22 Αυγ 2017

ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΜΕΝΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ




 Η απόρριψη από τον υπουργό Δικαιοσύνης Σ. Κοντονή της πρόσκλησης της Εσθονίας, προεδρεύουσας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για συμμετοχή της Γενικής Γραμματείας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σε συνέδριο με τίτλο «Η κληρονομιά στον 21ο αιώνα των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν από τα κομμουνιστικά καθεστώτα» προκάλεσε πολλές αντιδράσεις σ’ ένα ανακαινισμένο πεδίο αντιπαράθεσης με την αξιωματική αντιπολίτευση, που φιλοδοξεί να ενισχύσει  ιδεολογικά ένα πλήθος διανοουμένων όλων των ειδών και κατηγοριών –πολλοί από τους οποίους έκαναν καριέρα πουλώντας αριστεροσύνη και ιδεολογία στα χρόνια της μεταπολίτευσης.
 Επιλεκτική μνήμη και ξαναγράψιμο της ιστορίας από τους σημερινούς νικητές, είναι η γιγαντιαία ιδεολογική επίθεση της κυρίαρχης τάξης, που αν στη χώρα μας γίνεται ακόμα  με δειλά βήματα, κι είναι κι αυτός κι ένας λόγος της άρνησης της κυβέρνησης (πέρα βέβαια  από την προσπάθειά της να πείσει για το αριστερό φιλολαϊκό προφίλ της ασκώντας την ίδια  αντιλαϊκή πολιτική) αυτό οφείλεται  στη ματωμένη δεκαετία του ’40 με την ηττημένη επανάσταση και το μετέπειτα καταστροφικό για το λαό μετεμφυλιακό κράτος και την ύπαρξη του ΚΚΕ.
Η εξάρθρωση της ιστορίας που επιχειρείται σε όλη την Ευρώπη θέλει να επιβάλλει τη σύζευξη ναζισμού και κομμουνισμού σαν αντίπαλο ζεύγος προς την αστική δημοκρατία. Η λογική επιχειρηματολογία που αναπτύσσεται για την εξίσωση κουμμουνισμού-ναζισμού αποδείχνεται κατεξοχήν ευρετική –τα «θύματα του σταλινισμού» ανεβοκατεβαίνουν, το σύμφωνο Ρίμπεντροπ–Μολότωφη αποκομμένο από τα ιστορικά του συμφραζόμενα χρησιμοποιείται ως απόδειξη της συμμαχίας φασισμού και σοσιαλισμού, οι ουκρανοί των SS εκδημοκρατίζονται κλπ. Κι ενώ ο β παγκόσμιος πόλεμος ως στρατιωτική σύγκρουση εναντίον του φασισμού των  Χίτλερ και Μουσολίνι τέλειωσε το 1945, η πολιτική αντίθεση που εξέφραζε είτε την αναγνωρίζουμε  είτε όχι φαίνεται πως δεν έχει τελειώσει. Η προσπάθεια, σε κάθε ευκαιρία επετείου αυτής της σύγκρουσης, τα γεγονότα που μετουσιώνονται παραποιημένα σε αφήγηση να εμπλουτίζονται με μύθους απαξιωτικούς για το σοσιαλιστικό στρατόπεδο είναι ενδεικτική για το σημείο στο οποίο βρίσκεται η συνεχής αυτή πολιτική αντίθεση και το ρόλο του φασισμού στο κυρίαρχο σύστημα. Η θεωρία των δυο άκρων συμβαδίζει με την αντίληψη ότι δεν υπάρχει  εναλλακτική δυνατότητα πέραν της τωρινής τάξης πραγμάτων παρά μόνο προς το χειρότερο.  Το συγκεκριμένο μάλιστα συνέδριο αποκαλύπτει το στόχο της θεωρίας των δυο άκρων, που είναι η απομόνωση του κομμουνισμού –και η σταδιακή υποχώρηση του ναζισμού- σαν ολέθριου κι εγκληματικού συστήματος. Κι έτσι ο φασισμός νομιμοποιείται για να προσφέρει φρούδες ελπίδες στηριγμένες σε εσφαλμένες βάσεις.
Ο κυρίαρχος λόγος όλο και περισσότεροι αποπνέει κάθε πτυχή των κλασικών φασιστικών ιδεολογημάτων,  ένας αντικομμουνισμός ομολογουμένως τώρα με πιο ραφινάτο τρόπο. Η  επανεδραίωση κι εδώ και στην Ευρώπη  της ακροδεξιάς εκδοχής για το «σιδηρούν παραπέτασμα», η μόνιμη πίστη σ’ έναν ελεύθερο κόσμο, τα γκουλάκ οι κυμαινόμενες εκατόμβες σφαγιασθέντων, η ταπεινότητα των κινήτρων των επαναστατών και η αγριότητά τους  όλο και περισσότερο προβάλλονται στην κυρίαρχη πρόταση του λόγου της εξουσίας,
Με όχημα τα ανθρώπινα δικαιώματα καταδικάζεται κάθε απόπειρα ξεπεράσματος της καπιταλιστικής οργάνωσης της παραγωγής. Τα ανθρώπινα δικαιώματα παρέχουν  το ηθικό πλαίσιο που χρειάζεται μια πολιτική που εξυπηρετεί τα καπιταλιστικά συμφέροντα προκειμένου να στηρίξει τους ισχυρισμούς της ότι εκπροσωπεί το γενικό συμφέρον. Η καπιταλιστική Ευρώπη οριοθετεί το χώρο της και καλλιεργεί την κοινή βούληση των κατοίκων αυτού του χώρου να την υπερασπιστούν ενάντια στον εχθρό που θα ήθελε να επιβουλευθεί την ασφάλεια της, να υπερασπιστούν δηλ.  τον ίδιο τον καπιταλισμό. Οι εχθροί κατασκευάζονται και υποδεικνύονται.  Ο ισλαμικός φονταμενταλισμός απειλεί το παρόν μας, αλλά και η κομμουνιστική προοπτική απειλεί το μέλλον μας, αν επιμένουμε να πιστεύουμε και να αγωνιζόμαστε γι’  αυτήν.
Κι ενώ  μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ προβάλλονταν ένα συναινετικό και υπεράνω πολιτικών αντιθέσεων μοντέλο δημοκρατίας, όσο η κρίση οξύνεται ξαναγυρνάμε στις πιο ακραίες μορφές ψυχροπολεμικού ανταγωνισμού, την ίδια στιγμή που μοιάζει αντίπαλος να μην υπάρχει. Κι αναρωτιέται κανείς, με κομμουνιστικά κόμματα ολιγάριθμα ή αδύναμα, με ηττημένη την  κομμουνιστική επανάσταση και διαλυμένο το πρώτο εργατικό κράτος στον κόσμο, για το μέγεθος  του φόβου της άρχουσας τάξης ανά την Ευρώπη, και όχι μόνο, στην προοπτική  όποιας αντίδρασης από τις  εξαθλιωμένες μάζες, για να καταβάλλεται τέτοια προσπάθεια αμαύρωσης της σοσιαλιστικής ιδέας που μπορεί να τις κινητοποιήσει.  
Στην Ελλάδα ο κομμουνισμός ηττήθηκε και μάλιστα στρατιωτικά, κοντά εβδομήντα χρόνια τώρα, ενώ  στην Ευρώπη η αντεπανάσταση νίκησε στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα. Κι είναι εκπληκτικό που αυτή η ήττα επιβεβαιώνεται πάλι και πάλι με συκοφαντίες, προπηλακισμούς και χλεύη. Υπήρξε ένα διάλειμμα στη χώρα μας όταν οι πιο οργισμένοι εχθροί του κομμουνισμού τράβηξαν τόσο το σχοινί που έγιναν από ένα σημείο και πέρα επικίνδυνοι για την ίδια την τάξη που τους εξέθρεψε και υπηρετούσαν.  Κι ήταν τότε, στη μεταπολίτευση, που η διωκόμενη και ηττημένη αριστερά κατάφερε να ξανασηκώσει το κεφάλι σε ένα κίνημα δυναμικό και πρωτοπόρο που το ΠΑΣΟΚ ενσωμάτωσε και διέλυσε.
  Και τώρα τα φαντάσματα του αντικομμουνισμού ξαναγυρίζουν. Και μεις όμως δεν είμαστε πια ανύποπτοι,  χωρίς πολιτικό κριτήριο. Η γνώση του παρελθόντος είναι η σοφία του παρόντος μας. Στο βαθμό λοιπόν που η λέξη αλήθεια συντάσσεται από το στερητικό –α και το ουσιαστικό λήθη, σημαίνει κάτι το οποίο δεν πρέπει να ξεχνιέται, συνδέεται επομένως με το μνημονικό χρέος των ανθρώπων, κι έτσι η αλήθεια  συνάπτει το παρελθόν  με το παρόν και το μέλλον. Κι αυτή τη συλλογική μνήμη του παρελθόντος μας, τη μνήμη των αγώνων  και θυσιών αυτών που αγωνίστηκαν πρέπει να υπερασπιστούμε για να κατανοήσουμε το παρόν μας.   Γι’ αυτό και  είναι στην μνήμη που  επεμβαίνει ο κυρίαρχος ιδεολογικός λόγος  με τις επετείους, που μετατρέποντας τα γεγονότα σε αφήγηση προς όφελος της κυρίαρχης τάξης,  αφαιρεί από τις λαϊκές μάζες το αισθητήριο της πραγματικότητας, το ιδιαίτερο αυτό αισθητήριο που τις έκανε τον ασφαλέστερο κριτή της ιστορίας τους. Και κάπως έτσι να ανεχτούμε  παθητικά την κοινωνική πραγματικότητα χωρίς καμιά αντίσταση, μη κατορθώνοντας να κατανοήσουμε τις βαθιές αιτίες αυτής της κατάστασης των πραγμάτων και τα μέσα για να ξεπεραστεί αυτή η κατάσταση.

Ευτυχώς στην Ελλάδα υπάρχει η Χρυσή Αυγή!

        


Ευτυχώς στην Ελλάδα υπάρχει η Χρυσή Αυγή ως σημείο αναφοράς και ως μέτρο σύγκρισης, προκειμένου ακριβώς να μην χάνεται το «μέτρο» και όταν αυτό χάνεται να είναι οφθαλμοφανές από ποιον χάθηκε και πόσο χάθηκε! Έτσι τις προηγούμενες ημέρες εξαπολύθηκε ένας αντικομμουνιστικός οχετός εξίσωσης του κομμουνισμού με τον φασισμό, του Στάλιν με τον Χίτλερ, του Ρίτσου με τον Γκαίμπελς, του Βάρναλη με τον Χίμλερ, του Χέμινγουεϊ με τον Ες, του Πικάσο με τον Γκέριγνκ, των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών της Καισαριανής με τους Μπουραντάδες, των εκτελεσμένων της Κοκκινιάς με τους Σούρλες, των δολοφονημένων του Μεσόβουνου με τον Μιχάλαγα, των εκτελεσμένων στα μαρτυρικά Ελληνικά χωριά με τους Ναζίδες και τους ταγματαλήτες, των 26.600.000  νεκρών Σοβιετικών πολιτών και στρατιωτών κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο με τους δολοφόνους τους Ναζίδες και Ρώσους, Ουκρανούς, Λεττονούς, Εσθονούς, Λευκορώσους και πάσης φύσης συνεργάτες των Ναζί!
Στην αντικομμουνιστική αυτή προσπάθεια, η οποία ουσιαστικά αθωώνει τους Ναζί δολοφόνους και ενοχοποιεί όσους αντιστάθηκαν στον Γερμανό κατακτητή, τον χορό σέρνει η Χρυσή Αυγή και αυτό είναι πολύ φυσιολογικό αφού τα στελέχη της χαιρετούν Ναζιστικά, θαυμάζουν τον Χίτλερ και πολλά από αυτά φέρουν στο σώμα τους δερματοστιξίες με αγκυλωτούς και άλλους ναζιστικούς σταυρούς. Εδώ ακριβώς «κολλάει» και η κουβέντα από την οποία ξεκινήσαμε αυτήν την γραφή, παρουσιάζοντας την Χρυσή Αυγή ως σημείο αναφοράς και ως μέτρο σύγκρισης! Τον αντικομμουνιστικό αυτό χορό τον οποίο σέρνει η Χρυσή Αυγή, διεκδικεί και μάλιστα με επιθετικό τρόπο να σύρει η Νέα Δημοκρατία, συναγωνιζόμενη με την Χρυσή Αυγή ποιος θα πει την μεγαλύτερη βρωμιά για τον κομμουνισμό! Από κοντά στον χυδαίο αυτό αντικομμουνιστικό χορό το ΠΑΣΟΚ, οι ΑΝΕΛ, το ΠΟΤΑΜΙ, η Ένωση Κεντρώων που με επίσημες ανακοινώσεις ή με δηλώσεις στελεχών τους κοντράρονται με την Χρυσή Αυγή για το ποιος είναι μεγαλύτερος αντικομμουνιστής!
Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, ΑΝΕΛ, ΠΟΤΑΜΙ, Ένωση Κεντρώων ταυτίζονται με την Χρυσή Αυγή σ’ έναν πρωτόγονο, κανιβαλικό και χυδαίο αντικομμουνισμό, δίνοντας στον ΣΥΡΙΖΑ ένα εύκολο πεδίο αντιπαράθεσης σ’ ένα «γήπεδο» που μπορεί να τους συντρίψει, αφού ο Ελληνικός λαός δεν υπήρξε ποτέ φασίστας και ποτέ δεν πρόκειται να ξεχάσει τα εκτελεστικά αποσπάσματα και τα καμένα χωριά από τους Ναζίδες και τους συνεργάτες τους. Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, ΑΝΕΛ, ΠΟΤΑΜΙ, Ένωση Κεντρώων ταυτιζόμενοι με την επιχειρηματολογία και την φρασεολογία της Χρυσής Αυγής παρασταίνουν τον ΣΥΡΙΖΑ ως το μόνο κόμμα εκτός από το ΚΚΕ που υπερασπίζει τους ήρωες της αντίστασης και δεν τους ταυτίζει με τους εισβολείς και τους συνεργάτες τους! Ποιους;! Τους Συριζαίους που μπροστά στα όσα έλεγαν τα προηγούμενα χρόνια για τα εγκλήματα του κομμουνισμού αυτά που λένε οι Χρυσαυγίτες ωχριούν, με τελευταίο παράδειγμα αυτό που έγραψε πριν λίγο καιρό η «Αυγή» ότι «η άκρα αριστερά υποκαθιστά τον Θεό στην ιδεολογία της με το κράτος που θα εφαρμόσει την κοινωνική (ταξική) δικαιοσύνη (…) Αυτή η παιδαριώδης ταξική δικαιοσύνη ναυάγησε στα ρηχά (…) Έτσι οδήγησαν τη Σοβιετική Ένωση στη διάλυση, ενώ πρόσθεσαν στα εκατομμύρια θύματα του ναζισμού και του ιμπεριαλισμού και τα εκατομμύρια θύματα του σταλινισμού».
Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, ΑΝΕΛ, ΠΟΤΑΜΙ, Ένωση Κεντρώων που ταυτίζονται μεταξύ τους και με την Χρυσή Αυγή στον αντικομμουνισμό βεβηλώνοντας την μνήμη των εκατομμυρίων κομμουνιστών που έδωσαν την ζωή τους στη μάχη κατά του ναζισμού, ταυτίζονται μεταξύ τους και με τον ΣΥΡΙΖΑ και σε κάτι άλλο βρωμερό και τρομερό και μάλιστα φρέσκο και πρόσφατο που δεν μπορεί να ξεχαστεί λόγω παρέλευσης πολλών χρόνων! Όλοι αυτοί ταυτίζονται στο ότι ψήφισαν και στήριξαν το τρίτο μνημόνιο μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ για να ξεσκίσουν τις σάρκες του Ελληνικού λαού! Όλοι αυτοί οι οποίοι σήμερα μας πουλάνε χυδαίο αντικομμουνισμό, άνοιξαν την Βουλή καλοκαιριάτικα τον δεκαπενταύγουστο του 2015 και ψήφισαν το τρίτο μνημόνιο μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ κόντρα στην απόφαση του Ελληνικού λαού στο δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2015.
Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, ΑΝΕΛ, ΠΟΤΑΜΙ, Ένωση Κεντρώων που πριν δύο χρόνια ταυτίστηκαν στην ανατροπή της λαϊκής βούλησης για το σκίσιμο των μνημονίων και ψήφισαν ή στήριξαν τα μνημόνια μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ για να πιουν το αίμα του Ελληνικού λαού, σήμερα ταυτίζονται με την Χρυσή Αυγή στον αντικομμουνισμό!
Ευτυχώς όμως υπάρχει και η Χρυσή Αυγή για να είναι φως φανάρι με ποιον ταυτίζονται όλοι αυτοί!

