27 Σεπ 2013

ΚΑΠΟΙΟΙ ΒΡΙΚΟΛΑΚΕΣ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΝ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΣΤΑ ΦΕΡΕΤΡΑ ΤΟΥΣ... ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΝΕΟΤΕΡΕΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ΒΕΒΑΙΩΣ...

ΚΑΠΟΙΟΙ ΒΡΙΚΟΛΑΚΕΣ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΝ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΣΤΑ ΦΕΡΕΤΡΑ ΤΟΥΣ... ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΝΕΟΤΕΡΕΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ΒΕΒΑΙΩΣ...


Άφαντη η ομάδα των νεοναζί που συναποτελεί το «τάγμα εφόδου» της Μυτιλήνης. Εξαφάνισε τον προσωπικό του ιστοχώρο από το διαδίκτυο ο νεοναζί διευθυντής γυμνασίου
 Προεπισκόπηση
…Να θυμίσουμε ότι στο παρελθόν ο εν λόγω καθηγητής Μέσης Εκπαίδευσης, ο οποίος δήλωνε και συνεχίζει να δηλώνει «τιμή του το να τον αποκαλούν εθνικοσοσιαλιστή», είχε εμφανισθεί στο πολιτικό προσκήνιο σαν συνδικαλιστής της παράταξης των καθηγητών της Νέας Δημοκρατίας, της ΔΑΚΕ. Τότε, ως ταμίας του διοικητικού συμβουλίου τής ΕΛΜΕ, σε τηλεοπτική συζήτηση υπερασπίστηκε το ρόλο των δικτατόρων Ιωάννη Μεταξά και Γεωργίου Παπαδόπουλου…
 Προεπισκόπηση
(Αυτό είναι ένα μικρό απόσπασμα μεγάλου κι ενδιαφέροντος κειμένου. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ όλο το κείμενο και βγάλτε συμπεράσματα… Όχι βέβαια για το ποιοι είναι και τι ρόλο παίζουν οι φασιστοναζίδες χρυσαυγήτες. Αυτά είναι γνωστά. Αναφερόμαστε σε συμπεράσματα σε σχέση με τους …σπόνσορές τους… Δεν θα εκπλαγείτε. Είναι ...διάφοροι, ...διαφορετικοί και μη αδιάφθοροι...)  

ΚΑΝΤΕ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΚΛΙΚ ΚΙ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΑ ΝΕΟΤΕΡΑ

Για την επίθεση στο «Πρώτο Θέμα»

Για την επίθεση στο «Πρώτο Θέμα»

Ο Λένιν γράφει κάπου ότι το πιο απρόσιτο φρούριο είναι το ανθρώπινο μυαλό. Αλλά όποιος νομίζει ότι στο μυαλό του ανθρώπου το παράθυρο για να μπει μέσα η γνώση, το καλό και το ωραίο, ανοίγει με βαριοπούλες, τότε αυτός δεν «ανοίγει» μυαλά. Τα αδειάζει.
Του Νίκου Μπογιόπουλου

Οι βαριοπούλες κλείνουν τα μυαλά ακόμα περισσότερο. Τα κάνουν πουρέ. Και με τον τρόπο αυτό δεν αφαιρεί κανείς αλλά προσθέτει κι άλλους σε εκείνους τους 150.000 που έτρεξαν την Κυριακή να αγοράσουν τηφυλλάδα του Αναστασιάδη.

Να γιατί, λοιπόν, η επίθεση με τις βαριοπούλες και με όλα τα υπόλοιπα «επαναστατικά εργαλεία» στο Πρώτο Θέμα δεν είναι απλώς επικίνδυνη. Δεν είναι απλώς καταδικαστέα. Δεν είναι απλώς βούτυρο στο ψωμί τόσο των τυμβωρύχων της «δημοσιογραφίας» όσο και των πολιτικών ταγών που παριστάνουν τους «υπερασπιστές της ελευθεροτυπίας και της δημοκρατίας».

Είναι και μάταιη. Τόσο μάταιη που η επιμονή σε τέτοιες μεθόδους καταντάει ύποπτη. Γιατί αυτή η τακτική, που θέλει να ισχυρίζεται ότι η προσωπική εκτόνωση συνιστά «αντιφασιστική δράση», επιστρέφει στην κοινωνία ως μπούμεραγκ. Και επιστρέφει άλλοτε με τη μορφή της «δικαιωμένης» φασιστικής αντίδρασης, άλλοτε με τη συνταγματικά μεταμφιεσμένη ρομφαία του «Νόμος και Τάξη». Και στη μια και στην άλλη περίπτωση οι υπηρεσίες που προσφέρουν οι βαριοπούλες στην Αυτού Μεγαλειότητα της «νομιμοποιημένης κρατικής βίας» και στην καθεστωτική προπαγάνδα περί «δύο άκρων» είναι μεγάλες.
Πηγή: Unfollow

Αφιέρωμα στα 45 χρόνια της ΚΝΕ μέσα από τα έντυπα υλικά της

Αφιέρωμα στα 45 χρόνια της ΚΝΕ μέσα από τα έντυπα υλικά της


Τον Σεπτέμβριο 


του 2013, η οργάνωση της ΚΝΕ κλείνει 45 χρόνια από την επανίδρυσή της σε καθεστώς σκληρής παρανομίας το 1968. Ο Κόκκινος Φάκελος παραθέτει ένα μικρό αφιέρωμα από την έντυπη ιστορία της από εποχές ΟΚΝΕ έως σήμερα και της εύχεται καλούς αγώνες στο μέλλον προς τον σοσιαλισμό.



Το περιοδικό Νέος Λενινιστής από τα πρώτα έντυπα της ΟΚΝΕ

Έκδοση της ΟΚΝΕ του 1929


Υλικό της ΟΚΝΕ για τους δύο καταδικασθέντες σε θάνατο κομμουνιστές νεολαίους του Καλπακίου

Τρικ για τα δύο χρόνια της ΚΝΕ 
Τρικ για τα δύο χρόνια της ΚΝΕ 

Από το όργανο της Ομοσπονδίας των Κομμουνιστικών Νεολαιών "Η Νεολαία"

Από το όργανο της Ομοσπονδίας των Κομμουνιστικών Νεολαιών "Η Νεολαία"

Από το όργανο της Ομοσπονδίας των Κομμουνιστικών Νεολαιών "Η Νεολαία"

Το όργανο της Ομοσπονδίας των Κομμουνιστικών Νεολαιών "Η Νεολαία"

Άρθρο της "Νεολαίας" που αφορά τον έρανο της ΟΚΝΕ για να αγοράσει και να δωρίσει ένα πολυβόλο στον Κόκκινο Στρατό (1929)

Οδηγητής του Φλεβάρη του 1969. Δημοσιεύεται απόφαση της 13ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ. Η Ολομέλεια χαιρετίζει την ανασύσταση της ΚΝΕ  
Ανακοίνωση της ΚΝΕ Πειραιάς , Απρίλιος του 1969
Χαιρετιστήριο 82 νεολαίων πολιτικών κρατούμενων στο Λακκί της Λέρου τον Σεπτέμβριο του 1969. Στο μήνυμα για τον ένα χρόνο από την ίδρυσή της σημειώνεται: "Η ΚΝΕ συνεχιστής των λαμπρών αγωνιστικών παραδόσεων της ΟΚΝΕ, της ΕΠΟΝ και της ΔΝΛ σηκώνει περήφανα τη σημαία του αγώνα για τα ιδανικά της πρωτοπόρας εργατικής τάξης, για μια Ελλάδα όπως την ονειρεύτηκαν τα καλύτερα παιδιά της"

