Το ΚΑΤΙ και ο ΚΑΠΟΙΟΣ

 Το ΚΑΤΙ και ο ΚΑΠΟΙΟΣ

Η ζωή τους κύκλους κάνει. Ο κος Ρούσης ... είναι πάλι ... Ανταρσύα !!!

   “Από την άλλη δεν είναι δυνατόν να παραβλέψουμε ότι η εκ μέρους του ΚΚΕ μετατροπή της εξόδου από το Ευρώ - καταστροφική κατά τον Δημήτρη Κουτσούμπα πριν την έλευση του σοσιαλισμού - αλλά και από την ΕΕ, από προϋποθέσεις για να ανοίξουμε το δρόμο προς το σοσιαλισμό σε συνέπειες του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού, αποτελεί ένα άλλο παραμύθι το οποίο με τη σειρά του συμβάλλει και αυτό στην διατήρηση της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων.”

    “Ποιητής” του παραπάνω αποσπάσματος είναι ο γνωστός και μη εξαιρετέος αριστερός ... κύριος Γιώργος Ρούσης !!!

    [Το παραπάνω απόσπασμα ... για λόγους έμφασης ... το υπέβαλα σε μιά χρωματική επεξεργασία σε μιά προσπάθεια κατανόησης του βάθους των νοημάτων του. Το άλικο κόκκινο ... το χαρίζω στο ΚΚΕ ... το μπλέ στις δεξιές του παρεκκλίσεις ... το βαθύ πορτοκαλί  στις ασυγκράτητες ανταρσι(υ)ακές ορέξεις να καταπιούν τον καπιταλισμό ... και το πράσινο στον σοσιαλδημοκρατικό τελικά ρόλο του ΚΚΕ]

  

    Μάλιστα. Η έξοδος από το Ευρώ και απο την ΕΕ ... είναι ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΙΣ για να ανοίξουμε τον δρόμο για τον σοσιαλισμό !!! Αν δεν συμβούν αυτά ... πάπαλα σοσιαλισμό θα δούμε !!!

    Δηλαδή ??

    Σα να λέμε πως αν σκεφτεί ποτέ ο λαός να πάρει την εξουσία στα χέρια του (να αρχίσει δηλαδή το άνοιγμα του δρόμου προς τον σοσιαλισμό) ... θα έχει κάνει “χοντρή μαλακία” εαν δεν πληρούνται οι προυποθέσεις του κυρίου Ρούση.

    Δηλαδή ... θα είναι καταστροφικό να επιχειρήσει ο λαός την δική του λαική εξουσία ... όσο είναι ακόμα μέσα στο Ευρώ και στην ΕΕ ... (και στο ΝΑΤΟ κύριε Ρούση??)

    Δηλαδή ... τις προυποθέσεις για το άνοιγμα του δρόμου προς τον σοσιαλισμό ... θα τις εκπληρώσει ΚΑΤΙ ... που το μόνο που δεν πρέπει να είναι ... είναι η λαική εξουσία !!!

    Δηλαδή ... πρίν ο λαός σκεφτεί για “δικές του εξουσίες” ... πρέπει ΚΑΠΟΙΟΣ να τον έχει βγάλει απο το Ευρώ και την ΕΕ !!! ... ή αλλοιώς όσο ο λαός προετοιμάζεται για την δική του εξουσία ... πρέπει να βρεί και ΚΑΠΟΙΟΝ ... να του αναθέσει το “δύσκολο” αυτό έργο των προυποθέσεων.

    Και τι μπορεί να είναι αυτό το ΚΑΤΙ ... και αυτός ο ΚΑΠΟΙΟΣ ??

Αφού δεν θα είναι η Λαική Εξουσία (τάπαμε είναι πολύ "επικίνδυνο" αυτό το παιχνίδι) ... αφού δηλαδή δεν θα είναι η εξουσία των εκμεταλλευομένων ... τότε θα είναι ...

... ή η αστική εξουσία (η εξουσία των εκμεταλλευτών) ...

... ή κάποια άλλη μυστήρια αστικολαική εξουσία ( της ταξικής ανακωχής και της ταξικής συνεργασίας) !!!

Στις μέρες μας αυτά μας έχουν μείνει κύριε Ρούση !!! Ετσι μας έχει διδάξει και εμάς και εσάς η παγκόσμια πικρή πείρα των ενιαίων μετώπων κύριε Ρούση.

    Είτε εκεί στην Ανταρσύα (και στα πέριξ) μας προτείνουν την αστική εξουσία ... είτε την (φαιδρή στις μέρες μας) αστικολαική ... για να στρώσει τάχα το δρόμο του σοσιαλισμού ... τότε δεν μπορεί να είναι παρά ... ή αφελείς ή ψεύτες.

   Σα να λέμε πως για να ανοίξει ο δρόμος για τον σοσιαλισμό ... πρέπει το λαικό κίνημα ... να “αναγκάσει” την οποιαδήποτε αστική ή μισοαστική εξουσία διαχείρησης του καπιταλισμού ... να μας βγάλει απο το Ευρώ και την ΕΕ ... για να έχουμε το δρόμο ανοιχτό για τα παραπέρα !!! Αυτό σαν δευτέρα παρουσία μου φαίνεται. Σαν να βλέπω όραμα τον Χάγιο να χασκογελάει με τον Τσίπρα τον Ιούνη του ΄12 φορώντας μαζί με τον Γλέζο τα λευκά πουκαμισάκια της αγνότητας.

Ο κος Χάγιος όταν ξεκινούσε το "στρώσιμο" του δρόμου για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό και οικοδομούσε τις προυποθέσεις του.

    Σα να λέμε ... ακούστε κύριοι καπιταλιστές ... επειδή ο λαός το θέλει (όταν μας δείξει οτι το θέλει) ... “βγάλτε μας” παρακαλώ απο το Ευρώ και την ΕΕ ... επειδή έχουμε να ανοίξουμε και ένα δρόμο για τον σοσιαλισμό !!! Η τυπική “βλακεία” του κάθε πιστού της δευτέρας παρουσίας.

    Σα να λέμε ... πως ο Λένιν έκανε χοντρή μαλακία ... που σκέφτηκε την εργατική-αγροτική εξουσία ... χωρίς τις απαραίτητες προυποθέσεις. Ρε τον αφελή τον Βλαδίμηρο !!! Πως και δεν του πέρασε απ΄το μυαλό ... να περιμένει απο τους φεουδάρχες, απ΄τους τσαρικούς, απ΄την στρατοκρατία, απ΄ τον Κερένσκι, απ΄τους εσέρους και τους μενσεβίκους (να η ερμαφρόδιτη και παρά φύση τσιφλικαδικο-τσαρικο-αστικο-εργατο-αγροτικη κυβέρνηση της εποχής που κατηγορούσε τους μπολσεβίκους επειδή δεν συμμετείχαν κι΄αυτοί !!! - μας θυμίζει κάτι αυτό ??) ... να βγάλουν “όλοι μαζί με μιά ταξική συμμαχία” ... την Ρωσία απ΄τον πόλεμο και απο τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες με τους δυτικούς ... και τότε να έχει ανοίξει ο δρόμος για την σοσιαλιστική επανάσταση !!! Εξάλλου και τότε ο Λένιν δεν είχε διαμορφωμένο κανέναν ευνοικό συσχετισμό δυνάμεων. Οι καπιταλιστές ήταν εναντίον του, οι τσιφλικάδες και ο τσαρικός μηχανισμός το ίδιο, οι αγρότες με τους εσέρους και στα σοβιέτ οι μπολσεβίκοι 5% έπαιρναν. Να η πιό “φρέσκια” ιστορική αλήθεια. Ο Βλαδίμηρος ... βιάστηκε σαν τυχοδιώκτης. Ο Βλαδίμηρος ... δεν έπρεπε να μετατρέψει τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο σε ταξικό εμφύλιο !!! Εκανε το ίδιο λάθος !!! Δεν είδε το σταμάτημα του άγριου πολέμου σαν προυπόθεση ... αλλά σαν “συνέπεια” και σαν κομμάτι του “σοσιαλιστικού μετασχηματισμού”. Εξάλλου αυτός είναι και ο λόγος που η δράση των μπολσεβίκων και του Λένιν ... αποτέλεσαν ένα άλλο παραμύθι το οποίο με τη σειρά του συνέβαλε και αυτό στην διατήρηση της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων.”!!!!! (παρεμπιπτόντως: όταν την σοσιαλιστική επανάσταση ... κάποιος την βαφτίζει ... “σοσιαλιστικό μετασχηματισμό” έχει ήδη κάνει το κρίσιμο βήμα προς ... την κατάσταση του ταξικού ναυαγίου)

    Σα να λέμε ... κύριοι καπιταλιστές ... το ξέρουμε πως επειδή πάντα θα σέβεστε την λαική βούληση καθ΄ότι είσαστε βαθύτατα “δημοκράτες”... εμείς θα παλέψουμε να την αλλάξουμε ... και σείς τότε θα είστε ηθικά και πολιτικά υποχρεωμένοι να εφαρμόσετε τις επιταγές της !!! Ο ορισμός της ηλιθιότητας του ιδεαλισμού της δευτέρας παρουσίας.

    Σα να λέμε ... κύριοι καπιταλιστές ... εμείς ο λαός ... θα χρησιμοποιήσουμε τα δικά σας όπλα (την αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία εννοώ) ... και χωρίς να ενοχλήσουμε καθόλου την πραγματική εξουσία σας (την κατοχή των μέσων παραγωγής εννοώ) ... για να σας πείσουμε να μας οδηγήσεται με την θελησή σας ... στις προυποθέσεις του δρόμου που θα σας “καταστρέψει” !!! ... τον “σοσιαλισμό” !!! Κύριοι καπιταλιστές ... ελπίζουμε να το πιάσατε το υπονοούμενο.