Νάβις

«Ή αποχωρεί το ΠΑΜΕ ή αναβάλλεται η συζήτηση»

Δημοσιεύουμε καταγγελία του Συνδικάτου Ιδιωτικών Υπαλλήλων Νομού Πιερίας. Θυμίζουμε, εκτός αν κάνουμε λάθος, ότι η Επιθεώρηση Εργασίας δημιουργήθηκε για να προστατεύει τον εργαζόμενο από την εργοδοτική αυθαιρεσία και να επιλύει, τουλάχιστον αμερόληπτα, τις διαφορές που προκύπτουν μεταξύ εργαζόμενου και εργοδότη. Ή μήπως δεν είναι έτσι;
Ανακοίνωση – Καταγγελία
Το ΣΙΥΝΠ ‘‘Η ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ’’ καταγγέλλει το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας και πιο συγκεκριμένα την προϊσταμένη του τμήματος κοινωνικής επιθεώρησης Πιερίας, η οποία με τη στάση της απέδειξε περίτρανα πως κάθε άλλο παρά προασπίζεται τα δικαιώματα των εργαζομένων.
Στις 17/8/17 σε συζήτηση επίλυσης εργατικής διαφοράς μεταξύ εργαζομένου στο δήμο Δίου-Ολύμπου και εκπροσώπων του δήμου η προϊσταμένη ανέβαλε τη διαδικασία διότι ο εργαζόμενος επέμενε να παραβρίσκεται εκεί εκπρόσωπος της Γραμματείας Πιερίας του ΠΑΜΕ.
Βέβαια δεν εκπλαγήκαμε από την εξέλιξη αυτή. Έχουμε ξαναδεί παρόμοιο έργο με πρωταγωνιστή τον κο Δημόπουλο, Δήμαρχο του δήμου Δίου-Ολύμπου, ο οποίος υπέβαλε μήνυση σε εργαζόμενους επειδή απέργησαν σε ημέρα κατά την οποία γινόταν πανελλαδικά απεργιακές κινητοποιήσεις (!). Όπως λοιπόν εκβιαστικά και τρομοκρατικά λειτουργεί ο εργοδότης, έτσι και η προϊσταμένη του ΣΕΠΕ που διαχειρίζεται την καταγγελία εκβιάζει λέγοντας ευθαρσώς στον εργαζόμενο ‘‘ή αποχωρεί το ΠΑΜΕ ή αναβάλλεται η συζήτηση’’.
Αυτοί είναι λοιπόν οι μηχανισμοί της κυβέρνησης, άλλα και των προηγούμενων κυβερνήσεων σε βάρος των εργαζομένων για να περάσουν την αντιλαϊκή τους πολιτική. Άξιοι υπερασπιστές των αντεργατικών νόμων που ψηφίζονται στη βουλή από όλα τα αστικά κόμματα. Η προϊστάμενη του ΣΕΠΕ Πιερίας, που διαχειρίζεται την καταγγελία επικαλούμενη τη νομοθεσία και ερμηνεύοντάς την κατά το δοκούν, ανέβαλε την συνάντηση επειδή ενοχλείται από τους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ. Γιατί άραγε; Επί μια ώρα η προϊσταμένη της Επιθεώρησης Εργασίας μιλούσε για τα διαδικαστικά και όχι για την ουσία των καταγγελιών, για τις απολύσεις των εργαζομένων επειδή τόλμησαν να απεργήσουν, για το δικαίωμα να έχουν σταθερή και μόνιμη δουλειά, για να πάρουν τα δεδουλευμένα τους για να ταΐσουν τα παιδία τους, καθώς επίσης και για μια σειρά από παραβιάσεις στα εναπομείναντα εργασιακά δικαιώματα που έχουν να κάνουν με την τήρηση βιβλίου παρουσίας εργαζομένων, υγείας, υπερωριών, εβδομαδιαίου προγράμματος, κ.α., τα οποία περιέχονται στην καταγγελία του εργαζομένου που έχει κατατεθεί στην επιθεώρηση εδώ και 20 μέρες. Γι’ αυτά τα προβλήματα δεν είπε κουβέντα. Από πότε η προϊστάμενη του ΣΕΠΕ που διαχειρίζεται το θέμα της καταγγελίας για όσα λαμβάνουν χώρα στο δήμο Δίου- Ολύμπου και όχι μόνο, θα βάλει όρους στο Σ.Ι.Υ.Ν.Π. και στον εργαζόμενο για το αν στη συζήτηση της εργατικής διαφοράς με την εργοδοσία θα είναι παρόν το ΠΑΜΕ η όχι; Τι φοβάται αλήθεια;
To Σ.Ι.Υ.Ν.Π. και τα σωματεία που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ δεν πρόκειται να δώσουν διαπιστευτήρια νομιμοφροσύνης στην αντιλαϊκή πολίτικη της κυβέρνησης που τσακίζουν τη ζωή των εργαζομένων και σε όσους στηρίζουν αυτήν την πολίτικη. Θα είναι στην πρώτη γραμμή του αγώνα μέχρι την ανατροπή!
Χτίζουμε μέτωπο κοινωνικής συμμαχίας και συνεχίζουμε να παλεύουμε ενάντια σε κάθε απόπειρα παρεμπόδισης της συνδικαλιστικής δράσης. Ότι με αιματηρούς αγώνες κατακτήθηκε χρόνια πριν, δε θα μας το στερήσει τώρα καμία επιθεωρητής εργασίας, κανένας δήμαρχος, καμία κυβέρνηση. Κλιμακώνουμε τον αγώνα μας, δυναμώνουμε την πάλη και τους θυμίζουμε οτι Νόμος είναι το Δίκιο του Εργάτη!

Μεσαίωνας χωρίς σύνορα

Δεν έχουμε φόβο! Αυτό ήταν το μήνυμα που πέρασαν, όσοι βρέθηκαν χτες στο Καμπ Νου, στον αγώνα της Μπαρτσελόνα με την Μπέτις. Μπορεί οι θεατές να ήταν λιγότεροι, αφού πολλοί τουρίστες φοβήθηκαν ένα νέο χτύπημα κι επέστρεψαν τα εισιτήριά τους, όσοι πήγαν τελικά όμως, έδειξαν πως η καλύτερη απάντηση στον τρόπο είναι το θάρρος κι η απαξίωσή του.
Οι παίκτες της Μπάτσα είχαν στη φανέλα τους το όνομα της πόλης, αντί για το δικό τους: BARCELONA. Αυτοί της Μπέτις έδειξαν στη σέντρα ένα αντίστοιχο μήνυμα αλληλεγγύης. Ενώ ένας Άραβας φίλαθλος στην κερκίδα, είχε ένα πλακάτ με το σύνθημα: η τρομοκρατία δεν έχει θρησκεία.
Μεσαίωνας χωρίς σύνορα
Πολύ σωστά. Αλλά ούτε ο Μεσαίωνας κι η πνευματική καθυστέρηση έχουν σύνορα ή θρησκευτική αποκλειστικότητα. Το απέδειξε χτες ο Βασίλης Δημητριάδης, που έχει διοικητικό πόστο στην ΑΕΚ και αποφάσισε να ραντίσει με αγιασμό, όχι τους παίκτες, ούτε τα θεμέλια της Αγια-Σοφιάς στη Φιλαδέλφεια, αλλά τα γκολπόστ του ΟΑΚΑ, πριν τον αγώνα με τον Παναιτωλικό! Τα δοκάρια έκαναν το ιερό καθήκον τους κι έδωσαν τη νίκη στην ΑΕΚ με 2-0. Αν δεν τα κατάφερναν, μπορεί σε ένδειξη παραδειγματισμού να γινόταν πράξη ο στίχος του ύμνου της ΑΕΚ, που λέει στους παίκτες “σουτάρετε και σπάστε τα δοκάρια…” ή κάποιος επιπλέον αγιασμός, για να διορθώσει τις ατέλειες και τα τεχνικά ζητήματα του πρώτου. Βοήθειά μας, και μη χειρότερα…

Κι όχι, τα παραπάνω δεν αποτελούν χλεύη προς τη χριστιανική πίστη, η οποία λέει, αν δεν κάνουμε λάθος, “μην επικαλείσαι το όνομά του επί ματαίω”, για μια ποδοσφαιρική αναμέτρηση. Πχ “κερδίσαμε με τη βοήθεια του Θεού και της Παναγίας”, όπως λέει πάντα ο Άγγελος Αναστασιάδης ή “ήταν θέλημα Θεού” μια φάση, ένα πέναλτι, κοκ.
Στα Χανιά, ο Κομαντάντε Τσάβες -όνομα και πράγμα- έκανε ντεμπούτο με γκολ για τον Παναθηναϊκό, αλλά πολύ λίγοι το είδαν ζωντανά από το γήπεδο, όπου το φτηνότερο εισιτήριο είχε 30 ευρώ, λες και ήταν έξοδος με κράτηση και μπουκάλι ποτό. Τζάμπα πράγμα για τέτοιο υπερθέαμα, όπως το ελληνικό πρωτάθλημα. Δυστυχώς ο σύνδεσμος οπαδών της Θύρα 13 Κρήτης δε φάνηκε να εκτιμά την πολιτική τιμών στα εισιτήρια, κηρύσσοντας αποχή σε ένδειξη διαμαρτυρίας, σημειώνοντας μεταξύ άλλων στη σχετική ανακοίνωσή του.

Δεν μπορεί σε μια εποχή μνημονίων και οικονομικού κραχ της χώρας, σε ένα ανυπόληπτο και αμφιβόλου καθαρότητας πρωτάθλημα, με προέδρους ομάδων υπό δικαστική δίωξη και με ένα θέαμα σχεδόν μηδενικής αξίας, κάποιοι ακόμα να επιμένουν σε αυτές τις τακτικές.
Στην πρεμιέρα του Καμπιονάτο, είχαμε μια ιστορική στιγμή με την πρώτη χρήση του βίντεο (σύστημα VAR) για την εξέταση μιας αμφισβητούμενης φάσης από το διαιτητή και τον καταλογισμό ενός πέναλτι, στο παιχνίδι Γιουβέντους-Κάλιαρι. Ακόμα πιο ιστορική στιγμή ήταν πως το πέναλτι δόθηκε εις βάρος της Γιούβε -αυτό κι αν είναι είδηση- αλλά το απέκρουσε ο Μπουφόν κι αποκαταστάθηκε η τάξη.

Το ερώτημα είναι πόσο λογικό είναι να διακόπτεται κάθε τόσο μια ποδοσφαιρική αναμέτρηση, για να εξεταστούν οι επίμαχες φάσεις, χωρίς να καταστρέφεται ο ρυθμός του παιχνιδιού.
Στη Μπουντεσλίγκα, το απόλυτο κοντράστ ήταν μεταξύ του Νίκολας Μούλερ (Αμβούργο) που τραυματίστηκε πανηγυρίζοντας ένα γκολ, σαν ελικόπτερο, και μένει έξω για έξι μήνες τουλάχιστον, και του Μάριο Γκέτσε (Ντόρντμουντ) που επέστρεψε μετά από έξι μήνες στα γήπεδα, ενώ οι γιατροί είχαν διαγνώσει πως πρέπει να απέχει επ’ αόριστον από την ενεργό δράση. Η μεγαλύτερη χαρά στην καριέρα του -μεγαλύτερη κι απ’ όταν σκόραρε το νικητήριο γκολ της Γερμανίας σε τελικό Μουντιάλ- που δεν μπορεί να αποδοθεί με τις γνωστές κλισέ φράσεις, “νικητής της ζωής”, κτλ.
Στο μπάσκετ, η Αυστραλία αναδείχτηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της πρωταθλήτρια Ασίας (!), νικώντας εύκολα το Ιράν, και το επόμενο βήμα είναι να κατακτήσει του χρόνου και τη Γιουροβίζιον, για να ολοκληρώσει τον εισοδισμό της…
Κι η ανακοίνωση της απουσία του Τεόντοσιτς από το Ευρωμπάσκετ, όπου οι ΝΒΑers την κάνουν ο ένας μετά τον άλλο, έρχεται να επιβεβαιώσει τον κανόνα για τους ακριβοπληρωμένους αστέρες του πρωταθλήματος (όπως ο Αντετοκούμπο) και τις εντολές των ομάδων τους, που έχουν το καρπούζι και το μαχαίρι. Και βασικά το χρήμα, για να μαχαιρώσουν τα πάντα…

«Τα Νέα» ξαναγυρίζουν στις κατοχικές ρίζες τους!