Εξώφυλλο της ΚΝΕ. Έκδοση του Κεντρικού Συμβουλίου που βγήκε λόγω παρανομίας στο εξωτερικό. 
Χειρόγραφο σημείωμα 25 νέων πολιτικών κρατούμενων στις φυλακές Κορυδαλλού για τα δύο χρόνια από την ίδρυση της ΚΝΕ . Αύγουστος 1970

Ανακοίνωση του γραφείου της ΚΝΕ Αθήνας από τον Οδηγητή τον Ιούνιο του 1970 
Σελίδες από την έκδοση των υλικών της Γ Συνόδου του ΚΣ της ΚΝΕ, που συνήλθε παράνομα στην Αθήνα τον Ιούνιο του 1970

Σύντομος οδηγός για την καθημερινή δραστηριότητα από τον Οδηγητή του Δεκεμβρίου του 1972

"Κανόνες συνωμοτικότητας και επαγρύπνησης" παράνομη έκδοση του Γραφείου Τύπου του ΚΣ της ΚΝΕ του 1973 
Αφίσα της ΚΝΕ από τα χρόνια της Δικτατορίας

Οδηγητής, Σεπτέμβριος του 1973. Άρθρο που αφορά τον σωστό συνδυασμό παράνομης και νόμιμης δουλειάς

Τρικ της ΚΝΕ για την δικτατορία στη Χιλή


Υλικό της ΚΝΕ για το πολυτεχνείο 1975

Οδηγητής 2 Οκτώβρη του 1974. Στο εξώφυλλο του Οδηγητή φιλοξενείται μήνυμα του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ με αφορμή τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ

Οδηγητής 29 Γενάρη του 1975. Απόφαση του Συμβουλίου Πόλης της Οργάνωσης Αθήνας της ΚΝΕ

Οδηγητής 3 Ιουλίου του 1975

Σκίτσο για την οικονομική εξόρμηση για την επιτυχία του Α' Συνεδρίου της ΚΝΕ 1976

Οδηγητής 5 Μαρτίου 1976. Απόσπασμα από την απόφαση του 1ου Συνεδρίου της ΚΝΕ

Οδηγητής 17 Νοέμβρη του 1983 
Οδηγητής, 22 Μαρτίου 1984. Σε ανταπόκριση για τη δράση της ΚΝΕ με αφορμή τη συμπλήρωση 400 φύλων έκδοσης του Οδηγητή τονίζεται ότι "με όπλο την εφημερίδα και την πολιτική δουλειά που κάναμε στις εξορμήσεις-συζητήσεις με νέους μέσα στο Φλεβάρη κάναμε 9 στρατολογίες"

Οδηγητής 13 Γενάρη του 1990. Η κρίση του υπαρκτού σοσιαλισμού και η μετάφρασή τους στο εσωτερικό της ΚΝΕ οδήγησαν στο να χάσει και ο Οδηγητής την φυσιογνωμία του ως όργανο της επαναστατικής νεολαίας του ΚΚΕ.

Οδηγητής Δεκέμβριος του 1992

Άρθρο του Οδηγητή τον Μάιο του 1997Άρθρο για την έναρξη των εργασιών του 7ου Συνεδρίου της ΚΝΕ

Οδηγητής Γενάρης 1999. Το εξώφυλλο του Οδηγητής για τις μεγάλες μαθητικές κινητοποιήσεις επί Αρσένη

Οδηγητής Δεκέμβρης 2001 με αφιέρωμα στις εργασίες του 8ου Συνεδρίου της ΚΝΕ

Οδηγητής Μάης του 2006 λίγο πριν την έκδοση των εργασιών του 9ου Συνεδρίου

Οδηγητής Γενάρης του 2010 με αφιέρωμα στις εργασίες του 10ου Συνεδρίου της ΚΝΕ




Τι λενε Dason και Afaza για τη νύχτα της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα απο τη Χρυσή Αυγή!

Τι λενε Dason και Afaza για τη νύχτα της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα απο τη Χρυσή Αυγή!

Ο «Ριζοσπάστης» μίλησε με τους νεολαίους μουσικούς Dason και Afaza για τα τραγούδια τους και το πώς αντιμετωπίζεται η «Χρυσή Αυγή» 

 «Εργάτης είσαι, κάνε απεργία και άσε τις καριέρες, αγωνίσου με την τάξη σου, να 'ρθούν ωραίες μέρες...».

Οι στίχοι τους είναι εμπνευσμένοι από το δίκιο του εργάτη, αφού σε εργατοοικογένειες μεγάλωσαν και οι ίδιοι. Λένε πως θέλουν να συμβάλουν κι από αυτό το μετερίζι, μέσα από τη μουσική «χιπ χοπ», στην ανάπτυξη των αγώνων του νεολαιίστικου και του εργατικού - λαϊκού κινήματος, ενάντια στο σάπιο καπιταλισμό, που, μαζί με την εκμετάλλευση, γεννά το φασισμό. Που οπλίζει το χέρι δολοφόνων, όπως του χρυσαυγίτη που σκότωσε το φίλο τους και επίσης μουσικό, Παύλο Φύσσα, πριν από λίγες μέρες στο Κερατσίνι.

Ο λόγος για τους νεολαίους μουσικούς Dason και Afaza. Ο «Ριζοσπάστης» τους συνάντησε την Τετάρτη στο Σύνταγμα, αμέσως μετά τη συναυλία που διοργάνωσαν φοιτητικοί και σπουδαστικοί σύλλογοι, μαθητές, νέοι εργαζόμενοι και άνεργοι, ενάντια στη φασιστική Χρυσή Αυγή, στο σύστημα που τη γεννά και τη θρέφει. Με τους ρυθμούς και τους στίχους τους ξεσήκωσαν τη νεολαιίστικη συγκέντρωση, που απάντησε με βροχή συνθήματα, ενάντια στους χρυσαυγίτες, τα τσιράκια των εφοπλιστών και των μεγαλοεργοδοτών.
***
Οι δύο μουσικοί μίλησαν στο «Ρ» για όσα έζησαν τη νύχτα που οι φασίστες της Χρυσής Αυγής έστησαν ενέδρα στην παρέα τους και δολοφόνησαν εν ψυχρώ, στην οδό Τσαλδάρη της Αμφιάλης, τον 34χρονο Παύλο Φύσσα.
«Μας πήρε τηλέφωνο ο Παύλος και πήγαμε στη καφετέρια, στο δεύτερο ημίχρονο του αγώνα που έπαιζε εκείνο το βράδυ η τηλεόραση. Οταν φτάσαμε, οι χρυσαυγίτες στην καφετέρια ήταν τρεις. Είχε φύγει ένας. Τέλειωσε ο αγώνας και βγήκαμε έξω από την καφετέρια. Ημασταν 9, ανάμεσά μας δύο κοπέλες. Είδαμε ότι είχαν μαζευτεί καμιά δεκαπενταριά από αυτούς. Μείναμε εκεί κάμποση ώρα. Τότε, πλησιάζει τον Παύλο ένας που του συστήθηκε ως αστυνομικός και έλεγε πως θέλει να "εκτονώσει" την κατάσταση. Του είπε ότι δεν τρέχει τίποτα και ότι μπορείτε να φύγετε. Αργότερα, στο ΑΤ Κερατσινίου, μάθαμε ότι αυτός ήταν σωφρονιστικός υπάλληλος, που ήξερε τους χρυσαυγίτες.