    Σα να λέμε ... κύριοι καπιταλιστές ... καταλαβαίνουμε πως το παγκόσμιο κεφάλαιο σας έχει στριμώξει άγρια και σας απειλεί ... γι΄αυτό είναι και δικό σας συμφέρον να μας βγάλετε απο το Ευρώ και την ΕΕ ... μήπως εσείς σωθείτε ... και μήπως εμείς “ανοίξουμε” κανένα δρομάκο προς τον σοσιαλισμό – νάχουνε να λέμε !!! Ο ορισμός της "αριστερής" προσευχής ... και του ταξικού ευχέλαιου.

    Σα να λέμε ... κύριοι καπιταλιστές ... μην σας πιάνει η τρεμούλα όταν ακούτε για σοσιαλισμό. Εμείς δεν ήμαστε και τόσο “άγριοι” σοσιαλιστές !!! Εδώ ο κόσμος καίγεται ... μας έχετε g@μήsει πατόκορφα ... και εμείς σας ζητάμε να τα βρούμε !!!

    Σα να λέμε ... εμείς ο λαός ... κύριοι καπιταλιστές ... κοιτάξτε έχουμε παραιτηθεί απο την ταξική πάλη ... είμαστε καλά παιδιά ... ελάτε κάπως να συνεννοηθούμε και για το καλό σας ... και για το καλό μας.

    Σα να λέμε ... ρε καριόληδες καπιταλιστές ... έχουμε καταντήσει τα σούργελα του “σοσιαλισμού” και τα ναυάγια της ταξικής πάλης ... και σείς δεν μας “παίζεται” ... γαμώ το κερατό μας !!! Ελεος !!!

απο antivaro-for-marx-and-lenin

Ταξικά ναυάγια

 Ταξικά ναυάγια

Κοίταγα ένα άρθρο των πρώην κομμουνιστών Καλαματιανού και Αραβανή, στην πάντα πρόθυμη να φιλοξενήσει οποιεσδήποτε απόψεις σπέρνουν την σύγχυση και καλλιεργούν τα διασπαστικά, εντός των κομμουνιστών, φαινόμενα, ΕΦ.ΣΥΝ.

Κανονικά δεν θα ασχολιόμουνα αλλά ο καιροσκοπισμός και η διαστρέβλωση πάντα με βγάζουν από τα ρούχα μου. Και ειδικά όταν οι φορείς κάποιων απόψεων αντί να έχουν τα κότσια να τις εκφράσουν ρητά και να τις υπερασπιστούν, επιλέγουν να εκφράζονται με ψίθυρους και υπονοούμενα.
Παρακάτω θα δείξω τι ακριβώς εννοώ.

Τα «περίεργα» λοιπόν αρχίζουν από την πρώτη κιόλας παράγραφο όπου οι συντάκτες κάνουν λόγο για κάποια «κομμουνιστική αριστερά».

«...Ανέδειξαν όμως και τις σοβαρές ανεπάρκειες της Αριστεράς, ιδιαίτερα της κομμουνιστικής Αριστεράς, αφού κυρίως η κομμουνιστική Αριστερά και η προοπτική της μας απασχολεί...»

Η περίφραση μάλιστα «κομμουνιστική αριστερά» χρησιμοποιείται 7 φορές στο κείμενο, ενώ η λέξη «ΚΚΕ» μόλις 3. Από τα συμφραζόμενα μάλιστα φαίνονται να ταυτίζονται:

«...Οι πολιτικές συνέπειες για την Αριστερά ήταν μεγάλες. Στις εκλογές του Ιουνίου του 2012 ο ΣΥΡΙΖΑ, εκμεταλλευόμενος τα λάθη του ΚΚΕ με επιδέξια τακτική, παρά τη δεξιά και συμβιβαστική στροφή που επιχειρούσε, εκτινάχθηκε από το 4-5% στο 26% και η κομμουνιστική Αριστερά υπέστη βαριά ήττα....»

Έτσι λοιπόν, με μια απλή περίφραση, το ΚΚΕ μετατράπηκε από Κομμουνιστικό Κόμμα στην «Κομμουνιστική συνιστώσα» μιας ευρύτερης «αριστεράς» στην οποία περιλαμβάνεται μάλιστα ρητά και ο ...ΣΥΡΙΖΑ. (κολιός με κολιό από το ίδιο βαρέλι ένα πράγμα...)

Όμως αυτή η παράγραφος έχει πολύ ακόμη ψωμί, αφού μας πληροφορεί πως το ’12 ο ΣΥΡΙΖΑ «εκμεταλλευόμενος τα λάθη του ΚΚΕ (τα οποία φυσικά αποφεύγουν να κατονομάσουν όπως ο διάολος το λιβάνι)» εκτινάχθηκε από το 4,5% στο 26% «παρά τη δεξιά και συμβιβαστική στροφή που επιχειρούσε».

Εάν αυτοί οι κύριοι θεωρούν λάθος την απόρριψη κάθε προοπτική συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ ήδη από το ’12 ας το πούνε στα ίσια. Γιατί αν κάποιος δικαιώθηκε για αυτό περίτρανα, αυτό είναι το ΚΚΕ. Αν εννοούν κάποιο άλλο «λάθος» ας το κατονομάσουν για να μην δημιουργούνται και συγχύσεις. Εκτός εάν αυτό ακριβώς είναι που επιδιώκουν, φυσικά.

Και στις λίγες αυτές γραμμές χώρεσε και μια ακόμη τροφαντή αυθαιρεσία, τουλάχιστον. Η εκτίμηση πως «ο ΣΥΡΙΖΑ εκτινάχθηκε παρά την δεξιά του στροφή», όταν κάθε λογική ανάλυση λέει πως δεν εκτινάχθηκε «παρά», αλλά ακριβώς χάρη σε αυτή, σε μια κοινωνία ραγδαία συντιρητικοποιούμενη από την ώρα της κρίσης (σχετικά στοιχεία εδώ).

Οφείλουμε σε αυτό το σημείο να υπογραμμίσουμε την πολιτική δειλία που διακατέχει τους συντάκτες των παραπάνω, αφού αντί να επιχειρηματολογήσουν επάνω στις παραπάνω –κάθε άλλο παρά δεδομένες- απόψεις τους αυτές, απλά επιχειρούν να τις περάσουν ως αυτονόητες και πλαγίως.
-Είπαμε κάτι για τυχοδιωκτισμό; Γιατί έχει κι’άλλο...

Λίγο πιο κάτω μαθαίνουμε λοιπόν πως

«...(Ο ΣΥΡΙΖΑ) Μετά από επτά μήνες διακυβέρνηση περνά στην πλευρά του μνημονίου, υποτάσσεται στον ευρωενωσιακό ιμπεριαλισμό και το μονοπωλιακό κεφάλαιο της χώρας...»

-Σοβαρά ρε παιδιά; Τον έβδομο μήνα της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ έγιναν όλα αυτά;

Από το ’12 μέχρι τώρα, εσείς για τα ταξίδια στο Τέξας, τα κομπρεμί με τον ΣΕΒ, τους «εθνικούς ευεργέτες εφοπλιστές», τα «δεν είμαστε τρελοί να βγούμε από το Ευρώ», τα «70% του μνημόνιου είναι σωστά» και άλλα πολλά, δεν ακούσατε και δεν μάθατε τίποτα; Ούτε την κομματική σας εφημερίδα (που υποτίθεται πως ήταν ο Ριζοσπάστης) δεν διαβάζατε;

Το συγκεκριμένο κείμενο βέβαια είναι κάθε πρόταση και μαργαριτάρι:

«(το 2012)... Ο συσχετισμός, με δραματικό τρόπο έγειρε, ιστορικά για πρώτη φορά, προς την πλευρά του μικροαστισμού και του διαφαινόμενου ολοκληρωτικού συμβιβασμού με την αστική τάξη.»

Το 2012 έγινε αυτό για πρώτη φορά! Μέχρι τότε ο συσχετισμός δεν ήταν «υπερ του μικροαστισμού και του συμβιβασμού με την αστική τάξη». Τα 90%+, προφανώς σε άλλη χώρα τα έπαιρναν ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, και σε άλλη χώρα οι ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ είχαν καθαρές πλειοψηφίες στην ΓΣΕΕ και το εργατικό κίνημα εδώ και δεκαετίες. Δεν συνέβαιναν στην χώρα μας αυτά, αλλά κάπου αλλού, σε κάποιο άγνωστο στον χωροχρόνο σημείο....

(Για τις τελευταίες εκλογές): «...760 χιλιάδες ψηφοφόροι επιπλέον, αντιδρώντας, απέχουν από τις κάλπες, μια στάση βαθιά πολιτική,...»

Προφανώς δεν τους πέρασε από το μυαλό το πόσοι άνθρωποι απλά δεν είχαν χρήματα για να μετακινηθούν για δεύτερη φορά σε ένα εξάμηνο και εν μέσω τραπεζικών ελέγχων, αλλά ούτε και θεώρησαν απαραίτητο να τεκμηριώσουν το πόσο «βαθιά πολιτική στάση» είναι το «κάντε ότι θέλετε, εγώ θα πάω για ούζα....

Αλλά εκτός από αυτά λέγονται και άλλα, πιο σοβαρά και σαφώς πολύ πιο επικίνδυνα, όπως π.χ την «ανεπάρκεια» της «κομμουνιστικής αριστεράς» (που λέγαμε παραπάνω) σε σχέση με την:

«Την ιδεολογία και την επεξεργασία της στρατηγικής στο δεδομένο επίπεδο ανάπτυξης της χώρας, στο πλαίσιο της Ε.Ε., και γενικότερα και στη σύνδεσή της με τη συγκυρία.»

