Translate

6 Φεβ 2016

Για τον αντιλαϊκό αντιλαϊκισμό

 Για τον αντιλαϊκό αντιλαϊκισμό

Δεν υπάρχει ίσως πιο κοινό και αντιλαϊκό αστικό ιδεολόγημα από τον "αντιλαϊκισμό" των φιλελέδων και την ανάγκη καταπολέμησης του λαϊκισμού, κάθε (μα κάθε) φορά που είναι να ψηφιστεί ένα αντιλαϊκό πακέτρο μέτρων.

Ο λαϊκισμός καταρχάς ως έννοια έχει γίνει λάστιχο (με το ίδιο ακριβώς ξεχείλωμα που έγινε και στον όρο "τρομοκρατία", για να συμπεριλάβει διασταλτικά τα κινήματα αντίστασης και γενικά οτιδήποτε μπαίνει εμπόδιο στη νέα τάξη πραγμάτων). Κι ενώ αρχικά ξεκίνησε, για να ορίσει τα "θα" και τις εύκολες υποσχέσεις του Ανδρέα στα χρόνια της Αλλαγής, κατέληξε να στιγματίζει κάθε λαϊκή κατάκτηση και διεκδίκηση, κάθε φωνή που εκφράζει αντίθεση στην κρατούσα πολιτική (της ευρωπαϊκής μεγάλης ιδέας, των μνημονίων, κτλ). Και δεν εννοώ μόνο τη δική μας εναλλακτική, στρατηγική πρόταση, αλλά σχεδόν κάθε απόπειρα διαφοροποίησης από το κυρίαρχο μνημονιακό πρότυπο, ακόμα και ήπιες, νεοκεϊνσιανής λογικής προτάσεις.

Από μια άποψη οι φιλελέδες έχουν απόλυτο δίκιο σε αυτό το τελευταίο, καθώς είναι φτηνή κοροϊδία η (σκόπιμη ή μη) καλλιέργεια αυταπατών πως μπορεί να υπάρξει ένας διαφορετικός δρόμος και ένα πιο φιλολαϊκό μοντέλο διαχείρισης στα καθορισμένα πλαίσια (ευρωμονόδρομος, καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης, κτλ). Αποκρύπτουν βέβαια πως και ο δικός τους δρόμος είναι εξίσου αδιέξοδος (για το λαό πάντα, γιατί στην -αστική- δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα για τα μονοπώλια). Εξάλλου είναι και αυτός δοκιμασμένος και χρειάζεται διαρκώς τον μπαμπούλα μιας υποτιθέμενης, τρισχειρότερης καταστροφής που μας περιμένει (έτσι και τολμήσουμε να ξεστρατίσουμε), για να επιβληθεί ως θέσφατο.

Η πιο σημαντική μεταστροφή ωστόσο αφορά το περιεχόμενο που δίνεται στην έννοια ως προς τους φορείς και τα αίτια που τη δημιουργούν. Λαϊκιστής θεωρείται λοιπόν ο πολιτικός που κρύβει ή εξωραΐζει την πραγματικότητα από τον κόσμο, όχι για να τον ξεγελάσει και να υφαρπάξει την ψήφο του (όπως έκανε δηλ κατεξοχήν το ΠαΣοΚ του 80' με τα δημαγωγικά, ριζοσπαστικά του συνθήματα και γενικά η σοσιαλδημοκρατία, σ' όλες της τις εκδοχές), αλλά γιατί υποκύπτει στην πίεση των συντεχνιών που θέλουν να διασφαλίσουν τα σκανδαλώδη προνόμια τους, των γνωστών, συγγενών και φίλων που του ζητάνε κάποιο ρουσφέτι, και άλλων ομάδων πίεσης. Με άλλα λόγια, δεν είναι αρκετά ισχυρός να αποκρούσει αυτή την πίεση και να κινηθεί ως "υπεύθυνος πολιτικός".

Αυτή η μετατόπιση της βασικής ευθύνης υπήρχε και στο παγκαλικό θράσος με τη διαβόητη φράση "όλοι μαζί τα φάγαμε", αυτοί τα φιλέτα, κι ο λαός το κοκαλάκι που του έριχναν, για να γλείψει. Και που αν τυχόν το έπαιρνε, ένιωθε προνομιούχος και ξεχνούσε κάθε ταξική ανάλυση της κοινωνίας, της θέσης του, των προβλημάτων της οικονομίας που "μαστίζεται από τη διαφθορά και τη γραφειοκρατία", αλλά ακόμα κι αν τα τις εκμηδενίζαμε, θα παρέμενε το αδιέξοδο της υπερσυσσώρευσης, η ιδιοποίηση της υπεραξίας, η νόμιμη εκμετάλλευση ως πηγή της κοινωνικής αδικίας κι ανισότητας

Εδώ όμως ο συλλογισμός πάει ένα βήμα παραπέρα, στις τελικές του συνέπειες. Ο λαός δεν είναι απλά συνένοχος, αλλά ο βασικός υπεύθυνος για τη διαφθορά, τα ρουσφέτια κι όλα τα κακά της μοίρας μας. Το ζήτημα είναι να βρεθούν πολιτικοί να διαχωρίσουν τις ευθύνες τους και να πάρουν γενναίες αντιλαϊκές αποφάσεις ενάντια στο λαϊκισμό και τις παθογένειες των περασμένων χρόνων.

Ο λαός φταίει για το λαϊκισμό, με την ίδια έννοια που για την κρίση φταίνε οι καλοπληρωμένοι υπάλληλοι του δημοσίου και οι ελεύθεροι επαγγελματίες, που δεν κόβουνε αποδείξεις. Οι κρατούντες καλλιεργούν συναισθήματα (συν)ενοχής στο λαό, που συμμετείχε σε αυτό το αλόγιστο πάρτι, που κατανάλωνε περισσότερα από όσα παρήγε, που είχε καλομάθει με παράλογες διεκδικήσεις κι υπερβολικές κατακτήσεις και τώρα πρέπει να τιμωρηθεί για εξιλέωση, σαν τον τζίτζικα που γλεντούσε μες στο κατακαλόκαιρο, αντί να σκεφτεί τη βαρυχειμωνιά που έρχεται. Η σωτηρία της χώρας (που γυρίζεται σε πολλές συνέχεις εδώ και λίγα χρόνια) περνάει μέσα από δοκιμασίες και βασανιστήρια για τον άσωτο λαό, που έτρωγε το μόσχο το σιτευτό όλον αυτόν τον καιρό.

Αλλά είναι εκπληκτικό το ποιόν κι απύθμενο το θράσος όσων επισημαίνουν αυτές τις χρόνιες παθογένειες. Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ' το τραπέζι, κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που πήρανε δωράκια από τη Ζίμενς, μιλάνε για ηθικό πλεονέκτημα (το ίδιο που επικαλείται από την ανάποδη και ο Σύριζα, γιατί τόσα χρόνια ήταν έξω από το χορό) κι ηθική (μας έχουν διδάξει άλλωστε πως ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό). Αυτοί που μιλάνε για το πάρτι στο δημόσιο, για να κρύψουν την κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος, που καταλήγει στις τσέπες των καπιταλιστών, των δανειστών, στο μεγάλο φαγοπότι των Ολυμπιακών Αγώνων, κτλ. Αυτοί που χρησιμοποίησαν κατά συρροή τις μίζες, το βόλεμα και τα ρουσφέτια, για να εκμαυλίσουν λαϊκές συνειδήσεις, να χτίσουν συμμαχίες και να κάμψουν τη δυναμική του μαζικού κινήματος, τώρα στηλιτεύουν το πελατειακό κράτος, λες και προέκυψε από παρθενογένεση, χωρίς να γνωρίζουν τίποτα. Και μιλάνε υποκριτικά για λιγότερο κράτος, αλλά δεν είναι ούτε καν "συνεπείς φιλελεύθεροι", όταν έρχεται η κουβέντα στο διαχωρισμό εκκλησίας-κράτους, στη διόγκωση των σωμάτων ασφαλείας, κτλ.

Κι επειδή προφανώς δεν μπορούν να στοχοποιήσουν ευθέως το λαό, για να μη στραφεί εναντίον τους, αξιοποιούν τα κανάλια και την ιδεολογική τους ηγεμονία, για να χτίσουν αήττητα κλισέ για τα ρετιρέ, τις συντεχνίες, τους βολεμένους στο δημόσιο, τους συνδικαλιστές, κοκ, όλοι μαζί στο ίδιο τσουβάλι. Και ο κόσμος χάφτει, γουρούνι στο σακί, τα απλοϊκά σχήματα, τα χωνεύει και τα αναπαράγει, βγάζοντας έξω από το κάδρο της ευθύνης τον πραγματικό ένοχο.

Κι όμως, αυτά τα απλοϊκά σχήματα πέφτουν στο ίδιο "προπατορικό αμάρτημα" του λαϊκισμού, δηλ των εύκολων κι απατηλών λύσεων-υποσχέσεων.
Ότι αν συνεχίσουμε στον ίδιο δρόμο θα δούμε φως στο τούνελ (από το τρένο που έρχεται πάνω μας) και πως η ανάπτυξη έρχεται (μαζί με την ελπίδα που κόλλησε στο δρόμο και θα καθυστερήσει).
Ότι το χρέος είναι βιώσιμο (εμείς πάλι όχι), για να το αποπληρώνουμε εσαεί στους εταίρους-δανειστές που μας αρμέγουν.
Ότι έχουμε υπεράριθμους δημόσιους υπαλλήλους, γιατρούς, εκπαιδευτικούς, κτλ. Κι ότι αν περιορίσουμε το σπάταλο κράτος και τη γραφειοκρατία, θα πετύχουμε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, πλεονάσματα και του πουλιού το γάλα (για τους πλουτοκράτες).
Ότι η (όποια αναιμική) ανάπτυξη θα ωφελήσει τη χώρα ως σύνολο (που προφανώς δεν ταυτίζεται με το λαό της).

Ο αντιλαϊκός λαϊκισμός είναι στην πραγματικότητα το οργανωμένο, ταξικό μίσος ενάντια στο λαό και τα δικαιώματά του, η αλλεργία στο γνωστό σύνθημα (και βασικά προς τη λογική που εκφράζει): νόμος είναι το δίκιο του εργάτη.
Ένα μίσος που αποτυπώνεται ακόμα και σε απλές φράσεις στα δελτία ειδήσεων, όπου ο ανταποκριτής απαξιώνει να απευθυνθεί στο κοινό, που θεωρητικά είναι κι ο τελικός κριτής του, και λέει προς τον παρουσιαστή: θέλω να σου πω ότι...
Κι εκφράζεται σε ανόητα κλισέ, σαν κι αυτά του Δαπίτη Κανάκη στο Ράδιο Αρβύλα, που βρίσκει και κάνει με τα κατορθώματα της ΔΦΑ (που επικαλέστηκε μέχρι και τους αντάρτες ως επιχείρημα για τους μετακλητούς), για να χύνει το δηλητήριό του.

Όλα τα παραπάνω βρίσκουν την πλήρη και πιο επιθετική ενσάρκωσή τους στο νέο αρχηγό της ΝΔ (και εκλεκτό του Σκάι) Κυριάκο Μητσοτάκη. Το ωραίο της υπόθεσης είναι πως επιχειρούν να τον πλασάρουν με το ηθικό πλεονέκτημα της ειλικρίνειας, που μιλάει ανοιχτά για ιδιωτική ασφάλιση ως λύση για το ασφαλιστικό και μας λέει στα ίδια πως θα μας πηδήξει, χωρίς σάλιο και ήπια προκαταρκτικά μέτρα, αλλά είναι για το καλό μας (και μετά από λίγο, ο πόνος θα δώσει τη θέση του στην ηδονή).
Η κλασική λογική σφάξε με αγά μου να αγιάσω. Και θα είναι τραγικό να συναινέσει ο ίδιος ο λαός με την ψήφο του, σε αυτό το σχεδιασμό, όπως είναι τραγικό να στηρίζει σήμερα τις ελπίδες του στον "αριστερό Σύριζα", που αποδεδειγμένα τον εξαπάτησε (καλή ώρα οι αρχαιοφύλακες με τα ασφαλιστικά μέτρα, που ψήφισαν Σύριζα για να γλιτώσουν την απόλυση και έμειναν στο δρόμο μετά από τόσα χρόνια). Ο δεξιός λαϊκισμός δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τον "αριστερό" λαϊκισμό (κι αντιστρόφως), ως προς την αντιλαϊκή ουσία του.