Ξεκινήσαμε να προχωράμε πάνω στην Τσαλδάρη. Μετά από λίγα λεπτά ήρθαν πρώτα οι ΔΙΑΣ, 4 μηχανές και ανάποδα με μηχανές και αυτοκίνητα το "τάγμα εφόδου" της Χρυσής Αυγής. Αυτοί ήταν οι "φουσκωτοί". Μαζί τους ήταν και ο Ρουπακιάς», ανέφερε ο Afaza και ο Dason πρόσθεσε: «Οταν μας έκαναν την επίθεση, ο Παύλος μας είπε να τρέξουμε. Αυτός έμεινε πίσω για να τους καθυστερήσει. Τότε, από την ομάδα των χρυσαυγιτών βγήκε ο Ρουπακιάς και τον μαχαίρωσε».

Οπως ανέφεραν οι δυο νεολαίοι μουσικοί, λίγα λεπτά μετά τη δολοφονία, δύο στενά πιο πάνω από το σημείο που έπεσε νεκρός ο φίλος τους, εκεί όπου έτρεξαν για να αποφύγουν τους αφιονισμένους χρυσαυγίτες, τους «έπιασαν» αστυνομικοί και τους έβαλαν μαζί με άλλους δύο φίλους τους στο περιπολικό, δεμένους με χειροπέδες! Δηλαδή, αυτοί που ειδοποίησαν την αστυνομία για το φονικό, βρέθηκαν να οδηγούνται με χειροπέδες στο ΑΤ Κερατσινίου!

***
Τα ερωτήματα όμως και τα «περίεργα» για το χειρισμό της υπόθεσης, αμέσως μετά το φονικό, δε σταματάνε εδώ. «Στο αστυνομικό τμήμα -πήρε το λόγο ο Dason- μας πήγαν τον καθένα ξεχωριστά στις τουαλέτες και μας έγδυσαν εντελώς για να μας ψάξουν. Αφού τελείωσε αυτό το αίσχος, μας έβαλαν μέσα σε ένα δωμάτιο. Εκεί ήταν ένας που εμείς δεν τον ξέραμε. Ηταν ο Ρουπακιάς. Οι αστυνομικοί όμως ήξεραν ότι ήταν ο δολοφόνος γιατί τον είχε δείξει ο Παύλος, πριν ξεψυχήσει. Μας είχαν βάλει στο ίδιο κελί με το δολοφόνο»!

«Μόλις μας έβαλαν στο δωμάτιο -πρόσθεσε ο Afaza- μπήκε και ένας αστυνομικός και μας ρώτησε έναν - έναν αν είμαστε χρυσαυγίτες. Οχι είπε και ο Ρουπακιάς! Ο αστυνομικός μάς ρώτησε αν η ομάδα που μας επιτέθηκε είχε διακριτικά. Του είπαμε ότι φορούσαν τα μαύρα μπλουζάκια, παντελόνια παραλλαγής και αρβύλες. Ο Ρουπακιάς ειρωνικά μας είπε ότι και αυτός φοράει άρβυλα και ότι δεν πιστεύει να τον περάσαμε για χρυσαυγίτη. "Πούλαγε" τρελίτσα. Μας έλεγε ότι ήταν περαστικός και τον έπιασαν. Μετά μας ρώτησε αν είμαστε πολιτικοποιημένοι. Εγώ του είπα ότι είμαστε κοντά στο ΚΚΕ».

Ο Dason συνέχισε: «Οση ώρα ήμασταν εκεί, δίναμε συνέχεια τα στοιχεία μας. Ονόματα, τηλέφωνα, διευθύνσεις, επειδή μας τα ζητούσε η αστυνομία, η οποία ήξερε ότι τα άκουγε και ο δολοφόνος. Ο Ρουπακιάς κρατούσε το κινητό του, το οποίο δεν του το είχε αφαιρέσει η αστυνομία. Φαινόταν συνέχεια να "παίζει" με αυτό. Μπορεί να κατέγραφε και να έστελνε.

Μόλις μας πήραν τηλέφωνο και μας είπαν ότι ο Παύλος ξεψύχησε, αυτός σηκώθηκε και ζήτησε προστασία. Τον πήγαν αμέσως σε άλλο δωμάτιο. Τότε καταλάβαμε ποιος ήταν. Εβαλα τις φωνές και είπα: Μας είχατε τόση ώρα με το δολοφόνο; Και μια αστυνομικίνα μού απάντησε: "Αυτά να τα πεις πάνω", εννοώντας μάλλον την Ασφάλεια. Ενώ όταν είπαμε ότι έχει πάρει τα στοιχεία μας, οι αστυνομικοί μας "καθησύχαζαν" ότι "δεν έγινε και τίποτα" και ότι "τα στοιχεία υπάρχουν στη δικογραφία και όποιος την πάρει θα τα δει"».

***
Οσα δε λένε στις διηγήσεις τους, τα λένε με τα τραγούδια τους. Το περασμένο Σάββατο, οι δύο φίλοι του Παύλου Φύσσα έπαιξαν στο Μαθητικό Στέκι του 39ου Φεστιβάλ της ΚΝΕ - «Οδηγητή». Η μουσική και τα λόγια τους ξεσήκωσαν το νεολαιίστικο κοινό που παρακολουθούσε τη συναυλία, συμμετέχοντας ενεργά.
«Χάσαμε ένα φίλο μας πριν λίγες μέρες και είμαστε εδώ γιατί και ο ίδιος δεν ήθελε να τον κλαίμε ...γιατί δεν πέθανε ούτε από ασθένεια, ούτε από ατύχημα ...Τον Παύλο τον σκοτώσανε φασίστες ...Χρέος μας να απομονώσουμε τους φασίστες ταξικά, μαζικά μέσα από το ΚΚΕ, μέσα από τα σωματεία του ΠΑΜΕ», τόνισαν από σκηνής οι δύο φίλοι του.

«Ο Παύλος, εκτός από ένας πολύ καλός μουσικός, ήταν ένα παιδί που ανήκε στην τάξη μας, δεν σκότωσαν μόνο το μουσικό, αλλά και τον εργάτη», είπαν σε άλλη στιγμή, πριν τραγουδήσουν το «Μίσος Ταξικό». Ενα τραγούδι τους που ξεκινάει με απαγγελία των στίχων από τον «Οδηγητή» του Κ. Βάρναλη «Δεν είμαι εγώ σπορά της τύχης...», μιξαρισμένο με το ιταλικό επαναστατικό τραγούδι «Bella Ciao».