       


«Τα Νέα» επανακυκλοφόρησαν με αντικομμουνιστικό οχετό! Και κυκλοφόρησαν έτσι έχοντας πολλαπλή στόχευση, εκτός του ότι ξαναβρήκαν τον δρόμο τους και γύρισαν στις ρίζες τους την περίοδο της κατοχής όταν κυκλοφορούσαν με τον τίτλο «Αθηναϊκά Νέα» και υμνούσαν τους Ναζί και τους συνεργάτες τους,  το φασιστικό Άξονα και κυρίως πολεμούσαν κάθε ιδέα αντίστασης στους καταχτητές.
Αυτά τα «κατορθώματα» θυμήθηκαν «Τα Νέα» και κυκλοφόρησαν με το αντικομμουνιστικό πρωτοσέλιδο «Ο σταλινισμός στην εξουσία, Πώς η Άνοιξη της Πράγας σκόνταψε στον αντιευρωπαϊκό χειμώνα του ΣΥΡΙΖΑ 49 χρόνια μετά», αναφερόμενα στην άρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να συμμετάσχει σε καρναβαλική φιέστα εξίσωσης του κομμουνισμού με τον φασισμό!
Το πρωτοσέλιδο των «Νέων» πέρα από την παραχάραξη της ιστορίας στοχεύει και σε άλλα πράγματα! Στοχεύει να παρουσιάσει τον ΣΥΡΙΖΑ ως κομμουνιστικό κόμμα και την ελεεινά αντιδραστική – αντιλαϊκή πολιτική του ως κομμουνιστική. «Τα Νέα» προσπαθούν να βγάλουν λάδι τον πιο άγριο καπιταλισμό που υπηρετεί ο ΣΥΡΙΖΑ και να χρεώσουν όλη αυτή τη βαρβαρότητα που ζούμε σήμερα στον κομμουνισμό! Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τόση σχέση με τον κομμουνισμό όση σχέση είχε με τον κομμουνισμό ο ιδιοκτήτης των «Νέων» την περίοδο της Κατοχής, αλλά και όση σχέση έχει ο σημερινός τους ιδιόκτητης με τον κομμουνισμό!
Ο ΣΥΡΙΖΑ επίσης αρνήθηκε να πάρει μέρος στην αντικομμουνιστική καρναβαλική φιέστα εξίσωσης του κομμουνισμού με τον φασισμό, όχι γιατί έχει περισσότερες ενστάσεις σ’ αυτό το ζήτημα από αυτές που έχουν «Τα Νέα», αλλά γιατί ο Ελληνικός λαός δεν ξέπεσε τόσο ώστε να ταυτίσει τους 200 εκτελεσμένους κομμουνιστές της Καισαριανής με τους ναζί εκτελεστές τους και τους συνεργάτες τους, ο Ελληνικός λαός δεν κατρακύλησε τόσο πολύ ώστε να ταυτίσει τους 26.000.000 νεκρούς Σοβιετικούς πολίτες και στρατιώτες με τους ναζί δολοφόνους τους και τους συνεργάτες τους, ο Ελληνικός λαός δεν χάζεψε τόσο πολύ ώστε να ταυτίσει αυτούς που τσάκισαν τον Γερμανό κατακτητή με τους Γερμανούς κατακτητές των εγκλημάτων της Κοκκινιάς, του Κούρνοβου, του Μεσόβουνου, των Πύργων, του Χορτιάτη, της Κανδάνου, του Δίστομου, των Καλαβρύτων και των τόσων μαρτυρικών χωριών που βίωσαν την Ναζιστική φωτιά και απανθρωπιά!
Όσον αφορά την σκόπιμη παραχάραξη της ιστορίας, «Τα Νέα» ζητούν να εξισωθούν οι θύτες με τα θύματα, τα 26.000.000 νεκρών Σοβιετικών πολιτών και στρατιωτών με τους Ναζί σφαγείς τους και τους συνεργάτες τους, ζητούν να εξισωθούν τα θύματα με τους θύτες, οι αμυνόμενοι με τους εισβολείς, οι πατριώτες με τους προδότες! Ξέρουν τι κάνουν «Τα Νέα»! Με έμμεσο τρόπο προσπαθούν να αθωώσουν και τα «Αθηναϊκά Νέα» για την δοσιλογική τους δράση κατά την κατοχή, για την συνεργασία τους με τους Ναζί! «Τα Νέα» με έμμεσο τρόπο παρέχουν κάλυψη σε Εσθονούς, Λεττονούς, Ουκρανούς και πάσης φύσεως συνεργάτες των Ναζί που έκαψαν, ρήμαξαν και δολοφόνησαν σ’ ολόκληρο τον κόσμο!
Όσο για την Άνοιξη της Πράγας «Τα Νέα» κάνουν πως ξεχνούν ότι είχε συμπληρωθεί πάνω από δεκαετία που είχε πεθάνει ο Στάλιν, ενώ κάνουν πως ξεχνούν επίσης ότι οι προβοκάτορες και οι πράκτορες των ξένων υπηρεσιών που έδρασαν στην «Άνοιξη της Πράγας» δεν καλούσαν έντιμα τον λαό να πολεμήσει για να ανατρέψει τον κομμουνισμό, αλλά να πολεμήσει για να απαλλαγεί από τους Σοβιετικούς και να οικοδομήσει έναν «εθνικό κομμουνισμό»!
Όσον αφορά τον χειμώνα του ΣΥΡΙΖΑ, αυτός είναι βαριά αντιλαϊκός γιατί αντιευρωπαϊκό δεν τον λες αφού ότι βρωμερή, τρομερή και αντιλαϊκή ευρωπαϊκή εντολή υπήρχε, κατάφερε να την περάσει και να την ψηφίσει τόσο εύκολα όσο εύκολα δεν θα μπορούσαν οι ιμπεριαλιστικοί μηχανισμοί και οι ντόπιοι πλουτοκράτες να την επιβάλλουν ούτε με τα τεθωρακισμένα!
Το πρωτοσέλιδο των «Νέων» δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να περνάει τον ΣΥΡΙΖΑ από την «κομμουνιστική κολυμβήθρα του Σιλωάμ»!
Αυτά τα λίγα για «Τα Νέα» τον απόγονο των «Αθηναϊκών Νέων» και το αντικομμουνιστικό πρωτοσέλιδό τους!

Ανδρομάχη Συμέλα Νικολαΐδου

ΕΣΘΟΝΙΑ Οι συνεργάτες των ναζί τιμώνται ως «αγωνιστές της ελευθερίας»!


Αντικομμουνιστικός παροξυσμός με τις πλάτες της ΕΕ και των ΗΠΑ



Εσθονία: Μνημείο τιμής στους ναζί που πολέμησαν ενάντια στη Σοβιετική Ενωση
Associated Press
Εσθονία: Μνημείο τιμής στους ναζί που πολέμησαν ενάντια στη Σοβιετική Ενωση
Στην Εσθονία, σε μια χώρα όπου 275.000 Σοβιετικοί στρατιώτες και παρτιζάνοι έδωσαν τη ζωή τους για την απελευθέρωσή της από το ναζιστικό ζυγό, γίνεται μεγάλη προσπάθεια από τις αστικές κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών, με τη στήριξη της ΕΕ και των ΗΠΑ, να κατοχυρωθεί η ηρωοποίηση όσων πολέμησαν στο πλευρό των ναζί κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ενδεικτικό είναι ότι το εσθονικό Κοινοβούλιο, το Φλεβάρη του 2012, ενέκρινε απόφαση σύμφωνα με την οποία και επίσημα το κράτος αναγνωρίζει τους Εσθονούς ναζί ως «αγωνιστές της ελευθερίας»...
Ξηλώνουν μέχρι και τα σύμβολα
Στη χώρα αυτή ξηλώνονται αντιφασιστικά μνημεία, όπως συνέβη τον Απρίλη του 2007 με το μνημείο του μπρούντζινου στρατιώτη «Αλιόσα» από την κεντρική πλατεία του Ταλίν, για την αποκαθήλωση του οποίου έγινε αιματοκύλισμα από την αστυνομία, με έναν νεκρό.
Ταυτόχρονα, στήνονται μνημεία για όσους Εσθονούς συμμετείχαν στις φασιστικές λεγεώνες των «Ες-Ες» και προς τιμήν των χιτλερικών στρατευμάτων που βρίσκονταν στη χώρα έως το 1944. Το ΚΚ και τα κομμουνιστικά σύμβολα έχουν απαγορευθεί, ενώ η περίοδος που η Εσθονία βρισκόταν στη σύνθεση της ΕΣΣΔ θεωρείται «κατοχή». Μάλιστα, στο Ταλίν λειτουργεί «Μουσείο σοβιετικής κατοχής» για την περίοδο 1940 - 1991.
Επίσης, η κυβέρνηση της Εσθονίας έχει χαρακτηρίσει, εδώ και μια δεκαετία, την 22η Σεπτέμβρη, μέρα που απελευθερώθηκε η πρωτεύουσα από το φασισμό, «μέρα πένθους», για να εμπεδωθεί από τη νέα γενιά πως η μέρα κατά την οποία ο Κόκκινος Στρατός απελευθέρωσε τη χώρα, σήμανε δήθεν την «κατοχή» της.
Θυμίζουμε ότι τη μέρα εκείνη του 1944, πρώτο στην πόλη μπήκε το 8ο Εσθονικό Σώμα, με επικεφαλής τον Εσθονό συνταγματάρχη Β. Βέρκα. Οι πάνω από 20.000 μαχητές του Εσθονικού Σώματος και οι 500 παρτιζάνοι που βραβεύτηκαν με παράσημα και μετάλλια, καθώς και οι 12 Εσθονοί στρατιώτες και αξιωματικοί στους οποίους απονεμήθηκε ο τίτλος του «Ηρωα της Σοβιετικής Ενωσης», τα κέρδισαν με το αίμα τους.
«Δάκτυλος» ΗΠΑ και ΕΕ
Στην αντικομμουνιστική - αντισοβιετική υστερία των αστικών κυβερνήσεων της Εσθονίας πρωταγωνιστεί η λεγόμενη «Ενωση Αγωνιστών της Ελευθερίας», που συγκεντρώνει στις γραμμές της τους βετεράνους της 20ής εσθονικής μεραρχίας των «Waffen SS», που πολέμησαν στο πλευρό της ναζιστικής Γερμανίας, και τους απογόνους τους.
Οι τιμές των αστικών κυβερνήσεων προς την ένωση αυτή είναι αλλεπάλληλες. Οπως και προς την οργάνωση «Αδελφοί του Δάσους», που ευθύνονται για χιλιάδες εγκλήματα, τόσο κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής, όσο και κατά τα πρώτα χρόνια μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αφού όσοι δεν εξολοθρεύτηκαν κατά την απελευθέρωση από τον Κόκκινο Στρατό, συνέχισαν την εγκληματική δράση τους κατά του σοβιετικού λαού. Ακόμη, στα σχολεία της Εσθονίας προβάλλεται η ταινία «Οι στρατιώτες της νεκροκεφαλής», η οποία αφιερώνεται στους Εσθονούς της 20ής μεραρχίας των Ες Ες.
Η ιστορική δικαίωση των ντόπιων ναζί ξεκίνησε από τις ΗΠΑ τη δεκαετία του '50, όταν για να βρουν «φίλιες δυνάμεις» στο εσωτερικό της ΕΣΣΔ, δημόσια ανακήρυξαν πως όσοι εντάχθηκαν στις λεγεώνες των Ες Ες στις χώρες της Βαλτικής ήταν «αγωνιστές της ανεξαρτησίας». Τη γραμμή, που χάραξε τότε η Ουάσιγκτον, ακολουθούν σήμερα όχι μόνο οι αρχές της Εσθονίας, αλλά και η ίδια η ΕΕ.
Ασύστολα ψεύδη και καταστολή
Η προσπάθεια της ιστορικής δικαίωσης του ναζισμού στη Βαλτική δεν είναι ένα απλό «καπρίτσιο» των αστικών κομμάτων μετά την παλινόρθωση του καπιταλισμού. Εχει να κάνει μ' έναν «κοινό παρονομαστή», που έχουν διαμορφώσει τα πολιτικά κόμματα της ντόπιας άρχουσας τάξης και που δεν είναι άλλος από τον αντισοβιετισμό και τον αντικομμουνισμό και την ανάγκη λήψης μέτρων περιορισμού της δράσης των κομμουνιστών. Στη βάση αυτή:
  • Εχουν απαγορευτεί το ΚΚ Εσθονίας και κάθε οργάνωση που στήριξε τη διατήρηση της ΕΣΣΔ.
  • Διαστρεβλώνεται συστηματικά και με κάθε τρόπο η ιστορική αλήθεια, που αφορά την εθελοντική ένταξη της Εσθονίας στη σύνθεση της ΕΣΣΔ.
  • Περίπου 300.000 άνθρωποι (σε συνολικό πληθυσμό 1,3 εκατομμυρίων, που έχει η Εσθονία) έχουν στερηθεί την ιθαγένεια και όλα τα πολιτικά δικαιώματά τους!

Δεν τους ξελασπώνει...


(Συνέχεια από τη σελίδα 1)
Χαρακτηριστικό της κυβερνητικής υποκρισίας είναι και το γεγονός ότι εκπρόσωπος της κυβέρνησης είχε παραβρεθεί στις αντίστοιχες περσινές αντικομμουνιστικές εκδηλώσεις στην Μπρατισλάβα, όπως είχε καταγγείλει το ΚΚΕ.
Το γεγονός, εξάλλου, ότι στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και ορισμένα από τα Μέσα που στηρίζουν την κυβέρνηση έχουν κάνει σημαία τους τα «εγκλήματα του σταλινισμού», τον οποίο διαχωρίζουν τάχα από τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό, είναι ο «φερετζές» με τον οποίο πλασάρεται στην ΕΕ και σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο η πολεμική στο σοσιαλισμό, η συκοφάντηση των κατακτήσεων και των επιτευγμάτων που είχε η εργατική τάξη και ο λαός στις χώρες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, παρά τις αδυναμίες, τις ελλείψεις και τις στρεβλώσεις στην ανάπτυξη των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής, που σε μια πορεία οδήγησαν στην παλινόρθωση του καπιταλισμού.
Στόχος είναι να συγκαλυφθούν τα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα που έζησαν και ζουν οι λαοί σε όλο τον κόσμο, να αποκρυφτεί η ανωτερότητα του σοσιαλισμού απέναντι στο σάπιο καπιταλισμό. Κυρίως, όμως, θέλουν να συκοφαντήσουν και να βάλουν εμπόδια στους σύγχρονους ταξικούς αγώνες, στην αμφισβήτηση της αντιλαϊκής πολιτικής του κεφαλαίου, στην οργάνωση της πάλης για την ανατροπή της εξουσίας του.
Διεκδικώντας άλλοθι αριστεροσύνης για την αντιλαϊκή του πολιτική, ο ΣΥΡΙΖΑ βγήκε λάβρος να αποκηρύξει ως ανιστόρητη τη «θεωρία των δύο άκρων». Δεν πέρασε, όμως, πολύς καιρός απ' όταν η εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης φιλοξενούσε αρθρογραφία για τις «ακραίες ιδεολογίες», ανακαλύπτοντας σημεία ταύτισης του κομμουνισμού με το ναζισμό.
Εγραφε, μεταξύ άλλων, η «Αυγή» στα μέσα Ιούλη: «Το μίσος που χωρίζει τις ιδεολογίες της άκρας δεξιάς και της άκρας αριστεράς δεν είναι μίσος πολιτικό, ούτε ταξικό. Είναι μίσος θρησκευτικό. Προκύπτει μάλιστα περισσότερο από τις ομοιότητες και λιγότερο από τις διαφορές τους. Οι ιδεολογίες τους στην πραγματικότητα είναι "κοσμικές" θρησκείες. Οι παλιές θρησκείες είχαν στο κέντρο τους τον Θεό, οι νέες θρησκείες του φασισμού και του σταλινικού κομμουνισμού είχαν στο κέντρο τους το κράτος (...)
Η άκρα αριστερά υποκαθιστά τον Θεό στην ιδεολογία της με το κράτος που θα εφαρμόσει την κοινωνική (ταξική) δικαιοσύνη (...) Αυτή η παιδαριώδης ταξική δικαιοσύνη ναυάγησε στα ρηχά (...) Ετσι οδήγησαν τη Σοβιετική Ενωση στη διάλυση, ενώ πρόσθεσαν στα εκατομμύρια θύματα του ναζισμού και του ιμπεριαλισμού και τα εκατομμύρια θύματα του σταλινισμού».
Από την πλευρά της, με αφορμή και τη συζήτηση που προκάλεσε η απόφαση της κυβέρνησης να μη συμμετέχει επίσημα στις αντικομμουνιστικές παράτες της εσθονικής προεδρίας, η ΝΔ αποδίδει στον ΣΥΡΙΖΑ χαρακτηριστικά που δεν έχει, αναζητώντας σημεία διαφοροποίησης, μιας και ο ΣΥΡΙΖΑ εφαρμόζει τη δική της πολιτική και της στερεί τα εύσημα από τους εργοδοτικούς φορείς και τους ιμπεριαλιστές «συμμάχους», ΗΠΑ και ΕΕ.
Χαράσσουν μεταξύ τους κάλπικες διαχωριστικές γραμμές, ενώ ψήφισαν μαζί το 3ο μνημόνιο και διαγκωνίζονται για το ποιος μπορεί καλύτερα να τσακίσει τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα για να εξασφαλίσει την ανάκαμψη της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Υπηρετούν την ΕΕ, που έχει στο DNA της τον αντικομμουνισμό. Αυτό είναι το κριτήριο με το οποίο χρειάζεται να σταθεί απέναντί τους ο λαός, βλέποντας πίσω από τη σκόνη και τα πλαστά δίπολα.