Αλλά αν συμφωνούμε ότι λαϊκισμός είναι οι εύκολες κι απατηλές λύσεις-υποσχέσεις, μόνο οι κομμουνιστές δείχνουν στο λαό το δύσκολο δρόμο της Αρετής, που δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, αποτελεί όμως τη μόνη διέξοδο, που δίνει μια προοπτική.
Είναι σίγουρα αντιδημοφιλές και καθόλου λαϊκίστικο να λες στο λαό πως πρέπει να παλέψει, να πάρει την τύχη στα χέρια του, για να κυβερνήσει αυτός και όχι κάποιος σωτήρας από τα πάνω, αλλά αυτό είναι το μόνο που έχουν (και μπορούν) να κάνουν οι κομμουνιστές. Κι αν κάποιος πίστεψε ποτέ κάτι διαφορετικό, κακώς βρέθηκε στις γραμμές τους.

Ο καθένας με το ρόλο του στο «θάψιμο»

 Ο καθένας με το ρόλο του στο «θάψιμο»


Οσοι βρέθηκαν την Πέμπτη στις μεγαλειώδεις απεργιακές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ, στην Αθήνα και στις άλλες πόλεις, και έτυχε να παρακολουθήσουν τα ρεπορτάζ του αστικού Τύπου και των ΜΜΕ γι' αυτές τις συγκεντρώσεις, νόμιζαν ότι βρίσκονται σε εικονική πραγματικότητα.

Με ελάχιστες εξαιρέσεις, φρόντισαν να «θάψουν» τη μαζικότητα και το δυναμισμό των απεργιακών συγκεντρώσεων του ΠΑΜΕ και να προβάλουν δυνάμεις, που όχι μόνο έχουν βάλει όλα αυτά τα χρόνια πλάτη στην αντιλαϊκή πολιτική, αλλά και σήμερα δεν αμφισβητούν την ουσία του ασφαλιστικού νομοσχεδίου της κυβέρνησης και φυσικά δεν κάνουν τίποτε για την οργάνωση της εργατικής - λαϊκής πάλης.

Από τη ΓΣΕΕ, τις ηγεσίες των ΔΣΑ, ΤΕΕ, Ιατρικού Συλλόγου, μέχρι την Ζωή Κωνσταντοπούλου και τη ΛΑΕ και με συνθήματα «για την Αργεντινή και τα ελικόπτερα»..., όλοι και όλα χωράνε στα δελτία ειδήσεων των ΜΜΕ, αρκεί να μην ακούγεται τίποτε για τους δεκάδες χιλιάδες εργάτες, μικροεπαγγελματίες, φτωχούς αγρότες, νέους, που πήραν μαζικά μέρος κι έδωσαν τον τόνο στις απεργιακές συγκεντρώσεις. Αρκεί να μην ακούγεται λέξη για άμεση απόσυρση του αντιασφαλιστικού νομοσχεδίου, για ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής κυβέρνησης - κεφαλαίου - ΕΕ.

Ξεκινάμε από την κυβερνητική ΕΡΤ, η οποία, αφού έβαλε σε δεύτερη μοίρα την απεργία, επιλέγοντας να ασχοληθεί ως πρώτο θέμα με τις «σκληρές διαπραγματεύσεις» των υπουργών της κυβέρνησης, ανακάλυψε ότι στην Αθήνα πήραν μέρος 20.000, όταν μόνο στο ΠΑΜΕ ήταν πάνω από 50.000!

Στη συνέχεια, τα βραδινά δελτία ειδήσεων των καναλιών «έθαψαν» τις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ και πρόβαλαν τα επεισόδια των γνωστών προβοκατόρων. Αλλοι πάλι λένε ότι είδαν για πρώτη φορά ΠΑΜΕ και ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ να διαδηλώνουν παρέα, σε μια προφανή προσπάθεια να ξεπλύνουν τις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες. Τη σκυτάλη πήραν την επόμενη ημέρα (χτες) οι εφημερίδες, ακολουθώντας την ίδια τακτική «θαψίματος». Ολοι δε παρουσίασαν τις δηλώσεις του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ από την απεργιακή συγκέντρωση του ΠΑΜΕ μαζί με τα twitter της Φώφης και τις ομιλίες που έκανε κάπου ο Θεοδωράκης...

Δίπλα σε όλα αυτά, η αθλιότητα μέλους της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, που κάνει πως δεν είδε τους χιλιάδες απεργούς των συγκεντρώσεων του ΠΑΜΕ κι ανακάλυψε πως στις απεργιακές συγκεντρώσεις είναι οι εκπρόσωποι του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα και οι χρυσαυγίτες! Ακόμα, τα όσα υποστήριξε ο Π. Σκουρλέτης χτες στη Βουλή, ότι η συμμετοχή στις συγκεντρώσεις «διογκώθηκε υπερβολικά από τα ΜΜΕ», καθώς και το πρωτοσέλιδο της «Αυγής», που προσπαθεί να κρύψει ότι τα απεργιακά συλλαλητήρια στρέφονταν και ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης και τις διαπραγματεύσεις της με τους δανειστές.

Ο στόχος όλων προφανής: Να στηθεί ένα νέο σκηνικό, που στην καλύτερη περίπτωση να εξαντλεί την κριτική του στον αρμόδιο υπουργό και την κυβέρνηση και να υπηρετεί τα διάφορα σχέδια αναμόρφωσης του πολιτικού σκηνικού κι εγκλωβισμού της λαϊκής δυσαρέσκειας στο νέο δίπολο του αστικού πολιτικού συστήματος.

Γιατί ο καθένας με το ρόλο του - είτε στηρίζοντας είτε αντιπολιτευόμενος την κυβέρνηση - επιδιώκει η λαϊκή δυσαρέσκεια να μη χειραφετηθεί, να μη βάλει στο στόχαστρο τον πραγματικό αντίπαλο, την καπιταλιστική εξουσία, την ΕΕ, τις κυβερνήσεις και τα κόμματά τους. Ο λαός έχει πλέον την πείρα και μπορεί με ένα αναγεννημένο εργατικό - λαϊκό κίνημα, με μια ισχυρή κοινωνική λαϊκή συμμαχία, να τους διαψεύσει.
Πηγή: Ριζοσπάστης

Ποιος δέχεται επίθεση;

Ποιος δέχεται επίθεση;
«Ο καπιταλισμός δέχεται επίθεση», γράφει σε πρόσφατο άρθρο του στην «Καθημερινή» ο γνωστός ανταποκριτής του «Reuters» στην Ελλάδα Hugo Dixon. Η αναφορά γίνεται με αφορμή την εκλογική επιτυχία του Μπ. Σάντερς (υποψήφιου για το χρίσμα των Δημοκρατικών) στην Αϊόβα. Ο Σάντερς προβάλλεται σαν αριστερός και σοσιαλιστής από ένα μεγάλο τμήμα των αστικών ΜΜΕ. Στην πραγματικότητα προτείνει μια σειρά από αλλαγές στη διαχείριση του καπιταλιστικού συστήματος, με βασικό περιεχόμενο το πώς θα αντιμετωπιστεί η δυσαρέσκεια από οξυμένες κοινωνικές αντιθέσεις σε συνθήκες που πρέπει να στηριχθεί η καπιταλιστική ανάκαμψη. Με δεδομένο, μάλιστα, ότι τα μαντάτα για την πορεία της καπιταλιστικής οικονομίας διεθνώς είναι ανησυχητικά από τον κίνδυνο μιας νέας καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και τις δυσκολίες που αυτή προκαλεί στο αστικό πολιτικό σύστημα. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Σάντερς προτείνει ορισμένα μέτρα λιγότερο περιοριστικής πολιτικής και ταυτόχρονα διαμόρφωσης ενός πλέγματος «προστασίας των αδυνάτων», δηλαδή στην πραγματικότητα ένα πιο εκτεταμένο κρατικό δίκτυο διαχείρισης της φτώχειας και της εξαθλίωσης που συνοδεύει την προσπάθεια στήριξης της καπιταλιστικής οικονομίας των ΗΠΑ που βρίσκεται μεν στη φάση της ανόδου με πολλές όμως ανησυχίες και αμφιβολίες για τη μελλοντική της πορεία.
***
Η επιχειρηματολογία του Hugo Dixon βασίζεται ακριβώς σε τέτοιου είδους μέτρα που μπορεί να αυξήσουν το δημοσιονομικό κόστος, ενώ επίσης μπορεί να συνοδευτούν από ορισμένη αύξηση της φορολογίας στις επιχειρήσεις κ.ά. Η πραγματικότητα είναι βεβαίως πολύ διαφορετική. Τα μέτρα αυτού του είδους κάθε άλλο παρά στρέφονται ενάντια στον καπιταλισμό. Αντίθετα, επιδιώκουν να εξασφαλίσουν τη μακροημέρευσή του, προσπαθώντας να απαντήσουν και σε οικονομικές και σε πολιτικές αντιφάσεις του συστήματος που βεβαίως δεν μπόρεσε να λύσει η βαθιά καπιταλιστική οικονομική κρίση. Στο επίκεντρο βρίσκονται οι οξυμένες κοινωνικές ανισότητες που θα συνεχίσουν να οξύνονται, αλλά που με κάποιον τρόπο θα πρέπει να κουκουλωθούν, να «αμβλυνθούν», προκειμένου η σημερινή δυσαρέσκεια να μην οδηγηθεί σε άλλους δρόμους μη ελεγχόμενους στη ριζοσπαστικοποίηση ορισμένων τμημάτων της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, ιδιαίτερα των νεότερων ηλικιακά που βολοδέρνουν στην ανεργία και την εργασιακή περιπλάνηση. Ταυτόχρονα, προβληματίζει με ποιον τρόπο θα πρέπει να στηριχθεί η καπιταλιστική ανάκαμψη από το αστικό κράτος. Σε αυτήν την κατεύθυνση κινήθηκε ούτως ή άλλως ο Ομπάμα, ο Σάντας υπόσχεται «εκατομμύρια θέσεις εργασίας, ανοικοδομώντας τις καταρρέουσες υποδομές μας».
***
Δεν πρέπει, επίσης, να ξεχνιέται ότι το «αφήγημα» ενός ανθρώπινου ή εξανθρωπισμένου καπιταλισμού με λιγότερη αδικία, λιγότερο εμφανείς ανισότητες κ.λπ. και που, εκτός από τον Σάντερς, εκφράζουν ο Κόμπιν στη Βρετανία, η κυβέρνηση της Πορτογαλίας, ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα μπορεί να προκαλεί ψευδαισθήσεις και αυταπάτες σε ευρύτερα εργατικά - λαϊκά στρώματα, προσδοκίες για ανάκτηση απωλειών για ουσιαστική βελτίωση της ζωής, όμως προσκρούει αντικειμενικά στα βράχια της καπιταλιστικής οικονομίας και των κανόνων λειτουργίας της. Η φενάκη αυτή αξιοποιείται πολλαπλά, για να ξεγελάσει, να υπνωτίσει εργατικά - λαϊκά στρώματα, ώστε να αποδεχτούν μια πολιτική διαχείρισης, που αναπόφευκτα στην ουσία της θα είναι αντιλαϊκή, κάτι που δεν θα κατάφερναν να κάνουν με τον ίδιο τρόπο όσοι εμφανίζονται ως καθαρόαιμοι υποστηρικτές του συστήματος. Η εμπειρία για τον ένα χρόνο κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα και το ρόλο της στην εξαπάτηση των εργατικών - λαϊκών στρωμάτων, στην καθησύχαση και την απογοήτευση είναι καθοριστική. Γι' αυτό, άλλωστε, φαίνεται ότι τέτοιες δυνάμεις επιλέγονται, προκρίνονται ή και στηρίζονται ανοιχτά από τμήμα του κεφαλαίου, των μονοπωλιακών ομίλων, με στόχο να περάσουν την ίδια πολιτική με λιγότερες αντιδράσεις και βάζοντας ουσιαστικά το λαό να αποδεχτεί μια πολιτική που αναθεμάτιζε.
***
Απ' όλα τα παραπάνω, προκύπτει αβίαστα ότι κανέναν κίνδυνο δεν διατρέχει ο καπιταλισμός, καμιά επίθεση δεν δέχεται από τέτοιες δυνάμεις. Το αντίθετο, μάλιστα. Αυτοί που βρίσκονται στο στόχαστρο μιας επίθεση διαρκείας σε δικαιώματα και ανάγκες είναι η εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα, η μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία και ιδιαίτερα τα νεότερα ηλικιακά τμήματά τους. Αυτοί είναι που επίσης θα πρέπει να ακολουθήσουν άλλο δρόμο από το να καταθέτουν τις ελπίδες και τις προσδοκίες τους σε διάφορες κυβερνητικές εναλλαγές εντός του συστήματος σε επίδοξους διαχειριστές της ανεργίας, της φτώχειας, της ζωής χωρίς δικαιώματα, της εξαθλίωσής τους. Να διαλέξουν το δρόμο της οργανωμένης λαϊκής πάλης για να αντισταθεί στη σημερινή επίθεση που δέχεται, με προοπτική μια πραγματική αντεπίθεση ενάντια στον καπιταλισμό, στην εξουσία του και τις πολιτικές δυνάμεις που τον στηρίζουν.

