Translate

22 Σεπ 2014

ΣΥΡΙΖΑ και Π.Ι.Ν.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΛΑ.ΣΥ


α) Στην συνεδρίαση του Π.Σ στη Λευκάδα την Κυριακή 14-9-14 έγινε η διαδικασία
εκλογής των μελών της Ο.Ε. Ο Περιφερειάρχης και ο Πρόεδρος του Π.Σ. εισηγήθηκαν
να γίνει η εκλογή με βάση την εγκύκλιο του Υπ. Εσωτερικών που είναι αντιδημοκρατική
γιατί επιβάλει τους δύο υποψήφιους της μειοψηφίας για την Ο.Ε να τους υποδείξει η
μειοψηφία με μυστική ψηφοφορία και αποκλείει στους Περιφερειακούς Συμβούλους της
μειοψηφίας να θέσουν υποψηφιότητα, ενώ αντίθετα αναγνωρίζει αυτό το δικαίωμα στους
συμβούλους της πλειοψηφίας.
Ο Περιφερειάρχης επικαλέστηκε λόγους «πολιτικού ρεαλισμού» για την εφαρμογή
της απαράδεκτης εγκυκλίου και εναπόθεσε την αλλαγή στον τρόπο ψηφοφορίας στην
αλλαγή του Καλλικράτη όταν αλλάξει η κυβέρνηση...!
Αντιταχθήκαμε σε αυτή την απαράδεκτη μεθόδευση όπως και άλλες παρατάξεις της
μειοψηφίας. Υπογραμμίσαμε ότι στο όνομα του πολιτικού ρεαλισμού εφαρμόζεται από
την πλειοψηφούσα παράταξη του Σύριζα η κυβερνητική πολιτική και οι αντιδημοκρατικές
της μεθοδεύσεις. Ούτε μια στοιχειώδη πράξη αντίστασης δεν θέλουν να κάνουν.
Προτείναμε η ψηφοφορία για την εκλογή να γίνει από την ολομέλεια του Π.Σ. και όποιος
ήθελε να θέσει υποψηφιότητα. Το απέρριψε η πλειοψηφία.
Έτσι αλληλοψηφίστηκαν οι παρατάξεις της Ν.Δ και του ΠΑΣΟΚ (τους ψήφισε και η
ΔΗΜΑΡ) και εκλέχτηκαν στην Ο.Ε. Εμείς θέσαμε υποψηφιότητα με τον Γ. Κορφιάτη, που
συγκέντρωσε 7 ψήφους στην ψηφοφορία της μειοψηφίας.
β) Υπάρχει σοβαρό πρόβλημα με τις μεταφορές των μαθητών στην Κέρκυρα, Κεφαλονιά
και Ιθάκη. Αντί η πλειοψηφία του Π.Σ. να απαιτήσει τα απαιτούμενα ποσά από την
κυβέρνηση δηλώνει ότι «αυτά είναι τα χρήματα» και απευθύνεται στην κοινωνική
ευαισθησία των μεταφορέων. Στην πράξη δηλαδή συμβιβάζεται με την κυβερνητική
πολιτική περικοπών και δεν διεκδικεί.
Εμείς θεωρούμε ότι άμεσα πρέπει να λυθεί το πρόβλημα της μεταφοράς όλων των
μαθητών με σύγχρονα και ασφαλή μέσα και για αυτό να απαιτηθούν τα απαραίτητα
κονδύλια από την κυβέρνηση. Επιπλέον για την Κεφαλονιά πρέπει να γίνουν οι
απαιτούμενες παρεμβάσεις στο οδικό δίκτυο για να εξασφαλιστεί η ασφάλεια στη
μεταφορά των μαθητών και όλων των κατοίκων.
Κέρκυρα, 15-9-2014
Οι Περιφερειακοί
Σύμβουλοι της ΛΑ.ΣΥ

ΚΕΡΚΥΡΑ-ΣΤΑ ΣΚΛΑΒΟΠΑΖΑΡΑ ΤΟΥ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ 2

Ξενοδοχοϋπάλληλοι: Οι συνθήκες εργασίας μας χειροτερεύουν    


Ο Σύνδεσμος Ξενοδ/λων με αφορμή το πρόσφατο περιστατικό μαγείρισσας που οδηγήθηκε στο νοσοκομείο, λόγω της πίεσης στην εργασία, κάνει λόγο για επιδείνωση των συνθηκών εργασίας.


Το δελτίο τύπου που εξέδωσαν έχει ως εξής:
Οι συνθήκες εργασίας των ξενοδοχοϋπαλλήλων υποβαθμίζονται καθημερινά στις ξενοδοχειακές επιχειρήσεις της Κέρκυρας. Το μεγαλύτερο πρόβλημα σήμερα στα ξενοδοχεία είναι η εργοδοτική τρομοκρατία, η ψυχολογική πίεση που ασκείται στους εργαζόμενους από τα στελέχη της εργοδοσίας, καθώς και η έλλειψη στοιχειωδών μέτρων ασφαλείας και αποτροπής εργατικού κινδύνου. Οι ξενοδοχοϋπάλληλοι βιώνουν την πιο σκληρή χούντα που έχει επιβληθεί ποτέ. Την «ΧΟΥΝΤΑ ΤΩΝ ΜΟΝΟΠΩΛΙΩΝ» .ΣΚΥΨΕ – ΔΟΥΛΕΨΕ- ΣΚΑΣΕ αυτό είναι το τρίπτυχο πάνω στο οποίο χτίζονται οι σύγχρονες συνθήκες εργασίας στα παλάτια της τουριστικής οικονομίας. Η επιδείνωση των συνθηκών εργασίας οφείλονται:
Α) Στις εφαρμοζόμενες πολιτικές που θεοποιούν την κερδοφορία των μονοπωλίων μέσα απ την λειτουργία των κανόνων της αγοράς και της ανταγωνιστικότητας.
Β) Στο άνοιγμα της όρεξης των εργοδοτών για μεγαλύτερη εκμετάλλευση μετά από την εξαφάνιση κάθε προστατευτικής για τα εργατικά δικαιώματα θεσμικής διάταξης.
Γ) Στο σχέδιο της εργοδοσίας να εξοντώσει απολύοντας ή εξαναγκάζοντας ακόμη και σε παραίτηση όσους εργαζόμενους διατηρούν περισσότερα εργατικά δικαιώματα απ τους νεοπροσλαμβανόμενους.
Δ) Στην υποχώρηση του εργατικού κινήματος κάτω από την τρομοκρατία των μέτρων , την απειλή της ανεργίας και την καλλιέργεια της αυταπάτης περί ανατροπής μέσω κυβερνητικής αλλαγής.
Ε) Στον αποπροσανατολισμό της εργατικής τάξης από κυβερνητικούς και εργοδοτικούς συνδικαλιστές που ταυτίζουν ψευδεπίγραφα την κερδοφορία των επιχειρήσεων με την ενίσχυση της θέσης των εργαζομένων , που προωθούν τον κοινωνικό εταιρισμό βάζοντας στο ίδιο τραπέζι εργοδότες και εργαζόμενους , που διαχωρίζουν τους εργοδότες σε «καλούς» και «κακούς», «υγιείς» και μη, υπονομεύοντας έτσι την ταξική συσπείρωση και οργάνωση των εργαζομένων. Η εργοδοτική λαίλαπα δεν αφήνει κανέναν εργαζόμενο και κανένα δικαίωμα άθικτο. Δεν ξεχωρίζει εκλεκτούς και μη εργαζόμενους, αλλοδαπούς ή Έλληνες , προϊστάμενους ή απλούς εργάτες , απεργούς ή απεργοσπάστες, συνδικαλιστές συναινετικούς ή συνδικαλιστές ανυποχώρητους. Όταν τα μονοπώλια ανοίγουν την «κρεατομηχανή» του αλέσματος των εργατικών δικαιωμάτων αλέθουν τους πάντες και τα πάντα. Πρόσφατο παράδειγμα μέσα στον μακρύ κατάλογο των εργαζομένων που έχουν οδηγηθεί στο Νοσοκομείο , σε ιατρεία ή κλινικές κάτω από την εργοδοτική πίεση η Γραμματέας του Σωματείου Μαγείρων, εργαζόμενη στο ξενοδοχείο ΠΑΡΚ. Προφανώς και το παράδειγμα αυτό δεν θα είναι το τελευταίο όσο υπάρχουν οι αιτίες που γεννούν τέτοια γεγονότα. Τις αιτίες αυτές πρέπει το συνδικαλιστικό κίνημα :
-Να τις πολεμήσει στις ρίζες τους αναδεικνύοντας τον ρόλο του εργαζόμενου ως παραγωγό του πλούτου, που δικαιούται να καρπώνεται τον πλούτο που παράγει.
-Να δώσει ταξική κατεύθυνση ενωτικής μαζικής συμμετοχής στην οργάνωση και τους αγώνες των εργαζομένων.
-Να διαπαιδαγωγεί την εργατική τάξη προωθώντας το ανέβασμα της ταξικής συνείδησης.
Ενωμένο σε ταξική κατεύθυνση το συνδικαλιστικό κίνημα μπορεί να αποκρούσει τις πολύμορφες επιθέσεις της εργοδοσίας.


Το Aristera sti Mitilini στο 40ο Φεστιβάλ ΚΝΕ - Οδηγητή στην Αθήνα. Δείτε φωτογραφίες και Βίντεο

 Το Aristera sti Mitilini στο 40ο Φεστιβάλ ΚΝΕ - Οδηγητή στην Αθήνα. Δείτε φωτογραφίες και Βίντεο

Κόσμος πολύς, πιο πολύς από κάθε άλλη φορά !!!

Ένα μεγάλο μπράβο στα παιδιά της ΚΝΕ που έστησαν αυτό το όμορφο σκηνικό

Δείτε ορισμένες από τις φωτογραφίες του... ανταποκριτού μας στην Αθήνα, τον οποίο και ευχαριστούμε.



