23 Φεβ 2018

Η άνοδος των ακροδεξιών κινημάτων

Ο μαύρος καθρέφτης. Γιατί η αντίσταση προηγείται της εξουσίας
Τα κοινωνικά κινήματα δεν είναι καθεαυτά προοδευτικά. Τα δεξιά πολιτικά κινήματα, από τους Ναζί μέχρι τους φανατικούς θρησκευόμενους, βρίσκονταν πίσω από μερικές από τις πιο καταστροφικές και τερατώδεις πολιτικές εξελίξεις του περασμένου αιώνα. Και τώρα, οι κινήσεις της πολιτικής ακροδεξιάς, συχνά με την ανοχή και την αλληλεγγύη των δεξιών κυβερνήσεων, είναι και πάλι σε άνοδο. Η σκέψη και η δράση των ακροδεξιών πολιτικών κινημάτων δεν είναι γενικά συντηρητική αλλά αντιδραστική. Δεν ενδιαφέρονται για τη διατήρηση ή την προστασία του status quo, αλλά θέλουν να αποκαταστήσουν μια παλαιότερη ταξη, έναν παλιό καθεστώς. Όσοι έχασαν πρόσφατα την κοινωνική τους επιρροή και κύρος – όπως οι λευκοί στις ΗΠΑ, οι λευκοί εργαζόμενοι της εργατικής τάξης στην Ευρώπη ή οι ολιγαρχίες στη Λατινική Αμερική – αποτελούν τον πυρήνα της δεξιάς κινητοποίησης. Σημαντικά στοιχεία, που διαμορφώνουν την ενότητα αυτών των κινημάτων, είναι συχνά η «φυλή», η θρησκεία ή η εθνική ταυτότητα. Συχνά, όμως, αυτό που πρόκειται να αποκατασταθεί δεν είναι ούτε μια χαμένη παλιά τάξη, αλλά η εφεύρεση ενός φανταστικού, υποθετικού παρελθόντος. Τα ακροδεξιά κινήματα είναι αντιδραστικά με μια άλλη έννοια, στο μέτρο που αντιδρούν στην αριστερή πολιτική. Η αντίδραση με αυτή την έννοια όχι μόνο αποσκοπεί στην αποτροπή της κοινωνικής απελευθέρωσης, αλλά δείχνει επίσης ότι προσπαθεί να αναλάβει μορφές διαμαρτυρίας, λόγου, ακόμη και ειδικών στόχων χρησιμοποιώντας επιλεκτική ή και παραμορφωμένη ρητορική. Τα ακροδεξιά πολιτικά κινήματα αντιγράφουν το ηγετικό στυλ, τις οργανωτικές δομές και επίσης την ατζέντα διαμαρτυρίας των προοδευτικών των τελευταίων δεκαετιών. Το παράδειγμα αναφέρεται στη γενική διαπίστηωσή μας ότι η αντίσταση πάντα προηγείται της εξουσίας. Τα επαναστατικά κινήματα και οι μάχες για απελευθέρωση αποτελούν πηγή πολιτικής καινοτομίας, ενώ τα ακροδεξιά πολιτικά κινήματα είναι μόνο ικανά να μιμηθούν μερικές από αυτές τις καινοτομίες, συχνά με τρομερές συνέπειες.
Αποκατάσταση της «ενότητας του λαού».
Καθ’ όλη τη διάρκεια του εικοστού αιώνα, δύο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά καθορίζουν τα ακροδεξιά πολιτικά κινήματα: εξουσία και ταυτότητα, αφενός η υπεροχή της ηγεσίας και αφετέρου η ιδέα της ανάγκης να υπερασπιστεί ή να επαναφέρει την «ενότητα του λαού». Ενώ ο ενθουσιασμός για την αρχή της εξουσίας μειώθηκε ή άλλαξε κάπως τα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα, η αίσθηση ότι ο «λαός» απειλείται από όλες τις πλευρές και πρέπει να υπερασπιστεί, συνεχίζει να αποτελεί την πηγή των ακροδεξιών κινημάτων. (Schmitt 1933): «Η δύναμη του εθνικιστικού σοσιαλιστικού κράτους έγκειται στο ότι κυριαρχείται και διαπερνάται από την ιδέα της ηγεσίας, από πάνω προς τα κάτω και σε κάθε άτομο της ύπαρξής του».
Η ηγεσία στα σημερινά ακροδεξιά πολιτικά κινήματα δεν έχει καμιά ομοιότητα με αυτά που διατυπώνει ο Schmitt. Ακόμη και τα γνωστά στελέχη ακροδεξιών κομμάτων στην Ευρώπη – είτε η Μαρί Λεπέν του Εθνικού Μετώπου, ο Νάιτζελ Φάρατζ του Κόμματος Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου, ο Jimmie Akesson της Sveriged Democraterna ή ο Νίκος Μιχαλολιάκος της Χρυσής Αυγής – ανήκουν στις κατά τον Schmitt αποτρόπαιες φιλελεύθερες δημοκρατικές αρχές παρά προσεγγίζουν μια εξουσιαστική αρχή. Στο Tea Party, η απουσία χαρισματικών ηγετών αποκαλύπτεται ακόμα πιο καθαρά. Ως υποψήφιοι για την ηγεσία στο Tea Party εμφανίζονται μερικοί πολιτικοί υποστηρικτές του όπως η Sarah Palin, διασημότητες στα μέσα μαζικής ενημέρωσης όπως ο Glenn Beck ή γνωστοί χρηματοδότες όπως οι αδελφοί Charles και David Koch, αλλά στην πραγματικότητα τέτοια άτομα ως αρχηγοί για το ίδιο το κίνημα είναι σχετικά ασήμαντοι. Σε παραστρατιωτικές οργανώσεις, όπως είναι το ΙΣΙΣ ή η Αλ Γκάιντα στο Ιράκ, οι αρχηγοί – όπως ο Αμπού Μπακρ αλ-Βαγονέτων, που ονομάζει τον εαυτό του χαλίφη – είναι πιο εμφανείς και πολλά δεξιά πολιτικά θρησκευτικά κινήματα ισχυρίζονται ότι έχουν θρησκευτικό χαρισματικό αυταρχισμό. Οι δομές ηγεσίας βασίζονται σε τζαμιά, ναούς και εκκλησίες ως τόποι από τους οποίους θα διαδοθεί το πολιτικό τους μήνυμα. Αλλά στην πραγματικότητα, ακόμη και αυτοί οι ηγέτες είναι δευτερεύουσας σημασίας και τελικά εναλλάξιμοι.
Σε αντίθεση με την ηγεσία, η ταυτότητα συνεχίζει να διαδραματίζει κεντρικό ρόλο. Πράγματι, το πιο συνεκτικό χαρακτηριστικό των πολιτικών κινημάτων της ακροδεξιάς είναι αυτό που περιγράφει ο Carl Schmitt ως υποχρέωση να σώσει ή να αποκαταστήσει την ταυτότητα του λαού, μια ταυτότητα που απειλείται συνεχώς από εξωτερικές δυνάμεις. Η πολιτική των ακροδεξιών κινημάτων βασίζεται στη λογική μιας σύγκρουσης πολιτισμών, ορίζοντας τον πολιτισμό κυρίως μέσω της θρησκείας ή της «φυλής» (ή και των δύο). Κατά συνέπεια, το υψηλότερο πολιτικό καθήκον είναι να υπερασπιστεί κανείς το δικό του είδος ενάντια στους «ξένους». Ο Schmitt δίνει σε αυτό το «ξένο» στερεότυπο εβραϊκά χαρακτηριστικά, αλλά δεν απαιτεί μεγάλη φαντασία για να μεταφερθεί μια απωστική αναπαράσταση, οι Νιγηριανοί στη Νότια Αφρική, στην Ευρώπη ή την Ινδία οι Μουσουλμάνοι, στις Ηνωμένες Πολιτείες οι έγχρωμοι, στην Αργεντινή οι Βολιβιανοί, στη Σαουδική Αραβία οι σιίτες ή οπουδήποτε αλλού στον κόσμο οι μη «ντόπιοι».
Το κρίσιμο σημείο εδώ είναι ότι η «ενότητα του λαού» θεωρείται πάντοτε ως χαρακτηριστικό ενός παρελθόντος (πραγματικού ή φανταστικού, μερικές φορές με πρωταρχική αντίληψη) και της κοινωνικής του τάξης όπως τα ακροδεξιά κινήματα τα αισθάνονται για να τα υπερασπίσουν , να τα διεκδικήσουν ή να τα σώσουν από τους “ξένους”. Τέτοια κινήματα είναι επομένως λαϊκιστικά με τη στενή έννοια, επειδή στο επίκεντρο της πολιτικής τους είναι η ταυτότητα του λαού και ο αποκλεισμός των άλλων. Σύμφωνα με τους Christopher Parker και Matt Barreto (2013), οι οπαδοί του Tea Party θεωρούνται λιγότερο «συμβατικοί» από τους «αντιδραστικούς συντηρητικούς», καθώς αναζητούν πέρα από τον οικονομικό φιλελευθερισμό να «γυρίσουν τα ρολόγια πίσω» για να αποκατασταθεί η φανταστική – κυρίως λευκή, προτεσταντική και ετεροφυλόφιλη – εθνική ταυτότητα. Κατά συνέπεια, οι υποστηρικτές του δαιμονολογούν όσους, στα μάτια τους, απειλούν την «ενότητα του λαού» – συμπεριλαμβανομένων των φτωχών, των μεταναστών, των δικαιούχων κοινωνικής μέριμνας και των μουσουλμάνων. Ακόμα κι αν σήμερα τα ακροδεξιά πολιτικά κινήματα δεν είναι ανοιχτά ρατσιστικά, αρκεί να σηκωθεί λίγο το καπάκι και το βασικό ζήτημα αποκαλύπτεται: η υπεράσπιση ενός φανταστικού λαού και η εθνική ή θρησκευτική του ταυτότητα ενάντια στους «ξένους».