Το «χαρτί της διαπραγμάτευσης»...

Το «χαρτί της διαπραγμάτευσης»...


Οποιος είδε το χτεσινό πρωτοσέλιδο της «Αυγής» με κύριο τίτλο «Δεν αντέχει άλλο η κοινωνία», δεν μπορεί παρά να σκέφτηκε ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ «μας κάνει πλάκα», κοροϊδεύοντας κατάμουτρα και με θράσος τους δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους, φτωχούς αγρότες, αυτοαπασχολούμενους που απήργησαν και διαδήλωσαν προχτές μαζικά ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική της, που τσακίζει τα λαϊκά δικαιώματα για να ενισχύει το κεφάλαιο στην προσπάθεια ανάκαμψης και θωράκισης της κερδοφορίας του.
Αλλά αυτή η ιστορία έχει και μια πολύ πιο ουσιαστική πλευρά, που συνεχίζουν να κρύβουν και τα άλλα αστικά πολιτικά κόμματα και βέβαια τα ΜΜΕ, τα οποία επιλέγουν να εστιάζουν στην «κοροϊδία» της κυβέρνησης και, μάλιστα, λέγοντας ότι τάχα ο ΣΥΡΙΖΑ εξαπάτησε το λαό γιατί «του υποσχέθηκε πράγματα που δεν γίνονται». Στοχεύουν δηλαδή με τη σειρά τους να πείσουν τους εργαζόμενους ότι πρέπει να στριμώξουν ακόμα περισσότερο τις σύγχρονες ανάγκες τους στις επιταγές της καπιταλιστικής κερδοφορίας.
Αυτή η πιο ουσιαστική πλευρά φαίνεται λίγες γραμμές παρακάτω όπου η εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρει ότι οι χιλιάδες πολίτες που διαδήλωσαν «έθεσαν τα όρια στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές»! Ούτε λίγο ούτε πολύ, δηλαδή, λένε ότι οι διαδηλωτές κατά βάθος είναι με την κυβέρνηση, που δεν θέλει να πάρει τα αντιλαϊκά μέτρα, αλλά την πιέζουν οι δανειστές. Τα ίδια λένε και τα στελέχη της στο συνδικαλιστικό κίνημα, που θέλουν, λένε, «το λαό στους δρόμους, ως διαπραγματευτικό χαρτί», σε μια διαπραγμάτευση που ο λαός είναι από χέρι χαμένος.
Το γνωστό, δηλαδή, «παιχνίδι» με το στήσιμο ψεύτικων διαχωριστικών γραμμών ώστε να κρύβεται η ουσία: Οτι το αντιλαϊκό αλισβερίσι κυβέρνησης - ΕΕ - ΔΝΤ καμία σχέση δεν έχει με τα λαϊκά συμφέροντα, όπως και η συζήτηση για την απομείωση του χρέους που η κυβέρνηση εμφανίζει ως «τυράκι» για το λαό, κρύβοντας ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα γίνει αποκλειστικά για να μπορεί το μεγάλο κεφάλαιο να ξαναδανειστεί με καλύτερους όρους. Κρύβοντας, δηλαδή, ότι στο αντιλαϊκό αλισβερίσι και στο σβήσε - γράψε των αντιλαϊκών μέτρων, που εκτυλίσσεται για ακόμη μια φορά τώρα με αφορμή τη νέα «αξιολόγηση», κυβέρνηση και δανειστές βρίσκονται στην ίδια πλευρά: Με το κεφάλαιο και για την ανάκαμψή του, ενάντια στα λαϊκά δικαιώματα που αποτελούν την απαραίτητη «καύσιμη ύλη» για να πάρει μπροστά η καπιταλιστική κερδοφορία.
Δεν είναι, άλλωστε, η πρώτη φορά που η κυβέρνηση προσπαθεί να στρατεύσει το λαό κάτω από ξένες για τα συμφέροντά του σημαίες, επιχειρώντας να κάνει το μαύρο άσπρο και να παρέμβει στο περιεχόμενο και τον προσανατολισμό του εργατικού - λαϊκού κινήματος, για να το φέρει «εντός των ορίων» της αστικής διαχείρισης προς όφελος του κεφαλαίου. Ποιος δε θυμάται, άλλωστε, τις διαδηλώσεις στήριξης της «σκληρής διαπραγμάτευσης» που πραγματοποιούσε τον περασμένο Φλεβάρη ή το πώς εμφάνιζε το δημοψήφισμα πριν από την υπογραφή του τρίτου μνημονίου το καλοκαίρι; Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ επιλέχτηκε για τη «βρώμικη δουλειά» από το κεφάλαιο.
Απέναντι σε αυτή την προσπάθεια εγκλωβισμού του αγώνα τους, η εργατική τάξη, που έβαλε τη σφραγίδα της στην προχτεσινή απεργιακή μάχη, όπως και η φτωχή αγροτιά, οι αυτοαπασχολούμενοι, η νεολαία, που με την εντυπωσιακή συμμετοχή στην απεργία και τις απεργιακές συγκεντρώσεις έκαναν ένα μεγάλο βήμα, διεκδικώντας απόσυρση του αντιασφαλιστικού εκτρώματος και ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών τους και όχι βέβαια «καλύτερη διαπραγμάτευση», πρέπει να υψώσουν τείχος. Κλιμακώνοντας τον αγώνα τους, δυναμώνοντας την οργάνωση σε κάθε χώρο δουλειάς και τη λαϊκή συμμαχία ενάντια σε ΕΕ - κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του.

Η δράση του Κόμματος, παρακαταθήκη για την κλιμάκωση της πάλης

Η δράση του Κόμματος, παρακαταθήκη για την κλιμάκωση της πάλης
Χρήσιμα συμπεράσματα από την πρωτοπόρα παρέμβαση των κομμουνιστών σε «συνθήκες μάχης» από τις εκλογές μέχρι σήμερα



