Translate

26 Οκτ 2014

Καχυποψίες και θεωρίες

Καχυποψίες και θεωρίες



Αμερικανίδα, μέλος ομάδας ερευνητών σε «παράρτημα» του αμερικανικού Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών στο Εντέμπε της Ουγκάντα
Οσο τα κρούσματα του ιού πολλαπλασιάζονται, τεράστιοι φαρμακευτικοί κολοσσοί διαγκωνίζονται, ξεκινώντας ή εντείνοντας τις έρευνες και τα πειράματα για φάρμακα και εμβόλια σε ΗΠΑ, Καναδά, ΕΕ, Ρωσία, Κίνα. Προσπερνώντας τους φραγμούς που έθετε η αυστηρή έως σήμερα δεοντολογία για τις κλινικές δοκιμές φαρμάκων και εμβολίων, έπειτα από την απόφαση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) στις 12 Αυγούστου, με την οποία πλέον θεωρείται «ηθική» η χρήση πειραματικών φαρμάκων και εμβολίων σε ανθρώπους.
Ωστόσο, η αδιαφάνεια που επικρατεί ενίοτε στους κύκλους των φαρμακοβιομηχάνων, το βαρύ βρώμικο παρελθόν από ανήθικα πειράματα φαρμακευτικών κολοσσών σε αναπτυσσόμενες χώρες, σε συνδυασμό με την άγνοια σε τοπικές κοινωνίες φτωχών, φουντώνουν τα σενάρια και τις φήμες για ύποπτο παρασκήνιο και σε αυτήν την επιδημία.
Ο Ερικ Ρας, Αφροαμερικανός αρθρογράφος, καλεσμένος συχνά σε δίκτυα όπως το «Fox News» και το CNN, κάνοντας μερικές προσθέσεις από χρονολογικούς πίνακες δεδομένων σχετικά με τα θύματα του «Εμπολα», διερωτόταν προ ημερών το εξής: «Γιατί μέσα σε 36 χρόνια, από το 1976 έως το 2012, πέθαναν μόνον 1.528 άτομα, και πάνω από 4.000 τους τελευταίους 11 μήνες;»
Ο Δρ. Σίριλ Μπρόντερικ (Cyril Broderick), Λιβεριανός επιστήμονας και πρώην καθηγητής Φυτοπαθολογίας στο Πανεπιστήμιο Γεωργίας και Δασοπονίας της Λιβερίας, απαντά πως (σχεδόν κατηγορηματικά!) πίσω από το φαινόμενο κρύβονται οι ΗΠΑ. Οπως υποστηρίζει σε εκτενές άρθρο του που δημοσιεύτηκε στις 9/9 στην εφημερίδα της Μονρόβια, «Liberian Observer», οι ΗΠΑ και συγκεκριμένα το αμερικανικό υπουργείο Αμυνας φέρεται να χρηματοδοτεί πειράματα με τον ιό «Εμπολα» σε ανθρώπους, που ξεκίνησαν βδομάδες πριν διαπιστωθεί επιδημία σε Γουινέα και Σιέρα Λεόνε. Υποστηρίζει ότι το Πεντάγωνο είχε συμβόλαιο με την καναδική φαρμακοβιομηχανία «Tekmira» για την πραγματοποίηση πειραμάτων έναντι 140.000.000 δολαρίων και επικαλείται την υπ' αριθμόν NCTO2041715 κλινική δοκιμή που ξεκίνησε το Γενάρη του 2014, πριν κηρυχθεί επιδημία «Εμπολα» στη Δυτική Αφρική τον περασμένο Μάρτη. Ο Δρ. Μπρόντερικ υποστηρίζει ακόμη πως η αμερικανική κυβέρνηση έχει στήσει ερευνητικό εργαστήριο βιολογικών όπλων στην πόλη Κenema της Σιέρα Λεόνε και μελετά «ιούς που προκαλούν πυρετό σαν όπλο βιοτρομοκρατίας».
Ο Αμερικανός δημοσιογράφος Τζον Ραποπόρτ τον Αύγουστο του 2014 (πριν δημοσιευτούν οι καταγγελίες του Δρ. Μπόρντερικ) σημείωνε σε άρθρο του με τίτλο «Τι κάνουν οι ερευνητές βιολογικού πολέμου στη ζώνη του Εμπολα;», επικεντρώνοντας την προσοχή του στην (γύρω από τη Δυτική Αφρική) παρουσία και δράση ομάδων «ερευνητών» του αμερικανικού στρατιωτικού ερευνητικού ιδρύματος βιολογικών όπλων και μολυσματικών ασθενειών (USAMRIID) από το Φρούριο Ντέτρικ του Μέριλαντ, από το πανεπιστήμιο Tulane της Ν. Ορλέανης (που εξασφάλισε φέτος επιδότηση άνω των 7.000.000 δολαρίων από το Εθνικό Ιδρυμα Υγείας στις ΗΠΑ για να ερευνήσει τον αιμορραγικό ιογενή πυρετό Lassa), του αμερικανικού κέντρου Ελέγχου Ασθενειών (CDC), των «πανταχού παρόντων» «Γιατρών Χωρίς Σύνορα», της καναδικής φαρμακοβιομηχανίας «Tekmira», του βρετανικού φαρμακευτικού κολοσσού «Glaxo Smith Kline» και του Κρατικού Νοσοκομείου Κενέμα στην ομώνυμη πόλη της Σιέρα Λεόνε.
Βρώμικα πειράματα και στο παρελθόν
Αν οι παραπάνω ισχυρισμοί προβάλλουν σαν θεωρίες συνωμοσίας, καλά θα κάνει κάποιος να θυμηθεί ανάλογες βρώμικες πρακτικές και πειράματα του 20ού αιώνα με «πρωταγωνιστή» τις ΗΠΑ.
Από το 1946 έως το 1948, η αμερικανική κυβέρνηση επί Προέδρου Χάρι Τρούμαν σε συνεργασία με τον τότε Πρόεδρο της Γουατεμάλας Χουάν Χοσέ Αρέβαλο, ενθάρρυνε την πραγματοποίηση πειραμάτων σε 5.500 ανυποψίαστους ανθρώπους, μολύνοντας σκόπιμα στρατιώτες, πόρνες, φυλακισμένους και ψυχασθενείς με σύφιλη και άλλα αφροδίσια νοσήματα. Τα πειράματα ξεσκεπάστηκαν 70 χρόνια μετά, το 2010, από την καθηγήτρια στο κολέγιο Wellesley College, Σούζαν Ρεβερσμπάι. Το άρθρο της στην «Βoston Globe», με τίτλο: «Καθηγήτρια του Γουέλσλι αποκαλύπτει τον τρόμο: πειράματα με σύφιλη στη Γουατεμάλα», δημιουργεί τεράστιο σάλο.
Οπως σημειώνει ο Timothy Alexander Guzman με άρθρο του στο «Globalresearch.ca» στις 17/10/14, η καθηγήτρια «ψάχνοντας σε σκονισμένα αρχεία της Πενσυλβάνια κατάφερε να τεκμηριώσει πώς Αμερικανοί επιστήμονες που δούλευαν για λογαριασμό της κυβέρνησης έκαναν μυστικά πειράματα σε βάρος πολιτών εν αγνοία τους». Μετά τις αποκαλύψεις, ο Πρόεδρος Ομπάμα αναγκάστηκε, υποκριτικά, να ζητήσει επίσημα «συγγνώμη» από τον Πρόεδρο της Γουατεμάλας, Αλβαρο Κόλομ Καμπαγιέρος για «τα τραγικά λάθη», διαβεβαιώνοντας τάχα πως δε θα επαναληφθούν παρόμοια στο μέλλον...
Να 'ταν, όμως, μόνον η Γουατεμάλα;
Μεταξύ 1932 και 1972, υπηρεσίες Δημόσιας Υγείας των ΗΠΑ (σύμφωνα πάλι με ρεπορτάζ της «Boston Globe») μελέτησαν τη «φυσική εξέλιξη» της σύφιλης σε πάνω από 600 υγιείς, πλην φτωχούς, Αφροαμερικανούς στην Αλαμπάμα (υπόθεση γνωστή ως «Tuskegee Syphilis Study»). Οι ΗΠΑ παραδέχθηκαν και αυτό το «λάθος» περίπου 60 χρόνια αργότερα επί κυβέρνησης Κλίντον...

ταξιδευοντας


Λίμνη Βοστόκ
Θαμμένη από πάγο πάχους 4 χιλιομέτρων, η λίμνη Βοστόκ είναι η έβδομη σε μέγεθος στη Γη και η μεγαλύτερη ανάμεσα στις 300 λίμνες που είναι εγκλωβισμένες κάτω από τους αιώνιους πάγους της Ανταρκτικής. Το νερό της είναι απομονωμένο από την ατμόσφαιρα εδώ και 15 εκατομμύρια χρόνια. Το 2012 μια ρωσική αποστολή έκανε γεώτρηση έως την επιφάνεια της λίμνης, αναζητώντας μικροβιακή ζωή που θα μπορούσε να επιζεί σε αυτές τις συνθήκες σκότους και μεγάλης πίεσης, χωρίς έως τώρα να έχουν βγει ξεκάθαρα συμπεράσματα. Η ανακάλυψη ενός οικοσυστήματος στη λίμνη Βοστόκ θα αύξανε τις πιθανότητες να υπάρχει ζωή στον τεράστιο ωκεανό στο υπέδαφος της Ευρώπης, του δορυφόρου του Δία, που καλύπτεται από πάγο πάχους σχεδόν 10 χιλιομέτρων.

Ερημος Ατακάμα
Το υγρό νερό είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την εμφάνιση ζωής όπως τη γνωρίζουμε. Μια περιοχή στην έρημο Ατακάμα, στη Χιλή, είναι τόσο στεγνή, που δε φυτρώνει τίποτα. Αυτήν τη στιγμή, αρκετοί αστροβιολόγοι προσπαθούν να εντοπίσουν τα ακριβή όρια της κατοικήσιμης ζώνης, έργο δύσκολο, καθώς μικροοργανισμοί μπορούν να αναπτυχθούν σε κάποια κατά τ' άλλα νεκρή περιοχή ακόμα και μέσα στη μία ή τις δύο υγρές μέρες του έτους. Στην ουσία, ψάχνουν να βρουν στη Γη το όριο πέρα από το οποίο δεν μπορεί να επιβιώσει τίποτα, για να υπολογίσουν ποιο μπορεί να είναι το ανάλογο όριο στον Αρη.

Ερημος της Ναμίμπια
Η έρημος της Ναμίμπ στο νότιο μέρος της Αφρικής, είναι από τις ερήμους με τη συχνότερη εμφάνιση ομίχλης και η ομίχλη είναι η κύρια πηγή υγρασίας για το δυτικό τμήμα της ερήμου. Οπως αποδείχτηκε, αυτό το τμήμα της Ναμίμπ υποστηρίζει τη μικροβιακή ζωή στον ίδιο βαθμό, όπως και το ανατολικό τμήμα, στο οποίο παρουσιάζεται ορισμένη βροχόπτωση. Η περιοχή έχει ενδιαφέρον για τους εξωβιολόγους, επειδή και ο πλανήτης Αρης είναι επίσης μια έρημος, που έχει ομίχλη. Φυσικά, ο Αρης είναι πολύ πιο κρύος και η αναλογία δεν είναι ακριβής.
Ομως, η Ναμίμπ έχει και μερικές από τις ψηλότερες και μεγαλύτερου μήκους θίνες άμμου στον κόσμο. Οι θίνες αυτές σχηματίζονται από ανέμους που φυσούν εποχιακά προς δύο κατευθύνσεις, όπως περίπου συμβαίνει και στο μεγάλο δορυφόρο του Κρόνου, τον Τιτάνα. Οι θίνες του Τιτάνα είναι γιγαντιαίες, καλύπτοντας περίπου το 13% της επιφάνειας του φεγγαριού αυτού, ενώ ορισμένες έχουν μήκος πολλών εκατοντάδων χιλιομέτρων. Η εφαρμογή της γνώσης που μας δίνει η μελέτη των θινών της Ναμίμπ, βοηθά στην ερμηνεία των μοτίβων κυκλοφορίας των αέριων μαζών στον Τιτάνα και ίσως κάποια μέρα επιτρέψει και την πρόβλεψη των μετεωρολογικών του φαινομένων.


Μεγάλο Γκέιζιρ της Ισλανδίας

Στην Ισλανδία, υπάρχει ένα σημείο που είναι αξιοθέατο τόσο για τους τουρίστες, όσο και για τους αστροβιολόγους. Πρόκειται για το Γκέιζιρ, το μεγαλύτερο γκέιζερ, που κατά διαστήματα εκτοξεύει νερό και ατμό σε ύψος 65 μέτρων. Τα γκέιζερ και οι ωκεάνιες υδροθερμικές πηγές απελευθερώνουν υπέρθερμο και υπό πίεση νερό, που ζεσταίνεται από λιωμένα βράχια σε μεγάλο βάθος και βρίσκει διέξοδο, είτε προς την επιφάνεια του εδάφους, είτε προς το βυθό των ωκεανών.

Οι αστροβιολόγοι ενδιαφέρονται γι' αυτά τα υδροθερμικά φαινόμενα, για να δουν πώς επιδρούν στις μορφές ζωής ή στην ίδια την εμφάνιση ζωής. Γκέιζερ έχουν εντοπιστεί και σε άλλα ουράνια σώματα. Το Βόγιατζερ 2 ανακάλυψε τέσσερα γκέιζερ στον Τρίτωνα, το μεγαλύτερο δορυφόρο του Ποσειδώνα. Το Κασσίνι ανακάλυψε τεράστιους πίδακες από γκέιζερ στον Εγκέλαδο, που εκτοξεύουν μεγάλες ποσότητες πάγου, ατμού και άλλων χημικών ουσιών σε ύψος χιλιομέτρων. Η ανάλυση των οργανικών ενώσεων σε αυτούς τους πίδακες, στο πλαίσιο μελλοντικών διαστημικών αποστολών, θα μπορούσε να δώσει απάντηση στο ερώτημα αν υπάρχει ζωή κάτω από την επιφάνεια του Εγκέλαδου

Ολ Ντόινιο Λενγκάι
Το όρος Ολ Ντόινιο Λενγκάι στην Τανζανία μοιάζει από μακριά με ένα συνηθισμένο κωνικό ηφαίστειο. Ομως, αντί για την κόκκινη λάβα που έχουμε συνηθίσει να ρέει από τα ηφαίστεια, αυτό που βγαίνει από τον κρατήρα του μοιάζει περισσότερο με πετρέλαιο. Είναι το μόνο ενεργό ηφαίστειο στον κόσμο, στους ιστορικούς χρόνους, που αναβλύζει λάβα ανθρακικών ορυκτών, αποτελούμενη μέχρι και κατά 50% από ανθρακικές ενώσεις, αντί της συνηθισμένης βασαλτικής λάβας.
Η λάβα ανθρακικών ορυκτών έχει πολύ χαμηλό ιξώδες, είναι δηλαδή λεπτόρρευστη. Το Ολ Ντόινιο Λενγκάι με την ασυνήθιστη λάβα του, ίσως βοηθήσει να λυθεί ένα αίνιγμα που σχετίζεται με την Αφροδίτη, πλανήτη με περισσότερα από 1.000 ενεργά ηφαίστεια και 200 μεγάλου μήκους ροές λάβας. Μια από αυτές τις ροές έχει μήκος 6.700 χιλιομέτρων, η μεγαλύτερη στο ηλιακό σύστημα, μακρύτερη και από το Νείλο ποταμό. Για να δημιουργηθεί ένα τέτοιο γεωλογικό χαρακτηριστικό, η λάβα θα πρέπει να μένει υγρή σε τεράστιες αποστάσεις, γεγονός που κάνει τους γεωλόγους να θεωρούν ότι τα ηφαίστεια της Αφροδίτης εκλύουν λάβα ανθρακικών ορυκτών, όπως το μοναδικό στη Γη, Ολ Ντόινιο Λενγκάι.

«Εξωγήινοι κόσμοι» πάνω στη Γη

«Εξωγήινοι κόσμοι» πάνω στη Γη


Η αστροβιολογία (ή βιοαστρονομία, ή εξωβιολογία) εξετάζει τις προϋποθέσεις εμφάνισης ζωής σε άλλα ουράνια σώματα, είτε του ηλιακού μας συστήματος, είτε κάποιου μακρινού πλανητικού συστήματος, τον εντοπισμό ενδείξεων ύπαρξης ζωής σ' αυτά, τη διαφορετική εξέλιξη που μπορεί να έχουν εξαρχής ή στην πορεία οι μορφές ζωής σε άλλους πλανήτες ή δορυφόρους πλανητών, ακόμα και την ενδεχόμενη βιολογία ριζικά διαφορετικών μορφών ζωής από αυτές που υπάρχουν στη Γη, που συνεχίζει να είναι το μόνο μέρος στο σύμπαν, για το οποίο έχουμε βέβαιη καταφατική απάντηση στο ερώτημα ύπαρξης ζωής.
Το μεγάλο πρόβλημα για τους αστροβιολόγους είναι η δυσκολία των επιστημονικών παρατηρήσεων και ακόμα περισσότερο του πειραματικού ελέγχου των θεωριών τους. Γι' αυτό αναζητούν τα πιο ακραία περιβάλλοντα πάνω στη Γη, εκείνα που έχουν κάποιες αναλογίες με όσα ήδη γνωρίζουμε για το περιβάλλον σε άλλα ουράνια σώματα του ηλιακού συστήματος, ώστε να μελετήσουν πώς η γήινη ζωή καταφέρνει να τα βγάζει πέρα ακόμη και σε τόσο δύσκολες συνθήκες. Ελπίζουν ότι έτσι θα διδαχτούν κάτι για το πώς θα μπορούσε η ζωή να τα καταφέρει στο παρελθόν (ή ακόμα και σήμερα), στον Αρη, στην Ευρώπη, στον Εγκέλαδο, ή τον Τιτάνα.
Οι αστροβιολόγοι δεν είναι πολλοί, δεν συναντάς εύκολα κάποιον στην καθημερινή σου ζωή. Στη σελίδα αυτή, παρουσιάζουμε ορισμένες από τις πιο απόμακρες και στην πλειοψηφία τους εξαιρετικά εχθρικές προς τη ζωή περιοχές του πλανήτη μας, όπου ανάμεσα στους ελάχιστους κατοίκους και επισκέπτες του είδους χόμο σάπιενς, υπάρχει αυξημένη πιθανότητα να βρεις αρκετούς αστροβιολόγους!