Επεξεργασία ιδεολογίας και στρατηγικής «στο πλαίσιο της ΕΕ» λοιπόν. Ασχολίαστο...

Βέβαια το ΣΥΡΙΖΑίικο κρεσέντο συνεχίζεται παρακάτω, με την γνωστή λαθροχειρία ο καπιταλισμός να βαφτίζεται σε «παρόν»:

«Η κομμουνιστική Αριστερά θα δώσει στον λαό άμεσα διέξοδο από το σημερινό τέλμα και θα σταματήσει να τα παραπέμπει όλα στο σοσιαλιστικό μέλλον ή δεν μπορεί να έχει προοπτική» μας λένε.

Μεταφράζω από τα ΣΥΡΙΖΑίικα:
«Το ΚΚΕ πρέπει να βρει να την λύση να ξεπεράσει ο καπιταλισμός την κρίση του χωρίς να βλαφτεί ο λαός (δεν μας λένε όμως πως θα γίνει αυτό) και να σταματήσει να λέει πως το σύστημα αυτό γιατρειά δεν παίρνει και πρέπει να αλλάξει, αλλιώς «δεν έχει προοπτική» εκλογικής εκτόξευσης»

Συνεχίζουν όμως και παρακάτω και σχολιάζοντας την πολιτική του ΚΚΕ:

«Πολιτική που εφαρμόζεται χρόνια και αποδεδειγμένα δεν αποδίδει εγκαταλείπεται. Η επιμονή σ’ αυτήν είναι τουλάχιστον ακατανόητη και καταστροφική για το κίνημα»

Εδώ βέβαια ξεχνάνε να μας πουν ένα-δύο πραγματάκια. Όπως το τι σημαίνει «αποδίδει» (εννοούν εκλογικά μόνο;), και το με ποια κριτήρια βαθμολογείται αυτή η απόδοση, σε πιο ακριβώς πλαίσιο γίνεται, τι αντικειμενικές απαιτήσεις και προσδοκίες μπορούν να υπάρξουν κλπ. Και όχι μόνο αυτό, αλλά σπεύδουν να αποστομώσουν προκαταβολικά όποιον τολμήσει να κάνει κουβέντα για την εξέταση των παραπάνω παραγόντων:

«Η επιμονή σε επιχειρήματα του τύπου «παρά τις ήττες έχουμε σωστή πολιτική και ευθύνονται οι δύσκολες συνθήκες» ή ακόμη χειρότερα «ο λαός δεν αντιλαμβάνεται τις θέσεις μας» ή ότι «κυριαρχεί ο μικροαστισμός και αυτό αποτελεί ανυπέρβλητο εμπόδιο» είναι απαράδεκτη.»

Τόσο διαλεκτικά, τόσο κομμουνιστικά...

Όμως, σιγά μην σταμάταγαν εδώ. Έχουν βλέπεις και προτάσεις (τρομάρα τους). Για να τις δούμε λίγο:

«Πλατιά κινητοποίηση των εργαζομένων σε ενιαίο μέτωπο χωρίς διαιρέσεις και διακρίσεις, με κορμό την εργατική τάξη και τα συνδικάτα της, ξεπερνώντας τα εμπόδια της εργατικής αριστοκρατίας και του κυβερνητικού συνδικαλισμού. Στόχος πρέπει να είναι η αμφισβήτηση του μνημονίου και η ανατροπή του, συνολικότερα η ανατροπή της κυρίαρχης πολιτικής. Η δημιουργική Πλατιά κινητοποίηση των εργαζομένων σε ενιαίο μέτωπο χωρίς διαιρέσεις και διακρίσεις, με κορμό την εργατική τάξη και τα συνδικάτα της, ξεπερνώντας τα εμπόδια της εργατικής αριστοκρατίας και του κυβερνητικού συνδικαλισμού. Στόχος πρέπει να είναι η αμφισβήτηση του μνημονίου και η ανατροπή του, συνολικότερα η ανατροπή της κυρίαρχης πολιτικής. Η δημιουργική συνεισφορά όλων των δυνάμεων της Αριστεράς είναι αναγκαία προϋπόθεση»

Μόνο εγώ βλέπω την αντίφαση από την μία να καταφέρεσαι ενάντια στον κυβερνητικό συνδικαλισμό και μετά να ζητάς την «δημιουργική συνεισφορά όλων των δυνάμεων της Αριστεράς»; Ποιές είναι δηλαδή αυτές εκτός από το κυβερνητικό ΜΕΤΑ και όσους είναι κώλος και βρακί με τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ τόσα χρόνια στα συνδικάτα;

Και συνεχίζουν ακάθεκτοι:

• «Η ανάπτυξη αποτελεσματικού ιδεολογικού μετώπου που θα αποκαλύπτει τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της Ε.Ε., θα αποδομεί τα πολιτικά και ιδεολογικά επιχειρήματα των αστικών δυνάμεων, διαμορφώνοντας σταθερή βάση για την ανάπτυξη του κινήματος και την αποφυγή συντηρητικών πισωγυρισμάτων.
• Η ενιαία δράση θα διαμορφώσει τις ­προϋποθέσεις για τη δημιουργία κοινωνικοπολιτικού μετώπου εναντίον των μονοπωλίων και του ιμπεριαλισμού, που θα κατατείνει στην επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού.»

Από την μία δηλαδή πρέπει να «αποκαλυφθεί ο ιμπεριαλιστικός χαρακτήρας της ΕΕ» και από την άλλη να υπάρξει «εννιαία δράση» με αυτούς που πίνουν νερό στο όνομα της, ενώ ταυτόχρονα (όπως μας είπε στην αρχή) οι όποιες προτάσεις θα πρέπει να λαμβάνουν ως δεδομένη την ένταξη της χώρας στην ΕΕ. Σαν κάτι να μην πηγαίνει καλά εδώ....

Και το καλύτερο για το τέλος:

«Το περιεχόμενο της δράσης, πέρα από την ανατροπή του μνημονίου και την ικανοποίηση των βασικών λαϊκών αναγκών, θα περιλαμβάνει πλαίσιο στόχων που συγκρούονται και αμφισβητούν την αστική κυριαρχία. Κυριότεροι τέτοιοι στόχοι είναι η αποδέσμευση από το ευρώ και την Ε.Ε., η διαγραφή του χρέους, αντιμονοπωλιακά μέτρα και κυρίως εθνικοποιήσεις επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας, αρχής γενομένης από τις τράπεζες, αντιμετώπισης του καθεστώτος της εξάρτησης της χώρας κ.λπ. Με μοχλό τη δράση αυτή θα διαμορφωθεί το μέτωπο που θα παίρνει με τον χρόνο πιο μαζικά χαρακτηριστικά και πιο βαθύ ταξικό περιεχόμενο. Καμία αυταπάτη δεν πρέπει να υπάρχει ότι όλοι αυτοί οι στόχοι και τα αιτήματα είναι δυνατόν να υλοποιηθούν στο έδαφος του καπιταλισμού. Η διεκδίκηση αυτών των στόχων θα είναι το όχημα μέσω του οποίου η εργατική τάξη και το κίνημά της θα προσεγγίσουν τον σοσιαλισμό.»

Δεν θα σταθώ εδώ στο αυτονόητο, στο πόσο είναι δυνατόν να υλοποιηθούν τα παραπάνω στο έδαφος του καπιταλισμού (αν είναι δυνατόν σοβαροί υποτίθεται άνθρωποι να ξεστομίζουν τέτοια πράγματα), αλλά σε δύο «λεπτομέρειες» της σχετικής παραγράφου.

Η πρώτη είναι αυτή που μιλάει για «καθεστώς εξάρτησης της χώρας» και που όλοι καταλαβαίνουμε που ακριβώς πηγαίνει την βαλίτσα, και που δεν θα εκπλαγούμε καθόλου εάν ζητήσουν και συμμαχία με κάποια υποτιθέμενη «εθνική αστική τάξη» όταν το επιτρέψουν τελικά οι συνθήκες (καθώς τώρα θα πέσει γιαούρτι).

Το δεύτερο είναι το κομμάτι που λέει «Καμία αυταπάτη δεν πρέπει να υπάρχει ότι όλοι αυτοί οι στόχοι και τα αιτήματα είναι δυνατόν να υλοποιηθούν στο έδαφος του καπιταλισμού.»

Καλά ρε παιδιά, εσείς δεν λέγατε παραπάνω πως «Η κομμουνιστική Αριστερά θα δώσει στον λαό άμεσα διέξοδο από το σημερινό τέλμα και θα σταματήσει να τα παραπέμπει όλα στο σοσιαλιστικό μέλλον ή δεν μπορεί να έχει προοπτική»;

Τι από τα δύο ισχύει τελικά;

Προφανώς τίποτε και το όλο κείμενο είναι καθαρά προσχηματικό. Ο νοών νοήτω...

Και επειδή κάθε τούρτα, όσο κακόγευστη και αν είναι αυτή, πρέπει να έχει και το κερασάκι της, οι κ.κ. Αραβανής και Καλαματιανός υπογράφουν τα παραπάνω ως
«ιστορικά ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ»

Ουδέν αναληθέστερο τούτου φυσικά. Ιστορικά ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ είναι ο Χαλβατζής και η Παπαρήγα π.χ.

Οι παραπάνω κύριοι, όπως και οι Λαφαζάνης, Δραγασάκης, Δαμανάκη, Ανδρουλάκης, κλπ, δεν είναι «ιστορικά ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ» αλλά πρώην μέλη του ΚΚΕ, και δεν συνεχίζω παραπάνω.

Θλίψη μόνο...

Υ.Γ.