Στο άκουσμά του, θεατές και μουσικοί ύψωσαν τη γροθιά τους, έγιναν ένα. Το ίδιο και την Τετάρτη στο Σύνταγμα, στη νεολαιίστικη συναυλία ενάντια στη Χρυσή Αυγή. «Δεν μας φοβίζουν και δεν πρόκειται να σταματήσουμε αυτό που κάνουμε», είπαν στον «Ριζοσπάστη» οι δύο μουσικοί. «Το χιπ χοπ -πρόσθεσε ο Afaza- έχει βάσεις σε αυτές τις περιοχές, εργατοσυνοικίες σαν τη δική μας το Κερατσίνι. Δυσκολεύουμε τους χρυσαυγίτες. Ομως αυτό που δεν χρειάζεται τώρα είναι ο φόβος. Τώρα χρειάζεται αντεπίθεση, για να μην πάει τζάμπα και το αίμα του Παύλου».

Το ΕΑΜ και το σήμερα

Το ΕΑΜ και το σήμερα
Στην επίθεση εναντίον της στρατηγικής του ΚΚΕ, με στόχο να μετατραπεί το Κόμμα μας σε ένα εργαλείο του διαχειριστικού συρμού τύπου ΣΥΡΙΖΑ και άλλων, οι οπορτουνιστές επιστρατεύουν εδώ και μερικά χρόνια και το ΕΑΜ. Σύμπας ο πολύμορφος και ίδιας ουσίας οπορτουνιστικός χώρος το έχει κάνει σημαία στήριξης της λεγόμενης αντιμνημονιακής πολιτικής του. Υποστηρίζουν ότι σήμερα που η χώρα βρίσκεται σε συνθήκες κατοχής, όπως λένε, επιβάλλεται με πρωτοβουλία της Αριστεράς να δημιουργηθεί ένα μέτωπο για την εθνική ανεξαρτησία και τη λαϊκή κυριαρχία, ανάλογο με το ΕΑΜ.
Σε αυτή τη βάση προβάλλουν την τότε στρατηγική του ΚΚΕ, για να υπονομεύσουν τη σημερινή, που την ονοματίζουν σεχταριστική και τροτσκιστική, κατηγορώντας το Κόμμα μας ότι, με την κριτική που ασκούμε βγάζοντας συμπεράσματα από εκείνα τα χρόνια, επί της ουσίας τοποθετούμαστε κατά της ίδρυσης του ΕΑΜ! Ράβδος εν γωνία, άρα βρέχει...
Δε φτάνει ότι καπηλεύονται το ΕΑΜ. Την ίδια στιγμή αποσιωπούν βασικά χαρακτηριστικά του ΕΑΜικού κινήματος και επιχειρούν επιπόλαιες αναλύσεις που τελικά οδηγούν στη διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Τις παρακαταθήκες των μεγάλων λαϊκών ξεσηκωμών τις έχουν πετάξει.

«Ξεχνούν» ότι το ΕΑΜ δεν ήταν αποκλειστικά και κυρίως μια συμμαχία κομμάτων, αλλά ότι είχε κορμό του την εργατική τάξη (πρώτα ιδρύθηκε το Εργατικό ΕΑΜ). «Ξεχνούν» ότι στις γραμμές του εκφραζόταν η κοινωνικοπολιτική συμμαχία της εργατικής τάξης με τα φτωχά λαϊκά στρώματα της πόλης και της υπαίθρου. Οτι στο μαζικό λαϊκό ηρωισμό την πρώτη θέση κατείχε η οργανωμένη δύναμη του κόμματος νέου τύπου, του Κομμουνιστικού Κόμματος. Και βεβαίως «ξεχνούν» ότι το ΕΑΜχρησιμοποίησε όλες τις μορφές πάλης, και την ένοπλη. Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τους εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, σωρεία των οποίων μετακόμισε στον ΣΥΡΙΖΑ; Τι σχέση έχουν με τους συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ που εδώ και 20 χρόνια έβαλαν πλάτη να περάσουν οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις; Τι σχέση έχουν με τον κυβερνητισμό τους;
Το ΚΚΕ πρωτοστάτησε στον ένοπλο αγώνα ενάντια στην τριπλή κατοχή με την Αντίσταση του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ. Με την καθοδήγηση του ΚΚΕ, δυο φορές, το Δεκέμβρη του 1944 και στην τρίχρονη πάλη (1946 - 1949) του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), το εργατικό κίνημα με επικεφαλής το ΚΚΕ και το σύμμαχο αγροτικό κίνημα συγκρούστηκαν ένοπλα με την αστική εξουσία, την οποία στήριξαν με άμεση στρατιωτική ιμπεριαλιστική επέμβαση η Μ. Βρετανία και οι ΗΠΑ στη συνέχεια.