Δείτε βίντεο της ΚΝΕ που αποτυπώνει από ψηλά τη μεγαλειώδη πολιτική συγκέντρωση στο Φεστιβάλ 


ΙΡΑΚ - ΣΥΡΙΑ Ετοιμασίες για την επόμενη φάση των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων

ΙΡΑΚ - ΣΥΡΙΑ
Ετοιμασίες για την επόμενη φάση των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων
Η «αντιμετώπιση» των «τζιχαντιστών» το νέο πρόσχημα που χρησιμοποιείται



Μία από τις φωτογραφίες που κάνει, τον τελευταίο καιρό το γύρο του διαδικτύου, φέρεται να καταγράφει παλιότερη συνάντηση ανάμεσα στους τότε «καλούς» «τζιχαντιστές» ενάντια στη συριακή κυβέρνηση, μεταξύ των οποίων ο Αμπού Μπακρ αλ Μπαγκάντι, σήμερα ηγέτης του «Ισλαμικού Κράτους», με τον Αμερικανό Ρεπουμπλικάνο γερουσιαστή Τζον Μακέιν
Ετοιμη να βάλει μπρος την επόμενη φάση της ιμπεριαλιστικής στρατιωτικής επιχείρησης σε βάρος των λαών της Συρίας, του Ιράκ και άλλων χωρών της περιοχής, με στόχο το γεωπολιτικό ανακάτεμα της τράπουλας στη Μέση Ανατολή προς όφελος των μονοπωλίων, εμφανίζεται η κυβέρνηση του Προέδρου των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, με κάποιους από τους συμμάχους της.
Ενα από τα εργαλεία που θα χρησιμοποιήσει η κυβέρνηση Ομπάμα στο σχέδιό της για «συντριβή» των μισθοφόρων του «Ισλαμικού Κράτους» («ΙΚ») σε Συρία και Ιράκ είναι η εκπαίδευση και ο εξοπλισμός της λεγόμενης «μετριοπαθούς συριακής αντιπολίτευσης» δηλαδή μια άλλη «φράξια» των «τζιχαντιστών» που εδώ και χρόνια δημιουργήθηκαν, χρηματοδοτήθηκαν, εκπαιδεύτηκαν και εξοπλίστηκαν στα θερμοκήπια των αμερικανικών, ευρωπαϊκών και αραβικών μυστικών υπηρεσιών ως όργανο ανατροπής μεταξύ άλλων και της μη αρεστής κυβέρνησης του Σύρου Προέδρου Μπασάρ Ασαντ.
Η εκπαίδευση και ο εξοπλισμός των «αντικαθεστωτικών» δυνάμεων στη Συρία από τις ΗΠΑ, μεθοδεύεται μετά την έγκριση σχετικού νομοσχεδίου από τα δύο Σώματα του αμερικανικού κογκρέσου την περασμένη Πέμπτη και Παρασκευή. Ωστόσο, λίγα έχουν γίνει έως σήμερα γνωστά σχετικά με το ποιος, πώς και πού θα γίνει η νέα εκπαίδευση της «συριακής μετριοπαθούς αντιπολίτευσης» έναντι του «Ισλαμικού Κράτους».
Οι λιγοστές πληροφορίες αναφέρουν πως θα κοστίσει στον αμερικανικό λαό περίπου μισό δισ. δολάρια, θα αφορά έως και 5.000 ενόπλους (άρα θα χρειαστούν μήνες...), και θα γίνει σε μυστικά στρατόπεδα στην έρημο της Σαουδικής Αραβίας από Αμερικανούς εκπαιδευτές του στρατού και της CIA. Σε αυτό το σχήμα των «μετριοπαθών» μαχητών συμμετέχουν, όπως υπογράμμιζε την Παρασκευή σε άρθρο του στο ΒΒC ο ανταποκριτής του δικτύου στη Μ. Ανατολή Τζέρεμι Μπάουεν, θρησκόληπτοι ισλαμιστές και «τζιχαντιστές» από το «Μέτωπο Νούσρα» (την οργάνωση - παρακλάδι της «Αλ Κάιντα», που ήταν έως το τέλος του 2013 σύμμαχος του «ΙΚ» και από τις αρχές του 2014 «αντίπαλος»), οι οποίοι ουσιαστικά δεν βλέπουν το «Ισλαμικό Κράτος» ως αντίπαλο αλλά την κυβέρνηση του Προέδρου Ασαντ.
Προβληματισμοί και επιφυλάξεις...
Μέχρι να ετοιμαστεί το συνονθύλευμα μαχητών της λεγόμενης «συριακής μετριοπαθούς αντιπολίτευσης» που θα κληθεί να παίξει το ρόλο μιας αμφιλεγόμενης «χερσαίας» δύναμης κατά του «ΙΚ» στο συριακό έδαφος, τα πολιτικο-στρατιωτικά επιτελεία της κυβέρνησης Ομπάμα έχουν ήδη καταστρώσει και ετοιμάζονται να υλοποιήσουν τα σχέδια έναρξης πολλαπλώς επικίνδυνων αεροπορικών βομβαρδισμών στην περιοχή, δίχως τη συγκατάθεση της κυβέρνησης του Σύρου Προέδρου Μπασάρ Ασαντ ή τη συνεργασία του Ιράν.
Γι' αυτό το λόγο, οι συγκεκριμένοι σχεδιασμοί προκαλούν επιφυλάξεις, προβληματισμούς και ανησυχίες. Τόσο εντός στελεχών του Πενταγώνου (εκ των οποίων κάποιοι σημειώνουν ότι κανένας αεροπορικός βομβαρδισμός δεν μπορεί να είναι αποτελεσματικός δίχως χερσαίες δυνάμεις). Οσο και μεταξύ παραδοσιακά στενών συμμάχων τους όπως ορισμένες δυτικοευρωπαϊκές χώρες, που ιδιαίτερα μετά την εγκληματική, καταστροφική επέμβαση των Αμερικανών το 2003 στο Ιράκ επιδιώκουν να συμμετέχουν σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, τηρώντας όλα τα προσχήματα και τους τύπους, είτε εξασφαλίζοντας τη συναίνεση της ηγεσίας της υπό επέμβασης χώρας, είτε την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Είναι χαρακτηριστικό ότι στις 15/9, αρθρογράφος των «Τάιμς της Νέας Υόρκης» καλούσε τον Ομπάμα, σε κεντρικό άρθρο, με τίτλο «Για να συντρίψεις το ΙΚ, κάνε συμφωνία με τον Ασαντ» να μην προχωρήσει στην «εκπαίδευση» της συριακής «μετριοπαθούς» αντιπολίτευσης, αλλά να συμμαχήσει με τη συριακή κυβέρνηση.
Θυμίζουμε ότι στην περίπτωση της Συρίας δεν έχουμε ούτε τη συγκατάθεση της κυβέρνησης Ασαντ για την πραγματοποίηση αεροπορικών βομβαρδισμών κατά θέσεων του «ΙΚ» από ξένες δυνάμεις (που όπως σημείωσε η Ρωσία συνιστά σαφή παραβίαση του «διεθνούς δικαίου») ούτε καν μια προσχηματική απόφαση από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Παρ' όλα αυτά, ο Αμερικανός υπουργός Αμυνας Τσακ Χέιγκελ δήλωνε την Πέμπτη στο Κογκρέσο ότι οι στόχοι των αμερικανικών βομβαρδισμών στη Συρία έχουν αποφασιστεί και ότι σε καμία περίπτωση τα σχέδια αυτά δεν θα ανατραπούν ή περιοριστούν «από σύνορα που υπάρχουν μόνον κατ' όνομα».
Μηχανές προπαγάνδας στο φουλ
Πάντως, οι «τζιχαντιστές» κυκλοφόρησαν, την ίδια περίοδο, νέο, προπαγανδιστικό τρίλεπτο βίντεο με πρωταγωνιστή το Βρετανό όμηρο δημοσιογράφο Τζον Κάντλι, ο οποίος διόλου τυχαία απήχθη λίγο μετά την άφιξή του στη Συρία το 2012. Ο Κάντλι δεν αποκεφαλίζεται, ούτε απειλείται, αλλά προβάλλεται σαν ο πρόθυμος παρουσιαστής μιας σειράς βίντεο στα οποία θα αποκαλύψει τάχα κάποιες θέσεις για το «ΙΚ». Διαφάνηκε εντούτοις η επιδίωξή του να στρέψει τους μουσουλμάνους της Δύσης κατά των «αδιάλλακτων» κυβερνήσεων σε ΗΠΑ και Βρετανία που εγκαταλείπουν τους ομήρους, αρνούμενες να δώσουν λύτρα σε μία οργάνωση που σύμφωνα με νέες εκτιμήσεις αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών (αυτές «ξέρουν») αποκομίζει καθημερινά 3.000.000 δολάρια από το λαθρεμπόριο πετρελαίου, φυσικού αερίου και το δουλεμπόριο γυναικόπαιδων σε άτυπα σκλαβοπάζαρα της Αραβικής Χερσονήσου και της Βόρειας Αφρικής.
Η Διάσκεψη του Παρισιού
Ενδοϊμπεριαλιστικές «δυσκολίες» διαφάνηκαν την περασμένη Δευτέρα και κατά τη διεθνή συνδιάσκεψη που πραγματοποίησε στο Παρίσι η κυβέρνηση του Γάλλου Προέδρου, Φρανσουά Ολάντ, με κεντρικό ζήτημα τα σχέδια για τη «συντριβή» του «ΙΚ» στο Ιράκ όπου έσπευσε να συμμετάσχει και η ελληνική συγκυβέρνηση διά του αντιπροέδρου της και ΥΠΕΞ, Ευάγ. Βενιζέλου, για λογαριασμό της ελληνικής πλουτοκρατίας που διεκδικεί μερίδιο από τη μοιρασιά.
Η Διάσκεψη επιβεβαίωσε τις οξύτατες αντιθέσεις που υπάρχουν ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές, αν και τέσσερις μέρες μετά την ολοκλήρωσή της ο σοσιαλιστής Γάλλος Πρόεδρος έδωσε, προχτές, εντολή στα γαλλικά αεροπλάνα να βομβαρδίσουν θέσεις του «ΙΚ» στο βορειοανατολικό Ιράκ με αποτέλεσμα «πολλές δεκάδες νεκρούς τζιχαντιστές»... ενδεχομένως και αμάχους όπως ανακοινώθηκε.
Στο τελικό ανακοινωθέν της Διάσκεψης του Παρισιού οι αξιωματούχοι από περίπου 30 χώρες διαβεβαιώνουν πως θα πάρουν «όλα τα απαραίτητα μέτρα» κατά των ενόπλων του «Ισλαμικού Κράτους» και θα παράσχουν στο Ιράκ τη «δέουσα στρατιωτική βοήθεια». Αποφεύγεται, εντούτοις, σαφής αναφορά στο είδος της «στρατιωτικής βοήθειας» και στα «απαραίτητα μέτρα» που θα πάρει αυτή η νέα «συμμαχία των προθύμων» κατά των «τζιχαντιστών».
Ωστόσο, σε σχέση με τη συνδιάσκεψη του Παρισιού αξίζει να επισημανθούν ακόμη δύο γεγονότα: Αφενός η επιλογή της γαλλικής διπλωματίας να δημοσιοποιήσει τη διαφωνία της για την άρνηση των Αμερικανών να προσκληθεί και το Ιράν, που θεωρείται βασικός παράγοντας. Αφετέρου, η απουσία σαφούς αναφοράς στο επίμαχο ζήτημα βομβαρδισμού των «τζιχαντιστών» του «ΙΚ» στη Συρία που πηγάζει από τις επιφυλάξεις κάποιων εκ των χωρών που συμμετέχουν στην υπό συγκρότηση συμμαχία των «προθύμων», λόγω των κινδύνων που εγκυμονεί η απαίτηση των ΗΠΑ να βομβαρδίζουν δίχως να εξασφαλίσουν την άδεια των συριακών αρχών.
Δίαυλος Βαγδάτης - Δαμασκού
Παρά την άρνηση των ΗΠΑ να συμμετάσχουν Συρία και Ιράν στη συνδιάσκεψη του Παρισιού για μια νέα συμμαχία «προθύμων» κατά του «ΙΚ», στα χνάρια εκείνης που είχε κάνει ο τότε Πρόεδρος Τζ. Ου. Μπους για να εισβάλει το 2003 στο Ιράκ, αίσθηση δημιούργησε την περασμένη Τρίτη η πληροφορία συριακών ΜΜΕ, μεταξύ των οποίων και το συριακό πρακτορείο ειδήσεων ΣΑΝΑ ότι ο Φάλεχ αλ Φάγιαντ, σύμβουλος εθνικής ασφάλειας του Ιράκ, ενημέρωσε τον Πρόεδρο της Συρίας, Μπασάρ αλ Ασαντ, για τις προσπάθειες που καταβάλλονται, προκειμένου να αντιμετωπιστεί το «Ισλαμικό Κράτος». Τα συριακά μέσα ενημέρωσης σημείωναν με νόημα πως είναι η πρώτη φορά που πραγματοποιείται τέτοια συνάντηση, τουλάχιστον αφότου οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής άρχισαν τα αεροπορικά πλήγματα εναντίον του «ΙΚ» στο ιρακινό έδαφος.
Η Διάσκεψη της Μαδρίτης
Δεν είναι πάντως τυχαίο ότι ανάλογες δυσκολίες και επιφυλάξεις καταγράφηκαν στα μέσα της βδομάδας και στην υπουργική Διάσκεψη για τη Λιβύη στη Μαδρίτη, που πραγματοποίησε με δική της πρωτοβουλία η κυβέρνηση του Ισπανού πρωθυπουργού Μαριάνο Ραχόι και στην οποία συμμετείχε και ο αντιπρόεδρος της ελληνικής κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικων, Ευ. Βενιζέλος (για λογαριασμό της ελληνικής πλουτοκρατίας που διεκδικεί μερίδιο από την μοιρασιά), και δεκάδες άλλοι αξιωματούχοι από την ΕΕ, την «Ενωση για τη Μεσόγειο», τον Αραβικό Σύνδεσμο, την Αφρικανική Ενωση, τον ΟΗΕ.
Οι συμμετέχοντες στη Διάσκεψη της Μαδρίτης αρκέστηκαν σε ευχολόγια και αόριστες υποσχέσεις και αποσιώπησαν το γεγονός πως η ρίζα του σημερινού χάους στη Λιβύη βρίσκεται στην ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ και των συμμάχων τους το 2011 και την ανατροπή της τότε κυβέρνησης του Προέδρου Μουαμάρ Καντάφι με τη βοήθεια των τότε «καλών» «τζιχαντιστών», με στόχο το ξαναμοίρασμα του πλούτου της χώρας στα δικά τους μονοπώλια.
Στην περίπτωση της Μαδρίτης (όπως προηγούμενα στο Παρίσι), οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί της αποσταθεροποίησης φόρεσαν τη μάσκα του «σωτήρα» υποδυόμενοι τον «εγγυητή» της «σταθερότητας» και της «δημοκρατίας».
Οπως είναι έκδηλο, οι τρέχουσες εξελίξεις στο Ιράκ δεν μπορούν να μη συνδυαστούν με εκείνες στη Συρία ή τη Λιβύη και ευρύτερα, καθώς αποτελούν κομμάτια ενός μεγάλου γεωπολιτικού παζλ που κυοφορεί τη διαμόρφωση ενός νέου, ακόμη πιο αβέβαιου, σκηνικού με τους λαούς να πληρώνουν το τίμημα.