Ο λαϊκισμός και η φυλετική ιδιοκτησία
Τα ακροδεξιά λαϊκίστικα κινήματα, ειδικά εκείνα στις κυρίαρχες χώρες του παγκόσμιου Βορρά, κάνουν την ανάλυση δύσκολη επειδή λειτουργούν με αντιφατικούς τρόπους. Έτσι πχ στην πολιτική συζήτηση, στρέφονται ρητορικά εναντίον των ελίτ, ενώ ταυτόχρονα προσκολλώνται στις κοινωνικές ιεραρχίες.
Ένας τρόπος για να επιλυθεί αυτή η σύγχυση είναι να ακολουθηθεί η ιδέα της ιδιοκτησίας, καθώς είναι θεμελιώδους σημασίας για τον ακροδεξιό λαϊκισμό, μια ιδέα που ενδημεί πλήρως στις ιδέες της «φυλετικής ταυτότητας». Στην πραγματικότητα, ο λαϊκισμός δεν βασίζεται μόνο στην αγάπη της ταυτότητας (μια τρομερή, καταστροφική μορφή πολιτικής αγάπης), αλλά πίσω από την ταυτότητα κρύβεται η ιδιοκτησία. Η κυριαρχία και η φυλετική ιδιοκτησία είναι τα σημάδια του ακροδεξιού λαϊκισμού. Τα ακροδεξιά πολιτικά κινήματα, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, είναι αντιδραστικά με μια διπλή έννοια: στην προσπάθεια αποκατάστασης μιας κοινωνικής τάξης που ανήκει στο παρελθόν, συχνά στρεβλώνουν το ρεπερτόριο της διαμαρτυρίας, το λεξιλόγιο και μερικές φορές χρησιμοποιούν ακόμα και προφανείς όρους από την αριστερή αντίσταση και τις κινητοποιήσεις απελευθέρωσης από αυτήν.
Ο «δεξιός λαϊκισμός», όπως είπε ο Corey Robin (2011) περιγράφει τη στρατηγική που απευθύνεται στις μάζες χωρίς πραγματικά να αμφισβητεί τη δύναμη των ελίτ: χρησιμοποιεί την ενέργεια των μαζών για την εδραίωση ή την αποκατάσταση της εξουσίας των ελίτ. Αυτό δεν είναι σε καμία περίπτωση μια νέα εφεύρεση της χριστιανικής φονταμενταλιστής ακροδεξιάς,  αλλά αντιθέτως, ο αντιδραστικός λαϊκισμός υπήρξε από την αρχή ένα συνηθισμένο φαινόμενο στο συντηρητικό λόγο». Είναι η υποτιθέμενη αδιαφορία και υποβάθμιση των αστικών και φιλελεύθερων ελίτ που προωθούν τα ακροδεξιά λαϊκιστικά κινήματα – και δεν είναι δύσκολο να βρεθούν αποδείξεις ότι οι ελίτ αγνοούν και εκμεταλλεύονται τα συμφέροντα των φτωχών και των εργατικών τάξεων.
Δεν θέλουμε να αρνηθούμε πολλές σοβαρές διαμαρτυρίες κατά των ελίτ στο χρηματοπιστωτικό τομέα, κατά των παγκόσμιων θεσμών και των εθνικών κυβερνήσεων, της σοβαρότητας και της κατανόησής τους. (Στην πραγματικότητα, τα ευφυή αριστερά κινήματα πρέπει να ανακτήσουν μερικά από τα λαϊκιστικά στοιχεία). Η λαϊκιστική στροφή εναντίον των ελίτ εκφράζεται συχνά ως αγανάκτηση ενάντια στον κανόνα ιδιοκτησίας. Από τη μια πλευρά, η λαϊκιστική κριτική στρέφεται κατά της εξουσίας του χρήματος, της παγκόσμιας αγοράς, αλλά και των εθνικών κεντρικών τραπεζών, οι οποίες κατηγορούνται ότι απέτυχαν ως «νομισματικοί κηδεμόνες». Από την άλλη πλευρά, τα λαϊκίστικα κινήματα στις προσπάθειές τους να επιβεβαιώσουν τον λαό – γενικά, θρησκευτικά ή πολιτιστικά καθορισμένα – συνδέουν την ταυτότητα με την ιδιοκτησία, την ακίνητη περιουσία και άλλα αντικειμενικά περιουσιακά στοιχεία και τελικά με την πρώτη σε όλες τις μορφές της.
Έτσι, η γη είναι ένα επαναλαμβανόμενο θέμα αλλά και η νομισματική σταθερότητα. Η ταυτότητα και η ιδιοκτησία συνδέονται μεταξύ τους με δύο βασικούς τρόπους: Πρώτον, η ταυτότητα πρέπει να παρέχει ένα προνομιακό δικαίωμα ιδιοκτησίας και κατάλληλη πρόσβαση. Μια σημαντική απαίτηση των λαϊκιστικών κινημάτων είναι η αποκατάσταση της υποτιθέμενης απώλειας οικονομικής δύναμης (όσο μικρή και αν είναι αυτή) και η απώλεια κοινωνικού κύρους. Αυτός ο ισχυρισμός δικαιολογείται από την άμεση ή έμμεση αναφορά στην εθνική ταυτότητα. Τόσο σε ανοιχτά φασιστικά κινήματα όπως η Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα και η Casa Pound στην Ιταλία, τα οποία προσβάλλουν τους μετανάστες άμεσα και βάναυσα, καθώς και στους πιο «σοβαρούς» ομολόγους τους, όπως το Εθνικό Μέτωπο ή η Sverigedemokraterna, η ρατσιστική, αντιμεταναστατευτικη ρητορική συνοδεύεται από την υπόσχεση να αποκαταστήσει την υποτιθέμενη απώλεια της κοινωνικής θέσης των οπαδών τους, και συγκεκριμένα την “φυλετική” πρωτοκαθεδρία μιας λευκής εργατικής τάξης και τους “μισθούς λευκού”.
Δεύτερον η ίδια η ταυτότητα είναι μια μορφή ιδιοκτησίας και μία στην οποία η οικονομία, ο πολιτισμός και η φυλή αποτελούν αναπόσπαστο σύνδεσμο. Η ταυτότητα συνεπάγεται την κατοχή αποκλειστικής περιουσίας όπως διατυπώνεται στη γλώσσα της θεωρίας των περιουσιακών στοιχείων. Ωστόσο δεν πειράζει ότι αυτή η ταυτότητα είναι ουσιαστικά άυλη, αφού και η ιδιοκτησία είναι τόσο σε υλική όσο και σε άυλη μορφή.
Το νομικό σύστημα εγγυάται στους λευκούς ιδιοκτήτες τα προνόμια και τα πλεονεκτήματα με τους άλλους ιδιοκτήτες: Ο αποκλεισμός των υπολοίπων ήταν και παραμένει βασική πτυχή της νομιμοποίησης της λευκότητας ως περιουσιακό στοιχείο και αποτελεί στην πραγματικότητα μέρος της προστασίας που παρέχεται από το [Ανώτατο] Δικαστήριο των Λεύκων και η δικαιολογημένη προσδοκία του για σταθερή ευνοϊκή μεταχείριση. Το να είσαι λευκός ανήκει σε έναν, είναι ιδιοκτησία – μια ιδιοκτησία που σου επιτρέπει να αποκλείσεις άλλους και σου υπόσχεται την κυριαρχία. Στην πραγματικότητα, η κυριότητα και η κυριαρχία είναι στενά συνυφασμένες, ιδίως στον τρόπο με τον οποίο δουλεύουν η ιδιοκτησία και ο αποκλεισμός. Μια τέτοια έννοια της φυλετικής ιδιοκτησίας παρέχει ένα βιώσιμο πλαίσιο για να κατανοήσουμε τι οδηγεί τμήματα των λευκών φτωχών και της λευκής εργατικής τάξης στο να στηρίξουν τις πολιτικές της δεξιάς η ακροδεξιάς, ακόμα και αν ενεργούν ενάντια στα οικονομικά τους συμφέροντα.
Η αντιληπτή ανάγκη υπεράσπισης της ταυτότητας και των προνομίων να αποκαταστηθεί η υποτιθέμενη απώλεια της φυλετικής ιδιοκτησίας βάζει μερικές φορές όλους τους άλλους στόχους στο παρασκήνιο. Η ταυτότητα και η ιδιοκτησία συνδέονται έτσι με διπλό τρόπο στον δεξιό λαϊκισμό: η ταυτότητα χρησιμεύει ως προνόμιο και μέσο πρόσβασης στην ιδιοκτησία, ενώ η ίδια η ταυτότητα είναι μια μορφή ιδιοκτησίας που υπόσχεται να διατηρήσει ή να επαναφέρει τις ιεραρχίες της κοινωνικής τάξης.