Η μεγάλη προχτεσινή απεργία επιβεβαιώνει τις νέες δυνατότητες, αλλά και τις ακόμα πιο αυξημένες απαιτήσεις για την παρέμβαση των κομμουνιστών
Η μεγάλη προχτεσινή απεργία επιβεβαιώνει τις νέες δυνατότητες, αλλά και τις ακόμα πιο αυξημένες απαιτήσεις για την παρέμβαση των κομμουνιστών
Με την προχτεσινή μεγάλη πανελλαδική - πανεργατική απεργία και την τεράστια απεργιακή συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα, κορυφώθηκε μια πολύμορφη, συνδυασμένη πολιτική και μαζική παρέμβαση του ΚΚΕ στον εργατόκοσμο, τόσο μέσα από τη δραστήρια δουλειά των κομμουνιστών στα συνδικάτα για την οργάνωση της απεργίας, όσο και μέσα από μια αυτοτελή δουλειά της ΚΟ Αττικής στους εργαζόμενους και στα λαϊκά στρώματα. Δουλειά πολύμορφη, με συσκέψεις, συγκεντρώσεις, εκδηλώσεις, που συνδυάστηκε και με την προσπάθεια κάλυψης των πλάνων της δίμηνης Οικονομικής Εξόρμησης.
Αυτή η πρωτοπόρα, μαχητική παρέμβαση των κομμουνιστών, των μελών της ΚΝΕ και άλλων δραστήριων αγωνιστών, που έγινε «σε συνθήκες μάχης», ξεκινώντας μετά τις εκλογές της 20ής Σεπτέμβρη και με ορίζοντα την οργάνωση της εργατικής και λαϊκής αντίστασης (3 πανελλαδικές απεργίες σε 4 μήνες, συλλαλητήρια, κλαδικοί και άλλοι πιο περιορισμένοι αγώνες) ξεδιπλώθηκε μέσα στους χώρους δουλειάς, στους κλάδους, στις εργατογειτονιές και δίνει ορισμένα πρώτα πολύτιμα συμπεράσματα, που ήδη συζητάνε οι Κομματικές Οργανώσεις, σχεδιάζοντας τη συνέχεια.
Καταρχάς, μπορούμε να πούμε ότι η απεργία σε μεγάλο βαθμό δίνει το στίγμα της κλιμάκωσης των κινητοποιήσεων, της όξυνσης της πάλης. Η μαζικότητα των συγκεντρώσεων του ΠΑΜΕ στην Αττική και πανελλαδικά σηματοδοτεί ότι περισσότεροι εργαζόμενοι μπαίνουν στον αγώνα, συνειδητοποιούν την ανάγκη διεκδίκησης, σύγκρουσης με την κυρίαρχη πολιτική.
Ολη αυτήν την περίοδο, η ιδεολογικοπολιτική αντιπαράθεση οξύνθηκε ακόμα περισσότερο, νέες κοινωνικές δυνάμεις βγήκαν στο δρόμο (αγρότες, μηχανικοί, δικηγόροι κ.ά.), η ρευστότητα στο πολιτικό σκηνικό μεγαλώνει, το καθήκον της ιδεολογικής και πολιτικής διαφώτισης έγινε πιο σύνθετο και απαιτητικό.
Προφανώς αποτελεί παρακαταθήκη το γεγονός ότι σταθήκαμε με μέτωπο απέναντι στις αυταπάτες για «λύσεις» με κυβέρνηση της αριστεράς μέσα στο στενό κορσέ της καπιταλιστικής διαχείρισης. Οταν άλλες δυνάμεις στήριζαν την προοπτική της «αριστερής κυβέρνησης» ή διαδήλωναν υπέρ της κυβέρνησης στις «σκληρές μάχες ενάντια στους δανειστές», όπως οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ή έπαιζαν το ρόλο «προξενήτρας» του ΚΚΕ με τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως έκανε μέσα από τις ιστοσελίδες του ο διαδικτυακός φραξιονισμός.
Ολη αυτή η προσπάθεια του Κόμματος συνέβαλε στο να κρατηθεί δραστήριο και μαχητικό ένα σημαντικό τμήμα του εργατικού κινήματος, να μην τα διπλώσει, να μην απογοητευτεί από τη νέα επίθεση που εξαπολύει τώρα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Αυτήν την καθαρή και παλικαρίσια στάση των κομμουνιστών, δεμένη με την επιβεβαίωση των εκτιμήσεων του ΚΚΕ και την πρωτοπόρα δράση των μελών του, την αναγνωρίζουν δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι, πέρα από την πολιτική επιρροή του ΚΚΕ. Διαμορφώνει για τη δουλειά μας νέες δυνατότητες, αλλά και ακόμα πιο αυξημένες απαιτήσεις.
Από τη συζήτηση με τους εργαζόμενους σε χώρους δουλειάς και εργατογειτονιές επιβεβαιώνεται ότι υπάρχει ρευστότητα στη συνείδησή τους, πολλοί είναι εκείνοι που αξιολογούν εκ νέου τις επιλογές τους, στέκονται, ακούνε τι λέει το ΚΚΕ με εμπιστοσύνη. Βεβαίως, παραμένει η σύγχυση για το χαρακτήρα της κρίσης, οι αντιλήψεις για την αναποτελεσματικότητα της πάλης, ο φόβος, η εργοδοτική τρομοκρατία που οξύνεται, προσθέτοντας δυσκολίες την οργάνωση του αγώνα.
Μέσα στη μάχη διαφωτίζουμε για το χαρακτήρα των μέτρων και την προοπτική
Η παρέμβασή μας πρέπει να αναδεικνύει ότι υπάρχουν και δυναμώνουν οι προϋποθέσεις να δημιουργηθεί ένα μαζικό, μαχητικό, ταξικό μέτωπο απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική, που μπορεί να βάλει εμπόδια, να καθυστερήσει την υλοποίησή της. Με αυτήν την προοπτική δουλεύουν ακούραστα οι κομμουνιστές μέσα στα συνδικάτα. Αξονας της δουλειάς μας να είναι η διαφώτιση για το χαρακτήρα των μέτρων και για την προοπτική του αγώνα, ταυτόχρονα με την πρωτοπόρα προσπάθεια για την οργάνωση της εργατικής και λαϊκής πάλης.
Μέσα σ' αυτές τις συνθήκες πρέπει να μετρήσουμε νέα βήματα στο κατά πόσον οι εργαζόμενοι βγάζουν συμπεράσματα, συνειδητοποιούν το χαρακτήρα της κρίσης και των μέτρων που παίρνει η κυβέρνηση. Κατά πόσον απορρίπτουν το νέο δίπολο, ΣΥΡΙΖΑ - ΝΔ, που επιχειρείται να στηθεί και που, παρά τις αντιθέσεις του, στηρίζει την ίδια αντιλαϊκή πολιτική. Παρά τις προσπάθειες να εμφανιστεί η ΝΔ ως εναλλακτική δύναμη στην πολιτική της κυβέρνησης, παρά το ότι παρεμβαίνει στο συνδικαλιστικό κίνημα και τους αγώνες που αναπτύσσονται, αυτό δε σημαίνει ότι διαφωνεί με την ουσία των μέτρων. Επιθυμεί διακαώς να προωθηθούν οι μεταρρυθμίσεις, να ενισχυθεί το κεφάλαιο, να ξεθεμελιωθεί η Κοινωνική Ασφάλιση, όπως το ίδιο επιθυμούν και τα άλλα κόμματα, το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι, η Ενωση Κεντρώων, η Χρυσή Αυγή.
Ο λαός μας δεν πρέπει να επιτρέψει να χειραγωγηθεί η λαϊκή οργή και αγανάκτηση σε νέα κανάλια εναλλαγής πολιτικών διαχείρισης, σε κυβερνήσεις συνεργασίας και οικουμενικές. Δεν πρέπει να τον φοβίζει η προοπτική της «πολιτικής αστάθειας». Είναι χαρακτηριστικό ότι τέτοιες πλευρές συναντάμε σε εργασιακούς χώρους και αποτελούν στοιχεία της προπαγάνδας των άλλων δυνάμεων που παρεμβαίνουν στο κίνημα.
Οξύνουμε την αντιπαράθεση με τη γραμμή των άλλων δυνάμεων
Αντικειμενικά, η δράση και η παρέμβασή μας στις εξελίξεις, το σχέδιό μας θα έρχονται σε σύγκρουση με την παρέμβαση των άλλων κομμάτων, αφού όλοι παρεμβαίνουν με τη γραμμή τους, με βάση τα ταξικά συμφέροντα που εκπροσωπούν.
Από αυτήν την προσπάθεια κανένας δεν εξαιρείται, πόσο μάλλον η κυβέρνηση και ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι χαρακτηριστική η ανακοίνωση της Εργατικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, παραμονές της απεργίας, που επανέλαβε την πρόκληση της κυβέρνησης λέγοντας ότι «οι λαϊκοί αγώνες στηρίζουν τη σκληρή διαπραγμάτευση για να κάνουν τα μέτρα ταξικά πιο δίκαια, να ανακουφίσουν τους αδύνατους...». Παράλληλα, τα στελέχη του κυβερνώντος κόμματος συνεχίζουν το γνωστό βιολί, ρίχνοντας τις ευθύνες στους προηγούμενους. Εδώ κρίνεται καθημερινά η ικανότητά μας να αποδεικνύουμε ότι η πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση είναι ταξική, είναι πολιτική στήριξης της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου, δημιουργίας ευνοϊκών όρων για την καπιταλιστική ανάκαμψη, μείωσης της τιμής της εργατικής δύναμης, ανοίγματος πεδίων επενδύσεων και κερδοφορίας, όπως στον τομέα της ιδιωτικής Ασφάλισης.
Επιδρά, επίσης, το σκηνικό των «σκληρών διαπραγματεύσεων» που ξαναστήνει η συγκυβέρνηση και οι «κόκκινες γραμμές», προσπαθώντας να πείσει τους εργαζόμενους ότι κάνει το καλύτερο δυνατό για να αποφευχθούν τα χειρότερα, για να έρθει ανάπτυξη και να «μεγαλώσει η πίτα». Μπορεί να είναι επιχειρήματα με τα οποία αναμετριόμαστε διαρκώς, όμως δε χωράει καμιά υποτίμηση. Ο χαρακτήρας των διαπραγματεύσεων δεν έχει αλλάξει: Η κυβέρνηση διαπραγματεύεται για το καλύτερο αποτέλεσμα για λογαριασμό του κεφαλαίου και όχι για την ανακούφιση των εργατικών - λαϊκών νοικοκυριών, για την επαναφορά των μισθών και των συντάξεων. Δανειστές, κυβέρνηση και εργοδοσία είναι στην ίδια όχθη και απέναντι από την εργατική τάξη.
Είναι χαρακτηριστικό ότι την ίδια ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ «στήριζε» τη συμμετοχή στην απεργία, ο πρόεδρος των βιομηχάνων, Θ. Φέσσας, με άρθρο του στην «Αυγή», μεταξύ άλλων επικροτούσε το ότι «η πλειοψηφία των πολιτικών δυνάμεων έβαλε πλάτη στα δύσκολα. Αρκετές μεταρρυθμίσεις έχουν προχωρήσει...». Παράλληλα, τόνισε την αναγκαιότητα να ακολουθηθούν πολιτικές που θα προσελκύουν ξένα και ντόπια κεφάλαια, επισημαίνοντας ότι οι μεταρρυθμίσεις και οι επενδύσεις απαιτούν σταθερότητα και αφοσιωμένη ευρωπαϊκή πορεία. Αυτά και άλλα παρόμοια είναι πλευρές της επιχειρηματολογίας της εργοδοσίας, που καθημερινά συναντάμε στους χώρους δουλειάς και που αναπαράγονται από όλες τις πολιτικές δυνάμεις που στηρίζουν τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης.
Με τη γραμμή υπεράσπισης μιας δήθεν καλύτερης καπιταλιστικής διαχείρισης συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις μια σειρά δυνάμεις όπως επιμελητήρια και επιστημονικοί φορείς που υπερασπίζονται την ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου, δικαιολογούν τις θυσίες που πρέπει να κάνει ο λαός μας, επικεντρώνουν κύρια στο εισόδημά τους που χτυπιέται. Η ΓΣΕΕ και μια σειρά από Ομοσπονδίες που επιδιώκουν να βάλουν το δικό τους στίγμα στις κινητοποιήσεις, στηρίζοντας στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου (π.χ. επαγγελματικά Ταμεία) και υπονομεύουν την πάλη μέσα από την καλλιέργεια του συντεχνιασμού (π.χ. ΟΤΟΕ) και της εξαίρεσης από συγκεκριμένα μέτρα (π.χ. ιδιωτικοποίηση ΟΛΠ - ΟΜΥΛΕ). Αντίστοιχα και η ΑΔΕΔΥ, ανεξάρτητα από τα συνθήματα που αξιοποιεί, δεν ξεφεύγει από την υπεράσπιση του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, προβάλλει μια γραμμή συμβιβασμού με ορισμένες πάγιες επιδιώξεις των επιχειρηματικών ομίλων.
Κόντρα στα παραπάνω, δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις ώστε η εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα να μπαίνουν στη μάχη για αποκλειστικά δημόσια Κοινωνική Ασφάλιση για όλους, αντίστοιχα για τη δημόσια και δωρεάν Υγεία - Πρόνοια - Παιδεία, για την προστασία στους χώρους δουλειάς, για σταθερή δουλειά με δικαιώματα, κόντρα στην ανασφάλεια που θεριεύει, στην απληρωσιά, στις απολύσεις, στις Συλλογικές Συμβάσεις που καταργούνται, στα χρέη που μεγαλώνουν, δηλαδή για όλα εκείνα που τους στερεί ο σημερινός δρόμος ανάπτυξης.
Ανασύνταξη του εργατικού κινήματος και ενίσχυση του ΚΚΕ
Κάνοντας ένα προσωρινό «ταμείο» από την παρέμβασή μας για την οργάνωση της πάλης, κρατάμε σταθερά τους δείκτες της δουλειάς μας, που δεν είναι άλλοι από τα βήματα που γίνονται για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος και την οικοδόμηση του Κόμματος στην εργατική τάξη.
Να δυναμώσει η δουλειά μας αποφασιστικά στην εργατική τάξη, στα φτωχά λαϊκά στρώματα, στους νέους επιστήμονες, στη νεολαία συνολικότερα. Η ίδια η απεργία, η κλιμάκωση της πάλης δημιουργούν καλύτερες προϋποθέσεις για να ανοίξει πλατιά η συζήτηση για την προοπτική προς όφελος της εργατικής τάξης και του λαού. Για να δυναμώσει το ρεύμα μέσα στην εργατική τάξη που αμφισβητεί τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, το κεφάλαιο και την εξουσία του. Που παλεύει με προοπτική την ανατροπή αυτού του σάπιου συστήματος, που οργανώνει την πάλη του με άξονα την ενίσχυση της Λαϊκής Συμμαχίας.
Στην κατεύθυνση αυτή πρέπει να προετοιμάζουμε την εργατική τάξη, να αναδεικνύουμε ότι η πάλη θα είναι σκληρή και μακρόχρονη. Απαιτείται επαγρύπνηση και καθόλου εφησυχασμός.
Η καθημερινή πάλη πρέπει να δίνει τον τόνο της κλιμάκωσης, αφού μπροστά μας δεν είναι μόνο το Ασφαλιστικό. Ακολουθούν οι ιδιωτικοποιήσεις, οι αναδιαρθρώσεις στην Υγεία, στην κρατική διοίκηση, στην Παιδεία. Σε λίγο καιρό θα ξεδιπλωθούν οι προθέσεις της κυβέρνησης για επίθεση στα Εργασιακά, η απελευθέρωση των απολύσεων, το χτύπημα στο δικαίωμα της απεργίας, η νομοθέτηση του «λοκάουτ» κ.λπ.
Για να συναντήσουν σοβαρά εμπόδια όλα αυτά, πρέπει να μετρήσει ο λαός το μπόι του, να ξεπεράσει φόβους και προκαταλήψεις και να δοκιμάσει το μόνο που δε δοκίμασε τα τελευταία χρόνια: Τη μαχητική, ανυποχώρητη ταξική πάλη και τη συστράτευση με το ΚΚΕ παντού.

Του Νίκου ΜΑΥΡΟΚΕΦΑΛΟΥ*
*Ο Νίκος Μαυροκέφαλος είναι μέλος του Γραφείου της Επιτροπής Περιοχής της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ

5 Φεβ 2016

Ταξίδι στο Σταυρό της Ταξικής Συνείδησης

 Ταξίδι στο Σταυρό της Ταξικής Συνείδησης












Γράφει ο 2310net //
Και να που ακόμα μια απεργία συμπίπτει με τη μέρα δημοσίευσης του κειμένου μου. Άντε πάλι τα ίδια, πάλι να γράψω κάτι σχετικό με την απεργία για να είμαστε στο κλίμα. Ήθελα να γράψω για την παράσταση του Μικρούτσικου, το Ταξίδι στο Σταυρό του Νότου (παράσταση- αφιέρωμα στον Καββαδία) και πρέπει τώρα να γράψω για το Ταξίδι στο Σταυρό της ταξικής συνείδησης.
Γιατί αν το καλοσκεφτούμε -και η σημερινή απεργία είναι μια καλή ευκαιρία να το σκεφτούμε- η ταξική συνείδηση είναι σαν σταυρός. Πρώτα -πρώτα σχηματικά:
Είναι σαν να ενώνονται, σαν να τέμνονται δύο μεγάλες στιγμές: σε μια οριζόντια γραμμή η πραγματικότητα που όλοι και όλες βιώνουμε και μια κάθετη, αυτή η ζωή που ονειρευόμαστε που πότε κοιτάει προς τα κάτω και πότε προς τα πάνω.
Βέβαια, η ταξική συνείδηση είναι δύσκολο να βρεθεί στις μέρες μας. Πιο εύκολα προσανατολίζεται κάποιος κοιτάζοντας τον σταυρό του νότου σε μια ομιχλώδη νύχτα παρά ο εργαζόμενος προς τα συμφέροντα του και τους τρόπους να τα διεκδικήσει.
Όμως η ταξική συνείδηση μοιάζει με σταυρό, περισσότερο από όλα με την χριστιανική έννοια. Τι σταυρό κουβαλάει το ταξικά συνειδητοποιημένο προλεταριάτο ανεβαίνοντας τον καπιταλιστικό Γολγοθά δεν περιγράφεται εύκολα.
Καταλαβαίνει την ανάγκη να απεργήσει, όχι τώρα που από ότι φαίνεται θα υπάρχει εντυπωσιακή συμμετοχή, αλλά και σε λιγότερο προβεβλημένες απεργίες. Συγκρούεται με τον φόβο της απόλυσης πριν συγκρουστεί κατά πρόσωπο με τον εργοδότη. Συγκρούεται με τον απεργοσπάστη, με αυτόν που “καταλαβαίνει την ανάγκη, αλλά με μια απεργία δεν αλλάζει τίποτα”. Συγκρούεται με τον ωχαδερφισμό, όπως συγκρούεται με την πραγματικότητα που λέει ότι και για τον πιο συνειδητοποιημένο εργάτη του κόσμου, ένα μεροκάματο λιγότερο είναι πρόβλημα.
Συγκρούεται με το σύστημα που τον χλευάζει, τον κατηγορεί, τον δικάζει και τον ψεκάζει με χημικά όταν αγωνίζεται. Με τους “αγανακτισμένους” τουρίστες που δεν μπορούν να μπουν στα καράβια για να πάνε διακοπές. Με τους οδηγούς που εκνευρίζονται γιατί κλείνουν οι δρόμοι. Με τους δημοσιογράφους που θα τους κολλήσουν τη ρετσινιά του “εργατοπατέρα” του συντεχνίτη, του “ρετιρέ” και ποιος ξέρει τι άλλο. Πιο πολύ όμως συγκρούεται με την υπεροψία των δήθεν έγκριτων που τους κοιτάνε σαν εκθέματα μουσείου, σαν κάτι από το παρελθόν που τώρα επιζεί μόνο ως καρικατούρα.
Και παρόλα αυτά ο ταξικά συνειδητοποιημένος προλετάριος είναι εκεί. Από νωρίς το πρωί μέχρι το τέλος των κινητοποιήσεων. Είναι εκεί πριν την απεργία, θα είναι εκεί και μετά. Θα παλεύει μέρα νύχτα για την άρση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, θα μελετάει τι έγινε λάθος και τι θα πρέπει να γίνει καλύτερα, θα πέφτει και θα σκέφτεται πως θα ξανασηκωθεί, θα είναι δίπλα, έτοιμος να δώσει το χέρι σε όποιον σηκώνεται, θα μιλάει για συλλογικότητα στην εποχή που βομβαρδιζόμαστε με ατομικισμό από δεξιά και αριστερά. Θα συνεχίσει να ονειρεύεται έναν κόσμο στον οποίο η ευτυχία του άλλου θα είναι προϋπόθεση για την δική του ευτυχία. Και πάντα θα κουβαλάει το βάρος ότι δεν έκανε πολλά, ότι πρέπει να κάνει περισσότερα.
Αυτός είναι πραγματικός Σταυρός σε έναν πραγματικό, καθημερινό Γολγοθά. Η απεργία για τον κόσμο της εργατιάς, τον κόσμο του Αγώνα είναι πάντα μια ωραία μέρα. Όχι γιατί αυτή θα καθορίσει απαραίτητα τις εξελίξεις, αλλά γιατί το να βλέπεις το χαμόγελο στα χείλη των εργατών όταν βλέπουν μια λαοθάλασσα να απεργεί και να διαδηλώνει, είναι η καλύτερη Ανάσταση.

