια έναντι του εχθρού λαού και των δίκαιων αγώνων του. Η κυβέρνηση, με τους νόμους που ψήφισε διαμόρφωσε κατώτατο μισθό 586 ευρώ μεικτά. Με νόμους επέβαλε τις επιχειρησιακές και ατομικές συμβάσεις, μείωσε τις εργοδοτικές ασφαλιστικές εισφορές, πρόσφερε νέες φοροαπαλλαγές στα κέρδη των επιχειρήσεων. Ολα τα παραπάνω είναι η μια παράμετρος που απαιτούν οι επιχειρηματικοί όμιλοι. Η άλλη είναι η εξασφάλιση της «κοινωνικής ειρήνης» και η αποτροπή των ταξικών αγώνων. Μπροστά σ' αυτή την απαίτηση και στο φόντο των γενικευμένων ιδιωτικοποιήσεων, η κυβέρνηση για να αποδείξει ότι έχει διαμορφώσει φιλοεπενδυτικό κλίμα επιστρατεύει την κρατική βία και καταστολή. Διαβεβαιώνει ουσιαστικά ότι θα επιβάλει το «νόμο και την τάξη» των μονοπωλίων, θα εξασφαλίσει την «ταξική συνεργασία» διά ροπάλου και θα διασφαλίσει την κερδοφορία του κεφαλαίου, πάνω στα ερείπια των δικαιωμάτων της εργατικής τάξης.
Πρωταγωνιστές στους τόπους δουλειάς
Η κλιμάκωση της κρατικής βίας, δείχνει ταυτόχρονα ότι στενεύουν τα περιθώρια της αστικής τάξης, των κομμάτων της να ενσωματώσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Να καλλιεργήσουν αυταπάτες για πιο φιλολαϊκή τάχα διαχείριση στο πλαίσιο του εκμεταλλευτικού συστήματος, να καλλιεργήσουν φρούδες προσδοκίες για «αναδιανομή» του πλούτου.
Πάνω σ' αυτό το έδαφος δημιουργούνται προϋποθέσεις να απεγκλωβιστούν μαζικά λαϊκές συνειδήσεις από διαχειριστικές αυταπάτες και να περάσουν στην όχθη των ταξικών αγώνων. Να σπάσουν το φόβο, συνειδητοποιώντας ότι σ' αυτό το δρόμο ανάπτυξης, δεν έχουν τίποτα άλλο να χάσουν, άρα δεν έχουν κανένα λόγο να τον υπερασπίζονται ή να τον ανέχονται.
Γι' αυτό καταφεύγουν στη βία, στην καταστολή, στην εξόφθαλμη προβοκάτσια, με στόχο να βάλουν το λαό στο «γύψο». Οι δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου Σ. Κεδίκογλου, ο οποίος έφτασε να χαρακτηρίσει το δικαίωμα στη διαδήλωση και τη διαμαρτυρία ως «βιοπραγία, βανδαλισμό, άσκηση βίας και εξτρεμισμό», δείχνουν τα σχέδιά τους.
Η δημόσια δήλωση του υπουργού Δημόσιας Τάξης Ν. Δένδια ότι «ήρθε η ώρα η χώρα να κλείσει τους λογαριασμούς που μένουν ανοιχτοί από το '74-'75 μέχρι σήμερα. Είτε αυτοί λέγονται ανομία, είτε καταλήψεις, είτε μεταναστευτικό, είτε αυτά λέγονται το άγος της Marfin», φανερώνουν τις προθέσεις της κυβέρνησης να «βαφτίσει» τις εργατικές κινητοποιήσεις εξτρεμισμό και στη συνέχεια να τις συνδέσει με την τρομοκρατία. Ο χαρακτηρισμός των αγώνων του λαού ως «εξτρεμισμού», είναι κεντρική επιλογή της ΕΕ.
Απέναντι σ' αυτές τις επιδιώξεις, το λαϊκό κίνημα δεν έχει άλλο τρόπο να αμυνθεί, πέρα από το να ξεσηκωθεί, να δυναμώσει. Να ανεβάσει το βαθμό της οργάνωσής του και επιθετικά να αντιπαλέψει τα μέτρα και τον κρατικό αυταρχισμό. Τα βάσανα, η καθημερινή ανέχεια, η ανεργία, η αδυναμία του λαού να καλύψει βασικές ανάγκες, το μαύρο μέλλον που προδιαγράφεται για τα παιδιά του, είναι αυτό που πρέπει να φοβάται και όχι την καταστολή, που δείχνει φόβο των αστών για τη δύναμή του.
Η δύναμη του λαού είναι ανεξάντλητη και μπορεί να κινήσει βουνά, αν βρει οργανωμένη έκφραση στους ταξικούς αγώνες. Αν μπολιαστεί στους τόπους δουλειάς και τις εργατογειτονιές με τη λαϊκή πρωτοβουλία, με πλαίσιο πάλης και συμμαχία που αμφισβητεί στον πυρήνα της την αστική εξουσία, αποκαλύπτει τη σαπίλα και τον αντιδραστικό της ρόλο. Μπροστά στα χειρότερα που ξημερώνουν, η σκυτάλη περνάει στο λαό. Το ΚΚΕ θα βρεθεί στην πρωτοπορία των αγώνων του, για να μη νομιμοποιηθούν τα βάρβαρα μέτρα, να μη στεριώσει το κλίμα του φόβου και της κρατικής τρομοκρατίας.

Παναγιώτης ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Προς Ηλιθίους Επιστολής το ανάγνωσμα Πρόοοοσχωμεν...


Προς Ηλιθίους Επιστολής το ανάγνωσμα Πρόοοοσχωμεν... 


Φ
ονικό όπλο ικανό να τρομοκρατήσει κοτζάμ υπουργό τρικομματικής κυβέρνησης, περί τη σωματική του ακεραιότητα μάλιστα, καμιά σαρανταριά εκλεγμένοι πρόεδροι συνδικάτων και σωματείων! ΠΑΜΕ σαν άλλοτε που είναι όμως ίδιο και τώρα. Πάμε ολοταχώς στο νεκροταφείο των ζόμπι που ολοζώντανα, και μερικά εκλεγμένα, κορδώνονται με τον αρχιβασανιστή να εκφωνεί επικήδειο του αμέσου μέλλοντός μας. Από τον Βρούτση ως τους τριακόσιους του Αμβροσίου, καμιά απορία δε χωράει στο γιατί στα μαρτυρικά Καλάβρυτα είχε τέτοια υψηλά ποσοστά η χρυσή μαυραυγή. «Είναι θέμα Παιδείας» ψιθύριζαν ή και ούρλιαζαν τότε κάποιοι, αμέσως μετά τις εκλογές, όταν κατάπληκτοι ανακάλυπταν πως οι χουντικοί είναι πολύ περισσότεροι απ' όσους είχαν φανταστεί και πράγματι «ζουν ανάμεσά μας»...


Ο
ποιος πυροβολάει στον αέρα καταμεσής της πρωτεύουσας, ανάμεσα σε κόσμο, δεν είναι άλλος απ' τον πραγματικό «νόμο» τους και την πραγματική «τάξη» τους. Είναι αόρατος κι οι κάμερες τον δείχνουν μόνον πλάτη. Χουχουλιάρικη που είναι η δημοκρατία μας με τα παλικάρια της! Ολη στοργή και προδέρμ... Το δίλημμά της απλούστατο και εκπαιδευτικό: «Ναζί κανείς ή να μη ζει». Πολιτισμός εικόνας μαυριδερής και ψεύτικης. Προς Ηλιθίους επιστολής το ανάγνωσμα πρόσχωμεν: Δείτε τη φωτογραφία με τη σπασμένη πόρτα και τους πεταμένους φακέλους. Βάζο δεν έσπασε. Περιεκόπησαν τα άνθη λόγω φτώχειας εθνικής. Κάτι λουλούδια μόνο, εν πλήρει εξαρτύσει, ζμπρώξαν και βάρεσαν κάτι λαϊκά τσογλάνια, εκλεγμένα από λαϊκά λαμόγια, προϊόν ενός αμετανόητα αντιστασιακού λαού. Δείτε καλά. Υπό τους ήχους των χουντοπυροβολισμών την επομένη, μπορείτε να φανταστείτε και τα ρόπαλα που δεν είχαν, και τις κουκούλες που δε φόραγαν, και κυρίως το σκοπό να αιχμαλωτίσουν τον υπουργό και να ζητήσουν λύτρα θα κατανοήσετε. Δείτε καλά πιστοί! Την ένδεια λόγων του Δένδια ίνα μη εκλάβετε ως τη μεγίστη των ύβρεων και παρασυρθείτε. Κι ενώ σαλτάριζε ο Πορτοσάλτε μην και τυχόν τσαλακωθεί μια τρίχα υπουργού απ' τις αδέσποτες στο Α' Νεκροταφείο. Κι ενώ οι Ισραηλινοί βομβάρδιζαν συριακά εδάφη. Κι ενώ η πλατεία Ταχρίρ γέμιζε πτώματα. Κι ενώ ο Καπερνάρος αυτοτραυματιζόταν εν ονόματι της διαφάνειας. Κι ενώ κάποιοι θυμόντουσαν την «υπόθεση Λαμπράκη» χάρη σ' ένα τσόκαρο. Αποδείχτηκε πάλι θέμα Παιδείας. Και ποιος ν' ασχοληθεί... Οχι με τη συρρίκνωση κι αν θα έχει σχολή στα Τρίκαλα και την Καρδίτσα η σοφή «Αθηνά», σχέδιο εξοικονόμησης το λένε, εξορθολογισμού, κι άλλα τέτοια βαρύγδουπα αρχαιοπρεπή. Αλλά με το κλείσιμο και την απομάκρυνση από τη Ρόδο του Τμήματος Μεσογειακών Σπουδών.


Χ
ρόνια λειτουργίας δεκατέσσερα. Χίλιοι ενεργοί φοιτητές. Διεθνής αναγνώριση. Ανασκαφές στην Αίγυπτο και την Ιορδανία. Γλώσσες της Μεσογείου, διακόσιοι καθηγητές, δεκάδες μεταπτυχιακά. Ολα τούτα ξηλωμένα από το «νησί», όπως αποκαλείται και διδάσκεται στο σίριαλ Σουλεϊμάν, η Ρόδος. Πυλώνας του έρμου Καστελόριζου, στην πύρινη περιοχή των ενεργειακών οικοπέδων και της ακήρυχτης ΑΟΖ, στην ευρύτερη περιοχή των Ιμίων. Είναι θέμα Παιδείας, ταξικό κι επομένως λαϊκό και εθνικό, να αναλύεις τις αντικειμενικές συνθήκες κι ανάγκες ξεχωρίζοντάς τες απ' την προπαγάνδα των μοιραίων κι άβουλων των ημερών... Αλλο το μελάνι της σουπιάς κι άλλο η μελάνη του γραφιά. Η χούντα ήθελε «κάθε πόλη και στάδιο κάθε χωριό και γυμναστήριο». Η γαλαζοπράσινη μεταπολίτευση ήθελε «κάθε πόλη και κάτι σαν πανεπιστήμιο, κάθε χωριό κι ένα τμήμα ΑΕΙ-ΤΕΙ». Νους υγιής εν σώματι υγιεί. Πενήντα χρόνια σχεδόν μετά απ' όλ' αυτά στόχος επετεύχθη. Το όραμα παίρνει σάρκα και οστά. Και μπόνους εδρών. Το νόμπελ του αστικού νομικού πολιτισμού το λένε επίταξη. Για την κοινωνική γαλήνη. Οπως επί Βενιζέλου ήταν η εκτόπιση για τη ζωοκλοπή και το ιδιώνυμο για τα υπόλοιπα. Η δε εικόνα του λαού και του τόπου μπορεί τώρα να καταδειχτεί. Ο ΚΚες θα συλληφθεί κι ο χρυσαυγίτης θα πυροβολεί. Αυτό δεν είχε πει κι ο Κολοκοτρώνης;


Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ «Πέντε δυσκολίες στο γράψιμο της αλήθειας»


ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ
«Πέντε δυσκολίες στο γράψιμο της αλήθειας»
Οσα και αν γράψει κανείς για τον Μπρεχτ είναι λίγα μπρος στο τεράστιο έργο του. Στις δεκατρείς χιλιάδες σελίδες - και πάνω - στις οποίες περιλαμβάνονται θεατρικά έργα, ποιήματα, πεζά, θεωρητικά κείμενα για το θέατρο, τον κινηματογράφο, την τέχνη, τη λογοτεχνία, μελέτες, σχόλια, σημειώσεις, ημερολόγια, ο μεγάλος Γερμανός επαναστάτης διανοητής έδωσε έναν ασυμβίβαστο αγώνα για να ερμηνεύσει τον κόσμο που έζησε κάτω από τη σκοπιά της πάλης των τάξεων. Με τη διαρκή κριτική ματιά του, τη σεμνή αγωνιστική και μάχιμη αντίληψή του, «στρατευμένος» στο μαρξισμό και το σοσιαλισμό, έφερε την πολιτιστική «επανάσταση» στη Δυτική Ευρώπη του 20ού αιώνα. Γι' αυτόν τον κορυφαίο μαρξιστή διανοητή, δραματουργό, ποιητή και σκηνοθέτη, η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ, διοργανώνει στις 27 και 28 Απρίλη του 2013 επιστημονικό συνέδριο με τίτλο: «Μπέρτολτ Μπρεχτ: Για τους σεισμούς που μέλλονται να 'ρθούν».
Ο «Ριζοσπάστης», από σήμερα, στο ένθετο «Ιστορία» ξεκινά την παρουσίαση κειμένων του Μπρεχτ. Το κείμενο που παρουσιάζουμε σήμερα έχει τίτλο: «Πέντε δυσκολίες στο γράψιμο της αλήθειας». Αναδημοσιεύεται από την έκδοση της «Σύγχρονης Εποχής», Μπέρτολτ Μπρεχτ «Για την τέχνη και την πολιτική».
***
Οποιος θέλει σήμερα να πολεμήσει το ψέμα και την αμάθεια και να γράψει την αλήθεια, πρέπει να ξεπεράσει τουλάχιστον πέντε δυσκολίες. Πρέπει να έχει το θάρρος να γράφει την αλήθεια, παρόλο, που αυτή παντού καταπνίγεται. Την εξυπνάδα να την ξεχωρίζει, παρόλο, που παντού συγκαλύπτεται. Την τέχνη να την κάνει να λειτουργεί σαν όπλο. Την κρίση να διαλέγει εκείνους, που στα χέρια τους γίνεται αποτελεσματική. Την πονηριά να τη διαδώσει ανάμεσα σ' αυτούς τους τελευταίους. Αυτές οι δυσκολίες είναι μεγάλες για όσους γράφουν κάτω από ένα φασιστικό καθεστώς, αλλά υπάρχουν και για όσους διώχτηκαν ή κατάφυγαν σαν πρόσφυγες αλλού, ακόμα όμως και για κείνους, που γράφουν στις χώρες της αστικής ελευθερίας.
1. Το θάρρος, να γράφεις την αλήθεια
Φαίνεται αυτονόητο ότι εκείνος που γράφει, πρέπει να γράφει την αλήθεια, με την έννοια, ότι δεν πρέπει να την καταπνίγει ή να την αποσιωπά και ότι πρέπει να μην γράφει τίποτα το πλαστό. Πρέπει να μη λυγίζει μπροστά στους δυνατούς και να μην εξαπατά τους αδύνατους. Φυσικά, είναι πάρα πολύ δύσκολο να μη λυγίζεις μπροστά στους δυνατούς και πάρα πολύ συμφερτικό να εξαπατάς τους αδύνατους. Το να μην είσαι αρεστός στους ιδιοκτήτες σημαίνει να αποκηρύσσεις την ιδιοκτησία. Το να αρνιέσαι να πληρωθείς για δουλειά, που έκανες κάτω από ορισμένες περιστάσεις, σημαίνει να παραιτείσαι από τη δουλειά και το να αρνιέσαι τη δόξα που σου προσφέρουν οι δυνατοί, συχνά σημαίνει να παραιτείσαι γενικά από τη δόξα. Για όλα αυτά χρειάζεται θάρρος. Οι εποχές της άκρας καταπίεσης είναι τις πιο πολλές φορές εποχές, όπου γίνεται λόγος για μεγάλα και υψηλά πράγματα. Χρειάζεται θάρρος, για να μιλάς σε τέτοιες εποχές για πράγματα τόσο μικρά και ταπεινά, όπως το φαΐ και η στέγη των εργαζομένων, μέσα σε μιαν ατμόσφαιρα, όπου άλλοι ουρλιάζουν εκκωφαντικά, ότι το κυριότερο πράγμα είναι το πνεύμα της θυσίας. Οταν αποδίδονται τιμές στους χωρικούς, είναι θαρραλέο να μιλάς για μηχανές και ζωοτροφές, που θα έκαναν πιο εύκολη την έντιμη δουλειά τους. Οταν όλοι οι πομποί φωνάζουν, πως ο άνθρωπος χωρίς γνώση και μόρφωση είναι καλύτερος από το μορφωμένο, είναι θαρραλέο να ρωτήσεις: Για ποιον είναι καλύτερος; Οταν μιλάνε γι' ανώτερες και κατώτερες φυλές, χρειάζεται θάρρος για να ρωτήσεις, μήπως η πείνα, η αμάθεια και ο πόλεμος δημιουργούν αυτές τις δυσμορφίες; Το ίδιο χρειάζεται θάρρος για να πεις την αλήθεια για τον εαυτό σου, για τον εαυτό σου το νικημένο. Γιατί πολλοί από τους καταδιωκόμενους χάνουν την ικανότητα να αναγνωρίζουν τα λάθη τους. Η δίωξή τους φαίνεται η πιο μεγάλη αδικία. Οι διώκτες τους είναι οι κακοί, γιατί τους διώκουν κι εκείνοι είναι οι καλοί, που διώκονται εξαιτίας της καλοσύνης τους. Ομως, αυτή η καλοσύνη τσακίστηκε, νικήθηκε, εμποδίστηκε στο δρόμο της κι επομένως ήταν μια αδύναμη καλοσύνη, μια καλοσύνη κακή, σαθρή, χωρίς βάσεις. Γιατί δεν είναι δυνατό να παραδεχτούμε την αδυναμία για φυσική ιδιότητα της καλοσύνης, όπως παραδεχόμαστε την υγρασία για τη βροχή. Για να πεις ότι οι καλοί νικήθηκαν όχι επειδή ήταν καλοί, αλλά επειδή ήταν αδύνατοι, χρειάζεται θάρρος. Φυσικά, στον αγώνα ενάντια στο ψέμα πρέπει να γράφεται η αλήθεια και δεν επιτρέπεται να δίνεται σαν κάτι γενικό, υψηλό, πολυσήμαντο. Απ' αυτόν ακριβώς τον τρόπο έκθεσης της αλήθειας δημιουργείται το ψέμα. Οταν λέγεται για κάποιον, ότι αυτός είπε την αλήθεια, σημαίνει ότι αυτός είπε κάτι πρακτικό, πραγματικό, αναμφισβήτητο, ενώ μερικοί ή πολλοί ή ένας και μόνον είπαν στην ίδια περίπτωση κάτι άλλο - ένα ψέμα ή κάτι γενικό. Δε χρειάζεται πολύ θάρρος για να κατηγορεί κανείς με γενικότητες την κακία του κόσμου και το θρίαμβο της ωμής βίας και ν' απειλεί με το θρίαμβο του πνεύματος, σ' ένα μέρος του κόσμου, όπου κάτι τέτοιο επιτρέπεται ακόμα. Γιατί πολλοί παρουσιάζονται σαν να είναι στραμμένα εναντίον τους κανόνια, ενώ είναι στραμμένα προς το μέρος τους μονάχα κιάλια του θεάτρου. Εκφράζουν κραυγαλέα τις γενικές αξιώσεις τους μέσα σε ένα φιλικό κόσμο άκακων ανθρώπων. Απαιτούν μια γενική δικαιοσύνη, για την οποία οι ίδιοι δεν έκαναν ποτέ τίποτα και μια γενική ελευθερία στο να αποκτήσουν ένα μέρος από τα λάφυρα, που από καιρό ήδη τα έχουν μοιραστεί. Θεωρούν αλήθεια μονάχα ό,τι ακούγεται ωραία. Οταν η αλήθεια είναι κάτι, που εκφράζεται με αριθμούς, κάτι ξερό και χειροπιαστό, κάτι που απαιτεί κόπους και μελέτη, τότε δεν είναι αλήθεια γι' αυτούς, δεν είναι κάτι, που να τους μεθάει. Εχουν μονάχα την εξωτερική εμφάνιση εκείνων, που λένε την αλήθεια. Το δυστύχημα με αυτούς είναι ότι: Δεν ξέρουν την αλήθεια.
2. Η εξυπνάδα, να ξεχωρίζεις την αλήθεια
Επειδή είναι δύσκολο να γράφεις την αλήθεια, όταν παντού την καταπνίγουν, οι περισσότεροι πιστεύουν, ότι είναι ζήτημα άποψης το αν θα γραφεί η αλήθεια ή όχι. Πιστεύουν ότι δεν χρειάζεται παρά μονάχα θάρρος γι' αυτό. Ξεχνάνε τη δεύτερη δυσκολία, τη δυσκολία στο να βρεις την αλήθεια. Και δεν μπορεί να γίνει λόγος, ότι είναι εύκολο να τη βρεις!
Πρώτα - πρώτα δεν είναι εύκολο να βρεις ποια αλήθεια αξίζει τον κόπο να πεις. Ετσι, ο κόσμος βλέπει, λόγου χάρη, ολοκάθαρα ότι το ένα πολιτισμένο κράτος μετά το άλλο περιέρχονται σε κατάσταση βαρβαρότητας. Επιπλέον, ο καθένας ξέρει ότι ο εσωτερικός πόλεμος σε κάθε κράτος, που γίνεται με τα πιο τρομερά μέσα, μπορεί από μέρα σε μέρα να μεταβληθεί σε πόλεμο εξωτερικό, που θα μετατρέψει ίσως σε σωρό ερειπίων τον κόσμο, όπου ζούμε. Ολα αυτά είναι, χωρίς αμφιβολία, μια αλήθεια, αλλά φυσικά υπάρχουν κι άλλες αλήθειες. Ετσι, δεν είναι, λόγου χάρη, ψέμα ότι οι καρέκλες έχουν μια επιφάνεια για κάθισμα ή ότι η βροχή πέφτει από πάνω προς τα κάτω. Πολλοί λογοτέχνες τέτοιου είδους αλήθειες γράφουν. Μοιάζουν με ζωγράφους που διακοσμούν με παραστάσεις τα τοιχώματα ενός πλοίου που βυθίζεται. Γι' αυτούς η πρώτη δική μας δυσκολία δεν υφίσταται, κι όμως έχουν ήσυχη τη συνείδησή τους. Χωρίς να νοιάζονται για τους δυνάστες, αλλά και χωρίς να τους αγγίζουν οι κραυγές των βιασμένων, ζωγραφίζουν τους πίνακές τους. Η ανόητη στάση τους δημιουργεί μέσα στους ίδιους ένα «βαθύ» πεσιμισμό, που τον πουλάνε σε καλή τιμή, και ο οποίος θα έδινε το δικαίωμα σε άλλους να βγάζουν συμπεράσματα γι' αυτούς τους μετρ και για τις πωλήσεις τους. Ωστόσο δεν είναι εύκολο στον καθένα να καταλάβει ότι οι αλήθειες τους είναι σαν αυτές, που ανάφερα για τις καρέκλες και για τη βροχή. Συνήθως ακούγονται τελείως διαφορετικά, σαν να είναι αλήθειες, για σημαντικά πράγματα. Γιατί η καλλιτεχνική αναπαράσταση ενός πράγματος συνίσταται στο να το κάνεις να φαίνεται σημαντικό.
Μονάχα ύστερα από προσεκτική εξέταση αντιλαμβάνεται κανείς ότι τα μόνα που λένε, είναι: «Η καρέκλα είναι καρέκλα» ή: «Δεν μπορούμε τίποτα ν' αλλάξουμε για να μην πέφτει η βροχή από πάνω προς τα κάτω».
Αυτοί οι άνθρωποι δε βρίσκουν εκείνη την αλήθεια, που αξίζει τον κόπο να γραφεί. Αλλοι πάλι ασχολούνται πραγματικά με τα πιο καυτά θέματα, δε φοβούνται ούτε τους δυνάστες, ούτε τη φτώχεια κι όμως δεν μπορούν να βρουν την αλήθεια. Γιατί τους λείπουν οι σχετικές γνώσεις. Είναι γεμάτοι από παλιές δεισιδαιμονίες και από περίφημες προκαταλήψεις διατυπωμένες ωραία σε περασμένους καιρούς. Ο κόσμος είναι γι' αυτούς υπερβολικά μπερδεμένος, αγνοούν τα πραγματικά γεγονότα και δε βλέπουν τις μεταξύ τους σχέσεις. Για να βρεθεί η αλήθεια, δεν αρκεί η διάθεση, χρειάζονται και γνώσεις και μέθοδοι, που μπορεί κανείς να τις μάθει. Σ' αυτήν την εποχή της περιπλοκότητας και των μεγάλων αλλαγών είναι απαραίτητη για όλους, όσους γράφουν, η γνώση της υλιστικής διαλεκτικής, της οικονομίας και της ιστορίας. Αν υπάρχει η απαραίτητη επιμέλεια, αυτές οι γνώσεις μπορούν να αποκτηθούν μέσα από βιβλία και από πρακτική καθοδήγηση. Με απλό τρόπο μπορεί κανείς να αποκαλύψει πολλές αλήθειες, μέρος της αλήθειας ή πράγματα, που οδηγούν στην ανεύρεση της αλήθειας. Οταν θέλει κανείς να ψάξει για να βρει, είναι καλό να υπάρχει μέθοδος, μπορεί όμως κανείς να βρει και χωρίς μέθοδο και μάλιστα χωρίς να ψάξει. Αλλά χωρίς μεθοδικότητα η εικόνα της αλήθειας που θα δώσει, δε θα είναι τέτοια ώστε να γίνεται γνώμονας της δράσης των ανθρώπων. Ανθρωποι, που καταγράφουν μονάχα μικρά περιστατικά, δεν είναι σε θέση να χειριστούν τα πράγματα αυτού του κόσμου. Η αλήθεια, όμως, αυτό το σκοπό έχει και κανέναν άλλον. Ανθρωποι τέτοιοι, δεν είναι άξιοι ν' ανταποκριθούν στην απαίτηση για γράψιμο της αλήθειας. Κι αν κάποιος είναι πρόθυμος να γράφει την αλήθεια και ικανός να τη διακρίνει, απομένουν ακόμα τρεις δυσκολίες.
3. Η τέχνη, να χειρίζεσαι την αλήθεια σαν όπλο
Η αλήθεια πρέπει να λέγεται για να βγαίνουν απ' αυτήν τα συμπεράσματα, που θα ρυθμίζουν τη συμπεριφορά μας. Σαν παράδειγμα μιας αλήθειας, που δεν οδηγεί σε συμπεράσματα ή οδηγεί σε συμπεράσματα λαθεμένα, πρέπει να μας χρησιμεύσει η πλατιά διαδομένη άποψη, ότι σε μερικές χώρες επικρατούν συνθήκες άσχημες, που απορρέουν από τη βαρβαρότητα. Σύμφωνα μ' αυτή την άποψη, ο φασισμός είναι ένα κύμα βαρβαρότητας, που ενέσκηψε σε μερικές χώρες με δύναμη φυσικού φαινομένου. Κατά την άποψη αυτή, ο φασισμός αποτελεί μια νέα, τρίτη δύναμη, δίπλα στον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό (κι επάνω απ' αυτούς). Και χωρίς το φασισμό, κατά την αντίληψη αυτή, όχι μόνο το σοσιαλιστικό κίνημα αλλά και ο καπιταλισμός θα μπορούσαν να εξακολουθούν να υπάρχουν. Αυτό όμως είναι ένας φασιστικός ισχυρισμός, μια συνθηκολόγηση με το φασισμό. Ο φασισμός είναι μια ιστορική φάση, στην οποία μπήκε ο καπιταλισμός και από την άποψη αυτή κάτι το καινούργιο και ταυτόχρονα το παλιό. Στις φασιστικές χώρες, ο καπιταλισμός υπάρχει τώρα μονάχα με τη μορφή του φασισμού και ο φασισμός μπορεί να πολεμηθεί μονάχα σαν καπιταλισμός, σαν ο πιο αδιάντροπος, ο πιο αναιδής, ο πιο καταπιεστικός και ο πιο δόλιος καπιταλισμός.
Πώς, λοιπόν, θα πει κανείς την αλήθεια για το φασισμό, που αντιστρατεύεται, αν δεν πει τίποτα ενάντια στον καπιταλισμό, που γεννάει το φασισμό; Τι πρακτικές επιπτώσεις θα έχει η κουτσουρεμένη αλήθεια του;
Οσοι είναι ενάντια στο φασισμό χωρίς να είναι ενάντια και στον καπιταλισμό, όσοι θρηνούν και οδύρονται για τη βαρβαρότητα, που πηγάζει από τη βαρβαρότητα, μοιάζουν με ανθρώπους, που θέλουν να φάνε τη μερίδα τους από το μοσχάρι, χωρίς όμως να σφαχτεί το μοσχάρι. Θέλουν να φάνε το μοσχάρι, αλλά να μη δουν το αίμα του. Και θα είναι ευχαριστημένοι, αν ο χασάπης πλύνει τα χέρια του πριν τους σερβίρει το κρέας. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι ενάντια στις σχέσεις ιδιοκτησίας, από τις οποίες γεννιέται η βαρβαρότητα, είναι μονάχα ενάντια στη βαρβαρότητα. Υψώνουν τη φωνή τους ενάντια στη βαρβαρότητα κι αυτό το κάνουν σε χώρες, όπου επικρατούν οι ίδιες σχέσεις ιδιοκτησίας, αλλά οι χασάπηδες νίπτουν τας χείρας τους προτού σερβίρουν το κρέας.
Οι έντονες διαμαρτυρίες ενάντια στα μέτρα βαρβαρότητας μπορούν να έχουν αντίκτυπο για ένα μικρό διάστημα, δηλαδή όσο οι ακροατές πιστεύουν ότι δεν υπάρχει περίπτωση εφαρμογής τέτοιων μέτρων και στις δικές τους χώρες. Ορισμένες χώρες είναι ακόμα σε θέση να κρατήσουν στα πόδια του το σύστημα της ατομικής ιδιοκτησίας με μέτρα λιγότερο βίαια απ' όσο άλλες. Σ' αυτές τις χώρες η δημοκρατία παρέχει ακόμα τις υπηρεσίες της για την εξασφάλιση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, ενώ σε άλλες χώρες πρέπει να χρησιμοποιηθεί βία για τον ίδιο σκοπό. Το μονοπώλιο στα εργοστάσια, στα ορυχεία, στα κτήματα δημιουργεί παντού βάρβαρες καταστάσεις, που ωστόσο είναι ελάχιστα αντιληπτές. Η βαρβαρότητα γίνεται ορατή, ευθύς μόλις η προστασία του μονοπωλίου δεν μπορεί να εξασφαλιστεί πια παρά μονάχα με τη χρήση ανοιχτής βίας.
Μερικές χώρες, που ακόμα δε χρειάστηκε να καταργήσουν εξαιτίας των βάρβαρων μονοπωλίων τις τυπικές εγγυήσεις, που δίνει το κράτος δικαίου, ούτε να παραιτηθούν από αγαθά, όπως η τέχνη, η φιλοσοφία, η λογοτεχνία, ακούνε με ιδιαίτερη ευχαρίστηση τους φιλοξενούμενούς τους πολιτικούς πρόσφυγες να κατηγορούν την πατρίδα τους για την εξαφάνιση τέτοιων αγαθών, επειδή έχουν όφελος απ' αυτό στους πολέμους, που αναμένονται. Πρέπει να πει κανείς ότι εκείνοι, που διαλαλούν αδυσώπητο πόλεμο ενάντια στη Γερμανία «γιατί αυτή είναι στην εποχή μας η αληθινή πατρίδα του κακού, το παράρτημα της κόλασης, η πατρίδα του αντίχριστου» έχουν διακρίνει την αλήθεια; Μάλλον, πρέπει να πει κανείς, ότι πρόκειται για ανόητους, άχρηστους και βλαβερούς ανθρώπους. Γιατί το συμπέρασμα απ' αυτές τις φλυαρίες είναι ότι αυτή η χώρα πρέπει να εξοντωθεί. Ολόκληρη η χώρα με όλους τους ανθρώπους της, γιατί τα δηλητηριώδη αέρια δεν κάνουν διάκριση ανάμεσα σε ένοχους και αθώους, όταν σκοτώνουν.
Ο απερίσκεπτος άνθρωπος, που δεν ξέρει την αλήθεια, γενικά εκφράζεται με μεγαλοστομίες και ανακρίβειες. Μωρολογεί για «τους» Γερμανούς, θρηνολογεί για «το» κακό και ο ακροατής, στην καλύτερη περίπτωση, δεν ξέρει τι να κάνει. Πρέπει να αποφασίσει να μην είναι Γερμανός; Θα εξαφανιστεί η κόλαση, αν αυτός είναι καλός; Και οι συζητήσεις για τη βαρβαρότητα, που προέρχεται από μιαν άλλη βαρβαρότητα, τέτοιου είδους είναι. Σύμφωνα μ' αυτές, η βαρβαρότητα προέρχεται από τη βαρβαρότητα και σταματάει με την πολιτισμένη ευγένεια, που δίνει η μόρφωση. Ολα αυτά εκφράζονται πολύ αόριστα, όχι για την εξαγωγή συμπερασμάτων σχετικά με τη δράση και κατά βάθος δε λένε τίποτα σε κανέναν.
Αυτού του είδους η παρουσίαση δείχνει μονάχα μερικούς κρίκους της αλυσίδας των αιτίων και εμφανίζει ορισμένες κινητήριες δυνάμεις, σα δυνάμεις που δεν μπορούν να ελεγχθούν. Τέτοιες παρουσιάσεις περιέχουν πολύ σκοτάδι, που καλύπτει τις δυνάμεις εκείνες που προκαλούν τις καταστροφές. Με λίγο φως φαίνονται αμέσως οι άνθρωποι, που προκαλούν τις καταστροφές! Γιατί ζούμε σε μια εποχή, όπου η μοίρα του ανθρώπου είναι ο ίδιος ο άνθρωπος.
Ο φασισμός δεν είναι φυσική καταστροφή, που προέρχεται από την ίδια τη «φύση» του ανθρώπου. Αλλά και στις φυσικές καταστροφές υπάρχουν τρόποι παρουσίασής τους αντάξιοι του ανθρώπου, γιατί απευθύνονται στην αγωνιστική δύναμή του.
Σε πολλά αμερικάνικα περιοδικά μπορούσε κανείς να δει ύστερα από ένα μεγάλο σεισμό, που κατέστρεψε τη Γιοκοχάμα, φωτογραφίες, που έδειχναν σωρούς ερειπίων. Η λεζάντα έγραφε: «steel stood» (το ατσάλι άντεξε). Και πραγματικά, όποιος με την πρώτη ματιά είδε ερείπια, όταν πρόσεξε καλύτερα μετά το διάβασμα της λεζάντας, παρατήρησε ότι μερικά ψηλά κτίρια έμειναν άθικτα. Από όσα μπορούν να ειπωθούν για ένα σεισμό, έχουν ανυπολόγιστη σπουδαιότητα όσα λένε οι πολιτικοί μηχανικοί για τη μετατόπιση του εδάφους, την ισχύ των κραδασμών, την αναπτυσσόμενη θερμότητα, πράγματα που οδηγούν σε κατασκευές ανθεκτικές στους σεισμούς.