Δέσποινα ΟΡΦΑΝΑΚΗ

21 Σεπ 2014

Ζήτω η ΚΝΕ-Οδηγητή

 Ζήτω η ΚΝΕ-Οδηγητή

Η δεύτερη μέρα του φεστιβάλ είναι για την κε του μπλοκ κάτι σαν ανάπαυλα –όπως είχαμε πει και στις ανταποκρίσεις από τη θεσσαλονίκη- όπου χωνεύεις όσα είδες την προηγούμενη και κρατάς δυνάμεις για την κορύφωση της επόμενης. Οπότε έχουμε την ευκαιρία να δούμε τον χώρο από την αρχή, παράλληλα με το πόρταλ και την ξενάγηση του ευσταθίου –που αν τη δουν προσεκτικά οι φίλοι του μπλοκ, μπορεί να σκοντάψουν σε γνωστές φυσιογνωμίες.

Ποια είναι όμως η αρχή, αφού υπάρχουν τρεις –και παραπάνω- είσοδοι; Εν αρχή ην η λαϊκή σκηνή γιατί από εκεί αρχίζουν τα πλακάτ με τα στιγμιότυπα από την ιστορία του φεστιβάλ, από το πρώτο έως τα πιο πρόσφατα, κι όπως προχωράς νιώθεις σα να ενώνεις τις αριθμημένες κουκίδες, που ίσως να σχηματίζουν κάτι, κάποιο απόκρυφο κομμουνιστικό σύμβολο, με ανάστροφα μηνύματα στο υποσυνείδητο, κτλ, αλλά μόνο από ψηλά θα μπορούσες να δεις τι είναι, αν είχες πχ αυτό το αεροπλανάκι που πετάει πάνω από τα κεφάλια μας, παίρνοντας πλάνα θεωρητικά, αλλά εσύ δεν τα χάφτεις αυτά εύκολα και έχεις μια ακλόνητη απόδειξη πως μας ψεκάζουνε.

Αριστερά στη διεθνούπολη συνυπάρχουν ειρηνικά γάλλοι κι αλγερινοί (στο ίδιο κιόσκι λόγω γλώσσας), παλαιστίνιοι με την κν ισραήλ, το ειρηνικό πέρασμα του τσάβες κι η κριτική στήριξη της κν βενεζουέλας με το ένοπλο κίνημα των κολομβιανών φαρκ, ρώσικα ημερολόγια με το στάλιν και γραμματόσημα με τον τίτο από τους γιούγκους, που έχουν μια απίστευτη συλλογή από κονκάρδες παντός είδους –και με το όνομά τους μου θύμισαν τον τάνιεβιτς, έναν προπονητή μπάσκετ, που έλεγε στους δημοσιογράφους: ..δεν ξέρω τι μου λέτε για σέρβους, κροάτες, βόσνιους, εγώ γιουγκοσλάβος γεννήθηκα κι έτσι θα συστήνομαι μέχρι να πεθάνω.

Όπως συνυπάρχουν ειρηνικά οι κολεκτίβες (των λαών της ισπανίας) με τη ρεφορμιστική κν ισπανίας, που έρχεται ωστόσο ως μέλος της ποδν και είχε μια φοβερή μπλούζα «BASTA YA» (φτάνει πια) με τη μαφάλντα, που έλεγε για τις γυναίκες «διπλά καταπιεσμένες, διπλά εκμεταλλευόμενες» κι έγινε ανάρπαστη από την πρώτη κιόλας μέρα. Κι όταν ρωτάς τους ισπανούς (τους καλούς, με τη σημαία της ρεπούμπλικα) για το εθνικό ζήτημα και την αυτονομία των κοινοτήτων (comunidades), σου λένε πως ονειρεύονται μια ομόσπονδη σοσιαλιστική ισπανία και πως η αυτονομία δεν είναι αυτόνομο αίτημα, γιατί τι να την κάνεις μια ανεξάρτητη καταλονία πχ αν είναι μέλος της εε;
-Ναι αλλά μήπως αυτά τα λέτε έτσι εύκολα, γιατί είστε μαδριλένοι;
-Νο, no, pais vasco, σου απαντάνε και σε αφήουν jilipolla, boquiabierto –με ανοιχτό στόμα τέλος πάντων.

Βλέπεις τα συνθήματα της κν βενεζουέλας για εμβάθυνση (profundizacion) του προτσές και κάνεις άθελα το συνειρμό με τη διεύρυνση και τη διαπλάτυνση (η επιμήκυνση δεν είχε προκύψει ακόμα) της δημοκρατίας, που έλεγαν οι δικοί μας αναθεωρητές. Κι αναρωτιέσαι αν η πιο εξωτική παρουσία είναι οι σφοι από τη σρι λάνκα (που έχουν πλήρη εξοπλισμό με υλικά στα αγγλικά) ή οι ιρλανδοί, που και αυτοί αγγλικά μιλάνε, αλλά έχουν κάτι look left φυλλάδια στον πάγκο τους –εδώ υπάρχει παμε, δεν είναι ιρλανδία.

Βλέπεις τους πάγκους των εργατών της κόκα-κόλα, τους σχολικούς φύλακες, τις απολυμένες καθαρίστριες –ενώ την τρίτη μέρα ήρθαν κι οι απολυμένοι εργαζόμενοι της ερτ. Προσπερνάς τους πάγκους των κάθε λογής πλανόδιων και τα «διαφυγόντα έσοδα» της οργάνωσης, σα μικρογραφία της σκιώδους οικονομίας στη σοβιετική κόκκινη πολιτεία, που τους δέχεσαι σαν αναγκαίο κακό, όπως το χρήμα και το κατάλοιπο των εμπορευματικών σχέσεων στο σοσιαλισμό –σε έναν πάγκο με λουκουμάδες μάλιστα φορούσαν κόκκινα μπλουζάκια με κίτρινα γράμματα, για να φαίνεται πως είναι του φεστιβάλ και να ξεγελιούνται οι δικοί μας. Και φτάνεις περήφανος στους ταξικούς λουκουμάδες της κνε, που φέτος έχουν καινοτομία, μια μπάλα παγωτό για συνοδεία, αν θέλεις. Οι (ιπ)πότες σύντροφοι χάρηκαν, γιατί φέτος, λέει, είχαμε βαρελίσια μπύρα. Ενώ εγώ από τα κρέατα εκτίμησα περισσότερο το λουκάνικο –κι ας μην του βάζουν εδώ μουστάρδα, όπως στη λδ του βορρά.

Συναντάς το αθλητικό στέκι με τις επιδείξεις πολεμικών τεχνών, που έχει πολλούς θεατές, αλλά λίγους τολμηρούς που μπαίνουν στο ταρτάν, γιατί οι άλλοι φοβούνται πως θα φάνε ξύλο. Τη λιμνούλα με τις πάπιες και το αβύθιστο πλεούμενο με το σήμα της κνε, που κινδύνευσε κάποτε σαν τον τιτανικό αλλά είχε γερούς δεσμούς με το λαό κι αυτό την έσωσε. Τη μαθητική σκηνή με το πινκ-πονκ, τα γκράφιτι, τις ζωγραφιές και τον χώρο, όπου την πρώτη μέρα ο βάης κι ο ζάχαρης δίδαξαν σκίτσο, στρατηγικό σχέδιο και τακτική ευελιξία στους μικρούς μαθητές τους. Το περίπτερο για την πάλη ενάντια στα ναρκωτικά, όπου είχε και παράσταση καραγκιόζη με προλεκάλτ στοιχεία πχ για την πάφο της κύπρου που ριμάρει με τον μπάφο και τις μυστήριες καλλιέργειες που επιδοτούν τα ευρωπαϊκά προγράμματα, φέρνοντας την ανάπτυξη. Κι όταν την πέτυχα, πιο πολύ οι μεγάλοι έβλεπαν και γελούσαν, παρά τα μικρά παιδιά, που δεν έπιαναν τα υψηλά νοήματα.