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ


ΑΠΟ ΤΟ "ΑΤΕΧΝΩΣ"






Είναι θεμα πολιτικής, ηλίθιε

 Είναι θεμα πολιτικής, ηλίθιε

Λίγες μέρες πρίν η ηλεκτρονική έκδοση της Εφημερίδας των Συντακτών καταπιάστηκε με την τηλεμαχία της Λιάνας Κανέλλη με το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ Νίκο Μανιό. Το  εν λόγω θέμα δε θα είχε ενδεχομένως τόσο ενδιαφέρον ααν ο τρόπος που επέλεξε να σχολιάσει το θέμα ο συντάκτης βρώμαγε σαπίλα. Αρχικά ο συντάκτης θίγεται απο το χαρακτηρισμό <μεγαλοπρεπής> που προσπάπτει η Λιανα Κανέλλη στο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ. Αν θέλαμε να ψειρίσουμε το θέμα θα λέγαμε οτι ο εν λόγω χαρακτηρισμός έρχεται ως απάντηση (στο 1:01) στην άρνηση του Μανιού να της επιτρέψει ν αολοκλοηρώσει τη φράση της. Αδυνατώντας όμως να στοιχειοθετήσει περαιτέρω την επιχειρηματολογία του ο συντάκτης καταφέυγει στη βοήθεια τρίτων. Αρωγός στην προσπάθεια του αυτή στάθηκε η σεναριογράφος και πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Αννα Χατζησοφιά η οποία σχολίασε το γεγονός αναφερόμενη στη στάση του Μανιού την περίοδο της Χόύντας και το πέρασμα της Λιάνας Κανέλλη απο την ΟΝΝΕΔ. Είναι προφανές οτι μή έχοντας κάποιο ουσιατικό επιχείρημα να ορθώσουν οι παρατρεχάμενοι του ΣΥΡΙΖΑ καταφεύγουν στη συνήθη λογική: Οταν εμείς είχαμε πολιτισμό οι άλλοι έτρωγαν βελανίδια. Απο τη στιγμή λοιπόν που η αντιπαράθεση σε μια τέτοιου επιπέδου αντιπαράθεση δε θα ξεφύγουμε απο την πεπατημένη και θα υιοθετήσουμε αυτή την πρακική αλλα απο τη δικη μας σκοπιά. Εν προκειμένω:
  1. Οταν κάποιοι όρθωναν το ανάστημα τους στα φασισταριά (Κανέλλη) για να υπερασπιστούν ΣΥΡΙΖΑιους (Δουορου), οι τελευταίοι επέλεξαν να δροσιστούν.
  2. Οταν κάποιο δέχονταν για δεύτερη φορά την επίθεση , λεκτική αυτή τη φορά, στα δικαστήρια όταν επιδικαζόταν το γεγονός κάποιοι άλλοι (Δουρου) χώθηκαν στα λαγούμια τους. (Αξίζει να υπενθυμίσουμε οτι ήταν και εκείνοι που έκαναν σημαία τους τη δικαστική διευθέτηση της υπόθεσης).
Είναι προφανές επίσης οτι η αισθητική του συντάκτη ουδόλλως ενοχλήθηκε όταν το εν λόγω περιστατικό αξιοποιήθηκε για τους προεκλογικούς σχεδιασμός του ΣΥΡΙΖΑ σε σχετικό ντοκιμαντερ. Εκείνο όμως που  προκαλεί περισσότερο αηδία είναι η επίκληση στο (οποιο) αγωνιστικό παρελθόν του καθενος προκειμένου να δικαιολογήσουν τη σημερινή τους στάση. Ο σοφός λαός απο αρχαιοτάτων χρόνων για τέτοιου είδους περιπτώσεις χρησιμοποιεί τη φράση: Τα στερνά τιμούν τα πρώτα. Εμείς απο τη μεριά μου δεν έχουμε παρα να τους αφιερώσουμε το τραγούδι που ακολουθεί:

       


Υποσημείωση 1: Η αμήχανη στιγμή που ένας σφουγγοκωλάριος του ΣΥΡΙΖΑ επικαλείται την αισθητική και καταφεύγει σε φράσεις της κυρίας Χατζησοφιά. Οφείλουμε πάντως να ομολογήσουμε πως ο Τσίπρας θα μπορούσε κάλλιστα να πρωταγωνιστεί στη σειρά ο κακός βεζύρης οπου ο γραμματέας του υπουργού μηχανεύεται δλόλιους τρόπους για να του φάει τη θέση.

Υποσημείωση 2: Παρακαλείται όποιος φίλος η οικείος της κυρίας Χατζησοφιά διαβάσει την παρούσα ανάρτηση να την ενημερώσει οτι η κυβέρνηση της είναι με το ναι.



Υποσημείωση 3: Ανευ σχολιασμού:



    

Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει...

 Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει...

Α. Καλοκαίρι θα μυρίσει;
Β. Τα μνημόνια θα σκίσει;
Γ. Λαιμητόμο θα ψηφίσει;
Δ. Κίνημα γερό θα αρχίσει;

Συνδυασμός των παραπάνω; Ή μήπως θα τα αφήσουν μέχρι να έρθει ο Μάρτης-γδάρτης και καλός παλουκοκάφτης λαϊκών κατακτήσεων και δικαιωμάτων, όταν θα κλείσει και το μέτωπο με τα μπλόκα, με τους αγρότες στα χωράφια τους;

Κι όμως, χτες παρά τη συννεφιά και την ελαφρά επιδείνωση του καιρού, ήταν σα να είχε φλεβίσει και να μπαίνει η Άνοιξη για το κίνημα, κάτι από τις καλύτερες στιγμές του πρόσφατου (αλλά τόσο μακρινού) παρελθόντος.

Υπολογίζω πως η χτεσινή απεργιακή συγκέντρωση του ΠΑΜΕ (αλλά και των άλλων αθροιστικά) ήταν η μεγαλύτερη της τελευταίας τετραετίας, από το Φλεβάρη του 12', όταν και μπήκαμε σε προεκλογική περίοδο διαρκείας, με τα κανάλια να παίζουν πλάνα του Παπαδήμου στη βουλή και φόντο τα φλεγόμενα κτίρια στο κέντρο της πρωτεύουσας, αντί για τις ογκώδεις διαδηλώσεις.
Σε κάποιες πόλεις μάλιστα, οι συγκεντρώσεις θύμισαν και προσέγγισαν το ιστορικό υψηλό της 5ης Μάη του 2010 (με την προβοκάτσια της Μαρφίν) και της 19ης Οκτώβρη του 11' -μία μέρα πριν απ' τη δολοφονική επίθεση στα μπλοκ του ΠΑΜΕ και το θάνατο του Κοτζαρίδη. Τηρουμένων των αναλογιών δηλ, χτες τη βγάλαμε σχεδόν καθαρή, με λίγα χημικά για το έθιμο και την επίθεση στο δημοσιογράφο του 9,84 την ώρα που έβγαινε στον αέρα.

Αυτό που μένει ωστόσο ως παρακαταθήκη και δυναμική από  χτες, είναι αυτή η αισιόδοξη γενική αίσθηση πως το λαϊκό κίνημα ξυπνάει από την εκλογική νάρκη του και ξεκινάει από το ίδιο σημείο όπου είχε σταματήσει το 12'. Κι η ελπίδα, αφού μπήκε για ένα διάστημα στην κατάψυξη, αφού κρύφτηκε στο παχνί σαν το Ντορή και βαυκαλίστηκε με εύκολες λύσεις από τα πάνω, ξαναβρέθηκε χτες μαζικά και θαρρετά στο δρόμο, ενάντια σε όσους την καπηλεύτηκαν.

Οι οποίοι, παρεμπιπτόντως, λύσσαξαν χτες. Καταρχάς πολλοί Συριζαίοι τουιτεράδες ακολούθησαν γραμμή Κουρή για "νέο βρώμικο 89'" και ανίερες συμμαχίες με τους φασίστες (που παραδόξως δεν τους είχαν δει ποτέ στις πλατείες). Για γραβατάκηδες αυτή τη φορά δε μίλησαν. Ενώ η νέα πετριά που έχουν φάει είναι ότι ο Τσίπρας είναι κάτι σαν σύγχρονος Αγιέντε (Αγιέντε-Αγιέντε, να είσαι εσύ και να μην είμαι εγώ) που προσπαθούν να το ρίξουν σκοτεινές δυνάμεις.

Γράφει πχ κάποιος στο τουίτερ για την ιστορική συμμετοχή των νταλικέρηδων στην απεργία (μέχρι και τα γραφεία τελετών πήραν απόφαση) και σχολιάζει ο κατρουλής Κυρίτσης: όχι και ιστορική, κι επί Αγιέντε είχαν κατέβει.
Για να συμπληρώσει αλλού ο Βερναρδάκης πως κι επί Αγιέντε υπήρχαν μαζικές λαϊκές κινητοποιήσεις εναντίον του. Οι οποίες φαντάζομαι φώναζαν: obrero (te) puedes sin patrones (εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά).

Σαν τα ισπανικά που μας μίλησε στη συγκέντρωση ο περουβιάνος Σάντσο Πάντσο, γγ της ΠΣΟ.
-Της ποιας;
-Της ΠΣΟ!
-Ψωμί, παιδεία, ελευθερία;
-ΠΣΟ λέμε!
-Ψόφο κακό στα αφεντικά;
-Της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας ρε σφε...

Από διεθνιστικές νότες (που έφτιαχναν ολόκληρο κονσέρτο χτες) κρατάμε και το μήνυμα αλληλεγγύης του Σωματείου εργαζομένων στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα!

Εξίσου εξωτικές βέβαια ήταν και κάποιες εγχώριες παρουσίες, όπως πχ το Σωματείο ελαφρών φορτηγών, που κατέβηκε με ένα πανό, όπου είχε γράψει και τη διεύθυνσή του: Ιωαννίνων 6, στον Κολωνό. Κι από κάτι τέτοια μικρά μπορείς να καταλάβεις ότι κατεβαίνουν μαζικά στο δρόμο νέες δυνάμεις, που συμμετέχουν ίσως πρώτη φορά σε απεργιακές κινητοποιήσεις. Αλλά δε βαριέσαι, κι επί Αγιέντε αυτό γινόταν.
Te voy a vengar, como un camion loco...
(Θα σε εκδικηθώ, σαν τρελό φορτηγό)

Εκτός από άπειρες όμως ήταν κι άπειρες από αριθμητική άποψη οι μάζες. Από Ομόνοια μέχρι Στύλους του Ολυμπίου Διός έφταναν σε κάποια στιγμή τα μπλοκ μας, όπως ανακοινώθηκε από τα μεγάφωνα. Ενώ οι χαιρετισμοί κι οι ομιλίες ξεκίνησαν, ενώ ακόμα συνεχιζόταν η πορεία, πριν καν προλάβουν να μπουν όλοι στην Πλατεία.