Οποιος θέλει να περιγράψει το φασισμό και τον πόλεμο, τις μεγάλες καταστροφές, που δεν είναι φυσικές, πρέπει να αποκαταστήσει μια πρακτική αλήθεια. Πρέπει να δείξει ότι είναι καταστροφές, που προκαλούνται από τους κατόχους των μέσων παραγωγής σε βάρος των τεράστιων ανθρώπινων μαζών των εργαζομένων, που δεν έχουν στα χέρια τους αυτά τα μέσα.
Αν θέλει κανείς να γράψει με επιτυχία την αλήθεια για τις άσχημες καταστάσεις, πρέπει να την γράψει έτσι, που να γίνουν ευδιάκριτες οι αιτίες αυτών των συνθηκών, που μπορούν να αποφευχθούν. Οταν αναγνωριστούν οι αιτίες, που μπορούν να αποφευχθούν, τότε μονάχα μπορούν να καταπολεμηθούν οι άσχημες καταστάσεις.
4. Η κρίση, να διαλέγεις εκείνους που στα χέρια τους η αλήθεια γίνεται αποτελεσματική
Με τις διασυνδέσεις, που εδώ και αιώνες υπάρχουν ανάμεσα στο εμπόριο και στα γραπτά, στην αγορά των απόψεων και των εξιστορήσεων, δηλαδή από το γεγονός ότι ο συγγραφέας απαλλάχτηκε από τη φροντίδα για την τύχη των πνευματικών προϊόντων του, του δημιούργησε την εντύπωση ότι ο πελάτης του ή εντολέας του, δηλαδή ο μέσος άνθρωπος, θα προωθεί τα γραπτά του στο σύνολο. Σκεπτόταν: Εγώ μιλάω και όσοι θέλουν ν' ακούσουν, με ακούνε. Στην πραγματικότητα, αυτός μιλούσε και τον άκουγαν όσοι μπορούσαν να πληρώσουν. Τα λόγια του δεν ακούγονταν απ' όλους κι αυτοί που άκουγαν, δεν ήθελαν να τα ακούσουν όλα. Γι' αυτό το θέμα έχουν ειπωθεί πολλά, αν και στην ουσία έχουν ειπωθεί ελάχιστα. Εγώ εδώ θέλω να τονίσω ότι το «γράφω σε κάποιον» έγινε γενικά «γράφω». Την αλήθεια, όμως, δεν μπορεί κανείς απλώς να τη γράφει. Πρέπει οπουδήποτε να τη γράφει για κάποιον, που μπορεί να έχει κάποια ωφέλεια απ' αυτήν. Για να κατανοηθεί η αλήθεια, πρέπει να λειτουργήσουν από κοινού οι συγγραφείς και οι αναγνώστες. Για να εκφράσεις το καλό, πρέπει να μπορείς ν' ακούς καλά και να ακούς κάτι καλό. Η αλήθεια πρέπει να λέγεται και να ακούγεται με καλοζυγιασμένο τρόπο. Και έχει μεγάλη σημασία για μας που γράφουμε, σε ποιους τη λέμε και ποιοι μας τη λένε.
Πρέπει να λέμε την αλήθεια για τις άσχημες καταστάσεις σ' εκείνους που ζουν σε πανάθλιες συνθήκες και απ' αυτούς πρέπει να τη μαθαίνουμε. Δεν πρέπει να απευθυνόμαστε μονάχα σε ανθρώπους μιας ορισμένης ιδεολογίας, αλλά και σε ανθρώπους που τα φρονήματά τους διαμορφώνονται με βάση τη θέση που έχουν στην κοινωνία. Και οι ακροατές μας συνεχώς διαφοροποιούνται. Ακόμα και οι δήμιοι παίρνουν από λόγια, όταν δεν πληρώνονται πια για τις κρεμάλες ή όταν αυξάνει πάρα πολύ ο κίνδυνος. Οι Βαυαροί χωρικοί ήταν ενάντια σε κάθε ανατροπή. Οταν όμως ο πόλεμος παρατράβηξε και όταν κάποτε γύρισαν στα σπίτια τους οι γιοι τους και δεν έβρισκαν πια δουλειά στα υποστατικά, τάχτηκαν μ' εκείνους που ήταν υπέρ της ανατροπής.
Για όσους γράφουν έχει σημασία να βρουν τον κατάλληλο για την αλήθεια τόνο. Συνήθως η αλήθεια λέγεται με ένα ήπιο, αξιοθρήνητο ύφος, που είναι το ύφος των αγαθών ανθρώπων, που δεν μπορούν ούτε μύγα να πειράξουν. Οποιος όμως ζει μέσα στην αθλιότητα κι ακούει έναν τέτοιο τόνο, νιώθει ακόμα πιο άθλιος. Είναι ο τόνος, που χρησιμοποιούν άνθρωποι, που ίσως δεν είναι εχθροί, σίγουρα όμως δεν είναι συναγωνιστές. Η αλήθεια είναι κάτι το πολεμικό, δεν πολεμάει μονάχα το ψέμα, αλλά και ορισμένους ανθρώπους που το διαδίδουν.
5. Η μαεστρία, να διαδίδεις την αλήθεια σε πολλούς
Πολλοί, που είναι περήφανοι για το θάρρος τους να λένε την αλήθεια, ευτυχισμένοι επειδή τη βρήκαν, ίσως κουρασμένοι από τον κόπο, που έκαναν για να της δώσουν χειροπιαστή μορφή, ανυπόμονοι να δουν να την ενστερνίζονται εκείνοι των οποίων τα συμφέροντα υπερασπίζονται, δε θεωρούν απαραίτητη τη χρησιμοποίηση πονηριάς για τη διάδοσή της. Ετσι συχνά, από άποψη αποτελέσματος, πηγαίνει χαμένη όλη η δουλειά τους. Σε όλες τις εποχές έμπαινε σε εφαρμογή η πονηριά για τη διάδοση της αλήθειας, όταν άλλοι τη συγκάλυπταν και την κατάπνιγαν. Ο Κομφούκιος παραποίησε γι' αυτό το σκοπό ένα παλιό πατριωτικό ημερολόγιο, αλλάζοντας μονάχα ορισμένες λέξεις. Στη φράση «Ο άρχοντας Κουν διέταξε να θανατωθεί ο φιλόσοφος Βαν, επειδή είπε αυτό κι αυτό», ο Κομφούκιος αντικατέστησε τη λέξη «θανατωθεί» με τη λέξη «δολοφονηθεί». Εκεί που το ημερολόγιο έγραφε ότι ο τύραννος τάδε έχασε τη ζωή του σε μια εναντίον του απόπειρα, ο Κομφούκιος αντικατέστησε τις λέξεις «έχασε τη ζωή του» με τη λέξη «εκτελέστηκε». Μ' αυτό τον τρόπο ο Κομφούκιος άνοιξε το δρόμο σε μια καινούρια θεώρηση της ιστορίας. Οποιος στην εποχή μας λέει πληθυσμός αντί για λαός και κτηματική περιουσία αντί γη, καταρρίπτει πολλά ψέματα. Γιατί αφαιρεί από τις λέξεις αυτές τη σαθρή μυστικιστική τους έννοια. Η λέξη λαός σημαίνει μια ορισμένη ομοιογένεια και υποδηλώνει κοινά συμφέροντα. Θα έπρεπε λοιπόν να χρησιμοποιείται μόνον όταν γίνεται λόγος για περισσότερους λαούς, όπου μπορεί να είναι νοητή μια κοινότητα συμφερόντων. Ο πληθυσμός μιας χώρας, όμως, έχει διαφορετικά και αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα και αυτό είναι μια αλήθεια που πνίγεται. Και όποιος χρησιμοποιεί τη λέξη γη και περιγράφει τα χωράφια μιλώντας για τη μυρουδιά και το χρώμα τους, υποστηρίζει τα ψέματα των αρχόντων. Γιατί δεν πρόκειται για τη γονιμότητα του εδάφους ούτε για την αγάπη του ανθρώπου προς τη γη ούτε για την εργατικότητά του, για την τιμή των σιτηρών και την τιμή των εργατικών χεριών. Αυτοί που κερδίζουν από το έδαφος δεν είναι αυτοί που καλλιεργούν σ' αυτό τα σιτηρά κι η μυρουδιά των σβώλων της γης είναι άγνωστη στα χρηματιστήρια. Εκεί μυρίζει κάτι άλλο. Αντίθετα, η σωστή λέξη είναι η λέξη κτηματική περιουσία. Μ' αυτήν γίνεται μικρότερη η εξαπάτηση. Οπου υπάρχει καταπίεση θα έπρεπε να διαλέξει κανείς τη λέξη υπακοή αντί για τη λέξη πειθαρχία, γιατί η πειθαρχία μπορεί να υπάρξει και χωρίς άρχοντες και γι' αυτό έχει κάτι το ανώτερο από την υπακοή. Και καλύτερη από τη λέξη τιμή είναι η έκφραση ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Ετσι δεν εξαφανίζεται τόσο εύκολα από το πρόσωπο της Γης το μεμονωμένο άτομο. Ξέρουμε δα τι σκυλολόι συνωστίζεται για το ποιος θα πρωτοσώσει την τιμή ενός λαού! Οπως επίσης ξέρουμε πόσο απλόχερα μοιράζουν οι χορτάτοι τιμητικές διακρίσεις σ' εκείνους, που τους χορταίνουν με τη δουλειά τους, λιμοκτονώντας οι ίδιοι. Το τέχνασμα του Κομφούκιου είναι εφαρμόσιμο και σήμερα. Ο Κομφούκιος αντικατέστησε αδικαιολόγητες κρίσεις για εθνικά γεγονότα με δικαιολογημένες. Ο Αγγλος Τόμας Μουρ περιέγραψε σε μια φαντασιοκοπία μια χώρα, στην οποία επικρατούσαν δίκαιες καταστάσεις - ήταν μια διαφορετική χώρα από εκείνη όπου ζούσε, αλλά της έμοιαζε πολύ, ακόμα και στις καταστάσεις!
Ο Λένιν, που βρισκόταν κάτω από την απειλή της τσαρικής αστυνομίας, θέλησε να περιγράψει την καταπίεση και την εκμετάλλευση, που ασκούσε η ρωσική μεγαλοαστική τάξη στη νήσο Σαχαλίνη. Αντί για τις λέξεις Ρωσία και Σαχαλίνη χρησιμοποίησε για το σκοπό του τις λέξεις Ιαπωνία και Κορέα. Οι μέθοδοι που ακολουθούσε η γιαπωνέζικη μεγαλοαστική τάξη θύμιζαν στον αναγνώστη τις μεθόδους της ρώσικης μεγαλοαστικής τάξης στη νήσο Σαχαλίνη. Ομως, το βιβλίο δεν απαγορεύτηκε επειδή η Ιαπωνία βρισκόταν σε εχθρικές σχέσεις με τη Ρωσία. Και τώρα πολλά, που δεν μπορούν να ειπωθούν στη Γερμανία για τη Γερμανία, λέγονται δήθεν για την Αυστρία.
Υπάρχουν πολλών ειδών πονηριές, με τις οποίες μπορεί κανείς να ξεγελάσει ένα φιλύποπτο κρατικό μηχανισμό.