Η δεύτερη μέρα ξεκίνησε με ομιλίες-συζητήσεις για την ανεργία, τα εργοστράσια που κλείνουν, τη 40χρονη διαδρομή και τις προοπτικές του φεστιβάλ (με το μηλιώνη και τη μηλιαρονιολάκη που ξεκίνησε και ξέχασε να σταματήσει) και για τις αθέατες όψεις-διεργασίες στο αστικό πολιτικό σκηνικό (με την μπέλλου), που για να πω τη μαύρη –σαν αντίδραση- αλήθεια μου, νιώθω πως μόνο τον τελευταίο χρόνο το έχω πετύχει σε δέκα τουλάχιστον παραλλαγές άρθρων, που αναπτύσσουν παρόμοιες σκέψεις. (Θυμάμαι παρεμπιπτόντως που διάβαζα πρόσφατα την εισαγωγή της μπέλλου στο βιβλίο ο λένιν τον οκτώβρη, και κολλήσαμε με μια σφισσα σε μια διατύπωση για «τη διαστρέβλωση της αντεπανάστασης» -sic- όπου εννοούσε προφανώς ότι οι αστοί δημοσιολόγοι την παρουσιάζουν ως το τέλος της ιστορίας, απελευθέρωση των λαών αυτών, ένωση της ευρώπης χωρίς το τείχος που την χώριζε, κτλ. Αλλά εμείς με τρολεκάλτ διάθεση σκεφτήκαμε διαδηλωτές να φωνάζουν: κάτω τα χέρια από την αντεπανάσταση, όχι στη διαστρέβλωση του ιστορικού της χαρακτήρα, κτλ.

Τέλος πάντων από τις συζητήσεις κάναμε απλώς ένα πέρασμα και προτιμήσαμε να δούμε στην κεντρική σκηνή το βίντεο για τη 40χρονη διαδρομή του φεστιβάλ, που είναι μια πολύ καλή δουλειά και αξίζει να τη δει κανείς και να ταξιδέψει στους πιο εμβληματικούς σταθμούς αυτής της πορείας. Το 3ο φεστιβάλ στο άλσος περιστερίου, όπου απήγγειλε πρώτη φορά ο ρίτσος το ποίημά του για τα παιδιά της κνε, και διηγούνταν η εύα μελά πως είχαμε βρει ένα σκουπιδότοπο με ψόφια άλογα (!) που το μεταμορφώσαμε και τον αναδείξαμε, αλλά η κυβέρνηση της νδ αντιδρούσε και δεν ήθελε να μας το δώσει. Για το 6ο φεστιβάλ με την τιμητική θέση για τη σωτηρία βασιλακοπούλου, που είχε δολοφονηθεί δύο μήνες πριν, στην πύλη της ετμα. Το 8ο φεστιβάλ, όπου πάγωσαν όλοι μόλις αναγγέλθηκε από τα μεγάφωνα ο θάνατος του μάνου λοΐζου στη μόσχα. Το 10ο φεστιβάλ και το ρεπορτάζα της ερτ για ένα χιλιάνικο συγκρότημα που ήταν στο εξωτερικό όταν έγινε το πραξικόπημα και δεν μπορούσε να επιστρέψει στην πατρίδα του. Το 18ο (το 92’), όπου η δεη έκοψε προκλητικά το ρεύμα για μισή ώρα. Τα φεστιβάλ του 99’ και του 07’, με την προσφορά της οργάνωσης στους σεισμόπληκτους της ρικομέξ και τους πυρόπληκτους της ηλείας αντίστοιχα. Το φεστιβάλ κκε-κνε στα 90χρονα του κόμματος. Παλιά στιγμιότυπα με τον ξυλούρη, το ρίτσο, τον κατράκη, το μητροπάνο. Η παραστατικότητα στις αφηγήσεις του καζάκου κι η γροθιά του στο τραπέζι, που περνούσε από τα μικρόφωνα και έφτανε στα δικά μας αυτιά. Και ο θου μου (θάνος μικρούτσικος) να λέει πως το σύνθημα του φεστιβάλ τα επόμενα χρόνια πρέπει να είναι: ελάτε να βρούμε το καινούριο..

Κι έχει δίκιο από μία άποψη. Εδώ όμως κι η δικιά του γενιά δημιουργών, με την πείρα, το ταλέντο και την καλλιέργειά της, δυσκολεύεται να βρει την καινούρια μορφή που να συναρπάζει τα πλήθη, χωρίς να υστερεί σε ποιότητα. Και ζούμε γενικά σε μια περίεργη εποχή τεράτων, όπου το καινούριο «πάλιωσε» και αργοπεθαίνει, προτού καλά-καλά γεννηθεί, ενώ το παλιό πλασάρεται ως νέο κι ανακτά ραγδαία τις χαμένες θέσεις του. Οπότε κάποιοι πείθουν τον εαυτό τους πως τα σύγχρονα τέρατα είναι στην πραγματικότητα αριστουργήματα. Και κάποιοι άλλοι στρέφονται στην ασφαλή αγκαλιά των δράκων του παραμυθιού και του παρελθόντος: το λαϊκό ρεμπέτικο, τα τραγούδια της μεταπολίτευσης, τη σοβιετική ένωση και την κληρονομιά της..

Κατά τα άλλα, ολοκληρωθήκαμε ως επισκέπτες του φεστιβάλ ακόυγοντας το «προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε» από την κατερίνα παπουτσάκη –που ήταν πάντως πολύ καλή στην απαγγελία της. Και μετά.. «θάνατος είναι ο βασίλης που χτυπιέται επί σκηνής, κοροϊδεύοντας τον κόσμο που τον αγάπησε». Και στο τέλος μας είπε να βρισκόμαστε όλο και πιο συχνά, που ακούστηκε πιο πολύ ως απειλή, σε αυτή την κατάσταση που βρίσκεται. Κι ενώ τραγουδούσε το πουέρτο ρίκο, ερνέστο τονε λέγανε ή νίκο, συμπλήρωσε μόνος του: ερνέστο τσε γκεβάρα τον έλεγαν, νίκο μπελογιάννη τον έλεγαν, νίκο τεμπονέρα, παύλο φύσσα, γρηγορόπουλο, καλτεζά, τον έλεγαν.

Στη μαθητική σκηνή οι κολεκτίβα ικανοποιούσαν το φανατικό τους κοινό –αλλά δύσκολα θα κρατούσαν κάποιον που δεν ανήκε σε αυτό. Ενώ στη λαϊκή σκηνή οι ικαριώτες έλεγαν ζήτω η κνε-οδηγητή (εξ ου κι ο τίτλος του κειμένου), καλούσαν όλο τον κόσμο που δεν έχει έρθει στην ικαρία να επανορθώσει άμεσα το λάθος του, και θα μπορούσαν να τραγουδάν ακόμα, αν δεν τους έκοβε σταλινικά, με τακτ, στη μέση του «πώς το τρί- πώς το τρίβουν το πιπέρι» που έχει τελετουργία ολόκληρη, η σφισσα από το μεγάφωνο: τεσσαρακοστό φεστιβάλ κνε-οδηγητή..


Τόσο απότομα, όπως θα τελειώσει κι αυτό το κείμενο δηλ..

«Κάνε μου Heil Hitler!»…

 «Κάνε μου Heil Hitler!»…


Ναζιστικό δηλητήριο στις ψυχές αθώων μικρών παιδιών. Σε βίντεο που αναρτήθηκε στην ηλεκτρονική σελίδα της Καθημερινής, ο προφυλακισμένος βουλευτής της Χρυσής Αυγής και Νο2 της ναζιστικής συμμορίας Παππάς,  φαίνεται να εκπαιδεύει ένα μικρό ―σχεδόν μωρό! ― αγοράκι να χαιρετάει ναζιστικά.
Δίπλα του, ένα λίγο μεγαλύτερο κοριτσάκι  δείχνει στον μικρό πώς να κρατάει το χεράκι του ψηλά και ίσια. Ο «δεν είμαι φασίστας» Παππάς, φουσκωμένος από ικανοποίηση, επιβραβεύει τις προσπάθειες των αθώων παιδιών με επιφωνήματα θαυμασμού: «Heil, μωρό μου, heil»…


Ο φασισμός είναι εδώ, ριζωμένος για τα καλά, απλώνεται σαν χολέρα, αλώνει συνειδήσεις, δηλητηριάζει ανθρώπινες ψυχές. Οι φασίστες εκπαιδεύονται να μισούν και να σκοτώνουν όποιον τα αφεντικά τους θεωρούν εμπόδιο στις επιδιώξεις και στη διαιώνιση της κυριαρχίας τους. Όσοι εξακολουθούν να τους βλέπουν ως άτομα «χρήζοντα βοηθείας», και ―νομίζουν ότι― τους αντιμετωπίζουν… προσφέροντάς τους «αγάπη» και «συμφιλίωση», ας καταλάβουν ότι η βλακεία (τους) δεν είναι λιγότερο επικίνδυνη από τα μαχαίρια των Ρουπακιάδων.

Κυριακή 21 Σεπτέμβρη 2014.

Σκέψεις ενός παρείσακτου

 Σκέψεις ενός παρείσακτου





1. Εξαντλημένη η κοινωνία δεν επιθυμεί με τίποτα να χαλάσει και την ελάχιστη καλή διάθεση που της έχει απομείνει και να ασχοληθεί έστω για λίγο, ως όφειλε, για τον ένα χρόνο που συμπληρώθηκε από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.



2. Το ξεκαθάρισμα των λογαριασμών ανάμεσα στο καθεστώς και τους χρυσαυγίτες δεν προκάλεσε την αναστάτωση που αναμενόταν. Οταν τα επίλεκτα γουρούνια της οργάνωσης το ένα μετά το άλλο περνούσαν το κατώφλι του Κορυδαλλού, μεγάλωναν ταυτόχρονα την επιρροή τους στους ψηφοφόρους.



3. Η μόνη πρόοδος των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής είναι ότι την κώφωσή τους ακολουθεί η απώλεια όρασης. Είμαι πικρόχολος, αλλά η κατάσταση είναι πια ανυπόφορη. Δεν μπορώ να κατανοήσω στο ελάχιστο αυτό το αγοραίο είδος των ανθρώπων που συνδέονται με τη θέλησή τους με νεοναζισμό και βρίσκονται διαρκώς σε μια διαρκή πρόκληση, διαβρώνοντας το καθετί με το φυλετικό μίσος και τις ταπεινώσεις που επιβάλλουν στους μετανάστες, υπό τη θεάρεστη επίβλεψη του κράτους. Η Χρυσή Αυγή ιστορικά εκπροσωπεί τα τάγματα ασφαλείας, τους κυνηγούς κεφαλών και τους γερμανοτσολιάδες. Δεν πρόκειται απλά για δυσάρεστες αναμνήσεις που μπορούμε ίσως να ξεπεράσουμε με τη βοήθεια των γνωστών τεχνικών. Οσο αποβάλλουμε από το κεφάλι μας τα θύματα, τόσο θα επιστρέφουν δριμύτεροι οι θύτες.