Η ισχύς των θρησκευτικών ταυτοτήτων
Ένα σημείο εκκίνησης για την κατανόηση πολλών σύγχρονων θρησκευτικών κινημάτων είναι το θέμα του πώς η υπεράσπιση μιας θρησκευτικής ταυτότητας συνδυάζεται με τη δυσαρέσκεια κατά των ξένων δυνάμεων. Είναι σημαντικό να κατανοούμε, αφενός, τα πραγματικά αίτια της αγανάκτησης και της αντιδραστικής προσαρμογής τους στην κινητοποίηση τέτοιων κινήσεων και, αφετέρου, να εξετάσουμε ξεχωριστά τον καταστροφικό χαρακτήρα των θρησκευτικών ταυτοτήτων. Φυσικά, δεν είναι όλα τα θρησκευτικά κινήματα αντιδραστικά και ιστορικά υπάρχει ένα ευρύ φάσμα διαφορετικών πολιτικών προσανατολισμών.
Έτσι, κατά την εποχή των σταυροφοριών της ρωμαϊκής εκκλησίας εναντίον του Ισλάμ, δεν πραγματοποιήθηκε μόνο μια στρατιωτικοποίηση της πίστης, αλλά αναπτύχθηκε μια σημαντική ειρηνική και φιλανθρωπική πρακτική των κοινοτήτων, όπως η φραγκισκανική τάξη. Το ίδιο ισχύει και για την ιστορία του Ισλάμ. Και στον Ιουδαϊσμό, οι προφητικές, μεσαιωνικές και επαναστατικές πρακτικές, εκτός από τα πολιτικά κίνητρα που έθεσε η Γραφή, ξαναχτίστηκαν στο ναό του Εκλεγέντος Λαού. Ακόμα και σε μεταγενέστερες εποχές όλα αυτά μπορούν να βρεθούν, όπως στη φάση της αρχικής συσσώρευσης κεφαλαίου, στην οποία τα θρησκευτικά κινήματα έγιναν ένας σημαντικός παράγοντας στην ανάπτυξη του καπιταλισμού, ενώ ταυτόχρονα αποτελούσαν βασικές δυνάμεις αντίστασης στο κεφάλαιο. Τα δύο κεντρικά χαρακτηριστικά των σημερινών δεξιών θρησκευτικών κινημάτων είναι η προσπάθεια να οικοδομηθεί μια ταυτότητα και να υπερασπιστεί η καθαρότητά της, καθώς και μια πικρία για τη διάχυτη αδικία, η οποία κατηγορείται πολιτικά για δυνάμεις έξω από τη δική της κοινότητα. Η εστίαση σε μια καθαρή και ακίνητη ταυτότητα είναι ο λόγος για τον οποίο τα θρησκευτικά κινήματα είναι συχνά επιρρεπή σε δογματικά κλεισίματα που εκφράζουν θεολογικά και πολιτικά θέματα επειδή αυτά τα κινήματα είναι τόσο ανοικτά και ανταποκρινόμενα σε άλλα ακροδεξιά κινήματα που καθιερώνουν πολιτισμική ή εθνική ταυτότητα.
Οι στρατιωτικές επιθέσεις στη Συρία και το Ιράκ το 2014 και το 2015, υπό την ηγεσία των φατριών Daesch και Al Qaeda, αποτελούν ένα ακραίο παράδειγμα ενός εκρηκτικού συνδυασμού αντίστασης και κυριαρχίας στο όνομα της θρησκείας. Ο θρησκευτικός σεχταρισμός επικαλύπτεται με μια λαϊκή δυσαρέσκεια κατά της πραγματικότητας, συμπεριλαμβανομένης της εδαφικής οργάνωσης της Μέσης Ανατολής στον εικοστό αιώνα, που καθιερώνεται μονομερώς (και με μακροπρόθεσμες επιπτώσεις) από τις αποικιακές δυνάμεις και την ξένη παρέμβαση στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα, ιδίως τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας που διεξήχθη από τις ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένης της κατάκτησης και κατοχής του Αφγανιστάν και του Ιράκ. Αυτό το μείγμα του θρησκευτικού «εξτρεμισμού» και των αντί-αποικιακών διαθέσεων καθιστά ουσιαστικά την πολιτική ταξινόμηση αυτών των δυνάμεων χωρίς νόημα σε κλίμακα αριστερής-δεξιάς, ωστόσο αντιτίθενται σθεναρά σε ισχυρά σοσιαλιστικά ή κοσμικά ρεύματα τα οποία είχαν αναδυθεί στην περιοχή.
Μια εντυπωσιακή όψη πολλών αντιδραστικών σύγχρονων θρησκευτικών κινημάτων, και ιδιαίτερα του ισλαμισμού, είναι η υπερβολή του μαρτυρίου ως την ακραία μορφή στην οποία συγκεντρώνονται η πικρία, η ταυτότητα και ο φανατισμός. Πρέπει να θυμόμαστε ότι υπάρχουν δύο διαφορετικές παραδόσεις του μαρτυρίου, οι οποίες και οι δύο μπορούν να βρεθούν σε όλες τις μεγάλες θρησκείες. Στη μια, οι μάρτυρες είναι αποφασισμένοι να υπερασπιστούν την πίστη τους και τη δικαιοσύνη, ακόμη μέχρι θανάτου. Ο Αρχιεπίσκοπος Óscar Romero, για παράδειγμα, ο οποίος δολοφονήθηκε από ακροδεξιά τάγματα θανάτου κατά τη διάρκεια μίας λειτουργιάς στο Σαν Σαλβαδόρ, είχε υποστεί απειλές θανάτου και γνώριζε ότι η δημόσια πολιτική του δέσμευση προς τους φτωχούς έθετε σε κίνδυνο τη ζωή του.
Αντίθετα, στη δεύτερη παράδοση του μαρτυρίου που επικρατεί σήμερα, οι μάρτυρες επιτίθενται και εκμηδενίζουν τους εχθρούς τους. Σε μια τέτοια ακραία μορφή τρόμου, το μαρτύριο δεν είναι πλέον μάρτυρας της πίστης αλλά ένας θρησκευτικός τρόπος έκφρασης της πολιτικής ταυτότητας. Τα θρησκευτικά κινήματα συνδυάζονται έτσι με θανατηφόρα πολιτικά έργα: αγιασμένοι είναι αυτοί που μισούν και καταστρέφουν. Όταν τα ακροδεξιά κινήματα συχνά κλίνουν στις δομές και τις ενέργειές τους προς τα κινήματα απελευθέρωσης, πρέπει να αντληθούν διδάγματα από αυτά.
Δεδομένης της εικόνας των ακροδεξιών κινημάτων, τα κινήματα απελευθέρωσης πρέπει να καταλάβουν ότι πρέπει να ακολουθήσουν μια ανταγωνιστική πολιτική. Τα απελευθερωτικά κινήματα δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να έχουν το ρόλο της υποστήριξης των κυβερνώντων δυνάμεων ή των παραδοσιακών κοινωνικών ιεραρχιών. Το καθήκον τους είναι ως επί το πλείστον να είναι ανεξάρτητα, να διαταράζουν την τάξη των πραγμάτων και να είναι οι παράγοντες που αναζητούν συγκρούσεις.
Δεύτερον τα κινήματα πρέπει να είναι δημοκρατικά και να διατηρούν μια κριτική στάση απέναντι σε συγκεντρωτικές δομές ηγεσίας, χωρίς να αντιστέκονται στην ανάγκη για οργανώσεις και θεσμούς. Τρίτον οι προτάσεις πρέπει να είναι μην έχουν ταυτότητες. Οι ταυτότητες που βασίζονται στη «φυλή» ή την εθνικότητα, τη θρησκεία, τη σεξουαλικότητα ή οποιαδήποτε άλλη κοινωνική πλευρά τερματίζουν την πλουραλιστικοτητα των κινημάτων. Αντίθετα τα απελευθερωτικά κινήματα πρέπει να είναι στην εσωτερική τους σύνθεση όσο το δυνατόν πιο πλουραλιστικά. Τα κινήματα απελευθέρωσης που κλείνουν τα μάτια τους σε αυτές τις διδασκαλίες διατρέχουν τον κίνδυνο να παρασύρονται στα δεξιά (αργά ή γρήγορα).
Απόσπασμα από το βιβλίο “Assembly” των Antonio Negri & Michael Hardt.
Πηγή Rosa Luxemburg Stiftung

ΗΠΑ: Η ΑΤΜΟΜΗΧΑΝΗ ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ ΠΟΥ ΚΑΠΟΙΟΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΘΙΑΣΩΤΕΣ ΤΗΣ.


--Άστεγοι συν­θλί­βο­νται από τα σκουπιδιάρικα,,
--o πρόεδρός της Θέλει τους δασκάλους να οπλοφορούν και νάναι πεπειραμένοι στα όπλα...

Αν είστε οπαδοί της ομοιοπαθητικής ή κάποιας αρρωστημένης “διαλεκτικής” δεν μπορεί παρά να λατρέψετε την ιδέα του Αμερικανού προέδρου.

Τη στιγμή που μπαίνει στο τραπέζι το ζήτημα της οπλοκατοχής και του πιθανού περιορισμού της ως αντίδοτου στη μάστιγα των μαζικών εκτελέσεων σε σχολικές μονάδες των ΗΠΑ, ο Τραμπ εμφανίζεται να προτείνει ένα μέτρο στην εκ διαμέτρου αντίθετη κατεύθυνση, για να δείξει πως δε μένει με σταυρωμένα χέρια μετά το τελευταίο κρούσμα.

«Αν είχαμε έναν δάσκαλο που να ήταν πεπειραμένος στα όπλα, θα μπορούσε κάλλιστα να τερματίσει την επίθεση πολύ γρήγορα», είπε ο αμερικανός πρόεδρος. 
Προφανώς αυτό που λείπει στο εκπαιδευτικό σύστημα των ΗΠΑ είναι οι (ακόμα περισσότεροι) σερίφηδες. 
Κι ίσως να μην είναι μακριά η μέρα που η εμπειρία στα όπλα θα θεωρείται ως επιπρόσθετο προσόν για τους δασκάλους. 
ή που οι άτακτοι μαθητές με “προβληματική συμπεριφορά” θα δέχονται πυροβολισμούς, πχ στα πόδια, προς γνώση και παραδειγματισμό, για να επιβάλλεται η τάξη.
Δυστυχώς το θέμα είναι πολύ σοβαρό και δε σηκώνει αστεία. 
Κι αν κάποιοι σκέφτονται πως είναι προοδευτικό το δικαίωμα του αμερικανού πολίτη στην οπλοκατοχή, ο Τραμπ δεν εμφορείται από τέτοιες ανησυχίες, παρά μόνο για τα κέρδη των εταιριών που κατασκευάζουν όπλα και θέλουν να δουν τις πωλήσεις τους να αυξάνονται. 
Η ΝΠΑ είναι κλασικός εκπρόσωπος του συγκεκριμένου λόμπι και της τεράστιας πίεσης που ασκεί, σε τέτοιο βαθμό που τα μέτρα που τίθενται προς συζήτηση αφορούν το πολύ την αύξηση του ορίου ηλικίας για την αγορά διαφόρων τύπων όπλων και σε καμία περίπτωση την απαγόρευση ή τον ουσιαστικό περιορισμό της χρήσης τους.


Από: Κατιούσα
******




Ηνω­μέ­νες Πο­λι­τεί­ες. 
Όλο και πε­ρισ­σό­τε­ροι άστε­γοι συν­θλί­βο­νται μέχρι θα­νά­του από τα απορ­ριμ­μα­το­φό­ρα σε πό­λεις της Αμε­ρι­κής. 
Ανα­κα­λύ­φθη­κε πριν μια εβδο­μά­δα ακόμα και ένας νε­κρός άστε­γος άντρας σε ένα σκου­πι­διά­ρι­κο κατά το άδεια­σμα, μετά από μια ΄εξόρ­μη­ση κα­θα­ριό­τη­τα­ς’ στο Σαν Ντιέ­γκο. 
Είναι μία από τις πολ­λές ‘στρα­τη­γι­κέ­ς’ που ακο­λου­θούν οι Δήμοι για να εξα­φα­νί­σουν τους άστε­γους από τους δρό­μους σα­ρώ­νο­ντας ό, τι δεν πρέ­πει να είναι εκεί, όπως σκη­νές, στρώ­μα­τα και κου­βέρ­τες. 
Η μέ­θο­δος χρη­σι­μο­ποιεί­ται στο Σαν Ντιέ­γκο, όπου υπάρ­χουν πάνω από 5600 άστε­γοι.
Σκη­νές από την εξόρ­μη­ση

Πε­ρισ­σό­τε­ροι από 50 άν­θρω­ποι άστε­γοι έχουν σκο­τω­θεί-δο­λο­φο­νη­θεί σε ανά­λο­γες εξορ­μή­σεις, γρά­φει η Gardian σε μια έρευ­να της. 
Πολ­λές πό­λεις στις Ηνω­μέ­νες Πο­λι­τεί­ες έχουν πρό­βλη­μα με την δρα­στι­κά αυ­ξα­νό­με­νη έλ­λει­ψη στέ­γης όταν όλο και πε­ρισ­σό­τε­ροι δεν έχει την πο­λυ­τέ­λεια της ενοι­κί­α­σης των ακρι­βών κα­τοι­κιών με την όλο και αυ­ξα­νό­με­νη τα­ξι­κή ψα­λί­δα. 
Προ­κει­μέ­νου να δια­σφα­λι­σθεί ότι δεν θα συμ­βούν πα­ρό­μοια ατυ­χή­μα­τα απαι­τούν οι αρχές στο Σαν Ντιέ­γκο απο­δεί­ξεις όπως φω­το­γρα­φι­κό υλικό ότι οι σκη­νές, τα κο­ντέι­νερ και οι άλλες ‘φω­λιέ­ς’ που χρη­σι­μο­ποιούν οι άστε­γοι είναι κενές από αν­θρώ­πους πριν κα­τε­δα­φι­στούν. 
Προ­σπα­θούν έτσι να με­τα­κυ­λή­σουν την ευ­θύ­νη στους ερ­γα­ζό­με­νους και όχι στις εται­ρί­ες που θη­σαυ­ρί­ζουν από τις εξορ­μή­σεις. 
Η απα­ρά­δε­κτη μέ­θο­δος, για μα­ζι­κές δο­λο­φο­νί­ες πρό­κει­ται άλ­λω­στε, επι­κρί­νε­ται και αμ­φι­σβη­τεί­ται. 
Δεν είναι ποτέ σί­γου­ρο πότε θα αρ­χί­σει η εκ­κα­θά­ρι­ση για να φυ­λα­χτούν οι άστε­γοι. 
Πολ­λές φορές μπο­ρεί ένας δρό­μος να κα­θα­ρι­στεί νωρίς το πρωί και να είναι γε­μά­τος άστε­γους και να επα­να­λη­φθεί ακρι­βώς το ίδιο το βράδυ.
Το μόνο πράγ­μα που τε­λι­κά ισχύ­ει είναι ότι η πόλη και το σύ­στη­μα τι­μω­ρεί τους άστε­γους, επει­δή είναι άστε­γοι.