Ο Βολταίρος πολέμησε την εκκλησιαστική πίστη στα θαύματα γράφοντας ένα ερωτικό ποίημα για την Παρθένα της Ορλεάνης. Περιέγραφε σ' αυτό τα θαύματα, που αναμφισβήτητα θα έπρεπε να είχαν γίνει για να μείνει ως το τέλος παρθένα η Ιωάννα, παρά τη διαβίωσή της μέσα σε έναν ολόκληρο στρατό, σε μια βασιλική Αυλή και ανάμεσα σε καλόγερους. Με το κομψό του ύφος εξιστόρησε ερωτικές περιπέτειες από τη φιλήδονη ζωή της άρχουσας τάξης, έτσι που η τάξη αυτή δελεάστηκε τόσο, ώστε να εγκαταλείψει ανυπεράσπιστη μια θρησκεία, που ωστόσο της προμήθευε τα μέσα για την έκλυτη ζωή της. Ετσι κατάφερε να δημιουργήσει τη δυνατότητα να φθάνουν με παράνομο τρόπο τα έργα του στα χέρια εκείνων, για τους οποίους προορίζονταν. Οι πολιτικά ισχυροί αναγνώστες του διευκόλυναν ή ανέχονταν τη διάδοση των έργων του. Ετσι αγνόησαν την αστυνομία, η οποία ωστόσο υπεράσπιζε τις διασκεδάσεις τους. Και ο μεγάλος Λουκρήτιος τονίζει κατηγορηματικά ότι για τη διάδοση του επικούριου αθεϊσμού του χρωστάει πολλά στην ομορφιά των στίχων του.
Πραγματικά, ένα υψηλό λογοτεχνικό επίπεδο μπορεί να χρησιμεύσει σα μέσο προστασίας μιας μαρτυρίας. Πολλές φορές, όμως, κινεί και την υποψία. Σ' αυτή την περίπτωση απαιτείται ένα σκόπιμο λασκάρισμα στις βίδες του. Αυτό γίνεται, λόγου χάρη, αν στην περιφρονημένη μορφή του αστυνομικού μυθιστορήματος παρεμβάλλει κανείς σε ανυποψίαστα σημεία περιγραφές κακών συνθηκών ζωής. Τέτοιες περιγραφές θα δικαιολογούνταν απόλυτα σε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Ο μεγάλος Σαίξπηρ για πολύ λιγότερο ουσιαστικούς λόγους κατέβασε το επίπεδο στη σκηνή, όπου η μητέρα του Κοριολανού αντιμετωπίζει το γιο της, που στρέφεται ενάντια στην πατρίδα του. Εδωσε επίτηδες άτονο το λόγο της μητέρας, γιατί ήθελε να παρουσιάσει τον Κοριολανό να παραιτείται από το σχέδιό του, όχι για λόγους πραγματικούς ή από βαθιά συγκίνηση, αλλά από μια νωθρότητα, που του ήταν παλιά συνήθεια. Στον Σαίξπηρ βρίσκουμε και ένα άλλο παράδειγμα αλήθειας, που δίνεται με πονηριά: Είναι το σημείο όπου ο Αντώνιος εκφωνεί λόγο μπροστά στο πτώμα του Καίσαρα. Αδιάκοπα τονίζει σ' αυτόν ότι ο δολοφόνος του Καίσαρα, ο Βρούτος, είναι ένας άνθρωπος άξιος τιμής, αλλά περιγράφει και την πράξη του. Και η περιγραφή αυτής της πράξης είναι πιο εντυπωσιακή από την περιγραφή της προσωπικότητας του δράστη. Ετσι, ο ρήτορας αφήνει να τον νικήσουν τα ίδια τα γεγονότα. Τα κάνει να μιλούν πιο εύγλωττα από «αυτόν τον ίδιον». Μια παρόμοια μέθοδο χρησιμοποίησε ένας Αιγύπτιος ποιητής, που έζησε πριν από τέσσερις χιλιάδες χρόνια. Ηταν μια εποχή μεγάλων ταξικών αγώνων. Η μέχρι τότε άρχουσα τάξη αμυνόταν με δυσκολία απέναντι στον αντίπαλό της, στο τμήμα του λαού που μέχρι τότε την υπηρετούσε. Στο ποίημα, λοιπόν, παρουσιάζεται στην Αυλή του ηγεμόνα ένας σοφός, που παροτρύνει σε αγώνα ενάντια στους εσωτερικούς εχθρούς. Περιγράφει για πολλή ώρα και με πολλή έμφαση την τροπή της τάξης, που προκλήθηκε από την εξέγερση των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων. Αυτή η εξιστόρηση είναι ως εξής:
Κι όμως έτσι είναι: Οι εκλεκτοί θρηνούν και οι παρακατιανοί χαίρονται. Σε κάθε πόλη λένε: Ας διώξουμε τους ισχυρούς απ' τα πόδια μας.
Κι όμως έτσι είναι: Τα δημόσια γραφεία παραβιάζονται και αρπάζονται τα χαρτιά τους. Οι σκλάβοι γίνονται αφέντες.
Κι όμως έτσι είναι: Των επιφανών οι γιοι αγνώριστοι έγιναν. Και της αρχόντισσας το παιδί γίνεται γιος της σκλάβας της.
Κι όμως έτσι είναι: Τους διαλεχτούς πολίτες έβαλαν ανάμεσα στις μυλόπετρες. Κι αυτοί, που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα, βγήκαν στο φως της μέρας.
Κι όμως έτσι είναι: Τα εβένινα κιβώτια της ελεημοσύνης χίλια κομμάτια γίνονται. Και το υπέροχο ξύλο του τσέσνεμ το πελεκάνε για κρεβάτια.
Κοιτάξτε, μέσα σε μια ώρα γκρεμίστηκε από τα θεμέλιά του το αρχοντικό.
Κοιτάξτε, οι φτωχοί της χώρας έγιναν πλούσιοι.
Κοιτάξτε, αυτοί, που ούτε ένα κομμάτι ψωμί δεν είχαν, έχουνε τώρα ολόκληρη σιταποθήκη. Και τους σιτοβολώνες τους γεμίζουν με το βιος των άλλων.
Κοιτάξτε, νιώθουν οι άνθρωποι καλά, όταν γεμίζουν το στομάχι.
Κοιτάξτε, αυτοί, που ούτε ένα σπειρί δεν είχανε δικό τους, σιταποθήκες έχουνε τώρα. Κι αυτοί που μάζευαν το στάρι ζητιανεύοντας, τώρα μοιράζουνε ελεημοσύνες σε άλλους.
Κοιτάξτε, εκείνοι, που δεν είχαν ούτε ένα ζευγάρι βόδια, ολόκληρα κοπάδια έχουνε τώρα. Κι εκείνοι, που ούτε ένα ζώο για το όργωμα δεν είχαν, έχουνε τώρα ολόκληρα κοπάδια.
Κοιτάξτε, αυτοί, που ούτε μια κάμαρα δεν καταφέρνανε να χτίσουν για τον εαυτό τους, έχουνε τώρα τέσσερις τοίχους για να μείνουν.
Κοιτάξτε, τις αποθήκες αναζητάνε τώρα οι μυστικοσύμβουλοι για στέγη. Κι εκείνοι, που ούτε έναν τοίχο δεν είχανε για να ακουμπήσουν, τώρα αναπαύονται πάνω σε κρεβάτια.
Κοιτάξτε, αυτοί που ούτε μια βάρκα δεν μπορούσαν για τον εαυτό τους να σκαρώσουν, έχουνε πλοία τώρα. Κοίταξέ τα εσύ, παλιέ ιδιοκτήτη, δεν είναι πια δικά σου.
Κοιτάξτε, αυτοί, που είχαν τα ωραία ρούχα, τώρα σε κουρέλια είναι τυλιγμένοι. Κι εκείνοι, που δεν υφαίνανε ποτέ για τον εαυτό τους, το πιο λεπτό λινό δικό τους έχουν τώρα.
Ο πλούσιος διψασμένος τώρα πάει για ύπνο. Και πίνουν τώρα δυνατό ποτό, εκείνοι, που άλλοτε έπιναν ό,τι είχε απομείνει στα ποτήρια.
Κοιτάξτε, τώρα έχει στην κατοχή του άρπα, εκείνος, που από άρπα ιδέα δεν είχε πρώτα. Και επαινεί τη μουσική τώρα εκείνος, που μπροστά του κανείς δεν τραγουδούσε.
Κοιτάξτε, εκείνος που οι ατέλειές του τον έστελναν μονάχο στο κρεβάτι, βρίσκει τώρα γυναίκες όσες θέλει. Κι εκείνη, που μέσα στο νερό μονάχα κοιτούσε τη θωριά της, έχει τώρα δικό της καθρέφτη.
Κοιτάξτε, οι πρώτοι της χώρας τρέχουνε, τώρα ψάχνοντας για δουλειά, μα πουθενά δε βρίσκουν.
Αυτός, που ήταν αγγελιοφόρος, στέλνει τώρα έναν άλλον... Κοιτάξτε, να πέντε άντρες, που έστειλαν τα αφεντικά τους. Λένε: Κάντε εσείς το δρόμο τώρα. Εμείς φτάσαμε.
Είναι ολοφάνερο ότι πρόκειται για την περιγραφή μιας ανατροπής της κοινωνικής τάξης, που δείχνει μια πολύ επιθυμητή κατάσταση για τους καταπιεσμένους. Κι όμως δύσκολα γίνεται αντιληπτό το πνεύμα του ποιητή. Γιατί φαίνεται να καταδικάζει κατηγορηματικά αυτές τις καινούριες συνθήκες ζωής, ενώ με τη δήθεν αδεξιότητά του κάνει το αντίθετο.
Ο Τζόναθαν Σουίφτ πρότεινε σε μια μπροσούρα του, να βάζουν στην άρμη τα παιδιά των φτωχών και να τα πουλάνε για κρέας, έτσι ώστε να φθάσει σε ευημερία η χώρα. Και ανέφερε ακριβείς υπολογισμούς, που απόδειχναν ότι πολλά μπορεί κανείς να εξοικονομήσει, αν είναι αδίσταχτος σε όλα.
Ο Σουίφτ υποκρινόταν τον αφελή. Παρουσιαζόταν σα φλογερός και εμβριθής υποστηρικτής ενός ορισμένου τρόπου σκέψης, που του ήταν μισητός, σε ένα θέμα, όπου όλη η χυδαιότητα αυτού του τρόπου σκέψης γινόταν φανερή στους πάντες. Γιατί ο καθένας μπορούσε να φανεί εξυπνότερος από τον Σουίφτ ή τουλάχιστον πιο ανθρώπινος σ' αυτό το θέμα, ιδιαίτερα όποιος δεν είχε ως τότε ερευνήσει ορισμένες απόψεις μέχρι και τα συμπεράσματα, που προέκυπταν απ' αυτές.
Η προπαγάνδα υπέρ της σκέψης, σε όποιον τομέα κι αν γίνεται, ωφελεί πάντοτε την υπόθεση των καταπιεσμένων. Σε καθεστώτα που υπηρετούν την εκμετάλλευση, η σκέψη θεωρείται απασχόληση ταπεινή. Κάθε τι, που ωφελεί εκείνους, που οι κρατούσες συνθήκες κρατάνε χαμηλά, θεωρείται ποταπό. Ποταπή θεωρείται η μόνιμη έγνοια για να χορτάσει κανείς. Η περιφρόνηση των τιμών, που επιδείχνονται στους υπερασπιστές της χώρας, τη στιγμή που αυτοί πεινάνε. Η αμφισβήτηση του αρχηγού, όταν αυτός οδηγεί στη δυστυχία. Η αποστροφή προς τη δουλειά, που δεν τρέφει το δουλευτή. Η απέχθεια για τον εξαναγκασμό, που οδηγεί σε παρανοϊκή συμπεριφορά. Η αδιαφορία προς την οικογένεια, που γίνεται πολυμελής από συμφέρον. Οι πεινασμένοι κατηγορούνται σαν άσωτοι, που δεν έχουν τίποτα δικό τους να υπερασπίσουν. Σαν άνανδροι, που αμφιβάλλουν για τον καταπιεστή τους και τις ατομικές δυνάμεις τους. Σαν ακαμάτηδες, όσοι θέλουν να πληρώνονται για τη δουλειά τους και τα λοιπά. Σε τέτοια καθεστώτα, η σκέψη υπολογίζεται μηδαμινά και δυσφημίζεται. Δε διδάσκεται πια πουθενά και όπου εμφανιστεί καταδιώκεται. Κι όμως, εξακολουθούν να υπάρχουν τομείς, όπου μπορεί κανείς να αναφέρεται στις επιτυχίες της σκέψης χωρίς να τιμωρείται. Είναι οι τομείς στους οποίους η σκέψη είναι απαραίτητη για τις δικτατορίες. Ετσι μπορεί κανείς να μιλάει για τις επιτυχίες της σκέψης στην πολεμική επιστήμη και τεχνολογία. Αλλά και η εφεύρεση τεχνητών πρώτων υλών σε αντικατάσταση του μαλλιού για να επεκταθούν τα αποθέματά του, χρειάζεται τη σκέψη. Η νόθευση των ειδών διατροφής, η εκπαίδευση των νέων για τον πόλεμο, όλα αυτά απαιτούν σκέψη: Αυτή η σκέψη μπορεί να περιγράφεται. Ο έπαινος του πολέμου, του αστόχαστου σκοπού αυτής της σκέψης, μπορεί να αποφεύγεται με πονηριά, έτσι η σκέψη, που γεννάει το ερώτημα «ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος διεξαγωγής ενός πολέμου;» μπορεί να οδηγήσει στο ερώτημα, αν αυτός ο πόλεμος έχει κανένα νόημα και να χρησιμοποιηθεί για το ερώτημα, ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για ν' αποφευχθεί ένας παράλογος πόλεμος;