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Discover»

ΦΟΡΜΟΥΛΑ 1 Πανάκριβος ... θίασος με επικίνδυνες παραστάσεις

ΦΟΡΜΟΥΛΑ 1
Πανάκριβος ... θίασος με επικίνδυνες παραστάσεις



Ο ανταγωνισμός ακόμα και ανάμεσα σε ομόσταβλους (φωτ. Χάμιλτον - Ρόσεμπεργκ) και το τι θα πράξει η ομάδα εξαρτάται πάντα από τις αγοραίες λογικές
Eurokinissi
Ο πρόσφατος σοβαρός τραυματισμός του Γάλλου οδηγού της Φόρμουλα 1 Ζιλ Μπιανκί στο γκραν πρι της Ιαπωνίας, στις αρχές του Οκτώβρη, πέρα απ' το νέο σοκ που προκάλεσε σε ένα σπορ όπου δεν λείπουν τέτοιου είδους σκηνές (ή και ακόμα χειρότερες) ξανάβγαλε στην επιφάνεια αρκετά ερωτήματα για την πίσω όψη της βιτρίνας στο πλέον πανάκριβο σπορ. Ο Γάλλος οδηγός, που σχεδόν 20 μέρες τώρα παραμένει σε κρίσιμη κατάσταση νοσηλευόμενος, τραυματίστηκε σοβαρά κατά τη διάρκεια του αγώνα που διεξαγόταν υπό αντίξοες καιρικές συνθήκες, όπου βγήκε εκτός πίστας σε μια επικίνδυνη στροφή και συγκρούστηκε με γερανό που είχε μπει προκειμένου να αποσύρει άλλο μονοθέσιο. Διακομίστηκε σε νοσοκομείο, και μάλιστα με ασθενοφόρο καθώς εξαιτίας των δυσμενών καιρικών συνθηκών δεν μπορούσε να πετάξει το διασωστικό ελικόπτερο, όπου υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση. Από τότε η κατάστασή του παραμένει σταθερή αλλά κρίσιμη.
Παραμένουν τα ερωτήματα
Αν και οι υψηλές ταχύτητες που αναπτύσσουν τα μονοθέσια αρκετές φορές έχουν οδηγήσει σε παρόμοια περιστατικά, ειδικά για το συγκεκριμένο περιστατικό εξαρχής παραμένουν αρκετά αναπάντητα ερωτήματα. Οπως, για παράδειγμα, εάν έπρεπε να διεξαχθεί ο συγκεκριμένος αγώνας τη στιγμή που όλες οι πληροφορίες τις προηγούμενες μέρες έκαναν λόγο για χτύπημα τυφώνα μεσαίου μεγέθους στην περιοχή. Επίσης, αφού πριν από το ατύχημα του Μπιανκί υπήρξαν και άλλα αντίστοιχα περιστατικά και ενώ ήταν εμφανές ότι υπήρχε επιδείνωση των καιρικών συνθηκών κατά τη διάρκεια του αγώνα γιατί οι διοργανωτές δεν επέβαλαν τη διακοπή του (όπως έγινε λίγο μετά τον τραυματισμό του Μπιανκί); Να σημειωθεί ότι οι κανονισμοί του πρωταθλήματος ορίζουν πως ένας αγώνας διεξάγεται μόνο όταν είναι δυνατή η πτήση του διασωστικού ελικοπτέρου.
Αντιδράσεις από τους οδηγούς

Παρά τις όποιες αντιδράσεις τους (κυρίως λεκτικές) για μια σειρά από ζητήματα οι οδηγοί ουσιαστικά αποτελούν μέρος των όσων επιτάσσει το ίδιο το οικοδόμημα της Φόρμουλα 1
Ο τραυματισμός του Μπιανκί ήταν η αφορμή για πρώτη φορά τουλάχιστον τις τελευταίες δεκαετίες να υπάρξει μια ...ομαδική αντίδραση των οδηγών της Φόρμουλα 1 για μια σειρά ζητημάτων που σχετίζονται με την ασφάλεια. Αρκετοί οδηγοί εμφανώς σοκαρισμένοι από το περιστατικό με τον πλέον επίσημο τρόπο (κοινή συνέντευξη Τύπου) δημοσιοποίησαν τις σκέψεις και τα ερωτήματά τους.
Ο πολύπειρος Ισπανός οδηγός Φερνάντο Αλόνσο της «Φεράρι» είπε πως είναι η κατάλληλη ώρα να γίνει μεγαλύτερη έρευνα για την εφαρμογή κλειστών κόκπιτ, όσο και αν αυτή η εικόνα είναι αντίθετη με τη Φόρμουλα 1. Οπως επισήμανε, τα τελευταία χρόνια έχει αποδειχθεί ότι όλα τα μεγάλα ατυχήματα στα μηχανοκίνητα σπορ έχουν να κάνουν με τραύματα στο κεφάλι, ζήτημα που, όπως τόνισε, παρά τα όποια βήματα σε μέτρα για τέτοιου είδους τραυματισμούς φαίνεται ότι τα πράγματα είναι πίσω. Τα βέλη του ευθέως στην Παγκόσμια Ομοσπονδία Αυτοκινήτου (FIA), στην οποία υπάγεται και η Φόρμουλα 1, έριξε ο Μεξικανός οδηγός της «Sauber» Σέρχιο Πέρες. Αφού χαρακτήρισε «απαράδεκτο» το ατύχημα, τόνισε πως πρέπει «να αναζητήσουμε απαντήσεις από τη FIA για το τι συνέβη σε αυτό το τραγικό ατύχημα. Πρέπει να σιγουρευτούμε πως θα μας ακούσουν». Ο Φελίπε Μάσα πιστεύει πως το κλειστό κόκπιτ θα τον προστάτευε από το σοβαρό ατύχημά του στη Βουδαπέστη το 2009. Χαρακτήρισε τη μέρα του σοβαρού ατυχήματος του Μπιανκί ως τη χειρότερη στη ζωή του, γιατί το δικό του ατύχημα δεν το θυμάται.

Τα συμφέροντα και ο τζίρος εκατομμυρίων πίσω από κάθε γκραν πρι του πρωταθλήματος επιβάλλουν τη διεξαγωγή του ανεξαρτήτως συνθηκών και κινδύνων
Ευθύνες στη FIA και στους διοργανωτές έριξε πριν από λίγες μέρες και η μητέρα του τραυματία οδηγού, Κριστίν Μπιανκί, η οποία χαρακτήρισε τη Φόρμουλα 1 «μεγάλη μπίζνα», ενώ μίλησε και για κάποιους που προσπαθούν να διαστρεβλώσουν την πραγματικότητα προκειμένου να κρύψουν τις ευθύνες τους.
Μεγάλη... μπίζνα
Ο χαρακτηρισμός που έκανε η Κριστίν Μπιανκί για τη Φόρμουλα 1 ως «μεγάλη μπίζνα» δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα όσον αφορά το συγκεκριμένο σπορ, που αποτελεί μια τεράστια μάχη συμφερόντων μεταξύ πολυεθνικών εταιρειών. Από τα δικαιώματα του πρωταθλήματος, που ανήκουν σε ένα άτομο, τον Βρετανό πολυεκατομμυριούχο Μπέρνε Εκλεστόουν, μέχρι τις πολυεθνικές εταιρείες που διαγωνίζονται με τα δικά τους μονοθέσια τις αντίστοιχες που έχουν το μονοπώλιο σε διάφορους τομείς (π.χ. τα ελαστικά των ομάδων ή την ονομασία κάποιας πίστας) αλλά και την πληθώρα άλλων που δίνουν τη δική τους μάχη για να βρουν μια θέση διαφήμισης σε κάποια ομάδα ή κάποιο μονοθέσιο, ο πόλεμος είναι αμείλικτος. Φυσικά και εδώ ό,τι σχετίζεται με τηλεοπτικά δικαιώματα κατέχει ένα εξίσου σημαντικό μερίδιο στην πίτα των κερδών. Είναι προφανές ότι αυτό το τεράστιο αλισβερίσι διεξάγεται πάντα υπό συγκεκριμένες λογικές και όρους. Κάθε παρέκκλιση μπορεί να κοστίσει ακριβά, να επιφέρει χάσιμο κερδών και δεν επιτρέπεται. Αν, για παράδειγμα, είχε αναβληθεί το γκραν πρι της Ιαπωνίας λόγω των καιρικών συνθηκών, το κόστος θα ήταν τεράστιο για εγχώριους και διεθνείς χορηγούς. Και σίγουρα δεν θα ήταν ό,τι καλύτερο για την ίδια την πίστα της Suzuka μιας και τα τελευταία χρόνια έχει ενταθεί ο κρυφός πόλεμος για το ποια πίστα και ποιας χώρας θα ενταχθεί ή θα φύγει από το καλεντάρι.
«Μονομάχοι» σε... χρυσά κλουβιά
Ενα ειδικό κομμάτι όλου αυτού του... παζαριού αποτελούν οι ίδιοι οι οδηγοί. Οι συγκεκριμένοι και παρά τις πρόσφατες αντιδράσεις λόγω Μπιανκί δεν μπορούν παρά να ακολουθούν τους κανόνες του παιχνιδιού. Τα «χρυσά συμβόλαια» με τα οποία δένονται με τις εταιρείες δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια για αντιδράσεις ακόμα και όταν πρόκειται για σοβαρά θέματα που έχουν να κάνουν με την ασφάλεια. Οι πιλότοι πέρα από την «υποχρέωση» να προσφέρουν την επιτυχία με οποιοδήποτε κόστος, σε όλα τα υπόλοιπα πρέπει να κινηθούν όπως επιτάσσουν οι λογικές και τα συμφέροντα της ομάδας ή των χορηγών. Το ποιος θα προωθηθεί, το ποιος θα κάνει στην άκρη, το ποιος θα προσπεράσει είναι ζητήματα που ανεξαρτήτως ταλέντου ή βαθμολογίας του κάθε οδηγού ορίζονται (είτε από την ομάδα είτε από τους χορηγούς) με βάση το ποιος πουλάει περισσότερο στην αγορά. Στο παρελθόν έχουν υπάρξει αρκετά περιστατικά για τέτοιου είδους ζητήματα που προκάλεσαν ιδιαίτερη αίσθηση. Ωστόσο από μια άλλη πλευρά αποτελούν το χαρακτηριστικότερο δείγμα για το ποιος κινεί τα νήματα προκειμένου να... χορέψουν οι μαριονέτες.

Μπ. ΤΣΟΥΡΜΠΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ

25 Οκτ 2014

Αγνώριστος κομουνισμός. Πώς τον βλέπουν οι ευρωκομουνιστές του ΣΥΡΙΖΑ

A+ A A-

Αγνώριστος κομουνισμός. Πώς τον βλέπουν οι ευρωκομουνιστές του ΣΥΡΙΖΑ


Η μετάβαση στον κομουνισμό δεν ξεκινά με τα κουπόνια σίτισης του Ομπάμα ή του Τσίπρα ούτε με την «αυτοδιαχείριση» των ΚΟΙΝΣΕΠ. Δεν είναι η κοινωνική πρακτική στην πίσω αυλή που ανατρέπει τον καπιταλισμό. Του Δημήτρη Δημητούλη και του Παναγιώτη Φραντζή.
....................................................................................................................................................................
 
 
Το ρεύμα του «αριστερού ευρωκομουνισμού» συστήνουν οι Ευκλείδης Τσακαλώτος και Χρήστος Λιάσκος με το άρθρο τους «Κομουνισμός, που σημαίνει μετάβαση», στην εφημερίδα Εποχή, προτείνοντας μια αριστερή εκδοχή του «δημοκρατικού δρόμου» προς τον σοσιαλισμό. Έχει ενδιαφέρον η οπτική τους, γιατί παρουσιάζει με τρόπο συγκροτημένο κάποιες ιδέες που αναπτύσσονται σε κοινωνικούς χώρους και στο κίνημα, καθώς και στον ευρύτερο χώρο της αριστερής διανόησης. Ιδέες στρεβλές και λανθασμένες, κατά τη γνώμη μας, όπως θα επιχειρήσουμε να αποδείξουμε.  
 
Το άρθρο επικαλείται την ανάγκη ενός μεταβατικού προγράμματος το οποίο ορίζει ως ένα πρόγραμμα για την περίοδο που δεν είναι επαναστατική και ως ένα πρόγραμμα που θεμελιώνεται σε μετασχηματιστικές πρακτικές της εργατικής τάξης. Με απλά λόγια, η λογική του άρθρου είναι η εξής: θα φτάσουμε στον κομουνισμό, αν δημιουργήσουμε χώρο για τις πρακτικές που είναι συμβατές με τον κομουνισμό σε μη επαναστατικές περιόδους όπως η σημερινή.
 
Οι ευρωκομουνιστές βλέπουν έναν «διαρκή αγώνα μετατροπής των ταξικών συσχετισμών, στην προοπτική μιας σειράς επιμέρους ρήξεων στρατηγικού χαρακτήρα». Αυτές οι ρήξεις ωστόσο δεν φτάνουν σε μια κορυφαία ρήξη όπου η εξουσία και το κράτος της αστικής τάξης τσακίζεται. Είναι σαν να φθείρεται λίγο λίγο. Η μετάβαση στον κομουνισμό ξεκινάει με τα κουπόνια σίτισης του Ομπάμα ή του Τσίπρα και μπορεί να επιταχυνθεί αν επεκταθεί ο χώρος της «κοινωνικής οικονομίας», ο χώρος της «αυτοδιαχείρισης» και της «αλληλεγγύης».  
 
Για το μαρξισμό, η μετάβαση στον κομουνισμό έχει αφετηριακό σημείο: αυτό είναι η συντριβή του αστικού κράτους και η έναρξη της οικοδόμησης του εργατικού κράτους - μισοκράτους, όπως έλεγε ο Λένιν. Ανάμεσα στον καπιταλισμό και τον κομουνισμό υπάρχει η περίοδος της μετάβασης από τον ένα κοινωνικό τρόπο παραγωγής στον άλλο, η οποία ξεκινά με το τσάκισμα του αστικού κράτους και την κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη και τους συμμάχους της.
 
Το νέο εργατικό κράτος καταπιέζει σαφώς την αστική τάξη και τους συμμάχους της για όσο καιρό είναι σε θέση να απειλούν να ανακαταλάβουν την εξουσία. Ωστόσο η κύρια πλευρά του δεν είναι η κατασταλτική αλλά η δημιουργική: ωθεί προς την επαναστατική ανάπλαση των σχέσεων παραγωγής και όλων των κοινωνικών σχέσεων. Παίρνει μέτρα εξαρχής για την ανάπτυξη της εργατικής δημοκρατίας για να περιορίσει το ρόλο της γραφειοκρατίας που αναπτύσσεται αντικειμενικά σε κάθε κρατικό σχηματισμό.
 
Το κράτος της εργατικής εξουσίας υλοποιεί με μόνιμο και όχι προσωρινό και αποσπασματικό τρόπο τα αιτήματα του κόσμου της εργασίας: πρώτα και κύρια αντιμετωπίζει το πρόβλημα της ανεργίας, της φτώχειας, της εργασίας, το πρόβλημα της υγείας, της παιδείας, της δημοκρατίας στους τόπους δουλειάς, του σύγχρονου αναλφαβητισμού, της καταπίεσης της γυναίκας και του παιδιού.
 
Αυτά τα άμεσα ζητήματα λύνει το μεταβατικό πρόγραμμα που εφαρμόζει η κυβέρνηση της εργατικής λαϊκής εξουσίας ξεκινώντας τη διαδικασία κοινωνικοποίησης της παραγωγής, μειώνοντας το χρόνο εργασίας, βάζοντας στην παραγωγή τους πάντες, ανάλογα με τις ικανότητές τους, κοινωνικοποιώντας το νοικοκυριό και την ανατροφή των παιδιών. 
 
Πλευρές του μεταβατικού προγράμματος μπορούν να επιβληθούν χωρίς να ξεσπάσει επανάσταση, όπως, για παράδειγμα, κατακτήθηκε το οκτάωρο στο Σικάγο. Αυτές οι κατακτήσεις έρχονται όταν η εργατική τάξη είναι αρκετά δυνατή για να απειλήσει την κυριαρχία της αστικής τάξης η οποία με τη σειρά της θα προσπαθήσει, όπως έλεγε ο Λένιν, να παραχωρήσει το δευτερεύον για να διατηρήσει το πρωτεύον.
 
Σήμερα που δεν έχουμε επαναστατική περίοδο και δεν τίθεται το ζήτημα της εξουσίας για την εργατική τάξη, προέχει η συγκέντρωση δυνάμεων για να επιβληθούν κατακτήσεις ζωτικής σημασίας απέναντι στο κράτος και στις κυβερνήσεις της αστικής τάξης. Οι όποιες κατακτήσεις στο έδαφος του καπιταλισμού θα έχουν βέβαια προσωρινό χαρακτήρα. Θα είναι διαρκώς διαφιλονικούμενες. Για να εδραιωθούν χρειάζεται το άλμα της επαναστατικής ανατροπής της εξουσίας του κεφαλαίου.
 
Βέβαια για τους ευρωκομουνιστές μας όλα αυτά συμβαίνουν στη Δευτέρα Παρουσία. Τώρα η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα ανοίξει το «Δημοκρατικό Δρόμο προς τον Σοσιαλισμό». Είναι το παλιό δόγμα των ρευμάτων του ευρωκομουνισμού με βάση το οποίο πορεύτηκαν τα Κομουνιστικά Κόμματα στη Γαλλία και στην Ιταλία με θλιβερά αποτελέσματα. Το ίδιο δόγμα δοκιμάστηκε στη Χιλή του Αλιέντε με σαφώς πιο αριστερό πολιτικό πρόγραμμα από αυτό του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά πνίγηκε στο αίμα από το πραξικόπημα του Αουγκούστο Πινοτσέτ. 
 
 
«Τέλος η κοινοβουλευτική δημοκρατία στην πάλη της ενάντια στην επανάσταση βρέθηκε αναγκασμένη, μαζί με τα καταπιεστικά μέτρα να ενισχύει τους πόρους και το συγκεντρωτισμό της κυβερνητικής εξουσίας. Όλες οι ανατροπές τελειοποιούσαν αυτή τη μηχανή αντί να την τσακίζουν».
18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη,Μαρξ -Ένγκελς, Διαλεχτά έργα, τ.1, σελ. 386  
 
«Μα η εργατική τάξη δεν μπορεί απλώς να πάρει στα χέρια της την έτοιμη κρατική μηχανή και να τη βάλει σε κίνηση για τους δικούς της σκοπούς».
Κ. Μαρξ, «Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία», Μαρξ- Ένγκελς, Διαλεχτά έργα, τ.1, σελ. 617
 
 
 
Οι Τσακαλώτος και Λιάσκος δεν λένε ακριβώς ότι η αλλαγή θα έρθει από τη μεταρρύθμιση του κράτους και των θεσμών, καθώς εξαγγέλλουν την έλευση του κομουνισμού από το δρόμο των κοινωνικών πρακτικών.
 
Εμφανίζονται υπέρμαχοι της «αυτοδιαχείρισης» όπως εφαρμόζεται σε διάφορα συνεργατικά εγχειρήματα σήμερα και καλούν σε στήριξη μιας αριστερής κυβέρνησης που θα ενισχύσει αυτά τα εγχειρήματα. Ισχυρίζονται συγκεκριμένα ότι η ενίσχυση της «κοινωνικής οικονομίας» θα συνοδευτεί από αντίστοιχες κοινωνικές πρακτικές που θα διευρύνουν το χώρο του κομουνισμού θέτοντας αυθόρμητα σε κίνηση μια στρατηγική σταδιακής υποχώρησης των καπιταλιστικών πρακτικών.
 
Ενδιαφέρον ως θεωρητικό σχήμα, που δεν πατάει όμως στην πραγματικότητα. Γιατί τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε ακριβώς το αντίθετο να συμβαίνει: Έχουμε μια εκτίναξη της εκμετάλλευσης και των αυταρχικών εργοδοτικών πρακτικών στους τόπους εργασίας, και την ίδια στιγμή εξάπλωση της «αλληλέγγυας οικονομίας» και των κοινωνικών πρακτικών στον χώρο που δημιουργεί η τεράστια ανεργία. Μάλιστα η μία τάση συμπληρώνει, δεν ανταγωνίζεται την άλλη. 
 
Αν η «κοινωνική οικονομία» όπως αναπτύσσεται στο έδαφος του καπιταλισμού ήταν απειλή για το σύστημα της εκμετάλλευσης, θα την είχε στο πρόγραμμά του το ΠΑΣΟΚ; Θα τη χρηματοδοτούσε η Ευρωπαϊκή Ένωση; Κατηγορούν οι αρθρογράφοι για αναμονή εκτός πραγματικού ιστορικού χρόνου τα ρεύματα κομουνιστικής αναφοράς και δεν βλέπουν ότι το δικό τους κόμμα μέρα με τη μέρα γίνεται υπεύθυνος συνομιλητής του ΣΕΒ και των τραπεζών. Και ενώ κάνει συνεχώς διορθώσεις στο πρόγραμμά του, το μόνο που δεν πειράζει, δεν του ζητούν να το πειράξει, είναι ακριβώς το σκέλος της «αλληλέγγυας» ή «κοινωνικής οικονομίας».
 
 
 
Σύμφωνα με τον Ν. 4019/2011, Κοινωνική Οικονομία ορίζεται: "το σύνολο των οικονομικών, επιχειρηματικών, παραγωγικών και κοινωνικών δραστηριοτήτων, οι οποίες αναλαμβάνονται από νομικά πρόσωπα ή ενώσεις προσώπων, των οποίων ο καταστατικός σκοπός είναι η επιδίωξη του συλλογικού οφέλους και η εξυπηρέτηση γενικότερων κοινωνικών συμφερόντων".
Ως φορέας της Κοινωνικής Οικονομίας, θεσπίζεται η Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση (Κοιν.Σ.Επ.). Είναι αστικός συνεταιρισμός με κοινωνικό σκοπό και διαθέτει εκ του νόμου την εμπορική ιδιότητα.
 
 
Φυσικά και είναι πολύ θετική η εμπειρία που αποκομίζουν όσοι συμμετέχουν σε συνεργατικά εγχειρήματα. Εδώ όμως πρέπει να τεθεί ένα ερώτημα: Ζουν από την εργασία που προσφέρουν σε αυτά; Ή μήπως η απλήρωτη εργασία, η χαμηλά αμειβόμενη και ανασφάλιστη εργασία που θεσμοθετείται από τις ΚΟΙΝΣΕΠ και άλλες «καινοτόμες» νομικές προσωπικότητες που μπαίνουν στη ζωή μας, είναι η εναλλακτική μορφή που παίρνει η αντιδραστική ουσία του καπιταλισμού της εποχής μας;
 
Ας πάρουμε το παράδειγμα ενός συνεργατικού μέσου ενημέρωσης. Σε αυτό μπορεί να προσφέρουν εργασία μερικές δεκάδες άτομα. Το ότι δεν έχουν διευθυντή και λειτουργούν με συνελεύσεις και ομάδες εργασίας είναι μια θετική οπωσδήποτε κατάκτηση. Αλλά αυτή η κατάκτηση είναι αναφαίρετο δικαίωμά τους από τη στιγμή που εργάζονται εθελοντικά. Δεν χρειάστηκε να πολεμήσουν γι’ αυτό. Πραγματική κατάκτηση θα ήταν στον όμιλο του ΣΚΑΙ οι εργαζόμενοι να οργανωθούν και να αποφασίζουν αυτοί για το περιεχόμενο του προγράμματος αμφισβητώντας το διευθυντικό δικαίωμα στην πράξη. Αυτή η πρακτική είναι που θα έφερνε ριζική ανατροπή στο σημερινό πολιτισμό. Γιατί οι πενήντα εθελοντές ενός διαδικτυακού μέσου, ακόμα και αν πάρουν μια επιχορήγηση από ένα κοινοτικό πρόγραμμα, δεν μπορούν να ανατρέψουν την ουσία στο χώρο της ενημέρωσης και του πολιτισμού - μπορούν να δώσουν ένα δείγμα γραφής που δεν θα εξαπλωθεί και πολύ όσο κυρίαρχα στην οικονομία και στην εξουσία είναι τα μονοπώλια - οι μεγάλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις.
 