Στις κα­πι­τα­λι­στι­κές ΗΠΑ 
ζουν πε­ρισ­σό­τε­ρο από 5,3 εκα­τομ­μύ­ρια αν­θρώ­πους σε συν­θή­κες από­λυ­της φτώ­χειας, που ση­μαί­νει ότι ζουν με λι­γό­τε­ρο από δύο δο­λά­ρια την ημέρα. 
Αυτό σύμ­φω­να με τα στοι­χεία του κα­θη­γη­τή οι­κο­νο­μι­κών Angus Deaton του Πα­νε­πι­στή­μιο του Princton. Είναι πιο πολ­λοί από τον πλη­θυ­σμό της Νορ­βη­γί­ας.
Πηγές
Aktuellt Fokus 8/2/2018
Gardian 28/1/2017


Ιδια «συνταγή»





Θυμάστε τις «εμβληματικές μεταρρυθμίσεις» της κυβέρνησης Ρέντσι στη γειτονική Ιταλία, που ανάμεσα σε άλλα ξήλωναν περαιτέρω τα εργασιακά δικαιώματα, στο όνομα της μείωσης της ανεργίας, αλλά κυρίως για να αντιμετωπιστούν το υψηλό δημόσιο χρέος και ο «προβληματικός» και φορτωμένος με «κόκκινα» δάνεια τραπεζικός τομέας; Τέσσερα χρόνια μετά, η ιταλική οικονομία καταγράφει ανάπτυξη, αλλά οι θέσεις προσωρινής απασχόλησης έχουν «εκτοξευθεί», ενώ οι Ιταλοί που βρίσκονται υπό την απειλή της φτώχειας αυξήθηκαν κατά 3 εκατ. και έφτασαν τα 18 εκατ.! Ενας άλλος «επίμονος μεταρρυθμιστής», όπως παρουσιάζεται ο Μακρόν, προχωρά σε μπαράζ μέτρων που αφορούν μεταξύ άλλων το ξήλωμα εργασιακών δικαιωμάτων, την περαιτέρω ελαστικοποίηση της εργασίας, τη γενίκευση της μαθητείας και νέα προνόμια στους επιχειρηματικούς ομίλους. Αν και οδηγός είναι οι πολύ διαφορετικοί στόχοι της γαλλικής αστικής τάξης, για ανάκτηση του χαμένου εδάφους σε σχέση με τη Γερμανία, η συνταγή είναι η ίδια και εξίσου αντιλαϊκή. Ενώ και στη Γερμανία, όπου το κεφάλαιο θέλει να διατηρήσει τα «κεκτημένα» της προηγούμενης δεκαετίας σε σχέση με τους ανταγωνιστές του, στο τραπέζι της κυβερνητικής συνεργασίας βρίσκονται «μεταρρυθμίσεις» αντίστοιχες με εκείνες της εποχής Σρέντερ, που έφεραν «χρυσές εποχές» για τους Γερμανούς καπιταλιστές. Επομένως, αν και οι στόχοι είναι διαφορετικοί, ή και ανταγωνιστικοί, η συνταγή για τη θωράκιση της καπιταλιστικής κερδοφορίας είναι παντού η ίδια και περνάει από το τσάκισμα των λαών. Ας το 'χουν κατά νου οι εργαζόμενοι, τώρα που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ παρουσιάζει το «εθνικό αναπτυξιακό σχέδιο» και τους δείκτες της ανάκαμψης ως «ανάσα» τάχα για τους ίδιους.

Αντιλαϊκός συντονισμός


Η προχτεσινή συζήτηση στη Βουλή για τη σύσταση Προανακριτικής Επιτροπής σχετικά με την υπόθεση «Novartis», πέρα από τους υψηλούς τόνους και την πολιτική αντιπαράθεση, εξελίχθηκε σε διαγκωνισμό ανάμεσα στην κυβέρνηση και στα άλλα αστικά κόμματα της αντιπολίτευσης, κυρίως τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, για το ποιος υπηρετεί με μεγαλύτερη συνέπεια την αντιλαϊκή πολιτική και στο χώρο της Υγείας.
Από τη μια, ο «νοικοκύρης» πρωθυπουργός και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, που «μάζεψαν τις σπατάλες», οι προκάτοχοι και επίδοξοι διάδοχοι στη διακυβέρνηση, που απαρίθμησαν τα δικά τους «κατορθώματα» στον τομέα της Υγείας, πρώην υπουργοί και στελέχη παλιότερων κυβερνήσεων, που θεωρούν «τίτλο τιμής» τις περικοπές στον τομέα της Υγείας...
Κι από την άλλη, ο λαός που ζει στο πετσί του την τραγική κατάσταση στην Υγεία, που δυσκολεύεται να βρει φάρμακα και θεραπεία σε νοσοκομείο, που κόβει θεραπείες επειδή δεν έχει λεφτά και παίζει τη ζωή του «κορόνα - γράμματα», σε ένα ιδιωτικοποιημένο και εμπορευματοποιημένο σύστημα, που συνθλίβει τις σύγχρονες ανάγκες.
Ομως, για ποια πράγματα πανηγυρίζουν οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης και των άλλων αστικών κομμάτων; Για το γεγονός ότι η μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης από το κράτος, που έγινε στο πλαίσιο της «δημοσιονομικής προσαρμογής», φόρτωσε ακόμη περισσότερο το κόστος του φαρμάκου στις πλάτες των εργαζομένων, των συνταξιούχων, των λαϊκών οικογενειών.
Τα στοιχεία που παρουσίασε το ΚΚΕ προχτές στη Βουλή είναι αποκαλυπτικά: Φέτος, η ονομαστική φαρμακευτική δαπάνη από το κράτος και τα ασφαλιστικά ταμεία έχει περιοριστεί στα 1,945 δισ. ευρώ, με τη μέση τιμολογιακή μείωση των σκευασμάτων από το 2010 να φτάνει το 63,2%. Παρ' όλα αυτά, η μείωση της μέσης αξίας ανά πωλούμενο τεμάχιο σε λιανικές τιμές είναι μόνο 16,44%!
Ολα τα μέτρα που πήραν η σημερινή και οι προηγούμενες κυβερνήσεις, είχαν ως αποτέλεσμα από το 9% της μεσοσταθμικής συμμετοχής των ασθενών στα φάρμακα το 2009, να έχει εκτιναχθεί περίπου στο 35% το 2017. Συγκριτικά μεταξύ 2009 και 2016, το κράτος και τα ασφαλιστικά ταμεία (κρατική δαπάνη) πληρώνουν κατά 57,7% λιγότερα, ενώ οι ασφαλισμένοι πληρώνουν συμμετοχή κατά 43,1% περισσότερα!
Αυτή είναι η πραγματικότητα που διαμορφώνουν για τα λαϊκά στρώματα οι κυβερνήσεις και τα κόμματα του κεφαλαίου με την πολιτική τους και στον τομέα της Υγείας. Ας δούμε, όμως, και κάτι ακόμα: Τόσο ο πρωθυπουργός όσο και ο πρόεδρος της ΝΔ, μαζί και άλλοι πρώην υπουργοί και υφυπουργοί Υγείας, είπαν ότι βοήθησαν στο να νοικοκυρευτεί η κατάσταση στον τομέα της Υγείας, να περιοριστούν οι σπατάλες και οι «αθέμιτες πρακτικές» των φαρμακευτικών εταιρειών.
Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε γιατί ο λαός δεν είδε κανένα όφελος απ' αυτό το νοικοκύρεμα; Αν περιορίστηκαν η σπατάλη και η ρεμούλα και αν μπήκε τάξη στα οικονομικά της Υγείας, τότε γιατί δεν αναβαθμίστηκαν οι υπηρεσίες στους ασθενείς, γιατί δεν μειώθηκε - καταργήθηκε η συμμετοχή στα φάρμακα, γιατί δεν έγινε καθολική η πρόσβαση των ασθενών σε όλες τις αναγκαίες θεραπείες; Γιατί τα νοσοκομεία έχουν τεράστιες ελλείψεις; Γιατί η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας υποβαθμίζεται ακόμα περισσότερο;
Η αλήθεια είναι ότι οι προσαρμογές και οι περικοπές στο χώρο της Υγείας έγιναν σε βάρος του λαού, όπως και όλα τα μέτρα που πάρθηκαν στο όνομα της «δημοσιονομικής εξυγίανσης» και της καπιταλιστικής ανάκαμψης. Και ότι τα κέρδη του κεφαλαίου είναι ασυμβίβαστα με τα σύγχρονα δικαιώματα και τις ανάγκες των λαϊκών στρωμάτων.
Από τις ίδιες τις εξελίξεις επιβεβαιώνεται ότι στο έδαφος του καπιταλισμού, όπου το Φάρμακο και η Υγεία είναι κερδοφόρο εμπόρευμα για τους μονοπωλιακούς ομίλους, θα συνεχίσουν να αναφύονται μικρότερα ή μεγαλύτερα σκάνδαλα, όπως και η διαπλοκή του κρατικού μηχανισμού με τις πολυεθνικές. Αυτόν το φαύλο κύκλο μόνο ο λαός μπορεί και πρέπει να τον σπάσει. Με οργάνωση στους τόπους δουλειάς και πάλη για αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Υγεία και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους, χωρίς περικοπές και πλαφόν, με πλήρη χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό.
Ο αγώνας αυτός είναι αναπόσπαστα δεμένος με την πάλη ενάντια στο κεφάλαιο και την εξουσία του, ώστε με άλλη οργάνωση της παραγωγής, κοινωνικοποίηση της καπιταλιστικής φαρμακοβιομηχανίας και όλων των μέσων παραγωγής και κεντρικό επιστημονικό σχεδιασμό, να φύγει οριστικά από τη μέση η πηγή του κακού, που δεν είναι άλλη από το καπιταλιστικό κέρδος.