Φυσικά, το τελευταίο αυτό ερώτημα είναι δύσκολο να διατυπωθεί δημόσια. Δεν μπορεί λοιπόν ν' αξιοποιηθεί η σκέψη, που θα έχει κανείς προπαγανδίσει; Δηλαδή να διαμορφωθεί έτσι που να αποτελεί παρέμβαση; Μπορεί. Σε μια εποχή σαν τη δική μας, όπου η καταπίεση, που εξυπηρετεί την εκμετάλλευση ενός (του μεγαλύτερου) τμήματος του πληθυσμού από ένα άλλο (το μικρότερο), χρειάζεται μια ορισμένη βασική στάση του πληθυσμού, που πρέπει να επεκταθεί σε όλους τους τομείς. Η ανακάλυψη του Δαρβίνου στον τομέα της ζωολογίας, π.χ., θα μπορούσε να γίνει ξαφνικά επικίνδυνη για το καθεστώς της εκμετάλλευσης. Ωστόσο μονάχα η εκκλησία νοιάστηκε ένα χρονικό διάστημα γι' αυτήν, ενώ η αστυνομία δεν είχε ακόμα αντιληφθεί τίποτα. Οι έρευνες των φυσικών οδήγησαν τα τελευταία χρόνια σε πορίσματα στον τομέα της λογικής, που θα μπορούσαν να γίνουν επικίνδυνα για μια σειρά αξιώματα, που εξυπηρετούν το καθεστώς της καταπίεσης. Ο Πρώσος φιλόσοφος Χέγκελ, που έκανε βαθιές έρευνες στον τομέα της λογικής, πρόσφερε μεθόδους ανεκτίμητης αξίας στους κλασικούς της προλεταριακής επανάστασης Μαρξ και Λένιν. Η εξέλιξη των επιστημών γίνεται σε αλληλεξάρτηση, αλλά ασύμμετρα και το κράτος δεν είναι σε θέση να έχει το μάτι του παντού. Οι πρόμαχοι της αλήθειας μπορούν να διαλέξουν μετερίζια, που δε φυλάγονται καλά. Το βασικό είναι να διδαχθεί ένας σωστός τρόπος σκέψης, που να εξετάζει σε όλα τα πράγματα και τα περιστατικά την προσωρινότητα και τη μεταβλητότητά τους. Οι κυρίαρχοι έχουν μεγάλη απέχθεια στις βαθιές αλλαγές. Θα προτιμούσαν να μείνουν τα πράγματα όπως είναι, για χίλια χρόνια. Γι' αυτούς μακάρι να μην κουνιόταν το φεγγάρι και να μην ξανάβγαινε ποτέ ο ήλιος! Ετσι κανένας πια δε θα πεινούσε και δε θα ζητούσε να φάει για βράδυ. Οταν αυτοί έχουν πυροβολήσει, πρέπει να μην μπορούν πια οι αντίπαλοι να πυροβολήσουν, ο δικός τους πυροβολισμός θα πρέπει να είναι και ο τελευταίος.
Ενας τρόπος θεώρησης, που τονίζει ιδιαίτερα το εφήμερο του κάθε πράγματος, είναι ένα καλό μέσο για την ενθάρρυνση των καταπιεσμένων. Επίσης, το ότι για κάθε πράγμα και για κάθε κατάσταση εμφανίζεται και αναπτύσσεται μια αντίφαση, είναι κάτι που πρέπει να αντιπαρατεθεί στους νικητές. Μια τέτοια θεώρηση (όπως είναι η διαλεκτική, η θεωρία της ροής των πραγμάτων) μπορεί να εφαρμοστεί κατά την έρευνα θεμάτων και για ένα χρονικό διάστημα να ξεφύγει από την προσοχή των κυβερνώντων. Μια τέτοια μέθοδος είναι εφαρμόσιμη στη βιολογία και στη χημεία. Αλλά και στην περιγραφή της μοίρας μιας οικογένειας είναι εφαρμόσιμη, χωρίς κίνδυνο να κινήσει υποψίες. Η σκέψη πως το ένα πράγμα εξαρτιέται από πολλά άλλα, που κι αυτά αδιάκοπα αλλάζουν, είναι σκέψη επικίνδυνη για τις δικτατορίες και μπορεί να διαδοθεί με πολλούς τρόπους, χωρίς να δώσει αφορμή για επέμβαση της αστυνομίας. Με μια ολοκληρωμένη περιγραφή των περιστατικών και των διαδικασιών, που έχει ν' αντιμετωπίσει ένας άνθρωπος για να ανοίξει ένα καπνοπωλείο, μπορεί να δοθεί ένα δυνατό πλήγμα στη δικτατορία. Ο καθένας, που έχει μυαλό για να σκεφτεί λιγάκι, θα βρει το γιατί. Οι κυβερνήσεις, που οδηγούν τις ανθρώπινες μάζες στην εξαθλίωση, πρέπει ν' αποτρέψουν τις μάζες από το να σκεφτούν ότι οι κυβερνήσεις είναι υπεύθυνες γι' αυτήν. Γι' αυτό μιλούν πολύ για τη μοίρα. Ισχυρίζονται ότι αυτή φταίει για την ανέχεια, όχι εκείνες. Οποιος αναζητάει την αιτία της ανέχειας, πιάνεται από την αστυνομία, προτού φθάσει με την έρευνά του μέχρι την κυβέρνηση. Είναι όμως δυνατό να αντικρουστούν γενικά τα όσα λέγονται για τη μοίρα. Μπορεί κανείς να αποδείξει ότι η μοίρα του ανθρώπου προετοιμάζεται από ανθρώπους. Και πάλι μπορεί με πολλούς τρόπους να δοθεί αυτή η απόδειξη. Μπορεί, λόγου χάρη, να γίνει με την ιστορία ενός αγροκτήματος, ας πούμε μιας ισλανδικής φάρμας. Αυτό το κτήμα το βαραίνει μια κατάρα. Σ' ένα πηγάδι του πνίγηκε μια γυναίκα και από ένα δέντρο του κρεμάστηκε μονάχος του ένας χωρικός. Μια μέρα ο γιος αυτού του χωρικού παντρεύεται μια κοπέλα, που παίρνει για προίκα μερικά χωράφια. Και η κατάρα φεύγει από το κτήμα. Το χωριό διχάζεται στις κρίσεις του για την αιτία της ευχάριστης αυτής μεταβολής. Αλλοι την αποδίδουν στο τυχερό ριζικό του νεαρού χωριάτη κι άλλοι στα χωράφια, που πήρε για προίκα η νεαρή γυναίκα, που από τα εισοδήματά τους ορθοπόδισε το κτήμα. Αλλά και μ' ένα ποίημα, που περιγράφει ένα τοπίο, μπορεί κανείς να πετύχει ανάλογο αποτέλεσμα. Συγκεκριμένα, όταν ο ποιητής ενσωματώσει στη φύση, όσα δημιούργησαν τα χέρια του ανθρώπου.
Χρειάζονται τεχνάσματα για τη διάδοση της αλήθειας.
Ανακεφαλαίωση
Η μεγάλη αλήθεια της εποχής μας (που ακόμα δεν έχει συνειδητοποιηθεί πέρα για πέρα, αλλά και χωρίς τη συνειδητοποίησή της καμιά άλλη αλήθεια με βάρος δεν μπορεί να βρεθεί), είναι ότι η ήπειρός μας βυθίζεται στη βαρβαρότητα, επειδή η ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής διατηρείται με τη χρήση της βίας. Τι ωφελεί να γράφουμε με τόλμη, ότι η κατάσταση στην οποία βυθιζόμαστε είναι βάρβαρη (και είναι αλήθεια), όταν δε λέμε καθαρά ποια είναι η αιτία που μας οδηγεί στην κατάσταση αυτή; Πρέπει να πούμε ότι γίνονται βασανισμοί, γιατί πρέπει να διατηρηθούν οι σχέσεις ιδιοκτησίας. Βέβαια, λέγοντάς το αυτό, χάνουμε πολλούς φίλους, φίλους κηρυγμένους ενάντια στα βασανιστήρια, που όμως πιστεύουν ότι και χωρίς αυτά θα μπορούσαν να διατηρηθούν οι σχέσεις ιδιοκτησίας (πράγμα που είναι αλήθεια). Για τις συνθήκες βαρβαρότητας που επικρατούν στη χώρα μας πρέπει να πούμε την αλήθεια, δηλαδή, ότι μπορεί να γίνει αυτό, που θα εξαφανίσει αυτές τις συνθήκες, δηλαδή αυτό, με το οποίο θα αλλάξουν οι σχέσεις ιδιοκτησίας.
Επιπλέον, πρέπει να την πούμε σ' εκείνους, που υποφέρουν περισσότερο απ' όλους τους άλλους κάτω από το σύστημα της ατομικής ιδιοκτησίας και που η μεταβολή του τους αφορά περισσότερο από όλους, δηλαδή στους εργάτες. Και σ' εκείνους, που μπορούμε να τους φέρουμε για συμμάχους, γιατί κι εκείνοι δεν έχουν καμία ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, έστω κι αν συμμετέχουν στα κέρδη.
Και, πέμπτον, πρέπει να ενεργούμε με πονηριά.
Και τις πέντε αυτές δυσκολίες πρέπει να τις ξεπεράσουμε ταυτόχρονα. Γιατί δεν μπορούμε να διερευνούμε την αλήθεια για τις συνθήκες βαρβαρότητας, χωρίς να σκεφτόμαστε εκείνους που υποφέρουν κάτω απ' αυτές. Κι ενώ - καταπολεμώντας την κατά καιρούς στιγμιαία δειλία μας - αναζητάμε συνεχώς τις σωστές διασυνδέσεις προς εκείνους που είναι πρόθυμοι να χρησιμοποιήσουν τις γνώσεις τους, πρέπει ταυτόχρονα να σκεφτόμαστε να τους διοχετεύσουμε την αλήθεια με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί να γίνει όπλο στα χέρια τους. Kι αυτό να γίνει με τέτοια μαεστρία, που να μην το ανακαλύψει ο εχθρός και το εμποδίσει.
Ολα αυτά απαιτούνται, όταν απαιτείται από το συγγραφέα να γράφει την αλήθεια.
  • Γράφτηκε στα 1935

