9 Δεκ 2019

“Που είναι μωρή καριόλα οι σύντροφοί σου τώρα;”: Καταγγελίες για άγρια καταστολή και σεξιστικές επιθέσεις από τα ΜΑΤ και στην Πάτρα

Καταγγελίες για άγρια καταστολή, αστυνομική βία και προσαγωγές “στο σωρό” δεν υπήρξαν μόνο στην Αθήνα και τα Εξάρχεια για το βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου αλλά και στην Πάτρα.
Από το ρεπορτάζ του Βασίλη Πέττα στο tetartopress.gr 
Στην Πάτρα το βράδυ της 6ης Δεκέμβρη η αστυνομική βία ήταν έκδηλη σε όλη τη διάρκεια της πορείας, στις προσαγωγές, αλλά και στην Αστυνομική Διεύθυνση Αχαΐας. Οι μαρτυρίες πολλές και παρά την έλλειψη εικόνων, σκιαγραφούν έντονα το καθεστώς που θέλει να επιβάλει το κράτος, όχι μόνο στα Εξάρχεια ή στην Αθήνα, αλλά και στην Πάτρα, και όπου υπάρχουν άνθρωποι που αντιστέκονται.
Η πρώτη μαρτυρία έρχεται από μια από τις προσαχθείσες η οποία καταγγέλλει αστυνομική βία, τραυματισμό αλλά και σεξιστική συμπεριφορά κατά την προσαγωγή της. Όπως μας δήλωσε στην περιοχή του Αγίου Διονυσίου και ενώ δεν γινόταν εκείνη την ώρα κάποια σύγκρουση, κυνηγήθηκε από τρεις τουλάχιστον αστυνομικούς. Πετώντας την κάτω, και ενώ την είχαν ακινητοποιήσει άρχισαν να την κλωτσάνε και να τη βρίζουν σεξιστικά λέγοντας της «σε πιάσαμε παλιοπουτάνα». Μόλις τη σηκώσανε από κάτω και της φόρεσαν χειροπέδες ένας από τους αστυνομικούς πιάνοντας την από το γιακά άρχισε να της φωνάζει: «σου αρέσει τώρα πουτάνα;».
Η προσαχθείσα, αφέθηκε ελεύθερη αργά το βράδυ κατά τις 11:00. Καθ όλη τη διάρκεια της κράτησής της αιμορραγούσε στο πρόσωπο. Μετά την απελευθέρωσή της, και ενώ είχε περάσει δυόμιση ώρες στο κρατητήριο, πήγε στο νοσοκομείο όπου της έκαναν ράμματα στο πρόσωπο, διέκριναν τραύματα σε πλάτη, ώμο και πόδια και εκκρεμεί ιατροδικαστική γνωμάτευση.
Στο ίδιο σημείο έγιναν και άλλες προσαγωγές με τον ίδιο βίαιο τρόπο. Χαρακτηριστική είναι η μαρτυρία μιας διαδηλώτριας που μας περιγράφει τον τρόπο που την προσήγαγαν:
«Με πέταξαν κάτω, χτυπώντας με με τις ασπίδες. Ήταν τουλάχιστον δύο άτομα. Όταν βρισκόμουν πεσμένη δίπλα σε άλλους διαδηλωτές άρχισαν να μας κλοτσάνε και να μας χτυπούν με τα γκλοπ στο κεφάλι, στα πόδια και στα χέρια. Όταν σταμάτησαν, μας είπαν να κάτσουμε κάτω παρατεταγμένα. Μας απαγόρευσαν να μιλάμε μεταξύ μας και όταν τους είπα ότι θέλω να βρω τα γυαλιά μου επειδή δε βλέπω, άρχισαν να κάνουν επανειλημμένα χλευαστικά σχόλια του τύπου “να τα τα γυαλιά σου” καθώς περνούσαν οχήματα πατώντας σπασμένα τζάμια. Όλη αυτή την ώρα δεχόμασταν διάφορα σεξιστικά σχόλια όπως “Παλιοπουτάνα. Που είναι μωρή καριόλα οι σύντροφοι σου τώρα”.
Έξω από την Αστυνομική Διεύθυνση, την ώρα που βγήκαμε από το περιπολικό, είδαμε πως είχαν βάλει τα σακίδια μας στο πορτμπαγκάζ και μαζί με αυτά υπήρχε και ένας κώνος πορτοκαλί γεμάτος πέτρες. Δείχνοντας τις πέτρες, ο ένας αστυνομικός απευθυνόμενος στον άλλο που πήγε να μας παραλάβει είπε:”Αυτά εδώ είναι μαζί με τα κορίτσια”, σε μια προσπάθεια ενδεχομένως να μας τα “φορτώσουν”. Του είπα ότι εμείς δεν έχουμε καμία σχέση με αυτά και πως το μόνο που είχαμε πάνω μας ήταν τα σακίδια, τα οποία και τους προέτρεψα να τα ψάξουν. Επίσης, κατά τη διάρκεια της παραμονής μας στο Αστυνομική Διεύθυνση και ενώ ήταν ορατό ότι αιμορραγούσα στο κεφάλι δεν μας μετέφεραν στο νοσοκομείο. Όταν εν τέλει μας άφησαν να φύγουμε, μεταφερθήκαμε με δικούς μας στο νοσοκομείο και ενώ παρευρισκόμασταν στο διάδρομο αναμονής, ένας τύπος με πολιτικά επιχείρησε να μας φωτογραφήσει. Στη συνέχεια μίλησε με έναν από την ομάδα ΔΙΑΣ που βρισκόταν εκεί».
Και στη συγκεκριμένη διαδηλώτρια καταγράφηκαν από το νοσοκομείο τραυματισμοί σε κεφάλι, σώμα, πόδια και χέρια, ενώ εκκρεμεί ιατροδικαστική γνωμάτευση.
Είναι σημαντικό να τονίσουμε πως οι παραπάνω δύο μαρτυρίες προέρχονται από δύο άτομα που τελικά αφέθηκαν ελεύθερα επιβεβαιώνοντας την πάγια ταχτική της αστυνομίας που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια για «τυχαίες συλλήψεις στο σωρό».
Στην πορεία της Πάτρας -στην οποία πραγματοποιήθηκαν συνολικά 19 προσαγωγές- υπήρξαν ανάμεσα στους διαδηλωτές και πολλοί τραυματισμένοι κυρίως από ευθύβολες ρίψεις δακρυγόνων. Φτάνοντας έξω από τα γραφεία της αστυνομικής διεύθυνσης Αχαΐας περίπου στις 21:30, και αφού η εικόνα που είχαμε ήταν πως υπήρχαν τραυματίες και ανάμεσα στους προσαχθέντες, ζητάμε ενημέρωση για τον συνολικό αριθμό τους, για το αν υπάρχουν τραυματίες ανάμεσά τους αλλά και για το αν υπάρχουν ανήλικοι. Η επίσημη ενημέρωση που είχαμε από τον επικεφαλής που ήταν εκείνη την ώρα στην είσοδο του κτιρίου ήταν πως δεν υπήρχε κανένας τραυματίας.
Οι πληροφορίες όμως, πως υπάρχει προσαχθέντας που αιμορραγεί στο κεφάλι και πρέπει να πάει οπωσδήποτε στο νοσοκομείο, μας έκαναν να επικοινωνήσουμε τηλεφωνικά με τον υπεύθυνο του γραφείου τύπου της Αστυνομικής διεύθυνσης, ζητώντας να έχουμε επίσημη ενημέρωση για την κατάσταση των προσαχθέντων. Στην απάντησή του, πως δεν είχε ενημέρωση, του τονίσαμε πως οι πληροφορίες μας, λένε πως υπάρχει τραυματίας στο κεφάλι που αιμορραγεί, αναφέροντας συγκεκριμένα το όνομά του.
Μετά από αρκετή ώρα, μαθαίνουμε -όχι από επίσημη πληροφόρηση- πως ο προσαχθέντας μεταφέρεται στο νοσοκομείο. Αυτό συνέβη περίπου στις 11:00 το βράδυ. Δυόμιση περίπου ώρες μετά την προσαγωγή του, και ενώ όλο αυτό το διάστημα αιμορραγούσε.
Σύμφωνα με μαρτυρίες, στο νοσοκομείο ο τραυματίας εξετάστηκε από τους γιατρούς παρουσία των αστυνομικών με πολιτικά που τον μετέφεραν. Στο αίτημα της συνοδού του για ιατροδικαστική γνωμάτευση, ενώ οι αστυνομικοί στην αρχή απάντησαν θετικά, κάποια στιγμή, φόρεσαν στον τραυματία χειροπέδες και τον έβγαλαν έξω από το νοσοκομείο για να μεταφερθεί και πάλι στην Αστυνομική Διεύθυνση, κρατώντας παράλληλα και όλες τις εξετάσεις του, χωρίς να αφήσουν τη συνοδό του να τις δει.
Η συνοδός, όλη αυτή την ώρα ζητούσε επίμονα τα στοιχεία των αστυνομικών. Τα ονόματα δεν δόθηκαν ποτέ, ούτε στο νοσοκομείο, ούτε έξω από την αστυνομική διεύθυνση όταν επανέλαβε το αίτημά της, παρουσία μας.
Κατά τη διάρκεια που ο τραυματίας βρισκόταν στο νοσοκομείο, στην Αστυνομική Διεύθυνση αφήνονταν σταδιακά ελεύθεροι κάποιοι από τους προσαχθέντες. Τουλάχιστον δύο από αυτούς βγήκαν τραυματισμένοι παρ’ όλες τις αρχικές διαβεβαιώσεις πως δεν υπάρχει κανένας τραυματίας.
Τελευταίες βγήκαν από το κτίριο δύο ανήλικες, 13 και 14 ετών. Ενώ είχε δοθεί η εντύπωση πως και αυτές αφέθηκαν ελεύθερες, ξαφνικά συνειδητοποιούμε πως ένας αστυνομικός με πολιτικά προσπαθεί να δώσει στους γονείς της 13χρονης κάποια χαρτιά την ώρα που έφευγαν. Τότε μετά από παρέμβαση δικηγόρων και μετά από την πίεση και τις ερωτήσεις τους, μαθαίνουμε πως έβαλαν τις ανήλικες να υπογράψουν κατάθεση σε κατηγορητήριο που τους είχε απαγγελθεί δίχως παρουσία νομίμου εκπροσώπου τους. Όλα αυτά ενώ οι γονείς τους αλλά και δικηγόροι βρίσκονταν έξω από το κτίριο και επέμεναν να είναι παρόντες στις διαδικασίες.
Σημαντικό είναι να τονίσουμε πως στους δύο δικηγόρους που βρέθηκαν από πολύ νωρίς έξω από την Αστυνομική Διεύθυνση, δεν τους επιτράπηκε η επικοινωνία με τους προσαχθέντες παρά μόνο την επόμενη μέρα, λίγο πριν την κατάθεσή τους. Η αιτιολογία ήταν πως οι προσαχθέντες δεν ήταν ύποπτοι για κάτι, και πως γινόταν μόνο εξακρίβωση στοιχείων. Εξακρίβωση στοιχείων σε τραυματισμένους ανθρώπους που προσήχθησαν με ξύλο και βία.

8 Δεκ 2019

Οι μετανάστες εργάτες και τα ανθρώπινα δικαιώματα

Κοινή η πάλη των εργατών ενάντια στο σάπιο καπιταλιστικό σύστημα

Ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ Κώστας Παπαδάκης επισκέφτηκε το Μεξικό, όπου συμμετείχε σε σεμινάριο με θέμα «Οι μετανάστες εργάτες και τα ανθρώπινα δικαιώματα», μετά από πρόσκληση του Ενωτικού Συνδικαλιστικού Συντονιστικού του Μεξικού. Το σεμινάριο πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 23/11 στην Πόλη του Μεξικού, στα γραφεία του Συνδικάτου Εργαζομένων στην Πυρηνική Ενέργεια. Εκτός από τον Κ. Παπαδάκη, στο σεμινάριο συμμετείχαν ακόμα ο Φέλιξ Οκάμπο Ναβάρο, γενικός γραμματέας της Ομοσπονδίας Εργαζομένων στις Κατασκευές του Περού, ο Λουίς Αλμπέρτο Βιλανουέβα, μέλος της διοίκησης του Συνδικάτου Εργαζομένων στις Κατασκευές της Λίμας (Περού), και ο Ιβάν Πινιέιρα, πρώην γγ της Ομοσπονδίας Εργαζομένων στις Τράπεζες της Βραζιλίας.
Από το σεμινάριο στο Μεξικό, που διοργανώθηκε από το Συνδικάτο Εργαζομένων στην Πυρηνική Ενέργεια
Με την ευκαιρία της επίσκεψής του στο Μεξικό, ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ συναντήθηκε με αντιπροσωπεία της Ομοσπονδίας Μαθητών Αγροτικών Κοινοτήτων της χώρας.
Οι μαθητές τον ενημέρωσαν για τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι στις αγροτικές κοινότητες της χώρας, για το γεγονός πως δεν υπάρχουν σχολεία σε αυτές τις περιοχές με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων, για την προσπάθεια που κάνουν να λειτουργούν «αυτόνομα» σχολεία που να προσφέρουν βασική εκπαίδευση σε όλα τα παιδιά.
Ενημέρωσαν για τη βάρβαρη καταστολή των κινητοποιήσεών τους από τις προηγούμενες αλλά και τη σημερινή σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση του Λόπες Ομπραδόρ.
Υπενθυμίζουμε πως μέλη αυτής της οργάνωσης ήταν οι 43 μαθητές από την περιοχή Αγιοτσινάπα, που το 2014 συνελήφθησαν από την αστυνομία και στη συνέχεια «εξαφανίστηκαν», ενώ μέχρι σήμερα δεν έχουν δοθεί απαντήσεις από την κυβέρνηση και τις αρχές για την τύχη τους.
Ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ από τη μεριά του εξέφρασε αλληλεγγύη στην πάλη των μαθητών, καταδίκασε την άγρια καταστολή των κινητοποιήσεών τους και σημείωσε τη δυνατότητα να οργανωθεί παρέμβαση αλληλεγγύης στην πάλη τους, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο Ευρωκοινοβούλιο.