Οι κοινωνικές πρακτικές όσο ωφέλιμες και αν είναι δεν μπορούν να επικρατήσουν αν δεν εφαρμοστούν στους κλάδους που κινούν την οικονομία και διαμορφώνουν την κύρια τάση της κοινωνίας. Και για να εξαπλωθούν, για να κατακτήσουν όλο το χώρο της οικονομίας και όχι μόνο την «κοινωνική οικονομία», χρειάζεται κάτι παραπάνω από μια κυβέρνηση της Αριστεράς που θα βοηθά τους ανέργους να ιδρύουν συνεταιριστικά καφενεία ή επιχειρήσεις κοινωφελούς χαρακτήρα.
 
Κάτι ακόμα: η «αυτοδιαχείριση» στο έδαφος του καπιταλισμού δεν παράγει από μόνη της, όπως περίπου αναμένουν οι συντάκτες του άρθρου, αντικαπιταλιστική πολιτική συνείδηση. Αντίθετα μπορεί να ενισχύει στους συμμετέχοντες την αυταπάρνηση και τη διεκδίκηση της επιβίωσης, έστω και οριακά, του μέσου, της επιχείρησης που έχουν φτιάξει οι ίδιοι, μπορεί να ενισχύει αυτή τη στενομυαλιά της ιδιοκτησίας, και τον ανταγωνισμό προς τα έξω ή προς τα μέσα, ακόμα χειρότερα να εγκλωβίζει συνειδήσεις στο σχήμα της κοινωνικής επιχειρηματικότητας.
 
 
 
«Μ’ αυτή την ήττα [σ.σ. μετά την εξέγερση του Ιούνη του 1848] το προλεταριάτο περνά στο πίσω μέρος της επαναστατικής σκηνής. (...) Κατά ένα μέρος ρίχνεται σε δογματικούς πειραματισμούς, σε τράπεζες ανταλλαγών και σε εργατικούς συνεταιρισμούς, δηλαδή σ’ ένα κίνημα όπου παραιτείται από την ιδέα ν’ ανατρέψει τον παλιό κόσμο με το σύνολο των δικών του μεγάλων μέσων και προσπαθεί να πραγματοποιήσει την απολύτρωσή του πίσω από την πλάτη της κοινωνίας, με ιδιωτικό τρόπο, μέσα στους περιορισμένους όρους της ύπαρξής του και γι’ αυτό αναγκαστικά αποτυγχάνει».
18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη,Μαρξ -Ένγκελς, Διαλεχτά Έργα, τ.1, σελ. 29
 
 
 
Στο παραπάνω απόσπασμα ο Μαρξ δεν αφορίζει, εκτιμά μια συγκεκριμένη κατάσταση, ενώ θα επανέλθει στο θέμα των εργατικών συνεταιρισμών υποστηρίζοντας ότι έχουν νόημα αν στηρίζονται στις δυνάμεις της εργατικής τάξης και διατηρούν ανεξαρτησία από το κράτος, περιφρουρώντας τους πολιτικούς σκοπούς τους.
 
Οφείλουν σήμερα οι πρωτοπόρες δυνάμεις του κινήματος να μελετήσουν προσεκτικά την εμπειρία από τα όποια συνεργατικά εγχειρήματα και να δώσουν πολιτική κατεύθυνση στον αγώνα για την επιβίωση.
 
Εντελώς διαφορετικό, και πολύ σημαντικό, είναι το ζήτημα της λειτουργίας των καπιταλιστικών επιχειρήσεων που οι ιδιοκτήτες τους σκοπεύουν να κλείσουν. Οι εργαζόμενοι μπορούν να διεκδικήσουν από το κράτος τη λειτουργία της επιχείρησης στο πλαίσιο ενός πολιτικού αγώνα με ευρύτερες στοχεύσεις. Βέβαια οι νόμοι λειτουργίας του καπιταλισμού δεν καταργούνται και τα περί αυτοδιαχείρισης αποτελούν ιδεαλιστική αντιστροφή της πραγματικότητας. Δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική αυτοδιαχείριση εντός του καπιταλισμού.
 
Το θέμα με τον κομουνισμό είναι ότι δεν βασίζεται στη συλλογικότητα μέσα στη φτώχεια. Βασίζεται στην ελευθερία από τη φτώχεια – στην απελευθερωμένη εργασία και δημιουργικότητα του καθενός ξεχωριστά που είναι γεμάτος νέες κοινωνικές και πολιτιστικές εμπειρίες. Ο κομουνισμός είναι η κοινωνία των ελεύθερα συνεταιριζόμενων παραγωγών, που ορίζει με διαφορετικά κριτήρια τον πλούτο και τις ανάγκες της.
 
Την ίδια στιγμή που παλεύουν μέσα στο σημερινό κίνημα και στους υπάρχοντες συσχετισμούς για δουλειά - ψωμί - παιδεία - ελευθερία οι κομουνιστές δεν κρύβουν τις επιδιώξεις τους και οργανώνονται από σήμερα για τις μεγάλες συγκρούσεις, που όντως δεν έρχονται κάθε μέρα, αλλά έρχονται και απαιτούν αμείλικτα στρατηγικές απαντήσεις.
   

Αντικομμουνιστική υστερία, για άλλη μια φορά, στο Ευρωκοινοβούλιο

Αντικομμουνιστική υστερία, για άλλη μια φορά, στο Ευρωκοινοβούλιο
Ανακοίνωση της Ευρωκοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ, με αφορμή τη συζήτηση για την απαγόρευση του αντικομμουνιστικού κέντρου «Μεμόριαλ» στη Ρωσία


Η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ καταγγέλλει την αντικομμουνιστική υστερία που, για μια ακόμη φορά, κυριάρχησε στο Ευρωκοινοβούλιο, με αφορμή τη συζήτηση για την αίτηση απαγόρευσης από τα ρωσικά δικαστήρια του «Ιδρύματος Μεμόριαλ», το οποίο ιδρύθηκε από το διαβόητο αντισοβιετικό Ζαχάροφ και στηρίζεται και χρηματοδοτείται από την ΕΕ, τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Το «Ιδρυμα Μεμόριαλ» λειτουργεί ως κέντρο για τη συκοφάντηση της Σοβιετικής Ενωσης και των πρωτόγνωρων κατακτήσεων του σοσιαλισμού, ως φορέας του καπιταλιστικού συστήματος για τη χειραγώγηση των εργαζομένων.
Το ΚΚΕ καταγγέλλει το προκλητικό κοινό ψήφισμα που πέρασε με την ψήφο του Λαϊκού Κόμματος, των Σοσιαλδημοκρατών, των Φιλελευθέρων, των Συντηρητικών Μεταρρυθμιστών, των Πρασίνων και του «Κόμματος των 5 αστέρων» του Μπ. Γκρίλο. Το ψήφισμα αυτό συνυπέγραψαν ευρωβουλευτές της GUE/NGL από το «Μέτωπο Αριστεράς» Γαλλίας (στο οποίο συμμετέχει το Γαλλικό ΚΚ), τη Γερμανική «Die Linke» και την «Αριστερή Συμμαχία της Φινλανδίας».
Σοβαρές ευθύνες έχει η ομάδα της GUE/NGL που καθοδηγείται από το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ) και τα κόμματά του, ιδίως τη Γερμανική «Die Linke» και τον ΣΥΡΙΖΑ, η οποία κατέθεσε κι αυτή απαράδεκτο ψήφισμα, με το οποίο υπερασπίζεται το αντικομμουνιστικό αυτό κέντρο, βαφτίζοντάς το «οργάνωση υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».
Ο αντικομμουνισμός της ΕΕ, της πλουτοκρατίας και του πολιτικού της προσωπικού θα πέσει στο κενό.

Μια «ξεχασμένη» επέτειος...

Μια «ξεχασμένη» επέτειος...
Σαν χτες, πριν από 85 χρόνια, το 1929, ξέσπασε η διεθνής καπιταλιστική κρίση, η πρώτη φάση της οποίας διήρκεσε μέχρι το 1933. Η κρίση αυτή που έμεινε στην ιστορία ως το «Μεγάλο Κραχ» ή η «Μεγάλη Υφεση» («Great Depression») εκφράστηκε αρχικά με μια ραγδαία πτώση αξιών στο χρηματιστήριο της Wall Street της Νέας Υόρκης, στις 19 Οκτώβρη 1929, για να εξαπλωθεί γρήγορα σε όλο τον κόσμο. Η κρίση αγκάλιασε όλους τους τομείς της οικονομίας: Το χρηματοπιστωτικό σύστημα, τη βιομηχανία, την αγροτική οικονομία, το εμπόριο και, βεβαίως, τις διεθνείς οικονομικές σχέσεις. Η βιομηχανική παραγωγή στον καπιταλιστικό κόσμο μειώθηκε συνολικά κατά 38% (Γερμανία: -47%, ΗΠΑ: -46%, Ιταλία: -33%, Γαλλία: -31%, Βρετανία: -16,5%), ενώ οι άνεργοι ξεπέρασαν τα 35 εκατομμύρια (ΗΠΑ: 16 εκατ., Γερμανία: 5,5 εκατ., Βρετανία: 3 εκατ., Ιαπωνία: 2,8 εκατ., Γαλλία: 2,3 εκατ.)
***
Στο έδαφος αυτής της οικονομικής κρίσης, που συγκλόνισε τον καπιταλιστικό κόσμο, προβλήθηκε ως διέξοδος η εφαρμογή των προτάσεων του Βρετανού οικονομολόγου Μ. Κέινς για τόνωση της ζήτησης και εφαρμογή ενός προγράμματος κρατικών επενδύσεων κυρίως σε έργα υποδομών, με στόχο να επιταχυνθεί η καπιταλιστική ανάκαμψη, αλλά και ως μέθοδος για την αποφυγή της κρίσης στο μέλλον. Οι προτάσεις αυτές προβάλλονταν αντιπαραθετικά με την εφαρμογή της περιοριστικής πολιτικής που ακολουθούνταν από τις αστικές κυβερνήσεις μέχρι εκείνη την περίοδο. Οι προτάσεις του Μ. Κέινς εμφανίζονταν ως η μαγική συνταγή που θα δώσει οριστική και καθοριστική λύση στο πρόβλημα των οικονομικών κρίσεων του καπιταλισμού. Σε μεγάλη έκταση, αυτές οι προτάσεις εφαρμόστηκαν από την κυβέρνηση του Ρούσβελτ στις ΗΠΑ, στο πλαίσιο του λεγόμενου «New Deal» και σε ένα βαθμό στη χιτλερική Γερμανία.
***
Οι οπαδοί του Κέινς, όμως, λογάριαζαν χωρίς τον ξενοδόχο. Και ξενοδόχος είναι ο ίδιος ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής. Η κρίση δεν οφείλεται απλώς σε κάποιο πρόβλημα αναλογιών της καπιταλιστικής αγοράς ανάμεσα στο τι πουλιέται και τι μπορεί να αγοραστεί. Γι' αυτό και η παρέμβαση του αστικού κράτους για την αύξηση της ζήτησης, μέσω αύξησης των κρατικών επενδύσεων, δεν επαρκεί ούτε για να αποκαταστήσει την καπιταλιστική οικονομία, ούτε για να αποτρέψει τις μελλοντικές κρίσεις. Το πρόβλημα της καπιταλιστικής οικονομίας βρίσκεται στο ότι είναι παραγωγή με σκοπό το κέρδος από την απλήρωτη δουλειά των εργαζομένων. Το πρόβλημα είναι ότι οι κεφαλαιοκράτες λειτουργούν «αυθόρμητα», πάντα με κριτήριο το ποσοστό κέρδους και τις διακυμάνσεις του. Δηλαδή, όχι μόνο με κριτήριο αν κερδίζουν πολλά, αλλά αν το κέρδος τους τούς επιτρέπει να ξεπεράσουν τους άλλους κεφαλαιοκράτες σε ένα φρενήρη ανταγωνισμό μεταξύ τους. Σε μία παραγωγή, η οποία αποκτά ολοένα και περισσότερο κοινωνικό χαρακτήρα, αυτοί που αποφασίζουν για τις τύχες της είναι οι μεγαλομέτοχοι των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Πρόκειται για τη βασική αντίφαση του καπιταλισμού. Αυτή η αντίφαση αποτελεί τη «μήτρα» φαινομένων όπως: Αναρχία στην παραγωγή, αντίθεση ανάμεσα στην παραγωγή και την κατανάλωση, αντίθεση ανάμεσα στην επιδίωξη του μέγιστου κέρδους και το σχετικό περιορισμό της εκμεταλλευόμενης εργατικής δύναμης (λόγω τεχνολογικής προόδου) κ.λπ. Η όξυνση αυτών των αντιθέσεων - ανισορροπιών κατά τη φάση της ανόδου δημιουργεί, μετά από κάποιο σημείο, ασφυκτικές για την καπιταλιστική κερδοφορία συνθήκες. Σε αυτό το σημείο, το κεφάλαιο, σε όλες τις μορφές του (εμπορευματική, παραγωγική, χρηματική), εμφανίζεται «παραφουσκωμένο», για να συνεχίζει να λειτουργεί με επαρκές κέρδος. Για να αποκατασταθούν οι διαταραγμένες ισορροπίες στην καπιταλιστική οικονομία και, μέσω αυτών, πιο ευνοϊκές συνθήκες κερδοφορίας, χρειάζεται μια μεγάλη σε έκταση και βάθος καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, απαξίωση της εργατικής δύναμης (δηλαδή, υποτίμηση μισθών, εργατικών δικαιωμάτων, κατακτήσεων κ.λπ.) και καταστροφή κεφαλαίου (κλείσιμο επιχειρήσεων, απαξίωση εμπορευμάτων, πτώση της αξίας του χρήματος κ.λπ.) Η αποκατάσταση αυτή βεβαίως είναι προσωρινή, ακριβώς γιατί αφήνει άθικτη τη «μήτρα» των φαινομένων που οδηγούν στην κρίση, τη βασική αντίθεση του καπιταλισμού. Ετσι, από την πρώτη στιγμή της «επανεκκίνησης» (για να χρησιμοποιήσουμε έναν όρο που «φοριέται» τελευταία) ξεκινάει μια νέα κούρσα που θα φέρει τη νέα ανισορροπία.
***
Οι προτάσεις, λοιπόν, του Κέινς, όπου εφαρμόστηκαν, δεν κατάφεραν να δώσουν απάντηση ούτε στο πρόβλημα της καπιταλιστικής ανάκαμψης ούτε βεβαίως να αντιμετωπίσουν το ενδεχόμενο νέας κρίσης. Και αυτό αποδείχτηκε περίτρανα τη δεκαετία του 1930. Το 1938 μια νέα οικονομική κρίση ξέσπασε που έδωσε παραπέρα ώθηση στην όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων μπροστά στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Πραγματική διέξοδος από τη διεθνή κρίση της δεκαετίας του 1930 δόθηκε μόνο με τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η στροφή στην πολεμική βιομηχανία και σε υποδομές εξυπηρέτησης της πολεμικής προετοιμασίας (ένας κεϊνσιανισμός, δηλαδή, προσαρμοσμένος στις πολεμικές ανάγκες) και η μεγάλη καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων που συντελέστηκε στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο (τα εκατομμύρια των νεκρών, οι τεράστιες καταστροφές σε υποδομές και μέσα παραγωγής) αποτέλεσαν το έδαφος για το πέρασμα σε μια φάση μεγάλης καπιταλιστικής ανάκαμψης με τα γνωστά αποτελέσματα των δεκαετιών 1950 - 1960.
***
Ολα αυτά έχουν σήμερα σημασία, γιατί διαπιστώνονται μεγάλες δυσκολίες στην καπιταλιστική ανάκαμψη για χώρες που έχουν ήδη βγει από την κρίση και σημαντικές δυσκολίες στην έξοδο από την κρίση για χώρες που ακόμα βρίσκονται σε αυτήν τη φάση ή στο κατώφλι του περάσματος σε φάση σταθεροποίησης. Στο έδαφος αυτό πυκνώνουν οι συζητήσεις και προβληματισμοί για το ενδεχόμενο μιας νέας ύφεσης στην Ευρωζώνη. Την ίδια στιγμή, σημειώνεται επιβράδυνση σε οικονομίες που χαρακτηρίζονταν από υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, όπως η Κίνα. Επίσης, όλα αυτά έχουν σημασία, γιατί ξαναζωντάνεψε η επίκληση του «κεϊνσιανισμού» ως μεθόδου διεξόδου από την κρίση. Βασικοί φορείς αυτών των αντιλήψεων είναι δυνάμεις που κινούνται γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, που προσπαθούν να προβάλουν ορισμένες «νεοκεϊνσιανές» προτάσεις ως νέες ιδέες και νέα πολιτική. Βεβαίως, στις σημερινές συνθήκες, στην πραγματικότητα αυτό που προτείνουν είναι ένα λίγο πιο επεκτατικό μείγμα διαχείρισης από αυτό που εφαρμόζει η κυβέρνηση. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι προτάσεις τους δεν αμφισβητούν ούτε τη δημοσιονομική πειθαρχία της ΕΕ ούτε τους ισοσκελισμένους ισολογισμούς. Θυμίζουμε, για την ιστορία, ότι ο Κέινς θεωρούσε τα ελλείμματα και το χρέος στη φάση της κρίσης ως φυσιολογική και αναγκαία συνέπεια των πρωτοβουλιών του αστικού κράτους για την υποβοήθηση της εξόδου από την κρίση.
***
Μπροστά, λοιπόν, στις σημερινές συνθήκες, που οι εξελίξεις της οικονομικής κρίσης σε συνδυασμό με την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων δίνουν ένα άρωμα της δεκαετίας του 1930 είναι ένα ερώτημα αν οι εργαζόμενοι θα παρακολουθούν άπραγοι να τους φτωχαίνουν είτε με περιοριστικό είτε με επεκτατικό τρόπο, είτε με νεοφιλελεύθερο είτε με κεϊνσιανό, μέχρι να έρθει να δώσει την τελική λύση μια πιο γενικευμένη ιμπεριαλιστική σύγκρουση. `Η θα πρέπει από τώρα να αποδεσμευτούν από κάθε εκδοχή αστικής διαχείρισης, ακολουθώντας τη γραμμή της ταξικής οργάνωσης και πάλης της Λαϊκής Συμμαχίας σε αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση, προετοιμαζόμενοι και για τα χειρότερα που μπορεί να έρθουν.

Το «πρότυπο» μετανάστευσης της Αυστραλίας και η αποκατάσταση της αλήθειας

Το «πρότυπο» μετανάστευσης της Αυστραλίας και η αποκατάσταση της αλήθειας



Από παλιότερη κινητοποίηση εργαζομένων στο Σίδνεϊ
Associated Press
Το «μεταναστευτικό πρόγραμμα» της αυστραλιανής κυβέρνησης βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη τα τελευταία χρόνια. Μάλιστα ο νέος επίτροπος μετανάστευσης της ΕΕ, Δ. Αβραμόπουλος, κατά την παρουσίαση των θέσεών του, δηλαδή των κατευθύνσεων της Επιτροπής για το επόμενο διάστημα, εκθείασε ως πρότυπο το «μεταναστευτικό πρόγραμμα της Αυστραλίας».