XNA: Ενα τεχνητό υποκατάστατο του DNA


XNA: Ενα τεχνητό υποκατάστατο του DNA
Η ζωή απαιτεί ένα σύστημα αποθήκευσης και αναπαραγωγής γενετικών πληροφοριών. Στη ζωή που εμφανίστηκε στη Γη, αυτό το ρόλο παίζουν το DNA και το RNA, όμως τα μόρια αυτά δεν είναι τα μόνα που έχουν τέτοιες δυνατότητες. Υπάρχουν τουλάχιστον άλλα 6 πολυμερή που μπορούν να επιτελέσουν το ίδιο έργο. Το ότι η χλωρίδα και η πανίδα στη Γη χρησιμοποιούν το DNA και το RNA είναι θέμα τύχης.
Το XNA (ξενονουκλεϊνικό οξύ) έχει δομή που μοιάζει με συνεστραμμένη σκάλα, όπως η δομή του DNA. Στο DNA τα σκαλοπάτια της σκάλας σχηματίζουν τέσσερις νουκλεϊνικές βάσεις: Η αδενίνη, η θυμίνη, η γουανίνη και η κυτοσίνη. Φωσφορικές ομάδες και σάκχαρα δημιουργούν τα πλαϊνά της σκάλας, τη ραχοκοκαλιά του μορίου. Εδώ και 30 χρόνια οι επιστήμονες προσπαθούν να τροποποιήσουν τη δομή αυτή με τα σάκχαρα, ώστε να δημιουργήσουν τεχνητά νουκλεϊνικά οξέα, που θα χρησιμοποιηθούν ως ερευνητικά εργαλεία, ικανά να συνδεθούν με το DNA.
Για να κατασκευάσουν XNA, ερευνητές στο Κέιμπριτζ δεν άλλαξαν απλώς τα σάκχαρα στη ραχοκοκαλιά του DNA, αλλά τα υποκατέστησαν με εντελώς διαφορετικά μόρια, όπως το κυκλοεξάνιο. Επιπλέον, δημιούργησαν ένζυμα, που συνεργάζονται με το XNA για να σχηματίσουν ένα πλήρως λειτουργικό σύστημα γενετικών πληροφοριών. Τα ένζυμα επιτρέπουν στο XNA να κάνει κάτι που κανένα άλλο τεχνητό νουκλεϊνικό οξύ δεν είχε πετύχει: Να εξελίσσεται! Μέσα στα ζωντανά κύτταρα, ένζυμα που ονομάζονται πολυμεράσες, κόβουν, συγκολλούν και χρησιμοποιούν κομμάτια DNA, επιτρέποντας να εκφραστεί η γενετική πληροφορία που περιέχει. Χωρίς αυτήν την αλληλεπίδραση, το DNA θα παρέμενε αδρανές όσο και μια σκονισμένη εγκυκλοπαίδεια στο ράφι.
Οι Βρετανοί επιστήμονες χρειάστηκε να αναπρογραμματίσουν τα φυσικά ένζυμα πολυμεράσης, έτσι ώστε να μετατρέπουν το DNA σε XNA και αντίστροφα, δημιουργώντας ένα καινοτόμο σύστημα αποθήκευσης και μετάδοσης γενετικών πληροφοριών. Ενα από τα είδη XNA που κατασκεύασαν, το HNA (ανυδροεξιτολικό νουκλεϊνικό οξύ), που όχι μόνο διατηρεί με σταθερότητα τις αλλαγές στο γενετικό κώδικα που ενσωματώνει, αλλά και εξελίχτηκε έτσι ώστε να προσδένεται σε μια πρωτεΐνη με μεγαλύτερη επιτυχία.
Οταν - και εφόσον - τελειοποιηθεί η λειτουργικότητα των XNA και των ενζύμων τους, θα μπορούσαν να υποκαταστήσουν το DNA και το RNA σε ένα ζωντανό κύτταρο. Οι ερευνητές θα μπορούσαν να πάρουν ένα απλό βακτήριο, να του αφαιρέσουν το DNA και να το αντικαταστήσουν με XNA. Εναλλακτικά, θα μπορούσαν να ενσωματώσουν το XNA μέσα σε πρωτοκύτταρα - φύτρα νέων μορφών ζωής - ικανά να εξελιχτούν με τρόπους απρόβλεπτους. Αν και άλλοι ερευνητές, όπως ο πολύς Κρεγκ Βέντερ (της κούρσας για την αποκωδικοποίηση του ανθρώπινου γονιδιώματος), έχουν σημειώσει σημαντική πρόοδο στην τροποποίηση του γενετικού κώδικα των μορφών ζωής που υπάρχουν στη φύση, κανένας δεν κατάφερε να συνθέσει πραγματικά συνθετική ζωή, δηλαδή ζωή που δεν θα εξαρτάται από αυτό που η βιολογική εξέλιξη προσφέρει, αλλά θα στηρίζεται μόνο σε ανθρώπινες εφευρέσεις.
Αν και η κατασκευή μορφών ζωής βασισμένων στο XNA απέχει ακόμα πολύ από το να γίνει πραγματικότητα, προσφέρει ένα πλεονέκτημα από πλευράς ασφάλειας. Αν μια τέτοια μορφή ζωής ξέφευγε από το εργαστήριο, θα πέθαινε, χωρίς μια σταθερή προμήθεια ειδικών ενζύμων για το XNA. Επιπλέον, το XNA δε θα μπορούσε να ενσωματωθεί στο γονιδίωμα των φυσικών οργανισμών, επειδή τα φυσικά τους ένζυμα δε θα μπορούσαν να το αναγνωρίσουν. Βακτήρια βασισμένα στο XNA, σχεδιασμένα να καταβροχθίζουν πετρελαιοκηλίδες ή να παράγουν ηλεκτρισμό από απόβλητα, δε θα μπορούσαν να αλληλεπιδράσουν με τους οργανισμούς που υπάρχουν στη φύση.
Το γεγονός ότι το XNA είναι συμπληρωματικό του DNA, ωστόσο δομικά μοναδικό, το κάνει ιδιαίτερα χρήσιμο στην ιατρική, τη βιοτεχνολογία και τη βιολογική έρευνα. Αμερικανοί ερευνητές, οικοδομώντας πάνω στην έρευνα των Βρετανών συναδέλφων τους, πρόσθεσαν άλλα δύο γράμματα, δύο νέες νουκλεϊνικές βάσεις, στο γενετικό αλφάβητο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο XNA. Στόχος τους είναι να δημιουργήσουν ελεγχόμενα χημικά συστήματα, που συμπεριφέρονται σαν βιολογικά, χωρίς όμως να είναι βιολογικά.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Scientific American»


Παιχνίδι θανάτου δύο λευκών νάνων
Το νεφέλωμα που απέμεινε από την έκρηξη υπερκαινοφανούς του 1006
Οι υπερκαινοφανείς (σουπερνόβα) τύπου Ia είναι η τελική κατάληξη μιας ...όχι καλής σχέσης μεταξύ δύο άστρων, όπου το πρώτο κλέβει συνεχώς ύλη από το συνοδό του, μέχρι που να φτάσει την κρίσιμη μάζα, να γίνει ασταθές και στη συνέχεια να προκαλέσει μια πυρηνική έκρηξη τόσο ισχυρή, που κονιορτοποιεί το θύμα του.
Ο υπαίτιος για τέτοιου τύπου υπερκαινοφανείς είναι γνωστός: μικρά, πυκνά άστρα, γνωστά ως λευκοί νάνοι. Αλλά η ταυτότητα του θύματος δεν είναι καθόλου σίγουρη. Οι επιστήμονες θεωρούσαν ότι πρέπει να είναι άστρα σαν τον Ηλιο, ή γιγαντιαία άστρα που βρίσκονται σε φάση της ζωής τους όπου παρουσιάζουν μεγάλη διόγκωσή τους. Πρόσφατες μελέτες υπέδειξαν ότι ένας πολύ λιγότερο γνωστός μηχανισμός, ίσως να βρίσκεται πίσω από τις περισσότερες κατακλυσμιαίες εκρήξεις αυτού του τύπου. Δύο λευκοί νάνοι, που αποτελούν σύστημα διπλού αστέρα (περιφέρονται ο ένας γύρω από τον άλλο), εξελίσσονται σε ζευγάρι που ο ένας κανιβαλίζει το συνοδό του, με τελική κατάληξη ένα σουπερνόβα. Οι περιπτώσεις υπερκαινοφανών Ia με θύμα αστέρια σαν τον Ηλιο ή γιγαντιαία άστρα ίσως είναι η μειοψηφία.
Ερευνητές του Ινστιτούτου Αστροφυσικής των Καναρίων Νήσων παρατήρησαν τα υπολείμματα του υπερκαινοφανούς τύπου Ia, που παρατηρήθηκε από τη Γη, το έτος 1006. Αν το συνοδό άστρο ήταν κάποιο μεγάλο άστρο της κύριας ακολουθίας, ο πυρήνας του θα είχε παραμείνει σχεδόν ανέπαφος μετά την έκρηξη και θα ήταν ορατός σήμερα. Αν όμως ήταν λευκός νάνος, δε θα είχε αφήσει κανένα ίχνος. Σε συνδυασμό με άλλες ανάλογες έρευνες χωρίς αποτέλεσμα για τα υπολείμματα μετά από μια έκρηξη υπερκαινοφανούς, οι ερευνητές εκτίμησαν ότι λιγότερο από το 20% των σουπερνόβα Ia οφείλονται στο κλασικό σενάριο.
Υπάρχουν όμως και επιστήμονες που αμφισβητούν το συμπέρασμα αυτό, τονίζοντας ότι αστέρια λίγο μικρότερα από τον Ηλιο επίσης δε θα άφηναν ανιχνεύσιμα ίχνη, όπως στην περίπτωση του υπερκαινοφανούς του 1006.