Την προσφυγιά και τη μετανάστευση τις γεννά ο καπιταλισμός

Στην παρέμβασή του στο σεμινάριο, ο Κ. Παπαδάκης αρχικά υπογράμμισε την αξία «της ταξικής συναδέλφωσης ντόπιων και ξένων εργατών απέναντι στον κοινό εχθρό: Τα μονοπώλια, το καπιταλιστικό σύστημα. Δυνάμωμα του κοινού αγώνα και της αλληλεγγύης απέναντι στα βάσανα που φορτώνουν στους εργαζόμενους, στους λαούς». Και συνέχισε:
«Το μεταναστευτικό – προσφυγικό ζήτημα είναι δύσκολο και σύνθετο. Στη διαπάλη που αναπτύσσεται εμπλέκονται ιμπεριαλιστικά κράτη και οι διακρατικές ενώσεις τους, μονοπώλια, ΜΚΟ, κυκλώματα, όλο το φάσμα των αστικών δυνάμεων. Την προσφυγιά και τη μετανάστευση δεν τις γεννά κάποια συνωμοσία ενάντια στο ελληνικό ή στο μεξικάνικο έθνος, ή κάποιο “σχέδιο να γεμίσει ο κόσμος τρομοκράτες”. Την προσφυγιά και τη μετανάστευση τις γεννούν ο εκμεταλλευτικός και επιθετικός χαρακτήρας του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και τα μονοπώλιά τους, ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος και οι επεμβάσεις. Δεν μπορεί να υπάρξει καπιταλισμός χωρίς μετανάστευση και προσφυγιά. Οποιος το ισχυρίζεται αυτό είναι σαν να λέει ότι μπορεί να υπάρξει καπιταλισμός χωρίς φτώχεια, εκμετάλλευση, ανεργία, πολέμους, ή φασιστική δράση χωρίς ναζιστική εγκληματική ιδεολογία.
Η μετανάστευση δεν αποτελεί καινούργιο φαινόμενο, είναι τόσο παλιά όσο η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και τα αλλεπάλληλα κοινωνικοοικονομικά συστήματα που βασίζονται σε αυτήν στην εξέλιξη της Ιστορίας των ανθρώπινων κοινωνιών. Εχει παίξει αποφασιστικό ρόλο στην εγκατάσταση πληθυσμών, στη διαμόρφωση φυλών, κρατών, εθνών, στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων σε κάθε εποχή. Η ορμή της μετανάστευσης πήρε νέα ώθηση μετά το ’90 και μέχρι σήμερα, λόγω των αντεπαναστατικών ανατροπών και της έντασης των ιμπεριαλιστικών πολέμων που τις συνόδευσαν.
(…) Αυτοί που εκμεταλλεύονται την ανθρώπινη εργασία εχθρεύονται το ίδιο και τον μετανάστη και τον ντόπιο εργάτη. Εχει αποδειχθεί διαχρονικά στην Ιστορία ότι οι επιθέσεις ενάντια στους μετανάστες, εκτός των άλλων, αποτελούν προετοιμασία και εκπαίδευση για να περάσουν η αστική τάξη και τα όργανά της σε πιο ανοιχτή επίθεση σε βάρος του εργατικού – λαϊκού κινήματος.
(…) Για τον στρατηγικής σημασίας έλεγχο των μεταναστών, η ίδια η αστική τάξη καταστρώνει ειδικό σχεδιασμό, γι’ αυτό μεθοδικά και δόλια χωρίζει τους Ελληνες και τους ξένους μετανάστες σε “νόμιμους” και “παράνομους”, με ιθαγένεια ή χωρίς, με χαρτιά ή χωρίς. Είναι ανάγκη οι κομμουνιστές και τα ταξικά συνδικάτα να οργανώνουν την κοινή πάλη των ντόπιων εργατών και των μεταναστών, ανεξάρτητα από εθνικότητα, δέρμα, φυλή, καθεστώς παραμονής, σύμβασης, εργασιακών σχέσεων κ.λπ.
Στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, όλα τα αστικά κόμματα – φιλελεύθεροι, σοσιαλδημοκράτες (νεόκοποι και παλιότεροι), εθνικιστές – συμφώνησαν με τις πρόσφατες αντιδραστικές αποφάσεις της ΕΕ, δηλαδή με την ένταση της επίθεσης ενάντια στους μετανάστες και πρόσφυγες, με τον ενισχυμένο έλεγχο των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ αλλά και στο εσωτερικό της κάθε χώρας.
Ολοι τους συμφωνούν να μπουν ακόμα μεγαλύτερα εμπόδια στο να έρθουν οι μετανάστες – πρόσφυγες στις χώρες που επιθυμούν, μέσω της φύλαξης των συνόρων, της ενίσχυσης των συνοριοφυλακών και ακτοφυλακών, της έντασης της καταστολής, των απελάσεων, της γενίκευσης των μέτρων περιορισμού του δικαιώματος στο άσυλο.
Ολοι τους συμφωνούν να παρθούν περισσότερα μέτρα για την “προώθηση της επιλεκτικής – ελεγχόμενης μετανάστευσης“, δηλαδή αυτών που χρειάζονται οι καπιταλιστές ανοιγοκλείνοντας την κάνουλα, ανάλογα με τις ανάγκες του κεφαλαίου σε ειδικευμένο και ανειδίκευτο εργατικό δυναμικό, σε βιομηχανίες, εποχικές δουλειές. Ενα μεγάλο ποσοστό δουλεύει σε απάνθρωπες συνθήκες, χωρίς τα στοιχειώδη σε υγιεινή και ασφάλεια, γι’ αυτό είναι πρώτα θύματα σε εργατικά “ατυχήματα” και θανάτους. Αξιοποιούνται από την εργοδοσία για να φορτώνουν σε αυτούς την πτώση των μεροκάματων, την ανεργία, τα ναρκωτικά, την πορνεία, την εγκληματικότητα, για να καλλιεργείται η αντιδραστική λογική του “μικρότερου κακού”, το “υπάρχουν και χειρότερα”, με στόχο να βγάζουν λάδι τον καπιταλισμό, που όλα τα παραπάνω αποτελούν δικά του “τέκνα”. Σπέρνουν το εθνικιστικό δηλητήριο, για να θολώνουν και να μη γίνονται αντιληπτά τα πραγματικά στρατόπεδα που αναμετρούνται, το κεφάλαιο και η εργασία, ότι ντόπιοι και ξένοι εργάτες έχουν κοινά ταξικά συμφέροντα απέναντι στους εκμεταλλευτές τους.

Η «κάνουλα» ανοιγοκλείνει ανάλογα με τις ανάγκες του κεφαλαίου

(…) Το ποιος θα εισέρχεται ή θα εξέρχεται από την ΕΕ καθορίζεται από τις ανάγκες των ευρωπαϊκών μονοπωλίων, είτε για φθηνό εργατικό δυναμικό – λαμβάνοντας υπόψη ανάμεσα σε άλλα και τις ανάγκες που δημιουργεί η μείωση των γεννήσεων στην ΕΕ – είτε για εργατικό δυναμικό “υψηλής ειδίκευσης”, στο οποίο έχουν έλλειψη και το οποίο θέλουν να εξασφαλίσουν, στο πλαίσιο και των εντεινόμενων ανταγωνισμών τους με ΗΠΑ – Κίνα κ.ά., με γνώμονα το καπιταλιστικό κέρδος.
Αποκαλυπτική για αυτές τις στοχεύσεις αποτελεί η έρευνα του ινστιτούτου “Bertelsman” για τη Γερμανία: “Η Γερμανία έχει ανάγκη από τουλάχιστον 260.000 νέους μετανάστες ετησίως έως το 2060 προκειμένου να καλύπτει το έλλειμμα εργατικών χεριών, απόρροια της επιδείνωσης των δημογραφικών τάσεων. Εξ αυτών οι 146.000 μετανάστες ετησίως θα πρέπει να προέρχονται από χώρες εκτός Ευρωπαϊκής Ενωσης. Αντιμέτωπη με τη γήρανση του πληθυσμού της, η Γερμανία αναμένεται να δει το εργατικό δυναμικό της να συρρικνώνεται κατά το 1/3 ή κατά 16 εκατομμύρια ανθρώπους έως το 2060, εάν δεν υπάρξει η συμβολή των μεταναστών”. Αυτές μάλιστα οι προβλέψεις του γερμανικού κεφαλαίου συνδέονται με αντιδραστικούς σχεδιασμούς που εκτιμούν ότι “αν το ποσοστό των γεννήσεων αυξηθεί, ακόμα κι αν ενταχθούν περισσότερες γυναίκες στην αγορά εργασίας, το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης θα πρέπει να ανέβει στα 70 έτη”. Τα αστικά επιτελεία έχουν υπολογίσει συνολικά ότι τα επόμενα 30 χρόνια τα προβλήματα υπογεννητικότητας και η έλλειψη εργατικού δυναμικού στην ΕΕ μπορούν να καλυφθούν από τρεις βασικές πηγές: Τα ρομπότ, τους μετανάστες και την επιστροφή συνταξιούχων στη δουλειά, για την οποία η ΕΕ χρησιμοποιεί τον αντιδραστικό όρο “ενεργός γήρανση”.
Προσπαθούν να διαμορφώσουν κανόνες ελεγχόμενης μετανάστευσης που να υπηρετεί τις προαναφερθείσες κατευθύνσεις, ενώ στο πλαίσιο αυτό αναπαράγεται η γνωστή απαράδεκτη διάκριση ανάμεσα σε “νόμιμη” και “παράνομη” μετανάστευση – που και οι δύο βέβαια αξιοποιούνται από τους καπιταλιστές ανάλογα με τα συμφέροντά τους».
Στη συνέχεια ο Κ. Παπαδάκης αναφέρθηκε στην εμπειρία από τις δύο χώρες:
«Γνωρίζετε πολύ καλύτερα από μας ότι το Μεξικό – όπως και η Ελλάδα – βρίσκεται στο στόχαστρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος σχετικά με τη μεταναστευτική πολιτική. Και εδώ, στο Μεξικό, η μεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης Ομπραδόρ είναι σε βάρος των μεταναστών, ακολουθεί τους σχεδιασμούς των συμφερόντων της αστικής τάξης της χώρας, καθώς και τα σχέδια των ΗΠΑ, με κοινή γραμμή την καταστολή των μεταναστευτικών ροών.
(…) Και εδώ η γνωστή κάνουλα ανοίγει τα σύνορα για να προμηθεύσουν το κεφάλαιο με νέο εργατικό δυναμικό, και όταν είναι ήδη επαρκώς εφοδιασμένο κλείνει τα σύνορα, καταδικάζει τους μετανάστες στην καταστολή, κλιμακώνοντας τον εθνικισμό και ρατσισμό.
Οι “βίοι παράλληλοι” της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και αυτής του Ομπραδόρ, που στο όνομα της “αριστεράς” ενισχύουν την καταστολή και την άθλια μεταχείριση των μεταναστών, είναι που στρώνουν το έδαφος για την προώθηση της κλιμάκωσης αντιδραστικών μέτρων σε βάρος των μεταναστών. Π.χ. η φιλελεύθερη ΝΔ, στην Ελλάδα, στο όνομα της άθλιας κατάστασης σε κέντρα – κολαστήρια όπως στη Μόρια, στη Σάμο, στη Χίο κ.α., προωθεί νέο γύρο αντιδραστικών μέτρων και καταστολής, στο όνομα της δραστικής αντιμετώπισης της κατάστασης. Να πώς ο φιλελεύθερος πυλώνας του αστικού πολιτικού συστήματος “κόβει” και ο σοσιαλδημοκρατικός “ράβει” στην ίδια αντιδραστική κατεύθυνση πάντα για τα συμφέροντα του κεφαλαίου».

Σε σύγκρουση με τα ιμπεριαλιστικά σχέδια η προοπτική των λαών

Και κατέληξε ο Κ. Παπαδάκης: «Το ΚΚΕ αναπτύσσει πλούσια δράση στα συνδικάτα, στους μαζικούς φορείς, στη Βουλή, στην Ευρωβουλή, καταγγέλλει και σημαδεύει τον πραγματικό ένοχο για το πρόβλημα, το εκμεταλλευτικό σύστημα και τους ιμπεριαλιστικούς του πολέμους, όπως και την αντιδραστική διαχείριση που διεξάγουν ΕΕ και κυβερνήσεις. Απαιτούμε ανθρώπινους χώρους υποδοχής και φιλοξενίας, απεγκλωβισμό τους από τα ελληνικά νησιά και την ενδοχώρα και να μπορούν να ταξιδέψουν στις χώρες τελικού προορισμού τους. Σε σύγκρουση με τα ιμπεριαλιστικά σχέδια, να δυναμώσουν η αλληλεγγύη και η κοινή πάλη των λαών ενάντια στο σάπιο καπιταλιστικό σύστημα της εκμετάλλευσης, των πολέμων, της προσφυγιάς. Γιατί οι διωγμένοι, οι κυνηγημένοι χρειάζεται να έχουν κατά νου ότι χώρα μπορεί να αλλάζουν, ορισμένοι και πάνω από μία, σύνορα μπορεί να περνούν, κοινωνικοοικονομικό σύστημα όμως δεν αλλάζουν κι αυτό είναι για το οποίο, στο πλάι της εργατικής τάξης της όποιας χώρας βρεθούν, χρειάζεται να παλέψουν ανυποχώρητα, μέχρι τη νίκη, την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, για τον νέο κόσμο, το σοσιαλισμό».

ΞΕΓΥΜΝΩΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΑΣ



 Το αρχηγείο της ΕΛ.ΑΣ παραπέμπει βίντεο που δημοσιοποιήθηκαν με περιστατικά βίαιης και εξευτελιστικής συμπεριφοράς από αστυνομικούς των ΜΑΤ  κατά τις εκδηλώσεις και πορείες στη μνήμη του Αλ. Γρηγορόπουλου στον Εθνικό Μηχανισμό Διερεύνησης Περιστατικών Αυθαιρεσίας των Σωμάτων Ασφαλείας και στο Συνήγορο του Πολίτη. Μάλιστα το αρχηγείο ανακοινώνει την παράκλησή του στο Συνήγορο του Πολίτη να εξετάσει κατά προτεραιότητα τα στοιχεία, ενώ παρακαλεί τους πολίτες που έχουν αντίστοιχο υλικό ή θεωρούν πως έχουν υποστεί βία να αποταθούν στο μηχανισμό διερεύνησης του Συνήγορου του Πολίτη.
               Συγχρόνως ο αντιπρόεδρος των Αστυνομικών Ν. Ρήγας για την περιβόητη σκηνή που αποτυπώθηκε σε φωτογραφία, του γδυσίματος νεαρού από αστυνομικούς, προσπάθησε να την υποβαθμίσει με τη δικαιολογία πως είναι «Μια αποτύπωση μιας συγκεκριμένης στιγμής, η φωτογραφία», ενώ επικαλέστηκε και την «κατάσταση πολέμου και μάχης» που ζουν οι αστυνομικοί επισημαίνοντας πως «Είμαστε ένας φορέας που μόνο ελεγχόμαστε»
               Το δημοκρατικό μας κράτος λεκτικά δείχνει πως αρνείται τη  βία, που όταν συμβαίνει θεωρείται εξαίρεση που μάλιστα ελέγχεται και τιμωρείται. Θεωρητικά μάλιστα η δημοκρατία καθιστά τη βίαιη διαμαρτυρία περιττή, αφού όλοι είναι σε θέση να εκφράσουν απόψεις και αιτήματα κι αν χρησιμοποιεί τη βία είναι όταν χρειάζεται να αντισταθεί στις βίαιες αντιδράσεις που απορρίπτουν τις δημοκρατικές διαδικασίες. Όλους αυτούς τους μήνες, η κυβέρνηση Μητσοτάκη με επίκεντρο τα Εξάρχεια και στόχο την ασφάλεια δικαιολογεί την αυξανόμενη βία της αστυνομίας ως αντίσταση στις βίαιες κινητοποιήσεις που απορρίπτουν τους νόμους της δημοκρατικής πολιτείας. Μόνο που η βία της αστυνομίας καταλήγει και επιδιώκει να υπονομεύσει θεμελιώδη δικαιώματα που υποτίθεται πως υπερασπίζεται.
               Η κρατική καταστολή, ο  αποτελεσματικός έλεγχος μιας κατάστασης που θεωρείται επικίνδυνη έτσι ώστε να μην μπορέσει να εξελιχθεί και να επεκταθεί, επιδιώκει την υποταγή με άσκηση θεσμικής, όπως τα δικαστήρια, ή σωματικής δύναμης, όπως η αστυνομική βία. Η αστυνομική βία  είναι σαφώς ένα κοινωνικό πρόβλημα που δεν διαμορφώνει μόνο τη δομή της διακυβέρνησης, αλλά και τα χαρακτηριστικά του πολίτη όπως και την ποιότητα ζωής των ατόμων. Είναι μια ιδιαίτερη μορφή καταστολής που περιλαμβάνει τη χρήση της φυσικής δύναμης, που συχνά παραβιάζει θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Η  καταστολή και ιδιαίτερα η πολιτική βία αποτελούν στρατηγικές πολιτικές που οι κυβερνήσεις χρησιμοποιούν για την επιδίωξη σημαντικών στόχων. Κι εφόσον η έννοια της κρατικής εξουσίας έχει  το μονοπώλιο στη νόμιμη χρήση του εξαναγκασμού, σ’ ένα αστικό κράτος  οι στόχοι αυτοί σχετίζονται γενικά με την ηρεμία και την καταστολή της λαϊκής διαφωνίας με τους στόχους της κυρίαρχης τάξης.   
               Ακόμα κι αν το κράτος μας θέλει να εμφανίζεται ως ουδέτερο, πως στέκεται πάνω από τις ταξικές διαιρέσεις, στην πραγματικότητα όμως εξυπηρετεί την κυρίαρχη τάξη και τους σκοπούς της. Η αστυνομία του επομένως λειτουργεί για να υπερασπιστεί τα προνόμια των καπιταλιστών και το πιο σπουδαίο, να υπερασπιστεί το ίδιο το σύστημα από την πολιτική αμφισβήτηση ή και απειλή. Όταν τα κοινωνικά προβλήματα οξύνονται και οδηγούν σε συγκρούσεις καλούνται οι αστυνομικές δυνάμεις να διαχειριστούν τα προβλήματα που προκύπτουν. Γι’ αυτό και είναι λανθασμένη η άποψη που πολλοί σοσιαλίζοντες ή και φιλελεύθεροι αστοί ασπάζονται πως η αστυνομία μπορεί, με λίγες μεταρρυθμίσεις κατά κάποιο τρόπο, να παύσει να είναι μια κατασταλτική δύναμη ενάντια στη φτωχή εργατική τάξη, αφού ακριβώς η δουλειά της είναι στην πρώτη  γραμμή της ταξικής καταπίεσης. Τα μέλη της αστυνομίας έχουν επενδύσει σ’ αυτό ως καριέρα, έχουν την ψευδαίσθηση πως συμμετέχουν στην άσκηση εξουσίας και αυτό διαμορφώνει τη συνείδησή τους και την πολιτική τους πίστη.
                   Στον σημερινό καπιταλιστικό κόσμο το σύνολο της κοινωνίας διαρθρώνεται γύρω από την ιδέα της καριέρας και της οικονομικής επιτυχίας που είναι συνδεδεμένη με τη συσσώρευση  της προσωπικής περιουσίας και της απόκτησης εξουσίας έναντι των άλλων που θεωρούνται υποδεέστεροι. Η θεοποίηση διευθυντικών στελεχών ή και άλλων ιεραρχικών θέσεων επικυρώνει και φετιχοποιεί την εξουσία πάνω στους άλλους, με αποτέλεσμα  την ενθάρρυνση μελών της εργατικής τάξης να αναζητήσουν θέσεις οριακής εξουσίας έναντι των άλλων εργαζομένων στην υπηρεσία της πλούσιας κυρίαρχης τάξης  που τους εκμεταλλεύεται. Κι αυτό  μπορεί να πάρει πολλές μορφές, με  ανθρώπους από τις υποτελείς τάξεις να ανταγωνίζονται για θέσεις στον τομέα της διαχείρισης, της κυβέρνησης, και φυσικά, της επιβολής του νόμου.
               Η ιδέα λοιπόν ότι κάποιος αποκτά εξουσία πάνω σε άλλους ακολουθώντας μια συγκεκριμένη πορεία σταδιοδρομίας οδηγεί συχνά ανθρώπους προς διευθυντικές θέσεις, συνήθως με ελάχιστο σεβασμό για  αυτούς που θεωρούν κατώτερους και ιδιαίτερο φόβο για τους ανώτερους από τους οποίους εξαρτώνται. Μέσα σε τομείς που θεωρούν ότι έχουν εξουσία σε ολόκληρη την κοινωνία, αυτό μπορεί να έχει μια ύπουλη ψυχολογική επίδραση. Γι’ αυτό και είναι σύνηθες πολλά όργανα επιβολής του νόμου να αρχίζουν να θεωρούν τους εαυτούς τους ανώτερους από τις εκμεταλλευόμενες τάξεις από τις οποίες κατά κανόνα προέρχονται, και, ως εκ τούτου,  να θεωρούν πολύ φυσικό οι στόχοι τους, οι άνθρωποι που καταδιώκουν,  να έχουν  λιγότερα ανθρώπινα δικαιώματα. Αυτός ο συνδυασμός που τους καλλιεργείται, του φόβου προς την κυρίαρχη τάξη και της υπεροχής προς τους καταδιωκόμενους εκδηλώνεται στη βίαιη κι εξευτελιστική συμπεριφορά αστυνομικών προς συλληφθέντες. Γίνονται βίαιοι πράκτορες των συμφερόντων του κεφαλαίου που ελέγχει την κοινωνία και επιβάλλουν τους νόμους για την προστασία της κυρίαρχης τάξης και το κέρδος της.
             Βέβαια, το πρόβλημα πηγαίνει βαθύτερα από την απλή επιθυμία για εξουσία πάνω σε άλλους.  Γιατί οι μορφές των  κοινωνικών σχέσεων και η υλική βάση των θεσμών του καπιταλισμού διαστρέφει το σκοπό της επιβολής του νόμου, που σε κάθε καπιταλιστική κοινωνία είναι, πρώτα απ όλα, για την προστασία των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας. Οι νόμοι του καπιταλιστικού κράτους οικοδομούνται  γύρω από την προστασία της ατομικής ιδιοκτησίας και την εξασφάλιση του κέρδους στο κεφάλαιο, σε αντίθεση με την προστασία των ατόμων από τη βία και την εκμετάλλευση. Συνεπώς  και η επιβολή τους γίνεται ενάντια στις εκμεταλλευόμενες τάξεις, που θεωρούνται απειλή για το κεφάλαιο όταν διεκδικούν. Και γι’ αυτό η αστυνομία στέκεται εχθρική σε κάθε κινητοποίηση. Η αύξηση λοιπόν της αστυνομικής βίας  σ’ όλη την δημοκρατική μας  Ευρώπη δεν είναι τυχαία, αφού επιδιώκεται ο πλήρης  έλεγχος κι εκφοβισμός των ανθρώπων που διαμαρτύρονται και διεκδικούν.
        Και τελικά οι φωτογραφίες με το ξεγύμνωμα του νεαρού και τις βιαιότητες των αστυνομικών δεν ξεφτιλίζουν μόνο τους ίδιους αλλά στην πραγματικότητα ξεγυμνώνουν την ίδια την αστική μας δημοκρατία. Μέρα τη μέρα μεγαλύτερο το ξεγύμνωμά της, μέρα τη μέρα περισσότερες οι απειλές της.  