Αθλιες συνθήκες για τους ξεριζωμένους


Ο αριθμός των διπλά εγκλωβισμένων προσφύγων και μεταναστών, που ζουν σε απαράδεκτες συνθήκες στα κέντρα υποδοχής και ταυτοποίησης στα νησιά του Αιγαίου, έχει φτάσει τις 12.762. Στο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης της Μόριας στη Λέσβο, ο καταυλισμός έχει «βουλιάξει» από 4.913 ξεριζωμένους, ενώ η χωρητικότητά του είναι για 3.000 άτομα. Στο ΚΥΤ της Σάμου, με χωρητικότητα 700 ατόμων, «φιλοξενούνται» 2.372 άτομα και στο ΚΥΤ της ΒΙΑΛ εγκαταβιούν 1.295 άνθρωποι, σε εγκατάσταση χωρητικότητας 894 ατόμων. Σε 2-3 μήνες που θα ανοίξει ο καιρός και με δεδομένο ότι ο πόλεμος στη Μ. Ανατολή συνεχίζεται παίρνοντας νέες διαστάσεις, το ενδεχόμενο η κατάσταση να γίνει ακόμα χειρότερη είναι σοβαρό.
Αυτή η ζοφερή εικόνα των συνθηκών διαβίωσης έχει καταγγελθεί πάμπολλες φορές από σωματεία, φορείς και συλλόγους, που βρίσκονται σταθερά δίπλα στους πρόσφυγες και συμπαραστέκονται με κάθε τρόπο, ορθώνοντας ανάχωμα και στο ρατσιστικό δηλητήριο που χύνουν διάφορες εθνικιστικές ομάδες, εκμεταλλευόμενες την αφόρητη κατάσταση στα νησιά. Κοντεύουν δύο χρόνια από τη συμφωνία ΕΕ - Τουρκίας που έγινε το Μάρτη του 2016, η οποία εφαρμόζεται απαρέγκλιτα από την κυβέρνηση και που οδήγησε στο διπλό εγκλωβισμό αυτών των ανθρώπων. Από τότε απαγορεύεται στα θύματα των ιμπεριαλιστικών πολέμων που βρίσκονται στη χώρα μας, όχι μόνο να μετακινηθούν προς τις χώρες προορισμού τους, αλλά ακόμα και να μετεγκατασταθούν στην ηπειρωτική χώρα.
Θυμίζουμε ότι από τον Ιούλη μέχρι το Δεκέμβρη του 2017, περίπου 20.000 ξεριζωμένοι έφτασαν στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Πάνω από το 70% των αφίξεων πέρσι αφορούσαν Σύρους, Ιρακινούς ή Αφγανούς, ενώ 4 στους 10 ήταν ανήλικοι. Μέχρι σήμερα, από τους χιλιάδες κατατρεγμένους, λίγοι και «τυχεροί» κατάφεραν να φτάσουν στον τόπο προορισμού τους, αφού μόλις 21.726 αιτούντες άσυλο έχουν μετεγκατασταθεί από την Ελλάδα σε άλλες χώρες - μέλη της ΕΕ. Θυμίζουμε ότι ο στόχος ήταν για 66.000 μετεγκαταστάσεις, αριθμός που ούτως ή άλλως υπολείπεται κατά πολύ από τις πραγματικές ανάγκες των χιλιάδων προσφύγων με προορισμό την Ευρώπη.
***
Το ζήτημα της διαχείρισης των προσφυγικών ροών ήταν από την αρχή αντικείμενο παζαριού και διαπραγμάτευσης ανάμεσα σε Τουρκία και ΕΕ. Κάτι που σήμερα παίρνει νέες διαστάσεις, με δεδομένες τις εξελίξεις στην περιοχή, τη σχετική αποστασιοποίηση της Τουρκίας από τον ευρωατλαντικό άξονα, τις αντιπαραθέσεις της με ΗΠΑ και Γερμανία.
Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες έρχονται επίσης αντιμέτωποι και με κρούσματα καταστολής, όπως μαρτυρούν καταγγελίες που πληθαίνουν τον τελευταίο καιρό, για συστηματικές επαναπροωθήσεις στον Εβρο ατόμων που χρήζουν διεθνούς προστασίας. Στα παραπάνω πρέπει να προστεθεί και η σύντμηση των διαδικασιών παροχής ασύλου, αλλά και η επιτάχυνση των αντίστοιχων διαδικασιών απέλασης, όπως μεθοδεύονται από την ΕΕ και την κυβέρνηση, η οποία εμφανίζεται σήμερα να προχωράει στην αλλαγή του νόμου για το άσυλο.
Θυμίζουμε ότι σχετικές προτάσεις έχει κάνει και ο Γκέραλντ Κνάους, διευθυντής του ινστιτούτου ESI και εμπνευστής της συμφωνίας ΕΕ - Τουρκίας για το Προσφυγικό. Στον πυρήνα της αναμόρφωσης της νομοθεσίας είναι η ταχεία επεξεργασία των αιτήσεων ασύλου στις χώρες «πρώτης γραμμής», ώστε στη συνέχεια να διαπιστωθεί ποιοι δικαιούνται διεθνή προστασία και μπορούν να προχωρήσουν στη μετεγκατάσταση. Στο ίδιο πλαίσιο, μελετάται το ενδεχόμενο να επιτραπεί η μετακίνηση μέρους των προσφύγων από τα νησιά σε κλειστά κέντρα στην ενδοχώρα, προκειμένου να εξετάζεται εκεί το αίτημά τους για άσυλο, χωρίς να θίγεται η κοινή δήλωση Ευρωπαϊκής Ενωσης - Τουρκίας.
Σε κάθε περίπτωση, καμιά ουσιαστική αλλαγή προς το καλύτερο δεν πρόκειται να υπάρξει για τους πρόσφυγες, καθώς είναι βέβαιο ότι θα συνεχιστεί η παροχή ασύλου με το σταγονόμετρο, ενώ για τη συντριπτική πλειοψηφία η πιθανότερη εξέλιξη είναι να επιταχυνθεί η απέλασή τους, μετά την εξέταση και απόρριψη της αίτησης για άσυλο. Σε αυτό το πνεύμα ήταν και η πρόταση που κατέθεσε ο πρωθυπουργός, σε συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, για «αναβάθμιση» της καταστολής και των απελάσεων, με την ίδρυση ενός ευρωπαϊκού μηχανισμού επιστροφών και ενός μηχανισμού επανεγκατάστασης, με κέντρα αιτήσεων σε τρίτες χώρες διέλευσης και προέλευσης.
***
Οι ευθύνες της κυβέρνησης για τη σημερινή αθλιότητα που ζουν χιλιάδες εγκλωβισμένοι πρόσφυγες και μετανάστες, δεν μπορούν να κρυφτούν. Κι αυτές οι ευθύνες γίνονται ακόμα μεγαλύτερες εξαιτίας της συμμετοχής της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς στην ευρύτερη περιοχή, που είναι από τις γενεσιουργές αιτίες της προσφυγιάς και της μετανάστευσης, του ξεριζωμού. Γι' αυτό η αλληλεγγύη των εργαζομένων και του λαού στους κατατρεγμένους, ο αγώνας για ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς και αναγνώριση του δικαιώματος της εγκατάστασης όπου επιθυμούν, είναι αναπόσπαστα από την πάλη ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και ανταγωνισμούς, στην απεμπλοκή της Ελλάδας από αυτούς.