4. Είναι αδύνατον να υπάρξει η ζητούμενη πνευματική ανάταση όσο οι πολίτες αντιμετωπίζουν ακόμη και τώρα τη δολοφονία του Φύσσα σαν μια ιδανική ιστορία για γενικευμένο κουτσομπολιό. Ηδη οι φασίστες προβάλλουν βάναυσα τη μνήμη του θύματος στο διαδίκτυο, αναγκάζοντας τον πατέρα του ν' απαντά δημοσίως στους «αξιότιμους» δημοσιογράφους για όσα ακούγονται και γράφονται για το νεκρό παιδί του. Τα γουρούνια διευρύνουν το χοιροστάσιό τους και, χάρη στους ψηφοφόρους τους, δολοφονούν τον Παύλο ξανά και ξανά στο διηνεκές.


5. Η επανεμφάνιση των γνωστών χρυσαυγιτών στα ρημαγμένα τοπία της τηλεόρασης που αποπνέει περιφρόνηση για καθετί εκτός από τις διαφημίσεις, είναι απόδειξη για την αδιάκοπη παρουσία της οργάνωσης στη ζωή μας. Είναι λάθος να μιλάμε για απλή ανευθυνότητα των δημοσιογράφων. Πρόκειται για καπατσοσύνη που βαφτίζεται αμεροληψία. Κάθε συνάντηση ανάμεσα σε δημοσιογράφους και χρυσαυγίτες εξελίσσεται σε αγώνα ανάμεσα σε παπατζήδες. Στο τέλος και οι δύο πλευρές αποχωρούν κερδισμένες και κολακευμένες. Τα γουρούνια, γιατί ακόμη μια φορά διαφημίστηκαν, και οι δημοσιογράφοι γιατί ακόμη μια φορά ξεσκέπασαν τους αγκυλωτούς σταυρούς.


6. Το κλειδί της ύπαρξης της κυβέρνησης δεν είναι η λογική της, όπως παρανοϊκά καυχιέται, αλλά ότι σέρνεται εκμεταλλευόμενη τη μεταβατική περίοδο που περνά η Ευρώπη. Η μιζέρια, τα κλονισμένα νεύρα, η ψεύτικη ευεξία των υπουργών και η ανικανότητά τους να εκτεθούν στην αλήθεια μετέτρεψαν το Μαξίμου σε καταφύγιο για μετριότητες. Απολιθωμένη από το ξεκίνημα της ύπαρξής της, η κυβέρνηση παρ' όλα αυτά λέει ναι στους Ευρωπαίους, ελπίζοντας ότι θα ολοκληρώσει την παράστασή της.

7. Οι εταιρείες των Ευρωπαίων μπορούν να γιορτάζουν προσώρας τη νίκη τους πάνω μας. Μου θυμίζουν τη φράση του Πύρρου: «Αλλη μια τέτοια νίκη και ξοφλήσαμε!» Οι Ευρωπαίοι, έχοντας αποκτήσει βαθιά γνώση από την περιπέτεια στην οποία μας έριξαν, πιστεύουν ομόθυμα ότι, αν σκληρύνουν κι άλλο τη στάση τους, θα αποποιηθούμε όχι μόνο των δικαιωμάτων μας αλλά και της καταγωγής μας.