ΚΟΥΚΟΣ
Η πάλη του ΚΚΕ κατά τη δεκαετία 1940 - 1949, με τον ένοπλο αγώνα τουΕΑΜ - ΕΛΑΣ το Δεκέμβρη του 1944 και το Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας (1946 - 1949), αποτελεί τη μεγαλύτερη προσφορά του Κόμματός μας στην εργατική τάξη και τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα, καθώς και τη μεγαλύτερη συμβολή του στη δράση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος κατά τον 20ό αιώνα.
Ωστόσο, επιβεβαιώθηκε και στην Ελλάδα και διεθνώς ότι μεγαλειώδη κινήματα είναι καταδικασμένα σε βέβαιη ήττα αν δεν μπορέσει η πρωτοπορία τους να λύσει σωστά το θεμελιώδες ζήτημα κάθε αγώνα, αυτό της εξουσίας.
Το 1944 διαμορφώθηκε επαναστατική κατάσταση και το ζήτημα της εξουσίας τέθηκε εξ αντικειμένου. Τις μέρες της απελευθέρωσης από τους Γερμανούς (Οκτώβρης του 1944) δεν υπήρχε ακόμα κυβέρνηση στην Ελλάδα και οι αστικές πολιτικές ηγεσίες είχαν χάσει τη δυνατότητα να χειραγωγούν πλατιές λαϊκές δυνάμεις. Ταυτόχρονα, οι κοινωνικοπολιτικές αντιθέσεις ήταν στο έπακρο οξυμένες και το ΕΑΜ με τον ΕΛΑΣ κυριαρχούσαν σχεδόν στο σύνολο της χώρας.
Η επαναστατική κατάσταση αποτελεί αντικειμενικό στοιχείο της ταξικής πάλης. Η διαμόρφωσή της θέτει το ζήτημα είτε της εφόδου του επαναστατικού κινήματος για την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας και καμιάς άλλης (αφού άλλη προς τα μπρος δεν υπάρχει), είτε, αν την παραγνωρίσεις, οδηγεί στο πισωγύρισμα και στην αναδίπλωση του κινήματος. Εκείνο το διάστημα συνέβη το δεύτερο. Γιατί; Γιατί το Κόμμα μας δεν μπόρεσε να εντάξει στη στρατηγική του την εθνικοαπελευθερωτική πάλη ως κρίκο για την κατάκτηση της εξουσίας.
«Οπως στην Κατοχή το ίδιο και τώρα: Αντίσταση», έγραψε ο Μανώλης Γλέζος, προλογίζοντας την επανέκδοση από την «Αυγή» της μπροσούρας του Δημήτρη Γληνού «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ». Και ο ιστορικός Σπύρος Ασδραχάς, στο ίδιο μήκος κύματος με τον Γλέζο, έγραψε: «Η επικαιρότητα του ιδρυτικού κειμένου είναι προφανής».
Και καλά ο Μ. Γλέζος, που επειδή πήρε μέρος στην ΕΑΜική Αντίσταση θεωρεί ότι είναι ο αυθεντικός να αναλύει το ΕΑΜ και την πορεία του. Μπορεί να λέει ό,τι θέλει. Αλλά από τον Σπ. Ασδραχά θα περίμενε κανείς μία ορισμένη αντικειμενικότητα λόγω της ιδιότητάς του ως ιστορικού. Ομως, αποδείχνεται ότι αυτό είναι αδύνατο να συμβεί, αφού αντικρίζει τα γεγονότα της Κατοχής και το ΕΑΜ από τη σημερινή οπορτουνιστική - σοσιαλδημοκρατική στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ.
Τα ίδια με τους παραπάνω αναγράφονται σε σειρά ιστοσελίδων (π.χ. στην Ισκρα του Π. Λαφαζάνη), όπου γίνεται λόγος για τους «συμβιβασμούς της ηγεσίας του ΚΚΕ με τον αγγλοαμερικανικό ιμπεριαλισμό», δίχως βέβαια να εξηγούν ποιες βαθύτερες αιτίες οδήγησαν στους συγκεκριμένους συμβιβασμούς. Ισως προέκυψαν από το πουθενά...
Πάντως, φέρνουν όλα τα ζητήματα στα μέτρα τους. Οι ίδιοι που σήμερα καταγγέλλουν τη στρατηγική του ΚΚΕ ως αιτία της εκλογικής του μείωσης στις δεύτερες εκλογές, επειδή έτσι τους συμφέρει, θεωρούν ότι είναι άσχετα με τη στρατηγική του ΚΚΕ πελώρια στρατηγικής σημασίας λάθη, όπως οι συμφωνίες του Λιβάνου, της Καζέρτας και της Βάρκιζας! Πάλι επειδή έτσι τους συμφέρει. Μία εκλογική μείωση οφείλεται κατ' αυτούς στη στρατηγική του ΚΚΕ, ενώ λάθη που αφόπλισαν το κίνημα, όχι!...
Η προβληματική στρατηγική είχε ως αποτέλεσμα την ένταξη του ΕΛΑΣ στο Στρατηγείο Μέσης Ανατολής (ΣΜΑ), το 1943. Κυρίως όμως εκδηλώθηκε την άνοιξη του 1944, όταν αντιπροσωπείες του ΚΚΕ, της κυβέρνησης του βουνού (ΠΕΕΑ), του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ πήραν μέρος στη σύσκεψη του Λιβάνου μαζί με όλους τους αστούς πολιτικούς, που είχαν εγκαταλείψει το λαό στην Κατοχή και από το Κάιρο και το Λονδίνο σχεδίαζαν την υπονομευτική δράση τους κατά του ΕΑΜ, σε συνεργασία με τους Εγγλέζους.
Από τη σύσκεψη του Λιβάνου προέκυψε η λεγόμενη κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας με πρωθυπουργό τον Γεώργιο Παπανδρέου. Το ΕΑΜ πήρε μέρος τελικά σε αυτή την κυβέρνηση με πέντε υπουργούς (Οικονομικών, Γεωργίας, Εργασίας, Εθνικής Οικονομίας, Δημοσίων Εργων) και έναν υφυπουργό (Οικονομικών). Η συγκεκριμένη κυβέρνηση ήρθε στην Ελλάδα μια βδομάδα μετά την απελευθέρωση.
Η συμμετοχή του ΚΚΕ και του ΕΑΜ σε αυτή την κυβέρνηση συνιστούσε εγκλωβισμό τους στην αστική πολιτική, η οποία είχε στόχο το τσάκισμα του λαϊκού κινήματος και την αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων, ώστε να εδραιωθεί και να θωρακιστεί η αστική εξουσία.
Σε αυτό το πλαίσιο είναι αξιοσημείωτο και το εξής: Η παρουσία έξι ΕΑΜιτών υπουργών στην κυβέρνηση (ανάμεσά τους πρώτα στελέχη του ΚΚΕ, οι Γιάννης Ζεύγος και Μιλτιάδης Πορφυρογένης) όχι μόνο δε συνέβαλε στη λήψη ουσιαστικών φιλολαϊκών μέτρων, αλλά και υποχρέωσε τους ΕΑΜίτες υπουργούς να συναινέσουν σε μέτρα τα οποία δεν είχαν φιλολαϊκό χαρακτήρα.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ψηφίστηκε νόμος, άρθρο του οποίου προέβλεπε απολύσεις εργατών. Οριζε: «Βιομηχανικαί Επιχειρήσεις, το προσωπικό των οποίων υπάγεται εις την ασφάλισιν του παρόντος Νόμου δύνανται να θέτουν το πλεονάζον τμήμα τούτου εις κατάστασιν διαθεσιμότητος, συνεπαγομένην αναστολήν της μισθοδοσίας, άνευ λύσεως της εργασιακής σχέσεως»(Εφημερίς της Κυβερνήσεως, 11 Νοέμβρη 1944, αριθμός φύλλου 15).
Την ίδια στιγμή που η πείνα και η εξαθλίωση οργίαζαν, η κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας καθόρισε τα μεροκάματα στο ύψος των 240 - 300 δραχμών. Περιττό να ειπωθεί ότι οργίαζε και η κερδοσκοπία, στα παιχνίδια της ανατίμησης της χρυσής λίρας και της συναλλαγής με χρυσές λίρες, την ώρα που η δραχμή ήταν σταθεροποιημένη στη χάρτινη λίρα.
Το αποτέλεσμα ήταν να επικρατεί αναστάτωση στην εργατική τάξη, ενώ η ΓΣΕΕ πραγματοποίησε διάβημα στην κυβέρνηση ζητώντας «αύξηση 50% στα σημερινά μεροκάματα, που είναι 2 - 2½ φορές μεγαλύτερα από τα προπολεμικά, ενώ ο τιμάριθμος για τα βασικά είδη διατροφής είναι σε σύγκριση με τον προπολεμικό 6 - 20. (...) Η ύψωση στις τιμές τις τελευταίες μέρες έχει φέρει σε μεγάλη απελπισία όχι μόνο τον εργατικό κόσμο, αλλά όλες χωρίς εξαίρεση τις φτωχές λαϊκές τάξεις»(«Ριζοσπάστης», 28 Νοέμβρη 1944).
Γιατί συνέβαιναν αυτά; Ηταν αντεργατικές δυνάμεις το ΚΚΕ και το ΕΑΜ; Ασφαλώς όχι! Συνέβαιναν, γιατί από τη στιγμή που το ΚΚΕ παρέμενε στην κυβέρνηση, ήταν υποχρεωμένο να αποδέχεται τη βασική γραμμή της αστικής οικονομικής πολιτικής που εξέφραζε τα συμφέροντα των βιομηχάνων και των μεγαλεμπόρων. Εξ αντικειμένου συρόταν σε αυτή την πολιτική, προκειμένου να μη θυσιάσει τη στρατηγική της Εθνικής Ενότητας. Αλλωστε, και στο πρώτο διάγγελμα της ΠΕΕΑ προς τον ελληνικό λαό η ατομική ιδιοκτησία κατοχυρωνόταν ως δικαίωμα.
Επιβεβαιώνεται (βρίσκεται και εδώ η επικαιρότητα των συμπερασμάτων από εκείνη την περίοδο) ότι η συμμετοχή κομμουνιστών σε διακυβέρνηση πάνω στο καπιταλιστικό έδαφος όχι μόνο δε συμβάλλει στη χάραξη φιλολαϊκής γραμμής, αλλά και εξασθενεί μέχρι και εκμηδενίζει την ικανότητα του Κόμματος να οργανώσει, να προσανατολίσει την ταξική πάλη ενάντια στην εξουσία του κεφαλαίου.