22 Φεβ 2018

Ριζοσπαστικός κι αμφιλεγόμενος: Μάλκολμ Χ, η ζωή και η δολοφονία του

Ήταν ένα απόγευμα σαν σήμερα στις 21 Φλεβάρη 1965, όταν έπεφτε νεκρός στη Νέα Υόρκη ο Malcolm X, από σφαίρες πρώην ομοϊδεάτων του στο “Έθνος του Ισλάμ”. Υπήρξε ένας από τους μαχητικότερους και παράλληλα πιο αμφιλεγόμενους ηγέτες του κινήματος χειραφέτησης των Αφροαμερικανών. Αντιμετωπίζεται συνήθως ως ο αντίθετος πόλος στον πασιφισμό του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, καθώς σε αντίθεση με εκείνον, προέτρεπε τους ομόφυλούς του να αντιπαλέψουν το ρατσισμό “με κάθε απαραίτητο μέσο”. Γεννήθηκε στην Ομάχα το 1925, ενώ από πολύ νωρίς ήρθε σε επαφή με τη ρατσιστική βία. Οι γονείς του Μάλκολμ, ως υποστηρικτές του παναφρικανιστή ηγέτη Μάρκους Γκάρβεϋ, υφίσταντο διαρκείς απειλές από οργανώσεις όπως η Κου-Κλουξ-Κλαν, της οποίας άνδρες είχαν σπάσει τα τζάμια του σπιτιού της στην Ομάχα. Αργότερα ένα από τα σπίτια τους κάηκε από τη “Μαύρη Λεγεώνα”, μια ομάδα που είχε αποσπαστεί από την ΚΚΚ. Η κατάσταση αυτή ανάγκασε την οικογένεια του Μάλκολμ να αλλάζει συχνά πόλη διαμονής. Όταν εκείνος ήταν 6 χρονών, ο πατέρας του χτυπήθηκε από αυτοκίνητο, υπό αδιευκρίνιστες μέχρι σήμερα συνθήκες. Αρκετοί συγγενείς του πάντως είχαν διαπιστωμένα πέσει θύματα ρατσιστικής βίας, όπως ένας θείος του που είχε λιντσαριστεί από λευκούς. Η μητέρα του έκανε αργότερα άλλη σχέση, αλλά ο άνδρας την εγκατέλειψε όταν έμεινε έγκυος. Μην αντέχοντας το πλήγμα, μετά από νευρικό κλονισμό μεταφέρθηκε σε ψυχιατρική κλινική, αφήνοντας απροστάτευτα τον ίδιο και τα έξι του αδέλφια. Αρχικά ο Μάλκολμ έμενε με γείτονες, ενώ αργότερα εστάλη σε κατάστημα κράτησης ανηλίκων στο Μίσιγκαν, όπου φοίτησε σε ένα γυμνάσιο στο οποίο ήταν ο μόνος Αφροαμερικανός.
Παρότι ήταν άριστος μαθητής, ένας καθηγητής  του είπε πως το να γίνει δικηγόρος “δεν είναι ρεαλιστικός στόχος για ένα νέγρο”. Υπό αυτές τις συνθήκες, εγκατέλειψε το σχολείο στα 15 και πήγε να ζήσει με την ετεροθαλή αδελφή του στη Βοστώνη. Εργάστηκε στους σιδηρόδρομους και στα 17 του μετακόμισε στο Χάρλεμ της Νέας Υόρκης.  Από μικρή ηλικία, η φτώχεια τον είχε οδηγήσει σε παραβιάσεις του νόμου, αφού από την ηλικία των 9 ξεκίνησε να κλέβει τρόφιμα. Αργότερα, στη Βοστώνη και τη Νέα Υόρκη μπήκε βαθιά στην παρανομία, ασχολούμενος με το εμπόριο ναρκωτικών, την πορνεία (ως μαστροπός αλλά κατά ορισμένους και προσφέροντας ενίοτε ο ίδιος τις υπηρεσίες του σε άνδρες) και τον τζόγο. Συνελήφθη πρώτη φορά στα 19 του χρόνια, για την κλοπή μιας γούνας της αδελφής του, ενώ ακολούθησαν δυο συλλήψεις για ληστεία με απειλή όπλου και διαρρήξεις. Στη φυλακή, οι συγκρατούμενοι στο κελί του τον φώναζα “Σατανά”, λόγω του ότι συνήθιζε να τριγυρίζει μουρμουρίζοντας κατάρες για το Θεό και τη Βίβλο. Την ίδια περίοδο άρχισε να διαβάζει φανατικά όλα τα βιβλία της φυλακής κι οτιδήποτε άλλο έπεφτε στα χέρια του. Ακολουθώντας το παράδειγμα των αδελφών του, έγινε μέλος της οργάνωσης “Έθνος του Ισλάμ”, που κήρυττε την αυτάρκεια των μαύρων, ευαγγελιζόταν την επιστροφή  των Αφροαμερικανών στην Αφρική, ενώ ισχυριζόταν πως οι λευκοί είναι “γαλανομάτηδες διάβολοι”. Διατηρούσε μάλιστα αλληλογραφία με τον ηγέτη της Elijah Muhammad. To 1950 δημιουργήθηκε φάκελος για εκείνον στο FBI, καθώς είχε γράψει επιστολή στον πρόεδρο Τρούμαν δηλώνοντας “κομμουνιστής” και αντίθετος στον πόλεμο της Κορέας. Η υπηρεσία τον παρακολουθούσε μέχρι το τέλος της ζωής του, δυσκολευόταν όμως να βρει στοιχεία εναντίον του, καθώς όπως ανέφερε ένας πληροφοριοδότης το 1958, μετά την αποφυλάκισή του ήταν ένας άνδρας “αμέμπτου ηθικής”, που “δεν καπνίζει και δεν πίνει”. Την ίδα χρονιά αντικατέστησε το επίθετό του “Λιτλ”, με το Χ, το οποίο συμβόλιζε το άγνωστο αφρικανικό όνομα των προγόνων του.
Με το φίλο του και θρύλο της πυγμαχίας Μωχάμετ Άλυ. Τον είχε προσηλυτίσει στο “Έθνος του Ισλάμ”, ωστόσο μετά τη ρήξη του με αυτό ο Άλυ τον απέρριψε, κάτι που αργότερα χαρακτήριζε το “μεγαλύτερο λάθος της ζωής του”.
Βγαίνοντας από τη φυλακή το 1952, ο Μάλκολμ εγκαταστάθηκε στον αδερφό του στο Ντιτρόιτ, όπου αναμείχθηκε ενεργά στο Έθνος του Ισλάμ. Έγινε ιερέας του κινήματος και ίδρυσε για λογαριασμό του τζαμιά στη Βοστώνη και τη Φιλαδέλφεια, ενώ για χρόνια ήταν επικεφαλής του τζαμιού του Χάρλεμ. Εξέδωσε επίσης την εφημερίδα του κινήματος, έδωσε λόγους σε δεκάδες πανεπιστήμια της χώρας, συνομιλούσε με άλλους ηγέτες του κινήματος των Αφροαμερικανών και συναντήθηκε επίσης με αρχηγούς ξένων κρατών, μεταξύ άλλων τον Νάσερ και τον Φιντέλ Κάστρο, ο οποίος είχε δηλώσει εντυπωσιασμένος από εκείνον και τον προσκάλεσε στην Αβάνα. Χάρη στις ενέργειές του, το Έθνος του Ισλάμ από λίγες εκατοντάδες μέλη έφτασε στις αρχές του ’60 να διαθέτει 75.000. Εκείνη την περίοδο, ο Μάλκολμ Χ κατήγγειλε τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και άλλους μετριοπαθείς αφροαμερικανούς ηγέτες ως “μπαρμπά-Θωμάδες”, ενώ την πορεία του τελευταίου στην Ουάσινγκτον όπου έδωσε την περίφημη ομιλία “Έχω ένα όνειρο” τη χαρακτήρισε “Φάρσα της Ουάσινγκτον”.
Η πίστη του στον απόλυτο διαχωρισμό λευκής και μαύρης φυλής άρχισε να κλονίζεται μετά το προσκύνημά του στη Μέκκα το 1964. Παράλληλα, άρχισε να απογοητεύεται από τη συμπεριφορά του μέντορά του Muhammad, ο οποίος ενάντια στις διδασκαλίες του είχε αποκτήσει πολλά εκτός γάμου παιδιά. H οριστική ρήξη μεταξύ των δύο ανδρών, ήρθε το 1963, όταν ο Μάλκολμ Χ ισχυρίστηκε πως η δολοφονία του Κέννεντυ ήταν κάτι σαν αναμενόμενη τιμωρία για τις πράξεις του προέδρου. Λίγους μήνες αργότερα, ο Μάλκολμ Χ ανακοίνωσε την αποχώρησή του από “Έθνος του Ισλάμ”, ασπαζόμενος το παραδοσιακό σουνιτικό Ισλάμ κι υιοθετώντας το όνομα El-Hajj Malik El-Shabazz. Το “Έθνος του Ισλάμ” αντέδρασε βίαια στην αποχώρηση, και, μετά από μήνες απειλών κι εκφοβισμών, στις 14 Φλεβάρη το σπίτι του δέχτηκε επίθεση με βόμβες μολότωφ, την ώρα που ήταν μέσα ο ίδιος, οι τέσσερις κόρες και οι έγκυος συζυγό του. Τότε η οικογένεια γλίτωσε καταφεύγοντας στην αυλή. Ωστόσο μια βδομάδα μετά, ενώ έδινε ομιλία στην αίθουσα δεξιώσεων του Audubon, τρεις άνδρες άνοιξαν πυρ εναντίον του, προκαλώντας το θάνατό του λίγα χρόνια αργότερα, σε ηλικία 39 ετών. Μέχρι σήμερα υπάρχει μεταξύ μελετητών του Μάλκολμ Χ η υπόνοια πως το FBI, γνωρίζοντας κάθε κίνηση του ίδιου, αλλά έχοντας παράλληλα πολλούς πληροφοριοδότες εντός του “Έθνους του Ισλάμ” γνώριζε εκ των προτέρων το σχέδιο δολοφονίας του Αφροαμερικανού ηγέτη και δεν έκανε τίποτε για να το αποτρέψει. Κατά καιρούς ανακινούνται διάφορα σενάρια για τις ακριβείς συνθήκες της δολοφονίας του, δίχως ως σήμερα να έχει δοθεί οριστική απάντηση, δεδομένου ότι και όλοι οι καταδικασθέντες για τη δολοφονία, που έχουν εδώ και χρόνια βγει από τη φυλακή, ορκίζονταν για την αθωότητά τους.

Δηλαδή τι θα κάνετε, θα γκρεμίσετε τις πολυεθνικές;

Οι τοποθετήσεις του Θανάση Παφίλη και του Δημήτρη Κουτσούμπα στην Βουλή για το σκάνδαλο της «Novartis»

«To KKE θα κάνει ό,τι μπορεί, όπως έκανε πάντα, ώστε ένα μέρος, τουλάχιστον, της αλήθειας να αποκαλυφθεί και ο ελληνικός λαός να μάθει τι ακριβώς συμβαίνει και τι παιχνίδια παίζονται»,
Δηλαδή τι θα κάνετε, θα γκρεμίσετε τις πολυεθνικέςτόνισε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ, Θανάσης Παφίλης, μιλώντας στην Ολομέλεια της Βουλής όπου συζητείται η σύσταση προανακριτικής επιτροπής για την υπόθεση «Novartis».
Επισήμανε ότι το ΚΚΕ λέει «όχι στα παιχνίδια», η θέση του Κόμματος είναι να εξεταστούν όλοι και «να πάει η υπόθεση μέχρι τέλους».
«Αυτό που έγινε με τον Παπαντωνίου και που προδιαθέτει για τέτοια εξέλιξη είναι μια ωμή κοροϊδία απέναντι στον ελληνικό λαό», σημείωσε χαρακτηριστικά, ξεκαθαρίζοντας πως «εμείς δεν θα συμμετάσχουμε σε τέτοια κοροϊδία».
Σε σχέση με τους «προστατευόμενους μάρτυρες», ανέφερε ότι θα πρέπει:
«Να έρθουν και να καταθέσουν επωνύμως και να αναλάβει το κράτος σας να τους προστατεύσει, ή δεν τους ξέρουν οι μυστικές υπηρεσίες;».
Ο Θ. Παφίλης υπογράμμισε ότι η συζήτηση περί σκανδάλων είναι ένα σκηνικό που το ζούμε πολλά χρόνια, όμως τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η ΝΔ θεωρούν άβατο το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα.
Επίσης, υπογράμμισε ότι είναι υποκρισία όταν η κυβέρνηση λέει όλα στο φως και μιλάει για κάθαρση, γιατί τα σκάνδαλα είναι σύμφυτα με το καπιταλιστικό κέρδος.
«Δηλαδή τι θα κάνετε, θα γκρεμίσετε τις πολυεθνικές; […] Πέστε μας μια χώρα που αντιμετωπίστηκαν τα σκάνδαλα», είπε, καταδεικνύοντας ότι «το σύστημα είναι αδίστακτο. […] Υπάρχει υγιής ανταγωνισμός στον καπιταλισμό; Ο θάνατός σου η ζωή μου»,
Δηλαδή τι θα κάνετε, θα γκρεμίσετε τις πολυεθνικές
ανέφερε, επισημαίνοντας ότι τα σκάνδαλα συμβαίνουν και στις ΗΠΑ που η κυβέρνηση έχει «ερωτευτεί παράφορα», ενώ όσα σκάνδαλα βγαίνουν, αυτό συμβαίνει εξαιτίας επιχειρηματικών συμφερόντων.
Δημήτρης Κουτσούμπας: Η πάλη του εργαζόμενου λαού να στραφεί ενάντια στο σύστημα της διαφθοράς, των κρίσεων και των πολέμων.
«Η πάλη του εργαζόμενου ελληνικού λαού, της νεολαίας του, πρέπει να στρέφεται και να κατευθύνεται όλο και περισσότερο συνολικά ενάντια στο άθλιο αυτό σύστημα της σαπίλας και της διαφθοράς,
των ανταγωνισμών, της αναρχίας της παραγωγής, της ανεργίας, των οικονομικών κρίσεων, των σκανδάλων, των ιμπεριαλιστικών πολέμων και των επεμβάσεων, που μας οδηγούν όλοι μαζί ΝΑΤΟ- ΣΙΑ- ΕΕ- ΔΝΤ και το κακό συναπάντημα»,
τόνισε ο Γενικός Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ, μιλώντας στη συζήτηση στη Βουλή για τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής για την υπόθεση «Νovartis».