"...είναι η ώρα να ανοίξει η συζήτηση για το επαναστατικό κόμμα στην εποχή μας, κόμμα που καθοδηγείται από τον μαρξισμό-λενινισμό, συνδέεται στενά με την εργατική τάξη, αξιοποιεί την πείρα ενός αιώνα του ΚΚΕ και του Κομμουνιστικού Κινήματος, αντιλαμβάνεται ολοκληρωμένα τον καπιταλισμό της εποχής μας και τη συγκυρία που επικρατεί στη χώρα..."
Κοίτα να δεις οι υπόλοιποι μπερδευτήκαμε και νομίσαμε πως αυτή η ώρα ήταν στο πρόσφατο συνέδριο, ενώ τώρα είναι η ώρα της υλοποίησης των αποφάσεων του...

Κοίτα ποιοι μιλάνε...

Κοίτα ποιοι μιλάνε...

«Το ΠΑΜΕ συνεχίζει την ίδια διασπαστική και ανθενωτική τακτική του, ανατροφοδοτώντας την αναποτελεσματικότητα των αγώνων και την ηττοπάθεια, δε λειτουργεί με τους όρους και τις ανάγκες της μαζικότητας και της διεύρυνσης του αγωνιστικού διεκδικητικού μετώπου, αλλά με τις ανάγκες και τις κομματικές προτεραιότητες και ιεραρχήσεις, μεταθέτοντας την επίλυση των επιμέρους προβλημάτων και την ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών στο σοσιαλιστικό αύριο, που όλο και θα απομακρύνεται με την πολιτική του». Αυτά γράφει σε ανακοίνωσή του το ΜΕΤΑ, η κοινή συνδικαλιστική παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ και της Λαϊκής Ενότητας. Είναι πραγματικά να γελάνε και οι πέτρες με τις αερολογίες τους σε βάρος του ΠΑΜΕ. Πολύ περισσότερο σε μια περίοδο προετοιμασίας των συλλαλητηρίων στις 22 Οκτώβρη και της απεργίας στις 12 Νοέμβρη, για τα οποία πάνω από 350 σωματεία έχουν ήδη πάρει αποφάσεις, πολλά από τα οποία δε συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ. Οσο για το ποιος αγωνίζεται για να πάρουν ανάσες οι εργαζόμενοι και να αποκρούσουν μέτρα, ας αφήσουν τα κάλπικα οι συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ και της ΛΑΕ. Είναι οι ίδιοι που όταν το ΠΑΜΕ οργάνωνε την πάλη των εργαζόμενων, μια ντουζίνα απ' αυτούς (τόσους συγκίνησε το κάλεσμά τους...) διαδήλωναν έξω από τη Βουλή τον περασμένο Ιούλη με αίτημα ν' αλλάξει έστω και την τελευταία στιγμή η πολιτική της κυβέρνησης και να μη φέρει το τρίτο μνημόνιο. Για τέτοιο «ρεντίκολο» μιλάμε...

Ριζοσπάστης

ΦΤΟΥ ΣΟΥ ΞΕΦΤΙΛΑ. "Αξιότιμε κύριε πρόεδρε...": Η ξεφτίλα του ΥΠΕΞ Ν.Κοτζιά

 "Αξιότιμε κύριε πρόεδρε...": Η ξεφτίλα του ΥΠΕΞ Ν.Κοτζιά

Καν'τε κλικ στην εικόνα για να διαβάσετε...

Η "πρώτη φορά αριστερά" δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα, ως φαίνεται, να συνομιλεί με την εγκληματική φασιστική συμμορία των χρυσαυγιτών, να της απευθύνει με τον πλέον επίσημο τρόπο επιστολές και να αποκαλεί "αξιότιμο κύριο πρόεδρο" τον... θλιβερό φυρερίσκο της ναζιστικής οργάνωσης. 

Έτσι ακριβώς αποκαλεί το φασίστα Μιχαλολιάκο ο Υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς σε επιστολή που έστειλε στην Χ.Α. και από την οποία ζητά να καταθέσει προτάσεις σχετικά με το... ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ!

Θαυμάστε τον υπουργό Κοτζιά και την "πρώτη φορά αριστερά" της μνημονιακής συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Τους συνομιλητές των Ναζί τους οποίους με κάθε τρόπο προσπαθούν να νομιμοποιήσουν στην πολιτική ζωή της χώρας. Τόσο ξεφτίλες.

ANTAΡΣΥΑ Συντηρώντας χρεοκοπημένες αυταπάτες

ANTAΡΣΥΑ

Συντηρώντας χρεοκοπημένες αυταπάτες

Το ΠΡΙΝ, μετά τις εκλογές, ασχολήθηκε κριτικά σε αρκετά άρθρα του με το ΚΚΕ, με τα ποσοστά του, με την πολιτική γραμμή του, με την ανακοίνωση της KE. Αφήνοντας έξω το ζήτημα της εσωτερικής τους πολυγλωσσίας, χρειάζεται να κάνουμε μια συμπυκνωμένη ανασκόπηση για τα «έργα και τις ημέρες» της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Τρία χρόνια πριν, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ με επιστολή της στο ΚΚΕ και στον ΣΥΡΙΖΑ ζητούσε συνάντηση με θέμα τη συγκρότηση ενός «αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής της αντιδραστικής επίθεσης του κεφαλαίου, της ΕΕ, του ΔΝΤ και των κυβερνήσεών τους». Η παραπάνω πρόταση δέθηκε εκ των υστέρων με την πολιτική απόφαση της 2ης Συνδιάσκεψης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που έθετε ως κεντρικό πολιτικό στόχο την «αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης του κεφαλαίου, των κυβερνήσεών του, της ΕΕ και του ΔΝΤ, με το αναγκαίο αντικαπιταλιστικό μεταβατικό πρόγραμμα».
Το πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι δρόμος προς την ενσωμάτωση, ανεξαρτήτως των «αντικαπιταλιστικών» συνθημάτων. Το «μεταβατικό πρόγραμμα», η ψευδαίσθηση ότι μπορεί να υπάρχουν ριζοσπαστικές αντικαπιταλιστικές λύσεις εντός των καπιταλιστικών τειχών και της αστικής εξουσίας, βάζει εμπόδια στην εργατική - λαϊκή χειραφέτηση από την αστική πολιτική. Για παράδειγμα, το σύνθημα για «έξοδο από την ΕΕ και το ευρώ» αποφορτίζεται σε πολιτική ισχύ καθώς αποσπάται από την εργατική - λαϊκή εξουσία, από μια ενιαία, συνεπή αντικαπιταλιστική γραμμή για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου, μετατρέπεται σε στοιχείο αστικής ενσωμάτωσης αφού έτσι ταυτίζεται με τον αστικό ευρωσκεπτικισμό στην πιο «αριστερή» εκδοχή του. Αυτή ακριβώς η πολιτική στάση, την βοηθά να συνεργάζεται με τον Αλαβάνο το Γενάρη αλλά όχι το Σεπτέμβρη, να κρίνει ως περίπου όμορο χώρο το ΕΠΑΜ, να συνδιαλέγεται έως το παρά πέντε με τη ΛΑΕ και τελικώς να μετακομίζουν εκεί τμήματά της.
Στην ουσία, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο του πάλαι ποτέ αντιπολιτευόμενου ΣΥΡΙΖΑ, λέγοντας ότι μπορούν να ανατρέψουν τον καπιταλισμό αμφισβητώντας αρχικά την κυβέρνηση και για τη συνέχεια «βλέπουμε». Η αντικαπιταλιστική ρητορεία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ εγκλωβίζεται στην αμφισβήτηση των κυβερνήσεων στο υπάρχον σύστημα.
Είναι σύνηθες πια στη γραμμή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να στοχοποιείται μια κυβέρνηση ως αιτία όλων των κακών, να επικεντρώνονται εκεί τα συνθήματα και η συγκέντρωση δυνάμεων και να μπαίνει σιγαστήρας στο διά ταύτα, δηλαδή στον αγώνα ενάντια στην εξουσία των μονοπωλίων. Οδηγείται, λοιπόν, σε γραμμή συνθηκολόγησης, καθώς ενισχύονται αυταπάτες ότι μπορεί να υπάρξουν φιλολαϊκές λύσεις χωρίς συνολική ρήξη με το κεφάλαιο και την εξουσία του, που η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βλέπει ως «δευτέρα παρουσία».
Είναι γραμμή συμβιβασμού διότι εισέρχονται από την πίσω πόρτα οι κοινοβουλευτικές αυταπάτες, ότι, δηλαδή, με έναν άλλον εκλογικό συσχετισμό μπορεί να δημιουργηθεί το έδαφος για βαθύτερες ανατροπές, έως την ανατροπή του καπιταλισμού. Δηλαδή, αυτοί που κατηγορούν το ΚΚΕ ότι εναποθέτει τη λύση στον «άγιο σοσιαλισμό», με την πολιτική τους γραμμή αντικειμενικά συμβάλλουν στην ενσωμάτωση και όχι στη χειραφέτηση από το σύστημα.
Πολύ περισσότερο που, όπως αποδείχθηκε ιδιαίτερα τον τελευταίο χρόνο, το αστικό πολιτικό σύστημα έχει τη δυνατότητα να βγάζει λαγούς από το καπέλο του, να εντάσσει στη βασική του ομάδα χρήσιμους αναπληρωματικούς (ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ) που ξεπερνούν σε απόδοση τους παλιότερους βασικούς παίχτες (ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και παρελκόμενα) ώστε να λειτουργεί ρολόι, να περνάει μέτρα χωρίς την απαιτούμενη πίεση και αμφισβήτηση. Για τα μονοπώλια, η εναλλαγή μιας κυβέρνησης μπροστά στη συνολική απώλεια της εξουσίας είναι ψιλά γράμματα.