Ας δούμε λοιπόν τι ακριβώς περιλαμβάνει το πρόγραμμα αυτό και πώς το βιώνουν οι Ελληνες μετανάστες από πρώτο χέρι.
Για το 2014 - 2015 η Αυστραλία, με απόφαση της κυβέρνησής της, θα δεχθεί 190.000 άτομα και συμπεριλαμβάνει τις παρακάτω μορφές μετανάστευσης. Μετανάστες μέσω οικογενειακής επανένωσης (60.885 βίζες), εξειδικευμένης εργασίας (43.990), επιχειρηματικής υποστήριξης (48.250), πολιτειακών κυβερνήσεων - επικράτειας και δημόσιων περιφερειακών φορέων (28.850), επιχειρηματικών επενδυτών (7.260), διακεκριμένα ταλαντούχα άτομα (200) και πρώην κατοίκους (565). Για την οικογενειακή επανένωση, βάζει ανυπέρβλητα εμπόδια στο μετανάστη να φέρει την οικογένειά του, ενώ με τις φετινές τροποποιήσεις καταργήθηκαν οκτώ κατηγορίες οικογενειακής επανένωσης. Οι διαδικασίες χειροτέρεψαν και έγιναν πιο δαπανηρές. Ιδιαίτερα οι γονείς καλούνται να καταβάλουν ποσά ακόμα και πάνω από $4.000 το άτομο και τα ανδρόγυνα πάνω από $5.000. Με γνώμονα αποκλειστικά τις ανάγκες του μεγάλου κεφαλαίου, ακολουθεί αυστηρά ελεγχόμενη εισαγόμενη μετανάστευση τεχνικού - επιστημονικού δυναμικού. Υπάρχουν συγκεκριμένα κριτήρια, όπως η σχετική νεαρή ηλικία (όχι πάνω από 50 χρόνων), η καλή γνώση των αγγλικών, πτυχίο, εμπειρία κλπ. Τα αστικά μέσα ενημέρωσης δεν έχασαν ευκαιρία και άρχισαν να διαδίδουν ότι: «Χιλιάδες μάγειροι, χτίστες και άτομα που τοποθετούν πλακάκια, θα μπορούν να μεταναστεύσουν στην Αυστραλία στο πλαίσιο του προγράμματος που αφορά τους ειδικευμένους τεχνίτες, χωρίς να χρειάζεται να βρίσκουν εκ των προτέρων εργοδότες που θα τους προσλάβουν...» Οι λανθασμένες εντυπώσεις που δημιουργούν αυτές οι ανακοινώσεις είναι βούτυρο στο ψωμί των κάθε λογής «συμβούλων μετανάστευσης», των πρακτόρων που εκμεταλλεύονται εργάτες, με δόλωμα την έκδοση βίζας και την εξασφάλιση δουλειάς, του κάθε είδους Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων. Οσοι σκέφτονται να μεταναστεύσουν στην Αυστραλία πρέπει να γνωρίζουν ότι οι πιθανότητες να υποβάλουν αίτηση και να είναι επιτυχής είναι μηδαμινές και ότι βεβαίως χάνουν το χρηματικό ποσό που πρέπει να συνοδεύεται με την υποβολή της αίτησης ακόμα και σε περίπτωση μη έγκρισής της. Αλλωστε το οικονομικό έτος 2013 - 2014 είναι η καλύτερη απόδειξη. Ηρθαν μόλις 2 ειδικευμένοι Ελληνες εργαζόμενοι με αυτήν τη βίζα (μόνιμης παραμονής), όπως και τις προηγούμενες χρονιές, με εξαίρεση το 2012 - 2013, που μετανάστευσαν τελικά 14 άτομα παρά τις φιέστες που έστησαν η ελληνική κι η αυστραλιανή κυβέρνηση στην Αθήνα.
Πολλές κατηγορίες «βίζας» και πολλαπλές μέθοδοι εκμετάλλευσης

Η διάρκεια της λεγόμενης βίζας 457 είναι από μία ημέρα έως τέσσερα χρόνια. Πρέπει να έχεις συνάψει συμβόλαιο με εργοδότη, δεν μπορείς να τον αλλάξεις δίχως την έγκριση του υπουργείου και σε περίπτωση που διακοπεί η εργασία έχεις 28 ημέρες να επιστρέψεις στη χώρα σου. Με άλλα λόγια, είσαι αλυσοδεμένος δια νόμου με τον εργοδότη με συνέπεια τον ωμό εκβιασμό και την ένταση της εργοδοτικής τρομοκρατίας.
Οσο για τους υψηλούς μισθούς που διαφημίζονται, αυτοί εξανεμίζονται από τη μεγάλη ακρίβεια. Κατά πόσο η χώρα ήταν και είναι η γη της επαγγελίας για τους μετανάστες εργαζόμενους το δείχνει και η τελευταία απογραφή. Σχετικά με τους Ελληνες δείχνει ότι μετά από εξήντα χρόνια σκληρής εργασίας στη ξενιτιά, καθώς και τα παιδιά τους, το 5,4% δεν έχει κανένα εισόδημα, το δε 56,7% ,οι περισσότεροι δηλαδή, έχει εισόδημα ως 1.600 δολάρια το μήνα.
Σχετικά με τις υπόλοιπες κατηγορίες προσωρινής μετανάστευσης, τα μονοπώλια και οι διάφοροι επιχειρηματικοί όμιλοι έχουν τη δυνατότητα, μέσα από τη μεγάλη δεξαμενή των πάνω του ενός εκατομμυρίου που κατέχουν προσωρινή παραμονή με δικαίωμα εργασίας, να προσλαμβάνουν εργαζόμενους για όσο τους είναι αναγκαίοι, με τους κατώτατους μισθούς και δίχως άλλες απαιτήσεις. Τα πρώτα θύματα εκμετάλλευσης είναι οι 340.000 κάτοχοι βίζας σπουδαστές με ελαστικά ωράρια και μαύρη ανασφάλιστη εργασία και αυτοί που έρχονται ετησίως με τη βίζα εργασίας και τουρισμού, περίπου 240.000 που καλύπτουν κενά στον επισιτισμό - τουρισμό και σε εποχιακές εργασίες. Η διακρατική συμφωνία που υπογράφηκε πρόσφατα και με την ελληνική κυβέρνηση και αναμένεται να ισχύσει σύντομα θα δίνει ακόμα 500 μετανάστες φτηνό εργατικό δυναμικό. Αλλωστε, πριν εξήντα χρόνια κάπως έτσι ξεκίνησε και η μαζική μετανάστευση. Σήμερα οι όροι είναι ακόμη χειρότεροι από παλιά, μιας και όταν κλείσει η περίοδος δύο χρόνων προσωρινής παραμονής επιβάλλεται ρητά να επιστρέψεις στη χώρα καταγωγής σου. Η πείρα από τα προγράμματα μετανάστευσης της κυβέρνησης της Αυστραλίας, είτε με κυβέρνηση «εργατικών» είτε «φιλελεύθερων», αποδεικνύει ότι οι δουλειές που χρειάζονται κάποια ειδίκευση «προσφέρονται» κατά πλειοψηφία για φτηνά μεροκάματα και οι δουλειές που δε χρειάζονται κάποια ειδίκευση, πιο συγκεκριμένα εργασίες σε κλάδους όπως οι μεταφορές, η καθαριότητα, τα ξενοδοχεία, ο επισιτισμός, καθώς και οι εποχιακές εργασίες, όπως η συλλογή φρούτων και λαχανικών σε αγροκτήματα μονοπωλιακών ομίλων, «προσφέρονται» και για «μαύρη εργασία». Είναι αναγκαίο οι εργατικές - λαϊκές δυνάμεις να καταδικάσουν επίσης και την πρακτική των πολιτικών δυνάμεων στις ελληνικές κοινότητες μεταναστών, που παίζουν το ρόλο μεσάζοντα για την καπιταλιστική εργοδοσία στο να βρίσκει φτηνούς εργάτες.
Σχετικά με τη «μεγάλη απόβαση»
Τελευταία γίνεται ξανά πολύ συζήτηση μέσα από τα ΜΜΕ, με έρευνες για το μέγεθος του προβλήματος και τον αριθμό των Ελλήνων μεταναστών που έφτασαν πρόσφατα στην Αυστραλία και ιδιαίτερα για το οικονομικό έτος 2012 - 2013. Με καθυστέρηση δέκα μηνών από τότε που το υπουργείο μετανάστευσης παρουσίασε τα στοιχεία, σκόπιμα διογκώνουν τους αριθμούς και, ενώ ισχυρίζονται ότι εγκαταστάθηκαν 34.000 Ελληνες το οικονομικό έτος 2012 - 2013 στην Αυστραλία, προσμετρούν σε αυτόν τον αριθμό και τους 23.141 Ελληνες μόνιμους κάτοικους Αυστραλίας που είχαν πάει για διακοπές ή για επίσκεψη συγγενικών τους προσώπων στην Ελλάδα και ξαναεπέστρεψαν ύστερα από μικρή παραμονή. Ο πραγματικός αριθμός Ελλήνων που ήρθαν στην Αυστραλία ανήλθε το οικονομικό έτος 2012 - 2013 στους 9.168. Από αυτούς, 291 ήρθαν να εγκατασταθούν μέσω του μεταναστευτικού προγράμματος, 8.310 ήρθαν ως επισκέπτες και με διάφορες άλλες βίζες, ενώ 597 κάτοικοι ξαναεπέστρεψαν. Ανάλογη εισροή σημειώθηκε και στο οικονομικό έτος 2013 - 2014, οπότε και εισήλθαν συνολικά στη χώρα 9.259 άτομα ελληνικής καταγωγής.
Η διαστρέβλωση των αριθμών στα ΜΜΕ που διογκώνουν τη μετανάστευση στοχεύουν να ενισχύσουν το ρατσισμό ανάμεσα στους Αυστραλούς εργάτες.
Ο κύριος προορισμός εγκατάστασής τους ακολουθεί το δρόμο της παλιότερης μετανάστευσης, στη Μελβούρνη και το Σίδνεϊ και πολύ λιγότερο στο Κουήνσλαντ και στην Αδελαΐδα.
Η πραγματική κατάσταση των εργαζομένων στην Αυστραλία
Ορισμένα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά για την κατάσταση που βιώνουν οι εργαζόμενοι στην Αυστραλία. Κοντά στα 4 εκατομμύρια εργαζόμενοι απασχολούνται με μερική απασχόληση ως 15-20 ώρες τη βδομάδα. Οι άνεργοι ξεπερνούν τους 750.000, ενώ άλλοι τόσοι δεν καταγράφονται, γιατί ακόμα και αν απασχολούνται με μία ώρα εργασίας δε θεωρούνται άνεργοι, ενώ κάπου 200.000 Αυστραλοί αναζητούν κάθε χρόνο εργασία στο εξωτερικό. Αντί για μέτρα προστασίας των ανέργων επιδοτούν τους εργοδότες και αντί για δουλειά με δικαιώματα προσφέρουν ολιγόμηνες και κακοπληρωμένες «ευκαιρίες» για λίγους. Πάνω από 600.000 ντόπιοι εργαζόμενοι έχουν πέσει στα νύχια των δουλεμπορικών γραφείων, των επιχειρήσεων ενοικίασης εργαζομένων. Σε πολλούς χώρους εργασίας οι εργαζόμενοι προσλαμβάνονται με μπλοκάκι και ξαφνικά μετατρέπονται σε αυτοαπασχολούμενους και ελεύθερους επαγγελματίες. Μονάχα το 40% των εργαζομένων καλύπτονται με συλλογικές συμβάσεις, ενώ η τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς αυξάνεται και ο φόβος της απόλυσης είναι καθημερινό φαινόμενο. Το χτύπημα της συνδικαλιστικής δράσης είναι βασικό πρόβλημα, με αποτέλεσμα μόνο το 16% των εργαζομένων να συμμετέχουν στα συνδικάτα. Οι απόπειρες κατάργησης εργατικών δικαιωμάτων είναι συνεχείς, όπως και η ποινικοποίηση της απεργίας. Προωθείται αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης στα 70 χρόνια και δουλειά μέχρι θανάτου και συντάξεις πείνας. Οι άστεγοι αντιστοιχούν ένας σε κάθε διακόσιους κατοίκους και ένας ανά τριακόσιους κατοικούν σε τροχόσπιτα.
Βουνό τα έξοδα και τα προβλήματα των νέων μεταναστών
Πρώτο και βασικό πρόβλημα για τους μετανάστες που έρχονται ή που καταφέρνουν να μείνουν για μεγάλο χρονικό διάστημα είναι η εύρεση σπιτιού και τα υψηλά ενοίκια. Πρέπει να τρέξουν στα μεσιτικά γραφεία για να καταθέσουν προκαταβολή ενός ή δύο και τριών μηνών. Ενα δωμάτιο συγκατοίκησης στοιχίζει γύρω στα $800 το μήνα, ένα διαμέρισμα δύο δωματίων γύρω στα $1.200, ενώ ένα σπίτι τριών δωματίων γύρω στα $2.200. Για όσους έχουν μικρά παιδιά οι παιδικοί σταθμοί είναι απλησίαστοι, με ποσά της τάξης των 2.000 δολαρίων το μήνα. Ολοι οι προσωρινοί μετανάστες για την εκπαίδευση των παιδιών τους στα δημοτικά, στα γυμνάσια και λύκεια υποχρεούνται να πληρώνουν στα αυστραλιανά δημόσια σχολεία ποσά των δέκα χιλιάδων δολαρίων ετησίως. Την ίδια στιγμή δεν καλύπτονται για ιατροφαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη από το Εθνικό Σύστημα Υγείας και θα πρέπει εκ των προτέρων να έχουν ιδιωτικές ασφάλειες. Οι σπουδαστές αντιμετωπίζουν επίσης τεράστια προβλήματα, διότι έχουν δικαίωμα να εργαστούν μόνο 20 ώρες τη βδομάδα και οι αποδοχές τους δεν μπορούν να καλύψουν τα έξοδα του ενοικίου και της διατροφής τους, ενώ όσοι έχουν και οικογένεια βρίσκονται σε τραγική οικονομική θέση. Αναγκάζονται να εργαστούν πολλαπλές εργασίες χωρίς ανάπαυλα, ενώ η μαύρη ανασφάλιστη εργασία σπάει κόκαλα.
Αγώνας με αιτήματα ανακούφισης και υπεράσπισης των δικαιωμάτων των μεταναστών
Οι Λέσχες Φίλων του ΚΚΕ στην Αυστραλία αγωνίζονται για πλήρη δικαιώματα στην αμοιβή, στην Υγεία, την Παιδεία και την Πρόνοια από την πρώτη ημέρα παραμονής των μεταναστών με διευκόλυνση, απλοποίηση και επιτάχυνση των διαδικασιών οικογενειακής επανένωσης και δωρεάν υποβολή όλων των αιτήσεων. Ιδιαίτερα στους γονείς και στα ζευγάρια απαιτούν να καταργηθούν όλα τα χρονοβόρα εμπόδια και τα υπέρογκα ποσά. Μόνιμη και σταθερή δουλειά και σε περίπτωση που χάσουν την εργασία τους να έχουν δικαίωμα στο επίδομα ανεργίας. Πλήρη ιατρική και ασφαλιστική κάλυψη για όλους και υπογραφή διακρατικών συμφωνιών για τη μεταφορά των ασφαλιστικών δικαιωμάτων τους. Σε όσους ζουν και εργάζονται για μεγάλο χρονικό διάστημα, αν το θελήσουν να δίνεται σε αυτούς και στην οικογένειά τους για μόνιμη παραμονή. Δωρεάν δημόσια εκπαίδευση σε όλα τα παιδιά των μεταναστών και ειδική μέριμνα για τη μητρική τους γλώσσα. Αμεση στήριξη από το κράτος των σχολείων και των γηροκομείων που λειτουργούν οι ελληνικές κοινότητες σε όλες τις πολιτείες. Στους σπουδαστές να παρέχονται οι κρατικές φοιτητικές εστίες δωρεάν. Κατάργηση όλων των δουλεμπορικών γραφείων, της επινοικιαζόμενης εργασίας και των διάφορων ΜΚΟ, για άμεση ανακούφιση των μεταναστών μέσα από σύγχρονες κρατικές υπηρεσίες υποδοχής και αντιμετώπισης των άμεσων πιεστικών αναγκών τους. Καλούμε τους νεοφερμένους μετανάστες να συσπειρωθούν στους ελληνικούς εργατικούς συνδέσμους και τα συνδικάτα μαζί με τους Αυστραλούς εργαζομένους να παλέψουν για ίσα και αναβαθμισμένα εργατικά δικαιώματα για όλους.
Μέσα από αυτήν τη δράση μπορούν να μπουν εμπόδια. Σε αυτό το έδαφος είναι ανάγκη να συνειδητοποιείται ότι μόνο η ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου μπορεί να καταργήσει την ίδια την καπιταλιστική εκμετάλλευση, μπορεί να συμβάλει και στην αντιμετώπιση των αιτιών του μεταναστευτικού προβλήματος.

Σταύρος ΣΤΡΑΤΕΑΣ
Γραμματέας Λέσχης Φίλων του ΚΚΕ Μελβούρνης

Απάντηση στον Γιώργο Ρούση

Απάντηση στον Γιώργο Ρούση


Το παρακάτω, είναι τμήμα κειμένου που δημοσίευσε ο Γιώργος Ρούσης, στην ιστοσελίδα του iskra.gr, στις 23 του μήνα, με τίτλο «προβληματισμοί προς αναποφάσιστους αριστερούς».
(παρένθεση: Σημαντικός προβληματισμός του Γιώργου Ρούση, αποτελεί η αποστροφή του περί «ραγδαίες δεξιόστροφες μετακυλήσεις του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίες πραγματοποιούνται σε παγκόσμια πρώτη», όμως εμένα θα μου επιτραπεί να ασχοληθώ με τους προβληματισμούς του, σε ό,τι αφορά το ΚΚΕ)

“Από την άλλη μια ψήφος στο ΚΚΕ, στη βάση συναισθηματικών δεσμών που πολλοί αριστεροί έχουν με αυτό χάρη κυρίως στην ηρωική ιστορία του και της εκτίμησης ότι αυτό αντιστέκεται με συνέπεια, και δεν έχει εγκαταλείψει την επαναστατική, σοσιαλιστική προοπτική, θα πρέπει να συνδυαστεί και με μια σημαντική αρνητική επίπτωση της εκλογικής του ενίσχυσης .

Αυτή θα σημάνει για την ηγεσία του , επιδοκιμασία εκτός από την γραφειοκρατική δομή και λειτουργία του και την απαράδεκτη-έως και απάνθρωπη- στάση του απέναντι σε όσους του ασκούν αριστερή κριτική , και όλων των άλλων αρνητικών πτυχών της πολιτικής του.

Ειδικότερα θα σημάνει επιδοκιμασία του τραγικού σεχταρισμού του, της εκ μέρους του αποκήρυξης του προηγούμενου αντιιμπεριαλιστικού, αντιμονοπωλιακού μετωπικού του προγράμματος, της εκ μέρους του άρνησης μια μεταβατικής, μετωπικής, αντισυστημικής, προοπτικής με θεμέλια της τη λαϊκή πλειοψηφία και ένα ισχυρό λαϊκό κίνημα, η οποία ανταποκρινόμενη στο επίπεδο της λαϊκής συνειδητότητας θα δίνει λύση στα άμεσα προβλήματα, θα ανυψώνει αυτό το επίπεδο, και θα διευκολύνει την υλοποίηση του σοσιαλισμού, και τέλος σημαίνει επιδοκιμασία του εκ μέρους του εκθειασμού της πλέον μελανής περιόδου του υπαρκτού».”
Να μου επιτραπεί να επισημάνω τα παρακάτω :

α.α Η ψήφος στο ΚΚΕ είναι ψήφος συνειδητοποιημένη, πολιτική, ταξική και δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τους όποιους «συναισθηματισμούς» επικαλείται ο Γ.Ρ..
α.β Το ΚΚΕ δεν το ψηφίζουν (μόνο) οι όποιοι «θολοί αριστεροί» κατά τον Γ.Ρ., αλλά κομμουνιστές, σοσιαλιστές, κυρίως όμως άνθρωποι που ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΝΤΑΙ τους κομμουνιστές, το ΚΚΕ, ότι ΔΕΝ πρόκειται να τους κοροϊδέψει, να τους απογοητεύσει.
α.γ. Η αρνητική «επίπτωση» της εκλογικής του ενίσχυσης, δεν αφορά το ίδιο αυτό καθ΄εαυτό το ΚΚΕ, αλλά, φίλε Γ.Ρ., το ίδιο το λαϊκό κίνημα !
Φαίνεται αυτό είναι πολύ δύσκολο να το καταλάβει όποιος «βλέπει» τα πράγματα με την στενή έννοια της αστικής εξουσίας (δηλαδή, βόλεμα, προσωπική προβολή, ίδιον όφελος).
β.α. Η στήριξη (εκλογική ή άλλη) του ΚΚΕ, δεν αφορά την όποια … ηγεσία του (αυτή η εμμονή να μιλάνε για «ηγεσία» του ΚΚΕ, διαχωρίζοντας την, από την Οργανωμένη Βάση του, αρχίζει να γίνεται από κουραστική έως ύποπτη), αλλά όπως είπαμε και λίγο παραπάνω το Λαϊκό Κίνημα, τον ίδιο τον Ελληνικό λαό.
β.β. Ο … χαραχτηρισμός του μόλις πριν λίγο καιρό ψηφισθέντος, από το 19ο Συνέδριο του Κόμματος, Καταστατικού του ΚΚΕ, ως … «γραφειοκρατική δομή και λειτουργία», είναι τουλάχιστον ατυχής, κακεντρεχής, δείχνει παλαιοαντικομμουνιστικές εμμονές του πιο φαύλου και μαύρου παρελθόντος της χώρας μας.
Ο καθένας μπορεί να μην συμφωνεί με το Καταστατικό του Κόμματος, αλλά μέχρις εκεί !
Περισσότερος σεβασμός στο Καταστατικό ενός Κόμματος με την Ιστορία του ΚΚΕ, μάλλον θα ήταν ΤΟ ζητούμενο για διάφορους «αριστερούς» που έχουν βάλει ως σκοπό της ζωής τους (κατά πως φαίνεται) την κατασυκοφάντηση του ΚΚΕ – παριστάνοντας μάλιστα ότι κάνουν και … «αριστερή κριτική» !
Που βέβαια, όταν το Κόμμα, αναγκάζεται να απαντήσει αποστομωτικά, σε αυτήν την «κριτική», εισπράττει και την αήθη επίθεση περί … απαράδεκτης και … απάνθρωπης στάσης !!!
Αιδώς …
β.γ. Φυσικά, να ζητήσει κανείς από τον κ. Γ.Ρ., να μας πει ποιες ακριβώς εννοεί «αρνητικές πτυχές της πολιτικής του ΚΚΕ», μάλλον τζάμπα θα το κάνει !
γ.α. Τα περί «σεχταρισμού» ας μην τα σχολιάσω καν …
γ.β. Όμως, η εντελώς ανιστόρητη, άστοχη, απαράδεκτη, και πολιτικά χυδαία αναφορά του Γ.Ρ., για την ΔΗΘΕΝ … «αποκήρυξη» του ΑΑΔΜ (αν και εδώ που τα λέμε, ο Γ.Ρ., στην … πρεμούρα του να συκοφαντήσει το Κόμμα, «ξέχασε» την έννοια Δημοκρατικό) εκτός από μια αμετροέπεια, μια κοντόφθαλμη ας την πούμε κριτική, δείχνει και το ότι δεν διάβασε καθόλου μα καθόλου του Πρόγραμμα που εγκρίθηκε από το 19ο Συνέδριο, δεν κατάλαβε λέξη από την Πρόταση του ΚΚΕ για την Λαϊκή Συμμαχία, δεν αντιλήφθηκε τις αναφορές για την Λαϊκή Εξουσία, για την Πολιτική Συμμαχιών του ΚΚΕ.
Γενικά, δεν κατάλαβε ΤΙΠΟΤΑ !
γ.γ. Θα τελειώσω με μια … ερώτηση.
Τι εννοείς Γιώργο Ρούση με την έκφραση «μελανής περιόδου του υπαρκτού» ;;;
Ε ;;;
Μην μας αναγκάζεις να σκεφτούμε ότι παίρνεις «γραμμή» από … μακρινούς … τόπους !!!
(και … μακρινές … υπηρεσίες)