Είναι και αυτή η εμπειρία που δίνει απάντηση στην άποψη πολλών ότι η συμμετοχή του ΚΚΕ σε «κυβέρνηση της αριστεράς» θα περιόριζε την αφερεγγυότητα του ΣΥΡΙΖΑ και θα τον υποχρέωνε να μην τα διπλώσει απέναντι στην επίθεση του κεφαλαίου και της ΕΕ. Αυτό ήταν αδύνατο να συμβεί, από τη στιγμή που η συμμετοχή του ΚΚΕ σε κυβέρνηση με τον ΣΥΡΙΖΑ θα σήμαινε αποδοχή της άποψης ότι είναι δυνατό να υπάρχει φιλολαϊκή πολιτική μέσα στην ΕΕ και με τα μονοπώλια να κυριαρχούν.
Η παραπάνω θέση οδηγεί και στο να είναι λόγια του αέρα ότι η «αριστερή κυβέρνηση» θα καταργήσει τα μνημόνια και τη δανειακή σύμβαση. Είναι λόγια του αέρα γιατί η κατάργησή τους σημαίνει απευθείας σύγκρουση όχι μόνο με την Ευρωζώνη, αλλά και με την ΕΕ. Επομένως, ή συγκρούεσαι με αυτήν, αλλά και με την εγχώρια αστική τάξη και πηγαίνεις τη σύγκρουση μέχρι το τέλος, δηλαδή στην αποδέσμευση και στην κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, ή αναζητάς διέξοδο μαζί με το κεφάλαιο!...
Στην Κατοχή υπήρξε συμβιβασμός από την πλευρά του ΚΚΕ και με εγχώριες αστικές πολιτικές δυνάμεις και με τους Εγγλέζους, συμβιβασμός που δεν αντανακλούσε τον πραγματικό συσχετισμό δυνάμεων, ούτε έδινε ώθηση στην ταξική πάλη. Ας μην ξεχνάμε ότι στον Γ. Παπανδρέου είχε προταθεί να αναλάβει την ηγεσία του ΕΑΜ, αλλά αυτός αρνήθηκε.
Στα χρόνια της Κατοχής, γινόταν λόγος για λαϊκή δημοκρατία - λαοκρατία και λαϊκή δημοκρατική επανάσταση, επί της ουσίας ένα στάδιο πριν την επαναστατική εργατική εξουσία, που είχε τα χαρακτηριστικά ενός εκδημοκρατισμένου αστικού καθεστώτος.
Η Β' Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ (τελευταία βδομάδα του Δεκέμβρη του 1942) υπογράμμισε ως εξής το στόχο του:
«Η συγκρότηση προσωρινής κυβέρνησης από τα κόμματα και οργανώσεις που αγωνίζονται σύμφωνα με τους σκοπούς του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου αμέσως μετά το διώξιμο του ξένου καταχτητή - η οποία θα αποκαταστήσει τις λαϊκές ελευθερίες, θα ενεργήσει ελεύθερο δημοψήφισμα για τη λύση του πολιτειακού ζητήματος και εκλογές συντακτικής εθνοσυνέλευσης με το αναλογικό εκλογικό σύστημα - αποτελεί τον πιο σωστό τρόπο λύσης του εσωτερικού ζητήματος και εξυπηρετεί τα συμφέροντα της χώρας και του ελληνικού λαού (...) Η πραγματοποίηση του άμεσου πολιτικού σκοπού του Κόμματός μας - εθνική απελευθέρωση και λαοκρατική λύση του εσωτερικού καθεστώτος - αποτελεί στη συγκεκριμένη στιγμή τη μοναδική επαναστατική θέση».
Επιβεβαιώθηκε ότι «ο άμεσος πολιτικός στόχος», δηλαδή το λεγόμενο σκαλοπάτι για να προχωρήσει το κίνημα σε πιο προωθημένους στόχους, όχι μόνο δεν είναι βήμα μπροστά, αλλά αποτελεί πισωγύρισμα.
Εκφραση της παραπάνω γραμμής ήταν και η παρακάτω τοποθέτηση του Γιώργη Σιάντου (Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ) στην ΠΕΕΑ (27.7.1944), σε συζήτηση σχετική με τις διαπραγματεύσεις στο Λίβανο και το ενδεχόμενο συμμετοχής της ΠΕΕΑ στην κυβέρνηση Παπανδρέου:
«...Στην Ελλάδα δεν μπορούμε να εφαρμόσουμε σοσιαλισμό κι αν ακόμα όλος ο κόσμος μάς πει πάρτε την και κάνετε σοσιαλισμό (...) Η ωρίμανση των συνθηκών οδηγεί σε αστικοδημοκρατικές λύσεις, αλλαγές της κατάστασης (...) Αφού λυθούν όλα αυτά τα αστικοδημοκρατικά προβλήματα, τότε δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για να πάμε προς το σοσιαλισμό, ομαλά, μέσα στη δημοκρατική εξέλιξη».
Αυτή την τοποθέτηση επανέλαβε και το 7ο Συνέδριο του ΚΚΕ (1945). Η εισήγηση της ΚΕ προς το 7ο Συνέδριο ανέφερε χαρακτηριστικά:
«...Η Συμφωνία του Λιβάνου δεν ήταν λάθος, γιατί ήταν μέσα στην πολιτική μας της εθνικής ενότητας και της ομαλής δημοκρατικής λύσης των εσωτερικών ζητημάτων. Το ίδιο επιδιώξαμε και με τη Συμφωνία της Καζέρτας»(Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, 1949 - 1968, Β' Τόμος, σελ. 618-619).
Με τη Συμφωνία της Καζέρτας ο ΕΛΑΣ έθετε τις δυνάμεις του κάτω από τις διαταγές του Εγγλέζου στρατηγού Σκόμπι, ο οποίος ορίστηκε «στρατηγός διοικών τας Δυνάμεις εν Ελλάδι».
Ο στόχος για ένα εκσυγχρονισμένο αστικό δημοκρατικό καθεστώς (έστω κι αν το ονομάζαμε λαοκρατία, δεν έχει καμιά σημασία) οδηγούσε σε σύμπτωση και με σειρά πολιτικών δυνάμεων, που είχαν στόχο την εγκαθίδρυση της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Η διαφορά βρισκόταν στο εξής: Επρεπε πρώτα να αλλάξουν σε όφελός τους το συσχετισμό δυνάμεων, ώστε να κυριαρχήσουν. Αυτό μπορούσαν να το πετύχουν, όπως και το πέτυχαν, μόνο με την άγρια καταστολή. Και εδώ ακριβώς έγινε η σύγκρουση ανάμεσα σε αυτούς (μαζί τους οι Εγγλέζοι) και το ΕΑΜ. Σε αυτή την περίπτωση λαϊκή ευοίωνη προοπτική αποτελούσε μόνο η σχεδιασμένη σύγκρουση για την εξουσία και μάλιστα στην πιο ευνοϊκή περίοδο και φάση για λογαριασμό των εργατικών - λαϊκών δυνάμεων. Δηλαδή, έτσι ή αλλιώς, συνειδητά ή μη συνειδητά, ετίθετο το θέμα του «ποιος - ποιον».
Τα παραπάνω προβλήματα στρατηγικής δεν αφορούσαν μόνο το ΚΚΕ. Το κομμουνιστικό κίνημα στις καπιταλιστικές χώρες καταγράφηκε ως παράγοντας ανάπτυξης εργατικών αγώνων, αλλά δεν μπόρεσε να παίξει το ρόλο της πραγματικής εργατικής πρωτοπορίας, να οργανώσει την πάλη για την εργατική εξουσία. Η αδυναμία επεξεργασίας επαναστατικής στρατηγικής είχε εκδηλωθεί κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου και συνεχίστηκε και μετά από αυτόν.
Τελικά, η στρατηγική του ΚΚΕ άλλαξε το Γενάρη του 1949 (5η Ολομέλεια της ΚΕ), ενώ διαρκούσε ο αγώνας του ΔΣΕ. Και τέθηκε ο στόχος της πάλης για το σοσιαλισμό, γεγονός που παρέκαμπτε το αστικοδημοκρατικό στάδιο.
Επομένως, όταν κρίνεται η στρατηγική του ΚΚΕ, αυτό πρέπει να γίνεται αντικειμενικά και όχι με κορόνες «σύγχρονης εθνικοαπελευθερωτικής πάλης», που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα. Και δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα γιατί:
Η Ελλάδα δε βρίσκεται υπό κατοχή. Υπό κατοχή τη βλέπουν και η «Χρυσή Αυγή» και οι Ανεξάρτητοι Ελληνες και διάφοροι καλοζωισμένοι καθηγητές των τηλεοπτικών παραθύρων. Η αστική τάξη στην Ελλάδα και συμμετέχει και κερδίζει από το πλιάτσικο σε βάρος της εργατικής τάξης και των άλλων φτωχών λαϊκών στρωμάτων.
Από την άλλη τα μέτρα των μνημονίων εφαρμόζονται και στις χώρες που δεν έχουν μνημόνια και άρχισαν να μπαίνουν σε εφαρμογή από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ που την ψήφισαν όλοι πλην του ΚΚΕ. Η καπιταλιστική κρίση επιτάχυνε τα αντιλαϊκά μέτρα.
Αν το ΚΚΕ εγκατέλειπε την παραπάνω ανάλυση και την πολιτική που απορρέει από αυτή, θα προσχωρούσε στη στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ, είτε το ήθελε είτε όχι.
Πάντως, είναι χαρακτηριστικό ότι μόνο στο ΚΚΕ γινόταν και γίνεται επίθεση για τη δήθεν λαθεμένη στρατηγική του, κρίνοντας βασικά από το εκλογικό του ποσοστό. Για κανένα άλλο κόμμα δεν έθεσαν τέτοιο ζήτημα και οι αστοί και οι δημοσιογράφοι τους και οι οπορτουνιστές. Ούτε όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιρνε 3-4%, ούτε όταν το ΠΑΣΟΚ καταβαραθρώθηκε από το 42 στο 12%. Και τότε και τώρα η στρατηγική τους ήταν σωστή για το λαό. Αντίθετα, του ΚΚΕ είναι λαθεμένη και όταν ανεβαίνει εκλογικά!...
Φυσικό είναι για όσους επιθυμούν μία στρατηγική που θα έχει το σοσιαλισμό στον... ορίζοντα, δηλαδή στη Δευτέρα Παρουσία, αλλά ποτέ ως στόχο αναγκαίο και επίκαιρο.