Του
Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ

Η οικονομική διείσδυση της ΕΕ στην Αφρική

Η οικονομική διείσδυση της ΕΕ στην Αφρική



Από την 4η Σύνοδο Ευρωπαϊκής Ενωσης Αφρικής που έγινε στις 3/4/2014 στις Βρυξέλλες
Σε άρθρο στην ιστοσελίδα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τον Απρίλη του 2014 αναφέρονται τα εξής: «Η πρωταρχική πολιτική της ΕΕ έναντι των 54 αφρικανικών χωρών διατυπώνεται στην κοινή στρατηγική ΕΕ - Αφρικής (JAES). Η κοινή στρατηγική ΕΕ - Αφρικής εγκρίθηκε από Ευρωπαίους και Αφρικανούς ηγέτες στη δεύτερη Σύνοδο Κορυφής ΕΕ - Αφρικής στη Λισαβόνα τον Δεκέμβριο 2007». Σε ποιους τομείς; Καταρχήν σε Εμπόριο, Ενέργεια (επενδύσεις για παροχή Ενέργειας σε 100 εκατομμύρια Αφρικανούς πολίτες έως το 2020) και υποδομές. Σημαντικό εδώ είναι το Ταμείο Υποδομών ΕΕ - Αφρικής (AITF). Σύμφωνα με το συγκεκριμένο άρθρο, «η επιχορήγηση του AITF από την ΕΕ, ύψους 746,4 εκατ. ευρώ, έφερε 6,5 δισ. ευρώ πρόσθετες δανειακές συνεισφορές σε περισσότερα από 80 έργα. Η πλειοψηφία των νοτιοαφρικανικών εξαγωγών στην ΕΕ σχετίζεται με πολύτιμους λίθους, ευγενή μέταλλα, φρούτα και λαχανικά, ενώ οι αντίστοιχες εισαγωγές από την ΕΕ αφορούν μηχανικά εξαρτήματα και οχήματα. Η ΕΕ αποτελεί τον σημαντικότερο εμπορικό εταίρο της Ν. Αφρικής, απορροφώντας το 32% των εξαγωγών ενώ διακινεί το 41% των εισαγωγών που δέχεται η Ν. Αφρική. Η ΕΕ, επίσης, αντιπροσωπεύει ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια το 80% των Αμεσων Ξένων Επενδύσεων, που έχουν πραγματοποιηθεί στην αφρικανική χώρα».
Επομένως, εδώ υπάρχει ένα ευρύ φάσμα οικονομικών δραστηριοτήτων των ευρωενωσιακών μονοπωλίων, που όπως θα δούμε παρακάτω, μέσω της Νότιας Αφρικής, επεκτείνονται και στις καπιταλιστικές οικονομίες άλλων κρατών της γύρω από τη Νότια Αφρική περιοχής.
Επίσης, το 2010 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοίνωσε μια πρωτοβουλία ύψους 1 δισ. ευρώ στο πλαίσιο των Αναπτυξιακών Στόχων Χιλιετίας, που το μεγαλύτερο μέρος της αφορά χώρες της Αφρικής. Η χρηματοδότηση της ανάπτυξης χωρών της Αφρικής γίνεται βασικά από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάπτυξης (ΕΤΑ).
Στο ίδιο άρθρο αναφέρεται ότι: «Το ποσό για το 10ο ΕΤΑ (2008 - 2013) στην Αφρική ανέρχεται σε 22,7 δισ. ευρώ. Τον Ιούνιο 2013 το Κοινό Συμβούλιο Υπουργών ΑΚΕ - ΕΕ (εταιρική σχέση μεταξύ των μελών της Ομάδας των Κρατών της Αφρικής, της Καραϊβικής και του Ειρηνικού και της Ευρωπαϊκής Ενωσης) ενέκρινε ένα κονδύλι μεγίστου ύψους 31,5 δισ. ευρώ για την αναπτυξιακή συνεργασία τα έτη 2014 - 2020. Το 11ο ΕΤΑ θα διαθέτει προϋπολογισμό ύψους 29,1 δισ. ευρώ, ήτοι 24,3 δισ. για τα εθνικά και περιφερειακά προγράμματα συνεργασίας, 3,6 δισ. ευρώ για την ενδο-ΑΚΕ συνεργασία και 1,1 δισ. ευρώ για το επενδυτικό μέσο ΑΚΕ, το οποίο διαχειρίζεται η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων».
Η ιδιαίτερη περίπτωση της Νότιας Αφρικής
Το ΕΤΑ καλύπτει όλες τις αφρικανικές χώρες εκτός από τη Νότια Αφρική, τα κεφάλαια για τη συνεργασία της ΕΕ με την οποία προέρχονται από το Μέσο Αναπτυξιακής Συνεργασίας της ΕΕ (DCI). Το νέο DCI για τα έτη 2014 - 2020 χορηγεί επίσης 845 εκατ. ευρώ στο Παναφρικανικό Πρόγραμμα (PANAF), που δημιουργήθηκε προς χρηματοδότηση της κοινής στρατηγικής ΕΕ - Αφρικής και δραστηριότητες σε ηπειρωτική και διηπειρωτική κλίμακα.
Η Νότια Αφρική είναι το πιο ισχυρό καπιταλιστικό κράτος στην Αφρική. Και κάνει εξαγωγή εμπορευμάτων αλλά και κεφαλαίου σε άλλα αφρικανικά κράτη. Σύμφωνα με την «Ernst & Young Global Limited», βρετανική εταιρεία στον τομέα των ασφαλιστικών, φορολογικών, χρηματοοικονομικών και συμβουλευτικών υπηρεσιών, που προσφέρει γνώσεις και υπηρεσίες σε ζητήματα όπως οικοδόμηση εμπιστοσύνης στις αγορές κεφαλαίου και στις οικονομίες σε όλο τον κόσμο, η Νότια Αφρική είναι ο τρίτος μεγαλύτερος επενδυτής στην υπόλοιπη Αφρική. Ενώ σύμφωνα με έγγραφο της ελληνικής πρεσβείας στη Νότια Αφρική, «το 2013 διακριτή επίσης τάση ήταν η αύξηση των ενδοπεριφερειακών (intra-regional) επενδύσεων σε 22,8% (τάση η οποία ήταν και παραμένει θετική, καθόσον η ανάπτυξη τροφοδοτείται από την ανάγκη βελτίωσης των περιφερειακών αλυσίδων παραγωγής αξίας και υποστήριξης της περιφερειακής ολοκλήρωσης). Σημειώνεται δε ότι οι ενδοπεριφερειακές επενδύσεις συνιστούν δεύτερο μεγαλύτερο παράγοντα δημιουργίας θέσεων εργασίας στην ήπειρο (ενώ, ειδικότερα, η Νότιος Αφρική είναι ο πλέον ενεργός ενδοπεριφερειακός επενδυτής, ακολουθούμενη από την Κένυα και τη Νιγηρία)».
Βεβαίως, οι συμφωνίες με τη Νότια Αφρική έχουν μεγάλη σημασία για την ΕΕ αν ληφθεί υπόψη ότι αυτό το κράτος ηγείται μιας διαδικασίας καπιταλιστικής ενοποίησης με τα κράτη της Νοτιοαφρικανικής Αναπτυξιακής Κοινότητας (Μποτσουάνα, Λεσότο, Μοζαμβίκη, Ναμίμπια, Νότια Αφρική και Σουαζιλάνδη). Ετσι, μέσα στον Ιούλη του 2014 ολοκληρώθηκαν οι διαπραγματεύσεις της ΕΕ με τη Νότια Αφρική για τη σύναψη οικονομικής συμφωνίας εταιρικής σχέσης, που συμπεριελάμβανε και τα κράτη της Νοτιοαφρικανικής Αναπτυξιακής Κοινότητας. Αρα, μέσω της Νότιας Αφρικής τα ευρωενωσιακά μονοπώλια διεισδύουν και στα άλλα κράτη της Νοτιοαφρικανικής Αναπτυξιακής Κοινότητας.
Στη Δυτική Αφρική
Σχετικά με τις εμπορικές σχέσεις της ΕΕ με την Αφρική, υπάρχουν εξελίξεις και στη Δυτική Αφρική. Στις 30 Μάρτη 2014 οι ηγέτες της Δυτικής Αφρικής υπέγραψαν με την ΕΕ «κατ' αρχήν» συμφωνία ελεύθερου εμπορίου προσφέροντας μια νέα αγορά 300 εκατομμυρίων καταναλωτών. Οι πολύχρονες διαπραγματεύσεις για τη συμφωνία είχαν σχέση με την απαίτηση της ΕΕ, η Οικονομική Κοινότητα των Κρατών της Δυτικής Αφρικής (ECOWAS) να εφαρμόσει ένα κοινό δασμολογικό καθεστώς. Η ΕΕ προσφέρει ένα πακέτο 6,5 δισ. ευρώ για τα επόμενα πέντε χρόνια για να βοηθήσει την ECOWAS να χρηματοδοτήσει το κόστος της ενσωμάτωσής της στην παγκόσμια οικονομία. Στην ECOWAS συμμετέχουν το Πράσινο Ακρωτήριο, η Γκάμπια, η Γκάνα, η Λιβερία, το Μάλι, η Νιγηρία, η Σιέρα Λεόνε, το Μπενίν, η Μπουρκίνα Φάσο, η Ακτή Ελεφαντοστού, η Γουινέα, η Γουινέα-Μπισάου, η Σενεγάλη, ο Νίγηρας και το Τόγκο. Σύμφωνα με τους όρους της συμφωνίας, η ΕΕ θα ανοίξει άμεσα τις αγορές της στη Δυτική Αφρική. Ως αντάλλαγμα, η ECOWAS και η Μαυριτανία, που επίσης θα είναι μέρος της συμφωνίας, θα ανοίξουν σταδιακά τις οικονομίες τους στην Ευρώπη. Η Ακτή Ελεφαντοστού και η Γκάνα, που είναι και οι μεγαλύτερες οικονομίες της περιοχής μετά τη Νιγηρία - και έχουν διμερείς εμπορικές σχέσεις με την ΕΕ - συνέβαλαν τα μέγιστα για την υπογραφή αυτής της συμφωνίας.
Ετσι η ΕΕ ανοίγει το δρόμο διείσδυσης των δικών της μονοπωλίων στην Αφρική, αλλά και τα ισχυρά καπιταλιστικά κράτη της ΕΕ δρουν σ' αυτή την ήπειρο, αξιοποιώντας και το παρελθόν τους στην αποικιοκρατική εκμετάλλευση συγκεκριμένων περιοχών. Η «Ernst & Young Global Limited» εκτιμά ότι «η Βρετανία έγινε ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης στο 2013 με 104 έργα στην Αφρική».
Συνεργασία με Κίνα;
Σύμφωνα με έγγραφο της Κομισιόν προς το Συμβούλιο, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, την Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή και την Επιτροπή των Περιφερειών, της 17ης Οκτωβρίου 2008, με τίτλο «Η ΕΕ, η Αφρική και η Κίνα: Για έναν τριμερή διάλογο και για τη συνεργασία [COM(2008) 654 τελικό», η Κομισιόν «προτείνει μια νέα τριμερή προσέγγιση με σκοπό να ενισχύσει τη συνεργασία και το διάλογο μεταξύ Ευρωπαϊκής Ενωσης (ΕΕ), Αφρικής και Κίνας. Η Επιτροπή αναγνωρίζει το κοινό συμφέρον στο να συμπληρώσει τις υφιστάμενες διμερείς εταιρικές σχέσεις προκειμένου να ευνοήσει τη σταθερή και βιώσιμη ανάπτυξη στην Αφρική. Η ΕΕ, η Αφρική και η Κίνα θα πρέπει να θεμελιώσουν τη συνεργασία αυτή σε κοινούς στόχους οι οποίοι θα διατυπώνονται σταδιακά και θα είναι συνεπείς με τις αναπτυξιακές στρατηγικές σε εθνικό και περιφερειακό επίπεδο.
Αυτή η νέα προσέγγιση μπορεί να επιτρέψει να εγκύψουν από κοινού στα αναπτυξιακά ζητήματα και να αυξήσουν την αποτελεσματικότητα της βοήθειας. Η από κοινού εξέταση εμπειριών και καλών πρακτικών θα πρέπει να συμβάλλει προς αυτόν το στόχο, κυρίως όσον αφορά τα χρηματοδοτικά μέσα, την αναπτυξιακή βοήθεια (ΕΑΒ) και τις άμεσες ξένες επενδύσεις (ΑΞΕ)».
Προκαλεί ερωτήματα αυτή η προσέγγιση της ΕΕ. Συνεργασία με την Κίνα για διείσδυση στην Αφρική; Οι επενδύσεις της Κίνας στην Αφρική μέσα σε δέκα χρόνια έχουν αυξηθεί κατά 4.000%, με βάση τα στοιχεία της UNCTAD. Το εμπόριο Κίνας - Αφρικής αναπτύχθηκε γοργά την περασμένη δεκαετία, αλλά οι οικονομικές σχέσεις της Κίνας με την Αφρική δεν είναι κάτι καινούργιο. Οι σχέσεις τους ξεκινούν από τη δεκαετία του '50, όταν η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας ανταγωνιζόταν την Ταϊβάν για την αναγνώρισή της. Ηταν η περίοδος που η αποικιοκρατία έπνεε τα λοίσθια και τα κράτη της Αφρικής κέρδιζαν την ανεξαρτησία τους. Ετσι η Κίνα έκανε κάθε δυνατή προσπάθεια να απομονώσει την Ταϊβάν αναπτύσσοντας τις σχέσεις της με την Αφρική.
Οι ανταγωνισμοί
Βεβαίως, οι σχέσεις στην παγκόσμια αγορά αναπτύσσονται με το δίπολο ανταγωνισμοί - συμβιβασμοί, αλλά εδώ φαίνεται ότι οι ανταγωνισμοί οξύνονται. Θα το δώσουμε με ένα παράδειγμα, αυτό της Γαλλίας που έχει στείλει στρατό διεξάγοντας ιμπεριαλιστικό πόλεμο και στο Μάλι και στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία (εδώ στηρίζεται ανοιχτά απ' όλη την ΕΕ, ενώ συμμετέχει και η Ελλάδα με το στρατηγείο της Λάρισας). Η Γαλλία εισάγει από το Μάλι το 30% του ουρανίου που χρησιμοποιεί για την παραγωγή Ενέργειας αλλά και για την πολεμική της βιομηχανία. Πώς λοιπόν να μην κατοχυρώσει και στρατιωτικά αυτή τη σχέση; Οσο για την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, σύμφωνα με άρθρο στα «Επίκαιρα» το Δεκέμβρη του 2013, «η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία αποτελεί μια όαση ανεκμετάλλευτων κοιτασμάτων πετρελαίου, ουρανίου, διαμαντιών, χρυσού και ξυλείας. Πριν από την ανατροπή του προέδρου Μποζιζέ η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία ενίσχυε με ταχύτατους ρυθμούς τις σχέσεις της με την Κίνα. Ο ίδιος ο Μποζιζέ προαισθανόμενος του τι θα ακολουθούσε είχε πει: "Πριν δώσω (συμβόλαια από) το πετρέλαιο στους Κινέζους ήρθα σε επαφή με την (γαλλική εταιρεία) TOTAL στο Παρίσι και τους είπα να πάρουν αυτοί το πετρέλαιο. Δεν έγινε τίποτα. Οταν όμως το έδωσα στους Κινέζους άρχισαν όλα τα προβλήματα". Την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, η Γαλλία είδε το ποσοστό της στην αγορά της Αφρικής να μειώνεται από το 10,1% στο 4,7%, τη στιγμή που το αντίστοιχο ποσοστό της Κίνας αυξανόταν από το 2% το 1990 στο 16% το 2011». Το ίδιο έγινε και στη Λιβύη και τον εκεί πόλεμο το 2011. Η επέμβαση έγινε όταν ο Καντάφι έκανε συμβόλαια για τους υδρογονάνθρακες με Κίνα - Ρωσία, κόντρα σε Ιταλία, Γαλλία, ΗΠΑ, γιατί του έφερναν μεγαλύτερα έσοδα. Οι ανταγωνισμοί φτάνουν μέχρι τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

ΤΕΛΙΚΗ ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΣΥΜΜΕΤΡΙΑ ΣΤΟ CERN Η φυσική σωματιδίων στα πρόθυρα κρίσης

ΤΕΛΙΚΗ ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΣΥΜΜΕΤΡΙΑ ΣΤΟ CERN
Η φυσική σωματιδίων στα πρόθυρα κρίσης;