υ.γ.: Σιγά μην πάρω απάντηση …

24 Οκτ 2014

ΓΙΑ ΤΟΝ «ΕΥΡΩΣΚΕΠΤΙΚΙΣΜΟ» ΚΑΙ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ Β΄

   ΓΙΑ ΤΟΝ «ΕΥΡΩΣΚΕΠΤΙΚΙΣΜΟ» ΚΑΙ ΤΟ 

ΣΧΕΔΙΟ Β΄



Ο «ευρωσκεπτικισμός» δεν αποτελεί ένα ενιαίο συγκροτημένο πολιτικό ρεύμα, αλλά εμφανίζεται ως τάση που διαπερνά βασικά πολιτικά ρεύματα του εθνικισμού, του φασισμού, της σοσιαλδημοκρατίας και της οπορτουνιστικής πτέρυγας μέσα στο εργατικό κίνημα και η βάση του βρίσκεται στην όξυνση των προβλημάτων συνοχής της Ευρωζώνης και της ΕΕ σε συνθήκες ανισόμετρης εκδήλωσης της οικονομικής κρίσης ή της φάσης ανάκαμψης.
Βασικές αστικές αναλύσεις της τελευταίας διετίας (π.χ. European Council of Foreign Afairs, Deutsche Bank, JP Morgan, Sussex European Institute) συγκλίνουν στη διαπίστωση της ανοδικής πορείας «ευρωσκεπτικιστικών» πολιτικών κομμάτων (ιδιαίτερα του εθνικιστικού ρεύματος), που προβλέπεται να οδηγήσει σε μεταβολή του συσχετισμού δυνάμεων στο ευρωκοινοβούλιο μετά από τις ευρωεκλογές του Μάη του 2014.
Εμβληματικά παραδείγματα αποτελούν το «Εθνικό Μέτωπο» της Μαρί Λεπέν στη Γαλλία, το «Κόμμα για την Ανεξαρτησία της Βρετανίας» του Ν. Φάρατζ στη Μ. Βρετανία και η «Εναλλακτική για τη Γερμανία» με ηγέτη τον Μπερτ Λούκε. Τα συγκεκριμένα αστικά κόμματα αναπτύσσουν ανταγωνιστική διεθνή δραστηριότητα και επιχειρούν να συγκροτήσουν συμμαχικές πολιτικές ομάδες στο ευρωκοινοβούλιο (π.χ. η συνένωση των ευρω-ομάδων «Ανεξαρτησία - Δημοκρατία» και «Ευρώπη των Εθνών» το 2009 υπό την ηγεμονία του βρετανικού UKIP).
Στη χώρα μας τη σημαία του ευρωσκεπτικισμού σηκώνουν κυρίως δυνάμεις τόσο του οπορτουνιστικού ρεύματος (με εκπροσώπους το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής του Αλ. Αλαβάνου και δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ) όσο και του εθνικισμού (Ανεξάρτητοι Έλληνες του Π. Καμμένου, η φασιστική Χρυσή Αυγή, οι πρωτοβουλίες του αστού πολιτικού Β. Μαρκεζίνη).
Στόχος του συγκεκριμένου άρθρου δεν είναι φυσικά η αναλυτική καταγραφή και κριτική των θέσεων όλων των σχετικών πολιτικών κινήσεων, στα διάφορα κράτη-μέλη, ούτε και στην Ελλάδα. Το κείμενο επιχειρεί να εστιάσει συνοπτικά στον ταξικό χαρακτήρα των συγκεκριμένων πολιτικών τάσεων, στις σημερινές αιτίες ενδυνάμωσής τους, στα καθήκοντα του εργατικού κινήματος για να μην εγκλωβιστεί στις μυλόπετρες των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και ν’ αποφύγει τη διαβρωτική σχετική επίδραση του οπορτουνιστικού ρεύματος.

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΡΙΖΑ ΤΟΥ «ΕΥΡΩΣΚΕΠΤΙΚΙΣΜΟΥ»

 Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε την εμφάνιση και ενίσχυση της «ευρωσκεπτικιστικής τάσης» στα βασικά πολιτικά ρεύματα της ΕΕ, αν δεν εστιάσουμε στη σχέση οικονομίας - πολιτικής, στο αντικειμενικό οικονομικό υπόβαθρο όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων.
Στην πραγματικότητα φυγόκεντρες δυνάμεις εμφανίζονται σ’ ολόκληρη την ιστορική πορεία της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ενοποίησης από την ίδρυση της ΕΟΚ μέχρι την ΕΕ και την Ευρωζώνη.
Όπως αποδείχτηκε και από την ιστορική πορεία της ΕΕ, οι κοινές στοχεύσεις των μονοπωλίων που οδήγησαν στη συγκρότηση της συγκεκριμένης διακρατικής ιμπεριαλιστικής συμμαχίας δεν μπορούσαν να αναιρέσουν την ανισόμετρη ανάπτυξη στο εσωτερικό της, καθώς και την εθνοκρατική οργάνωση πάνω στην οποία στηρίζεται η συσσώρευση του κεφαλαίου.
Γενικότερα αναδείχτηκε ιστορικά ότι η τάση διεθνοποίησης και αλληλεξάρτησης των οικονομιών των κρατών στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα δεν καταργεί την εθνοκρατική βάση συγκρότησης του καπιταλισμού, δε συρρικνώνει το ρόλο του αστικού κράτους.
Ασφαλώς, το συμπέρασμα αυτό δεν είναι καινούργιο, ούτε πρωτότυπο. Πολύ πριν την ίδρυση της ΕΟΚ, ο Λένιν συνόψισε με εξαιρετική διαύγεια του ζήτημα:
«Οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης στις συνθήκες του καπιταλισμού θα ισοδυναμούσαν με συμφωνία για το μοίρασμα των αποικιών. Στον καπιταλισμό όμως δεν μπορεί να υπάρξει άλλη βάση, άλλη αρχή μοιρασιάς εκτός από τη δύναμη […] Στις συνθήκες του καπιταλισμού, είναι αδύνατη μια ισόμετρη οικονομική ανάπτυξη των διάφορων οικονομιών και των διάφορων κρατών. Στις συνθήκες του καπιταλισμού, δεν μπορεί να υπάρχουν άλλα μέσα για την αποκατάσταση από καιρό σε καιρό της παραβιασμένης ισορροπίας, εκτός από τις κρίσεις στη βιομηχανία και τους πολέμους στην πολιτική. Φυσικά, είναι δυνατές προσωρινές συμφωνίες ανάμεσα σε καπιταλιστές και ανάμεσα σε κράτη. Με αυτήν την έννοια μπορεί να δημιουργηθούν και οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης σα συμφωνία των Ευρωπαίων καπιταλιστών. Με ποιο σκοπό; Μόνο με το σκοπό να πνίξουν από κοινού το σοσιαλισμό στην Ευρώπη, να περιφρουρήσουν από κοινού τις ληστεμένες αποικίες ενάντια στην Ιαπωνία και στην Αμερική»1.
Πράγματι, από τη δεκαετία του ’50 μέχρι σήμερα επιβεβαιώθηκε ότι ο βασικός στόχος της ΕΕ σ’ όλες τις φάσεις εξέλιξης και διεύρυνσής της ήταν η θωράκιση της ανταγωνιστικότητας και η μεγέθυνση των μονοπωλίων των κρατών - μελών της στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα, διαμορφώνοντας μια σχετικά πιο ενιαία ευρωπαϊκή αγορά με την προώθηση της «απελευθέρωσης» των αγορών. Ο πρώην Γερμανός καγκελάριος Χέλμουτ Σμιτ τόνισε σε σχετική μελέτη του τη σημασία αυτού του «οικονομικού πλεονεκτήματος» για να προχωρήσει βήμα προς βήμα, με συμβιβασμούς η πορεία της οικονομικής και πολιτικής ενοποίησης της ΕΕ2 (π.χ. για να ξεπεραστεί το βέτο του Γάλλου προέδρου Ντε Γκολ στην ένταξη της Αγγλίας στην ΕΟΚ ή για να προχωρήσει το σχέδιο για μια Ευρωπαϊκή Αμυντική Κοινότητα, το οποίο απέρριψε το γαλλικό κοινοβούλιο το 1954).
Μια δεκαετία μετά από τη λήξη του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου και υπό την πίεση του ευνοϊκότερου συσχετισμού για το σοσιαλισμό στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, ισχυροποιήθηκαν οι κεντρομόλες τάσεις που οδήγησαν στην ίδρυση της ΕΟΚ, στη συνέχεια στην ίδρυση της ενιαίας αγοράς.
Η αντεπανάσταση στο κεντρικό και ανατολικό τμήμα της Ευρώπης έδωσε νέα ώθηση στην ανάγκη ισχυροποίησης του ευρωπαϊκού ιμπεριαλιστικού κέντρου έναντι της δυναμικής της καπιταλιστικής ανάπτυξης στην Κίνα, Ινδία, Βραζιλία, Ρωσία. Η καπιταλιστική ενοποίηση της Γερμανίας διαμόρφωνε νέα κατάσταση.
Ο Χέλμουτ Σμιτ, ως ηγέτης της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας, τόνιζε εκείνη την περίοδο ως στρατηγικές προϋποθέσεις για να συνεχιστεί η πορεία προς ένα ολοκληρωμένο «Σύνταγμα της ΕΕ» την κοινή πρόσδεση Γαλλίας - Γερμανίας ως πυρήνα της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας και τη διατήρηση κοινού οικονομικού πλεονεκτήματος για τα κράτη-μέλη.
Έτσι στη δεκαετία του 1990, καθώς και στην επόμενη, διαμορφώθηκε και επεκτάθηκε η Ευρωζώνη.
Μέχρι την εκδήλωση της συγχρονισμένης κρίσης στη διεθνή καπιταλιστική οικονομία του 2007 - 2008, η κυρίαρχη αστική πολιτική αντιπαράθεση για το μέλλον της ΕΕ ήταν περιορισμένη, κυρίως μεταξύ των οπαδών της προώθησης της πολιτικής ένωσης, της ομοσπονδιακής ΕΕ και των υπέρμαχων της «Ευρώπης των κρατών», οι οποίοι περιόριζαν στην ουσία το εγχείρημα της ΕΕ σε μια οικονομική ζώνη ελευθέρων συναλλαγών. Φυσικά τα δύο αστικά στρατόπεδα δεν ήταν στατικά, άλλαζαν με την αλλαγή των συσχετισμών στο εσωτερικό της ΕΕ.3 Ωστόσο δεν υπήρχαν σημαντικές αστικές πολιτικές δυνάμεις, τουλάχιστον στα ισχυρότερα κράτη-μέλη της ΕΕ, που να αμφισβητούν τη στρατηγική επιλογή συγκρότησης της συγκεκριμένης ιμπεριαλιστικής συμμαχίας.
Η ίδια η Ευρωζώνη είχε ως αποτέλεσμα ν’ αλλάξει ο συσχετισμός ακόμη και στον πυρήνα της. Τελικά, μετά από την παρατεταμένη κρίση, ισχυροποιήθηκε η Γερμανία και έχασε έδαφος η Γαλλία.
Η ανισομετρία στον πυρήνα της ΕΕ εκδηλώθηκε στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών και εμπορικών ανταλλαγών, στους δείκτες βιομηχανικής παραγωγής, στο ύψος του δημόσιου χρέους.
Το γερμανικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ [σε όρους Μονάδων Αγοραστικής Δύναμης (ΜΑΔ)] αυξήθηκε από 105% του μέσου όρου της Ευρωζώνης το 2000 σε 114% το 2012, σε αντιδιαστολή με το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Γαλλίας που συρρικνώθηκε ελαφρά από 102,5% το 2000 στο 100% το 2012 και το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ιταλίας που μειώθηκε από 105% στο 92% το 2012. Το ίδιο διάστημα, η γαλλική βιομηχανική παραγωγή μειώνεται από 49% της γερμανικής το 2000 σε 36% το 2012, ενώ η ιταλική από 52% το 2000 μειώνεται στο 41% το 2012. Ανάλογες διαφοροποιήσεις εμφανίζονται και στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Στη Γερμανία από ελλειμματικό -1,7% του ΑΕΠ το 2000 αυξήθηκε στο 7% το 2013. Αντίθετα, το ισοζύγιο της Γαλλίας από πλεονασματικό 1,2% το 2000 μειώθηκε στο -2,5% το 2011 και στο -1,7% το 2013. Τέλος, η Γαλλία είχε μικρότερο κρατικό χρέος από τη Γερμανία - με 57% του ΑΕΠ το 2000 σε σχέση με 60% της Γερμανίας - είχε ταχύτερο ρυθμό αύξησής του, με αποτέλεσμα να φτάσει το 2013 στο 94% του ΑΕΠ και αυξάνεται, ενώ της Γερμανίας έφτασε στα 80%.
Ταυτόχρονα στο εσωτερικό κάθε κράτους-μέλους συντελέστηκαν ανακατατάξεις, αφού η απαξίωση κεφαλαίου δεν εκδηλώθηκε επίσης αναλογικά στους διάφορους κλάδους και στους μονοπωλιακούς ομίλους κάθε κλάδου.
Με την εκδήλωση της γενικευμένης κρίσης του 2008 εκδηλώθηκε η αυξανόμενη δυσκολία της αστικής πολιτικής στην ενιαία διαχείρισή της. Τα γενικότερα προβλήματα περιπλέκονται με την ακαμψία της νομισματικής πολιτικής σε κρατικό επίπεδο, αφού αυτή καθορίζεται κεντρικά ευρωνωσιακά.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ανισόμετρης εκδήλωσης της κρίσης και της αναιμικής αβέβαιης ανάκαμψης, αντικειμενικά κερδίζουν έδαφος δύο αντιφατικές τάσεις: Αφενός της απόσχισης, αφετέρου της ενίσχυσης των ενιαίων μηχανισμών και πολιτικών (ενίσχυση του ρόλου της ΕΚΤ, ενιαία δημοσιονομική πολιτική κλπ.). Η αστική τάξη κάθε κράτους - μέλους, με βάση τη διαφορετική θέση και τα ιδιαίτερα συμφέροντά της, μετέχει στη διαπάλη για το μέλλον της ΕΕ και ιδιαίτερα της Ευρωζώνης. Πρόκειται για σύνθετη κατάσταση, αν συνυπολογίσει κανείς τη διαπάλη ισχυρών τμημάτων της αστικής τάξης στο εσωτερικό κάθε χώρας, καθώς και τη γενικότερη όξυνση των αντιθέσεων στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα.
Η όξυνση των αντιθέσεων εστιάζεται στο μέλλον της Ευρωζώνης που συγκροτήθηκε λόγω των πλεονεκτημάτων που πρόσφερε το κοινό νόμισμα στο μεγάλο κεφάλαιο, όπως η συναλλαγματική και νομισματική σταθερότητα, η ισχυροποίηση του ευρώ στη διεθνή αγορά νομισμάτων, η αύξηση των εμπορικών συναλλαγών μεταξύ των χωρών της Ευρωζώνης, η βελτίωση των όρων για ιδιωτικές και δημόσιες επενδύσεις κ.ά.
Όμως η νομισματική συγκόλληση (μέσω του ευρώ) των οικονομιών των κρατών-μελών όχι μόνο δεν άμβλυνε τις ανισομετρίες στην ανάπτυξη και διάρθρωση βιομηχανικών κλάδων και στην παραγωγικότητα των κρατών-μελών, αλλά τις όξυνε. Έτσι, με την εκδήλωση της κρίσης ήταν αναμενόμενο να δοκιμαστεί η πορεία της Ευρωζώνης.
Φυσικά, η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων δεν εκφράζεται μόνο στα ζητήματα που αφορούν το μέλλον της Ευρωζώνης.

ΤΑ ΠΕΔΙΑ ΟΞΥΝΣΗΣ ΤΩΝ ΕΝΔΟΪΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΑΝΤΙΘΕΣΕΩΝ