ηλίθιοι είναι


o-megas-xorismos-kai-i-toksiki-litotita
Ο φασισμός ως νοοτροπία στην ελληνική κοινωνία δεν απέκτησε μορφή απλά επειδή βρέθηκε μια συμμορία που ως στάση, ιδέες, πρακτικές και αισθητική αντιπροσωπεύει ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Καλλιεργούνταν μεθοδικά, κυρίως λόγω ότι η πλειοψηφία αναγνώριζε δύναμη και εξουσία σε κρετίνους, αντικοινωνικές συμπεριφορές και σε οτιδήποτε βρισκόταν “στην μόδα”.
Όταν τα νούμερα τηλεθέασης χαρακτήριζαν ως ποιοτική μια εκπομπή, όταν οι πωλήσεις δίσκων και τα airplays προωθούσαν μπουζουξούδες ενώ πραγματικοί καλλιτέχνες βρίσκονταν στην αφάνεια, όταν το Χ best seller κατινιάς άφηνε στο περιθώριο εξαιρετικά βιβλία, όταν ο κάθε αγράμματος αποκτούσε εκπομπή και γινόταν είδωλο, όταν ο κάθε ψυχωσικός βουλευτής αφομοιωνόταν ως μέρος του θεάματος, άρα αναγνωρίσιμος, άρα καλός, πως περιμένεις κάτι διαφορετικό;
Η πλειοψηφία ασπαζόταν, υιοθετούσε και αποθέωνε οτιδήποτε μετριόνταν με ποσοτικούς όρους. Οτιδήποτε επέπλεε αποκτούσε ισχύ μέσω της αναγνώρισης από τις μάζες. Καθετί που διαφημιζόταν αναγνωριζόταν ως “επίσημα καλό”. Σκεφτείτε πολιτικούς που συγκέντρωσαν χιλιάδες ψήφους επειδή έκαναν βίζιτες σε τηλεοπτικά παράθυρα. Οι επιλογές της μάζας αν κρίνονται από ποσοτικούς όρους και μαρκετινίστικα κόλπα, δεν μπορούν παρά να είναι κατευθυνόμενες. Γι’ αυτό και τα ΜΜΕ στην Ελλάδα έχουν συμβάλλει τα μάλα για την εκτροφή του φασισμού σε κάθε επίπεδο.
Πως ένας πολίτης του καναπέ και του φραπέ, μπορεί να έχει άλλη εικόνα για την κοινωνία και τις νόρμες της, αν ενημερώνεται από κανάλια εργολάβων και ισχυρών οικονομικά οικογενειών, που ταυτόχρονα ζουν εις βάρος του συνόλου, αλλά ξεπλένουν το όνομά τους με φιλανθρωπίες; Πως θα διαμορφώσει συνείδηση όταν καταναλώνει τα προϊόντα και τα κατασκευάσματα της ιδεολογίας της ελίτ; Ποια κριτική σκέψη θα καλλιεργήσει με το να πιστεύει πως η επιφάνεια είναι ο μόνος τρόπος να υπάρχεις, να ζεις και να σκέφτεσαι;
Όταν μια μάζα δέχεται παθητικά την ίδια της την κατήχηση από τους εκβιαστές και βιαστές της, πιο εύκολα γίνεται σαν κι αυτούς. Και μάλιστα θα αναπαράγει τον λόγο τους. Θα υπερασπιστεί τα συμφέροντα τους απέναντι σ’ αυτούς που αντιδρούν, που διαφωνούν και “δεν κάθονται καλά”, στιγματίζοντάς τους μάλιστα, ή αποδίδοντας χαρακτηρισμούς που τους πέρασαν τα αφεντικά τους: Κομμουνιστές, αναρχικοί, συριζαίοι κτλ. Αντιθέτως αν είσαι απολιτίκ, έχεις ευνοϊκότερη μεταχείριση. Στην πραγματικότητα το απολιτικό ον δεν είναι παρά ένας σιωπηρός ακόλουθος της καθεστηκυίας πολιτικής, μόνο που ντρέπεται να το παραδεχτεί.
Οι άχρηστοι ηλίθιοι, αυτός ο στρατός που τον απεργάσθηκαν οι κυβερνήσεις και μέσω των ντόπιων ολιγαρχών έφτασε στον ψηφοφόρο\καταναλωτή ο οποίος χαριεντιζόταν με τον ψευτοτσαμπουκά και την έλλειψη πολιτισμού. Είναι αυτή η συνομοταξία εντελώς διαφορετικών ομάδων και ατόμων φαινομενικά, που μόνη της έγνοια είναι να εξασφαλίσει την πάρτη της ακολουθώντας απλά διαφορετικό δρόμο. Στην πορεία κοιτάζει ν’ αυξήσει τα μέλη της όχι επειδή έχουν τα ίδια συμφέροντα ή επιδιώξεις, αλλά για να διατηρήσουν σε ακόμα μεγαλύτερη κλίμακα τις μαζικές ψυχώσεις και ψευδαισθήσεις που τους επιτρέπουν να μην εναντιωθούν στον ίδιο τους τον εαυτό.
Οι άχρηστοι ηλίθιοι είναι το mainstream που ανακυκλώνεται, αυτοί που αδυνατούν να καταλάβουν τον διαφορετικό, τον “άλλο” και τον βαφτίζουν “ξένο”. Ξένο όμως όχι προς αυτούς αποκλειστικά, αλλά προς ολόκληρο το σύστημα που εκπροσωπούν και μάλιστα ταυτίζονται εγκληματικά μαζί του.