ΣΥΝΟΔΟΣ ΚΟΡΥΦΗΣ ΤΟΥ ΝΑΤΟ ⚠️ Επικίνδυνες αποφάσεις και εσωτερικές αντιθέσεις

Με αποφάσεις που προκαλούν ανατριχίλα στους λαούς και προετοιμάζουν για νέο γύρο αντιπαραθέσεων με άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, για τον έλεγχο των σφαιρών επιρροής, των πλουτοπαραγωγικών πηγών και των διαύλων, ολοκληρώθηκε την Τετάρτη στο Λονδίνο η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ.
Η ίδια η Διακήρυξη της Συνόδου – από την οποία, στα 70 χρόνια από την ίδρυση της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας, δεν θα μπορούσε να λείπει ο αντικομμουνισμός, με αναφορές περί «σιδηρού παραπετάσματος» – είναι πραγματικά «φωτιά και λάβρα».
Ευθύς εξαρχής ξεκαθαρίζει ότι τα κράτη – μέλη θα συνεχίσουν να αυξάνουν τις στρατιωτικές τους δαπάνες, προσανατολισμένες ως είναι στις ανάγκες και τα προτάγματα του ΝΑΤΟ, με τα στοιχεία που παρουσίασε ο γενικός γραμματέας της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας να καταγράφουν – ως ένδειξη κι αυτό της όξυνσης των ανταγωνισμών – ότι οι δαπάνες αυτές αυξάνονται τα τελευταία 5 χρόνια, με τους Ευρωπαίους και τους Καναδούς να έχουν προσθέσει πάνω από 130 δισ. δολάρια στον σχετικό προϋπολογισμό και στόχο μέχρι το 2024 οι δαπάνες αυτές να ξεπεράσουν τα 400 δισ.!
Παράλληλα, με το βλέμμα στη Ρωσία, της οποίας «οι επιθετικές ενέργειες συνιστούν απειλή για την ευρωατλαντική ασφάλεια», η Διακήρυξη σημειώνει ότι «αντιμετωπίζουμε και θα συνεχίσουμε να αντιμετωπίζουμε με μετρήσιμο και υπεύθυνο τρόπο την ανάπτυξη από τη Ρωσία νέων πυραύλων ενδιάμεσου βεληνεκούς, οι οποίοι προκάλεσαν το τέλος της Συνθήκης INF και θέτουν σημαντικούς κινδύνους για την ευρωατλαντική ασφάλεια», ενώ στη Σύνοδο εγκρίθηκε και σχετικό επιχειρησιακό σχέδιο σχετικά με τις Βαλτικές χώρες.
Τονίζει μάλιστα η Διακήρυξη: «Ενισχύουμε περαιτέρω την ικανότητά μας για αποτροπή και άμυνα, με έναν κατάλληλο συνδυασμό πυρηνικών, συμβατικών και πυραυλικών αμυντικών ικανοτήτων, τις οποίες συνεχίζουμε να προσαρμόζουμε. Οσο υπάρχουν πυρηνικά όπλα, το ΝΑΤΟ θα παραμείνει μια πυρηνική συμμαχία».
Να σημειωθεί εξάλλου, σε ό,τι αφορά την ανάπτυξη των δολοφονικών δυνατοτήτων του ιμπεριαλιστικού οργανισμού, πως ο Στόλτενμπεργκ γνωστοποίησε αργότερα στη συνέντευξη Τύπου ότι οι «σύμμαχοι» έπιασαν το στόχο που είχαν βάλει στην περσινή Σύνοδο Κορυφής να έχουν 30 τάγματα, 30 αεροπορικές μοίρες και 30 πολεμικά πλοία, διαθέσιμα και ετοιμοπόλεμα προς ανάπτυξη όπου Γης εντός το πολύ 30 ημερών.
Και πλέον ετοιμάζονται και για αλλού, αφού επισημοποιήθηκε ότι το ΝΑΤΟ ορίζει πια και το Διάστημα ως επιχειρησιακό χώρο, δίπλα σε γη, αέρα, θάλασσα και τον λεγόμενο κυβερνοχώρο.
Δεν περνάει άλλωστε απαρατήρητο ότι στη Διακήρυξη ως «απειλές» καταγράφονται κάθε είδους «κυβερνητικές και υβριδικές απειλές», η έννοια – λάστιχο της «τρομοκρατίας», αλλά και – με θράσος – η «αστάθεια πέραν των συνόρων μας» που «συμβάλλει επίσης στην παράνομη μετανάστευση», δίνοντας ένα ακόμα πρόσχημα για τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και αποστολές.
Σημειώνεται επίσης στη Διακήρυξη πως «ενισχύσαμε τις εταιρικές σχέσεις στη γειτονιά μας και πέραν αυτής, εμβαθύνοντας τον πολιτικό διάλογο, την υποστήριξη και τη δέσμευση με τις χώρες – εταίρους και τους διεθνείς οργανισμούς. Επαναβεβαιώνουμε τη δέσμευσή μας για μακροπρόθεσμη ασφάλεια και σταθερότητα στο Αφγανιστάν. Υπάρχει πρωτόγνωρη πρόοδος στη συνεργασία ΝΑΤΟ – ΕΕ. Είμαστε αφοσιωμένοι στην πολιτική ανοιχτών θυρών του ΝΑΤΟ, η οποία ενισχύει τη Συμμαχία και έχει φέρει ασφάλεια σε εκατομμύρια Ευρωπαίους. Η Βόρεια Μακεδονία είναι εδώ μαζί μας σήμερα (σ.σ. ο πρωθυπουργός Ζάεφ μετείχε στη Σύνοδο με το καθεστώς του “προσκεκλημένου”) και σύντομα θα είναι ο νεότερός μας Σύμμαχος».

Για πρώτη φορά η Κίνα στο επίκεντρο

Την ίδια ώρα, με την «άνοδο της Κίνας» να μπαίνει για πρώτη φορά στην ατζέντα Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, στη Διακήρυξη σκιαγραφούνται μέτρα ενάντια στη διείσδυση κινεζικών τηλεπικοινωνιακών και άλλων κολοσσών στα δίκτυα και τις λεγόμενες κρίσιμες υποδομές χωρών του ΝΑΤΟ: «Θα συνεχίσουμε να αυξάνουμε την ανθεκτικότητα των κοινωνιών μας, καθώς και της κρίσιμης υποδομής και της ενεργειακής μας ασφάλειας. Το ΝΑΤΟ και οι Σύμμαχοι, στο πλαίσιο της αντίστοιχης εξουσίας τους, δεσμεύονται να διασφαλίσουν την ασφάλεια των επικοινωνιών μας, συμπεριλαμβανομένων των δικτύων 5G, αναγνωρίζοντας την ανάγκη να βασίζονται σε ασφαλή και ανθεκτικά συστήματα».
Και παρακάτω: «Αναγνωρίζουμε ότι η αυξανόμενη επιρροή και η διεθνής πολιτική της Κίνας παρουσιάζουν τόσο ευκαιρίες όσο και προκλήσεις που πρέπει να αντιμετωπίσουμε μαζί ως Συμμαχία».
Ο ίδιος ο γγ του ΝΑΤΟ, Γ. Στόλτενμπεργκ, έλεγε αργότερα, την Τετάρτη, στην καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου, κλείνοντας τις εργασίες της Συνόδου, πως «το ΝΑΤΟ παραδοσιακά εστίαζε στη Σοβιετική Ενωση ή και αργότερα στη Ρωσία. Για πρώτη φορά εξετάσαμε την άνοδο της Κίνας – τόσο τις προκλήσεις όσο και τις ευκαιρίες που θέτει – και τις συνέπειες για την ασφάλειά μας. Οι ηγέτες συμφώνησαν ότι πρέπει να το αντιμετωπίσουμε μαζί ως Συμμαχία. Και ότι πρέπει να βρούμε τρόπους για να ενθαρρύνουμε την Κίνα να συμμετάσχει σε ρυθμίσεις ελέγχου των εξοπλισμών».
Αλλωστε, στη Σύνοδο τονίστηκε ξανά και ξανά ότι η Κίνα είναι πλέον η χώρα με τις δεύτερες μεγαλύτερες στρατιωτικές δαπάνες διεθνώς.

Υπερθεματίζει η κυβέρνηση για τις επικίνδυνες αποφάσεις

Πιάνοντας το νήμα από εκεί που το άφησε η προηγούμενη κυβέρνηση, του ΣΥΡΙΖΑ, η ΝΔ όχι μόνο υπέγραψε τις επικίνδυνες αυτές αποφάσεις αλλά και υπερθεμάτισε.
Σύμφωνα με όσα διαχέουν κυβερνητικοί κύκλοι, ο Κυρ. Μητσοτάκης στην παρέμβασή του στη Σύνοδο, αφού παρουσίασε το ΝΑΤΟ περίπου ως εγγυητή των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα, τόνισε ότι «η Ελλάδα αναγνωρίζει τη σημασία της επαρκούς χρηματοδότησης στον τομέα της άμυνας», υπογραμμίζοντας μάλιστα ότι «η χώρα μας το απέδειξε: Παρά τη σοβαρή οικονομική κρίση που πέρασε την τελευταία δεκαετία, διατήρησε τις αμυντικές δαπάνες τουλάχιστον στο 2% του ΑΕΠ», όντας μία από τις πολύ λίγες χώρες που πιάνουν τη σχετική ΝΑΤΟική νόρμα, με το λαό να συνεχίζει να ματώνει για τους ΝΑΤΟικούς εξοπλισμούς και μέσα στην καπιταλιστική κρίση. Εξάλλου, ο πρωθυπουργός ήταν ανάμεσα στους 8 ηγέτες στους οποίους παρέθεσε δεξίωση ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντ. Τραμπ, ακριβώς επειδή η Ελλάδα πιάνει τον στόχο αυτό που μετ’ επιτάσεως ζητούν οι ΗΠΑ.
Παράλληλα, αναφέρθηκε στο «ρόλο της Ελλάδας ως αξιόπιστου εταίρου και σημαντικού πυλώνα για την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή των Βαλκανίων και της Νοτιοανατολικής Μεσογείου», τη διαθεσιμότητα βασικά και της κυβέρνησης ΝΔ για ανάληψη ρόλου ευρωατλαντικού χωροφύλακα στην ευρύτερη περιοχή.
Κάλεσε δε το ΝΑΤΟ να διευρύνει την εδώ παρουσία του, με πρόσχημα και το Προσφυγικό. Συγκεκριμένα, είπε ότι «το ΝΑΤΟ πρέπει να αντιμετωπίζει τις νέες προκλήσεις, περιλαμβανομένης της μαζικής παράνομης μετανάστευσης», ενώ αναφέρθηκε και συγκεκριμένα στην παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο (με την έλευση εδώ της ΝΑΤΟικής αρμάδας SNMG2, ήδη επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ) και «στην ανάγκη να ανταποκριθεί κατάλληλα στα επείγοντα ζητήματα που απηχούν τις ανησυχίες και τις προτεραιότητες των κοινωνιών μας»…

Με φόντο μεγάλες αντιθέσεις στο εσωτερικό τους

Παράλληλα, η Σύνοδος του ΝΑΤΟ έγινε βήμα για να έρθουν ξανά στην επιφάνεια οι μεγάλες αντιθέσεις στο εσωτερικό της λυκοσυμμαχίας, ενώ χαρακτηριστικό είναι ότι μέχρι την τελευταία στιγμή αμφίβολη ήταν η ομοφωνία σε ό,τι αφορά τη Διακήρυξη, με Γαλλία και Τουρκία για διαφορετικούς λόγους να «απειλούν» με μη υπογραφή των σχετικών αποφάσεων. Για παράδειγμα, η Τουρκία απειλούσε με βέτο στο επιχειρησιακό σχέδιο για τις Βαλτικές χώρες, εξαιτίας και των επικρίσεων για τη στρατιωτική επιχείρησή της στη ΒΑ Συρία.
Χαρακτηριστική ήταν η αντιπαράθεση στην κοινή συνέντευξη Τύπου που έδωσαν στο Λονδίνο οι Πρόεδροι των ΗΠΑ Τραμπ και της Γαλλίας Μακρόν. Ο Τραμπ είχε σχολιάσει από πριν τη δήλωση Μακρόν για «εγκεφαλικά νεκρό ΝΑΤΟ», υποστηρίζοντας ότι «κανείς δεν χρειάζεται το ΝΑΤΟ περισσότερο από τη Γαλλία», η οποία – υποστήριξε – «δεν τα πάει καλά σε οικονομικό επίπεδο».
Από την πλευρά του ο Μακρόν κατηγόρησε την Τουρκία – για την οποία μόνο καλά λόγια είχε ο Τραμπ – ότι «πολεμά εναντίον εκείνων που πολέμησαν στο πλευρό μας εναντίον του Ισλαμικού Κράτους», δηλαδή των Κούρδων, κατηγορώντας παράλληλα την κυβέρνηση Ερντογάν ότι «δεν συνεργάζεται με το ΝΑΤΟ». Στην ανοιχτή αντιπαράθεση μπήκαν και οι απειλές Τραμπ για επιστροφή μαχητών του ISIS στις ευρωπαϊκές χώρες από όπου κατάγονται, όπως και οι αναφορές του για την προμήθεια των «S-400» από την Τουρκία (ο Τραμπ δικαιολογεί την αγορά, κατηγορώντας τον προκάτοχό του, Ομπάμα, ότι αρνήθηκε να πουλήσει πυραύλους «Patriot» στον Ερντογάν).
Σημειωτέον, σε προηγούμενες δηλώσεις του ο Τραμπ υποστήριζε την πολιτική Ερντογάν στη Βόρεια Συρία, χαρακτηρίζοντας «πολύ καλή συμφωνία» τη λεγόμενη «αποχώρηση» των αμερικανικών στρατευμάτων λίγο πριν από την έναρξη της τουρκικής επίθεσης «Πηγή Ειρήνης». Πρόσθεσε ότι η Αγκυρα «δεν θα μπορούσε να έχει στηρίξει περισσότερο» την Ουάσιγκτον, επιτρέποντας τη χρήση του τουρκικού εναέριου χώρου από τον αμερικανικό στρατό για την επιχείρηση κατά του αρχηγού του «Ισλαμικού Κράτους» Αλ Μπαγκντάντι στη ΒΔ Συρία.
Υπήρξε άλλωστε και συνάντηση Τραμπ – Ερντογάν, με τον Αμερικανό Πρόεδρο να δηλώνει κατόπιν: «Συζητήσαμε για όλα (…) Για τη Συρία, για τους Κούρδους. Τα σύνορα και η ζώνη ασφαλείας δουλεύουν πολύ καλά, και γι’ αυτό πιστώνω περισσότερο την Τουρκία». Πρόσθεσε ότι «η Τουρκία είναι πολύ καλή για την ασφάλεια στα Βαλκάνια»…
Να καταγραφεί επίσης ότι ο Μακρόν υπερασπίστηκε εκ νέου τις δηλώσεις του περί «εγκεφαλικά νεκρού ΝΑΤΟ», λέγοντας πως «ήταν ευθύνη μας να εγείρουμε αμφιβολίες (…) και να βρεθούμε αντιμέτωποι με έναν πραγματικά στρατηγικό διάλογο. Εχει αρχίσει και είμαι ικανοποιημένος», σημειώνοντας μάλιστα ότι οι συζητήσεις δεν μπορούν να περιστρέφονται μόνο γύρω από προϋπολογισμούς, ενώ επανέλαβε την πρότασή του για «στρατηγικό διάλογο» με τη Ρωσία, «χωρίς αφέλειες».
Σε ό,τι αφορά το τελευταίο, ο Στόλτενμπεργκ είπε ότι το ΝΑΤΟ πιστεύει στον διάλογο με τη Ρωσία και αγωνίζεται για καλύτερες σχέσεις μαζί της, αλλά «πιστεύουμε στη διττή προσέγγιση, που σημαίνει εδαφική άμυνα και διάλογος, εφόσον είμαστε ισχυροί, ενωμένοι και σταθεροί. Τότε θα μπορούμε να δεσμευτούμε σε διάλογο με τη Ρωσία, ακόμα και για τον έλεγχο των όπλων».