Τι άλλο κρατάμε από χτες;
Την κλαστική αστυνομική λωρίδα στο ύψος της Μεγάλης Βρετανίας, λες και -αν θέλουμε- δεν έχουμε τρόπο και τεχνογνωσία να σκάψουμε από κάτω και να φτάσουμε υπογείως στο κτίριο. Και να βγει μετά ο Γλέζος να πει πως ήταν ο ιθύνων νους της επιχείρησης.
Συνειρμικά, μιας και είπα Γλέζος, να πούμε πολλά μπράβο στο σφο/συναγωνιστή που σε κάποια επαρχιακήπόλη (δε θυμάμαι ποια. Μετς; Πουέρτο Ρίκο;) σκαρφάλωσε και κατέβασε τη σημαία της ΕΕ έξω από κάποιο δημόσιο κτίριο.

-Τη συγκέντρωση της ΓΣΕΕ στην Κλαυθμώνος, που την είδαμε από Πανεπιστημίου, καθώς περνούσαμε, κι όταν την πετύχαμε, έπαιζε από Λένον το Give Peace A Chance! Κοινωνική ειρήνη κι οι ταξικές συνειδήσεις στα κάγκελα!
Αυτή ήταν πάντως η μαζικότερη απεργιακή συγκέντρωση της ΓΣΕΕ, εδώ και πολύ καιρό, όχι γιατί κυνήγησε να την οργανώσει, αλλά γιατί είχε τα μπλοκ των επίσημων φορέων που πλήττονται: τεχνικά επιμελητήρια, δικηγορικοί κι ιατρικοί σύλλογοι, κοκ. Όσο για το Μουσείο, μπορούσε (κι έχει υπάρξει) και καλύτερα.

Συνδετικός κρίκος μεταξύ των δύο ήταν τα μπλοκ της ΛαΕ (κι οι εισοδιστές Σεκίτες) και πρώτη μούρη η Ραχήλ με αθλητική φόρμα, γιατί είναι μπαρουτοκαπνισμένη στον αγώνα και δε θα πήγαινε ποτέ με δωδεκάποντο τακούνι να πατήσει (την Τροπολιτσά και) την πύλη του Υπουργείου. Θυμήθηκαν μάλιστα και τα αγανακτισμένα συνθήματα με το ελικόπτερο: να δούμε στο ελικόπτερο Αλεξη ποιος θα μπει. Βρε ΟΥΣΤ!

Μπροστά, προς την κεφαλή της ενιαίας πορείας, ήταν ένα πανό των αγροτών της Λοκρίδας, με αρχαιοελληνικούς χαρακτήρες, που νομίσαμε προς στιγμήν ότι ήταν των ΛΟΚατζήδων. Κι ένα σουρεάλ πορτοκαλί πανό που (ίσως να παραπέμπει στην ΚΟΕ κι) είχε τα πάντα όλα: γραβάτες, στηθοσκόπια κι ένα κάτασπρο βρακί για την εν λευκώ παράδοση ή ως υπονοούμενο πως μας παίρνουν και τα σώβρακα.



-Πολύ κομψή και συγκινητική ήταν η ανακοίνωση από τα δικά μας μεγάφωνα, στο τέλος της συγκέντρωσης: προχωράμε προς τα κάτω (Ακρόπολη), για να περάσουν και οι άλλοι συναγωνιστές.
Ιδιαίτερες και οι μουσικές επιλογές, που πλαισίωναν την εκφωνήτρια: της γερακίνας γιος κι ένα μικρό αφιέρωμα στο Μητροπάνο, με αισιόδοξα μηνύματα απ' την Εκδρομή (ο θάνατος μου φαίνεται γιορτή)
Σε αυτό το τελευταίο ήρθε να κολλήσει κι η ανακοίνωση για μια έκθεση της ΠΣΟ στο Γκάζι, που είναι ανοιχτή ως την Κυριακή, στην αίθουσα "Νέοι Φούρνοι"...

Ηθικό δίδαγμα: πολύς λαός, πολύ μαζικά μπλοκ, μαζικότερα από ποτέ για την ΠΑΣΕΒΕ, όπως ήταν λογικό.
Η ελπίδα που περιπλανήθηκε κι αποπλανήθηκε σε σκοτεινά, εκλογικά καταγώγια, είναι και πάλι εδώ. Και δίνει διπλό μήνυμα σε κυβέρνηση κι εργατοπατέρες.
-για άμεση κλιμάκωση του αγώνα, με νέα απεργιακή κινητοποίηση, ακόμα και 48ωρη
-εφόσον ο Κατρούγκαλος τσιτάρει κι απαγγέλλει Γιαννίτση, όπου βρεθεί και όπου σταθεί, γιατί λοιπόν να μην έχει την ίδια τύχη με το σχέδιο Γιαννίτση και το δικό του σχέδιο; Κι όχι επειδή θα το πουν οι εταίροι μας, αλλά γιατί θα το πετάξει ο λαός στο καλάθι των αχρήστων.

Τα επεισόδια, ο Λέτο και το θάψιμο

 Τα επεισόδια, ο Λέτο και το θάψιμο


gallery thumbnail
Πού αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος του το ειδησεογραφικό δελτίο του ο ΣΚΑΪ σχετικά με τη χτεσινή μεγαλειώδη απεργιακή κινητοποίηση; Μα, φυσικά, στα επεισόδια που "στήθηκαν" από κουκουλοφόρους και Αστυνομία στο Σύνταγμα. Αναλύσεις επί αναλύσεων, δηλώσεις επί δηλώσεων και ατάκες του στιλ "αν δεν τους είχαν διαλύσει στις 2 η ώρα (σ.σ. τους συγκεντρωμένους, από τα επεισόδια) θα γράφαμε ίσως τη μεγαλειωδέστερη απεργιακή κινητοποίηση και πορεία που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια". Η όποια αναφορά έγινε αφορούσε μόνο τη συγκέντρωση των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, ενώ οι χιλιάδες διαδηλωτές και απεργοί, που πήραν μέρος στο συγκλονιστικό συλλαλητήριο ΠΑΜΕ, σχεδόν εξαφανίστηκαν, παρ' όλο που αποτέλεσαν και τον κύριο όγκο των χτεσινών διαδηλώσεων. Η μόνη αναφορά ήταν ότι "είχε προηγηθεί διαδήλωση των μελών του ΠΑΜΕ"!
Τότε, πέφτει και το "σύνθημα". "Αποθέωση του Λέτο στο αεροδρόμιο από φιλάθλους του Παναθηναϊκού". Και αμέσως, "η πρώτη φορά που συναντά η κυβέρνηση τέτοιας έντασης και έκτασης απεργιακή κινητοποίηση", που έλεγε πιο πριν ο παρουσιαστής, πάει περίπατο, γιατί υπάρχει η ζωντανή σύνδεση με το "Ελ. Βενιζέλος". Εκεί, ο έτερος δημοσιογράφος περιγράφει τη λατρεία με την οποία οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού υποδέχονται το νέο μεταγραφικό απόκτημα της ομάδας.

ΣΕΒ - κυβέρνηση: Αντεργατικά τακίμια

ΣΕΒ - κυβέρνηση: Αντεργατικά τακίμια
Η κυβέρνηση ξεδίπλωσε όλα τα βασικά μέτωπα για την «αξιολόγηση» με τους θεσμούς του κουαρτέτου (Κομισιόν, ΕΚΤ, ΔΝΤ, ESM). Ασφαλιστικό, Φορολογικό, «κόκκινα» δάνεια, ενώ το ΔΝΤ βάζει και τα Εργασιακά. Υποστηρίζουν τα αστικά επιτελεία: Η εφαρμογή των αναδιαρθρώσεων και η «αξιολόγηση» θα φέρουν ανάπτυξη. Η κυβέρνηση το θεωρεί ως πλεονέκτημα στη δική της πολιτική. Αλλωστε, αυτό είναι το ζητούμενο του κεφαλαίου. Δημιουργία, και γρήγορα, όλων των αναγκαίων συνθηκών για επενδύσεις, εξασφάλιση του μεγάλου ποσοστού κέρδους. Αυτό το στόχο υπηρετούν οι αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις.
Εχει σημασία να συνειδητοποιείται αυτό από την εργατική τάξη και τ' άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα στην πάλη τους, να κατανοείται ότι ο πραγματικός αντίπαλος δεν είναι μόνο η κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα που εναλλάσσονται ή συμμετέχουν στην κυβέρνηση, αλλά το κεφάλαιο, η εξουσία του.
Δεν υπάρχει πιο ασφαλής απόδειξη από το άρθρο του προέδρου του ΣΕΒ στην «Αυγή της Κυριακής» για τον ένα χρόνο διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.
***
Τι λέει ο πρόεδρος του ΣΕΒ;«Οι μεγάλες μεταρρυθμίσεις, όπως το Ασφαλιστικό, χρειάζονται γενναίες αποφάσεις, με το βλέμμα στραμμένο στην ανάπτυξη, τις επιχειρήσεις, τους αυτοαπασχολούμενους, σίγουρα στις ανισότητες, στη στήριξη των μη προνομιούχων, αλλά και στη διασφάλιση της ανταποδοτικότητας και της δικαιοσύνης του συστήματος, δηλαδή παροχών ανάλογων με τις εισφορές που καταβάλλουν οι ασφαλισμένοι».
Γενναία προχωρά και η κυβέρνηση με το προσχέδιο νόμου για την Κοινωνική Ασφάλιση, κομμένο και ραμμένο σ' αυτό που απαιτεί ο ΣΕΒ. Με το βλέμμα στραμμένο στις ανισότητες, λέει ο ΣΕΒ, προσπάθεια να «κλείσει την ψαλίδα» με ισοπέδωση κάνει η κυβέρνηση. Οπως λέει, κόβει από τις υψηλές συντάξεις ώστε να χαμηλώσουν και αυτές. Ετσι κλείνουν τις ανισότητες. Ανταποδοτικότητα στο Ασφαλιστικό ζητά ο ΣΕΒ, ανταποδοτική σύνταξη επεξεργάζεται η κυβέρνηση.
«Με το βλέμμα στραμμένο στην ανάπτυξη, τις επιχειρήσεις» θέλει τις μεταρρυθμίσεις ο ΣΕΒ, αυτό κάνει και η κυβέρνηση. Τι κάνει δηλαδή; Τους λέει ότι μειώνει δραστικά τη συμμετοχή του κράτους στην Ασφάλιση. Ως ένα από τα μέτρα εξοικονόμησης κρατικού χρήματος για καπιταλιστικές επενδύσεις, δημόσιες και ιδιωτικές. Κρατικό χρήμα που αποτελείται από τους φόρους που πληρώνει ο λαός. Υποστηρίζει η κυβέρνηση πως αυξάνει κατά 1% την εργοδοτική εισφορά. Με αυτό όμως συμφώνησε ο ΣΕΒ ως προσωρινό μέτρο, αφού ήδη είχαν μειώσει την εισφορά κατά 3,9%. Η εργοδοτική, όμως, εισφορά είναι μέρος του μισθού των εργαζομένων, δεν τα βγάζουν από την τσέπη τους οι καπιταλιστές. Ενώ επίσης γι' αυτήν τη «γενναία» προσφορά τους απαιτούν και άλλα προνόμια (φοροαπαλλαγές, διευκολύνσεις, φθηνό δανεισμό, φθηνή Ενέργεια κ.ά.) που πάλι θα πληρώσει ο λαός. Και έπεται η συνέχεια με τις ομαδικές απολύσεις, τη θεσμοθέτηση του λοκ άουτ, την παρεμπόδιση κήρυξης απεργίας, ενώ το κουαρτέτο ζητά νέα μείωση και του κατώτατου μισθού.
***
Σε άλλο σημείο γράφει ο Θ. Φέσσας:«Η πολιτεία οφείλει να ακούει και να αντιλαμβάνεται τις προκλήσεις. Είναι εθνικό συμφέρον να κρατά και να προσελκύει ξένους επενδυτές. Είναι προς το συμφέρον όλων να συνεργάζεται με διαφάνεια και εντιμότητα με την επιχειρηματική κοινότητα και να διεξάγεται κοινωνικός διάλογος. Ευτυχώς, τους τελευταίους μήνες υπήρξαν κάποιες θετικές εξελίξεις, όπως η σύσταση του υφυπουργείου για τη Βιομηχανία, που ικανοποιεί ένα πάγιο αίτημα των επιχειρήσεων για μια εθνική βιομηχανική πολιτική».
Επαινεί ο ΣΕΒ τη συνεργασία της κυβέρνησης με τους επιχειρηματίες αναγνωρίζοντας θετική δράση, όπως το υφυπουργείο Βιομηχανίας. Μιλά, δε, για θετικές εξελίξεις και κοινωνικό διάλογο αφού, με τη συνδρομή της κυβέρνησης, συγκροτήθηκε το «Φόρουμ για τη Βιομηχανία», στο οποίο συμμετέχουν η κυβέρνηση, ο ΣΕΒ, οι τραπεζίτες και εκπρόσωποι του λεγόμενου «κοινωνικού εταιρισμού». Το Φόρουμ θεωρείται «το κύριο όργανο διαβούλευσης με σκοπό τη διαμόρφωση προτάσεων άμεσης εφαρμογής για την ανάταξη του σημαντικότερου πυλώνα της οικονομίας που είναι η βιομηχανία». Στόχος, η μελέτη της λεγόμενης παραγωγικής ανασυγκρότησης αφού συστάθηκαν και «τεχνικές ομάδες εργασίας», όπως:
  • Ομάδα προσδιορισμού δυναμικών κλάδων της βιομηχανίας που μπορούν να αντέχουν στο διεθνή ανταγωνισμό.
  • Ομάδα διασύνδεσης καινοτομίας - βιομηχανίας για μεγαλύτερη διασύνδεση των ερευνητικών κέντρων και ΑΕΙ - ΤΕΙ με τις ανάγκες των βιομηχάνων.
  • Ομάδα ενίσχυσης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, για οργανωτική και τεχνολογική υποστήριξη, ιδιαίτερα γι' αυτές με εξαγωγικό προσανατολισμό και με συγκριτικά πλεονεκτήματα.
  • Ομάδα εξοικονόμησης Ενέργειας.
  • Ομάδα χρηματοδοτικών εργαλείων - προσέλκυσης άμεσων ξένων επενδύσεων.
  • Ομάδα επιχειρηματικού περιβάλλοντος, για άρση διοικητικών εμποδίων για επενδύσεις, βελτίωση στις διαδικασίες αδειοδότησης, εφοδιαστικές αλυσίδες, βιομηχανικά πάρκα κ.λπ.
***
Γράφει ακόμη ο πρόεδρος του ΣΕΒ:«Ολα όμως θα κριθούν στην εφαρμογή. Μεταρρυθμίσεις και επενδύσεις πρέπει να πηγαίνουν χέρι χέρι με τη σταθερότητα και την αφοσιωμένη ευρωπαϊκή πορεία της χώρας. Σήμερα και τα επόμενα χρόνια, θα είναι αδύνατον να βγούμε από την ύφεση αν δεν κινητοποιήσουμε ξένους και ντόπιους επενδυτές. Γιατί τα κεφάλαια κινούνται ελεύθερα στον πλανήτη και αναζητούν ευκαιρίες, ενώ ο ανταγωνισμός εντείνεται παντού. Χρειάζεται σταθερότητα, σοβαρότητα και συνειδητοποίηση ότι οι ιδιωτικές επιχειρήσεις είναι η ραχοκοκαλιά της οικονομίας. Επιβάλλεται να εφαρμόσουμε το πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων με μεγαλύτερη τόλμη, αποφασιστικότητα και χωρίς αγκυλώσεις. Μόνο κέρδη φέρνει στο κοινωνικό σύνολο ένα φιλικό επιχειρηματικό περιβάλλον που βοηθά τις επιχειρήσεις να εξάγουν».
Ηδη η κυβέρνηση δίνει εξετάσεις σ' αυτά και τις περνά με άριστα. Ιδιωτικοποίησε αεροδρόμια, ΟΛΠ, ΑΔΜΗΕ, ετοιμάζεται σχέδιο παραπέρα ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ ΑΕ. Και πάνω απ' όλα το Ταμείο Αξιολόγησης Δημόσιας Περιουσίας για την ιδιωτικοποίηση τομέων οικονομίας και άλλης κρατικής ιδιοκτησίας, ύψους 50 δισ. ευρώ, ανάμεσά τους και οι υδρογονάνθρακες. Δημιουργήστε συνθήκες για να έρθουν κεφάλαια, λέει ο ΣΕΒ. Και η κυβέρνηση σπεύδει να επιβεβαιώσει ότι πράγματι «οι ιδιωτικές επιχειρήσεις είναι η ραχοκοκαλιά της οικονομίας» και αυτές ενισχύει χτυπώντας την εργατική δύναμη, δημιουργώντας περιβάλλον χρηματοδότησής τους, παίρνοντας μέτρα ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας. Σ' αυτό συμβάλλει και ο αναπτυξιακός νόμος, που προβλέπει γενναία χρηματοδότηση των επιχειρηματιών για επενδύσεις καθώς και κρατική ενίσχυση σε τομείς που έχουν εξαγωγικό προσανατολισμό.
Ο ΣΕΒ κόβει και η κυβέρνηση ράβει. Ζεσταίνουν τη μηχανή ραγδαίας αύξησης των κερδών, διευρυμένης αναπαραγωγής τους, τσακίζοντας τους εργάτες.