Η μάχη του Στάλινγκραντ


Η μάχη του Στάλινγκραντ
Η κόκκινη σημαία κυματίζει πάλι στο απελευθερωμένο Στάλινγκραντ
Στις 2 Φλεβάρη του 1943, ολοκληρώθηκε η μάχη του Στάλινγκραντ, την οποία, ο ηγέτης της Σοβιετικής Ενωσης, Ι.Β. Στάλιν, χαρακτήρισε ως «τη μεγαλύτερη στην ιστορία των πολέμων». Το Στάλινγκραντ, δεν ήταν απλά μια ακόμη μάχη στο θέατρο του Β' Παγκόσμιου Πολέμου. Δεν ήταν καν μια από τις κρίσιμες μάχες. Ηταν η μάχη εκείνη που έκρινε όχι μόνο τα αποτελέσματα των μαχών του Ανατολικού Μετώπου, αλλά τη συνολική έκβαση του Πολέμου. Από εκείνο το σημείο και έπειτα ο Κόκκινος Στρατός, απέκτησε την πρωτοβουλία των στρατιωτικών επιχειρήσεων και δεν την έχασε μέχρι το τέλος του πολέμου. Ηταν εκείνο το σημείο καμπής, που άλλαξε τη ροή του πολέμου. Δεν έδωσε «φτερά» μόνο στα συμμαχικά στρατεύματα, αλλά και στο σύνολο των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων που δρούσαν στις κατεχόμενες από τη χιτλερική Γερμανία χώρες.
Είναι γεγονός ότι το κύριο βάρος του πολέμου το σήκωσε η ΕΣΣΔ. Αλλωστε, ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος προετοιμαζόταν ακόμη από τη λήξη του Α' Παγκόσμιου Πολέμου, αφού η ηττημένη Γερμανία επανεξοπλιζόταν με κεφάλαια των Αγγλοαμερικανών και των Γάλλων, προκειμένου να τη στρέψουν κατά της ΕΣΣΔ. Σκοπός, η ανατροπή του σοσιαλισμού, η κατάληψη των εδαφών της ΕΣΣΔ και το μοίρασμά τους ανάμεσα στις τότε ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Αλλωστε, ο ίδιος ο Α. Χίτλερ είχε δηλώσει: «Κύριο καθήκον της Γερμανίας, σκοπός της ζωής μου και έννοια της ύπαρξης του εθνικοσοσιαλισμού είναι η εξόντωση του μπολσεβικισμού». Βεβαίως, η πραγματικότητα δεν εξελίχθηκε έτσι ακριβώς. Η παγκόσμια οικονομική κρίση του καπιταλισμού στα 1929-1933 δεν ξεπεράστηκε ολοκληρωτικά. Στα μέσα της 10ετίας του '30 ξέσπασε νέα κρίση. Ταυτόχρονα, με την κρίση οξύνθηκαν στο έπακρο οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί. Με δεδομένο επίσης ότι η Γερμανία ήταν ηττημένη στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και χωρίς ζωτικό οικονομικό χώρο στη διεθνή αγορά, με βάση τη δύναμη των μονοπωλίων της, έστρεψε τα όπλα αρχικά κατά των καπιταλιστικών χωρών. Ο πόλεμος ξεκίνησε ως ιμπεριαλιστικός. Στην πορεία, μετά την επίθεση της Γερμανίας στην ΕΣΣΔ, πήρε το χαρακτήρα του πατριωτικού απελευθερωτικού πολέμου για τους σοβιετικούς λαούς.
Γιατί πλαστογραφούν την Ιστορία
Σήμερα, γίνεται προσπάθεια από αστικά και οπορτουνιστικά επιτελεία να ξαναγράψουν την Ιστορία και ασκώντας γκεμπελικού τύπου προπαγάνδα, επιχειρούν να εξισώσουν το Σοσιαλισμό που γνώρισαν οι λαοί με μια μορφή της δικτατορίας των μονοπωλίων, την πιο αδυσώπητη, το φασισμό και το ναζισμό. Θέλουν να ξεχάσει ο κόσμος, ειδικά να μη μάθουν ποτέ οι νέοι άνθρωποι, ότι και τότε στόχος όλων των καπιταλιστικών δυνάμεων ήταν η Σοβιετική Ενωση και αυτή ήθελαν να εξαφανίσουν από προσώπου Γης. Μια χώρα που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην έκβαση του πολέμου μαζί με τα λαϊκά απελευθερωτικά κινήματα στις κατεχόμενες από τον ιμπεριαλιστικό συνασπισμό του φασιστικού άξονα χώρες. Μα αυτή η άτιμη προπαγάνδα γίνεται για έναν ακόμη λόγο: Η λήξη του πολέμου συνοδεύτηκε από το άνοιγμα του δρόμου για το πέρασμα στο σοσιαλισμό μιας σειράς χωρών της Ευρώπης και της Ασίας.
Αυτό ο διεθνής ιμπεριαλισμός δεν μπόρεσε ποτέ να το ανεχτεί. Ηταν καρφί στο μάτι του, αλλά, πάνω απ' όλα, το διεθνές σοσιαλιστικό σύστημα, ως αποτέλεσμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αποτελούσε το αντίπαλο δέος στο διεθνή καπιταλισμό. Αυτή η πραγματικότητα όξυνε την ταξική πάλη σε παγκόσμιο επίπεδο ανάμεσα στον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό.
Τα ιδεολογικά και προπαγανδιστικά επιτελεία των αστών, που επιδιώκουν να ξαναγράψουν την Ιστορία στα μέτρα τους, προβάλλουν την πιο επικίνδυνη επιθετική προπαγάνδα. Που επιδιώκει να καταστρέψει την ιστορική μνήμη για το τότε, αλλά κυρίως βλέπει στο σήμερα και το αύριο, με σκοπό τη διαιώνιση του βάρβαρου καπιταλιστικού συστήματος. Και χτυπά στις λαϊκές συνειδήσεις και ιδιαίτερα τη συνείδηση στις νεότερες γενιές, εκείνες που δεν έχουν άμεση ιστορική μνήμη ή ιστορική γνώση για τα γεγονότα και την ιστορία εκείνης της περιόδου, προκειμένου να «σκοτώσει» τη δύναμη της ανατρεπτικής πάλης των λαών για το πέρασμα από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, ακριβώς επειδή η γνώση της Ιστορίας είναι πηγή ταξικής πολιτικής αφύπνισης για την εργατική τάξη, τους λαούς γενικότερα. «Μετά τη νίκη της αντεπανάστασης στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες (1989-1991), ξεκίνησε μια πιο συντονισμένη παγκόσμια προσπάθεια αναθεώρησης της Ιστορίας του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, ενταγμένη σε γενικότερο σχεδιασμό ιδεολογικής επίθεσης που διαρκεί.
Επιχειρεί να μειώσει ή και να σβήσει την προσφορά του Κομμουνιστικού Κινήματος στους λαούς όλου του κόσμου. Επιδιώκει να δηλητηριάσει τη συνείδηση των νεότερων γενεών, να τις καταστήσει ευάλωτες στη μαύρη προπαγάνδα, να τις χειραγωγήσει μαζικά στο σημερινό σάπιο σύστημα.
Τα «κέντρα» της «αναθεώρησης της Ιστορίας» συγκαλύπτουν συνειδητά ότι οι άδικοι πόλεμοι ξεπηδούν από τη φλέβα του καπιταλιστικού συστήματος. Οτι οι πόλεμοι γίνονται, επειδή υπάρχει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Η Σοβιετική Ενωση υποχρεώθηκε να διεξαγάγει έναν πόλεμο που προκάλεσε ο ιμπεριαλισμός και που η ίδια, βεβαίως, δεν τον ήθελε. Διεξήγαγε έναν πόλεμο δίκαιο. Το γεγονός ότι επιδίωξε και βοήθησε να αξιοποιήσουν λαϊκά αντιστασιακά κινήματα στην Ευρώπη την ήττα του «Αξονα», για να ανοίξουν δρόμο για το σοσιαλισμό, πρέπει να υπολογιστεί στη θετική στάση της προς όφελος των λαών. Κι εξάλλου οι λαοί υπέφεραν από το σύνολο των καπιταλιστικών κρατών, των εμπρηστών του πολέμου.
Τα αντικομμουνιστικά «κέντρα» αντιστρέφουν πλήρως την πραγματικότητα. Γιατί δεν είναι μόνο οι δυνάμεις του «Αξονα» που διέπραξαν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Είναι και οι κυβερνήσεις των «δημοκρατικών» ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Από τα πιο χαρακτηριστικά εγκλήματα των ΗΠΑ - Βρετανίας ήταν ο βομβαρδισμός της Δρέσδης (13 προς 14 Φλεβάρη 1945), στη διάρκεια του οποίου η πόλη μεταμορφώθηκε σε σωρούς ερειπίων, χάθηκαν πάνω από 120.000 άνθρωποι και καταστράφηκε ανυπολόγιστης αξίας πολιτιστικός πλούτος. Κι αυτό, παρότι ο βομβαρδισμός της Δρέσδης δεν είχε στρατιωτική σημασία. Ενώ σήμερα δε λείπουν και εκείνοι που ισχυρίζονται ότι η Δρέσδη βομβαρδίστηκε μετά από απαίτηση του Στάλιν!! Ομως, τα εργοστάσια της Γερμανίας, όπου οι ΗΠΑ είχαν επενδύσεις, παρέμειναν άθικτα.
Η ιμπεριαλιστική προπαγάνδα, ο ισχυρισμός των «αναθεωρητών της Ιστορίας» και των οπορτουνιστών προβάλλει ότι ο σοβιετικός λαός έδρασε στον πόλεμο υπό την πίεση ενός συγκεντρωτικού και αυταρχικού πολιτικού συστήματος. Τέτοια έκρηξη αυτενέργειας, όπως εκείνη που έδειξε το μεγαλύτερο τμήμα του σοβιετικού λαού, τέτοια προσήλωση στο στόχο και συνειδητή πειθαρχία δεν μπορούν να υπάρξουν σε συνθήκες τρόμου σε βάρος του λαού.
Η σημασία της νίκης
Με τη μάχη του Στάλινγκραντ, ο Κόκκινος Στρατός απέσπασε τη στρατηγική πρωτοβουλία «και την κράτησε έως το τέλος του πολέμου» (Γ.Κ. Ζούκοφ: «Αναμνήσεις και Στοχασμοί», εκδόσεις ΣΕ, τόμος 2ος, σελ. 151).
Η μάχη αυτή δημιούργησε ευνοϊκές συνθήκες για επιθέσεις όλων των σοβιετικών μετώπων. Η εξόντωση των ρουμανικών στρατιών και της 8ης ιταλικής στρατιάς οδήγησαν στην αρχή της πολιτικής κρίσης στη Ρουμανία και την Ιταλία. Η νίκη του Στάλινγκραντ ανέβασε το κύρος της Σοβιετικής Ενωσης, επέδρασε θετικά στην ανάπτυξη του κινήματος Εθνικής Αντίστασης στις κατεχόμενες χώρες και προκάλεσε αίσθημα υψηλής εκτίμησης των εργαζομένων όλων των χωρών προς το σοβιετικό λαό. Πολλά κράτη, που έως τότε δε διατηρούσαν διπλωματικές σχέσεις με την ΕΣΣΔ, έσπευσαν να τις αποκαταστήσουν. Η Τουρκία και η Ιαπωνία αρνήθηκαν να μπουν στον πόλεμο κατά της ΕΣΣΔ.
Εξαιρετικό αντίκτυπο, όμως, είχε η νίκη του Στάλινγκραντ και στην Ελλάδα. Η μεγαλειώδης νίκη του Σοβιετικού Στρατού στο Στάλινγκραντ, οι κατοπινές νίκες του στο Ανατολικό Μέτωπο - με κυριότερη αυτήν του Κουρσκ, τον Ιούλη και Αύγουστο του 1943, που οριστικά έγειρε την πλάστιγγα της στρατιωτικής πρωτοβουλίας στον Κόκκινο Στρατό - σε συνδυασμό με τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας το Σεπτέμβρη του 1943, άσκησαν ευνοϊκότατη επίδραση στην άνοδο του απελευθερωτικού κινήματος και στην Ελλάδα, ιδιαίτερα, δε, στην ανάπτυξη του ένοπλου αγώνα. Συνολικά, το κίνημα στην Ελλάδα πέρασε σε μια καινούρια, ανώτερη, φάση.
Το σημαντικότερο απ' όλα, όμως, γι' αυτήν την εκπληκτική εποποιία, ήταν ο ρόλος του Κόμματος των Μπολσεβίκων. Να τι γράφει ο Α.Μ. Βασιλιέφσκι, Α' στρατάρχης της ΕΣΣΔ και εκ των πρωταγωνιστών της νίκης: «Η ψυχή της άμυνας του Στάλινγκραντ ήταν το Κομμουνιστικό Κόμμα. Το κόμμα ήταν που κατηύθυνε όλες τις προσπάθειες του λαού και του στρατού στην υπεράσπιση της γραμμής του Βόλγα, ενέπνευσε τους μαχητές σε ηρωικά κατορθώματα» (Α.Μ. Βασιλιέφσκι: «Απομνημονεύματα, εκδόσεις ΣΕ, σελ. 349).
Η Σοβιετική Ενωση, με την καθοδήγηση του ΚΚΣΕ, που είχε ΓΓ της ΚΕ τον Ι.Β. Στάλιν, σήκωσε το κύριο βάρος του αγώνα. Συνολικά, στο Ανατολικό Μέτωπο καταστράφηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν 607 γερμανικές μεραρχίες, που σημαίνει ότι οι ναζί είχαν εκεί μέχρι και τετραπλάσιες απώλειες σε σύγκριση με όλα τα άλλα μέτωπα μαζί (Β. Αφρική, Δ. Ευρώπη, Ιταλία). Σε περισσότερα από 30 εκατομμύρια έφθασαν οι ανθρώπινες θυσίες της Σοβιετικής Ενωσης μαζί με τους ανάπηρους και τους τραυματισμένους. 20 εκατομμύρια ήταν οι νεκροί της, ανάμεσά τους το άνθος των κομμουνιστών, που έδωσαν ό,τι πολυτιμότερο για τη σωτηρία της σοσιαλιστικής πατρίδας. Αντίστοιχα, οι νεκροί της Βρετανίας ανέρχονταν σε 375.000 και των ΗΠΑ σε 405.000.
Τρομακτικές ήταν ακόμη και οι άλλες καταστροφές που υπέστη η ΕΣΣΔ: 1.710 πόλεις μετατράπηκαν σε σωρούς ερειπίων. Κάηκαν 70.000 χωριά και κεφαλοχώρια. Καταστράφηκαν ολοκληρωτικά ή εν μέρει 32.000 βιομηχανικές επιχειρήσεις και 65.000 χιλιόμετρα σιδηροδρομικών γραμμών. Καταληστεύτηκαν 98.000 κολχόζ, 5.000 σοβχόζ και μηχανοτρακτερικοί σταθμοί, χιλιάδες νοσοκομεία, σχολεία, ανώτερα ιδρύματα και βιβλιοθήκες...
Αν η Σοβιετική Ενωση δεν είχε διανύσει, πριν από τον πόλεμο, στη διάρκειά του και σε ελάχιστο χρόνο, μια τεράστια απόσταση στο δρόμο τής συνειδητά σχεδιασμένης κοινωνικοοικονομικής και πολιτιστικής ανάπτυξης, της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, θα ήταν αδύνατη η σωτηρία της. Στη μάχη του Στάλινγκραντ, που αποτέλεσε τη ριζική στροφή προς τη νίκη, νικητής ήταν ο σοσιαλισμός. Η κολοσσιαία προσπάθεια του νεαρού σοβιετικού κράτους αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία, αν συνυπολογιστεί ότι πραγματοποιήθηκε σε συνθήκες καπιταλιστικής περικύκλωσης, εμπορικού αποκλεισμού, ιμπεριαλιστικής προετοιμασίας νέου παγκόσμιου πολέμου, αποβολής της ΕΣΣΔ από την Κοινωνία των Εθνών, ανοιχτής παραβίασης διεθνών συμφωνιών και υπονόμευσης από οργανωμένες αντεπαναστατικές αστικές δυνάμεις μέσα στην ΕΣΣΔ, ακόμη και μέσα στο στρατό με τη στρατιά του Βλάσοφ, καθώς και από τη διαβρωτική, υπονομευτική δράση του οπορτουνισμού με τη μορφή κυρίως του τροτσκισμού.

Σ.

«Αριστερή» Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα με μπράβους της εργοδοσίας να χτυπάνε απεργούς!

         Μία εβδομάδα πριν από τα πιο μαύρα Χριστούγεννα των χρόνων της κρίσης κι ενώ οι απατεώνες που έγιναν κυβέρνηση λέγοντας ένα...

TOP READ