Rumba - Kolotumpa



 Του Αεροπεζοναύτη

Όταν μαθαίνεις να χορεύεις στους ρυθμούς και το τέμπο της πλουτοκρατίας, τότε και βαλς θα χορέψεις και tango και rumba και θα κάνεις και καμιά κωλοτούμπα.
Έτσι πάνε αυτά.

Κάπως έτσι έγινε με αυτόν τον Ιανό-ΣΥΡΙΖΑ που έγινε ΠΑΣΟΚ και από ΠΑΣΟΚ στην πράξη με τη ΝΔ πέρασαν αλά μπρατσέτα όλα τα αντιλαϊκά μέτρα ως κυβέρνηση και ως αντιπολίτευση και συνεχίζουν χωρίς καμία αναστολή.

Έτοιμος, αλλά προβλέψιμος από καιρό ο ΣΥΡΙΖΑ, προσπαθεί να φτιάξει το αντίστοιχο πολυμορφικό προφίλ ούτως ώστε να κουμπώνει στις περιπτώσεις συγκυβέρνησης.

Χωνευτήρι πολιτικού νεκροταφείου θύμιζε η πρόσφατη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ.


Θεατρικό πλατό και πασαρέλα «προοδευτικών δυνάμεων», που αφού έκαναν αγρανάπαυση μετά το σιγοντάρισμα κάθε αντιλαϊκής πολιτικής του παρελθόντος, σήμερα βγήκαν από τα λαγούμια να μιλήσουν για «τη δυνατότητα να προκύψει μια κυβέρνηση συνεργασίας όλων των δημοκρατικών και προοδευτικών δυνάμεων».

Θα μου πείτε «Αυτή είναι η στρούγκα, αυτό το γάλα βγάζει».

Ναι, γιατί το μαντρί δεν το αλλάζεις, το κοπάδι αλλάζεις.

Στην προκειμένη, ανομοιογενές, αλλά αυτό το αλλοπρόσαλλο χωνευτήρι πολιτικής πανσπερμίας είναι έτοιμο από καιρό για κάθε υπόκλιση, με θεμιτές και αθέμιτες προς το συμφέρον της αστικής τάξης υπηρεσίες.
Η αστική τάξη δεν πιάστηκε ποτέ στο ύπνο.

Καμιά σημαία, πέραν της κόκκινης, δεν κατάφερε να την ανατρέψει.

Όλες οι άλλες στο τέλος κατέληγαν να γίνουν σημαίες της αστικής τάξης, να υπηρετήσουν την κυριαρχία της, εντέλει να ισχυροποιήσουν το βαθύ εκμεταλλευτικό ταξικό καπιταλιστικό κράτος.

Αν ήταν αλλιώς, ο λαός θα έπλεε σε πελάγη ευτυχίας.

Το αντίθετο, ο λαός ζει στην πλήρη δυστυχία, όπου ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, και όλα τα παράγωγά τους ως στρατιωτάκια παρελαύνουν από τα σαλόνια της αστικής τάξης υπηρετώντας τη στρατηγική της, θωρακίζοντας την κερδοφορία της, δηλαδή την κυριαρχία της.

Ο ρεαλισμός της αστικής τάξης καθορίζεται από την καθαρότητα των προσφερόμενων κομμάτων να υπηρετούν την πολιτική της.

Στην περίπτωση ανάγκης συγκυβέρνησης, το πράσινο φως σήμερα το έχει δώσει η πολιτική πρακτικά τόσο του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και της ΝΔ στην ψήφιση των μνημονίων και των μέτρων καταστολής των λαϊκών κινητοποιήσεων.

Η μορφή θα βρεθεί, το περιεχόμενο είναι δεδομένο, τις φιοριτούρες, τις στημένες «ανάγκες συγκυβέρνησης», τη στάχτη στα μάτια του λαού θα αναλάβουν να την ρίξουν οι image makers και τα αστικά media.

Πρόταγμα «το εθνικό συμφέρον», χιλιοειπωμένη απειλή, εργαλείο εκφοβισμού για να μην σηκώσει κεφαλή ο λαός, με στόχο να υποταχθεί σε νέες θυσίες, μια συνταγή δοκιμασμένη, η οποία, όποτε επιχειρήθηκε, έφερε ολέθριες καταστροφές στο λαό και την πατρίδα, που σήμερα απειλούν μέχρι τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.

Το «εθνικό συμφέρον» δεν λέει τίποτε στην πραγματικότητα, αν δεν το δεις στα πλαίσια του διεθνούς περιβάλλοντος, των ανταγωνισμών και των οικονομικών στοχεύσεων και εδώ κυρίαρχος είναι ο ρόλος των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων που ορίζουν ως ζωτικό χώρο την Ελλάδα και τους γειτόνους ως πεδίο πολεμικής εμπλοκής με απρόβλεπτες συνέπειες.

Δεμένη η Ελλάδα στα γκέμια του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, βρίσκεται στη δίνη ενός προμελετημένου εγκλήματος σε βάρος του λαού και των λαών της περιοχής.
Ο ρεαλισμός της αστικής τάξης ορίζεται από το μερίδιο που θα αρπάξει από τα ενεργειακά αποθέματα στις ΑΟΖ της περιοχής, τους ενεργειακούς δρόμους.

Σε αυτή την κατεύθυνση υποτάσσει όλα τα μέσα, από δύναμη πυρός έως το πολιτικό προσωπικό της, τους διεθνείς οργανισμούς και σαφώς και το μοντέλο των πολυμορφικών κυβερνήσεων - συγκυβερνήσεων το οποίο δοκίμασε στο πρόσφατο παρελθόν και τώρα ετοιμάζεται και κυοφορείται το νέο μοντέλο.

Σε αυτό το πεδίο εκπαιδεύονται σε ασκήσεις ακριβείας μετά κοκορομαχίας τόσο η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ και τα παράγωγα σχήματά τους, αλλά και κάτι ξέμπαρκοι της πολιτικής, έτοιμοι και αυτοί να συνεισφέρουν στο δέσιμο του λαού χειροπόδαρα.

902gr

7 Δεκ 2019

Το «ξεβράκωμα» του συστήματος, της σοσιαλδημοκρατίας και του οπορτουνισμού

Πώς προωθείται καλύτερα η στρατηγική του κεφαλαίου για τη στήριξη της καπιταλιστικής ανάπτυξης και την εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ; Με την ενίσχυση της καταστολής ή με την ανάπτυξη καλύτερων μεθόδων ενσωμάτωσης; Το δίλημμα αυτό δεν αφορά προφανώς τους εργαζόμενους, τα λαϊκά στρώματα, τη νεολαία, γιατί είτε έτσι είτε αλλιώς η ουσία είναι η ίδια. Αυτοί βγαίνουν χαμένοι από την υλοποίηση της στρατηγικής του κεφαλαίου, είτε αυτή υλοποιείται με το «καρότο» είτε με το «μαστίγιο». Δεν είναι όμως και μεγάλο δίλημμα για τις αστικές κυβερνήσεις. Στην πραγματικότητα όλες κυβερνούν εφαρμόζοντας ένα μείγμα καταστολής και ενσωμάτωσης, που δεν είναι αποκλειστικότητα κανενός. Ετσι, ναι μεν σήμερα η κυβέρνηση της ΝΔ κάνει ορισμένα πιο αποφασιστικά βήματα στην ενίσχυση και θωράκιση της ικανότητας του αστικού κράτους να αντιμετωπίζει δυναμικά τις εργατικές – λαϊκές κινητοποιήσεις, όμως και ο ΣΥΡΙΖΑ την περίοδο της διακυβέρνησής του δεν πήγε πίσω. Οχι μόνο άφησε άθικτο το κατασταλτικό νομικό και θεσμικό πλαίσιο του αστικού κράτους, αλλά το ενίσχυσε σε κάποιες πλευρές του.
Από την άλλη, μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να πήρε «άριστα» στην ικανότητα ενσωμάτωσης και εξαπάτησης του λαού, όμως και η ΝΔ πατάει στον ίδιο δρόμο, αξιοποιώντας την παρακαταθήκη του ΣΥΡΙΖΑ, και διατηρεί μια σειρά από μέτρα διαχείρισης της φτώχειας. Επενδύοντας πάνω στον συμβιβασμό, στην απογοήτευση που καλλιέργησε ο ΣΥΡΙΖΑ και στις μειωμένες απαιτήσεις, προβάλλει την πολιτική στήριξης της καπιταλιστικής ανάπτυξης ως «φιλολαϊκή πολιτική». Το ποια πλευρά από τις δύο προτάσσεται έχει να κάνει με τις ανάγκες του συστήματος και όχι με τις προτιμήσεις της μίας ή της άλλης πολιτικής δύναμης. Ολα αυτά έχουν σημασία σήμερα, σε συνθήκες που αναπτύσσονται αντιδράσεις, αγώνες και κινητοποιήσεις που έρχονται σε αντιπαράθεση με τις κυβερνητικές επιδιώξεις. Εχουν σημασία ακριβώς γιατί δεν πρέπει αυτές οι αγωνιστικές διεργασίες να χειραγωγηθούν σε ψεύτικα αστικά διλήμματα, να γίνει κριτήριο για το λαό η επιλογή της μεθόδου με την οποία θα θυσιάζει τις σύγχρονες ανάγκες του.

Αστικό κράτος: Η οργανωμένη βία των εκμεταλλευτών

Ο χαρακτήρας του αστικού κράτους λοιπόν δεν αλλάζει, δεν διορθώνεται ανάλογα με το κόμμα που βρίσκεται στην αστική διακυβέρνηση. Με το σύνολο των θεσμών και των λειτουργιών του, υπηρετεί έναν και μόνο σκοπό: Τη διασφάλιση της εξουσίας των καπιταλιστών, την καταπίεση, την καταστολή και τη χειραγώγηση των εργαζομένων, του λαού και της νεολαίας. Οι νόμοι, το Σύνταγμα, τα Σώματα Ασφαλείας, τα δικαστήρια, το σωφρονιστικό σύστημα, οι θεσμοί της αστικής διακυβέρνησης, το εκπαιδευτικό σύστημα, αποτελούν λειτουργίες του αστικού κράτους που οργανώνουν τόσο την καταστολή του εργατικού κινήματος όσο και την ιδεολογική κυριαρχία της αστικής τάξης, το πώς θα αποσπαστεί η συναίνεση της εργατικής τάξης στην καπιταλιστική εκμετάλλευση.
Επομένως, τα επιχειρήματα που προβάλλουν, ότι υπάρχει «κράτος δικαίου» προς όφελος όλων, ότι στο πλαίσιο της αστικής δημοκρατίας μπορεί πραγματικά να εκφραστεί η βούληση της εργατικής τάξης και του λαού, συσκοτίζουν το γεγονός ότι πίσω από την τυπική ισότητα στον καπιταλισμό κρύβεται η καπιταλιστική εκμετάλλευση. Κρύβουν ότι στην πραγματικότητα ακόμα και η ισότητα της ψήφου στον καπιταλισμό είναι μονάχα τυπική, αφού η γενική της διαμόρφωση επηρεάζεται από την τάξη των καπιταλιστών, που ελέγχει την οικονομία, και φυσικά το γενικό εκλογικό δικαίωμα αναστέλλεται σε περίπτωση που η όξυνση της ταξικής πάλης διαμορφώσει συνθήκες που σε μια πορεία μπορεί να θέσουν υπό αμφισβήτηση την αστική εξουσία.
Εξάλλου, διαχρονικά το αστικό κράτος εκτέλεσε με ευλάβεια την αποστολή του. Είτε με κυβέρνηση ΝΔ, είτε με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ή και ΠΑΣΟΚ παλαιότερα, προωθούνταν νόμοι θωράκισης της αστικής εξουσίας και η καταστολή πήγαινε χέρι χέρι με τη διασφάλιση της κυριαρχίας της αστικής ιδεολογίας. Το εργατικό κίνημα ήρθε αντιμέτωπο σε όλη του την Ιστορία με την οργανωμένη βία του αστικού κράτους, που εκδηλώθηκε με την καταστολή αγώνων, με φυλακίσεις αγωνιστών, με εξορίες, μέχρι και με εκτελεστικά αποσπάσματα.
Αυτός είναι ο πραγματικός εχθρός που πρέπει να μπει στο στόχαστρο των αγώνων του λαού και της νεολαίας. Η αποσιώπηση αυτής της ουσίας, ότι δηλαδή η καταστολή πηγάζει από το χαρακτήρα του αστικού κράτους και όχι από την εκάστοτε μορφή που έχει ή από το κόμμα που βρίσκεται στη διακυβέρνηση, συντελεί στον αφοπλισμό των αγώνων του εργατικού κινήματος, αποπροσανατολίζοντας από το πραγματικό περιεχόμενό τους, την πάλη ενάντια στον καπιταλισμό.