Για να γίνει κατανοητή η συνθετότητα των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων που εκφράζεται και στο αστικό πολιτικό σύστημα, ας δούμε πολύ συνοπτικά τα βασικά πεδία στα οποία αυτές εκδηλώνονται σήμερα:
α) Η αναμόρφωση των κανόνων λειτουργίας της Ευρωζώνης, η νομισματική και δημοσιονομική πολιτική της ΕΕ.
Πρόκειται για ένα σύνολο ζητημάτων που περιλαμβάνει την αυστηρότητα και τους όρους εφαρμογής του Συμφώνου Σταθερότητας, τη διεθνή νομισματική ισοτιμία του ευρώ, τη διαχείριση του δημόσιου χρέους των υπερχρεωμένων κρατών και τον επιμερισμό βαρών μεταξύ των κρατών - μελών για τη στήριξη του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας.
Η γαλλική και η ιταλική κυβέρνηση με τη στήριξη των ΗΠΑ πιέζουν τη γερμανική να επωμιστεί μεγαλύτερα βάρη, ώστε να θωρακίσουν την ανταγωνιστικότητα των ομίλων τους που έχει πληγεί από τη γερμανική υπεροχή. Έτσι καταγράφονται συνεχείς διεργασίες, που αφορούν την προώθηση της «Ενισχυμένης Οικονομικής Διακυβέρνησης», της οποίας τα πρώτα βήματα έγιναν με το «Σύμφωνο για το ευρώ» και το «Νέο Δημοσιονομικό Σύμφωνο», διεργασίες που δεν περιορίζονται μόνο στην αναζήτηση κατάλληλου μίγματος δημοσιονομικής διαχείρισης.
Τις ημέρες της επίσκεψης του Γάλλου προέδρου Ολάντ στον Αμερικανό πρόεδρο Ομπάμα, ο Γάλλος υπουργός Βιομηχανίας Άρνο Μοντεμπούρ σε συνέντευξή του στη «Les Echos» απαίτησε την εξασθένηση του ευρώ (που έχει ανατιμηθεί κατά 10% έναντι του δολαρίου τη διετία 2012 - 2013), στρεφόμενος ουσιαστικά κατά της Γερμανίας. Στην αντιπαράθεση αυτής της θεματολογίας εμπλέκεται και η πρόταση για «κούρεμα» του ελληνικού δημόσιου χρέους. Την ίδια περίοδο το Γερμανικό Συνταγματικό Δικαστήριο παρέπεμψε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο το ζήτημα της απεριόριστης αγοράς κρατικών ομολόγων των υπερχρεωμένων κρατών από την ΕΚΤ.
β) Το ζήτημα της τραπεζικής ενοποίησης της ΕΕ.
Σ’ αυτό το πεδίο, εκτός από τη Βρετανία που αντιδρά συνολικά στο σχέδιο, σημειώνεται και η γερμανική αντίδραση σχετικά με τους όρους σύστασης του Ευρωπαϊκού Ταμείου Εξυγίανσης, τα χρονοδιαγράμματα χρηματοδοτικής ενίσχυσής του και τους όρους εξυγίανσης - εκκαθάρισης των τραπεζών. Η Γερμανία προτείνει λύση διακυβερνητικής συνεργασίας, η οποία στην ουσία τής επιτρέπει ν’ αποφύγει επώδυνες αποφάσεις, όμως συναντά την αντίδραση τόσο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος όσο και της Σοσιαλιστικής Ομάδας στο ευρωκοινοβούλιο.
γ) Το νέο Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης 2014 - 2020.
Σε αυτό το σκέλος, πέρα από τις γνωστές διαπραγματεύσεις και συμβιβασμούς για την προέλευση και κατανομή των κοινοτικών πόρων, το σχετικά νέο στοιχείο είναι η αυστηρή σύνδεση της κοινοτικής χρηματοδότησης με την πορεία δημοσιονομικής πειθαρχίας κάθε κράτους-μέλους, στοιχείο που περιπλέκει τις αντιθέσεις.
δ) Η διεύρυνση της ΕΕ και η συμμετοχή της στη διαπάλη για τον έλεγχο και το ξαναμοίρασμα των αγορών.
Βασικότερα στοιχεία της περιόδου αποτελούν η προσπάθεια της ΕΕ και ιδιαίτερα της Γερμανίας για επέκταση της οικονομικής επιρροής της προς τα ανατολικά (μέσω της πρωτοβουλίας για την Ανατολική Εταιρική Σχέση της ΕΕ) και οι διαπραγματεύσεις για τη δημιουργία Ζώνης Ελεύθερων Συναλλαγών μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ, με τη σχετική πρόταση Διατλαντικού Εμπορίου και Επενδύσεων.
Οι ΗΠΑ προβάλλουν τα οφέλη της νέας διατλαντικής σχέσης που θα καταργήσει δασμούς και κανονιστικούς φραγμούς που ξεπερνούν τα 10 δισ. δολάρια και θα καλύψει το 50% της παγκόσμιας παραγωγής και το 30% του παγκόσμιου εμπορίου. Ωστόσο γερμανικά ινστιτούτα (π.χ. IFO) εκφράζουν ανησυχία τόσο σε οικονομικό επίπεδο για πιθανή συρρίκνωση των εμπορικών ροών της Γερμανίας με τη Γαλλία, τη Βρετανία και την Ιταλία προς όφελος των ΗΠΑ, καθώς και για γεωπολιτική κίνηση που θα αποδυναμώσει τελικά τη σημερινή γερμανική ηγεμονία στην ΕΕ.
Ταυτόχρονα, οι ΗΠΑ στοχεύουν στην αποδυνάμωση των BRICS, που αποτελούσαν τη σημαντικότερη εναλλακτική λύση των γερμανικών εξαγωγών, με τη σταδιακή αλλαγή της πολιτικής «φθηνού χρήματος» της Κεντρικής Τράπεζας (FED). Η μεταβολή της πολιτικής της FED διευκολύνει τη φυγή κεφαλαίων από τις BRICS για να επενδυθούν τελικά στις ΗΠΑ.
Σε σχέση με την προσπάθεια ενίσχυσης της Ανατολικής Εταιρικής Σχέσης της ΕΕ, η προσπάθεια δημιουργίας Ζώνης Ελεύθερων Συναλλαγών προσκρούει στο ρωσικό σχέδιο εδραίωσης της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης. Έτσι δεν υπογράφηκαν τελικά οι συμφωνίες σύνδεσης της ΕΕ με την Ουκρανία και την Αρμενία το 2013. Την ίδια χρονιά, στη δυτική πλευρά της ΕΕ διέκοψε τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις και η κυβέρνηση της Ισλανδίας, τονίζοντας ότι θεωρεί καλύτερη λύση τη διατήρηση της σημερινής συμφωνίας «ελευθέρου εμπορίου» με την ΕΕ.
Στην περίπτωση της Ουκρανίας υπάρχει πλέον σοβαρή πιθανότητα ακόμα και διχοτόμησης της χώρας, με δεδομένο ότι το βιομηχανικό κεφάλαιο των ανατολικών περιοχών έχει ισχυρούς δεσμούς με τη Ρωσία.
Παράλληλα οξύνεται η ιμπεριαλιστική διαπάλη για τον έλεγχο της ευρύτερης περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου και της Ευρασίας, με αποτέλεσμα την όξυνση των ενδοαστικών αντιθέσεων στην Τουρκία, στη Συρία, στην Αίγυπτο, την προώθηση «νέου σχεδίου Ανάν» για το Κυπριακό και τη μεταβολή των σχέσεων του Ιράν με το ατλαντικό στρατόπεδο.
Βασική πλευρά των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων παραμένει ο έλεγχος των πηγών και των οδών μεταφοράς ενέργειας, καθώς και οι προτεραιότητες της ενεργειακής πολιτικής. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο αναπτύσσονται διαφορετικές προτάσεις για το μέλλον της πυρηνικής ενέργειας (μεταξύ Γερμανίας και Βρετανίας - Γαλλίας), για την αξιοποίηση του σχιστολιθικού φυσικού αερίου που δεσπόζει η τεχνολογία και οι δυνατότητες των ΗΠΑ και για την αξιοποίηση των θαλάσσιων κοιτασμάτων της Μεσογείου με τις κατευθύνσεις της «γαλάζιας ανάπτυξης».
Αξιοσημείωτο είναι ότι, παρά τις διαφοροποιήσεις της, η σημερινή γαλλική κυβέρνηση του προέδρου Ολάντ δεν επιλέγει να παίξει ηγετικό ρόλο εναλλακτικού πόλου απέναντι στη γερμανική κυβέρνηση και στηρίζει βασικές επιλογές της.
Στο κοινό υπουργικό συμβούλιο Γαλλίας - Γερμανίας του Φλεβάρη του 2014 ο Ολάντ στήριξε τις γερμανικές επιλογές σχετικά με την Ουκρανία και τη φορολόγηση των παραγώγων (στην οποία αντιτίθεται η Βρετανία). Ανακοινώθηκε επίσης η ενεργειακή συνεργασία Ademe - Dena σε ενεργειακούς τομείς, όπως τα δίκτυα και τα αποθέματα ηλεκτρικής ενέργειας. Σε αντιστάθμισμα, η Γερμανία στηρίζει τα ιμπεριαλιστικά σχέδια της Γαλλίας στην Αφρική (π.χ. στο Μάλι).
ε) Ο στόχος για ένα νέο «Σύνταγμα της Ευρώπης».
Ο στόχος συνταγματικής κατοχύρωσης μιας πορείας πολιτικής και οικονομικής ενοποίησης της ΕΕ, με βασικό σταθμό την ομοσπονδιακή δομή της, δεν είναι νέος. Αρκεί να ανατρέξει κανείς στη δεκαετή ιστορία πριν την ενεργοποίηση της ισχύουσας Συνθήκης της Λισαβόνας, στη συνολική διαπάλη και στις προτάσεις της Συντακτικής Συνέλευσης υπό την προεδρία του Ζισκάρ ντ’ Εστέν, το ΟΧΙ στα δημοψηφίσματα του 2005 της Γαλλίας και την άρνηση της Ολλανδίας, τις Διακυβερνητικές Διασκέψεις που ακολούθησαν.
Στη Συνθήκη της Λισαβόνας δόθηκε ήδη έμφαση στην προσπάθεια ενίσχυσης της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Ασφαλείας και Άμυνας (ΕΠΑΑ) και θεσμοθετήθηκε η θέση Ύπατου Εκπροσώπου της ΕΕ για θέματα εξωτερικής πολιτικής ασφάλειας.
Όμως το σχέδιο μιας νέας συνταγματικής συνθήκης προσκρούει στη δυναμική των αντιθέσεων τόσο στο πεδίο της οικονομίας όσο και της εξωτερικής πολιτικής. Η συνταγματική κατοχύρωση ακόμα και υπαρκτών προσωρινών εύθραυστων συμφωνιών απαιτεί βαθύτερες ουσιαστικές συγκλίσεις μεταξύ των ισχυρών κρατών-μελών, που δεν υπάρχουν σήμερα.
στ) Οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις σε κάθε κράτος-μέλος.
Το σύνολο των αντιθέσεων που συνοπτικά αποτυπώσαμε διαπερνά και την αστική τάξη κάθε κράτους-μέλους, με βάση αποκλίνοντα συμφέροντα επιμέρους τμημάτων της.
Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των διεργασιών στο εσωτερικό της γερμανικής αστικής τάξης για το μέλλον της Ευρωζώνης. Στην προηγούμενη δεκαετία η Γερμανία υπήρξε η μεγάλη ωφελημένη από τη συγκρότηση της Ευρωζώνης. Από τη μια μετακύλησε την ισχύ του γερμανικού μάρκου στο ευρώ κατοχυρώνοντάς το ως διεθνές αποθεματικό νόμισμα, προσελκύοντας κεφάλαια στη Γερμανία, και από την άλλη, λόγω του βιομηχανικού πλεονεκτήματός της, αύξησε τις εξαγωγές στο εσωτερικό της Ευρωζώνης, με αποτέλεσμα τη θεαματική άνοδο του εμπορικού της πλεονάσματος. Διασφάλισε επίσης φθηνά επιτόκια δανεισμού και ροή κεφαλαίων προς τη Γερμανία την περίοδο της κρίσης.
Η κυρίαρχη γραμμή της αστικής τάξης παραμένει η θωράκιση του ευρώ, η νομισματική σταθερότητα και η άρνηση ανάληψης από το γερμανικό κράτος μεγάλου βάρους σχετικά με τη διαχείριση των υπερχρεωμένων κρατών.
Οι διαφορετικές αστικές προσεγγίσεις δεν αφορούν μόνο τη δυνατότητα, αλλά και τη σκοπιμότητα να επωμιστεί η Γερμανία το μεγαλύτερο μέρος του βάρους της απαξίωσης κεφαλαίου στις υπερχρεωμένες χώρες της ΕΕ. Πρόκειται για προσεγγίσεις από τμήματα του γερμανικού κεφαλαίου, για τα οποία αυτές οι χώρες έχουν μικρή οικονομική σημασία (π.χ. βιομηχανία μέσων παραγωγής, αυτοκινήτων πολυτελείας) ή δεν αποτελούν γεωπολιτική προτεραιότητα σε σχέση με την Ανατολική Ευρώπη, την Ευρασία και την Κίνα.
Παράλληλα η ενδοαστική διαπάλη για το μίγμα διαχείρισης αφορά και την προσπάθεια κάθε αστικής τάξης να ενσωματώσει τη λαϊκή διαμαρτυρία και να εγκλωβίσει το λαϊκό κίνημα στους σχεδιασμούς της. Η προσπάθεια ενσωμάτωσης και εδραίωσης κλίματος ταξικής συνεργασίας χαρακτηρίζει το σύνολο των διεργασιών του αστικού πολιτικού συστήματος σε όλα τα κράτη-μέλη. Η ενίσχυση των ευρωσκεπτικιστικών τάσεων πρέπει να κατανοηθεί μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο της ευελιξίας της εξουσίας του κεφαλαίου, για να διασφαλίζει λαϊκή στήριξη της εκάστοτε στρατηγικής της.

ΟΨΕΙΣ ΤΟΥ «ΕΥΡΩΣΚΕΠΤΙΚΙΣΜΟΥ» ΣΤΟ ΣΚΛΗΡΟ ΠΥΡΗΝΑ ΤΗΣ ΕΕ

Ας δούμε λοιπόν συνοπτικά πώς εκφράζονται οι «ευρωσκεπτικιστικές» τάσεις στα 3 ισχυρότερα κράτη-μέλη της ΕΕ.
Στη Γερμανία βασική «ευρωσκεπτικιστική» δύναμη είναι το αστικό κόμμα της «Εναλλακτικής για τη Γερμανία» (Alternativ für Deutschland), με φιλελεύθερες θέσεις για την οικονομία. Η πλατφόρμα του AFD έθετε αρχικά ως στόχο την επιστροφή στο μάρκο, αλλά τροποποίησε τη θέση του ως μη ρεαλιστική, θέτοντας ζήτημα εξόδου από την Ευρωζώνη υπερχρεωμένων κρατών όπως η Ελλάδα. Εναντιώνεται στην ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ και απαιτεί πλήρη εκπλήρωση όλων των κριτηρίων ένταξης κάθε υποψήφιας χώρας, πριν αρχίσει η εξέταση της ένταξής της στην ΕΕ. Προτείνει ΕΕ πολλών ταχυτήτων στην εφαρμογή κοινοτικών πολιτικών και εθελοντική ένταξη χωρών σε διάφορα θεσμικά κοινοτικά όργανα. Υποστηρίζει την εσωτερική κοινή αγορά της ΕΕ.
Το κόμμα στηρίζεται από τμήματα της Ομοσπονδίας Γερμανικών Βιομηχανιών, ενώ ο πρώην πρόεδρος της Ομοσπονδίας Henkel έχει ήδη προσχωρήσει σ’ αυτό.
Στη Βρετανία ο πρωθυπουργός και ηγέτης των Συντηρητικών Ντέιβιντ Κάμερον αποφάσισε με νομοθετική πρωτοβουλία του 2011 τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος σε περίπτωση που προταθεί νέα ευρωπαϊκή συνθήκη, με νέες μεταβιβάσεις κρατικών αρμοδιοτήτων από τα κράτη-μέλη προς την Κομισιόν, ενώ έχει καταθέσει τη διαφωνία του στο προτεινόμενο πλαίσιο τραπεζικής ένωσης και εποπτείας.
Το εθνικιστικό Κόμμα για την Ανεξαρτησία της Βρετανίας (UKIP) του Νάιτζελ Φάρατζ, ο βασικός «ευρωσκεπτικιστικός» πολιτικός σχηματισμός, ζητά την έξοδο της χώρας από την ΕΕ. Κατηγορεί την ΕΕ για την αύξηση των μεταναστών (στη Βρετανία), την οποία συνδέει με την αύξηση της εγκληματικότητας και της ανεργίας. Προτείνει δημόσια ασφάλιση και υγεία μόνο για τους Βρετανούς πολίτες. Στηρίζει την ανάπτυξη της πυρηνικής ενέργειας στον αντίποδα τόσο των εισαγωγών πετρελαίου όσο και της κρατικής στήριξης των επενδύσεων ΑΠΕ με πράσινους φόρους. Συμφωνεί με την εξόρυξη φυσικού αερίου σχιστόλιθου, όπου κυριαρχεί η τεχνολογία των ΗΠΑ.
Στη Γαλλία το Εθνικό Μέτωπο της Μαρί Λεπέν καταγγέλλει το «δημοκρατικό έλλειμμα» της ΕΕ και το ουσιαστικό μονοπώλιο βασικών νομοθετικών πρωτοβουλιών της Κομισιόν σε σχέση με τα κράτη-μέλη. Προτείνει επιστροφή στα εθνικά νομίσματα και υπεροχή του εθνικού δικαίου έναντι του κοινοτικού. Εστιάζει στα προβλήματα των βιομηχανιών σιδήρου και χάλυβα και στα ζητήματα της γεωργίας, ενώ ασκεί κριτική στο ρόλο του χρηματοπιστωτικού τομέα που δε στηρίζει επαρκώς την «πραγματική οικονομία».
Επικρίνει τη γερμανική κυβέρνηση ως βασική υπεύθυνη για τη σημερινή κατάσταση στην Ευρωζώνη και ζητά μέτρα περιορισμού της εισόδου των μεταναστών. Προτείνει μείωση της συνεισφοράς της Γαλλίας στον κοινοτικό προϋπολογισμό.
Η Λεπέν αναπτύσσει έντονη δραστηριότητα για τη συγκρότηση ισχυρής ευρωκοινοβουλευτικής ομάδας, έχοντας προσεγγίσει την ιταλική Λέγκα του Βορρά, το Αυστριακό Κόμμα Ελευθερίας και αντίστοιχες δυνάμεις άλλων χωρών. Συναντά την αντίδραση του βρετανικού εθνικιστικού κόμματος του Ν. Φάρατζ, που την κατηγορεί για αντισημιτισμό.
«Ευρωσκεπτικιστικές» φωνές υπάρχουν εδώ και πολλά χρόνια επίσης στη σοσιαλδημοκρατία και στο οπορτουνιστικό ρεύμα (π.χ. Σεβενεμάν/Γαλλία, Λαφοντέν/Γερμανία, Αριστερό Ρεύμα στο ΣΥΡΙΖΑ/Ελλάδα), αλλά είναι σαφώς μειοψηφικές στο χώρο τους.
Τέλος, η προσπάθεια ενσωμάτωσης της λαϊκής δυσαρέσκειας στις ενδοαστικές αντιθέσεις δεν επιχειρείται μόνο από τις δυνάμεις του «ευρωσκεπτικισμού», αλλά και από τις δυνάμεις του «ευρωμονόδρομου» που υπερασπίζουν τις σημερινές βασικές κατευθύνσεις και πολιτικές της ΕΕ.
Οι απολογητές της σημερινής ΕΕ χρησιμοποιούν μάλιστα το φόβητρο του «ευρωσκεπτικισμού», ιδιαίτερα στην ακροδεξιά εθνικιστική και φασιστική εκδοχή του, ως μέσο προώθησης γραμμής ταξικής συνεργασίας στο εργατικό κίνημα και γενικότερα υποταγής του λαού. Είναι χαρακτηριστικό ότι, με την ανάληψη της Ελληνικής Προεδρίας, τόσο ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Ευ. Βενιζέλος όσο και άλλα μέλη της, όπως ο υφυπουργός Εξωτερικών Δ. Κούρκουλας, ανέφεραν την αντιμετώπιση του «ευρωσκεπτικισμού» ως ένα από τα βασικά στοιχήματα της Ελληνικής Προεδρίας.
Παράλληλα, οι ίδιες δυνάμεις επιχειρούν να εμφανίσουν την πολιτική ενοποίησης ως λύση για την αναβάθμιση της κοινωνικής πολιτικής και την υλοποίηση της κοινωνικής αρχής της αλληλεγγύης με αναδιανεμητική πολιτική στήριξης των υπερχρεωμένων κρατών. Θέτουν τον κίνδυνο διάλυσης της Ευρωζώνης και προβάλλουν ως μοναδική λύση την πολιτική και οικονομική εμβάθυνση της κοινοτικής συνεργασίας.4 Δημιουργείται έτσι ένα βολικό δίπολο ελέγχου της λαϊκής συνείδησης από την αστική τάξη σ’ όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ.