Προετοιμάζουν νέα επίθεση στα Εργασιακά


Η πορεία προς την 3η «αξιολόγηση», που αναμένεται να αρχίσει μέσα στο φθινόπωρο, σηματοδοτεί το βάθεμα της αντεργατικής και αντιλαϊκής επίθεσης, παρά την προσπάθεια της κυβέρνησης να καλλιεργήσει κλίμα εφησυχασμού και, πολύ περισσότερο, να πείσει ότι οσονούπω βγαίνουμε από το τούνελ των μνημονίων και σε κάθε περίπτωση από εδώ και πέρα μόνο βελτίωση της κατάστασης μπορεί να υπάρξει για το λαό. Η προσπάθεια όμως της κυβέρνησης να φιλοτεχνήσει το νέο προπαγανδιστικό «αφήγημά» της σκοντάφτει στη σκληρή πραγματικότητα που βιώνει καθημερινά η εργατική τάξη και ιδιαίτερα στην εργασιακή ζούγκλα που έχει επιβληθεί μέσα στους χώρους δουλειάς και που η ίδια μονιμοποίησε με την τελευταία συμφωνία της με την τρόικα και εμβάθυνε ακόμα περισσότερο σε κρίσιμα ζητήματα για τους εργαζόμενους. Και επειδή η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ όχι μόνο δεν ελάφρυνε το ήδη επαχθές φορτίο των εργαζομένων, στο οποίο τους υπέβαλλαν όλες οι προηγούμενες αστικές κυβερνήσεις για λογαριασμό του κεφαλαίου, τα νέα μέτρα που πρόσθεσε και αυτά που αναμένεται να πάρει στο εγγύς μέλλον κάνουν ακόμα πιο επώδυνο και αντιδραστικό το χαρακτήρα των παρεμβάσεών της στην αγορά εργασίας, στην Ασφάλιση και τη φορολογία των λαϊκών εισοδημάτων.
***
Ετσι, παρά τα φληναφήματά της, η κυβέρνηση συμφώνησε με την τρόικα και ψήφισε με νόμο τη διαιώνιση του άθλιου αντεργατικού καθεστώτος που επιβλήθηκε στην αγορά εργασίας, τουλάχιστον από το 2011, χωρίς να θίξει ούτε ένα μέτρο από όσα μέχρι τώρα έχουν ψηφιστεί. Ως εκ τούτου, η κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, η διατήρηση των μισθών πείνας στο ύψος των 586 και 511 ευρώ μεικτά έχουν και τη δική της σφραγίδα. Και κυρίως, η μισθολογική διάκριση μεταξύ των εργαζομένων άνω και κάτω των 25 ετών αποτελεί κόλαφο για την κυβέρνηση και έγκλημα σε βάρος της νέας γενιάς, που δεν μπορεί με τίποτα να ξεπλύνει. Επιπλέον, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ δεν περιορίστηκε στη διατήρηση της εργασιακής αθλιότητας, αλλά είχε και τη δική της αποφασιστική συνεισφορά, να την κάνει ακόμα πιο αβίωτη. Ετσι προχώρησε: Στην πλήρη απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων πάνω από τα όρια που έθετε ο νόμος για τις μεγάλες επιχειρήσεις. Στην ουσιαστική κατάργηση της κυριακάτικης αργίας με την επέκταση της λειτουργίας των καταστημάτων 32 Κυριακές το χρόνο, υπό το πρόσχημα του τουρισμού. Ισχυροποίησε τα όπλα της εργοδοσίας απέναντι στις εργατικές κινητοποιήσεις, δημιουργώντας προϋποθέσεις εφαρμογής του «λοκ - άουτ» (ανταπεργία). Μέχρι και στη δημιουργία «ηλεκτρονικού μητρώου συνδικαλιστικών οργανώσεων» δεσμεύτηκε να προχωρήσει, το οποίο μπορεί να αξιοποιηθεί από την εργοδοσία και το κράτος για ένα σύγχρονο «φακέλωμα» των εργαζομένων και της συνδικαλιστικής δράσης.
***
Και επειδή ακριβώς η επίθεση στις εργασιακές σχέσεις πάει χέρι χέρι με την προσπάθεια να μπουν επιπλέον εμπόδια στην οργάνωση των εργαζομένων και στην ανάπτυξη αγώνων, η κυβέρνηση δεσμεύτηκε ότι ενόψει της 3ης «αξιολόγησης» «θα υιοθετήσει νομοθεσία για την αύξηση της απαρτίας για την προκήρυξη απεργίας από πρωτοβάθμια σωματεία στο 50%». Η επικέντρωση του ενδιαφέροντος κυβέρνησης και τρόικας να θέσουν πρόσθετα εμπόδια στη συνδικαλιστική δράση και ειδικά στην προκήρυξη απεργιών, τη στιγμή μάλιστα που ακόμα και με το ισχύον καθεστώς 9 στις 10 απεργίες βγαίνουν από την αστική «Δικαιοσύνη» παράνομες και συνδικαλιστές οδηγούνται στα αστυνομικά τμήματα, είναι μια ακόμη πολύτιμη υπηρεσία στο κεφάλαιο. Επιβεβαιώνει παράλληλα ότι η ανάκαμψη που υπόσχεται η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ -ΑΝΕΛ έχει ως προϋπόθεση την ακόμα μεγαλύτερη «κάμψη» των εργατικών δικαιωμάτων και ταυτόχρονα τη μεγαλύτερη περιστολή των συνδικαλιστικών ελευθεριών. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι σε πρόσφατο εβδομαδιαίο δελτίο, ο ΣΕΒ σημειώνει χωρίς περιστροφές πως «η διατήρηση μιας σύγχρονης αγοράς εργασίας στην εποχή μετά το πέρας της προσαρμογής με τα μνημόνια αποτελεί απαραίτητο συστατικό μιας βιώσιμης αναπτυξιακής διαδικασίας».
***
Ειδικότερα, ο ΣΕΒ εστιάζει στη διατήρηση του κατώτερου μισθού στα σημερινά εξευτελιστικά επίπεδα, με ορισμό του από το αστικό κράτος, στη διατήρηση της υπερίσχυσης των επιχειρησιακών συμβάσεων έναντι των κλαδικών, στη διατήρηση και παραπέρα ενίσχυση της «ευελιξίας» στην αγορά εργασίας, ενώ για την προώθηση των παραπάνω ζητά να ενισχυθεί ο «κοινωνικός διάλογος». Επί λέξει, οι βιομήχανοι αναφέρουν στο δελτίο τους: «Οι ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις σε όλα τα επίπεδα πρέπει να εκκινούν από το επίπεδο του κατώτατου μισθού όπως καθορίζεται από το κράτος, που θα πρέπει να είναι ο υπέρτατος θεματοφύλακας της ανταγωνιστικότητας της εθνικής οικονομίας (...) Είναι σημαντικό να διατηρηθεί η δυνατότητα υπερίσχυσης των συμβάσεων που συνάπτονται πιο κοντά στο επίπεδο της επιχείρησης». Υποστηρίζουν δε πως «...όσο περισσότερο ευέλικτη είναι η αγορά εργασίας, τόσο περισσότερο αυξάνονται και οι "κενές" θέσεις εργασίας...». Είναι φανερό ότι κυβέρνηση και εργοδοσία έχουν «ξεθάψει» το τσεκούρι μετά τη 2η «αξιολόγηση» και ετοιμάζουν νέα κλιμάκωση σε βάρος του λαού. Η απάντηση είναι επιβεβλημένη και ένας πρώτος σταθμός για τους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα είναι η συμμετοχή στην κινητοποίηση του ΠΑΜΕ στις 9 Σεπτέμβρη στη Θεσσαλονίκη, με αφορμή τη ΔΕΘ.

Το διάβασα στην Αυγή. Ή μήπως ήταν η Χρυσή Αυγή;

Σε κάθε μέσο ενημέρωσης γνωρίζεις ότι υπάρχει ένα κείμενο ή μια εκπομπή με το οποίο η διεύθυνση διασχίζει τον Ρουβίκωνα. Και για την Αυγή αυτή η στιγμή ήρθε στις 15 Ιουλίου του 2017 όταν η εφημερίδα, με κείμενο του Θάνου Παπαδόπουλου, επιχείρησε να ταυτίσει τον ναζισμό με τον κομμουνισμό.
Επαναφέροντας τη πιο χυδαία μορφή της θεωρίας των δυο άκρων και της ταύτισης φασισμού κομμουνισμού (που όπως έχουμε εξηγήσει επιβραβεύεται και από την ΕΕ με 100.000 ευρώ) ο αρθρογράφος υποστηρίζει, καταρχάς, ότι η άκρα δεξιά και ή άκρα αριστερά, είναι «κοσμικές θρησκείες» με περισσότερες ομοιότητες παρά διαφορές, τις οποίες δεν τις διακρίνει πολιτικό ή ταξικό μίσος.
Ο αχταρμάς στη σκέψη του είναι εμφανής από την πρώτη στιγμή αλλά η συνέχεια του κειμένου θα έκανε ακόμη και τον Γεωργαλά της δικτατορίας (και πρώην σύμβουλο του κυβερνητικού εταίρου, Πάνου Καμμένου) ή τον Στάθη Καλύβα να φαντάζουν σαν γίγαντες της αριστερής διανόησης.
Γράφει μεταξύ άλλων η Αυγή: «Η Άκρα Αριστερά υποκαθιστά τον Θεό στην ιδεολογία της με το κράτος που θα εφαρμόσει την κοινωνική (ταξική) δικαιοσύνη. Το κράτος αυτό πρέπει να συγκεντρώνει όλους τους πόρους και τα αγαθά της κοινωνίας και μετά να τα κόβει σε ίσα μερίδια και να τα μοιράζει εξίσου σε όλους. Φυσικά αυτή την απλοϊκή δικαιοσύνη δεν κατόρθωσαν να την εφαρμόσουν ούτε στη σταλινική σοβιετική αυτοκρατορία. Αυτή η παιδαριώδης ταξική δικαιοσύνη ναυάγησε στα ρηχά και το μόνο που κατόρθωσε ήταν να δημιουργήσει νέες ανίκανες κυρίαρχες τάσεις, την κρατική και την κομματική νομενκλατούρα που λεηλατούσε τον πλούτο που παρήγαγε ο λαός και οι εργαζόμενες τάξεις. Έτσι οδήγησαν τη Σοβιετική Ένωση στη διάλυση, ενώ πρόσθεσαν στα εκατομμύρια θύματα του ναζισμού και του ιμπεριαλισμού και τα εκατομμύρια θύματα του σταλινισμού».
Τσαλαβουτώντας ανάμεσα σε ιδεολογίες και δικτάτορες χωρίς καμία συνοχή, ο συντάκτης συγχέει έναν κρατισμό, τα στοιχεία του οποίου ο ίδιος οικοδομεί στο κεφάλι του, με τον κομμουνισμό, τον οποίο ταυτίζει με τον Στάλιν προκειμένου στη συνέχεια να τον ταυτίσει με τη ναζιστική θηριωδία.
Στη συνέχεια έρχεται η στιγμή για την Αυγή να καταδικάσει τη βία απ’ όπου και αν προέρχεται. Η άμυνα ενός εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος ταυτίζεται τώρα με τη φασιστική βία: «Η έχθρα για τη δημοκρατία μάλιστα μπολιάστηκε από τις θεωρίες (σχεδόν πανομοιότυπες) για τη νομιμότητα της βίας, όταν αυτή έχει… δίκαιο ή εθνικό σκοπό!»
Και φυσικά όπως κάθε ακροδεξιά εφημερίδα έτσι και η Αυγή ταυτίζει τελικά τη ναζιστική Γερμανία, που θέλησε να καταλάβει τον πλανήτη, με τη Σοβιετική Ένωση, που την σταμάτησε: «Η κάθε ακραία ιδεολογία επιδιώκει την καταστροφή της δημοκρατίας για λογαριασμό της, για να επιβάλει το δικό της καθεστώς: το φασιστικό ή σοβιετικό κράτος. Επειδή ήταν τόσο όμοια μεταξύ τους στη μεταχείριση των λαών, γι’ αυτό είχαν τόσο αβυσσαλέο μίσος μεταξύ τους».
Το άρθρο δεν θα μπορούσε να μην καταφύγει και στα πιο φθηνά τεχνάσματα της άκρας δεξιάς αλλά και του ακραίου κέντρου όταν κατηγορεί τους οπαδούς των δυο άκρων ότι σε περιόδους «εθνικής ή οικονομικής κρίσης και καταστροφής, φτάνουν ώς τους φόνους και τους εμπρησμούς όταν δεν μπορούν να φτάσουν στα κοινοβούλια του… μίσους!».
Που αναφέρεται άραγε ο ποιητής; Στον εμπρησμό του Ράιχσταγκ; Μήπως στη Μαρφίν; Η μήπως ο ιστορικός, πολιτικός και ιδεολογικός αχταρμάς απλώς κινεί τα δάχτυλά του στο πληκτρολόγιο.
Η απόλυτη ταύτιση του ΣΥΡΙΖΑ, με την προσπάθεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης να συνδέσει το φασισμό με τον κομμουνισμό και να εξισώσει τη ναζιστική Γερμανία με τη Σοβιετική Ένωση φαίνεται ότι δίνει τους τελικούς της καρπούς. Είναι πολλά τα λεφτά και μεγάλες οι καρέκλες για να την αμφισβητήσεις.
Άρης Χατζηστεφάνου

21 Αυγ 2017

Ο φασιτοφάγος.




Το  Φονικό όπλο κατά του φασισμού.
 
Το κείμενο είναι από το  facebook του Aris Stathopoulos


Ο Τσόρτσιλ για τον Στάλιν, 28 Δεκεμβρίου του 1959.

Όταν Αγγλία, Γαλλία συμφωνούσαν με τον Χίτλερ την απομόνωση της Σοβιετικής Ένωσης






Τσάμπερλεν (Μ.Βρετανία), Νταλαντιέ (Γαλλία), Χίτλερ, Μουσολίνι. Ημερομηνία 29 Σεπτεμβρίου 1938,τόπος Μόναχο.

Υπογράφεται η περιβόητη Συμφωνία του Μονάχου που,βάσει της λεγόμενης "πολιτικής κατευνασμού" (έτσι έλεγαν οι...δημοκράτες ηγέτες της Ευρώπης την παράδοση ολόκληρων κρατών στους ναζί με σκοπό,όπως αποδείχθηκε,την περικύκλωση και απομόνωση της ΕΣΣΔ και εν τέλει την πρόκληση επίθεσης εναντίον της από τον χιτλερικό στρατό), παρέδωσε την Σουδητία - και κατ' επέκταση όλη την Τσεχοσλοβακία - καθώς και την Αυστρία στους Γερμανούς.Την ίδια ημέρα ο Τσάμπερλεν υπέγραψε μυστική συμφωνία με τον Χίτλερ περί "επίλυσης των διαφορών των δυο κρατών σε διπλωματική και μόνο βάση".