Οι «Σειρήνες» της σοσιαλδημοκρατίας

Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί λοιπόν να αξιοποιήσει την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης της ΝΔ σε μέτρα καταστολής, προκειμένου να αναθερμάνει «αντιδεξιές λογικές» και βέβαια, στην τελική, να προβάλει την αναγκαιότητα κυβερνητικής εναλλαγής. Ετσι, μιλάει για «ακραία καταστολή», για «αυταρχικό κατήφορο της κυβέρνησης» και για «αναβίωση πρακτικών από τη ΝΔ που παραπέμπουν σε σκοτεινές εποχές».
Η καταδίκη βέβαια της κρατικής καταστολής από τον ΣΥΡΙΖΑ – ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, που είχε την ευθύνη της αστικής διακυβέρνησης τα τέσσερα προηγούμενα χρόνια – μόνο υποκριτική μπορεί να χαρακτηριστεί. Ο ΣΥΡΙΖΑ παρήγαγε «έργο» καταστολής του εργατικού κινήματος όσο ήταν κυβέρνηση. Να θυμηθούμε ότι προώθησε αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα που ενίσχυαν τους μηχανισμούς αντιμετώπισης και καταστολής του εργατικού κινήματος, θέσπισε επιπλέον εμπόδια στην κήρυξη των απεργιών, εφάρμοσε τις αντιδραστικές διατάξεις του «τρομονόμου», συνέλαβε φοιτητές για να υπερασπιστεί (όπως και η τωρινή κυβέρνηση) το άγαλμα του μακελάρη Τρούμαν, χτύπησε με ΜΑΤ εκπαιδευτικούς, απεργούς εργαζόμενους και κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ ενάντια στους πλειστηριασμούς, απεργίες κηρύχθηκαν παράνομες και η παρουσία ασφαλιτών στα σωματεία έγινε σχεδόν καθημερινό φαινόμενο.
Καμία «αντιδεξιά» ρητορική δεν μπορεί να ξεπλύνει τη μεγάλη «προσφορά» του ΣΥΡΙΖΑ στη σταθερότητα της αστικής εξουσίας, καθώς σε περίοδο αναδιάταξης του αστικού πολιτικού σκηνικού εφάρμοσε την αντιλαϊκή πολιτική με τις λιγότερες δυνατές αντιδράσεις, συνέβαλε τα μέγιστα στην ενσωμάτωση του κινήματος και στην προώθηση της καταστολής του αστικού κράτους. Και αυτές του οι «υπηρεσίες» στην αστική εξουσία συνεχίζονται και τώρα, που βρίσκεται στη θέση της αντιπολίτευσης, αφού ενοχοποιώντας αποκλειστικά τη ΝΔ για την επιβολή της καταστολής επιδιώκει να βγάλει λάδι το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα και το κράτος του, και ταυτόχρονα να κερδίσει έδαφος στη «μάχη» για την κυβερνητική εναλλαγή.

Οπορτουνισμός: Ξεπλένοντας τη σοσιαλδημοκρατία και το σύστημα

Βεβαίως, πολύτιμες υπηρεσίες σε αυτήν την προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ προσφέρουν μια σειρά από οπορτουνιστικές δυνάμεις, που υιοθετούν την ίδια ακριβώς ρητορική και ανάλυση, με «αριστερό» όμως και «αντικαπιταλιστικό» περίβλημα.
Οι εκκλήσεις για παράδειγμα δυνάμεων που συσπειρώνονται γύρω από την ιστοσελίδα «Kommon», για «ενίσχυση της δημοκρατίας» (γενικά και αόριστα), και οι αναφορές που χρεώνουν την «όξυνση της καταστολής» αποκλειστικά στη ΝΔ και στον «ακραίο νεοφιλελευθερισμό». Οι δηλώσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για «κατασταλτική μανία της ΝΔ» και της νΚΑ για «ακροδεξιά ατζέντα του Νόμου και της Τάξης». Οπως επίσης αναφορές ορισμένων δυνάμεων για «φασιστικοποίηση και κατασταλτική τρομοκρατία» μεγαλύτερη και από την καταστολή που δέχτηκε το κίνημα με το ξέσπασμα της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης!
Τι διαφορετικό γράφει άραγε η «Αυγή»; Τι άλλο αποτελούν τα παραπάνω εκτός από «νερό στο μύλο» του ΣΥΡΙΖΑ; Αφού ουσιαστικά απογυμνώνουν την κρατική καταστολή από την πραγματική της ουσία και την εμφανίζουν κατά βάση ως επιλογή της κυβέρνησης της ΝΔ και όχι ως μια βασική επιλογή του συστήματος στις σημερινές συνθήκες. Η ουσία είναι ότι είναι τάση συνολικά του συστήματος, με όποια κυβέρνηση, η αντιδραστικοποίηση. Δεν υπάρχει «αντιδραστική» και «προοδευτική» διαχείριση του καπιταλισμού και της αστικής εξουσίας. Είναι ένα γνωστό, χιλιοπαιγμένο «έργο» από αυτές τις δυνάμεις, που στην ουσία σέρνει το κίνημα να γίνει ο χειροκροτητής της σοσιαλδημοκρατίας. Αυτό έγινε τις δεκαετίες του ’90 και του 2000, κάνοντας ενέσεις ενίσχυσης του ΠΑΣΟΚ, το ίδιο έγινε με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στη διακυβέρνηση, το ίδιο επιχειρείται και τώρα.
Στην προσπάθειά τους ορισμένες δυνάμεις να αποβάλουν τη «ρετσινιά» του υποστηρικτή του ΣΥΡΙΖΑ, κάνουν ορισμένες αναφορές αφορισμού στον ΣΥΡΙΖΑ, ή κάποιες ακόμα και στον καπιταλισμό. Παρά το τι λένε στα χαρτιά, όμως, η παρέμβαση όλων αυτών των δυνάμεων στο κίνημα επενδύει κατ’ αποκλειστικότητα στην κινητοποίηση ενάντια στη ΝΔ, αφήνοντας συνολικά στο απυρόβλητο τους στόχους και τη στρατηγική του κεφαλαίου. Μπορεί στα λόγια, για παράδειγμα, σχεδόν όλες οι εκφάνσεις του οπορτουνισμού να αποκηρύσσουν τα «αντιδεξιά μέτωπα» με τον ΣΥΡΙΖΑ, όμως την ίδια στιγμή στήριξαν και διαφήμισαν συναυλία «ενάντια στην καταστολή» που πήρε μεγάλη προβολή από τα ΣΥΡΙΖΑίικα ΜΜΕ, με σύνθημα «Να μη γίνει ο φόβος συνήθειά μας», ακριβώς γιατί υπηρετεί την «αντιδεξιά» ατζέντα του ΣΥΡΙΖΑ. Η ερώτηση που προκύπτει βέβαια είναι: Αλήθεια, με τον ΣΥΡΙΖΑ στην αστική διακυβέρνηση δεν υπήρχε φόβος για τους εργαζόμενους και τη νεολαία; Η στάση αυτή των δυνάμεων του οπορτουνισμού δεν διαφέρει από αυτό που έκαναν τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια, δίνοντας ουσιαστικά στήριξη στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, στα κόλπα και στους ελιγμούς της, και υπονομεύοντας την ανάγκη να βαθύνει το περιεχόμενο των αγώνων και των κινητοποιήσεων.

Βάζοντας στο στόχο τον πραγματικό αντίπαλο

Σε συνθήκες προώθησης αντιλαϊκών μέτρων, προετοιμασίας της αστικής τάξης για νέα επιδείνωση της καπιταλιστικής οικονομίας αλλά και για μεγαλύτερη όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, αυτό που χρειάζεται για να δοθεί πραγματική απάντηση στην καταστολή από το αστικό κράτος είναι η κοινή δράση των εργαζομένων, του λαού και της νεολαίας που στοχεύει τον πραγματικό αντίπαλο, τη στρατηγική του κεφαλαίου και την εξουσία του, που τη στηρίζει και με το «μαστίγιο» και με το «καρότο». Αυτό είναι που πρέπει να μπει στο επίκεντρο κάθε αγωνιστικής προσπάθειας. Μια εναντίωση που δεν θα στοχεύει μόνο τα «φιλελεύθερα» – «δεξιά» κόμματα του συστήματος και δεν θα γίνεται «πλυντήριο» για τη σοσιαλδημοκρατία.
Η ενδυνάμωση και πολιτική αντοχή ενός τέτοιου κινήματος κρίνεται στην ικανότητά του να μην εγκλωβίζεται στα εκάστοτε σχέδια των αστικών κομμάτων, στη σύγκρουση και αντιπαράθεση με τις φωνές συμβιβασμού και ενσωμάτωσης του οπορτουνισμού. Είναι η μάχη που καθημερινά δίνουν οι δυνάμεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, σε κάθε χώρο δουλειάς και μόρφωσης, ώστε να χειραφετούνται μάζες εργαζομένων, λαού και νεολαίας από την αστική πολιτική και ιδεολογία.
Λουκάς ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ
Μέλος της Ιδεολογικής Επιτροπής της ΚΕ του ΚΚΕ

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Ριζοσπάστη Σάββατο 7 Δεκέμβρη 2019 – Κυριακή 8 Δεκέμβρη 2019, με τον τίτλο «Καταστολή και ενσωμάτωση: Οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος»

Ξεβρακώθηκαν!


Ο,τι «δημοκρατία» δείχνει η φωτογραφία συνέβη χτες στα Εξάρχεια. Είχε επαναληφθεί πριν από τέσσερις βδομάδες. Πάλι στα Εξάρχεια. Είχε επαναληφθεί με αφισοκολλητές του ΣΕΚ στις 12 Νοέμβρη στο ΑΤ Κερατσινίου. Συνέβη το ίδιο με τον σπουδαστή του ΙΕΚ στις 21 Νοέμβρη στη στάση του λεωφορείου δίπλα από το υπουργείο Πολιτισμού.

Στρέφουμε («γλυκά»…) τα ερωτήματα κατά παντός πολιτικού υπευθύνου:
  • -Τι είδους τσογλάνια, τραμπούκοι, αληταράδες είναι αυτοί που παριστάνουν τους «προστάτες του πολίτη» επιδεικνύοντας τέτοιου τύπου παρακρατική, τρομοκρατική και μαφιόζικη συμπεριφορά;
  • -Από ποιους λαμβάνουν τις εντολές τους και από ποιους έχουν εξασφαλίσει «κάλυψη»;
  • -Εσείς, ως πολιτικοί προϊστάμενοι των αποβρασΜΑΤων που ξεγυμνώνουν ανθρώπους εν μέση οδώ, τι είδους πολιτική εποπτεία ασκείτε και τι είδους πολιτική ευθύνη έχετε για όλα αυτά;
Να υποθέσουμε ότι βρισκόμαστε ενώπιον μιας ιδιότυπης επαναφοράς και ανομολόγητης εφαρμογής του νόμου 4000 περί «τεντιμποϊσμού»;

Μήπως το «καουμποϊλίκι» πηγαίνει ακόμα παραπέρα; Μήπως το επόμενο μέτρο «νόμου και τάξης» που θα δούμε είναι το δημόσιο κούρεμα με την ψιλή;… Δεν ξέρουμε…

Ξέρουμε, όμως, ότι ο οχετός της αυθαιρεσίας ξεχειλίζει, ο αυταρχισμός «αριστεύει» και ο ένστολος υπόκοσμος κυκλοφοράει, πλέον, τσίτσιδος.
Και ξέρουμε και κάτι ακόμα: Τα φύλλα συκής για να καμώνεται ο Χρυσοχοίδης τον «μεσαίο χώρο» και ο Μητσοτάκης τον «ήπιο φιλελεύθερο», ζέχνουν από την «αντρίλα» των πραιτοριανών τους και από την «βαρβατίλα» των ραβδούχων τους.

Με μια κουβέντα:
Ο βασιλιάς είναι γυμνός.
Αλλως πως – για να τους το πούμε και στη γλώσσα της… «λαϊκής» Δεξιάς τους, μπας και το καταλάβουν κι αυτά τα… «λαϊκά» παιδιά της «αριστείας»:

Ο βασιλιάς είναι ΞΕΒΡΑΚΩΤΟΣ. 