Ανοχή και αυταπάτες

Οι αρνητικές εξελίξεις τρία χρόνια μετά είναι ενδεικτικές για το ποια γραμμή επιβεβαιώθηκε. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλαψουρίζει, προσαρμόζοντας την πραγματικότητα στις αναλύσεις της, αναφέρεται σήμερα στον προδοτικό ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ, πως πέρασε στις δυνάμεις του «μνημονίου και του κεφαλαίου», αποδεχόμενη εμμέσως ότι όλο αυτό το διάστημα ήταν το αριστερό άλλοθί του. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι η πολλά υποσχόμενη κυβερνώσα αριστερά δε μετατράπηκε ούτε μεταλλάχτηκε ξαφνικά σε κόμμα που υπηρετεί το κεφάλαιο. Ηταν εξαρχής κυβέρνηση διαχείρισης του συστήματος. Αυτοί που συνέβαλαν στο να καλλιεργηθεί το έδαφος της υποχώρησης, της ενσωμάτωσης, της απογοήτευσης, της υποταγής στο κεφάλαιο και την πολιτική του, δίνοντας χώρο, χρόνο και ανοχή στον ΣΥΡΙΖΑ, κατηγορούν σήμερα το ΚΚΕ για διασπορά ηττοπάθειας. Αυτοί που χαιρέτισαν τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ το Γενάρη, που έγιναν βασικοί κομπάρσοι και ντεκόρ στα συλλαλητήρια στήριξης της κυβέρνησης, που έπεσαν στη λούμπα του «όχι» στο δημοψήφισμα, που ήταν όμως ένα προδιαγεγραμμένο «ναι» σε ένα νέο μνημόνιο, κάνουν σήμερα τους ανήξερους.
Το ΚΚΕ, όλα αυτά τα χρόνια των πυκνών πολιτικών εξελίξεων, δεν εγκλωβίστηκε ανάμεσα στις διεργασίες της αστικής τάξης, δεν στοιχήθηκε πίσω από κανένα άρμα διαχείρισης, δεν παρασύρθηκε από το ισχυρό ρεύμα της αυταπάτης για την κυβέρνηση της αριστεράς, δε στήριξε τον δήθεν αριστερό πόλο της αστικής διαχείρισης. Σε συνθήκες αυξανόμενης πολιτικής πίεσης, προέταξε πως το κυρίαρχο ζήτημα δεν είναι η αστική εναλλαγή αλλά η αλλαγή τάξης στην εξουσία, ανοίγοντας τη θέση του πλατιά σε κλάδους, χώρους δουλειάς και γειτονιές.
Την ίδια περίοδο, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ όχι απλά σκορπούσε αυταπάτες για το ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ αλλά μπήκε ενεργητικά στο παιχνίδι προσμονής για την αριστερή κυβέρνηση, όντας κατά τα λεγόμενά τους η αριστερή πίεση ώστε να μη χάσει αυτή το δρόμο της. Το 2014 και στη διπλή εκλογική μάχη η ΑΝΤΑΡΣΥΑ όχι απλά τριβόταν στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά έδωσε ρέστα στην ενίσχυσή του, με συνεχόμενες δηλώσεις στελεχών της. Παράλληλα, η τακτική της στο συνδικαλιστικό κίνημα ήταν εξίσου αποκαλυπτική. Πέρα από τον γνωστό, πλέον, σφιχτό εναγκαλισμό τους σε αρκετά σωματεία, στεκόταν πλάι σε κάθε πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ, όπως π.χ. των 12 Ομοσπονδιών, επιδίωκε με κάθε τρόπο σχέσεις με τμήματά του για τη δήθεν αριστεροποίησή του.
Οσο μέγεθος και να προσθέσει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην αντικαπιταλιστική πάρλα, η πρόταση διεξόδου της ούτε ανατρεπτική ούτε επαναστατική είναι. Γι' αυτό και η μετακόμιση δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στον «συνεπή» ΣΥΡΙΖΑ του Λαφαζάνη, δεν προξένησε έκπληξη. Είναι το λογικό βήμα μιας ενιαίας πολιτικής βάσης που ανέκαθεν υπήρχε ανάμεσα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και στον ΣΥΡΙΖΑ και εξακολουθεί να υπάρχει ακόμα και σήμερα. Η κεντρική ανακοίνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για τις εκλογές, όπου εκτιμά πως υπάρχουν ακόμα δυνάμεις μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ που αμφισβητούν την κεντρική γραμμή από τα αριστερά, κινείται ακριβώς στην ίδια κατεύθυνση ανοχής και ψευδαισθήσεων.
Το ΚΚΕ αντιπαρατέθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ με βάση τις θέσεις του. Δεν αποδέχτηκε την πολιτική των ψίχουλων, δεν του έκανε κριτική για τη μη εφαρμογή της. Δεν έπαιξε με τους κανόνες της ανερχόμενης σοσιαλδημοκρατίας, δεν κορόιδεψε, δεν χάιδεψε αυτιά για να γίνει αρεστό, δεν υποσχέθηκε δρόμο χωρίς θυσίες, ή εύκολους αγώνες.
Το ισχυρό ρεύμα ελπίδας και αυταπάτης που υπήρξε εστιάζοντας στην κυβερνητική εναλλαγή ως λύση για όλα τα δεινά, το ΚΚΕ το πλήρωσε εκλογικά διότι δεν έκανε πολιτική με τα μάτια στην κάλπη για να κλέψει ψήφους. Η εκλογική αιμορραγία του ΚΚΕ το 2012 ήταν σημαντική οπισθοχώρηση για το εργατικό - λαϊκό κίνημα. Οχι μόνο διότι έχασε χρόνο και δύναμη για να απαντήσει στην ολομέτωπη επίθεση αλλά γιατί εμποτίστηκε με το νέο δηλητήριο της σοσιαλδημοκρατίας, ώστε μετά από τρία χρόνια να επιλεγεί εκ νέου το μικρότερο κακό, να έχουν διογκωθεί προβληματισμοί και εμπόδια που επιδρούν στη ριζοσπαστικοποίησή του. Αυτή είναι η προσφορά του ΣΥΡΙΖΑ στο εργατικό - λαϊκό κίνημα. Και αυτόν τον ΣΥΡΙΖΑ η ΑΝΤΑΡΣΥΑ τον κάλυψε έως το τέλος.

Για το κίνημα και την κοινή δράση

Ο τυχοδιωκτισμός που επιδεικνύει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο κίνημα με προτάσεις που εκφυλίζουν τις μορφές πάλης, με απεργίες χωρίς απεργούς, με κοινή δράση ως προϊόν συνεννόησης κορυφών, και πολιτικό πλαίσιο «σούπα», δεν πατάει στον αέρα, ακριβώς διότι βασίζεται πάνω στην προγραμματική της πρόταση.
Οι πρόσφατες εκλογές τον παγιωμένο αρνητικό πολιτικό συσχετισμό δε θα τον ανέτρεπαν διά μαγείας. Η παραπάνω διαπίστωση δεν είναι ηττοπαθής, όπως διατείνονται το ΠΡΙΝ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά η πλέον ρεαλιστική, με πλήρη επίγνωση της κατάστασης του εργατικού - λαϊκού κινήματος στη διαμόρφωση της συνείδησης των εργατών, γεγονός που βοηθά να πατάς στη γη και όχι σε φαντασιακές ανατροπές.
Με την έννοια αυτή, το ΚΚΕ δίνει σταθερά τη μάχη για τον προσανατολισμό του κινήματος, τα συνθήματά του, το βαθμό οργάνωσής του. Είναι στοιχεία της ανασύνταξης, που για το ΚΚΕ δεν αποτελεί απλώς σύνθημα αλλά πολιτική κατεύθυνση. Είναι βασικός δείκτης στην ωρίμανση των εργαζομένων για τις πραγματικές ρήξεις ώστε να εμποδίζονται με οποιονδήποτε τρόπο η ανοχή, η υποταγή στην πολιτική του κεφαλαίου.
Η ανάπτυξη αγώνων στη βάση επίλυσης των άμεσων τρανταχτών λαϊκών προβλημάτων συμβαδίζει με το ρίζωμα της αντικαπιταλιστικής - αντιμονοπωλιακής γραμμής που θα θέτει ανοιχτά στους εργαζομένους την οριστική διέξοδο. Πολιτική γραμμή που θα συμβάλλει στην πολιτική, ιδεολογική και οργανωτική απεμπλοκή της εργατικής τάξης από κάθε έκφανση της αστικής πολιτικής διαχείρισης και, παράλληλα, θα φανερώνει τα εμπόδια που βάζει το καπιταλιστικό σύστημα στην ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών. Το φλέγον ζήτημα του Ασφαλιστικού λ.χ. είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πώς αντιμετωπίζεται σήμερα η Ασφάλιση, αν δηλαδή είναι εμπόρευμα και κόστος ή δικαίωμα. Ποιος δρόμος ανάπτυξης, δηλαδή, φρενάρει και ποιος ικανοποιεί τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες.
Μόνο έτσι το κίνημα θα αποκτά την ικανότητα να προχωρά μπροστά ώστε μέσα από την πείρα του, τους αγώνες του, τις συλλογικές διαδικασίες και όχι από τα πάνω, με συνεργασίες και συνεννοήσεις σε επίπεδο κορυφής, να υιοθετεί μια ριζική εναλλακτική πρόταση εξουσίας που δε θα είναι βρακολάστιχο, δε θα ενσωματώνεται κάθε φορά στις τρέχουσες εξελίξεις.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει ως «ψωμοτύρι» της τις εκκλήσεις για κοινή δράση. Ομως, το ζήτημα είναι ότι η κοινή δράση των εργαζομένων σε κατεύθυνση ταξική, χειραφέτησης από την πολιτική του κεφαλαίου, διαμορφώνεται μέσα από τη διαπάλη στο κίνημα, μέσα στις διαδικασίες του, στις Γενικές Συνελεύσεις των σωματείων, μέσα στα συνδικάτα και όχι με συμφωνία από τα πάνω ή δεσμευτικά πλαίσια «λίγο απ' όλα», ετερόκλητων πολιτικών γραμμών, όπου χάνονται ο στόχος και ο πραγματικός αντίπαλος. Εξάλλου, υπάρχουν παραδείγματα για το πώς μπορεί να επιτευχθεί η κοινή δράση εργαζομένων, ανεξάρτητα από την πολιτική τους τοποθέτηση, και σε αυτά πρωτοστάτησαν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ. Η συμμετοχή άνω των 1.000 μαζικών φορέων και σωματείων στο κάλεσμα του ΠΑΜΕ για πανελλαδικό συλλαλητήριο με σύνθημα «Δε θα ζήσουμε με τα ψίχουλα», όπως και η προσπάθεια συντονισμού και καταδίκης των μέτρων πριν από κάποιους μήνες, είναι παραδείγματα που δείχνουν ότι μπορεί να επιτευχθεί συντονισμός με εργατικές οργανώσεις παρόλο που δεν υπάρχει συνολική ταύτιση θέσεων, χωρίς να υπάρχουν κεντρικές συμφωνίες, κομπρεμί, συνδιαλλαγές και παραταξιακά παζάρια.
Αυτός είναι ο δρόμος για την αλλαγή του σημερινού αρνητικού συσχετισμού υπέρ του εργαζόμενου λαού. Οσο πιο πολύ θα δυναμώνουν οι εργατικοί - λαϊκοί αγώνες ενάντια στους επιχειρηματικούς ομίλους και στο κράτος που τους υπηρετεί, όσο περισσότερο θα αναπτύσσεται το κίνημα και θα αγκαλιάζει νέες δυνάμεις, όσο περισσότερο ριζώνει η αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή πορεία και θα ενισχύεται η πρόταση για εργατική - λαϊκή εξουσία με κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, κεντρικό σχεδιασμό, εργατικό - λαϊκό έλεγχο, με μονομερή διαγραφή του χρέους, όσο περισσότερο μπαίνουν στο στόχο οι καπιταλιστικές ενώσεις και θα αμφισβητείται στα ίσα η εξουσία του κεφαλαίου, τόσο ο συσχετισμός δύναμης θα αλλάζει προς το συμφέρον της λαϊκής πλειοψηφίας που σήμερα βασανίζεται.