Ολόκληρη η ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ:

Πηγή: 902.gr
Print Friendly, PDF & Email
(Visited 8 times, 9 visits today)

Ποιός μας προστατεύει από τους προστάτες;



Λες και κάποιοι άκουσαν τι συζητούσαμε χτες, στα βραδυνά τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων έπαιξε ζωηρά το θέμα των 44 παραβιάσεων που έκαναν σε μία και μόνη ημέρα οι τούρκοι, με ιδιαίτερη μνεία στην άμεση αντίδραση των ελλήνων πιλότων, οι οποίοι έσπευσαν και με περισσό ηρωισμό αναχαίτισαν τους εισβολείς. Αυτή πρέπει να ήταν η εκατομμυριοστή φορά που οι γείτονες παραβιάζουν τον εθνικό μας χώρο, δίχως να τους καίγεται καρφάκι για το ΝΑΤΟ, που υποτίθεται ότι έχει την εποπτεία τού χώρου αλλά επιμένει να παρακολουθεί παντελώς αμέτοχο.

Παρένθεση. Αυτό που κάποιοι καμαρώνουν επειδή βρισκόμαστε υπό την προστασία τού ΝΑΤΟ, δεν είναι απλώς ακατανόητο. Είναι και σφόδρα εκνευριστικό. Πόσο ηλίθιος πρέπει να είναι κανείς για να μη μπορεί να καταλάβει πώς η χώρα η οποία βρίσκεται υπό την προστασία μιας ξένης δύναμης, είναι κατ' ουσία (ενίοτε δε και τύποις) προτεκτοράτο αυτής της δύναμης; Κλείνει η παρένθεση.

Νταβός, 1/2/1988: Παπανδρέου και Οζάλ δίνουν τα χέρια αμέσως μετά την υπογραφή της συμφωνίας (*).

Αλήθεια, επιμένετε ότι είμαστε ανεξάρτητη χώρα; Λυπάμαι αλλά σας έχω άσχημα νέα:

- Στις 23 Απριλίου 2010, με τον αλήστου μνήμης καραγκιόζ μπερντέ τού Καστελλόρριζου, ζητήσαμε την υψηλή προστασία τού Δ.Ν.Τ. και της Ευρωπαϊκής Ένωσης μέσω της γνωστής διαδικασίας των μνημονίων. Με άλλα λόγια, παραδώσαμε την οικονομική μας κυριαρχία στην τρόικα και τους "θεσμούς" (αθάνατη ελληνική γλώσσα!).

- Στα τέλη τού 2015, ζητήσαμε από την ευρωπαϊκή συνοριοφυλακή (την περίφημη Frontex) την προστασία των χερσαίων συνόρων μας, αίτημα το οποίο έγινε ασμένως αποδεκτό από την Ευρωπαϊκή Ένωση, βεβαίως-βεβαίως. Με άλλα λόγια, παραδώσαμε την προστασία των χερσαίων συνόρων μας σε μια ξένη δύναμη, χωρίς να ακουστεί κιχ από τους γνωστούς υπερπατριώτες.

- Λίγες βδομάδες αργότερα, αρχάς με μέσα Φεβρουαρίου 2016, υποβάλαμε έκκληση στο ΝΑΤΟ (με την σύμφωνη γνώμη Γερμανίας και Τουρκίας, παρακαλώ!) να προστατέψει τα θαλάσσια σύνορά μας προς ανατολάς. Με άλλα λόγια, παραδώσαμε την προστασία τού Αιγαίου μας σε μια ξένη δύναμη, υπό τις επιδοκιμασίες των γνωστών πατριδολατρών.


Πάρτε μια ανάσα γιατί δεν είναι μόνο αυτά. Δυστυχώς, πρέπει να σας θυμίσω μερικά ακόμη εξ ίσου άσχημα νέα:

- Με την συμφωνία τής 1ης Φεβρουαρίου 1988, την οποία υπέγραψαν στο Νταβός οι Ανδρέας Παπανδρέου και Τουργκούτ Οζάλ, έχουμε απεμπολήσει το δικαίωμά μας να κάνουμε έρευνες για πετρέλαιο σε απόσταση μεγαλύτερη των έξι μιλίων από τις ακτές μας.

- Ως απόρροια της αλησμόνητης "κρίσης των Ιμίων", αποδεχθήκαμε την κατάργηση των ορίων ευθύνης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, παραδίδοντας -από κοινού με τους γείτονες- την διαχείριση του "ελληνοτουρκικού χώρου" στο ΝΑΤΟ.

- Με την -πολιτειακής έμπνευσης- συμφωνία τής 8ης Ιουλίου 1997, την οποία υπέγραψαν στην Μαδρίτη οι Κώστας Σημίτης και Σουλεϋμάν Ντεμιρέλ, αποδεχτήκαμε ότι η Τουρκία έχει ζωτικά συμφέροντα στο Αιγαίο. Αυτά τα ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας εκφράζονατι από την πάγια τουρκική θέση ότι στο Αιγαίο υπάρχουν νησιά, νησίδες και βραχονησίδες η κυριότητα των οποίων δεν έχει αποσαφηνιστεί στις υπογραμμένες συνθήκες.


Ως απόρροια της παραπάνω συμφωνίας, επί είκοσι και πλέον χρόνια και πάντοτε υπό την αιγίδα τού ΝΑΤΟ, η Ελλάδα συζητάει τις τουρκικές διεκδικήσεις, νομιμοποιώντας κατ' αυτόν τον τρόπο την βασιμότητά τους. Κι επειδή είναι γνωστό τι κάνει ο χωριάτης όταν ξεθαρρέψει, η Τουρκία δεν χάνει ευκαιρία να θυμίσει σε όλους ότι, μεταξύ άλλων:

- Τα Ίμια αποτελούν τουρκικό έδαφος. Αυτή η υπενθύμιση υπογραμμίστηκε από την πρόσφατη απειλή του Γιγκίτ Μπουλούτ (επί κεφαλής των συμβούλων τού Ερντογκάν), προς όποιους τολμήσουν να πατήσουν στα Ίμια, "θα τους σπάσουμε τα πόδια, ακόμη και του πρωθυπουργού".

- Τα Δωδεκάνησα, εκτός από περιοχή αμφισβητούμενης κυριαρχίας, με βάση τις συνθήκες είναι και αποστρατιωτικοποιημένη. Άρα, η Ελλάδα παραβιάζει τις διεθνείς συνθήκες με το να διατηρεί στρατό σ' αυτά τα νησιά.

- Η κυριαρχία στο Αιγαίο ορίζεται από τον 25ο μεσημβρινό.

Τουρκικός χάρτης με την κόκκινη γραμμή που μοιράζει την κυριαρχία στο Αιγαίο ανάμεσα στις δυο χώρες (**).

Ξαναρρίξτε μια ματιά στα παραπάνω, διατηρώντας σε πρώτο νοητικό πλάνο το γεγονός ότι όλα αυτά λαμβάνουν χώρα υπό την εποπτεία του ΝΑΤΟ. Αυτού του ιμπεριαλιστικού υπεροργάνου, το οποίο αυτοπροβάλλεται ως εγγυητής τής ειρήνης και της ασφάλειας.

Εν κατακλείδι, η χώρα έχει παραδώσει την -οικονομική και εθνική- κυριαρχία της σε προστάτες, όπως το ΝΑΤΟ, το Δ.Ν.Τ. και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Στο μεταξύ, το ερώτημα ποιός μας προστατεύει από τους προτάτες μας παραμένει αναπάντητο.

---------------------------------------------
(*) Από αριστερά στην φωτογραφία: Κουρτ Φύργκλερ (νέος πρόεδρος του Φόρουμ), Ζαν-Πασκάλ Ντελαμουράζ (καγκελλάριος της Ελβετίας), Ανδρέας Παπανδρέου, Τουργκούτ Οζάλ, Λούσιους Σμιντ (δήμαρχος Νταβός), Κλάους Σβαμπ (τέως πρόεδρος του Φόρουμ).

(**) Η Τουρκία διεκδικεί ολόκληρη την κυριαρχία στην περιοχή ανατολικά τής κόκκινης γραμμής, πλην των νήσων που κατονομάζονται συγκεκριμένα στις διάφορες συνθήκες ως ανήκουσες στην Ελλάδα. 