Αυτή η κατάπτυστη συμφωνία λοιπόν ήταν η αφορμή για την έναρξη του ναζιστικού εφιάλτη και όχι η αμυντική συμφωνία Ρίμπεντροπ-Μολότοφ που θέλουν με κάθε τρόπο να παρουσιάσουν οι σύγχρονοι αναθεωρητές της ιστορίας ως πρόδρομο της έναρξης του Β' Π.Π.!

Αλλά,είπαμε,οι...δημοκράτες όταν βρίσκονται σε δυσχερή θέση τότε χρησιμοποιούν ως τελευταίο τους όπλο το "μακρύ τους χέρι",το φασισμό για να ανακόψουν τους λαούς.Αυτό έγινε τότε,αυτό επιχειρείται και τώρα με την άνοδο των νεοναζί παγκοσμίως!

Τσακίστε τώρα το αυγό του φιδιού πριν βγουν οι οχιές και δαγκώσουν!





Εσθονία... γευτείτε τώρα την ευτυχία του καπιταλισμού με βασικό μισθό 300 ευρώ



Γιαννης τσεβρισκ
Λέει κάναν συνέδριο για τα <εγκλήματα του κομμουνισμου> που? στην Εσθονία ..αλλα ας πούμε 2 λόγια για αυτό το έκτρωμα που ονομάζεται κράτος. Η Εσθονία μαζί με τις υπόλοιπες βαλτικες χώρες ήταν από τις ποιο ευκαταστατες και πλούσιες δημοκρατίες της ΕΣΣΔ ένα απλό παράδειγμα πώς μέχρι το 1991 σε όλη την επικράτεια της Εσθονίας υπήρχαν πάνω από 300 νοσοκομεία σήμερα λειτουργούν γύρω στα 25, ακόμα υπήρχαν μεγάλες...
βιομηχανίες ξύλου επεξεργασίας χάλυβα κλπ που ολα ξεπουλήθηκαν σε ένα βράδυ για ένα κομμάτι
ψωμί σε ιδιώτες. Ακομα μιλάμε για μια Εσθονία που έχει αφαιρέσει τα πολιτικά δικαιώματα στο 45% του πληθυσμού και έχει γεμίσει τις φυλακές με συνδικαλιστές κομμουνιστές, επίσης είναι αυτή Εσθονία που έχει απαγορεύσει την 9 Μαΐου η μέρα της αντιφασιστικής νίκης των λαών, αλλά έχει εθνική εορτή την ημέρα του εθνικού στρατούς της Εσθονίας η αλλιώς τα εθνικά SS που πολέμησαν ενάντια στην σοβιετική ένωση, επίσης τραγικό να μιλά αυτοί που τα 2/4 του πληθυσμού της συνεργάστηκαν με τους ναζί ...τι να πούμε άλλο.... Λοιπόν εσθονοι και όλα τα βαλτικα σιχάματα γευτείτε τώρα την ευτυχία του καπιταλισμού με βασικό μισθό 300 ευρώ και από μια πλούσια χώρα που ήσασταν γίνατε γλυφτες της ΕΕ και του ΝΑΤΟ..

Ο Τραμπ θα ξαναστήσει και το μνημείο ντροπής του Μιχάλαγα!

        


Αναπτερώνονται διαρκώς οι ελπίδες των φασιστών ότι έρχεται η ώρα που θα κυριαρχήσουν στη γη αφού τώρα έχουν τον δικό τους άνθρωπο στην θέση του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής! Ο καρνάβαλος της Κου Κλουξ Κλαν και Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ τις προάλλες δικαιολόγησε την δολοφονία αντιρατσίστριας από ρατσιστές, διότι όπως είπε οι ρατσιστές βρίσκονταν σε άμυνα! Λίγο αργότερα ο Βασιλιάς Καρνάβαλος και πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ εξεγέρθηκε γιατί κάποιοι πήραν φόρα και γκρέμιζαν ρατσιστικά μνημεία, γιατί όπως είπε αυτή είναι η ιστορία των ΗΠΑ!
Με την στάση και τις δηλώσεις του Τραμπ αναπτερώθηκαν και οι ελπίδες ντόπιων φασιστών ότι προς τιμήν του μεγάλου συμμάχου και καρνάβαλου προέδρου των ΗΠΑ θα ξαναστηθούν και σ’ αυτόν τον τόπο τα φασιστικά και ρατσιστικά μνημεία που κάποιοι αμόρφωτοι τα γκρέμισαν! Έτσι οι πολιτικοί απόγονοι του Μιχάλαγα, του φονιά ταγματασφαλίτη συνεργάτη των Γερμανών, ονειρεύονται ότι θα ξαναδούν στημένο το μνημείο ντροπής αυτού του παλιοτόμαρου! Μάλιστα ονειρεύονται να στήσουν ένα πιο μεγάλο άγαλμα αυτήν την φορά για να φαίνεται από μακριά το μεγαλείο της προδοσίας!
Τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος θα κάνει ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ! Το μόνο που ζήτησε ο Ντόναλντ είναι να μην πέσουν τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος του Μιχάλαγα σε περίοδο Αποκριών γιατί σε τέτοιες περιόδους έχει πολύ δουλειά αφού είναι περιζήτητος βασιλιάς καρνάβαλος!
Βλακείες και μάλιστα χοντρές όλα τα παραπάνω γιατί τέτοια πράγματα δεν μπορούν να γίνουν;! Όσο δεν θα μπορούσε πρόεδρος των ΗΠΑ να κάνει απροκάλυπτα πλάτες στους φονιάδες της Κου Κλουξ Κλαν! Ο φασιστικός καρνάβαλος που εξετράφη μια χαρά από ρεπουμπλικάνους και δημοκρατικούς παρασηκώνει κεφάλι κι αν το κεφάλι του δεν πέσει μαζί με το κεφάλι εκείνων που το εξέθρεψαν, θα μας κάνει μια μπουκιά!

Οράτιος Μενιππίδης

Η αριστερή κυβέρνηση με τις φασιστικές απόψεις που ήθελε να συγκυβερνήσει με το ΚΚΕ…

       


«Έχετε αναρωτηθεί γιατί είμαστε η μοναδική Δυτική χώρα που δεν θέλει κομπλεξικά να αναγνωρίσει τον ολοκληρωτισμό των κομμουνιστικών καθεστώτων;»
«Από πότε η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει εγκλήματα από τα κομμουνιστικά καθεστώτα εγκλήματα τα οποία έχει αναγνωρίσει τόσο ο Πούτιν όσο και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων;»
«Ο κομμουνισμός δεν διέπρεψε στον ρατσισμό στις μαζικές δολοφονίες και την μισαλλοδοξία ; Δεν κατεδίωξε κάθε Θρησκεία;»
«Γνωρίζετε τι πέρασαν οι Εσθονοί κάτω από την Σοβιετική κομμουνιστική μπότα; Εκτός εάν νομίζετε ότι πέρασαν τέλεια και σήμερα γιορτάζουν τις ευτυχείς αναμνήσεις τους. Για την ιστορία οι Σοβιετικοί απέλασαν πάνω από 33.000 Εσθνονούς από 1945-1951 στην Σιβηρία και το Καζακστάν με την κατηγορία ότι ήταν “εχθροί του λαού” και “εχθροί των εργατών”. Το 1949 το 70% των απελαθέντων ήταν γυναικόπαιδα κάτω των 16 ετών..!!».
Όλα αυτά τα εμετικά αντικομμουνιστικά παραληρήματα προέρχονται από κάποιον που κυβερνά αυτήν την χώρα μαζί με την κυβέρνηση της Αριστεράς! Πώς τώρα γίνεται μία Αριστερή κυβέρνηση να κυβερνάει με φορείς τέτοιων απόψεων που μόνο τα ακροδεξιά στοιχεία της ΝΔ τολμούν να εκφράσουν, μόνο αυτή η Αριστερά το ξέρει! Πώς γίνεται η «Αριστερά» να κυβερνά έχοντας σ’ αυτήν την κυβέρνηση του αίσχους φορείς απόψεων που μόνο η εγκληματική Φασιστική Αυγή έχει και εκφράζει, μόνο η Αριστερά μπορεί να το ξέρει αφού στη δική της περίπτωση δεν ισχύει ούτε το «ένας Θεός το ξέρει»!
Η μεγάλη πλάκα όταν διαβάζει κανείς τέτοιες αντικομμουνιστικές και φασιστικές αθλιότητες είναι πως αυτή η Αριστερά παρίστανε ότι ήθελε να συγκυβερνήσει μαζί με το ΚΚΕ! Γιατί;! Για να είναι η πρώτη κυβέρνηση παγκοσμίως που θα ίσχυε το «χίλιοι καλοί χωράνε» ή για να μπει στο βιβλίο Γκίνες αφού θα κατάφερνε να έχει στην ίδια κυβέρνηση κομμουνιστές και φασίστες;!
Αυτής της Αριστεράς τέτοιοι συνεργάτες της αξίζουν με τέτοιες απόψεις. Δεν έχει άλλωστε αυτή η Αριστερά άλλες απόψεις ούτε για τον κομμουνισμό ούτε για την Σοβιετική Ένωση! Όλοι αυτοί οι προδότες της ταξικής πάλης, όταν «πηδούσαν από το καράβι» σαν τα ποντίκια πριν από 25 χρόνια, τέτοιες βρωμιές και ακόμα μεγαλύτερες έλεγαν. Απλά τώρα, επειδή παριστάνουν και τους αριστερούς και τους κομμουνιστές για να κοροϊδέψουν τον κόσμο, προσπαθούν να κρατήσουν αποστάσεις από τον αντικομμουνιστικό οχετό! Οι συνεργάτες τους όμως τους προδίδουν.
Εμείς να τους ευχηθούμε και εις ανώτερα αφού σίγουρα θα έρθει καιρός που η άρχουσα τάξη θα θελήσει να ξεπεράσει την εξίσωση του κομμουνισμού με τον φασισμό και να δικαιώσει τον φασισμό και τον Χίτλερ! Αυτή η τσαρλατανική αριστερά με τους φασίστες συνεργάτες είναι η πλέον κατάλληλη για να επωμιστεί και την προώθηση αυτής της βρωμιάς! Άλλωστε είναι σίγουρο ότι αυτή η Αριστερά δεν μισεί κανέναν άλλον στον κόσμο περισσότερο από τον Λένιν και τον Στάλιν!

Ραφαήλ Βασιλειάδης

ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ Στο κυνήγι του κέρδους οι εργαζόμενοι είναι το θήραμα..

.
Μιλάνε στον «Ριζοσπάστη» εργατοϋπάλληλοι και συνδικαλιστές από χώρους - «κλειδιά» στην ανάπτυξη που καταγράφει ο κλάδος