Του
Θανάση ΓΚΩΓΚΟΥ*
*Ο Θανάσης Γκώγκος είναι μέλος του Τμήματος της ΚΕ του ΚΚΕ για την Εργατική - Συνδικαλιστική δουλειά

Οταν το παραμύθι γίνεται ... δελτίο θυέλλης

 Οταν το παραμύθι γίνεται ... δελτίο θυέλλης

   Μιά φορά κι΄έναν καιρό το 2012 ... είχαμε μιά αριστερά. 

 
   Στις βουλευτικές εκλογές την 17 Ιούνη του 2012 ο Σύριζα έφτασε στο 26,89% (απο 16,78% τον Μάη) και το ΚΚΕ έχασε την μισή του εκλογική δύναμη προς τον Σύριζα για να καταλήγει στο 4,51% !!! Το “φαινόμενο” Σύριζα ... ο οδοστρωτήρας της “αριστεράς” ... ρούφηξε την μισή δύναμη του ΚΚΕ ... αλλά δεν “κατάφερε” να πάρει ούτε μιά ψήφο – έτσι για δείγμα – απ΄την Δημαρ του κυρ΄Φώτη που μάλιστα αύξησε κατά πολύ λίγο τις δυνάμεις της και βρέθηκε στο 6,26%. Γνωστά και χιλιοειπωμένα όλα αυτά.

   Τώρα που ο Τσίπρας ... “φόρεσε” κανονικά και με εκλογές το δικό του μνημόνιο στον ελληνικό λαό ... και μας φανέρωσε ξεκάθαρα τα σχεδιά του, καταλαβαίνουμε πως είχαμε μπροστά μας έναν ευρώδουλο υπηρέτη της αστικής εξουσίας που θά έκανε τα πάντα για να κρατήσει την χώρα δεμένη στην ευρωζώνη και στην ΕΕ. Κι΄όμως αυτός ο ευρώδουλος ... μόλις τρείς μέρες πριν απο εκείνες τις εκλογές (14-7-2012) δήλωνε στην Νετ (Στάη) ... πως το ευρώ δεν είναι φετίχ !!!

 

 

Ενας αποφασισμένος ευρώδουλος ... δήλωνε σε έναν λαό με το γνωστό “κόλλημα” για το ευρώ ... τρείς μέρες πριν απο τις εκλογές που έχασε με 2,77% ... πως μπορεί και να σας βγάλω απο το ευρώ !!! Ο τύπος ... ήθελε να χάσει τις εκλογές !!! Δεν τον ενδιέφερε κανένας λαός και η σωτηρία του. Υλοποιούσε σχέδιο. Δημιουργούσε εν γνώσει του την μεγάλη “αριστερή” εφεδρεία του συστήματος ... που δεν έπρεπε να “καεί” με μιά εκλογική νίκη το ΄12 και το επερχόμενο δεύτερο μνημόνιο. Για αυτή την βρώμικη δουλειά είχαν βρεί τον αναλώσιμο φασιστοφιλελέ Σαμαρά παρεούλα με τον Βενιζέλο και τον άλλον "αριστερό", τον κυρ΄Φώτη.

   Ο άλλος στόχος του Τσίπρα σε εκείνες τις εκλογές ... ήταν το ΚΚΕ και εκεί στόχευε επίσης με την δήλωση περί ... φετίχ. Με ένα σμπάρο δυό τριγώνια ... ή μάλλον τρία ... αφού ακόμα υπήρχε μέσα στον Σύριζα και η λαφαζανοπλατφόρμα που κρατούσε “δεμένη” στον Σύριζα σημαντική μάζα ριζοσπαστικοποιημένων. Σε εκείνο το σημείο πολλοί άρχιζαν να υποψιάζονται πιό καθαρά το παιχνιδάκι του μορφονιού Τσίπρα ... άσχετα εαν οι αποδείξεις έγιναν ολοφάνερες μόνο το 2015, παρότι μεσολάβησαν πάμπολλα αμερικανο-ευρωπαικά διαπιστευτήρια και “επιτυχημένες” εξετάσεις του Αλέξη. Οι μόνοι που – τάχα – δεν κατάλαβαν τότε τίποτα ήταν ... οι λαφαζανοπλατφόρμηδες και οι ανταρσυοδορυφόροι !!! Αυτοί μόλις το 2015 ... έπεσαν απλά απ΄τα σύννεφα.

    Τον Νοέμβρη του 2012 (11/11) ... η Αλέκα στην βουλή ... τους τράβηξε μιά ανάλυση που έκανε πάταγο προς πολλές κατευθύνσεις. Τους είπε διάφορα. Ας τα παρακολουθήσουμε σύντομα ... 

 

 

... τέρμα οι εποχές που μιά συντηρητική κυβέρνηση μπορούσε να φέρει και κάτι θετικό για τον λαό  // Τ΄άκουσες λαέ ?? Οοοοοοοχι !!

... έχει αρχίσει η στρατηγική σύγκλιση πασοκονουδού και Σύριζα στην γενική καπιταλιστική μονοπωλιακή στρατηγική (φτηνή εργατική δύναμη, απελευθέρωση αγοράς, ιδιωτικοποιήσεις) που θα οδηγήσει σε ταύτιση της πολιτικής τους !!! 

... σε ταύτιση ενάντια στα λαικά συμφέροντα // Τ΄ακούσατε ωρέ ?? Καταλάβατε τίποτα ?? Μπααααααα !!

... η ανάκαμψη θα έλθει ή με πόλεμο ή θα είναι προσωρινή και αναιμική με ένα λαό σε σχετική ή απόλυτη εξαθλίωση που θά ΄χει πισωγυρίσει πενήντα χρόνια πίσω // Τι δεν καταλάβατε ??

... υπάρχουν διαφορετικά μπλόκ συμφερόντων μέσα στο ευρωπαικό κεφάλαιο που άλλα θέλουν την ενιαία ΕΕ, άλλα την επιδιώκουν με άλλη μορφή

... να μην ταυτιστεί ο λαός με ένα τμήμα συμφερόντων της αστικής τάξης, να μην ταυτιστεί με τον έναν ιμπεριαλιστή ενάντια στον άλλον ... να μην σηκώσει ο λαός ξένη σημαία // Ο λαός ακόμα την έχει σηκωμένη !!   

... ο ελληνικός καπιταλισμός έχασε την ανταγωνιστικοτητά του όχι απο την κρίση αλλά στην πορεία ενσωμάτωσης στην ΕΕ  // Σας λέει κάτι αυτό, κύριοι της "ευρωαριστεράς" ??

... ξεχάστε στον μονοπωλιακό καπιταλισμό τα παραμύθια περί καινοτόμων νέων που θα φέρουν την ανάπτυξη. Το μονοπώλιο θα τους καταπιεί 

... ξεχάστε την παραγωγική ανασυγκρότηση (συσσώρευση) του Σύριζα που τάχα θα γίνει απο την φορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου και ταυτόχρονα θα φέρει λαικές κατακτήσεις

... οι επενδύσεις θα έρθουν μόνο με την εργατική δύναμη φτηνή και απαξιωμένη // Είχες κάτι "υποψιασθεί" απο τότε ... Παναγιώτη Λαφαζάνη ??