Κυνηγώντας την υπεραγωγιμότητα στο εργαστήριο με τη βοήθεια της θεωρίας





Σε ένα γεμάτο από επιστημονικά όργανα εργαστήριο στο Ιλινόις των ΗΠΑ δύο ερευνητές κάνουν τον τελευταίο έλεγχο σε μια κυλινδρική συσκευή μεγέθους δαμάσκηνου, που ονομάζεται διαμαντόπρεσα, επειδή χρησιμοποιεί δύο μικροσκοπικά διαμάντια (από τα ανθεκτικότερα υλικά που γνωρίζουμε), για να ασκήσει στο δοκίμιο τεράστιες πιέσεις. Το ίδιο το δοκίμιο είναι ένας κόκκος της σπάνιας γαίας λανθάνιο και λίγο αέριο υδρογόνο, που οι θεωρητικοί φυσικοί είχαν προβλέψει ότι μπορούν να ενωθούν και να σχηματίσουν μια καινοτόμα χημική ένωση, κάτω από πιέσεις 2,1 εκατομμυρίων ατμοσφαιρών. Η πίεση αυτή είναι περισσότερο από το μισό της πίεσης στο κέντρο της Γης και κοντά στα όρια αντοχής της διαμαντόπρεσας. Οταν οι επιστήμονες έφτασαν την πίεση στα 1,7 εκατομμύρια ατμόσφαιρες, τα διαμάντια άρχισαν να παραμορφώνονται, οπότε είπαν να δουν τι μπορούν να πετύχουν σε αυτήν την πίεση.
Γύρω από τη διαμαντόπρεσα ήταν τοποθετημένοι μακριοί σωλήνες που τη βομβάρδιζαν με ακτίνες-Χ, μια συστοιχία από φακούς και κάτοπτρα, για να οδηγούν προς το μέρος της μιαν ακτίνα λέιζερ και μια βιντεοκάμερα, για να καταγράφει τον βομβαρδισμό της πρέσας και του δοκιμίου με όλες αυτές τις ακτίνες. Οι επιστήμονες είχαν την ελπίδα ότι το λέιζερ θα λειτουργούσε ως καταλύτης για την αντίδραση λανθανίου και υδρογόνου. Εξω από το χώρο της πρέσας, πίσω από μια μεταλλική πόρτα που τους προστάτευε από τις ακτίνες-Χ, οι ερευνητές παρακολουθούσαν το γράφημα σε μια οθόνη υπολογιστή, που έδειχνε συμπεράσματα ως προς τη σύνθεση του δοκιμίου, όπως αποκαλύπτονταν από τη σκέδαση των ακτίνων-Χ. Το διάγραμμα γρήγορα και χωρίς να χρειαστεί να ανεβάσουν πολύ τη θερμοκρασία του, πήρε την επιθυμητή όψη. Είχαν με επιτυχία παρασκευάσει υδρίδιο του λανθανίου με χημικό τύπο LaH10.
«Μαγικά» υλικά

Η θεωρία και η μοντελοποίηση σε υπολογιστή είχαν δείξει ότι το LaH10 θα μπορούσε να είναι υπεραγωγός, ένα υλικό με την παράξενη ιδιότητα να άγει το ηλεκτρικό ρεύμα χωρίς καμία απώλεια Ενέργειας, όπως αυτή από την οποία πάσχουν τα συνήθη καλώδια, λόγω της αντίστασης που παρουσιάζουν στη ροή ηλεκτρισμού. Αυτή η απόδοση 100% θα μπορούσε να επιτρέψει την αποθήκευση μεγάλης ποσότητας ηλεκτρικού ρεύματος, που θα έκανε - πρακτικά στο διηνεκές - κυκλική διαδρομή μέσα σε μια μπαταρία μικρού μεγέθους, χωρίς να αποφορτίζεται όταν δεν χρησιμοποιείται. Η ακόμη πιο σημαντική πρόβλεψη ήταν ότι το LaH10 θα εμφάνιζε την υπεραγώγιμη συμπεριφορά σε θερμοκρασία περίπου 7 βαθμών Κελσίου, δηλαδή πολύ υψηλότερη από οποιονδήποτε άλλο υπεραγωγό και πολύ κοντά στη θερμοκρασία περιβάλλοντος, ένα στόχο που κυνηγούν οι επιστήμονες εδώ και έναν αιώνα.
Οι πολύ χαμηλές θερμοκρασίες που απαιτούνται από τους υπεραγωγούς που έχουν εφευρεθεί μέχρι σήμερα, περιορίζουν τις δυνατότητες χρήσης τους σε εφαρμογές όπως οι μαγνητικοί τομογράφοι και οι επιταχυντές σωματιδίων. Αλλά ένας υπεραγωγός σε θερμοκρασία περιβάλλοντος θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί π.χ. για τη μεταφορά Ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές πολύ μακριά από το σημείο παραγωγής της, χωρίς απώλειες, για μπαταρίες που δεν αποφορτίζονται και αμέτρητες άλλες χρήσεις στους υπολογιστές και την Ιατρική.
Πρωτοτυπία

Η ανάλυση με ακτίνες-Χ έδειξε ότι το υδρίδιο του λανθανίου που παρασκεύασαν οι Σομαγιαζούλου και Γκεμπάλε είχε την ακριβή μικροσκοπική δομή που είχαν προβλέψει οι θεωρητικοί. Το γεγονός ότι το LaH10 πρώτα σχεδιάστηκε σε υπολογιστή και οι υπολογισμοί οδήγησαν τους πειραματιστές πού ακριβώς να ψάξουν ήταν μια πραγματική πρωτοτυπία. Επί έναν αιώνα που οι επιστήμονες αναζητούν τον υπεραγωγό θερμοκρασίας περιβάλλοντος, σχεδόν κάθε πρόοδος συντελέστηκε με κάποιον συνδυασμό μαντέματος (στη βάση της δεδομένης εκείνη τη στιγμή επιστημονικής γνώσης) και καλής τύχης. Οι πειραματιστές, με βάση κάποιους εμπειρικούς κανόνες που είχαν διαπιστώσει ότι απέδιδαν, δοκίμαζαν το ένα μετά το άλλο τα συστατικά, με την ελπίδα να πετύχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Μόνο μια φορά στο παρελθόν ένα πρόγραμμα σε υπολογιστή είχε βοηθήσει να προβλεφθεί ένας υπεραγωγός υψηλής θερμοκρασίας, το H3S, όταν ο πραγματικός στόχος ήταν το υδρόθειο (H2S), δηλαδή τo δύσοσμο αέριο που δίνει τη χαρακτηριστική μυρωδιά στα χαλασμένα αυγά. Κι αυτή η ένωση συντέθηκε σε πολύ υψηλές πιέσεις και ανήκει στα υδρίδια, αλλά και στην περίπτωση αυτή οι παρασκευαστές του προσπαθούσαν να συνθέσουν κάτι άλλο. Οι τεράστιες πιέσεις που χρειάζονται ώστε τα υδρίδια αυτά να παραμένουν σταθερά, κάνουν απίθανη οποιαδήποτε πρακτική χρήση τους, αλλά οι αλγόριθμοι που χρησιμοποιήθηκαν για να εφευρεθούν, μαζί με άλλες πρόσφατες εξελίξεις στον τομέα της πληροφορικής, μπορούν να κάνουν την έρευνα για πιο πρακτικούς υπεραγωγούς πιο συστηματοποιημένη και πιθανά πιο αποδοτική απ' ό,τι ήταν οποτεδήποτε στο παρελθόν.

Αν και η υπεραγωγιμότητα αποδεικνύεται πολύ πιο συνήθης απ' ό,τι αναμενόταν και πολλά χημικά στοιχεία έχει διαπιστωθεί πειραματικά ότι γίνονται υπεραγωγοί σε θερμοκρασίες που δεν ξεπερνούν τους 10 βαθμούς πάνω από το απόλυτο μηδέν (-273,15 βαθμοί Κελσίου), κανείς δεν μπορούσε να την εξηγήσει θεωρητικά, πριν την εμφάνιση της κβαντομηχανικής τη δεκαετία του 1920. Η εξήγηση σχετίζεται με τη διπλή σωματιδιακή - κυματική φύση που εμφανίζουν τα ηλεκτρόνια (υπεύθυνα για τη συνήθη ροή ηλεκτρισμού μέσα σε αγωγούς) και οι Μπαρντίν, Κούπερ και Σρίφερ τη διατύπωσαν ως θεωρία (γνωστή από τα αρχικά τους ως BCS), το 1957 (βλ. σχετικό διάγραμμα). Η θεωρία αυτή οδήγησε σε πολλές επιτυχείς προβλέψεις, όπως οι κρίσιμες θερμοκρασίες πάνω από τις οποίες οι υπεραγωγοί χάνουν τις ...υπερδυνάμεις τους. Ομως δεν βοήθησε πολύ στην ανακάλυψη υπεραγωγών υψηλότερων θερμοκρασιών.
Στα βάθη
Μέχρι το 1986 δεν είχε ανακαλυφθεί κανένα υλικό που να είναι υπεραγώγιμο σε θερμοκρασίες ανώτερες των -250 βαθμών Κελσίου. Τότε ερευνητές της IBM, θεωρώντας ότι ακολουθούν τη θεωρία BCS κατασκεύασαν κάποια σύνθετα κεραμικά υπεραγώγιμα υλικά, που ονομάστηκαν cuprates. Οπως τελικά αποδείχτηκε, τα υλικά αυτά εκδηλώνουν υπεραγωγιμότητα όχι στη βάση της θεωρίας BCS, με σχηματισμό ζευγών (ηλεκτρονίων) Κούπερ, αλλά βάσει άμεσων αλληλεπιδράσεων μεταξύ ηλεκτρονίων. Γι' αυτό οι ημιαγωγοί αυτοί, όπως και άλλοι με παρόμοια χαρακτηριστικά κατατάχθηκαν στους μη συμβατικούς ημιαγωγούς, για τους οποίους δεν υπάρχει πλήρης επιστημονική συμφωνία ως προς τα αίτια της υπεραγωγιμότητας. Για άλλη μια φορά, οι επιστήμονες είχαν κατασκευάσει κατά τύχη υπεραγωγούς. Το ίδιο έγινε και από άλλους συναδέλφους τους το 2006, όταν προσπαθώντας να κατασκευάσουν βελτιωμένες επίπεδες οθόνες, συνέθεσαν μη συμβατικούς υπεραγωγούς βασισμένους σε ενώσεις του σιδήρου.
Πρόσφατα θεωρητικά μοντέλα έδειξαν ότι δύο επάλληλα στρώματα γραφενίου (μονοατομικό στρώμα άνθρακα γραφιτικής δομής) περιεστραμμένα με γωνία περιστροφής ακριβώς 1,1 μοίρας θα εμφανίζουν αιχμή στις αλληλεπιδράσεις μεταξύ ηλεκτρονίων, χωρίς όμως να προβλέψουν υπεραγωγιμότητα. Αξιοποιώντας αυτές τις εκτιμήσεις, πειραματιστές έδειξαν ότι εμφανίζουν υπεραγωγιμότητα και μάλιστα σε θερμοκρασία υψηλότερη των -271,45 βαθμών Κελσίου, που προέβλεπαν τα μοντέλα.
Με περισσότερα από 12.000 υπεραγώγιμα υλικά να είναι ήδη γνωστά, υπάρχουν ακόμη πολλαπλάσια, που ίσως εμφανίζουν την επιθυμητή ιδιότητα σε υψηλότερες θερμοκρασίες και φυσιολογικές πιέσεις. Αντί να δοκιμάζουν κάθε χρόνο καμιά δεκαριά ουσίες στο εργαστήριο, ελπίζοντας ότι η τύχη θα τους ευνοήσει, οι πειραματιστές φαίνεται τώρα ότι αρχίζουν να έχουν βοήθεια από συστήματα μηχανικής μάθησης, που με βάση τα χαρακτηριστικά των γνωστών υπεραγώγιμων υλικών μπορούν να εντοπίσουν τις ουσίες με τη μεγαλύτερη πιθανότητα υπεραγωγιμότητας υψηλών θερμοκρασιών. Ομως ακριβώς επειδή στηρίζονται στα ήδη γνωστά υπεραγώγιμα υλικά τα συστήματα αυτά δεν μπορούν να ανακαλύψουν εντελώς νέες κατηγορίες υπεραγωγών. Αν υπάρχουν τέτοια τότε είναι ακόμη θαμμένα κάπου βαθιά μέσα στον περιοδικό πίνακα των στοιχείων. Τουλάχιστον τώρα οι πειραματιστές ξέρουν ότι αν οι θεωρητικοί κάνουν κάποια πρόβλεψη υπεραγώγιμου υλικού, υπάρχει πια 50% πιθανότητα να βγει αληθινή.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Scientific American»

Το πλήθος αγώνων, οι συνέπειες... και το αεροπλάνο



Πολλά χρόνια πίσω, ο Ριβάλντο είχε σχολιάσει με χαρακτηριστικό τρόπο τις συνέπειες των πολλών αγωνιστικών υποχρεώσεων
Sportidea
Πολλά χρόνια πίσω, ο Ριβάλντο είχε σχολιάσει με χαρακτηριστικό τρόπο τις συνέπειες των πολλών αγωνιστικών υποχρεώσεων
Μία ακόμα... συνηθισμένη αγγλική πρωτοτυπία ή σημείο των καιρών; Ισως ένα δείγμα για το τι ενδέχεται να ακολουθήσει; Ο λόγος για την περίπτωση της Λίβερπουλ και τη σοβαρή πιθανότητα (αν όχι βεβαιότητα) το διήμερο 17 - 18 Δεκέμβρη να δώσει το «παρών» σε δύο διαφορετικές διοργανώσεις, σε διαφορετικά σημεία του πλανήτη, με δύο διαφορετικές ομάδες!
Συγκεκριμένα, η αγγλική ομάδα εκείνες τις μέρες έχει στο πρόγραμμά της από τη μια τον προημιτελικό του League Cup με την Αστον Βίλα στις εγχώριες διοργανώσεις και από την άλλη, ως πρωταθλήτρια Ευρώπης, το Μουντιάλ Συλλόγων της FIFA. Λύση με αναβολή της πρώτης υποχρέωσης δεν βρέθηκε στις συζητήσεις με την αγγλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, καθώς παρά τη σχετική αναζήτηση δεν προέκυψαν βολικές ημερομηνίες, και πλέον το ενδεχόμενο να γίνει πράξη η... απειλή του προπονητή της Λίβερπουλ, Γιούργκεν Κλοπ, ότι ο σύλλογος θα παρουσιαστεί με δύο διαφορετικές ομάδες σε αυτές τις διοργανώσεις, φαντάζει πιο κοντινό από ποτέ.
«Σκέφτονται τα πορτοφόλια τους»
Η κατάσταση αυτή έχει προκαλέσει αίσθηση και έχει ξεσηκώσει διαμαρτυρίες, κυρίως από πλευράς «κόκκινων», με τον Κλοπ να βάλλει κατά των ποδοσφαιρικών αρχών. Ο Γερμανός τεχνικός με αφορμή τη συγκεκριμένη περίπτωση έθιξε το γενικότερο πρόβλημα στο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο ποδόσφαιρο με το βαρύ αγωνιστικό πρόγραμμα, με αγώνες σχεδόν κάθε βδομάδα, και τις συνέπειές του στους παίκτες, που έχουν ελάχιστο χρόνο ξεκούρασης. «Αυτή τη στιγμή υπάρχει ανισορροπία μεταξύ του αριθμού παικτών στο ρόστερ μιας ομάδας και του αριθμού των διαλειμμάτων που χρειάζονται οι παίκτες. Δεν είναι αρκετές δύο διακοπές μέσα σε μία αγωνιστική σεζόν. Θα πρέπει η FIFA, οι Λίγκες, όλοι, να κάτσουν γύρω από ένα τραπέζι και να σκεφτούν τους παίκτες, όχι τα πορτοφόλια τους», δήλωσε μεταξύ άλλων ο τεχνικός της πρωταθλήτριας Ευρώπης.