O Jo Di, ο Σουλτάνος Ερντογάν και η “δημοκρατία” του Facebook

Οι διαχειριστές του Facebook κατέβασαν χτες, με συνοπτικές διαδικασίες και χωρίς “περιττές” εξηγήσεις (πέραν μιας γενικής αναφοράς σε “παραβίαση των όρων χρήσης”) τη σελίδα του Έλληνα γραφίστα Jo Di στο συγκεκριμένο μέσο. Όμορφος κόσμος, δυτικός, δημοκρατικά πλασμένος…
Μπορεί οι υπεύθυνοι του Facebook να μην ανέλυσαν -ως όφειλαν- το σκεπτικό της απόφασής τους, αλλά δεν είναι δύσκολο να υποψιαστεί κανείς τα πολιτικά κίνητρα, πίσω από τη συγκεκριμένη ενέργεια.
Ο Jo-Di είχε βρεθεί πρόσφατα  στο στόχαστρο της τουρκικής δικαιοσύνης, εξαιτίας ενός γραφήματός του με το σύνθημα “σταματήστε το δολοφόνο Ερντογάν”, όπου ο Τούρκος πρωθυπουργός απεικονιζόταν με κηλίδες αίματος (από τα εγκλήματα που διαπράττει) στο πρόσωπό του.
Το νομικό τμήμα του Twitter (άλλο δημοφιλές Μέσο Κοινωνικής Δικτύωσης) αξιοποίησε μια δικαστική απόφαση στην Τουρκία, που στοχοποιούσε μια σειρά διαδικτυακές αναρτήσεις (κυρίως σκίτσα και εικόνες) με αιχμές εναντίον της πολιτικής του Ερντογάν -κι ανάμεσά τους το παραπάνω γράφημα του Jo Di- για να επικοινωνήσει με διάφορους χρήστες και να τους προτρέψει να κατεβάσουν μόνοι τους τις επίμαχες αναρτήσεις. Διαφορετικά ίσως χρειαζόταν να αναλάβει δράση το ίδιο και να τις διαγράψει από μόνο του…
Το σύγχρονο διαδικτυακό Index…
Επειδή είναι πολύ βολικό όλα αυτά να χρεωθούν αποκλειστικά στο Σουλτάνο Ερντογάν και το συντηρητικό καθεστώς της Τουρκίας, σημειώνουμε και τονίζουμε πως τα περιστατικά αυτά αφορούν το δυτικό κόσμο (εφόσον “ανήκομεν εις τη Δύση”) και την περιβόητη αμεσοδημοκρατία του διαδικτύου, που δείχνει τα όρια και την ανοχή της στις απόψεις που κρίνει ως επικίνδυνες.
Την επόμενη φορά που θα ακούσετε σχόλια για τη δικτατορία του Ερντογάν -σε αντίθεση με τη δημοκρατία που απολαμβάνουμε στην Ελλάδα και το δυτικό κόσμο- σκεφτείτε τα παραπάνω και προσπαθήστε να μη χαμογελάσετε ειρωνικά, ίσως σύντομα να μην επιτρέπεται ούτε καν αυτό…

Αλλος στόχος



«Είναι αδιανόητο να μένει η Αθήνα χωρίς λεωφορεία από τις 11 έως τις 6 μ.μ. και να ταλαιπωρούνται οι πολίτες επειδή οι εργαζόμενοι του ΟΑΣΑ κάνουν εκλογοαπολογιστική συνέλευση. Οι συνελεύσεις αυτές πρέπει να γίνονται τα Σαββατοκύριακα κι όχι σε ώρες αιχμής. Είναι από αυτά που θα αλλάξουμε αμέσως». Αυτό έγραψε προχτές στα μέσα «κοινωνικής δικτύωσης» ο πρόεδρος της ΝΔ, Κυρ. Μητσοτάκης, με αφορμή τη στάση εργασίας των εργαζομένων στον ΟΑΣΑ. Οσο κι αν υποκρίνεται ότι το ενδιαφέρον του αφορά τους ταλαίπωρους επιβάτες, δεν πείθει. Γιατί πηγές της μόνιμης ταλαιπωρίας είναι ο κατεστραμμένος και ελλιπής στόλος των λεωφορείων, το ακριβό εισιτήριο, τα αραιά δρομολόγια, οι πολλές περιοχές που δεν εξυπηρετούνται ή καλύπτονται ελλιπώς, τα ωράρια - λάστιχο και οι κακοπληρωμένοι εργαζόμενοι. Για όλα αυτά, βέβαια, η ΝΔ και ο πρόεδρός της δεν λένε τίποτα, αφού μοιράζονται την ευθύνη με τα άλλα αστικά κόμματα και τις κυβερνήσεις, για την άθλια κατάσταση στις αστικές συγκοινωνίες. Αλλά ούτε για την καλύτερη λειτουργία των συνδικαλιστικών οργανώσεων «καίγεται» ο Κυρ. Μητσοτάκης, προτείνοντας οι Γενικές Συνελεύσεις να γίνονται τα Σαββατοκύριακα. Αλλωστε, τα λεωφορεία κυκλοφορούν και τις επτά μέρες της βδομάδας και επομένως εκατοντάδες οδηγοί δουλεύουν κανονικά, όπως και τις καθημερινές. Αλλος είναι ο καημός της ΝΔ: Να συκοφαντήσει το συνδικαλιστικό κίνημα και να προχωρήσει την επίθεση στα συνδικαλιστικά δικαιώματα ένα βήμα πιο πέρα από εκεί που την πήγε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, βάζοντας επιπλέον εμπόδια στην κήρυξη της απεργίας.
Δύο κόσμοι
 
Σύμφωνα με στοιχεία της «Icap Group», την περίοδο 2013 - 2017 καταγράφεται αύξηση των εσόδων και της κερδοφορίας των ξενοδοχειακών επιχειρήσεων, κατ' αναλογία της αύξησης της τουριστικής κίνησης στη χώρα μας. Οπως σημειώνεται στη σχετική μελέτη, οι συνολικές πωλήσεις στον κλάδο κατέγραψαν σωρευτική αύξηση περίπου 40%, το ενεργητικό των επιχειρήσεων αυξήθηκε κατά 12% και τα ίδια κεφάλαια αυξάνονταν με μέσο ετήσιο ρυθμό της τάξης του 6%. Τα καλά νέα για τους μεγαλοξενοδόχους, όμως, δεν είναι το ίδιο καλά και για τους χιλιάδες ξενοδοχοϋπαλλήλους, στους οποίους στηρίζεται το «θαύμα του τουρισμού», όπως το παρουσιάζει η κυβέρνηση. Θυμίζουμε ότι στον κλάδο εφαρμόζονται «με το νόμο» 14 διαφορετικές σχέσεις ελαστικής εργασίας, για όλα τα «γούστα», προσαρμοσμένες πλήρως στις ανάγκες της εργοδοσίας και στις διακυμάνσεις της τουριστικής αγοράς. Κι ενώ οι προοπτικές για τους ξενοδόχους καταγράφονται λαμπρές και φέτος, η Ομοσπονδία των εργαζομένων στον Επισιτισμό - Τουρισμό ετοιμάζεται να τους κάνει ένα ακόμα «δωράκι», προτείνοντας την υπογραφή κλαδικής ΣΣΕ που προβλέπει δουλειά μέχρις εσχάτων, χωρίς ωράριο και ρεπό για τους εποχικούς εργαζόμενους, που είναι η συντριπτική πλειοψηφία των απασχολούμενων στον Τουρισμό. Εύκολα αντιλαμβάνεται επομένως κανείς τη μεγάλη αντίφαση που αποτυπώνεται και στον κλάδο του τουρισμού: Κέρδη και χλιδή για τ' αφεντικά, φτώχεια και εκμετάλλευση για τους εργαζόμενους.
Με ένα σμπάρο
 
Γίνεται να ξεκινάει κανείς από την υπόθεση «Novartis» και να καταλήγει (μέσω του ΣΥΡΙΖΑ) να συκοφαντεί το σύνθημα του Λένιν και των Μπολσεβίκων «όλη η εξουσία στα σοβιέτ»; Κι όμως γίνεται, όταν ο «δράστης» τυγχάνει ωμός αντικομμουνιστής και μπερδεύει σκόπιμα έννοιες και συνθήματα, για να επιτεθεί τάχα στην κυβέρνηση, ενώ στην πραγματικότητα επιδιώκει να συκοφαντήσει το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε. Ο συγκεκριμένος αρθρογράφος, αναπαράγοντας κάποιες παλιότερες θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για «κρατική φαρμακοβιομηχανία», παρουσιάζει τη σημερινή κυβέρνηση περίπου ως «κομμουνιστική» δύναμη και οπαδό του «κρατισμού», τον οποίο πονηρά ταυτίζει με τη σοσιαλιστική εξουσία, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για παρέμβαση του αστικού κράτους στη λειτουργία της καπιταλιστικής αγοράς! «Αρες μάρες κουκουνάρες», θα σκεφτεί κάποιος. Ομως εδώ επαναλαμβάνεται το γνωστό μοτίβο: Οι δήθεν αντιπολιτευόμενοι τον ΣΥΡΙΖΑ με ένα σμπάρο προσπαθούν να πετύχουν πολλά τρυγόνια: Και την κυβέρνηση να παρουσιάσουν σαν κάτι που δεν είναι και τον κομμουνισμό να συκοφαντήσουν και τη σημερινή σαπίλα του συστήματος να κουκουλώσουν, την ίδια στιγμή που τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και εκείνοι που τον κατηγορούν ως «κομμουνιστική» δύναμη, συγκλίνουν στην εμπορευματοποίηση της Υγείας, στην εξυπηρέτηση των βιομηχάνων, των μονοπωλίων του Φαρμάκου κ.λπ.
Το πείραμα
 
Τη διαπίστωση ότι η Ολλανδία εξελίσσεται σε «ναρκω-κράτος» κάνει η βρετανική εφημερίδα «Guardian», σημειώνοντας ότι η «πολιτική της ανεκτικότητας» απέναντι σε φαινόμενα πώλησης κάνναβης και πορνείας έχει μετατρέψει τη χώρα σε «μείζονα δίοδο» που εξυπηρετεί το λαθρεμπόριο ναρκωτικών και ανθρώπων. «Το μεγαλύτερο μέρος των ναρκωτικών τύπου ecstasy που κυκλοφορούν στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ παράγεται από εργαστήρια νότια της χώρας», σημειώνει το δημοσίευμα και παραθέτει εκτιμήσεις της Europol, σύμφωνα με τις οποίες, «το ήμισυ της συνολικής ποσότητας κοκαΐνης, αξίας 5,7 δισ. ευρώ, που κυκλοφορεί στην Ευρώπη, διέρχεται από το λιμάνι του Ρότερνταμ». Η ολλανδική αστυνομία από την πλευρά της δηλώνει ανήμπορη «να πατάξει την οικονομία του εγκλήματος που ακμάζει τα τελευταία χρόνια», ενώ «τα εγκλήματα που διαπράττονται εις βάρος των ευάλωτων και ηλικιωμένων ανθρώπων έχουν αυξηθεί κατακόρυφα, εξαιτίας των περικοπών στην Πρόνοια (...)». Πέρα από το γεγονός ότι τα παραπάνω φανερώνουν σε όλο της το μεγαλείο τη σαπίλα του καπιταλισμού, τα σημειώνουμε και για τον επιπλέον λόγο ότι δίνουν έμμεση απάντηση σε όσους υπερασπίζονται τη «χαλάρωση» της νομοθεσίας για την καλλιέργεια και τη χρήση κάνναβης στην Ελλάδα, γενικά την υιοθέτηση πολιτικών ανοχής απέναντι στα ναρκωτικά. Το «πείραμα της Ολλανδίας», που προβάλλεται από πολλούς ως υπόδειγμα στο ζήτημα των ναρκωτικών, αποδεικνύεται καταστροφικό για τη νεολαία και ιδιαίτερα επικερδές για τα οικονομικά συμφέροντα που δραστηριοποιούνται στην παραγωγή και διακίνηση των ναρκωτικών...




Ριζοσπάστης

Η άνοδος των ακροδεξιών κινημάτων

. Κατιούσα Ο μαύρος καθρέφτης. Γιατί η αντίσταση προηγείται της εξουσίας Τα κοινωνικά κινήματα δεν...

TOP READ