Στην επίγεια εξυπηρέτηση των αεροδρομίων, οι συνθήκες δουλειάς είναι εξαντλητικές
Key Publishing 2004
Στην επίγεια εξυπηρέτηση των αεροδρομίων, οι συνθήκες δουλειάς είναι εξαντλητικές
Πολύς λόγος γίνεται και φέτος για τα απανωτά «ρεκόρ» που σπάει ο Τουρισμός, τις προοπτικές που διαγράφονται για την επόμενη σεζόν, τις μεγάλες δυνατότητες που ανοίγονται ώστε να συμβάλλει ο κλάδος συνολικά στην ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας στην Ελλάδα.
Ηδη από τα μέσα της σεζόν, ο Σύνδεσμος Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων (ΣΕΤΕ) προέβλεψε πως οι φετινές διεθνείς αφίξεις αναμένεται να υπερβούν τα 26 εκατ. (σημειώνοντας αύξηση 4,8% από το 2016), ενώ εκτίμησε πως τα έσοδα θα κινηθούν μεταξύ 14,2 - 14,5 δισ. ευρώ (αυξημένα τουλάχιστον κατά 10,9% σε σύγκριση με το 2016).
Στελέχη της κυβέρνησης και ο αστικός Τύπος αναλώνονται σε ένα χωρίς προηγούμενο λιβάνισμα της «επιχειρηματικής δραστηριότητας» στον Τουρισμό και προβάλλουν επίμονα την ανάγκη αυτή να στηριχτεί ακόμα περισσότερο από το κράτος, προκειμένου να δημιουργηθούν καλύτερες προϋποθέσεις μεγέθυνσης της οικονομικής δραστηριότητας, της κερδοφορίας δηλαδή των επιχειρηματικών ομίλων, σ' αυτόν και σε άλλους κλάδους.
Ηδη, μπροστά στη νέα σεζόν, έχει ξεκινήσει η συζήτηση για τις παρεμβάσεις που επείγουν από την πλευρά του κράτους, κυρίως στο επίπεδο των υποδομών, της φορολογίας και των κινήτρων για νέες επενδύσεις, που θα καταστήσουν τον ελληνικό τουρισμό πιο ανταγωνιστικό, με δεδομένο μάλιστα ότι του χρόνου - σύμφωνα με τις εκτιμήσεις πολυεθνικών ομίλων που ελέγχουν τις τουριστικές ροές ανά τον κόσμο - αναμένεται σχετική ανάκαμψη της Τουρκίας.
Η διατήρηση της τουριστικής κίνησης τουλάχιστον στα σημερινά επίπεδα και η αύξησή της αναγορεύονται από το κεφάλαιο, την κυβέρνηση και τα κόμματά του σε «εθνικό στόχο». Αντίστροφα, οι διεκδικήσεις των εργαζομένων στον Τουρισμό για καλύτερες συνθήκες αμοιβής και δουλειάς, με δεδομένο μάλιστα ότι ο κλάδος γνωρίζει ανάκαμψη, παρουσιάζονται ως προσπάθεια υπονόμευσης της ανταγωνιστικότητάς του, λοιδορούνται και συκοφαντούνται.
Ενα είναι βέβαιο: Η ανάπτυξη στον κλάδο του Τουρισμού, όπως συνολικά στην καπιταλιστική οικονομία, γίνεται αποκλειστικά προς όφελος των κεφαλαιοκρατών και σε βάρος των εργαζομένων. Στηρίζεται πάνω στο βάθεμα της εκμετάλλευσης, με τα εξαντλητικά ωράρια, τα χαμηλά μεροκάματα, το πετσόκομμα στοιχειωδών δικαιωμάτων, που όλα μαζί συνθέτουν έναν άγριο εργασιακό μεσαίωνα. Τις συνθήκες αυτές περιγράφουν στον «Ριζοσπάστη» συνδικαλιστές και εργαζόμενοι από χώρους που αυτές τις μέρες σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος στην εξυπηρέτηση των εκατομμυρίων τουριστών, σε πλοία, αεροδρόμια και ξενοδοχεία.
Εξαντλητικές συνθήκες στα αεροδρόμια
Στο Διεθνές Αεροδρόμιο της Αθήνας κυριαρχούν η προσωρινή απασχόληση και η βαριά εργασία σε ανθυγιεινές συνθήκες. Οπως αναφέρουν συνδικαλιστές της ΔΑΣ, περίπου το 70% των εργαζομένων προσλαμβάνονται για τους μήνες της αυξημένης κίνησης (Μάη - Οκτώβρη), με συμβάσεις δύο και ενός μήνα, ακόμα και 15θήμερο, με αμοιβή τον κατώτατο μισθό, 530 ευρώ καθαρά για 8ωρη δουλειά, 360 ευρώ για 6ωρη κ.ά.
Οι εργοδότες πιέζουν τους εργάτες να μην παίρνουν ρεπό και να κάθονται υπερωρίες, λέγοντας ότι όποιος δείχνει «καλό πρόσωπο» έχει περισσότερες πιθανότητες να κάτσει για δουλειά και το χειμώνα. Το 9ωρο αποτελεί καθημερινότητα, ειδικά για τους εργάτες πίστας και τους εργαζόμενους στο check in, ενώ το ωράριο εργασίας μπορεί να φτάνει τις 10 και τις 11 ώρες. Την ίδια στιγμή, δεν τηρείται στην πράξη η ελάχιστη ώρα ανάπαυσης των 11 ωρών από βάρδια σε βάρδια, με τους εργαζόμενους να πρέπει να γυρίσουν στη δουλειά μέσα σε 9 και 10 ώρες από την ώρα που θα σχολάσουν.
Τα τελευταία χρόνια - επισημαίνουν οι συνδικαλιστές - έχουν γίνει απολύσεις παλαιότερων και πιο έμπειρων εργαζομένων, που έχουν ως αποτέλεσμα τα τμήματα να λειτουργούν σχεδόν εξολοκλήρου με νέους εργαζόμενους, με ελάχιστη ή καθόλου εκπαίδευση, γεγονός που συμβάλλει στην εντατικοποίηση της εργασίας. Οι άδειες δίνονται με το σταγονόμετρο. Εργαζόμενοι σε επισιτιστικά καταστήματα και το check in δουλεύουν ακόμα και τρία χρόνια «σερί» χωρίς άδεια, ή μόνο με άδεια τον Οκτώβρη, το Νοέμβρη και το Φλεβάρη, τους μήνες δηλαδή που η τουριστική κίνηση είναι πιο υποτονική.
Η κατάσταση αυτή, σε συνδυασμό με την έλλειψη ή την ανεπαρκή συντήρηση του υφιστάμενου υλικοτεχνικού εξοπλισμού, αυξάνει τον επαγγελματικό κίνδυνο. Ηδη έχουν συμβεί μια σειρά εργατικών «ατυχημάτων», λιποθυμίες, τραυματισμοί κ.ά., εργαζόμενοι επισκέπτονται καθημερινά το τμήμα του ΕΚΑΒ.
Ανάλογη είναι η κατάσταση και σε άλλα αεροδρόμια της χώρας. Ενδεικτικά είναι όσα έγραψε πρόσφατα ο «Ριζοσπάστης» για τις συνθήκες δουλειάς στο αεροδρόμιο «Διαγόρας» της Ρόδου, όπου η πλειοψηφία των εργαζομένων απασχολούνται εποχικά, με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, και αμείβονται με το βασικό μισθό. Τα ωράρια - «λάστιχο», οι αναγκαστικές και απλήρωτες υπερωρίες είναι συνηθισμένα φαινόμενα. Οι συνθήκες εντατικοποίησης, η κούραση, αλλά και η ζέστη, αφού οι χώροι του αεροδρομίου δεν κλιματίζονται επαρκώς, έχουν οδηγήσει σε λιποθυμίες εργαζομένων.
Επίσης, πριν λίγες μέρες, εργαζόμενος που δούλευε σε εταιρεία επίγειας εξυπηρέτησης στο αεροδρόμιο της Κέρκυρας, ξεψύχησε παλεύοντας για το μεροκάματο. Ο Κερκυραϊκός Σύνδεσμος Ιδιωτικών Υπαλλήλων, με αφορμή το εργατικό δυστύχημα, κατήγγειλε συνθήκες εντατικοποίησης και έκανε λόγο για λιποθυμικά επεισόδια που έχουν σημειωθεί πολλές φορές με θύματα εργαζόμενους στην καθαριότητα των αεροσκαφών και σε άλλα πόστα.
Ξενοδοχεία - γαλέρες για τους εργαζόμενους
Στα ξενοδοχεία και στον Επισιτισμό, η ανοδική τάση στους δείκτες που αφορούν τους μεγαλοεπιχειρηματίες του κλάδου, συνοδεύεται από την αντίστροφη πορεία που ακολουθούν τα δικαιώματα των εργαζομένων, τη μεγάλη επιδείνωση των συνθηκών δουλειάς και αμοιβής, τις συνθήκες «γαλέρας» για τους εργαζόμενους στις ξενοδοχειακές μονάδες, στα πολυτελή εστιατόρια, στις επισιτιστικές αλυσίδες, συνολικά στις τουριστικές επιχειρήσεις.
Ο Νίκος Παπαγεωργίου, μέλος της Πανελλαδικής Γραμματείας Επισιτισμού - Τουρισμού - Ξενοδοχείων του ΠΑΜΕ, εξηγεί στον «Ριζοσπάστη» ότι «ορισμένα από τα "προνόμια" που ...απολαμβάνουν οι εργάτες στον Τουρισμό» είναι η εντατικοποίηση, τα ατελείωτα ωράρια, ρεπό με το σταγονόμετρο, η απλήρωτη και ανασφάλιστη δουλειά, οι ατομικές συμβάσεις και «ευέλικτες» μορφές εργασίας, το «κουρέλιασμα» της κλαδικής Σύμβασης. Ενώ, μετά το τέλος της σεζόν, τους περιμένει κατά κανόνα η ανεργία.
Οι μισθοί - σημειώνει - συμπιέζονται με ατομικές και επιχειρησιακές συμβάσεις, όπως αυτές που υπογράφονται μέσα από τη «φάμπρικα» των «ενώσεων προσώπων», μέχρι να φτάσουν τα όρια του κατώτατου μισθού για τον ανειδίκευτο εργάτη, δηλαδή 586 ευρώ μεικτά το μήνα. Ακόμα χειρότερα, για τους εργαζόμενους που είναι κάτω των 25 ετών, ο κατώτατος μισθός είναι 511 μεικτά.
Σε πολλές περιπτώσεις, στην τσέπη των εργαζομένων δεν μπαίνει ούτε ο κατώτατος μισθός, καθώς τον υπονομεύει η αξιοποίηση όλης της «βεντάλιας» των ελαστικών εργασιακών σχέσεων που έχουν εξασφαλίσει στο κεφάλαιο όλες οι αστικές κυβερνήσεις. Στο τοπίο της «εργασιακής ζούγκλας», ευδοκιμούν 14 μορφές ελαστικής εργασίας στον κλάδο. Εποχική, «ενοικιαζόμενη», εκ περιτροπής, «έξτρα» είναι μερικές μόνο από τις μορφές εργασίας που επιβάλλουν οι επιχειρηματίες του Τουρισμού στο προσωπικό, δίπλα στη μαθητεία, στην πρακτική άσκηση, στα προγράμματα «απόκτησης εργασιακής εμπειρίας» για τους ανέργους.
Η εντατικοποίηση και η πολυαπασχόληση είναι πανταχού παρούσες. Τα ωράρια «τεντώνονται» μέχρι τις 10 και 12 ώρες. Οι τενοντίτιδες, τα προβλήματα στη μέση και τα γόνατα, τα αυχενικά «θερίζουν» και τους πιο νέους σε ηλικία εργαζόμενους. Το ίδιο και η υπερκόπωση και τα εργατικά «ατυχήματα». Η φθορά της υγείας τους επιτείνεται από τις ανατροπές στην Κοινωνική Ασφάλιση. Για παράδειγμα, η κατάργηση των Βαρέων και Ανθυγιεινών έχει οδηγήσει στην αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, αναγκάζοντας καμαριέρες, μάγειρες και άλλες ειδικότητες να δουλεύουν μέχρι τα 67 τους χρόνια!
Μεγάλη εντατικοποίηση για τους ναυτεργάτες
Εντατικές συνθήκες και εξαντλητικά ωράρια αντιμετωπίζουν και οι ναυτεργάτες. Οπως σημειώνουν συνδικαλιστές, στα πλοία με τα οποία γίνεται η ακτοπλοϊκή σύνδεση της ηπειρωτικής χώρας με τα νησιά, στα επιβατηγά πλοία διεθνών πλόων (όπως αυτά που εκτελούν δρομολόγια που συνδέουν την Πάτρα και την Ιταλία), αλλά και στα ημερήσια περιηγητικά σκάφη, που δρομολογούνται στα νησιά, η κατάσταση για τους εργαζόμενους είναι παρόμοια.
Την ίδια περίοδο που οι ανάγκες είναι αυξημένες, λόγω της μετακίνησης χιλιάδων τουριστών, αλλά και των απαιτήσεων για τροφοδοσία των νησιών με προϊόντα, οι εφοπλιστές έχουν αποδρομολογήσει μεγάλο μέρος του ακτοπλοϊκού τους στόλου, αυξάνοντας παράλληλα τα δρομολόγια για τα εναπομείναντα πλοία.
Το αποτέλεσμα είναι τα πληρώματα να εξαντλούνται, δουλεύοντας ακατάπαυστα σε ασταμάτητα δρομολόγια. Στις πιο «εμπορικές» γραμμές, τους καλοκαιρινούς μήνες, πριν προλάβει το πλοίο να ξεφορτώσει, ξεκινάει η φόρτωση για άμεση αναχώρηση, ενώ οι αφίξεις και οι αναχωρήσεις από ενδιάμεσους σταθμούς αυξάνουν την κούραση για τους ναυτεργάτες, αυξάνοντας τους κινδύνους και για εργατικά «ατυχήματα».
Σε πολλές περιπτώσεις, οι ναυτεργάτες εργάζονται καθημερινά για 17, 18, ακόμα και 20 ώρες. Η εντατικοποίηση, σε συνδυασμό με τις μειωμένες οργανικές συνθέσεις, που έχουν θεσπίσει μια σειρά αντεργατικοί νόμοι, αλλά και την κακή συντήρηση των πλοίων, δημιουργούν επικίνδυνες συνθήκες για εργαζόμενους και επιβάτες, θέτουν σε κίνδυνο την ανθρώπινη ζωή στη θάλασσα.
Κατάφωρη είναι η παραβίαση των ΣΣΕ. Οι προβλέψεις τους καταστρατηγούνται όσον αφορά τα ωράρια εργασίας. Οι υπερωρίες εκτός από ατελείωτες είναι και απλήρωτες. Οι εφοπλιστές, μεριμνώντας για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας τους, αρνούνται να υπογράψουν ικανοποιητικές για τους εργαζόμενους Συμβάσεις. Για παράδειγμα, η ΣΣΕ στην ποντοπόρο ναυτιλία έχει να ανανεωθεί από το 2010.
Ακόμα όμως και τη Σύμβαση με μηδενικές αυξήσεις που υπογράφουν κάθε χρόνο στην ακτοπλοΐα εφοπλιστές και ΠΝΟ (μόλις την περασμένη Πέμπτη υπογράφτηκε η πιο πρόσφατη), δεν έχουν κανένα πρόβλημα να τη μετατρέπουν σε «κουρελόχαρτο», επιδεινώνοντας τους όρους δουλειάς των ναυτεργατών.

Με πολεμικά σχέδια έως τον Ειρηνικό συνδέουν τη χρήση της οι ΗΠΑ


Μια σειρά δημοσιευμάτων και πληροφοριών επιβεβαιώνουν το έντονο παρασκήνιο στις διαβουλεύσεις της ελληνικής με την αμερικανική κυβέρνηση