... ξεχάστε τα σχήματα που θέλουν την πασοκονεοδημοκρατία να θέλει την Ελλάδα μέσα στην ευρωζώνη και τον Σύριζα έξω. Δεν υπάρχει αυτή η αντίθεση, αλλά εαν υπάρχει ως ένα βαθμό ... αφού και οι δυό έχουν στρατηγική σύγκλιση τότε αναγκαία εκφράζουν διάφορα τμήματα του κεφαλαίου όπως γίνεται σε όλη την Ευρώπη μέσα στους κόλπους της κυρίαρχης τάξης

... ο Σύριζα εκφράζει τμήματα της αστικής τάξης που θέλουν την χώρα στην ευρωζώνη αλλά ταυτόχρονα και τμήμα που επιδιώκει την έξοδο (λόμπυ της δραχμής) που θα σου δώσει την δυνατότητα να κόψεις χρήμα

... και μπόλικο χρήμα να κόψεις εαν τις επενδύσεις τις κάνουν οι καπιταλιστές πάλι τα ίδια θα έχεις 

... και να τους φορολογήσεις όταν θα κάνουν επενδύσεις θα σηκωθούν και θα φύγουν 

... αποδέσμευση, διαγραφή του χρέους, κοινωνικοποίηση

... απο μόνη της η αποδέσμευση δεν σου αλλάζει τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης // ... Παναγιώτη Λαφαζάνη

... με την θάλασσα εισαγωγών της ΕΕ δεν μπορείς να κάνεις παραγωγική ανασυγκρότηση

... απαγόρευση εισαγωγών

... το παραγωγικό μοντέλο που επιφυλάσει ο καπιταλισμός για την χώρα είναι τουρισμός, αγωγοί, και ορισμένα αγροτικά προιόντα μόνο για εξαγωγή // ... Παναγιώτη Λαφαζάνη που μας έχεις ζαλίσει με τον σωλήνα του Πούτιν

... ο καπιταλιστής ενδιαφέρεται μόνο για το κέρδος του και ποτέ για τις ανθρώπινες ανάγκες

... εξω απο την ΕΕ και το νατο επειδή διαφορετικά θα υποχρεώνεσαι σε στρατηγική συνεργασία με το Ισραήλ και αντιφατική θέση απέναντι στην Τουρκία και αναπόφευκτο μοίρασμα του Αιγαίου στις επιχειρήσεις // πολύ ήσυχος από τότε αυτός ο κύριος Ησυχος  

... και μέσα σε αυτό το διαμορφωμένο πλαίσιο την απρόβλεπτη επίλυση των αντιθέσεων με την Τουρκία που γεννά κινδύνους για την εδαφική ακεραιότητα // ... φαίνεται πως και ο ... πολύς κύριος Κοτζιάς πάσχει απο επιλεκτική κώφωση

  
   Τι άλλο να τους πεί ?? Πόσο πιό λιανά να τους το κάνει ?? Και καλά ο λαός τάχει χαμένα, είναι σαστισμένος, τρέφει ψεύτικες ελπίδες ... δεν άκουσε !!! Θα την πληρώσει !!! Θα τον ξεσκίσουν.
   Ομως οι "έμπειροι", οι "βαθειά πολιτικοποιημένοι", οι "μαρξιστές", οι "κομμουνιστές" ... δικαιολογούνται να μην έχουν καταλάβει τίποτα απολύτως ??
   Να ένα παράδειγμα εκείνης της εποχής. Τρείς μέρες μετά (14-11-2012)... ο Στάθης Σταυρόπουλος έγραφε ... Πού (το) πάει το ΚΚΕ; ... και ερμήνευε την Παπαρήγα με τον τρόπο του.

 

   Τυφλοί !!!
   Τυφλοί ???
   Ούτε ο Τσίπρας ήταν τυφλός όταν μας έλεγε πως θα μας σώσει απο τα μνημόνια μέσα στην ευρωζώνη και στην ΕΕ ... ούτε ο Λαφαζάνης  που θα μας σώσει έξω απο την ευρωζώνη αλλά μέσα στην ΕΕ.
   Ψεύτες είναι και οι δυό ... που πουλάνε διαφορετικά ψέμματα ... χτισμένα πάνω στην ίδια βάση ... που μας λένε διαφορετικό παραμύθι με τον ίδιο δράκο:
   "Ο κοσμάκης δεν γουστάρει ανατροπές ... δεν είναι έτοιμος να πάρει πρωτοβουλίες ... φοβάται
   ... αλλά "εμείς" κάτι πρέπει να κάνουμε επειδή υποφέρει
   ... και αφού δεν μπορεί ο ίδιος ο λαός να το κάνει ... "εμείς" πρέπει να του βρούμε "συμμάχους" που θα τον σώσουν !!!
   ... μπά, και γιατί παρακαλώ δεν μπορούμε να βάλουμε τον έναν καπιταλιστή να γδάρει το άλλον ?? Τι μας εμποδίζει ??
   ... για το καλό του κοσμάκη θα είναι !!!"
   Ο Τσίπρας έχει ήδη ανακαλύψει τα "συμμαχικά" τμήματα της αστικής τάξης ... που θα στρατολογήσει στην υπηρεσία του λαού !!!  

 

  
   Ο Λαφαζάνης έχει ξαμολύσει την Ζωή, την Ραχήλ και τον Ρωμανιά ... να τα βρούνε. Δεν μπορεί κάτι θα εντοπίσουν όπου νάναι.
   Να ξέρετε όλοι σας πως οργασμός αναζήτησης συμμάχων ... εκτυλίσσεται ανά πάσα στιγμή και στα στέκια της εξωκοινοβουλευτικής "αριστεράς" !!! Για να δούμε κι΄αυτά τα παιδιά τι πουλιά θα πιάσουν.
   Από το 2012 ... έχουν συμβεί πράματα και θάματα ... αλλά τα διάφορα κομμάτια της σύγχρονης αριστεράς συνεχίζουν να κάνουν την δουλίτσα τους και ταυτόχρονα προσπαθούν να πείσουν τον λαό για τα ξεπερασμένα και αναχρονιστικά που λέει το ΚΚΕ ... σαν να μην συνέβει τίποτα !!!
   Το μόνο βρακάκι που τους απόμεινε ... για να κρύβουν τον κώλο τους ... είναι πως ο λαός δεν ακούει το ΚΚΕ !!! Λες κι΄αν ο λαός έδινε 15 ή 20% στο ΚΚΕ ... όλοι αυτοί (μαζί και τα αφεντικά τους) θα μετάνοιωναν πικρά και θα πρόσφεραν θυσία ... την "αριστερή τους ύπαρξη" στην λαική υπόθεση. Λές και θα πετάξουν ποτέ απο πάνω τους τον ερωτά τους ... τα ενδιάμεσα στάδια και θα παλέψουν για την λαική εξουσία. Ποτέ. Γιατί μόνο σε τέτοια ενδιάμεσα στάδια ... "χωράει" η υπαρξή τους. Ξέρουν οτι στην λαική εξουσία δεν υπάρχει θέση γι΄αυτούς. Γι΄αυτό την τρέμουν. Το μόνο αποδεκτό ΚΚΕ για όλους αυτούς ... είναι εκείνο που θα καταφέρουν να το χώσουν ... στα ενδιάμεσα σταδιά τους.
   Απο όλον αυτόν τον "αριστερό" συρφετό ... όσοι τρώνε σκαμπίλια απο τον λαό ... μαζεύονται για λίγο και αμέσως κοιτάνε προς την μεριά των "αριστερών" που ο λαός εμπιστεύθηκε. Αυτοί οι τελευταίοι το μόνο που μπορούν να κάνουν ... είναι να αποθρασύνονται. Ερχεται θύελλα.  
    

Αναρτήθηκε από antivaro

Παναγιώτης Λαφαζάνης: Άλλα το πρωί, άλλα το βράδυ.

 Παναγιώτης Λαφαζάνης: Άλλα το πρωί, άλλα το βράδυ.

Στα κεραμίδια βγήκε η Λαϊκή Ενότητα, επειδή, λέει, ο Αλ. Τσίπρας, στην ομιλία του στον ΟΗΕ, δεν έθεσε ρητά και κατηγορηματικά θέμα διαγραφής του χρέους και μίλησε γενικόλογα για «αναδιάρθρωση». 

«Αναδιάρθρωση του χρέους δε σημαίνει μείωση των βαρών για το λαό, αλλά εξασφάλιση ότι οι δανειστές δεν θα βγουν ποτέ χαμένοι. Μόνος δρόμος για την απαλλαγή από το βραχνά του χρέους, η παύση πληρωμών και η διαγραφή του», υποστηρίζει η Λαϊκή Ενότητα. 

Επιλεκτική μνήμη έχει η ΛΑΕ. Αφενός γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ προσχώρησε στη θέση περί αναδιάρθρωσης του χρέους πολύ καιρό πριν, απ' όταν ακόμα ήταν οι ίδιοι στελέχη του και διατηρούσαν πόστα σε κόμμα και κυβέρνηση. 

Αφετέρου γιατί ο Π. Λαφαζάνης, με το «καλημέρα» του νέου κόμματος που έφτιαξε, έσπευσε να διαβεβαιώσει τα μονοπώλια ότι αυτό δεν θέτει θέμα διαγραφής του χρέους. 

«Το χρέος μονομερώς δεν μπορείς να το διαγράψεις, γιατί αν δεν το διαγράψει κι αυτός στον οποίο χρωστάς ή υποτίθεται ότι χρωστάς, η απαίτηση είναι υπαρκτή. Αυτό που μπορείς να κάνεις, είναι να δηλώσεις αδυναμία αποπληρωμής και να ζητήσεις διαπραγμάτευση για ρύθμισή του», δήλωνε στις αρχές Σεπτέμβρη...