Ευθύνες στις UEFA - FIFA έριξε ο Γ. Κλοπ για το βαρύ πρόγραμμα των παικτών και τη συνεπακόλουθη κόπωσή τους
Associated Press
Ευθύνες στις UEFA - FIFA έριξε ο Γ. Κλοπ για το βαρύ πρόγραμμα των παικτών και τη συνεπακόλουθη κόπωσή τους
Και η περίπτωση της Λίβερπουλ δεν είναι η μόνη στον σημερινό αθλητικό κόσμο. Λίγες μέρες πριν από τις δηλώσεις Κλοπ, σε ανάλογο κλίμα είχε μιλήσει ο συνάδελφός του από το χώρο του μπάσκετ, τεχνικός της Μπαρτσελόνα Σβέτισλαβ Πέσιτς, που «ξέσπασε» εναντίον της Ενωσης Παικτών Ευρωλίγκας και του προέδρου της, Μπόστιαν Νάχμπαρ, για το ίδιο θέμα: Το βαρύ πρόγραμμα και τα λιγοστά περιθώρια ξεκούρασης των παικτών. Ο Σέρβος τεχνικός τα έβαλε με τους αρμόδιους, που όπως είπε ορίζουν μόλις τέσσερις βδομάδες προετοιμασία για μια σεζόν που διαρκεί κοντά στους 10 μήνες, περιλαμβάνοντας δεκάδες αγώνες σε εγχώριες και διεθνείς υποχρεώσεις, καθώς και πολλά ταξίδια.
«Ούτε μέρα χωρίς αγώνες»...
Με αφορμή τις δύο παραπάνω περιπτώσεις, στην επιφάνεια έρχεται για μια ακόμα φορά το ζήτημα των πολλών αγώνων σε διεθνές επίπεδο και των επιπτώσεων αυτής της επιβάρυνσης στους παίκτες. Η κατάσταση αυτή είναι το αποτέλεσμα των πρακτικών για περισσότερα κέρδη των επιχειρηματιών και των πολυεθνικών, που μετατρέποντας τον αθλητισμό σε προϊόν βρίσκουν το πρόσφορο έδαφος για τις μπίζνες τους. Στο πλαίσιο της σημερινής πραγματικότητας του εμπορευματοποιημένου αθλητισμού, όχι μόνο έχει γίνει πράξη το προ 15ετίας σύνθημα των FIFA - UEFA «Ούτε μέρα χωρίς ποδόσφαιρο», αλλά η συνταγή έχει υιοθετηθεί σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό και από άλλα αθλήματα, όπως το μπάσκετ ή το βόλεϊ.

Η μαραθώνια αγωνιστική περίοδος στο ευρωπαϊκό μπάσκετ βρέθηκε στο στόχαστρο του τεχνικού της Μπαρτσελόνα Σβ. Πέσιτς
Associated Press
Η μαραθώνια αγωνιστική περίοδος στο ευρωπαϊκό μπάσκετ βρέθηκε στο στόχαστρο του τεχνικού της Μπαρτσελόνα Σβ. Πέσιτς
Ειδικά στην Ευρώπη η κατάσταση έχει ξεπεράσει τα όρια. Παραδείγματα αποτελούν οι μαραθώνιες πλέον ποδοσφαιρικές διοργανώσεις σε εγχώριο (εθνικά πρωταθλήματα) και διεθνές επίπεδο (Champions League, Europa League), διάρκειας τουλάχιστον 11 μηνών, ή οι αντίστοιχες του μπάσκετ (με τη «συμβολή» και της Ευρωλίγκας), που τείνουν προς τα ίδια χρονικά διαστήματα. Και βέβαια στα παραπάνω προστίθενται οι υποχρεώσεις με τις Εθνικές ομάδες, αλλά και η δημιουργία συνεχώς νέων αθλητικών προϊόντων (Nations League, αναβάθμιση του Μουντιάλ Συλλόγων, διεθνή τουρνουά, επίσημα ή φιλικά κ.ο.κ.).
...και ο «θάνατος σε ένα αεροπλάνο»
Την ίδια ώρα, πληθαίνουν οι φωνές διαμαρτυρίας από προπονητές και παίκτες για αυτά τα αγωνιστικά ανούσια και εξαντλητικά ταξίδια, που το μόνο που κάνουν είναι να κουράζουν αφάνταστα τους παίκτες... Οι τελευταίοι, βέβαια, δεμένοι κυρίως με τα πλουσιοπάροχα συμβόλαια, είναι υποχρεωμένοι να βαδίσουν σε αυτά με στόχο να παραμένουν όρθιοι στο «χρυσό κλουβί» και πανέτοιμοι για την εκπλήρωση των στόχων, πολλές φορές με κινδύνους για τη σωματική τους ακεραιότητα ή και την ίδια τους τη ζωή.
Προς ανεύρεση λύσης προκειμένου να νικηθεί η ψυχολογική και σωματική κόπωση, πολλές φορές επιστρατεύονται ακραίες λύσεις. Η αύξηση των κρουσμάτων ντόπινγκ στο ποδόσφαιρο και γενικά σε όλα τα αθλήματα, ειδικά τα τελευταία χρόνια, τα όλο και περισσότερα κρούσματα αιφνίδιων θανάτων παικτών, τα αυξανόμενα περιστατικά κατάθλιψης ποδοσφαιριστών - εν ενεργεία και κυρίως παλαίμαχων - οι οποίοι βρίσκονται κάποια στιγμή εκτός του «γυάλινου κόσμου», έχουν σίγουρα αιτίες. Οσο κι αν προσπαθούν να τις κρύψουν οι ιθύνοντες του ποδοσφαίρου, που «πέφτουν απ' τα σύννεφα» με κάθε νέα αποκάλυψη.
Δηλώσεις όπως αυτή του Γάλλου βετεράνου ποδοσφαιριστή Εμανουέλ Πετί - «όλα αυτά που συμβαίνουν μας οδηγούν στα φάρμακα» - τους διαψεύδουν πανηγυρικά. 'Η όπως εκείνη του Βραζιλιάνου Ριβάλντο, με θητεία σε μεγάλους ευρωπαϊκούς συλλόγους αλλά και στην Ελλάδα (σε Ολυμπιακό και ΑΕΚ), ο οποίος σχολιάζοντας το βαρύ πρόγραμμα είχε αναφέρει χαρακτηριστικά: «Το πιθανότερο είναι να πεθάνουμε σε ένα αεροπλάνο»...

6 Δεκ 2019

Οι αγωνίες των ναυτικών, το Jumbo, η ψυχολογία της διαφήμισης...



Πολλή συζήτηση, και όχι άδικα γίνεται το τελευταίο διάστημα, για τη διαφήμιση του Jumpo με τους ναυτικούς και τη ζωή τους.
Στοχευμένη στο συναίσθημα, ανασύρει μνήμες στις οικογένειες των ναυτικών μας, που θυμούνται την αρμύρα της ζωής τους, τις αγωνίες τους, τη χαρά και συγκίνηση ενός τηλεφωνήματος.
Με μαεστρία δοσμένη, παρουσιάζει ένα πλοίο κάποιων δεκαετιών πίσω, με ελληνικότατο όνομα ενδεικτικό της προστασίας και του θρησκευτικού συναισθήματος «Μεγαλόχαρη», με Έλληνες ναυτικούς μέσα, με κοινές χαρές, πόθους και προσμονές, με τον «πρώτο» μηχανικό να δέχεται την οικογενειακή κλήση στον ασύρματο και φυσικά, η αδημονία του παιδιού να μιλήσει με τον πατέρα , να ακούσει τη φωνή του,μα και τα δώρα του .
Θα μπορούσε να ήταν και καπετάνιος, αλλά δεν επελέγη από το διαφημιστή κατά τη γνώμη μου, λόγω της θέσεώς του στην ιεραρχική πυραμίδα. Θα φάνταζε αποστασιοποιημένος από το πλήρωμα κι εδώ χρειάζονταν γήινες καταστάσεις , στο ενδιάμεσο , και αυτά τα κριτήρια τα πληρούν οι μηχανικοί που είναι και αξιωματικοί και «μουτζούρηδες».
Επειδή όμως στο καράβι, όλοι βράζουν στο ίδιο καζάνι, αυτό της ναυτεργατικής ζωής, δεν μπορεί να μη χτυπήσει η καρδιά στην αφήγηση της διαφήμισης, ο νους να μη γυρίσει πίσω, οι ταυτίσεις πάνω σε ίδια ή παρόμοια περιστατικά να εκλείψουν.
Η λύτρωση, στην αγωνία του πατέρα στο ερώτημα του παιδιού του, ερώτημα όλων των παιδιών των ναυτεργατών μας , τι μου πήρες, τι μου έφερες, έρχεται με την πράξη του Μαρκόνι που τον βγάζει από το αδιέξοδο ...
Αποκαθήλωση! Πλαστική σακούλα Jumpo - λογότυπος που και δεν ακούγεται και δεν φαίνεται, αλλά υπονοείται εμφανώς διαφημιστική τακτική γαρ-η οποία σακούλα, αποτελεί το ερέθισμα για τη δημιουργική φαντασία του «πρώτου» για λιμάνια και αγορά παιχνιδιών !
Το δάκρυ της θύμησης στην καμπίνα, η στιγμιαία χαρμολύπη για όσες στιγμές χάνονται ή χάθηκαν οριστικά από τη γυναίκα του και τα παιδιά, στο βωμό της ναυτεργατικής βιωτής!
Μπαίνει όμως ένα ερώτημα :
Όλος αυτό ο κόμπος που μας προκαλείται, πού καταλήγει ;
Στο εμπόριο συναισθημάτων, στην αγοραία αντίληψη του καπιταλισμού, πούλα τα όλα, πούλα και τη μάνα σου για να κερδίσεις !
Ξέχνα τον κ. Jumpo και τον κόσμο του, ξέχνα τα κέρδη του, τα γκέτο - καταστηματά του με τους ανθρώπους λάστιχο, τις απολύσεις σε όποιον σηκώνει κεφάλι.
Κατανάλωσε ταυτιζόμενος με εκφάνσεις της δίκης σου πραγματικότητας, όχι της δίκης τους !
Ξέχνα και τους εφοπλιστές που χτίσανε τα καράβια τους με το αίμα , τον πόνο, τον ιδρώτα και τις αγωνίες των ναυτεργατών και των οικογενειών τους, που πετάξανε τα κατώτερα πληρώματα σαν στυμμένες λεμονόκουπες από τα πλοία για να τα αντικαταστήσουν με φτηνό δυναμικό, που δεν υπογράφουν συμβάσεις, που τα θένε γαλέρες υποταγής και αυλοκολάκων , που φορολογούνται ...εθελοντικά !
Μέρες τώρα με τυραννούν αυτές οι σκέψεις , μέρες χαράς και να είναι πάντα για όλους, αλλά η ζωή, η βαθιά ταξική της διάσταση δυστυχώς τα φέρνει κάποιες φορές κουβάρι.
Αυτό τον «άνεμο κουβάρι» τον έχουν γευτεί δεκάδες ναυτεργατικές οικογένειες του νησιού μας, στο Βροντάδο , στη Συκιάδα, στη Λαγκάδα, στα Καρδάμυλα, όπου υπάρχουν ναυτότοποι.
Ανήκω σε μια τέτοια οικογένεια ναυτεργάτη, που δε θυμάμαι τη φωνή του ούτε τα παιχνίδια του, γιατί ήμουν έναμισάρης όταν χάθηκε στο ναυάγιο του Αίγλη το 1963.
Τον έχω όμως στη μνήμη μου από τις διηγήσεις της μάνας μου, τον φανταζόμουν σε ένα μακρινό ταξίδι και φρόντισα να μην ξεχνώ τον υγρό του τάφο του ίδιου και των 20 συντρόφων του.
Να μην ξεχνώ τα σαπιοκάραβα που χτίσανε τις αυτοκρατορίες, να μην ξεχνώ τη θέση μου.
Γι αυτό και ο κύριος Jumpo στην τελική δεν έχει να μου δώσει τίποτε με τη διαφήμισή του, πλην της εξυπνάδας του διαφημιστή να πλασάρει με τέχνη το προϊόν, μόνο που είναι η ζωή μας αυτό το προϊόν, η ζωή μας και οι πόνοι μας που θα τους πάρουμε μαζί μας.

Μ.Α.S.S.











“Που είναι μωρή καριόλα οι σύντροφοί σου τώρα;”: Καταγγελίες για άγρια καταστολή και σεξιστικές επιθέσεις από τα ΜΑΤ και στην Πάτρα

Καταγγελίες για άγρια καταστολή, αστυνομική βία και προσαγωγές “στο σωρό” δεν υπήρξαν μόνο στην Αθήνα και τα Εξάρχεια για το βράδυ της 6η...

TOP READ