Το αμερικανικό πλοίο «USS Carney» προσεγγίζει τη βάση της Σούδας, με τη διοίκηση των ναυτικών δυνάμεων των ΗΠΑ στην Ευρώπη να γράφει στο «Twitter» ότι στόχος τους είναι η «σταθερή παρουσία» στην Ελλάδα, «σε υποστήριξη των αμερικανικών συμφερόντων εθνικής ασφάλειας στην Ευρώπη»...
Το αμερικανικό πλοίο «USS Carney» προσεγγίζει τη βάση της Σούδας, με τη διοίκηση των ναυτικών δυνάμεων των ΗΠΑ στην Ευρώπη να γράφει στο «Twitter» ότι στόχος τους είναι η «σταθερή παρουσία» στην Ελλάδα, «σε υποστήριξη των αμερικανικών συμφερόντων εθνικής ασφάλειας στην Ευρώπη»...
Επανέρχεται στο προσκήνιο η χρησιμότητα και επιχειρησιακή αξία της βάσης της Σούδας για τους Αμερικανούς, στο φόντο της όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και της εκφρασμένης θέλησης της κυβέρνησης να «παίξει» εκεί στα γεμάτα, συμμετέχοντας με αναβαθμισμένο ρόλο σε επικίνδυνα για το λαό σχέδια, για τα συμφέροντα του κεφαλαίου, στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.
Τις προηγούμενες βδομάδες, άλλωστε, άλλα δύο πλοία του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού ελλιμενίστηκαν στη βάση, για ανεφοδιασμό, το «USS Porter» και το «USS Carney», το δεύτερο μάλιστα επιστρέφοντας από τη μεγάλης κλίμακας και υπό ΝΑΤΟική σκέπη άσκηση στην Ουκρανία, «Sea Breeze». Μάλιστα, θέλοντας να τονίσει τη σημασία της βάσης, ο επίσημος λογαριασμός της διοίκησης των ναυτικών δυνάμεων των ΗΠΑ στην Ευρώπη έγραψε χαρακτηριστικά στο διαδίκτυο ότι «το "USS Carney" φτάνει στη βάση της Σούδας ώστε να διατηρήσει σταθερή παρουσία, σε υποστήριξη των αμερικανικών συμφερόντων εθνικής ασφάλειας στην Ευρώπη».
Σχολιάζοντας το γεγονός, γράφτηκε μεταξύ άλλων στον Τύπο ότι η «"σταθερή παρουσία" είναι το βασικό μήνυμα που θέλουν να εκπέμψουν οι Αμερικανοί στην Ευρώπη, ιδιαίτερα σε μία εποχή που οι διατλαντικές σχέσεις γίνονται πιο απρόβλεπτες και οι προκλήσεις στην ευρύτερη περιοχή παραμένουν κρίσιμες». Σε αυτό το πλαίσιο, άλλωστε, Αμερικανός διπλωμάτης υπογράμμιζε σε κυριακάτικη εφημερίδα τη «στρατηγική σημασία» που δίνουν στη βάση της Σούδας οι ΗΠΑ, ως απαραίτητη βάση για τις επιχειρήσεις τους στην Ανατολική Μεσόγειο.
Πυρηνικές κεφαλές και στρατεύματα από το Ιντσιρλίκ
Ταυτόχρονα, η Σούδα βρίσκεται ξανά, και πιο έντονα ακόμα, στο προσκήνιο λόγω και της αυξανόμενης ανησυχίας των ΗΠΑ για το μέλλον της συνεργασίας τους με την Τουρκία στη βάση του Ιντσιρλίκ. Σύμφωνα με το αμερικανικό περιοδικό στρατιωτικών θεμάτων «Stars & Stripes», στρατιωτικοί αναλυτές θεωρούν ότι είναι «το χειρότερο μέρος» για να φυλάσσουν οι ΗΠΑ τις περίπου 50 πυρηνικές κεφαλές που εικάζεται ότι βρίσκονται στην τουρκική βάση.
Ο πρώην ανώτατος διοικητής των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, ναύαρχος Τζέιμς Σταυρίδης, δήλωσε μάλιστα στο περιοδικό ότι «θα ήταν σοφό» για το ΝΑΤΟ να σκεφτεί ένα Σχέδιο Β' για την περίπτωση που η Συμμαχία εκδιωχθεί από το Ιντσιρλίκ. Ο ίδιος προσθέτει πως μια άμεση εναλλακτική βάση για τους περίπου 2.500 Αμερικανούς στρατιωτικούς θα ήταν η χώρα μας, «η οποία σίγουρα έχει εξαίρετες υποδομές τόσο στην Κρήτη όσο και στην ηπειρωτική Ελλάδα».
Διόλου τυχαία, η εφημερίδα «Καθημερινή» διαπλέκει τη στρατιωτική συνεργασία Ελλάδας - ΗΠΑ, με επίκεντρο τη Σούδα, με την Ενέργεια και τα «κομπρεμί» με αμερικανικούς ενεργειακούς ομίλους, καθώς όλη η στρατιωτική προπαρασκευή και διάταξη δυνάμεων γίνεται για την προστασία των νέων πεδίων κερδοφορίας που ανοίγονται για τους μεγάλους πολυεθνικούς ομίλους.
Σε αυτό το φόντο, άλλωστε, γίνεται αναφορά στον Αμερικανό πρέσβη στην Αθήνα, Τζ. Πάιατ, και στο γεγονός ότι ο ίδιος υποστηρίζει ένθερμα την τετραμερή συνεργασία της Ελλάδας με την Κύπρο, το Ισραήλ και την Αίγυπτο στον τομέα της Ενέργειας. Οτι αυτή θα μπορούσε να συνεισφέρει στη διαφοροποίηση των παρόχων της Ευρώπης και είναι σύμφωνη με την επιδίωξη των ΗΠΑ για απεξάρτηση της Ευρώπης από το ρωσικό αέριο.
Υποστήριξη σχεδιασμών από τη Μεσόγειο έως τον Ειρηνικό
Την ίδια ώρα, άλλη μια παράμετρος που μπαίνει και αναλύεται στον αστικό Τύπο είναι οι προτεραιότητες της διακυβέρνησης Τραμπ, οι βλέψεις της στον Ειρηνικό και πώς δένει η Σούδα με τα σχέδιά της αυτά. Με βάση την αναπτυσσόμενη ρητορική Τραμπ ενάντια στη Βόρεια Κορέα και την υποβόσκουσα κόντρα με Ρωσία και Κίνα, καταγράφονται στον Τύπο διάφορες αναλύσεις που περιλαμβάνουν και την Ελλάδα.
Σε μία απ' αυτές σημειώνεται χαρακτηριστικά: «Στην Αθήνα, γνωρίζουν πολύ καλά ότι τα επόμενα χρόνια το βλέμμα της Ουάσιγκτον θα επικεντρώνεται κυρίως στον Ειρηνικό. Και έχουν μάθει διά πολλαπλών διαύλων ότι οι ΗΠΑ, προκειμένου να μπορούν να διατηρούν αποτελεσματική μόχλευση στον υπόλοιπο κόσμο, θα παραμείνουν μόνον όπου θεωρούν ότι η γεωπολιτική συγκυρία αξίζει τον κόπο».
«Προφανώς», συνεχίζει το ίδιο άρθρο, «οι ΗΠΑ θεωρούν ότι η Ελλάδα αποτελεί μια τέτοια περίπτωση. Κατ' αρχάς η χώρα, ως το μόνο μέλος της ΕΕ στην περιοχή, αποτελεί σημείο αναφοράς σταθερότητας σε ένα τρίγωνο μιας άνευ προηγουμένου αστάθειας σε όλη την ευρύτερη περιοχή. Μια δεύτερη, εξίσου σημαντική για τους Αμερικανούς, προϋπόθεση που έχει η Ελλάδα είναι η βάση της Σούδας.
Οι εγκαταστάσεις της Σούδας αποτελούν το μοναδικό σημείο στο οποίο μπορεί το αμερικανικό Ναυτικό να εξυπηρετήσει ανάγκες ανεφοδιασμού, επισκευών και λοιπών εργασιών, προτού προσεγγίσει τη βάση "Ντιέγκο Γκαρσία" στον Ινδικό Ωκεανό. Το προηγούμενο σχετικό σημείο είναι η ναυτική βάση της Ρότα, στη νότια ατλαντική ακτή της Ισπανίας».
Σημειωτέον, ειδικά για την εξυπηρέτηση των αμερικανικών αεροπλανοφόρων - μοναδικό για τους Αμερικανούς όπλο για την «προβολή ισχύος» τους ανά τον πλανήτη - η αξία της Σούδας είναι αξεπέραστη, εφόσον μόνο εκεί σε ολόκληρη τη Μεσόγειο υπάρχει τόσο μεγάλη προβλήτα ώστε να δέσει τέτοιου μεγέθους πλοίο.
«Γίνεται, λοιπόν, απολύτως σαφές ότι η Σούδα έχει καίρια σημασία για τις ΗΠΑ, είτε η Μέση Ανατολή βρίσκεται σε αναταραχή είτε όχι», συνεχίζει το συγκεκριμένο άρθρο, συνδέοντας τη βάση με πολεμικούς σχεδιασμούς που ξεπερνούν κατά πολύ τα στενότερα ή λίγο ευρύτερα όρια της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής και εντάσσοντάς την σε ένα μηχανισμό υποστήριξης πολεμικών μέσων και προσπαθειών έως την άλλη άκρη του κόσμου.
Ταξίματα και αιτήματα...
Κυβερνητικές διαρροές που αναπαράγονται στον Τύπο, αναφέρουν ότι «τους αμέσως προηγούμενους μήνες, αθόρυβα, ΓΕΕΘΑ και ΓΕΝ έχουν κάνει κινήσεις προκειμένου να επαυξήσουν τη σημασία της Σούδας, αλλά και να επιτύχουν κάποια πιθανά οφέλη για την Ελλάδα στην ευρύτερη περιοχή, με επίκεντρο τον Ναύσταθμο». Μια σειρά από πληροφορίες θέλουν την ελληνική κυβέρνηση να δεσμεύεται απέναντι στις ΗΠΑ και να συζητάει μαζί τους τα εξής:
  • Τη χρονική επέκταση της συμφωνίας χρήσης της βάσης από τους Αμερικανούς για 5, 8 έως και 10 χρόνια ακόμα, αντί της μονοετούς ανανέωσης που γινόταν, ώστε να μπορέσουν με την ...άνεσή τους να κάνουν πιο μακροπρόθεσμους σχεδιασμούς για τη βάση και τις υποδομές της.
  • Τη συνοδεία από πλοία του Πολεμικού Ναυτικού αεροπλανοφόρων που επιχειρούν στην Ανατολική Μεσόγειο, απελευθερώνοντας έτσι από αυτήν την αποστολή άλλα αμερικανικά πολεμικά πλοία συνοδείας και προστασίας του αεροπλανοφόρου, ώστε να ξανοιχτούν σε άλλα μέτωπα.
  • Την ανάληψη πρόσθετου εκπαιδευτικού έργου στο ΝΑΤΟικό Κέντρο Εκπαίδευσης Ναυτικής Αποτροπής, που επίσης εδρεύει στη Σούδα και εκπαιδεύει στελέχη του ΝΑΤΟ σε τέτοια ζητήματα.
  • Την παροχή υπηρεσιών υποστήριξης και από άλλες βάσεις, κ.ά.
Σε «αντάλλαγμα», ζητά υποστήριξη για τις δικές της Ενοπλες Δυνάμεις, ώστε να παίξουν ακόμα πιο ενεργό ρόλο στην Ανατολική Μεσόγειο για λογαριασμό του ΝΑΤΟ και των σχεδίων των ΗΠΑ στην περιοχή. Μεταξύ άλλων, η ελληνική κυβέρνηση φέρεται να ζητάει την παροχή ιπτάμενου τάνκερ, αίτημα που προϊδεάζει για επιχειρήσεις των ελληνικών μαχητικών μακριά από τις βάσεις ανεφοδιασμού τους, την παροχή τουλάχιστον δύο πολεμικών πλοίων ανοικτής θαλάσσης, για επιχειρήσεις και περιπολίες από τη Μάλτα έως τη Διώρυγα του Σουέζ, συμμετοχή με «σκόντο» στις τιμές στο πρόγραμμα εκσυγχρονισμού των μαχητικών «F16» και της αγοράς «F35», παροχή ελικοπτέρων, πυρομαχικών κ.ά.
Ολα τα παραπάνω, βέβαια, «βρωμάνε μπαρούτι» απ' όπου κι αν τα πιάσει κανείς. Ενισχύουν τους κινδύνους για τους λαούς σε μια περιοχή όπου η υπερσυγκέντρωση του επιχειρηματικού ενδιαφέροντος γύρω από τα κοιτάσματα και τους δρόμους της Ενέργειας έχουν ανεβάσει κατακόρυφα το θερμόμετρο των αντιθέσεων, της έντασης και έχουν «απογειώσει» τη στρατιωτική παρουσία ανταγωνιζόμενων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.
Απ' αυτήν τη σκοπιά, το αίτημα να κλείσουν η βάση της Σούδας και όλες οι βάσεις στη χώρα, να επιστρέψουν οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις από τις ΝΑΤΟικές αποστολές και τις επιχειρήσεις, να αποδεσμευτεί η χώρα από το ΝΑΤΟ και όλες τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, συνολικά ο αγώνας ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, χρειάζεται πιο αποφασιστικά να συνδεθεί με την πάλη ενάντια στις αιτίες που τον γεννούν. Ενάντια στο σύστημα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, που γεννάει μόνο φτώχεια, πολέμους και προσφυγιά, κάνοντας επιτακτική ανάγκη την πάλη για την ανατροπή του σε κάθε χώρα.