Ο ανιχνευτής του πειράματος CMS του CERN
CERN
Η θεωρητική και η πειραματική φυσική έκανε τον 20ό αιώνα τεράστια άλματα. Πρόκειται για γεγονός αδιαμφισβήτητο και ορατό στην παραγωγή αλλά και στην καθημερινότητα των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο, ξεκινώντας από την ηλεκτρική ενέργεια από πυρηνική σχάση και φωτοβολταϊκά και φτάνοντας στους υπολογιστές και τις άλλες συσκευές της μικροηλεκτρονικής, που μαζί με χιλιάδες άλλες εφαρμογές στηρίζονται στη βαθύτερη κατανόηση της υλικής πραγματικότητας, όπως αποτυπώθηκε στη Θεωρία της Σχετικότητας, την Κβαντομηχανική και τα άλλα θεμέλια της σύγχρονης φυσικής.
Ολες οι επιστημονικές θεωρίες στις θετικές επιστήμες πρέπει καταρχήν να εξηγούν τα φαινόμενα, τα δεδομένα, τις μετρήσεις ή τις παρατηρήσεις, να μπορούν να κάνουν προβλέψεις γι' αυτά. Ορισμένες προχωρούν πέρα από τη φαινομενολογική ερμηνεία, σε ένα φυσικό μοντέλο οντολογικού χαρακτήρα, που προσπαθεί να ερμηνεύσει τα φαινόμενα με βάση την κίνηση στοιχειωδέστερων υλικών δομών, σε ένα επίπεδο της φυσικής πραγματικότητας πιο κάτω από το επίπεδο, τη συμπεριφορά του οποίου περιγράφει και «ερμηνεύει» η θεωρία. Η Γενική Θεωρία της Σχετικότητας έχει ένα τέτοιο οντολογικό μοντέλο, η κβαντομηχανική όχι. Η έλλειψη μοντέλου δείχνει ότι πιθανότατα έχουμε πετύχει μια μάλλον επιφανειακή ερμηνεία του συγκεκριμένου επιπέδου της φυσικής πραγματικότητας, χωρίς αυτό να αμφισβητεί την ακρίβεια ή τη χρησιμότητα της θεωρίας. Ούτε και η ύπαρξη μοντέλου σημαίνει ότι κατ' ανάγκη είναι ορθό, ή ότι η θεωρία δεν θα χρειαστεί συμπλήρωση ή ριζική τροποποίηση στο μέλλον, εφόσον ανακαλυφθούν νέα δεδομένα για το ίδιο επίπεδο, ή χρειαστεί να «δέσει» με νέες ανακαλύψεις και ερμηνείες που αφορούν άλλα επίπεδα. Η επιστημονική πρόοδος δεν είναι μια ευθύγραμμη πορεία άθροισης γνώσεων, προχωρά με κριτήριο την πράξη, οι νέες θεωρίες προσπαθούν να αντανακλούν καλύτερα την αντικειμενική πραγματικότητα, είναι έργα υπό εξέλιξη, όχι δόγματα σμιλεμένα στην πέτρα.
Η περιέργεια ...γέννησε την υπερσυμμετρία
Λόγω της μεγάλης προόδου της επιστήμης, η επιστημονική περιέργεια είναι σε θέση να προχωρά σήμερα από το ερώτημα «πώς είναι» κάτι, στο ερώτημα «γιατί είναι έτσι όπως ανακαλύψαμε ότι είναι»... Η υπερσυμμετρία είναι μια εξαιρετικά όμορφη λύση στα βαθιά προβλήματα που βασανίζουν τους φυσικούς τις τέσσερις τελευταίες δεκαετίες, όταν διατυπώνουν τέτοια ερωτήματα, προσπαθώντας να διερευνήσουν το επίπεδο της φυσικής πραγματικότητας κάτω από εκείνο των υποατομικών σωματιδίων. Μπορεί να δώσει λύσεις σε ερωτήματα όπως: Γιατί κάθε υποατομικό σωματίδιο έχει τη μάζα που έχει; Γιατί οι τέσσερις θεμελιώδεις φυσικές δυνάμεις έχουν την ισχύ που έχουν; Με άλλα λόγια, γιατί το σύμπαν είναι έτσι όπως είναι;
Οι φυσικοί είχαν την ελπίδα ότι τα πειράματα που έγιναν τα προηγούμενα χρόνια στον Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων (LHC), του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Πυρηνικών Ερευνών (CERN) θα είχαν οδηγήσει στην ανακάλυψη των σωματιδίων που προβλέπει η θεωρία της υπερσυμμετρίας. Τα πειράματα αυτά, όμως, είχαν αρνητικό αποτέλεσμα τουλάχιστον για τις πιο μελετημένες εκδοχές της θεωρίας και αρχίζουν τώρα να δημιουργούν, αν όχι μια μεγάλης έκτασης κρίση στη φυσική σωματιδίων, τουλάχιστον ένα κύμα πανικού μεταξύ των επιστημόνων του κλάδου. Στο Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων θα πραγματοποιηθούν τους πρώτους μήνες του 2015 νέα πειράματα, στις υψηλότερες ενέργειες που επιτρέπει κατασκευαστικά η μηχανή, ώστε οι ερευνητικές ομάδες ATLAS και CMS να διερευνήσουν το ενδεχόμενο τα υπερσυμμετρικά σωματίδια να έχουν μεγαλύτερες μάζες απ' ό,τι εκτιμούσαν οι ήδη ελεγμένες παραλλαγές της υπερσυμμετρίας. Αν και τα νέα πειράματα δεν οδηγήσουν στην ανακάλυψη κάποιου υπερσυμμετρικού σωματιδίου, τότε η θεμελιώδης φυσική θα βρεθεί μπροστά σε ένα σταυροδρόμι: είτε θα πρέπει να εγκαταλειφθεί η δουλειά μιας ολόκληρης γενιάς φυσικών ή θα πρέπει να συνεχίσει την έρευνα στην ίδια κατεύθυνση, ελπίζοντας ότι ένας ακόμα μεγαλύτερος επιταχυντής, κάπου, κάποια μέρα, θα δώσει αποδείξεις ότι η θεωρία ήταν εξαρχής σωστή.
Κβαντικές παραξενιές
Το Καθιερωμένο Μοντέλο προσφέρει μια εξαιρετική περιγραφή για το τι συμβαίνει στο υποατομικό επίπεδο. Ενώ, όμως, προβλέπει ότι υπάρχουν για παράδειγμα 3 είδη λεπτονίων (τύπος φερμιονίων): το ηλεκτρόνιο, το μιόνιο και το ταυ, δεν απαντά γιατί 3 και όχι 2, ή 4 ή 15; `Η γιατί το ηλεκτρόνιο έχει τη μάζα που έχει και είναι ελαφρύτερο από το μποζόνιο Χιγκς; Το Καθιερωμένο Μοντέλο δεν έχει απαντήσεις, ούτε και προτρέπει στη διερεύνηση ενός βαθύτερου επιπέδου της φυσικής πραγματικότητας για να βρεθούν οι απαντήσεις. Οι θεωρητικοί της φυσικής σωματιδίων ξόδεψαν πολύ χρόνο πάνω σε αυτά τα αναπάντητα ερωτήματα. Κατασκεύασαν θεωρίες που εξηγούν γιατί το Καθιερωμένο Μοντέλο έχει τη μορφή που έχει, όπως για παράδειγμα η θεωρία των χορδών. Ομως, όλες αυτές οι θεωρίες έχουν ένα πρόβλημα: προϋποθέτουν την ύπαρξη επιπλέον σωματιδίων. Αυτά τα σωματίδια ενδέχεται να έχουν πολύ μεγάλη μάζα και ίσως γι' αυτό δεν έχουν εντοπιστεί ακόμα.
Στην κβαντομηχανική, τα σωματίδια αλληλεπιδρούν μέσω της ανταλλαγής άλλων δυνάμει σωματιδίων, που εμφανίζονται για μια στιγμή και εξαφανίζονται αμέσως μετά. Για παράδειγμα, η απωστική ηλεκτρική δύναμη μεταξύ δύο ηλεκτρονίων, εξηγείται καταρχήν με τη μεταξύ τους ανταλλαγή ενός φωτονίου. Ομως στην κβαντομηχανική οτιδήποτε δεν απαγορεύεται ρητώς, συμβαίνει με βεβαιότητα, έστω και σπάνια. Τα ηλεκτρόνια δεν αλληλεπιδρούν μόνο μεταξύ τους ανταλλάσσοντας φωτόνια, αλλά και με κάθε άλλο σωματίδιο. Εκτός κι αν υπάρχει κάτι σαν την υπερσυμμετρία για να το αποτρέψει, αυτές οι αλληλεπιδράσεις θα μπορούσαν να δημιουργήσουν προβλήματα (που όμως δεν παρατηρούνται στη φύση).
Υπερχώρος και φερμιονικές διαστάσεις
Η υπερσυμμετρία δεν είναι τόσο μια συγκεκριμένη θεωρία, όσο ένα πλαίσιο θεωριών. Στους φυσικούς νόμους για τα σωματίδια και τις δυνάμεις υπάρχουν πολλές συνήθεις συμμετρίες. Αυτοί οι νόμοι δεν εξαρτώνται από τη θέση στο χώρο και στο χρόνο, ή την κίνηση σε σχέση με τα παρατηρούμενα αντικείμενα. Από αυτές τις χωροχρονικές συμμετρίες προκύπτουν μαθηματικά οι νόμοι της διατήρησης της ενέργειας, της ορμής και της στροφορμής, αλλά και ο περίφημος τύπος E=mc2 του Αϊνστάιν. Η κβαντομηχανική σέβεται τις συμμετρίες και μάλιστα οι επιστήμονες τις χρησιμοποίησαν για να προβλέψουν νέα φαινόμενα. Ο Πολ Ντιράκ έδειξε το 1930 ότι συνδυάζοντας την κβαντομηχανική με τη σχετικότητα, οι χωροχρονικές συμμετρίες οδηγούν στο συμπέρασμα πως για κάθε σωματίδιο υπάρχει ένα αντισωματίδιο, δηλαδή ένα σωματίδιο με ίδια χαρακτηριστικά, αλλά αντίθετο φορτίο. Στην εποχή του αυτή η ιδέα φαινόταν τρελή, γιατί κανείς δεν είχε ανακαλύψει κάποιο αντισωμάτιο, αλλά ο Ντιράκ δεν άργησε να βγει αληθινός, με αποτέλεσμα ο αριθμός των υποατομικών σωματιδίων να διπλασιαστεί από τη μια στιγμή στην άλλη.
Η υπερσυμμετρία προβλέπει ότι υπάρχει μια κβαντική «προέκταση» του χωροχρόνου, που ονομάζεται υπερχώρος και ότι τα σωματίδια είναι συμμετρικά σε αυτό τον υπερχώρο, δηλαδή για καθένα από τα γνωστά σωματίδια υπάρχει ένα υπερσυμμετρικό του. Ο υπερχώρος δεν έχει τις συνήθεις τρεις διαστάσεις, αλλά επιπλέον φερμιονικές διαστάσεις. Η κίνηση σε μια φερμιονική διάσταση είναι πολύ περιορισμένη. Τα βήματα σε αυτές είναι κβαντισμένα και όταν γίνει ένα, τότε η συγκεκριμένη φερμιονική διάσταση είναι «γεμάτη». Νέα βήματα μπορούν να γίνουν μόνο σε άλλες φερμιονικές διαστάσεις, ή αλλιώς πρέπει να γίνει βήμα πίσω στην ίδια φερμιονική διάσταση. Ετσι ένα μποζόνιο μπορεί να μετατραπεί σε φερμιόνιο και αντίστροφα. Επιπλέον, κάθε βήμα σε φερμιονική διάσταση, συνοδεύεται αυτόματα από μικρή μετακίνηση στο συνήθη χωροχρόνο.
Η σημασία όλων αυτών είναι ότι σε έναν υπερσυμμετρικό κόσμο, οι συμμετρίες στις φερμιονικές διαστάσεις περιορίζουν τις αλληλεπιδράσεις των σωματιδίων. Αυτό συμβαίνει ακόμα περισσότερο στις λεγόμενες φυσικές υπερσυμμετρίες. Ετσι αποφεύγονται τα προβλήματα από τις αλληλεπιδράσεις που αλλιώς θα συνέβαιναν με βάση το Καθιερωμένο Μοντέλο και τα οποία δεν παρατηρούνται στη φύση.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Scientific American»

ΕΛΛΗ ΑΛΕΞΙΟΥ Το αγωνιστικό της παράδειγμα, πρότυπο για την προοδευτική διανόηση

ΕΛΛΗ ΑΛΕΞΙΟΥ
Το αγωνιστικό της παράδειγμα, πρότυπο για την προοδευτική διανόηση

Η ζωή και το έργο της Ελλης Αλεξίου, της μεγάλης δημιουργού των Γραμμάτων, της φλογερής αγωνίστριας του σοσιαλισμού, που έθεσε το ταλέντο της στην υπηρεσία του λαϊκού κινήματος, αποτελούν φωτεινό υπόδειγμα και σημαντική παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές. Φέτος, συμπληρώθηκαν εκατόν είκοσι χρόνια από τη γέννηση (22/5/1894) και είκοσι έξι χρόνια από το θάνατο (28/9/1988) της μεγάλης κομμουνίστριας, παιδαγωγού και πεζογράφου, η οποία μας κληροδότησε ένα σημαντικό έργο και ένα αγωνιστικό παράδειγμα ζωής, που θα αποτελεί πάντα πρότυπο για την προοδευτική διανόηση.