Ένας είναι ο εχθρός

 Ένας είναι ο εχθρός

Η κε του μπλοκ είναι η τελευταία που θα επέκρινε τον πρωθυπουργό για τις γνώσεις του στην Αγγλική και το επίπεδο lower που μετά βίας πιάνει. Αυτό εξάλλου μπορεί να είναι στα όρια του επικοινωνιακού τεχνάσματος, για να τον καταστήσει συμπαθή στη μέση γιαγιά πχ, που έχει αντίστοιχη εξοικείωση με τις ξένες γλώσσες και μπορεί να τον (ξανα)ψήφισε στις εκλογές από συμπάθεια, γιατί το καημένο το παιδί το είχαν κλεισμένο 17 ώρες, αλλά τουλάχιστον προσπάθησε. Είναι αξιοσημείωτο πάντως πως παρά το πέρασμα των Πασοκ και των γενεών, που θεωρητικά μιλάνε καλύτερα αγγλικά από άλλοτε (ξεχνώντας ενίοτε τα ελληνικά τους, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία), ο αρχηγός του Πασοκ της εποχής μας μιλάει πολύ χειρότερα αγγλικά (κι ελληνικά δηλ, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία) από τον αρχηγό του αυθεντικού Πασοκ, που τα μιλούσε σχεδόν σα μητρική του γλώσσα. Για να μην πούμε και για το Γαπ, που ήταν κι αυτός στο κοινό του Clinton Global Initiative, και τα είχε όντως ως μητρική του γλώσσα. Οι προσπάθειες του Αλέξη να απαντήσει στα αγγλικά είναι σχεδόν το ίδιο κωμικές με τις προσπάθειες του Γαπ να αναπτύξει τη σκέψη του στα ελληνικά.

Τα αγγλικά του Αλέξη (που μπορούν να χρησιμεύσουν πχ στην επόμενη προεκλογική καμπάνια του Καμμένου) ήταν πάντως το μικρότερο πρόβλημα στη συζήτησή του με τον Κλίντον –άσχετα αν προσφέρονται για ανελέητο τρολάρισμα από τους τουιτεράδες, που είχαν ενθουσιαστεί από την άλλη πχ με το Βαρουφάκη και την τέλεια προφορά του.

Ιδιαίτερο συμβολισμό είχε επίσης μια φωτογραφία από τα ατίθασα νιάτα του διαδηλωτή Τσίπρα κατά την επίσκεψη Κλίντον στην Αθήνα. Μια εικόνα που αξίζει όσο χίλιες λέξεις (δηλ περίπου μια μέση ανάρτηση), με το Σοφιανό στο βάθος να κοιτάει με νόημα τον μακρυμάλλη τότε Τσίπρα, που ήταν πρόεδρος της νεολαίας Συνασπισμού. Πόσο άλλαξες, πόσο δεν άλλαξα, τα όνειρά μου κόκκινα. Τα όνειρά σου πάλι, ρούχα μαζί που πλύθηκαν και έχουνε γίνει ροζ. Ακόμα και η εμφάνιση του Σοφιανού δεν έχει αλλάξει σχεδόν καθόλου, με τα άσπρα μαλλιά ως σήμα κατατεθέν, να του έχουν ασπρίσει ήδη από τότε, με όσα είχε περάσει εκείνη η γενιά της ανασυγκρότησης.

Τη φωτό αυτή την κερδίζει στο νήμα πάντως ένα άλλο στιγμιότυπο της εποχής, σπάνιο ντοκουμέντο από τις ακόμα πιο σπάνιες αντιιμπεριαλιστικές πορείες του Συνασπισμού, με όλους τους παράγοντες να ποζάρουν πρώτη αλυσίδα-πίστα. Από τον ακροδεξιό Κουναλάκη ως τον αριστερό Αλαβάνο και ο Κωνσταντόπουλος, με το casual κοστούμι στη μέση για τα δακρυγόνα, ως ενωτικό στοιχείο.

Η πλάκα είναι πως σε εκείνη την επίσκεψη ο Κλίντον είχε ζητήσει συγνώμη εκ μέρους των Ηπα για την επιβολή της (αμερικανοκίνητης) χούντας, αλλά υπολόγιζε χωρίς τη νεολαία του Σύριζα που τότε ήταν θεωρητικά στο δρόμο και διαδήλωνε, αλλά μιάμιση δεκαετία αργότερα αφαιρούσε κάθε αιχμή ενάντια τον αμερικάνικο παράγοντα από την ανακοίνωσή της για το Πολυτεχνείο. Κι είναι κρίμα που δεν έγινε αυτή η συνάντηση στην Ελλάδα, όπως ήταν ο αρχικός σχεδιασμός, για να δούμε τι στάση θα κρατούσαν τώρα αυτοί οι νεολαίοι.

Ωραίους συμβολισμούς πρόσφερε και το στελεχικό δυναμικό που ακολούθησε τον Αλέξη σε αυτό το υπερατλαντικό ταξίδι, που μας εντυπωσιάζει πηγαίνοντας από το καλό (Τέξας) στο καλύτερο, κάθε φορά που περνάει απέναντι (πώς είναι ο συμβολισμός με τον νεαρό Τσε που πήγαινε στην άλλη όχθη με τους λεπρούς, για να γιορτάσει μαζί τους; Καμία σχέση). Η Γιάννα Αγγελοπούλου -Δασκαλάκη που τον παρουσίασε με τα πιο θερμά λόγια (έρχεται έχοντας μαζί του την καρδιά και τις ελπίδες του ελληνικού λαού), η Λούκα Κατσέλη, ο Γαπ κι ο Θέμος Αναστασιάδης στο κοινό, ο Τζορτζ Σόρος και τα άλλα παιδιά, σαν εθνική ομάδα (μόνο ο Γκάλης κι ο Ζουγανέλης έλειπαν) διαπραγμάτευσης, που πολλοί την υποσχέθηκαν προεκλογικά, αλλά μόνο ο Αλέξης κατάφερε να συγκροτήσει, με πολλούς υποψήφιους νατουραλιζέ μάλιστα (η Σαρλίζ Θερόν, ο Κλίντον, ο Ιταλός Ρέντζι για το μέτωπο του ευρωπαϊκού νότου, ο Στίγκλιτς, ο Ομπάμα που ακολουθεί, κτλ). Κι είναι αν μη τι άλλο ενδιαφέρον να ακούς τη Λούκα πχ να υπερασπίζεται τη λειτουργικότητα του τρίτου μνημονιακού προγράμματος και το Στίγκλιτς να της αποδεικνύει, για τους δικούς του λόγους, πως δε βγαίνει.

Η ουσία όμως δε βρίσκεται ούτε στους συμβολισμούς, ούτε στα αγγλικά του Τσίπρα. Αλλά στις διαβεβαιώσεις του πως η Ελλάδα θα γίνει ένας ελκυστικός προορισμός για τους επενδυτές, με τις κατάλληλες μεταρρυθμίσεις και πως η χώρα χρειάζεται επενδύσεις ως παράγοντα σταθερότητας.

Για του λόγου το αληθές:

Η Ελλάδα θα γίνει σε λίγα χρόνια ένας προνομιακός προορισμός ξένων επενδύσεων, είναι η άποψή μου και η επιθυμία μου

Οι ξένοι επενδυτές είναι καλοδεχούμενοι και θα έχουν απέναντί τους μια κυβέρνηση με καθαρή εντολή να φέρει αλλαγές στην χώρα

Η Ελλάδα θα αποτελέσει έναν πολύ ελκυστικό επενδυτικό προορισμό στο μέλλον

Ο πρωθυπουργός, μετά από μερικάδευτερόλεπτα σιωπής, και επικαλούμενος τις εξελίξεις στην Ουκρανία, τη Λιβύηκαι το προσφυγικό, κάλεσε την παγκόσμια κοινότητα "να επενδύσει ώστε ναπαραμείνει η Ελλάδα σταθερή. Χρειαζόμαστε επενδύσεις για να επιστρέψουμε στηνμεταρρυθμίσεις και να δημιουργηθεί κοινωνική συνοχή. Ώστε η δημοκρατία ναγυρίσει στην Ευρώπη μέσω της Ελλάδας (…)

Όχι μόνο δηλ υπόσχεται πως θα ισοπεδώσει μισθούς και δικαιώματα για να καταστήσει την Ελλάδα επενδυτικό παράδεισο για τους «ευεργέτες»-επενδυτές, αλλά τους θεωρεί και παράγοντα σταθερότητας για τη χώρα. Γιατί προφανώς τον πόλεμο στην Ουκρανία και στη Συρία πχ δεν τον προκάλεσαν επιχειρηματικά συμφέροντα, αλλά η απουσία τους (ή τέλος πάντων η ανεπαρκής παρουσία τους).

Η ουσία είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση παίρνει θέση στην οξυμένη ενδοϊμπεριαλιστική διαμάχη μεταξύ Γερμανίας και ΗΠΑ. Εκτός κι αν θεωρεί κανείς τυχαίο το «κομπλιμέντο» του Κλίντον για τους Έλληνες εργαζόμενους που δουλεύουν περισσότερο από τους Γερμανούς και τις αναφορές στην αναδιάρθρωση του μη βιώσιμου χρέους. Ή ακόμα, σε ευρύτερη κλίμακα, τις αποκαλύψεις για το σκάνδαλο με τους μετρητές της Φολκσβάγκεν. Κι εμείς στο ρόλο του βατραχιού, να περιμένουμε το φιλί της πριγκιπικής μεταμόρφωσης, ενώ τα βουβάλια στο βάλτο συνεχίζουν τον άγριο χορό τους. Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί…

του Πάνου Ζάχαρη