Ο «ΕΥΡΩΣΚΕΠΤΙΚΙΣΜΟΣ» ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Η ισχυροποίηση «ευρωσκεπτικιστικών» τάσεων στο ελληνικό αστικό πολιτικό σύστημα συνδέεται άμεσα με την επιδείνωση της θέσης της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας στο πλαίσιο της Ευρωζώνης, της ΕΕ και γενικότερα της διεθνούς καπιταλιστικής πυραμίδας.
Η υποχώρηση της θέσης της Ελλάδας ήταν αποτέλεσμα της βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου. Στην περιοχή της Ανατ. Μεσογείου, με κριτήριο το ΑΕΠ η Ελλάδα πέρασε στην 4η θέση το 2011 από τη 2η θέση το 2001, ενώ αυξήθηκε σημαντικά η υπεροχή της Τουρκίας που βρίσκεται στην πρώτη θέση. Παρότι η απόλυτη κατάταξη δεν είναι ίδια αν δούμε άλλους δείκτες (π.χ. κατά κεφαλήν ΑΕΠ), η γενική τάση υποχώρησης της Ελλάδας ήταν αναμφισβήτητη την τελευταία πενταετία.
Η συγκεκριμένη περίοδος ανέδειξε πιο έντονα τις ανισότιμες σχέσεις των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών της ΕΕ και του ΝΑΤΟ που μετέχει η Ελλάδα και υπογράμμισε τους περιορισμούς στα περιθώρια αυτοτελών ελιγμών της εγχώριας αστικής τάξης.
Η άρχουσα τάξη προχώρησε στις αναγκαίες προσαρμογές των στοχεύσεών της για να δοθεί ώθηση στην καπιταλιστική ανάπτυξη, οι οποίες αφορούν τρεις άξονες:
α) Την επαναδιαπραγμάτευση των δανειακών συμβάσεων και τη διασφάλιση μεγαλύτερης ευελιξίας στη δημοσιονομική πολιτική, ώστε να δημιουργηθεί κλίμα «πολιτικής σταθερότητας» και προσέλκυση επενδύσεων.
β) Την ανάδειξη της Ελλάδας ως κόμβου μεταφοράς ενέργειας και εμπορευμάτων στην Ανατ. Μεσόγειο.
γ) Τον εγκλωβισμό του εργατικού κινήματος σε γραμμή ταξικής συνεργασίας και υπόκλισης στον αστικό στόχο βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας.
Οι αστικές αναζητήσεις για τη διασφάλιση της διευρυμένης αναπαραγωγής του κεφαλαίου στην Ελλάδα συμβαδίζουν, όπως είναι αναμενόμενο, με την προσπάθεια μετασχηματισμού του αστικού πολιτικού συστήματος. Τη δεκαετία που προηγήθηκε της σημερινής κρίσης, όπου ο σκληρός πυρήνας της αστικής τάξης της Ελλάδας επωφελήθηκε από την εξαγωγή κεφαλαίου στα Βαλκάνια, την κοινοτική στήριξη στην προώθηση αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων, την κοινοτική χρηματοδότηση και το χαμηλότοκο δανεισμό, καμιά σοβαρή αστική πολιτική δύναμη δεν αμφισβητούσε την «πάση θυσία» παραμονή στον ευρωμονόδρομο και την τήρηση των δεσμεύσεών του.
Σήμερα η αστική κριτική προσέγγιση στην κυρίαρχη γερμανική πρόταση για το μέλλον της Ευρωζώνης και οι «ευρωσκεπτικιστικές» φωνές τόσο του εθνικιστικού όσο και του οπορτουνιστικού ρεύματος θεωρούνται αποδεκτές και χρήσιμες από την εξουσία των μονοπωλίων, στο πλαίσιο της πολιτικής στήριξης των στρατηγικών στόχων της και της ενσωμάτωσης της λαϊκής αγανάκτησης.
Το ομολόγησε σε πρόσφατη συνέντευξή του ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δ. Δασκαλόπουλος λέγοντας:
«Σήμερα βλέπουμε καθαρά ότι οι μνημονιακές πολιτικές δε βγάζουν πουθενά. Αλλά το ίδιο το Μνημόνιο παρέχει τη δυνατότητα αναδιαπραγμάτευσης. Αν η χώρα μας είχε να αντιπαραθέσει ένα εναλλακτικό πρόγραμμα εθνικής ανάπτυξης, με έμφαση στην παραγωγική ανασυγκρότηση που να φτάνει στους ίδιους στόχους από άλλους δρόμους, οικονομικά ηπιότερους και κοινωνικά πιο δίκαιους, πιστεύω ότι θα μπορούσε να εισακουστεί από τους εταίρους μας. Αυτό επείγει να κάνουμε σήμερα. Πληθαίνουν άλλωστε οι φωνές στην Ευρώπη που διαπιστώνουν τα λάθη της τρόικας και το αδιέξοδο της συνταγής»5.
Δίπλα σ’ αυτήν τη γενική τάση προσαρμογής των στόχων της άρχουσας τάξης θα πρέπει να συνυπολογίσουμε δύο σημαντικούς παράγοντες: Την όξυνση των αντιθέσεων ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα και στους ομίλους τους που έχουν ήδη αναπτύξει ή στοχεύουν να αναπτύξουν θέσεις στην ελληνική οικονομία με προοπτική την ευρύτερη περιοχή, καθώς και τις προνομιακές σχέσεις τμημάτων του εγχώριου κεφαλαίου με τα ανταγωνιζόμενα ιμπεριαλιστικά κέντρα.
Καθώς η ελληνική οικονομία διασυνδέεται με την ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, των Βαλκανίων και γενικότερα της Ευρασίας και μπορεί να αποτελέσει κόμβο μεταφοράς εμπορευμάτων και ενέργειας στην ΕΕ, εμπλέκεται όλο και περισσότερο στο σύνθετο πλαίσιο αντιθέσεων Γερμανίας - ΗΠΑ - Ρωσίας/Κίνας.
Η σημαντική γεωπολιτική σημασία της Ελλάδας σε σχέση με τη μικρή εγχώρια αγορά της μπορεί να ερμηνεύσει τον οξυμένο ανταγωνισμό αμερικανικών, βρετανικών, γερμανικών, γαλλικών, ρωσικών και κινεζικών ομίλων για τον έλεγχο σημαντικών τομέων της ελληνικής οικονομίας.
Αμερικανικοί και βρετανικοί όμιλοι, σε συνεργασία με ισραηλινές και αραβικές εταιρίες, αναπτύσσουν επενδυτική δραστηριότητα σε τομείς όπως η εξόρυξη υδρογονανθράκων, η μεταφορά φυσικού αερίου, ο τραπεζικός τομέας, οι τηλεπικοινωνίες. Δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν η συμφωνία της Energian Oil (στην οποία μετέχει πλέον η αμερικανική επενδυτική εταιρία Third Point) με την BP για την παράδοση στη δεύτερη των ποσοτήτων πετρελαίου της εξόρυξης του Πρίνου, καθώς και ο ανταγωνισμός της Vodaphone και Wind με την Deutsche Telekom - OTE στην κινητή τηλεφωνία.
Παράλληλα, θα πρέπει να σημειώσουμε τις ιδιαίτερες σχέσεις μεγάλου μέρους του ελληνικού εφοπλιστικού κεφαλαίου με τις ΗΠΑ και τη Βρετανία. Οι ελληνικοί εφοπλιστικοί όμιλοι παραμένουν πρωταγωνιστές στις θαλάσσιες μεταφορές εμπορευμάτων των ΗΠΑ και ορισμένοι στηρίζουν τα νέα επενδυτικά σχέδιά τους στη μεταφορά ενέργειας και ειδικότερα υγροποιημένου φυσικού αερίου των αμερικανικών ομίλων (Αγγελικούσης, Προκοπίου, Οικονόμου, Τσάκος, Λιβανός κ.ά.). Αρκετοί διαπλέκονται επίσης με αμερικανικά «ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια» και με το χρηματοπιστωτικό τομέα του Λονδίνου.
Οι Έλληνες εφοπλιστές ελέγχουν το 46,7% της χωρητικότητας του εμπορικού στόλου της ΕΕ και υπερέχουν έναντι του γερμανικού κεφαλαίου στη ναυτιλία. Το τελευταίο διάστημα αντιδρούν στη συμφωνία κυβέρνησης - τρόικας γι’ αύξηση της προκλητικά μικρής φορολογίας των ναυτιλιακών επιχειρήσεων, με τον πρόεδρο της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών Θεοδ. Βενιάμη να εγκαλεί τον υπουργό Οικονομικών Γ. Στουρνάρα για συνταγματική εκτροπή!
Στον τραπεζικό τομέα οι εγχώριοι μεγαλομέτοχοι των τραπεζικών ομίλων επιδρούν στις διαπραγματεύσεις κυβέρνησης - τρόικας σχετικά με τις ανάγκες και τους όρους ανακεφαλαιοποίησης των ελληνικών τραπεζών. Πρόσφατα ο πρόεδρος του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας Χρ. Σκλαβενίτης εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του για την κωλυσιεργία των διαπραγματεύσεων και τις πιθανές επιπτώσεις στην επανιδιωτικοποίηση της Eurobank. Ήδη στην Εθνική Τράπεζα έχει καταλάβει ισχυρή θέση ο όμιλος Λάτση, γνωστός για τους ατλαντικούς δεσμούς του, ενώ η Alpha διερευνά τη συνεργασία με την αμερικανική Citibank.
Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο διεργασιών και αντιθέσεων στο εσωτερικό της ελληνικής άρχουσας τάξης δυναμώνουν οι «ευρωσκεπτικιστικές» φωνές του εθνικιστικού ρεύματος και γενικότερα του αστικού πολιτικού συστήματος. Από τις διάφορες πρωτοβουλίες και κινήσεις που εμφανίστηκαν τα τελευταία χρόνια και στηρίχτηκαν από αστικά μέσα μαζικής ενημέρωσης ξεχωρίζουν οι ΑΝΕΛ του Πάνου Καμμένου και η παρουσία του καθηγητή Βασ. Μαρκεζίνη, εκτός της ναζιστικής Χρυσής Αυγής (που δε θα μας απασχολήσει στο συγκεκριμένο άρθρο). Οι συγκεκριμένες τοποθετήσεις δε θέτουν άμεσα θέμα εξόδου της Ελλάδας από την ΕΕ, αλλά προκρίνουν πολιτική αναβάθμιση των σχέσεων με ΗΠΑ, Βρετανία και Ρωσία, ώστε να αξιοποιηθεί διαπραγματευτικά απέναντι στη γερμανική κυβέρνηση.
Ο καθηγητής Βασ. Μαρκεζίνης, ο οποίος έχει χριστεί Ιππότης από τη βασίλισσα της Αγγλίας, προτείνει διαφοροποίηση του Δόγματος Εξωτερικής Πολιτικής της χώρας, με διακηρυγμένο στόχο να γίνει πιο ευέλικτο και συμβατό για την ανάπτυξη δεσμών με νέους «εταίρους». Ασκεί κριτική στην κυβέρνηση Σαμαρά για λαθεμένη στροφή προς τη Γερμανία:
«Με βάση το επίπλαστο επιχείρημα ότι όσοι δε συμφωνούσαν με τα μέτρα λιτότητας ήταν “αντιευρωπαίοι” και θα προκαλούσαν την αποπομπή της Ελλάδας από την ΕΕ, σχεδιάστηκε ένας αναπροσανατολισμός της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής προς τη Γερμανία, με σκοπό να συμπέσει με την έλευση του κ. Σαμαρά στην εξουσία. Και πάλι, η συγκεκριμένη αυτή στροφή πρέπει να αξιολογηθεί και να κριθεί δεόντως - και ενδεχομένως να καταδικαστεί.
Είναι, λοιπόν, καιρός να αναρωτηθούμε πώς θα αντιδράσει η Αμερική σε αυτήν την ξεκάθαρη στροφή προς τη Γερμανία. Είναι επίσης καιρός να θέσουμε το ερώτημα κατά πόσον η διπλωματία μας θα μπορέσει να επιτύχει το είδος της εξισορρόπησης μεταξύ Αμερικής, Ρωσίας και Γερμανίας στο οποίο διαπρέπουν, τα τελευταία χρόνια, χώρες όπως η Τουρκία»6.
Σε παρόμοιο μήκος κύματος, ο Π. Καμμένος καταγγέλλει την εξάρτηση από τη Γερμανία που στερεί από τη χώρα άλλες γεωπολιτικές συμμαχίες με έμφαση στην εκμετάλλευση των εγχώριων υδρογονανθράκων. Αντιπαραθέτει στην «Ευρώπη των τραπεζιτών» την «Ευρώπη των εθνών-κρατών», των ισότιμων κρατών-μελών. Ήδη βρίσκεται σε συνομιλίες με τον Φάρατζ για συνεργασία στις ευρωεκλογές, ενώ τονίζει την ιστορική διαφορά ΗΠΑ - Γερμανίας στη στήριξη της ελληνικής αστικής τάξης:
«Τι έκανε το σχέδιο Μάρσαλ μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τι κάνει σήμερα η Ευρωζώνη και οι λεγόμενοι σύμμαχοι; Οι πραγματικοί σύμμαχοι ήταν αυτοί που από τις ΗΠΑ το 1947 με το Σχέδιο Μάρσαλ σε 16 χώρες της Ευρώπης έδωσαν οικονομική βοήθεια χωρίς αντάλλαγμα και τόκους, για να μπορέσουμε να ξαναχτίσουμε την οικονομία μας. Και ξαναχτίστηκε η οικονομία»7.
Οι θέσεις των ΑΝΕΛ του Π. Καμμένου για την ΕΕ και την πολιτική της συγκλίνουν σε σημαντικά σημεία με τις επίσημες θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς εξελίσσεται η φάση σοσιαλδημοκρατικοποίησης του συγκεκριμένου πολιτικού σχήματος, με σημαντικό σταθμό την ομιλία του Αλ. Τσίπρα στο Τέξας το Νοέμβρη του 2013.
Βασικά στοιχεία σύγκλισης αποτελούν:
α) Η προσπάθεια διαχωρισμού της ιστορικής πορείας της ΕΕ σε μια αρχική θετική περίοδο όπου κυριαρχούσαν οι ισότιμες σχέσεις, η αλληλεγγύη, η αναβάθμιση της κοινωνικής πολιτικής, και σε μια μεταγενέστερη αρνητική περίοδο που προήλθε από την κυριαρχία των νεοφιλελεύθερων ιδεών και των τραπεζιτών.
β) Η εξήγηση της κρίσης και της επίθεσης στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα κυρίως ως αποτέλεσμα των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων, της εξωτερικής επιβολής από την τρόικα της πολιτικής Μέρκελ.
γ) Η καλλιέργεια αυταπατών και κάλπικων προσδοκιών στο λαό για βελτίωση της θέσης του από την αλλαγή μίγματος αστικής διαχείρισης, από τη βελτίωση των όρων συμμετοχής της Ελλάδας στην ΕΕ και από τη μετατροπή της σε γέφυρα με άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα και μοχλό πίεσης των ΗΠΑ προς τη γερμανική κυβέρνηση.
Δε θα σταθούμε αναλυτικά στην κριτική αυτών των θέσεων που έχει καλυφτεί με πλήθος άλλων άρθρων της ΚΟΜΕΠ. Πρόκειται για θέσεις που συγκαλύπτουν τον αντιδραστικό χαρακτήρα της ΕΕ ως διακρατικής ιμπεριαλιστικής συμμαχίας από την ίδρυσή της ως σήμερα και συσκοτίζουν ότι η καπιταλιστική κρίση και οι δυσβάστακτες συνέπειες για το λαό είναι συνέπεια του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης. Πρόκειται για θέσεις που αποκρύπτουν τις πραγματικές αιτίες των αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων με στόχο μια γενικευμένη απαξίωση της εργατικής δύναμης: Την προσπάθεια των μονοπωλίων να ανασχέσουν την τάση πτώσης του ποσοστού κέρδους, ιδιαίτερα σε συνθήκες απώλειας μεριδίων στη διεθνή καπιταλιστική αγορά. Γι’ αυτό υλοποιούνται χωρίς ημερομηνία λήξης σκληρά αντεργατικά μέτρα τόσο στις ΗΠΑ και την Ιαπωνία, όσο και στα ισχυρά κράτη-μέλη της ΕΕ. Γι’ αυτό και η ελληνική αστική τάξη, παρά τις εσωτερικές αντιθέσεις της, συμφωνεί και προωθεί αποφασιστικά μέσω των αστικών κυβερνήσεων τις κεντρικές αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις της ΕΕ, από τη δεκαετία του ’90, πολύ πριν την εκδήλωση της κρίσης.
Φυσικά η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ διακηρύσσει την προσήλωσή της στην παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη, τονίζει τους κινδύνους για την εγχώρια καπιταλιστική οικονομία από την επιστροφή στη δραχμή και ενοχοποιεί την πολιτική της γερμανικής και της ελληνικής κυβέρνησης για την άνοδο του «ευρωσκεπτικισμού» στην ΕΕ και στην Ελλάδα.
Στην πραγματικότητα όμως, οι καθαρές «ευρωσκεπτικιστικές» τάσεις τόσο του εθνικιστικού όσο και του οπορτουνιστικού ρεύματος δεν αποτελούν εχθρικές, αλλά συμπληρωματικές δυνάμεις της προσπάθειας του ΣΥΡΙΖΑ να συγκροτήσει ένα αντιμνημονιακό, αντιμερκελικό μέτωπο που θα του διασφαλίσει την κοινοβουλευτική νίκη. Η ανεδαφική κριτική εκ μέρους της κυβέρνησης Σαμαρά που εμφανίζει συχνά το ΣΥΡΙΖΑ ως αντιιμπεριαλιστική δύναμη και οπαδό της εξόδου από την Ευρωζώνη διευκολύνει επίσης το σχεδιασμό του, αλλά και την εδραίωση των δύο πόλων για την αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος.
Από τις διεργασίες στο οπορτουνιστικό ρεύμα η πιο «καθαρή» και συγκροτημένη «ευρωσκεπτικιστική» πρόταση είναι αυτή του Σχεδίου Β΄ του πρώην προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Αλαβάνου, ο οποίος εμφανίζεται να ηγείται ενός Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής (ΜΑΑ). Το συγκεκριμένο ΜΑΑ καταγράφει υποτυπώδη παρουσία στο λαϊκό κίνημα, όμως ο πρόεδρός του έχει ισχυρή αναλογικά προβολή στα αστικά ΜΜΕ.
Γύρω από το Σχέδιο Β΄, το οποίο θα εξετάσουμε αυτοτελώς στη συνέχεια, περιστρέφονται στην πραγματικότητα οι υπόλοιπες σχετικές προτάσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του Αριστερού Ρεύματος του ΣΥΡΙΖΑ (Π. Λαφαζάνης, Δ. Στρατούλης, Γ. Καλύβης κ.ά.), αναζητώντας συγκλίσεις και κοινό βηματισμό. Ανεξάρτητα από προθέσεις, δημιουργείται μια πολιτική αλυσίδα που μπορεί άμεσα να τροφοδοτήσει το σχέδιο κυβερνητικής εναλλαγής του ΣΥΡΙΖΑ και στη συνέχεια ν’ αποτελέσει το πρόπλασμα δημιουργίας ενός νέου οπορτουνιστικού αναχώματος.

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ Β΄: ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΑΣΤΙΚΗ ΛΥΣΗ