Επικίνδυνη τακτική

Επικίνδυνη τακτική


Η προσπάθεια της κυβέρνησης να συνδέσει άμεσα ή έμμεσα τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων, των αγροτών και άλλων λαϊκών στρωμάτων με «σχέδια αποσταθεροποίησης», όπως τα ονομάζει, δεν αποτελεί καμιά πρωτοτυπία. Πολλές πριν από αυτήν κυβερνήσεις επικαλέστηκαν το ίδιο επιχείρημα, συκοφαντώντας τις εργατικές - λαϊκές κινητοποιήσεις, ταυτίζοντάς τες με προβοκατόρικες ενέργειες ή παρεμβάσεις διαφόρων αστικών μηχανισμών. Το γεγονός όμως ότι αυτό το επιχείρημα διατυπώνεται από μια κυβέρνηση, που η κύρια πολιτική δύναμη που τη συγκροτεί, ο ΣΥΡΙΖΑ, μίλαγε τα προηγούμενα χρόνια στο όνομα του κινήματος το κάνει ακόμα πιο επικίνδυνο. Κατ' αρχάς, γιατί την ίδια στιγμή που κυβερνητικά στελέχη και επιτελεία, στον κυβερνητικό Τύπο, διατυπώνουν αυτές τις απόψεις, ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ και συνδικαλιστικές του οργανώσεις εκδίδουν ανακοινώσεις με τις οποίες χαιρετίζουν τις απεργιακές κινητοποιήσεις. Οσο και αν φαίνεται αντιφατικό, δεν είναι. Πρόκειται για ενιαία τακτική της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ, που ξεδιπλώνεται με δύο τρόπους: Συκοφαντώντας, αλλά και παρεμβαίνοντας στο περιεχόμενο και τον προσανατολισμό των κινητοποιήσεων. Καθόλου τυχαία η προσπάθεια αυτή ξεδιπλώθηκε παραμονές της μεγάλης χτεσινής απεργίας. Η μαζική συμμετοχή στα απεργιακά συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ αποτέλεσε μια πρώτη απάντηση σε αυτήν την επικίνδυνη τακτική.
Η συκοφάντηση των εργατικών - λαϊκών κινητοποιήσεων και όσους πρωτοστατούν σε αυτές θα συνεχιστεί. Τα διάφορα επιτελεία του ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζουν ότι έτσι υπηρετείται το παιχνίδι των «νεοφιλελεύθερων κέντρων του εσωτερικού και του εξωτερικού» ότι είναι κινήσεις που ξεπερνάνε τα όρια, αναφερόμενα κυρίως στα αγροτικά μπλόκα. Επιδιώκουν έτσι να ενεργοποιήσουν τον κοινωνικό αυτοματισμό, να διαμορφώσουν κλίμα αντιπαράθεσης ανάμεσα σε λαϊκά στρώματα, αλλά και να αποκτήσουν τη νομιμοποιητική ανοχή στη λαϊκή συνείδηση, να χτυπήσουν και κατασταλτικά τις λαϊκές κινητοποιήσεις. Οπως γράφει γνωστός αρθρογράφος της «Αυγής» - θυμίζοντάς μας άλλους σε άλλα έντυπα πριν από μερικά χρόνια - η κυβέρνηση «οφείλει να αντιδράσει και να απελευθερώσει τις συγκοινωνίες και τις εμπορικές οδούς. Είναι συνταγματική της υποχρέωση».
Η προσπάθεια παρέμβασης στο κίνημα δεν θα σταματήσει. Με συγκεκριμένο καταμερισμό, το κόμμα και οι συνδικαλιστικές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ παρεμβαίνουν, ώστε κατ' αρχάς να σπείρουν τη διχόνοια ανάμεσα στους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα ότι δήθεν η κυβέρνηση ενδιαφέρεται για τους φτωχούς, τους χαμηλοεισοδηματίες, τους μισθωτούς και ανέργους, παρουσιάζοντας λίγο - πολύ τους μικρομεσαίους αγρότες ως διεφθαρμένους τσιφλικάδες και τους νέους με τα μπλοκάκια ως γραβατωμένους μεγαλοεπιχειρηματίες. Την ίδια στιγμή, στην ατζέντα της διαπραγμάτευσης, ανοίγουν, πέρα από το Ασφαλιστικό και Φορολογικό, και τα Εργασιακά, οι ιδιωτικοποιήσεις, σηματοδοτώντας μια εφ' όλης της ύλης επίθεση στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Κατά δεύτερον, αποσκοπούν ώστε η όποια δυσαρέσκεια και διαμαρτυρία να προσανατολιστεί στην κατεύθυνση της «στήριξης της κυβέρνησης στη διαπραγμάτευση». Δηλαδή, οι εργαζόμενοι να μην αντιπαρατεθούν με την κυβέρνηση, το κεφάλαιο, τους μεγαλοεπιχειρηματίες και να επικεντρώσουν τη διαμαρτυρία τους απέναντι στους «κακούς» δανειστές, που όμως η κυβέρνηση αναγνωρίζει ως εταίρους της, συνδιαλέγεται μαζί τους και από κοινού ενσωματώνουν και νέα αντιλαϊκά μέτρα στο ήδη αντιλαϊκό κυβερνητικό σχέδιο για το Ασφαλιστικό.
Σε αυτήν την προσπάθειά της, η κυβέρνηση σιγοντάρεται από τμήματα του κεφαλαίου, διευκολύνεται από τις παρεμβάσεις των άλλων αστικών κομμάτων της αντιπολίτευσης (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι), που καλούν το λαό να μην περάσει τα όρια και που δηλώνουν ότι διαφωνούν με το κλείσιμο των δρόμων, τα μπλόκα. Θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό από τις μάχες που θα δοθούν το επόμενο διάστημα με προσανατολισμό την κλιμάκωση, πατώντας πάνω στη θετική πείρα της χτεσινής απεργίας και των απεργιακών συλλαλητηρίων, της μάχης των μπλόκων. Θα κριθεί από την αντοχή, τη σταθερότητα, από τη διεύρυνση του διεκδικητικού πλαισίου, από την αντιμετώπιση των τρικλοποδιών που βάζει ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός.

4 Φεβ 2016

ΚΕΡΚΥΡΑ- ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΜΕ

  ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΜΕ


ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ
4/2/2016
Από νωρίς το πρωί, μέλη του ΠΑΜΕ με απεργιακές φρουρές, περιφρούρησαν εργασιακούς
χώρους που η εργοδοσία επέμενε να «μείνουν ανοιχτοί», όπως αλυσίδες Σούπερ Μάρκετ, Τράπεζες
κλπ, ενώ παρέμβαση έγινε και στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, που ανήμερα της πανεργατικής απεργίας,
πραγματοποιούσε εξετάσεις σε συγκεκριμένα μαθήματα.


Η πλατεία Σαρόκο όπου πραγματοποιήθηκε η συγκέντρωση του ΠΑΜΕ, γέμισε με απεργούς
εργαζόμενους από τον κλάδο των ξενοδοχοϋπαλλήλων, των ιδιωτικών υπαλλήλων, των οικοδόμων,
των εργαζόμενων στο Νοσοκομείο της Κέρκυρας, των ναυτεργατών που βρίσκονται σε 48ωρη
απεργία με καθολική συμμετοχή, των αυτοαπασχολούμενων ΕΒΕ, καθηγητών και δασκάλων,
μαθητών και φοιτητών.
Ιδιαίτερο χρώμα στη συγκέντρωση έδωσαν οι μικρομεσαίοι αγρότες του νησιού με τα
τρακτέρ τους, καθώς και οι οδηγοί φορτηγών δημόσιας χρήσης με τα φορτηγά τους.
Χαιρετισμούς απεύθυναν στην απεργιακή συγκέντρωση μαθητές, εκπρόσωπος του ΜΑΣ, της
ΠΑΣΕΒΕ, των Αγροτικών Συλλόγων ενώ την κεντρική ομιλία έκανε ο Σταμάτης Πελάης, Πρόεδρος
του σωματείου Ξενοδοχοϋπαλλήλων Κέρκυρας και μέλος της Γραμματείας του ΠΑΜΕ,


Η πορεία κατευθύνθηκε στο λιμάνι όπου έγινε συμβολικός αποκλεισμός του οδικού κόμβου
από τα αγροτικά μηχανήματα και τα φορτηγά, ενώ χαιρετισμό απεύθυνε στους συγκεντρωμένους ο
νεοεκλεγείς Πρόεδρος του σωματείου ναυτεργατών, Χρήστος Βιτουλαδίτης.
Να σημειωθεί ότι ο Εμπορικός Σύλλογος Κέρκυρας, παρά την απόφαση της ΕΣΣΕ για 24ωρο
κλείσιμο των καταστημάτων, κήρυξε απλά 4ωρη στάση για τα εμπορικά καταστήματα του νησιού,
αποδεικνύοντας και με αυτό τον τρόπο, τη συμβιβασμένη στάση του απέναντι στην κυβέρνηση, τους

μεγαλοεπιχειρηματίες και τις ορέξεις τους. 