Αναμασώντας χρεοκοπημένα ιδεολογήματα με το βλέμμα στο μέλλον



Με «εμβριθείς» αναλύσεις και άρθρα, που αναμάσησαν λίγο - πολύ αυτούσια όλα τα βασικά επιχειρήματα της αστικής προπαγάνδας, υποδέχτηκαν αστοί δημοσιολόγοι και αναλυτές την «επέτειο» των 10 χρόνων από την έναρξη της βαθιάς και συγχρονισμένης διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης, τον Αύγουστο του 2007. Η στόχευση των εν λόγω τοποθετήσεων, σήμερα όπως και τότε, αφορά το παρόν και το μέλλον και πολύ λιγότερο το παρελθόν, επιβεβαιώνοντας ότι ο χαρακτήρας της αντιπαράθεσης γύρω από την καπιταλιστική οικονομική κρίση αλλά και την ανάκαμψη κάθε άλλο παρά «ακαδημαϊκός» είναι και φυσικά δεν έχει ουδέτερο, υπερταξικό χαρακτήρα, αλλά αντίθετα συνδέεται άμεσα με τα συμφέροντα των δύο βασικών αντίπαλων τάξεων της κοινωνίας μας, της παρασιτικής, ως προς το ρόλο της στην παραγωγή, αστικής τάξης και της τάξης που παράγει όλο τον πλούτο της κοινωνίας, της εργατικής τάξης.
Με στόχο να κρυφτεί η ουσία...
Πίσω από το παρδαλό συνονθύλευμα των αστικών αναλύσεων που επανήλθαν τις μέρες αυτές, πίσω από τους κάθε είδους επιθετικούς προσδιορισμούς για την κρίση, τους χαρακτηρισμούς περί «τραπεζικής», «χρηματοπιστωτικής», «δημοσίου χρέους», «εξαγόμενης» κρίσης κ.ο.κ., έως και τις «εκλαϊκευτικότερες» και ευφάνταστες εκδοχές περί «καζινοκαπιταλισμού», «κρίσης αξιοπιστίας» και... αξιών, εύκολα μπορεί κανείς να διακρίνει την προσπάθεια να κρυφτεί, πίσω από υπαρκτές ή ανύπαρκτες δευτερεύουσες πλευρές, η ίδια η ουσία. Η νομοτελειακή δηλαδή για τον καπιταλισμό περιοδική εμφάνιση των κρίσεων, καθώς και ο χαρακτήρας τους ως κρίσεων υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου σε συνθήκες όξυνσης των αντιφάσεων του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.
Απαντώντας στη μέθοδο αυτή που ακολουθούσαν ήδη από την εποχή του οι αστοί, ο Μαρξ έλεγε πως οι αστοί «προσεγγίζουν κάθε νέα κρίση ως μεμονωμένο φαινόμενο, που εμφανίζεται για πρώτη φορά στον ορίζοντα της κοινωνίας και, κατά συνέπεια, αποδίδουν την εμφάνισή της σε γεγονότα, κινήματα και παράγοντες που είναι χαρακτηριστικοί ή φαίνονται να είναι χαρακτηριστικοί για την περίοδο που μόλις ολοκληρώθηκε μεταξύ του προτελευταίου και του τελευταίου κλονισμού. Αν οι φυσικοί φιλόσοφοι ακολουθούσαν την ίδια παιδαριώδη μέθοδο, ο κόσμος μας θα ξαφνιαζόταν ακόμα και με την επανεμφάνιση κάποιου κομήτη»1.
Η «παιδαριώδης» αυτή λογική, βέβαια, έχει την εξήγησή της, μιας που προτάσσοντας διάφορες επιμέρους πλευρές και παρουσιάζοντας την κρίση ως ένα «λάθος» ή ως μια παρεκτροπή, ένα στοιχείο ξένο κατά τ' άλλα στην ίδια τη φύση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, επιχειρεί να πείσει την εργατική τάξη ότι αφού πρώτα πλήρωσε τα σπασμένα της καπιταλιστικής κρίσης, τώρα, στο κατώφλι ενός νέου γύρου καπιταλιστικής συσσώρευσης, αξίζει τάχα να στρατευτεί στο «όραμα» ενός «δικαιότερου» καπιταλισμού, χωρίς τα λάθη του παρελθόντος, ικανού να «ισορροπήσει» κάπου ανάμεσα στη δίψα του κεφαλαίου για κέρδη και την ικανοποίηση των εργατικών - λαϊκών αναγκών.
...ότι η καπιταλιστική κρίση είναι στο DNA του καπιταλισμού
Η πραγματικότητα, βέβαια, είναι τελείως διαφορετική. Κάθε γύρος καπιταλιστικής συσσώρευσης όχι μόνο δεν λύνει τις αντιφάσεις του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, αλλά αντίθετα τις οξύνει και τις βαθαίνει.
Κάθε καπιταλιστικής κρίσης, εξάλλου, προηγείται από τη μια η συσσώρευση μεγάλων κερδών (όπως π.χ. στην Ελλάδα μέχρι το 2008) και από την άλλη η συσσώρευση ανισορροπιών και αντιφάσεων οι οποίες συνοδεύουν την άναρχη καπιταλιστική ανάπτυξη. Αυτές οι αντιφάσεις, μόλις ξεπεράσουν ένα σημείο, δυσχεραίνουν τις προοπτικές διατήρησης αυτής της υψηλής κερδοφορίας.
Ποιες είναι αυτές οι αντιφάσεις που οδηγούν στο ξέσπασμα της κρίσης; Καταρχήν, μετά από ένα σημείο της γρήγορης καπιταλιστικής συσσώρευσης εκφράζεται η μακροχρόνια τάση μείωσης του ποσοστού κέρδους. Αυτό συμβαίνει γιατί κάτω από την πίεση του ανταγωνισμού κατά τη φάση της ανάπτυξης, οι κεφαλαιοκράτες εισάγουν «ανώτερες» μεθόδους παραγωγής, οι οποίες κατά κανόνα επιφέρουν σχετική μείωση της αξιοποίησης εργατικής δύναμης και αντίστοιχη αύξηση της αξιοποίησης μέσων παραγωγής στο σύνολο του κεφαλαίου τους. Παρόλο που οι πιο «πρωτοπόροι» καπιταλιστές πράγματι κερδίζουν από την εισαγωγή αυτών των νέων τεχνολογιών παραγωγής, στο βαθμό που αυτές γενικεύονται σε όλη την οικονομία, οδηγούν σε μείωση του ποσοστού του συνολικού κοινωνικού κεφαλαίου που δαπανάται για τη μίσθωση και την εκμετάλλευση εργατικής δύναμης. Αυτό, όμως, έχει ως συνέπεια τη μείωση του ποσοστού κέρδους, αφού η υπεραξία, το κέρδος γεννιέται μόνο από την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης.
Επίσης, κατά τη φάση της ανόδου οξύνεται η αναρχία στην ανάπτυξη των ξεχωριστών επιχειρήσεων και κλάδων, με συνέπεια τη διάρρηξη των σχέσεων που είναι αναγκαίες για τη διευρυμένη αναπαραγωγή του κεφαλαίου. Τέλος, οξύνεται η αντίθεση μεταξύ της μόνιμης τάσης για όλο και μεγαλύτερη παραγωγή (ως συνέπεια της επιδίωξης του μέγιστου κέρδους) από τη μια και τον περιορισμό της καταναλωτικής ικανότητας, παραγωγικής ή μη, από την άλλη. Αυτές οι αντιφάσεις μάλιστα επιδρούν και η μία πάνω στην άλλη.
Αυτές οι αντιφάσεις, ωστόσο, αποτελούν συνέπεια του καπιταλιστικού τρόπου οργάνωσης της οικονομίας, εκφάνσεις της όξυνσης της βασικής αντίθεσης του καπιταλισμού, της αντίθεσης δηλαδή μεταξύ του όλο και πιο κοινωνικού χαρακτήρα της παραγωγής από τη μία και της ατομικής ιδιοποίησης του προϊόντος αυτής της παραγωγής από την άλλη. Γι' αυτό η οικονομική κρίση είναι φαινόμενο σύμφυτο με το συγκεκριμένο τρόπο οργάνωσης της παραγωγής, είναι στο DNA του, γεγονός που αποδεικνύεται πεισματάρικα τους τελευταίους δυο αιώνες. Ετσι, πέρα από τις κάθε φορά ιδιαίτερες πλευρές της κάθε καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, αιτία της, αιτία της περιοδικής διακοπής της αναπαραγωγής του συνολικού κοινωνικού κεφαλαίου, είναι αυτή ακριβώς η βασική αντίθεση.
Ερχεται, λοιπόν, μια περίοδος που, ακριβώς λόγω της όξυνσης αυτών των αντιθέσεων, το κεφάλαιο εμφανίζεται ως πλεονάζον, ως περισσευάμενο, ως «υπερσυσσωρευμένο», όχι σε σχέση με κάποιες ανάγκες της κοινωνίας αλλά σε σχέση με την ικανότητα περαιτέρω αύξησής του, περαιτέρω συσσώρευσης με τους ίδιους ρυθμούς. Αυτή η υπερσυσσώρευση εκφράζεται σε όλες τις μορφές του κεφαλαίου (χρηματική, παραγωγική, εμπορευματική). Ακριβώς σε αυτήν την «κοινή πλευρά όλων των οικονομικών κρίσεων» οφείλεται και ο χαρακτηρισμός τους ως κρίσεων υπερσυσσώρευσης.
Η κρίση με τη σειρά της προσφέρει μία βίαιη και προσωρινή επίλυση αυτών των αντιθέσεων, στρώνοντας το έδαφος, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για την επόμενη φάση κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης. «Η σύγκρουση των αντιτιθέμενων μεταξύ τους παραγόντων βρίσκει κατά περιόδους διέξοδο στις κρίσεις. Οι κρίσεις είναι πάντα μόνο στιγμιαίες βίαιες λύσεις των υπάρχουσων αντιφάσεων, βίαιες εκρήξεις, που αποκαθιστούν για μια στιγμή τη διαταραγμένη ισορροπία»2.
Η εμπειρία τα δέκα αυτά χρόνια επιβεβαιώνει ότι αυτή η «αποκατάσταση» μπορεί να γίνει μόνο μέσω της απαξίωσης παραγωγικών δυνάμεων και κεφαλαίου ή, με άλλα λόγια, μέσω του γνωστού «κουρέματος» του κεφαλαίου σε όλες του τις μορφές: Χρηματικού (π.χ. μη επιστροφή στο ακέραιο δανείων, κούρεμα ομολογιακού χρέους ή απώλεια αξίας λόγω υιοθέτησης πιο υποτιμημένου νομίσματος), παραγωγικού (μείωση της τιμής των μέσων παραγωγής και της εργατικής δύναμης), εμπορευματικού. Ο,τι περισσεύει για την καπιταλιστική κερδοφορία μπαίνει στην προκρούστεια κλίνη.
Μέρος του παραγωγικού κεφαλαίου αποτελεί και το μεταβλητό κεφάλαιο, η εργατική δύναμη που εκμεταλλεύεται ο κεφαλαιοκράτης. Ετσι, θεμελιακό συστατικό της αναγκαίας απαξίωσης κεφαλαίου αποτελεί η απαξίωση του μεταβλητού συστατικού μέρους του κεφαλαίου, δηλαδή του εμπορεύματος εργατική δύναμη, όπως επιβεβαιώνει και η πικρή πείρα της εργατικής τάξης της χώρας μας, με τα μαζεμένα αντεργατικά μέτρα που τσάκισαν την τιμή της εργατικής δύναμης, διαμορφώνοντας το «ευνοϊκό περιβάλλον» για την εκ νέου ανάκαμψη των κερδών των καπιταλιστών. Μόνο αυτό το «ξεκαθάρισμα» μπορεί να προλειάνει το έδαφος πάνω στο οποίο θα αναστηλωθεί το ποσοστό κέρδους και θα ξεκινήσει ένας νέος γύρος κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης.
«Αγαπημένες» απάτες...
Αυτά ακριβώς προσπαθούν να κρύψουν οι αναλύσεις αστικών επιτελείων και οπορτουνιστών. Μια από τις πλέον αγαπημένες θεωρίες γι' αυτό, που κατέχει διαχρονικά περίοπτη θέση στις αστικές αναλύσεις περί της κρίσης, είναι πως η αιτία της βρίσκεται στην κερδοσκοπία και η έξοδος από αυτή στον περιορισμό και έλεγχό της. Θεωρίες που πάνε χέρι - χέρι με τα ιδεολογήματα περί «καζινοκαπιταλισμού» και «χρηματιστικοποίησης της οικονομίας». Για παράδειγμα, ο ΣΥΡΙΖΑ έλεγε όλα τα προηγούμενα χρόνια πως «το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας ήταν τα υπερκέρδη που συσσωρεύονταν στο τραπεζικό σύστημα ή στα χρηματιστήρια, σε αντίθεση με το κέρδος στη βιομηχανία, στην παραγωγή», προσθέτοντας στο πρόσφατο 2ο Συνέδριο πως «η μνημονιακή πενταετία παρόξυνε τα ιστορικά βιομηχανικής αποδόμησης και απαξίωσης του παραγωγικού δυναμικού της χώρας, με αποτέλεσμα τη μείωση του ήδη μικρού ποσοστού της βιομηχανίας και μεταποίησης στο ΑΕΠ και την απασχόληση».
Σχολιάζοντας τις θεωρίες αυτές, ο Μαρξ έλεγε: «Οι οικονομολόγοι που προφασίζονται ότι εξηγούν τους τακτικούς σπασμούς της βιομηχανίας και του εμπορίου με την κερδοσκοπία, μοιάζουν με την εξαφανισμένη πια σχολή των φυσικών φιλοσόφων που θεωρούσαν τον πυρετό ως την πραγματική αιτία όλων των ασθενειών»3.
Η απομόνωση των φαινομένων της πίστης, της χρηματικής κυκλοφορίας από την οικονομική τους βάση και η ανάδειξή τους σε τελική αιτία της καπιταλιστικής κρίσης αποτελεί υπεραπλούστευση - αν όχι συνειδητή απάτη. Με την αναγωγή της κερδοσκοπίας σε βασική αιτία της κρίσης, οι αστοί και οι οπορτουνιστές δαιμονοποιούν τη λεγόμενη κερδοσκοπική ασυδοσία με στόχο την αγιοποίηση, την περιφρούρηση του βασικού, της «άγιας μήτρας»: Του κριτηρίου του κέρδους ως κριτηρίου παραγωγής, του ίδιου του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής που στηρίζεται σε αυτό το κριτήριο.
Για να πετύχουν αυτήν την αγιοποίηση, αποκόβουν τον ομφάλιο λώρο που συνδέει τα φαινόμενα της παραγωγής, που είναι και τα πρωταρχικά, με αυτά της κυκλοφορίας των εμπορευμάτων και του χρήματος. Αποκρύβουν ότι το καρκίνωμα της κρίσης γεννιέται στην παραγωγή ως αποτέλεσμα της υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων, ενώ απλώς εκφράζεται στην κυκλοφορία.
Προκειμένου να «βγάλουν λάδι» το καπιταλιστικό κέρδος ως εκμεταλλευτική σχέση μεταξύ κεφαλαιοκρατών και εργατών, δαιμονοποιούν μια συγκεκριμένη μορφή του, το τραπεζικό κέρδος, αγιοποιώντας μία άλλη μορφή του, το βιομηχανικό. Κρύβουν ότι αυτό που φαίνεται ως «χρηματοπιστωτικός παρασιτισμός» έχει τις ρίζες του στη μετοχική εταιρεία, ότι ο παρασιτισμός στη σφαίρα της κυκλοφορίας των εμπορευμάτων και του χρήματος αποτελεί συνέπεια της παρασιτικής φύσης της ίδιας της καπιταλιστικής παραγωγής, της εμφάνισης της μετοχικής εταιρείας, στη βάση της οποίας λαμβάνουν χώρα, στη σύμφυση στο ιμπεριαλιστικό στάδιο, στο οποίο βρίσκεται και η χώρα μας, του τραπεζικού και του βιομηχανικού κεφαλαίου.
Μια ματιά στα όσα λέει ο ΣΥΡΙΖΑ, για το νέο «παραγωγικό μοντέλο» που θα είναι τάχα βασισμένο στην «υγιή επιχειρηματικότητα» και το «θεμιτό» κέρδος από τις επενδύσεις στην καπιταλιστική παραγωγή, σε αντίθεση με τον «ανήθικο» καπιταλισμό και το «αθέμιτο» κέρδος λόγω κερδοσκοπίας που οδήγησε στην κρίση, αρκεί για να επιβεβαιώσει το μέγεθος της απάτης.
...και ιδεολογήματα
Εξίσου «αγαπημένο» είναι και το ιδεολόγημα ότι η καπιταλιστική κρίση θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί με μια άλλη διαχείριση, προσπαθώντας να αποδώσουν την κρίση στη λανθασμένη οικονομική πολιτική, στους λανθασμένους πολιτικούς χειρισμούς, στον τρόπο διαχείρισης του συστήματος και όχι στο ίδιο το σύστημα.
Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, σε πρόσφατο άρθρο της, η «Αυγή» έγραφε πως η κρίση έδειξε «μία σοβαρή διαφοροποίηση: από τη μία πλευρά τα - έστω και αργά, αλλά πάντως όχι σε "μοιραίο" βαθμό, ετοιμότητας - ανακλαστικά και των διεθνών αγορών και των κυβερνήσεων να αντιμετωπίσουν την παγκόσμια κρίση, η οποία εξήχθη από τις ΗΠΑ. Και από την άλλη τα ανύπαρκτα ανακλαστικά του ελληνικού κράτους», κατηγορώντας την τότε κυβέρνηση ΝΔ ότι «όταν πανευρωπαϊκά ο προβληματισμός συνίστατο σε μια σφιχτή δημοσιονομική πειθαρχία, η κυβέρνηση μοίραζε λεφτά» και ότι «από την πλευρά της δεν γινόταν απολύτως τίποτε για την τιθάσευση των τριών παραγόντων του δημοσιονομικού φαύλου κύκλου "δαπάνες - ελλείμματα - χρέος", κάτι που ουσιαστικά ακύρωνε σε επίπεδο εθνικής οικονομίας τα όποια μέτρα στήριξης του χρηματοπιστωτικού τομέα». Με άλλα λόγια, η «Αυγή» κατηγορεί την τότε κυβέρνηση Καραμανλή ότι δεν πήρε έγκαιρα τα μέτρα τσακίσματος της εργατικής δύναμης και ήρθαν μαζεμένα με τα μνημόνια για να θωρακιστεί η καπιταλιστική οικονομία. Πρόκειται, εξάλλου, για επιχείρημα που ο ΣΥΡΙΖΑ επεκτείνει στο «αύριο» της καπιταλιστικής ανάκαμψης, καλώντας το λαό να διαλέξει ποια αστική πολιτική δύναμη θα διαχειριστεί την επόμενη μέρα του κεφαλαίου.
Εκείνο βέβαια που κάνουν, αξιοποιώντας και το γεγονός ότι όντως η πολιτική αντεπιδρά στην οικονομία, διευκολύνοντας ή δυσχεραίνοντας προσωρινά την εκδήλωση των οικονομικών νόμων, είναι να αναποδογυρίζουν την πραγματικότητα, για να κρύψουν πως το πρωταρχικό είναι οι ίδιες οι νομοτέλειες και η κίνηση της καπιταλιστικής οικονομίας, που καμία αστική διαχείριση, σοσιαλδημοκρατική, νεοκεϊνσιανή ή άλλη, δεν μπορεί να αλλάξει, όπως επιβεβαιώνει και το γεγονός ότι καμία μορφή αστικής διαχείρισης δεν έχει καταφέρει να αποτρέψει την περιοδική εμφάνιση των κρίσεων.
Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να έχουν καμία αυταπάτη ότι θα βελτιωθεί η ζωή τους με το ένα ή το άλλο «μείγμα» αστικής οικονομικής πολιτικής, ότι μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή διέξοδος από την καπιταλιστική κρίση στο πλαίσιο του καπιταλισμού. Σήμερα επιβεβαιώνεται πως η έξοδος από την κρίση και η αντίστοιχη ανάπτυξη θα γίνει πάνω στο έδαφος των μισθών πείνας, στο έδαφος των συμβάσεων μήνα, βδομάδας και μέρας, στο έδαφος των απελευθερωμένων απολύσεων, στο έδαφος της πλήρους ασυδοσίας του κεφαλαίου.
Ετσι είτε αλλιώς, η καπιταλιστική κρίση αποτελεί ένδειξη ότι ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής «έχει φάει τα ψωμιά του» εδώ και χρόνια. Με τη σειρά του επιβεβαιώνει ότι η διέξοδος για την εργατική τάξη δεν μπορεί να αναζητηθεί σε κάποια «δίκαιη» καπιταλιστική ανάπτυξη που προετοιμάζει το έδαφος για την επόμενη, βαθύτερη καπιταλιστική κρίση, αλλά στην ανατροπή της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και εξουσίας, στην εξάλειψη της αναρχίας της καπιταλιστικής παραγωγής, στον επιστημονικό κεντρικό σχεδιασμό της αναλογικά διευρυνόμενης παραγωγής, με στόχο την ικανοποίηση των διευρυνόμενων κοινωνικών αναγκών. Με δύο λόγια, μόνο με την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής - κομμουνιστικής κοινωνίας.
Παραπομπές:
1 Μαρξ - Ενγκελς: «Κείμενα για την οικονομική κρίση», εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 152-153
2. Κ. Μαρξ, Το Κεφάλαιο, τ. 3, σ. 315
3. Μαρξ - Ενγκελς: «Κείμενα για την οικονομική κρίση», εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 98-99

ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΜΕΝΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ

 Η απόρριψη από τον υπουργό Δικαιοσύνης Σ. Κοντονή της πρόσκλησης της Εσθονίας, προεδρεύουσας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για συμμε...

TOP READ