Το Σχέδιο Β΄ του ΜΑΑ, όπως παρουσιάστηκε σε αναλυτική έκδοση8 το 2013, αποτελεί ένα σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα διαχείρισης με στόχο την επιστροφή στην καπιταλιστική ανάκαμψη, σε βάρος τελικά της εργατικής τάξης. Βασικοί άξονες του Σχεδίου Β΄ είναι η έξοδος της χώρας από την Ευρωζώνη, η κατάργηση του μνημονίου, η παύση πληρωμών του δημόσιου χρέους και η νέα διαπραγμάτευσή του, ο δημοκρατικός οικονομικός σχεδιασμός για την ανασυγκρότηση της Ελλάδας, η εθνικοποίηση των τραπεζών και ο δημόσιος έλεγχος επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας.
Η προσήλωση του Σχεδίου Β΄ στο στόχο της καπιταλιστικής ανάπτυξης και της αναβάθμισης της ανταγωνιστικότητας του ελληνικού καπιταλισμού δεν προκύπτει μόνο από την απουσία οποιασδήποτε αναφοράς στο ζήτημα της αστικής εξουσίας και των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής. Προκύπτει και από την παρουσίαση των δυνατοτήτων επιτυχίας του και από την πολιτική συμμαχιών που προτείνει.
Η σημασία να ξαναποκτήσει η Ελλάδα εθνικό νόμισμα (το οποίο θα υποτιμηθεί) συνδέεται στο Σχέδιο Β΄ με το στόχο ν’ αναδειχτεί σε «ευνοϊκό μέρος για την τοποθέτηση επενδύσεων». Μάλιστα ο στόχος συνοδεύεται με τη διευκρίνιση για το διαχωρισμό των επενδύσεων σε «ληστρικές, αποικιακές» και σε «αμοιβαία επωφελείς». Ο διαχωρισμός θέτει ως κριτήριο τον «πλήρη σεβασμό του ελληνικού κράτους». Θυμίζει τον κάλπικο διαχωρισμό του ΣΥΡΙΖΑ για τους επιχειρηματίες σε υγιείς και πειρατές, με κριτήριο το σεβασμό της ελληνικής νομοθεσίας. Παράλληλα οι αναπτυξιακές δυνατότητες του υποτιμημένου εθνικού νομίσματος θεμελιώνονται με τα διεθνή καπιταλιστικά παραδείγματα της πολιτικής των ΗΠΑ στην κρίση του ’29, της Αργεντινής της δεκαετίας του 2000, της νομισματικής πολιτικής της σημερινής Κίνας, καθώς και με την υποτίμηση Μαρκεζίνη της δεκαετίας του ’50, με τη διευκρίνιση ότι στην τελευταία περίπτωση η ανάπτυξη ήταν προς όφελος των ισχυρών.
Στο ερώτημα αν μπορούν όλοι να βγουν κερδισμένοι από την προτεινόμενη οικονομική ανασυγκρότηση, ο Αλ. Αλαβάνος απαντά απροκάλυπτα για τον υπερταξικό χαρακτήρα του Σχεδίου του: «Η ελληνική κρίση ως πηγή έχει τις μεγάλες πλανητικές, ευρωπαϊκές κι εθνικές ταξικές συγκρούσεις. Αυτό δεν πρέπει να μας κάνει να χάνουμε από τα μάτια μας ότι η εργατική τάξη έχει δυνατότητα σήμερα συμμαχιών ενός ασύλληπτου εύρους. Πλήττονται όλα τα μεσαία στρώματα και με αυτήν την έννοια ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας θα ωφεληθεί. Πιστεύω ότι πλήττεται ακόμη και η κορυφή της κοινωνικής ιεραρχίας σήμερα, η οποία όμως αναζητά λύσεις στην κατεύθυνση της μεγαλύτερης ενσωμάτωσης και εξάρτησης»9.
Σχετικά με την πιθανότητα αντιπαράθεσης με ένα ισχυρό ιμπεριαλιστικό κέντρο όπως η ΕΕ, το ΜΑΑ καθησυχάζει: «Έχουμε κάθε λόγο να επιδιώξουμε ένα συναινετικό διαζύγιο που θα ακολουθήσουν φυσιολογικές κι όχι βίαιες σχέσεις»10.
Φυσικά η πραγματική υπόκλιση στις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής διανθίζεται με θολές διακηρύξεις «για νέα Ελλάδα της δημοκρατίας, της ισοτιμίας και της δικαιοσύνης» και με το εύρημα ότι ο ριζοσπαστικός, επαναστατικός χαρακτήρας του προγράμματος συγκαλύπτεται τάχα για να διευκολυνθεί η προπαγανδιστική απήχησή του.
Ο Αλ. Αλαβάνος, σε συνέντευξή του στο «Πριν», δηλώνει χαρακτηριστικά: «Έχω την αίσθηση ότι ο προσδιορισμός της σύγκρουσης κυρίως ως στοιχείο μιας αντικαπιταλιστικής αφήγησης έχει ως αποτέλεσμα να παρεμποδίζεται η επικοινωνία με ένα ευρύτατο κοινωνικό κομμάτι που θέλει άμεσες απαντήσεις σε θέματα όπως η ανεργία ή η φτώχεια»11.
Στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίστροφο. Ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και υποστηρικτής της παραμονής της Ελλάδας στην ΕΕ μέχρι το 2009 προπαγανδίζει μια αστική εναλλακτική λύση σε πολιτικές ομάδες που μπορεί να αυτοχαρακτηρίζονται ριζοσπαστικές και αντικαπιταλιστικές, αλλά στην πράξη δεν είναι.
Ακόμα και αν υλοποιηθεί το Σχέδιο Β΄, σκοπός και κίνητρο της παραγωγής θα παραμείνει το κεφάλαιο και το κέρδος του, επομένως και οι διαμορφωμένες σχέσεις στις διεθνείς καπιταλιστικές αγορές (κι αυτής του χρήματος), ενώ ο δρόμος για να εκδηλωθούν νέες περιοδικές κρίσεις υπερσυσσώρευσης θα παραμείνει ανοιχτός και σίγουρος.
Πέρα από τις όποιες φραστικές διακηρύξεις, η επιστροφή στην καπιταλιστική ανάπτυξη ισοδυναμεί με διατήρηση της σχετικής και συχνά απόλυτης εξαθλίωσης για τους μισθωτούς, τους αυτοαπασχολούμενους, τους ανέργους.
Οι υποσχέσεις για φιλολαϊκά αναπτυξιακά κριτήρια στον καπιταλισμό σηματοδοτούν είτε άγνοια των γενικών αρχών κίνησης της καπιταλιστικής οικονομίας είτε συνειδητή συσκότιση της σχέσης οικονομίας - πολιτικής. Στην ιδιαίτερη περίπτωση του Αλ. Αλαβάνου συμβαίνει το δεύτερο. Οι επιμέρους στόχοι και άξονες του Σχεδίου Β΄ είτε είναι ενσωματώσιμοι σε γραμμή αστικής διαχείρισης είτε είναι ουτοπικοί, απατηλοί.
Ο «δημοκρατικός οικονομικός σχεδιασμός για την ανασυγκρότηση της Ελλάδας» με γνώμονα τις λαϊκές ανάγκες δεν μπορεί να υλοποιηθεί σε συνθήκες όπου βασιλεύει η αναρχία της καπιταλιστικής αγοράς, ο ανελέητος ανταγωνισμός και η εξουσία των μονοπωλίων.
Η κρατική καπιταλιστική ιδιοκτησία δεν είναι «δημόσια περιουσία» που ανήκει σε όλους. Το αστικό κράτος είναι το κράτος του κεφαλαίου. Οι κρατικές επιχειρήσεις είναι ιδιοκτησία του αστικού κράτους ως συλλογικού καπιταλιστή.
Στο πλαίσιο της «απελευθερωμένης» καπιταλιστικής αγοράς κάθε επιχείρηση (ανεξάρτητα από το ποσοστό συμμετοχής του κράτους στη μετοχική της σύνθεση) είναι υποχρεωμένη να λειτουργήσει με γνώμονα το ποσοστό κέρδους της. Γι’ αυτό και όμιλοι όπως η ΔΕΗ ΑΕ (που το κράτος διατηρεί τον έλεγχο της μετοχικής σύνθεσης) αυξάνουν το βαθμό εκμετάλλευσης των εργαζομένων τους και την επιβάρυνση της λαϊκής κατανάλωσης.
Η ύπαρξη κεντρικού σχεδιασμού προς όφελος των κοινωνικών αναγκών δεν είναι απλό τεχνικοοικονομικό πρόβλημα. Απαιτεί ανατροπή των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, για να προωθηθεί ο κεντρικός επιστημονικός σχεδιασμός ως σχέση παραγωγής και κατανομής του κοινωνικού προϊόντος.
Το παράδειγμα των τραπεζών είναι χαρακτηριστικό. Τα προηγούμενα χρόνια ήταν υπό κρατικό έλεγχο η Εθνική Τράπεζα, η Αγροτική Τράπεζα, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο. Σήμερα έχει κρατικοποιηθεί μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) συνολικά το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Ποια ήταν τα οφέλη για τη λαϊκή οικογένεια, τον αυτοαπασχολούμενο, τον τραπεζοϋπάλληλο; Η απάντηση είναι γνωστή, δε χρειάζεται τεκμηρίωση. Αποτελεί σύντομο ανέκδοτο ο στόχος για τοκοφόρο κεφάλαιο στην υπηρεσία του λαού.
Κανένας δημόσιος έλεγχος του χρηματοπιστωτικού τομέα και των λεγόμενων κρατικών επιχειρήσεων «στρατηγικής σημασίας» δεν μπορεί να αναιρέσει την τάση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου, την τάση διόγκωσης του πλασματικού κεφαλαίου, τη σήψη και τον παρασιτισμό που είναι γνήσια τέκνα της καπιταλιστικής ανάπτυξης και της μετοχικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής.
Καμιά αλλαγή νομισματικής πολιτικής και ιμπεριαλιστικής συμμαχίας δεν μπορεί να γεφυρώσει τη βασική αντίθεση κεφαλαίου - εργασίας που οξύνεται, ούτε να αποτρέψει τις συνεχείς θυσίες του λαού στο βωμό της ανταγωνιστικότητας.
Οι στόχοι του συγκεκριμένου Σχεδίου όχι μόνο δεν είναι ριζοσπαστικοί, αλλά δεν μπορούν ούτε καν να διασφαλίσουν την ανάκτηση των απωλειών της προηγούμενης περιόδου. Προσωρινή παύση πληρωμών και επαναδιαπραγμάτευση του δημόσιου χρέους σημαίνει ότι ο λαός θα αποπληρώσει τελικά, έστω και μ’ άλλους όρους, ένα μεγάλο μέρος ενός χρέους για το οποίο δεν ευθύνεται και δεν ωφελήθηκε από τη δημιουργία του.
Αξιοποίηση του υποτιμημένου εθνικού νομίσματος για βελτίωση των εξαγωγών ιδιωτικών και κρατικών ομίλων σημαίνει ότι θα διατηρηθεί και θα μεγαλώσει η ψαλίδα μεταξύ της αύξησης της παραγωγικότητας και του πραγματικού μισθού, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την Αργεντινή, όπου την υποτίμηση του νομίσματος συνόδευσε η άνοδος των τιμών στην εσωτερική αγορά.
Στην πραγματικότητα καλείται και πάλι ο λαός να πληρώσει με διαφορετικό τρόπο (π.χ. αύξηση του πληθωρισμού με τις ακριβότερες εισαγωγές, εμφάνιση μαύρης αγοράς για ευρώ και δολάριο) για να ακολουθήσει τον ίδιο καταστροφικό δρόμο της καπιταλιστικής ανάπτυξης.

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ Β΄ ΜΕ «ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ» ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ

Το Σχέδιο Β΄, με περιτύλιγμα μια γενική κριτική του ρόλου της ΕΕ, αποτέλεσε τη βάση του κειμένου «Πρωτοβουλίας κατά του Ευρώ και της ΕΕ» στην οποία συμμετείχαν το ΜΑΑ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο Σύλλογος «Γιάννης Κορδάτος», η ΚΟ Ανασύνταξη.12
Το αρχικό κείμενο εργασίας που παρουσιάστηκε το Δεκέμβρη του 2013 δεν περιελάμβανε ούτε καν τους στόχους της αποδέσμευσης από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, της μονομερούς διαγραφής του χρέους, ούτε ανέφερε τις βασικές ταξικές δυνάμεις στις οποίες απευθύνεται η πρόταση της Πρωτοβουλίας. Δεν υπήρξε καμία κριτική αναφορά στην κυβερνητική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ.
Το θολό αυτό πλαίσιο αρχικά εμφανίστηκε ως μεγάλη κοινωνικοπολιτική πρωτοβουλία αγώνα «κατά της Ελληνικής Προεδρίας». Στη συνέχεια, από την πλευρά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποσαφηνίστηκε ότι το εγχείρημα αφορά τη συγκρότηση πολιτικής - εκλογικής - μετωπικής συμπόρευσης που θα εμπνεύσει τους εργαζομένους.
Στο πρώτο δίμηνο του 2014 (μέχρι την ώρα που γραφόταν το παρόν άρθρο) ακολούθησαν πανελλαδικές διαδικασίες του ΜΑΑ/Σχεδίου Β΄ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ανταλλαγή πολιτικών προτάσεων μεταξύ τους. Βασικά στοιχεία της διαπραγμάτευσης, που μέχρι στιγμής δεν έχει οδηγήσει σε συμφωνία, ήταν το ζήτημα της αναφοράς στους στόχους της αποδέσμευσης από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Παράλληλα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ διευκρινίζει ότι το συγκεκριμένο μεταβατικό πρόγραμμα «θα πραγματοποιηθεί με τη δύναμη του πανεργατικού - παλλαϊκού ξεσηκωμού, με το ανασυγκροτημένο εργατικό λαϊκό κίνημα».
Τέλος, επαναλαμβάνει τη γνωστή κριτική της ότι το «ΚΚΕ παραπέμπει τα πάντα (μεταξύ αυτών και την έξοδο από την ΕΕ) στο μέλλον της λαϊκής εξουσίας και αρνείται να θέσει άμεσους πολιτικούς στόχους». Ως άμεσο πολιτικό στόχο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θεωρεί «την ανατροπή της βάρβαρης πολιτικής της ΕΕ - ΔΝΤ - κεφαλαίου, της κυβέρνησης και κάθε κυβέρνησης με αντιλαϊκή πολιτική».13
Ανεξάρτητα από την τελική έκβαση των διαπραγματεύσεων κοινής εκλογικής καθόδου ΑΝΤΑΡΣΥΑ - Σχεδίου Β΄, το αρχικό κείμενο εργασίας για τη συμπόρευσή τους, ο χαρακτήρας των διαφορών τους και η συγκεκριμένη κριτική της ΑΝΤΑΡΣΥΑ προς το ΚΚΕ βοηθούν να βγουν ασφαλή συμπεράσματα για τον πολιτικό χαρακτήρα του μεταβατικού προγράμματος που προτείνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ακόμα και αν εμπλουτιστεί με τους στόχους της αποδέσμευσης από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, ο σοσιαλδημοκρατικός χαρακτήρας του Σχεδίου Β΄, στο οποίο αναφερθήκαμε διεξοδικά στην προηγούμενη ενότητα, δεν αλλάζει.
Ο άμεσος πολιτικός στόχος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δε βοηθά να κατανοηθεί η ανάγκη σύγκρουσης όχι μόνο με την εκάστοτε κυβέρνηση, αλλά με τον ταξικό χαρακτήρα της εξουσίας, να συνειδητοποιηθεί η αναγκαιότητα αλλαγής τάξης στην εξουσία. Εγκλωβίζει αντικειμενικά το κίνημα στο ρόλο του υπηρέτη της κυβερνητικής εναλλαγής και στην αυταπάτη της δυνατότητας φιλολαϊκής διαχείρισης μέσα από την αλλαγή ιμπεριαλιστικών συμμαχιών και την επιστροφή στην καπιταλιστική ανάπτυξη.
Ο εγκλωβισμός του εργατικού κινήματος σε κοινοβουλευτικές αυταπάτες δε βοηθά στην προετοιμασία για τη σύγκρουση με τους μηχανισμούς εξουσίας του κεφαλαίου, με το αστικό κράτος, προετοιμασία που απαιτεί κλιμάκωση της πάλης σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση.
Αυτή η ρεφορμιστική γραμμή είναι η πολιτική βάση που επιτρέπει τόσο τη δυνατότητα διαπραγμάτευσης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με τις δυνάμεις του Σχεδίου Β΄ όσο και την κριτική στο ΚΚΕ το οποίο δήθεν υποτιμά το στόχο της αποδέσμευσης από την ΕΕ επειδή τον συνδέει με την πάλη για την εξουσία.
Επιχειρεί να κρύψει την αλήθεια ότι το ΚΚΕ ήταν, είναι και θα είναι υπέρ της αποδέσμευσης από την ΕΕ και από κάθε ιμπεριαλιστική ένωση. Ταυτόχρονα θέτει το ζήτημα ότι οι εργατικές και λαϊκές δυνάμεις μπορούν να ωφεληθούν από την αποδέσμευση μόνο αν αυτές ηγηθούν στη ρήξη με την αστική τάξη και όχι αν συρθούν πίσω από τις αστικές διαδικασίες και συμβιβασμούς, για μια πιο χαλαρή νομισματική σχέση της Ελλάδας με την ΕΕ ή άλλη ένωση.
Γενικότερα, η λογική του μεταβατικού προγράμματος πάλης ενάντια στην ΕΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δε βοηθά στην ταξική ανεξαρτησία του εργατικού κινήματος, στην ανειρήνευτη αντιπαράθεσή του με όλα τα τμήματα της αστικής τάξης.
Συχνά η υπεράσπιση της συγκεκριμένης ρεφορμιστικής γραμμής γίνεται με επίκληση στον Λένιν και στη σημασία που απέδιδε στην προβολή ριζοσπαστικών στόχων πάλης για την ωρίμανση της ταξικής συνείδησης. Ο χαρακτήρας του άρθρου δεν επιτρέπει μια αναλυτική εξέταση του θέματος. Ωστόσο θα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι ο Λένιν τόνιζε διαρκώς ότι προϋπόθεση για να διεξάγεται ολοκληρωμένα η ταξική πάλη, είναι ο προσανατολισμός της στο βασικό πολιτικό ζήτημα, της οργάνωσης της κρατικής εξουσίας. Αυτή η αρχή διαπερνά όλες τις επεξεργασίες του, παρά τις εκάστοτε διαφορές ανάλογα με τις ιστορικές συνθήκες.
Για παράδειγμα, στην επεξεργασία του «Προγράμματος Ειρήνης», το 1916, ο Λένιν πρόβαλε τη σημασία των ριζοσπαστικών συνθημάτων και στόχων όπως η «δημοκρατική ειρήνη» και η άρνηση αποπληρωμής του χρέους. Όμως παράλληλα τόνισε ότι το «Πρόγραμμα» πρέπει να εξηγεί στο λαό πως ούτε μία από τις αστικές δημοκρατικές διαδικασίες δεν μπορεί να είναι πραγματοποιήσιμη σε σταθερή βάση, παρά μόνο με επαναστατικές μάχες κάτω από τη σημαία του σοσιαλισμού. Γι’ αυτό ξεκαθάριζε πως εξαπατά το προλεταριάτο όποιος υπόσχεται «δημοκρατική ειρήνη», χωρίς να προπαγανδίζει ταυτόχρονα τη σοσιαλιστική επανάσταση.
Η επίκληση του Λένιν, για να εγκλωβιστεί το κίνημα κάτω από την ξένη σημαία του αστικού ευρωσκεπτικισμού, μόνο ως προκλητική μπορεί να χαρακτηριστεί.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Ο «ευρωσκεπτικισμός» δε συνιστά ένα συμπαγές, ενιαίο πολιτικό ρεύμα, αλλά αναπτύσσεται ως τάση στα βασικά αστικά πολιτικά ρεύματα από τον εθνικισμό έως τη σοσιαλδημοκρατία, καθώς και στο σύγχρονο οπορτουνιστικό ρεύμα του εργατικού κινήματος. Η ενίσχυση αυτών των τάσεων αντανακλά αφενός την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων για την πορεία οικονομικής και πολιτικής ενοποίησης της ΕΕ, αφετέρου την αυξανόμενη δυσκολία αστικής διαχείρισης και ενσωμάτωσης της λαϊκής δυσαρέσκειας.
Ο εγκλωβισμός της λαϊκής αγανάκτησης για τη σημερινή αντιλαϊκή πολιτική και το αντιδραστικό πρόσωπο της ΕΕ κάτω από τις αστικές, εθνικιστικές και οπορτουνιστικές σημαίες του ευρωσκεπτικισμού προσφέρει τελικά πολύτιμες υπηρεσίες στην αστική τάξη κάθε κράτους-μέλους της ΕΕ. Συσκοτίζει τον πραγματικό αντίπαλο, την ίδια την άρχουσα τάξη και αποπροσανατολίζει εμφανίζοντας τις αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις ως συγκυριακό αποτέλεσμα εξωτερικής επιβολής (π.χ. της τρόικα, της σημερινής γερμανικής κυβέρνησης κλπ.). Συντηρεί αυταπάτες ότι μπορούν να ξεπεραστούν οι ανισότιμες σχέσεις των κρατών, ακόμα και η ανισόμετρη ανάπτυξη, με αλλαγή ιμπεριαλιστικής συμμαχίας, νομισματικής ή δημοσιονομικής πολιτικής, μέσα στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα, χωρίς ν’ ανατρέπεται η καπιταλιστική συγκρότηση της μιας ή άλλης χώρας. Εξυπηρετεί την αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος.
Το εργατικό κίνημα πρέπει ν’ αξιοποιεί την όποια επιφανειακή, αποσπασματική λαϊκή διαμαρτυρία και αμφισβήτηση της ΕΕ προς όφελος του λαϊκού συμφέροντος, χωρίς να χάνει την ανεξαρτησία του απ’ όλες τις επιλογές του κεφαλαίου σε κάθε χώρα και συνολικά στην ΕΕ.
Το εργατικό κίνημα οφείλει να προβάλλει την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων ως αναγκαίο όρο για να λειτουργήσει η αποδέσμευση από την ΕΕ, η διαγραφή του δημόσιου χρέους υπέρ του λαού. Να διαλύει την αυταπάτη ότι μια καπιταλιστική χώρα εκτός Ευρωζώνης (π.χ. Βρετανία, Δανία) μπορεί να διασφαλίσει τη λαϊκή ευημερία. Να γίνει αντιληπτή η συνευθύνη όλων των αστικών τάξεων στην κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης και να εστιάσει στην αναμέτρηση με την εγχώρια αστική τάξη. Για να μη στοιχηθεί τελικά η όποια συνειδητή ή αυθόρμητη λαϊκή αμφισβήτηση πίσω από τις επιλογές τμημάτων της αστικής τάξης, απαιτείται σκληρή αναμέτρηση με το οπορτουνιστικό ρεύμα και τη γραμμή του «μεταβατικού προγράμματος» ενσωμάτωσης.
Το σύνθημα του ΚΚΕ «αποδέσμευση από την ΕΕ και διαγραφή του χρέους με εργατική εξουσία» συμπυκνώνει τη γραμμή πάλης σε επαναστατική κατεύθυνση. Αποτελεί συνεισφορά σε εθνικό ή ευρωπαϊκό επίπεδο για να εκπληρώσει η εργατική τάξη την ιστορική της αποστολή. Βοηθά να κλιμακωθεί ο οικονομικός και πολιτικός αγώνας σε ένα αδιάρρηκτο σύνολο, με συνέχεια, διάρκεια και νικηφόρα προοπτική.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

Ο Μάκης Παπαδόπουλος είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, υπεύθυνος της Ιδεολογικής Επιτροπής και του Τμήματος Οικονομίας.
1. Β. Ι. Λένιν: «Για το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης», «Άπαντα», τόμ. 26, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 361-362.
2. Χέλμουτ Σμιτ: «Η αυτοδυναμία της Ευρώπης», εκδ. «Παπαζήση».
3. Γκι Βέρχοφσταντ: «Οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης», εκδ. «Παπαζήση».
4. Γιούργκεν Χαμπέρμας: «Για ένα σύνταγμα της Ευρώπης», εκδ. «Πατάκης».
5. «Εφημερίδα των Συντακτών», 8 Φλεβάρη 2014.
6. Β. Μαρκεζίνη: «Η Ελλάδα στον κατήφορο», εκδ. «Ι. Σιδέρη», 2013, σελ. 110-111.
7. Ομιλία του προέδρου των ΑΝΕΛ στη Βουλή κατά τη συζήτηση του προϋπολογισμού 2014.
8. Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής: «Ο μόνος δρόμος είναι ο δεύτερος δρόμος: Ευρώ ή δραχμή;», εκδ. «Κοροντζή», 2013.
9. Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής: «Ο μόνος δρόμος είναι ο δεύτερος δρόμος: Ευρώ ή δραχμή;», εκδ. «Κοροντζή», 2013, σελ. 44.
10. Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής: «Ο μόνος δρόμος είναι ο δεύτερος δρόμος: Ευρώ ή δραχμή;», εκδ. «Κοροντζή», 2013, σελ. 30.
11. Εφημερίδα «Πριν», 2 Δεκέμβρη 2012.
12. Εφημερίδα «Πριν», 22 Οκτώβρη 2012.
13. Απόφαση της συνεδρίασης του ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις 16 Φλεβάρη 2014.