Στάσου, απεργία

 Στάσου, απεργία

Θεωρητικά από αύριο προβλέπεται πτώση θερμοκρασίας, αλλά το πολιτικό θερμόμετρο μπορεί να ανέβει αισθητά (αν κι όχι όσο επικίνδυνα θα θέλαμε). Το βασικό είναι να μην μπερδεύουμε αυτές τις επιθυμίες με την πραγματικότητα, σαν πρώιμα ανθισμένες αμυγδαλιές, που βλέπουν τις ευκαιρίες να περνούν στο τέλος ανεκμετάλλευτες από μπροστά τους και τους φωνάζουν.
-Στάσου, μύγδαλα…

Όσοι είναι φίλοι του Αστερίξ ή μάλλον του Οβελίξ, των υπολοίπων και τελευταίου του κοντοπίθαρου Γαλάτη, θα θυμούνται πιθανότατα την Κατοικία των Θεών, όπου οι Ρωμαίοι θέλουν να ξηλώσουν το δάσος που περιβάλλει το γαλατικό χωριό, για να χτίσουν μια πόλη, που θα κυριεύσει με πλάγια μέσα τους Γαλάτες, αστικοποιώντας τους, για να τους εντάξει ομαλά στην Παξ Ρομάνα.

Αρχικά όμως πρέπει να φτιάξουν ένα ξέφωτο, για να θεμελιώσουν το πρώτο κτίριο. Κι ενώ μετά από φαιδρά περιστατικά καταλήγουν να δουλεύουν νύχτα (οι σκλάβοι, όχι αυτοί), για να μην τους πάρουν χαμπάρι οι Γαλάτες, και να κουβαλάνε μαζί τους όλους τους κορμούς δέντρων που κόβουν, για να μην ξαναφυτρώσουν, το επόμενο πρωί –και κάθε επόμενο πρωί- το δάσος ανακτά τα δικαιώματά του και δεν υπάρχει κανένα απολύτως ξέφωτο, γιατί οι Γαλάτες ρίχνουν βελανίδια βουτηγμένα σε μαγικό ζωμό, που φυτρώνουν στο δευτερόλεπτο και εντυπωσιάζουν τον Αστερίξ. Όχι όμως και τον Οβελίξ, γιατί…

α, δεν έχω ξαναδεί ποτέ δέντρο να μεγαλώνει κι έτσι δεν ξέρω πόσο γρήγορα μεγαλώνουν συνήθως...

Όπως κι εμείς δεν έχουμε ξαναδεί το κίνημα να ανασυντάσσεται μετά την Αλεζία των ανατροπών και τις αυταπάτες του με το Σύριζα, οπότε δεν έχουμε μέτρο σύγκρισης. Κι είναι λογικό να υπάρχει μια ανυπομονησία, όχι απαραίτητα μικροαστική –αν και υπάρχουν και εκείνοι που απογοητεύονται στην πρώτη δυσκολία, επειδή η εύκολη λύση που πίστεψαν τους βγήκε σκάρτη- αλλά επειδή δεν έχουμε κάποια αντίστοιχη εμπειρία κι οι ανάγκες πιέζουν. Η ωρίμανση όμως είναι μια σταδιακή και σχετικά μακρόχρονη διαδικασία, όσο κι αν εμείς δεν αντέχουμε τα στάδια και λοιπές ενδιάμεσες λύσεις. Και το σύγχρονο γαλατικό χωριό που αντιστέκεται, δε βασίζεται σε μαντζούνια του Πανοραμίξ Κάρολου και μαγικούς ζωμούς, αλλά στη μαζικότητα και τους ταξικούς αγώνες. Από εκεί αντλεί τη δύναμή του για να ορθώνει ανάστημα στους αντιπάλους του.


Και δεν υπάρχει λόγος να φοβάται κανείς, σαν το Γιεγιεδίξ, που τον αναζητούν οι Νορμανδοί, για να τους μάθει τι πάει να πει φόβος, αφού τρέμει τη σκιά του. Μην τους σκιάζεσαι, πελέκα τους, όπως λεν κι οι σφοι από την επαρχία. Μόνο έτσι θα μάθουμε πόσο γρήγορα μεγαλώνει τελικά εκείνο το δέντρο. Που μέχρι στιγμής έχει δείξει πως διαθέτει γερές ρίζες. Και σήμερα, στην Αθήνα μες στο κέντρο, τα σημάδια δείχνουν πως κάτι ωραίο κι ελπιδοφόρο ανθίζει...

TEΡΑΣΤΙΕΣ ΣΕ ΟΓΚΟ ΟΙ ΤΑΞΙΚΕΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗ ΧΩΡΑ

 TEΡΑΣΤΙΕΣ ΣΕ ΟΓΚΟ ΟΙ ΤΑΞΙΚΕΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗ ΧΩΡΑ



Πλημμύρισε ασφυκτικά η πλατεία Συντάγματος από τα απεργιακά μπλοκ που συμμετείχαν στη μαζική, μαχητική συγκέντρωση του ΠΑΜΕ, η οποία έφτασε στο Σύνταγμα με πορεία από την Ομόνοια. Η τεράστια πορεία, με τα πυκνά μπλοκ και τους χιλιάδες απεργούς που διαδηλώνουν, συντεταγμένα και περιφρουρημένα κινήθηκε από την οδό Πανεπιστημίου προς το Σύνταγμα (Δείτε εδώ βίντεο από την πορεία προς το Σύνταγμα). Εργαζόμενοι, αυτοαπασχολούμενοι, άνεργοι, νέοι μαθητές και φοιτητές, γυναίκες, συνταξιούχοι, έσιμξαν τις φωνές τους ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική και απαίτησαν: «Κάτω τα χέρια από την Ασφάλιση. Δεν είναι για παζάρια και για διάλυση».
Η τεράστια σε όγκο διαδήλωση ξεδιπλώθηκε από την Ομόνοια μέχρι το ύψος των Στύλων Ολυμπίου Διός στη λεωφόρο Αμαλίας.  Για πολλή ώρα, τα μπλοκ συνέρρεαν στο χώρο της απεργιακής συγκέντρωσης, με τα πρώτα μπλοκ να κατηφορίζουν προς τους Στύλους του Ολυμπίου Διός, προκειμένου να δώσουν «χώρο» στα επόμενα να χωρέσουν στην πλατεία Συντάγματος. Επί μια περίπου ώρα από την ώρα που ξεκίνησαν τα πρώτα μπλοκ από την Ομόνοια, μεγάλος όγκος της διαδήλωσης περίμενε να ξεδιπλωθεί το απεργιακό ποτάμι για να ξεκινήσει από την Ομόνοια προς την πλατεία Συντάγματος. 






Συγκλονίζει το σποτ του ΠΑΜΕ για την απεργία στις 4 Φλεβάρη! Η νεολαία, οι άνεργοι, οι αδύνατοι ...

 Συγκλονίζει το σποτ του ΠΑΜΕ για την απεργία στις 4 Φλεβάρη! Η νεολαία, οι άνεργοι, οι αδύνατοι ...

Οι αδύνατοι, η νεολαία, οι άνεργοι στο στόχαστρο!
Στην παρακάτω διεύθυνση υπάρχει το νέο σποτ του ΠΑΜΕ που καλεί τη νεολαία και τους ανέργους σε ξεσηκωμό!
«Δεν είναι ταινία, είναι η ζωή σου».



Το κυβερνητικό σχέδιο για το ασφαλιστικό είναι φωτιά και λάβρα για τους ανέργους!
Δε φτάνει η καθημερινή πίεση που υπάρχει στους ανέργους σήμερα, το άγχος για να τα φέρουν πέρα, το ποσό τους επιδόματος ανεργίας που δεν αρκεί αλλά και δεν καλύπτει το σύνολο των ανέργων, έρχεται επιπλέον το κυβερνητικό σχέδιο για το ασφαλιστικό και υπονομεύει και χαντακώνει όχι μόνο το παρόν αλλά και το μέλλον τους.

Η κυβέρνηση που προκλητικά και με θράσος δηλώνει πως νομοθετεί υπέρ των αδυνάτων, τσακίζει τους ανέργους κάθε ηλικίας, νυν και μακροχρόνιους. Και σήμερα απροστάτευτοι άνεργοι, μισοάνεργοι με μισθούς των 300-400 ευρώ και στο μέλλον εκτεθειμένοι στο όριο της ανέχειας!

Στο στόχαστρο η νεολαία που ψάχνει σήμερα το μεροκάματο με τα κιάλια!
Κανένας νέος σήμερα που είτε ψάχνει για πρώτη φορά εργασία είτε κινείται από κλάδο σε κλάδο για να βρει μεροκάματο είτε βρίσκεται σε παρατεταμένη κατάσταση ανεργίας, δε θα έχει στο μέλλον πολλά χρόνια εργασίας. Σύμφωνα με την κυβερνητική πρόταση θα είναι καταδικασμένος να περιμένει ως τα 67 χρόνια για να πάρει μια συμβολική αναλογική σύνταξη που μαζί με την Εθνική Σύνταξη συνολικά δε θα ξεπερνά τα 450-500 ευρώ.

Απροστάτευτοι όλοι οι άνεργοι που βρέθηκαν ξαφνικά στην ανεργία!
Αντίστοιχα, κανένας άνεργος στην ηλικία των 40, των 50 ετών που έχασε ξαφνικά τη δουλειά του, που αναγκάστηκε να βάλει λουκέτο στο μαγαζί του ή να κλείσει βιβλία, δε μπορεί να αισθάνεται προστατευμένος. Είναι τμήμα των ανέργων που δύσκολα θα ξαναπιάσει δουλειά, δύσκολα θα βρει δουλειά με συγκροτημένα δικαιώματα σταθερής και μόνιμης εργασίας, είναι κομμάτι που θα ψάχνει να βρει λύση είτε σε προγράμματα ΟΑΕΔ με ημερομηνία λήξης ή θα κάνει δουλειές του ποδαριού. Αυτό το πολυάριθμο κομμάτι των ανέργων, θα περιμένει ως όμηρος τα 67 έτη για να μπορέσει να πάρει μια σύνταξη που το ποσό της αναλογικής σύνταξης λόγω της ανεργίας, θα είναι μια σταγόνα πλάι στα 384 ευρώ.

Κανένας άνεργος δεν προστατεύεται!
Κανένας αδύνατος δεν ανακουφίζεται!

Αντιθέτως, στο όνομα του αδυνάτου και στη δήθεν ισότητα και δικαιοσύνη, προκαλείται μεγαλύτερη φτωχοποίηση σε περισσότερους εργαζόμενους και σε λαϊκά στρώματα.

Οι άνεργοι δεν είναι αναλώσιμοι, δεν είναι ωφελούμενοι, δεν είναι ζητιάνοι! Είναι τα πρώτα θύματα της καπιταλιστικής κρίσης, που «ξεφορτώθηκαν» οι επιχειρήσεις για να προστατεύσουν την κερδοφορίας τους. Οι ανάγκες των ανέργων δε μπορούν να μπουν στα όρια της κερδοφορίας των επιχειρηματιών!

Οι άνεργοι, οι εργαζόμενοι στα προγράμματα απασχόλησης, οι «περιστασιακά» εργαζόμενοι, να πάρουν θέση πλάι στους εργαζόμενους, τους αγρότες, τους ελευθεροεπαγγελματίες, τη νεολαία, τις γυναίκες και στην Πανελλαδική-Πανεργατική απεργία στις 4 Φλεβάρη, να βγουν στους δρόμους μαζί με τα αιτήματα για σταθερή και μόνιμη εργασία, για ουσιαστική προστασία των ανέργων, να δυναμώσει το σύνθημα «να μην περάσει ο νόμος-λαιμητόμος για το ασφαλιστικό που διαλύει τη ζωή μας».

Το ΠΑΜΕ καλεί τους ανέργους να οργανωθούν στα σωματεία τους, στις επιτροπές ανέργων!

Να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας!
Να στείλουμε στην ανεργία τους εκμεταλλευτές μας, το πολιτικό προσωπικό τους, όσων σήμερα πλουτίζουν πάνω στη δυστυχία μας.
dete.gr

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