Παρακινημένη πάντα από μιαν έμφυτη, συναισθηματικά και συγκινησιακά φορτισμένη αίσθηση περί κοινωνικής δικαιοσύνης, η μεγάλη «δασκάλα του λαού», η κυρία των Ελληνικών Γραμμάτων, η Ελλη Αλεξίου, προβάλλει αδιαλείπτως το αίτημα για μια ανθρώπινη ζωή, καταγγέλλοντας και φέρνοντας στο φως περιπτώσεις κοινωνικής αδικίας. Μια μεγάλη ζεστή καρδιά, ένα από τα σταθερά και θεμελιακά στοιχεία του κόσμου μας. Η Ελλη Αλεξίου, έως τα βαθιά γεράματά της, κατάφερε να μείνει πνεύμα διαυγές και νεανικό, αφοσιωμένη στην τέχνη και την ιδεολογία της. Ολη της η ζωή ήταν γεμάτη δουλειά, δράση και προσφορά στα κοινά.
Η «δασκάλα του λαού» - όπως χαρακτηρίστηκε - γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης (1894), σε οικογένεια προοδευτικών διανοουμένων της πόλης. Τα αδέλφια της, Λευτέρης Αλεξίου και Γαλάτεια Αλεξίου - Καζαντζάκη, υπήρξαν επίσης σημαντικοί διανοούμενοι. Το 1911 έρχεται στην Αθήνα για σπουδές και, παράλληλα, αρχίζει το λογοτεχνικό της έργο. Οι λαϊκοί αγώνες και οι διώξεις όσων πρωτοστάτησαν στην εκπαιδευτική αναγέννηση την οδηγούν το 1928 στο ΚΚΕ, στο οποίο παρέμεινε αταλάντευτα μέχρι το τέλος της.
Ανήσυχη και ελεύθερη φύση, αν και νεαρή κοπέλα, τολμά να προσεγγίσει ένα λογοτεχνικό, πλην «ανδρικό» στέκι. Το καφενεδάκι στη «Δεξαμενή», στο Κολωνάκι. Στο φτωχικό καφενεδάκι συχνάζουν τα πιο ανήσυχα ιδεολογικά, πνευματικά και λογοτεχνικά ονόματα της εποχής. Εκεί, η Ελλη Αλεξίου γνωρίζεται και συνδέεται με τους λογοτέχνες Α. Καρκαβίτσα, Κ. Θεοτόκη, Ι. Κονδυλάκη, Ν. Καρβούνη, Σ. Μαυροειδή - Παπαδάκη, Μ. Αυγέρη και ιδιαιτέρως με τον Κώστα Βάρναλη. Εκεί στη μοιραία «Δεξαμενή» άνθισε ο έρωτάς της με τον Κ. Βάρναλη, που έγινε αρραβώνας για να διαλυθεί σύντομα, λόγω της άρνησης του πατέρα της να παντρευτεί τόσο μικρή, και πριν τελειώσει τις σπουδές της. Παρά τη διάλυση του αρραβώνα συνέχισε να πηγαίνει στο λογοτεχνικό στέκι, όπου αργότερα γνωρίστηκε και με τον συγγραφέα Β. Δασκαλάκη, τον οποίο τελικά παντρεύτηκε. Οπως η ίδια έλεγε για τη λογοτεχνική συντροφιά της «Δεξαμενής», «ήταν ένα μικρό δείγμα της συμμαχίας που άρχισε από τότε με τους αδύνατους και αδικημένους».
«Αγαπώ τη ζωή γιατί είμαι στο Κόμμα»...
Οι λαϊκοί αγώνες που δυναμώνουν, οι ιδεολογικές συζητήσεις που «φουντώνουν» στο καφενεδάκι, οι διώξεις όσων πρωτοστάτησαν στην εκπαιδευτική αναγέννηση όλου του λαού, που οραματίστηκε ο Δημήτρης Γληνός, οδηγούν την Ελλη Αλεξίου, όλο και πιο κοντά, όλο και πιο συνειδητά στις κομμουνιστικές ιδέες. Στα 1928 δίνει το βιογραφικό της στον Νίκο Πλουμπίδη και γίνεται μέλος του ΚΚΕ. Καθώς παράλληλα το λογοτεχνικό της έργο προκαλεί αίσθηση και επαινείται από την κριτική, το 1934 γίνεται μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών. Ενιωθε το γράψιμο «σαν αποκάλυψη μιας αδικίας, που όταν τη βλέπουμε, πρέπει να την καταγγέλλουμε». Οσο για τη στράτευσή της, ήταν επίσης ξεκάθαρη: «Αγαπώ τη ζωή γιατί είμαι στο Κόμμα». Καθώς δεν κρύβει τις ιδέες της, συλλαμβάνεται από την Ειδική Ασφάλεια του φασιστικού καθεστώτος της 4ης Αυγούστου και ανακρίνεται. Στην περίοδο της Κατοχής η Ελλη Αλεξίου παίρνει ενεργά μέρος στην Εθνική Αντίσταση μέσα από τις γραμμές του «ΕΑΜ Λογοτεχνών» και αναλαμβάνει τα σχολικά συσσίτια έως το 1945. Στο μεταξύ, στα 1944, ο σύντροφός της, Β. Δασκαλάκης, πεθαίνει.
Το 1945 φεύγει για σπουδές στη Σορβόνη. Παρακολουθεί μαθήματα ιστορίας και φωνητικής, αλλά της έχει ήδη αφαιρεθεί η ελληνική ιθαγένεια και της απαγορεύεται η επιστροφή στην πατρίδα. Το 1949 διορίζεται εκπαιδευτικός σύμβουλος για τα ελληνικά σχολεία των σοσιαλιστικών χωρών. Λόγω της τεράστιας εκπαιδευτικής και λογοτεχνικής προσφοράς της καλείται και συμμετέχει σε τρία Διεθνή Συνέδρια Ειρήνης. Η Ελλάδα όμως και γι' αυτό την τιμωρεί. Το 1952 δικάζεται ερήμην και εκδίδονται παραπεμπτικό βούλευμα και ένταλμα σύλληψής της. Το 1953 συμμετέχει στο Α' Παγκόσμιο Συνέδριο Δημοκρατικών Γυναικών στην Κοπεγχάγη και επισκέπτεται ύστερα από πρόσκληση της κυβέρνησης τη Σοβιετική Ενωση. Η επίσκεψη επαναλαμβάνεται το 1961, στις γιορτές για τον Ουκρανό ποιητή Ταράς Σεφτσένκο.
Μάθημα ζωής
Την ίδια χρονιά συναντιέται με την αδελφή της Γαλάτεια και τον σύζυγό της Μάρκο Αυγέρη. Την επόμενη χρονιά η Γαλάτεια σκοτώνεται σε αυτοκινητικό δυστύχημα και μόνο τότε παραχωρείται στην Ε. Αλεξίου ολιγοήμερη άδεια να επιστρέψει στην Ελλάδα, μόνο για να παραστεί στην κηδεία. Το 1965 επανακτά την ελληνική ιθαγένεια. Επιστρέφει το 1966, αλλά συλλαμβάνεται, κρατείται στις Φυλακές «Αβέρωφ» και δικάζεται για «αντεθνική δράση και προπαγάνδα». Τελικά απαλλάσσεται από την κατηγορία, ύστερα από την αντίδραση της κοινής γνώμης. Με την επιβολή της δικτατορίας απαγορεύονται τα βιβλία της και διατάσσεται να ζει υπό περιορισμό στο διαμέρισμά της. Από τη μεταπολίτευση και μετά συμμετέχει ενεργά, ως διακεκριμένο μέλος του ΚΚΕ, σε όλες τις πολιτικές και πνευματικές εκδηλώσεις του Κόμματος, το οποίο στις εκλογές του 1977 την τίμησε θέτοντάς την πρώτη στη λίστα των υποψήφιων βουλευτών Επικρατείας.
Αφησε πίσω της πλούσιο πεζογραφικό έργο («Γ΄ Χριστιανικόν Παρθεναγωγείον», «Λούμπεν» κ.ά.), πολλά βιβλία για παιδιά, την κριτική μελέτη για τον Νίκο Καζαντζάκη «Για να γίνει μεγάλος» κ.ά. Πρωτοεμφανίστηκε στα Γράμματα με τη συλλογή διηγημάτων «Σκληροί αγώνες για τη μικρή ζωή» (1931). Πλούσιο είναι και το μεταφραστικό της έργο από τα ρωσικά και γαλλικά. Στην Εκπαίδευση εργάστηκε επί 42 χρόνια (25 χρόνια στην Ελλάδα και 17 στο εξωτερικό).
Σήμερα, που η Παιδεία γνωρίζει νέες, αντιδραστικότερες «αναπροσαρμογές», η μνήμη της Ελλης Αλεξίου δε «χωρά» στο «πολιτιστικό» πρόγραμμα της κυβέρνησης. Από μία άποψη είναι λογικό: Στην αντίθετη περίπτωση, το ίδιο το σύστημα θα αυτοαναιρούνταν. Επειδή η ζωή της Ελλης Αλεξίου αποτελεί επίσης «μάθημα», ας κλείσουμε αυτό το μικρό επετειακό αφιέρωμα με τον παρακάτω διάλογο που έκανε κάποτε στην Ασφάλεια η αλησμόνητη Ελλη, όπως αποδίδεται με σχετικό αφιέρωμα στη δικτυακή σελίδα του ΚΚΕ:
-- Να μας κάνετε μια έγγραφη δήλωση, να μας πείτε τη γνώμη σας για την ΕΔΑ και τον κομμουνισμό. Να καταδικάσετε τη δράση τους, να γράψετε ότι θα σεβαστείτε το καθεστώς, ότι δε θα το ενοχλήσετε για να μην σας ξαναενοχλήσουμε κι εμείς.
-- Δεν μπορώ. Σέβομαι την αξιοπρέπειά μου. Δε θα μπορούσα να ζήσω στην κοινωνία εξευτελισμένη.
-- Προτιμάτε τη Λέρο;
-- Μα, τι είναι η Λέρος μπροστά στην αξιοπρέπεια του ανθρώπου; Δε λογαριάζω ούτε την εκτέλεση. Στην ηλικία που είμαι τι έχω να χάσω...

Σ. ΑΔΑΜΙΔΟΥ