JUMBO. Με € 48εκ.κέρδη, έδειξαν το ψυχρό τους πρόσωπο στα Χανιά & έστειλαν στον εισαγγελέα άνεργο πατέρα για κλοπή μαρκαδόρων στον Βόλο.

JUMBO. Με € 48εκ.κέρδη, έδειξαν το ψυχρό τους πρόσωπο στα Χανιά & έστειλαν στον εισαγγελέα άνεργο πατέρα για κλοπή μαρκαδόρων στον Βόλο.




Η Εταιρία με τα 48εκ. € κέρδη που έδειξε το ψυχρό της πρόσωπο στην κοινωνία της Κρήτης

flashnews.gr

Μια δράση κοινωνικού χαρακτήρα πραγματοποιήθηκε αυτές τις ημέρες από τον Εμπορικό Σύλλογο Χανίων και τον Σύλλογο Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, όπου σκοπό είχε να συγκεντρώσει σχολικά είδη για τους μαθητές των Νηπιαγωγείων & Δημοτικών Σχολείων των Χανίων, που ωστόσο όμως είχε και μία μεγάλη «παραφωνία» - μήνυμα για την Χανιώτικη Κοινωνία..

Ο Ε.Σ. Χανίων και οι Εκπαιδευτικοί έκαναν ανοιχτό κάλεσμα μέσω των ΜΜΕ σε όλες τις επιχειρήσεις, σε όλους του φορείς και τους πολίτες για την συγκέντρωση σχολικών ειδών για παιδιά και οικογένειες που τα έχουν ανάγκη και ενώ ανταποκρίθηκαν μεγάλος αριθμός πολιτών και σχεδόν όλες οι επιχειρήσεις στο χώρο, η εταιρία Jumbo δεν έδωσε ούτε ένα μολύβι.

Και αυτό την ώρα που στην σελίδα της στο διαδίκτυο ανακοινώνει με χαρά στους επενδυτές της, ότι παρόλο που έφαγε οικονομική «σφαλιάρα» με το κούρεμα των καταθέσεων στην Κύπρο, εκτιμάται ότι θα έχει και 48.000.000€ κέρδη!!

Τρομερό ποσό, χρήματα τα οποία βγαίνουν και από τις τσέπες τα πολιτών των Χανίων και δεν υπήρξε η ευαισθησία να κάνουν μία γενναιόδωρη προσφορά στην εν λόγω δράση, που πραγματικά μία δαπάνη για γραφική ύλη 300€ - 400€ αξία σε τιμές χονδρικής για το Jumbo, θα έφτανε για τα σχολικά είδη πολλών οικογενειών για όλη την χρονιά, αφού είναι γνωστό ότι τα σχολικά σε μεγάλο βαθμό εισάγονται από τρίτες χώρες σε πολύ χαμηλές τιμές για την εταιρία.

Ο άνεργος πατέρας και η κλοπή μαρκαδόρων στο Jumbo στο Βόλο

Ταυτόχρονα με το ψυχρό πρόσωπο της εταιρίας, που ενώ εισπράττει από τις τοπικές κοινωνίες, δείχνει να μην συνεισφέρει πίσω, σάλο έχει προκαλέσει το θέμα της κλοπής των μαρκαδόρων από τον άνεργο πατέρα στο Βόλο και την επιμονή της εταιρίας για την δίωξη του.

Τελικά ο πατέρας καταδικάστηκε από το δικαστήριο σε ποινή φυλάκισης και πρόστιμο, ενώ στο δικαστήριο πήγε χωρίς συνήγορο και με δάκρυα στα μάτια είπε ότι έκλεψε το κουτί με τους μαρκαδόρους επειδή το παιδί του, τους ζήτησε για το σχολείο αλλά εκείνος δεν μπορούσε να τους πάρει.

Ήδη στο Βόλο έχουν ξεκινήσει κινήσεις για μποϋκοτάζ στο τοπικό κατάστημα της εταιρίας, που τους ανάγκασε να δώσουν μία ανακοίνωση στο Facebook, που πάλι όμως προκειμένου να δικαιολογήσουν την πράξη τους εκμεταλλεύτηκαν στις εκφράσεις τους την οικονομική ανέχεια των ελλήνων:

"Αγαπητοί μας φίλοι, διαβάσαμε όλα τα σχόλιά σας και τα δημοσιεύματα που μιλούν για το συμβάν στο κατάστημα Jumbo Βόλου. Δυστυχώς, δεν είναι η πρώτη φορά που ο εν λόγω κύριος αφαίρεσε κάποιο προϊόν. Έχει εντοπιστεί επανειλημμένα να αφαιρεί προϊόντα, σε βάθος χρόνου, πράγμα που και ο ίδιος παραδέχτηκε. Δυστυχώς, δεν έχουμε να κάνουμε με μια παρορμητική και αδιέξοδη συμπεριφορά, αλλά με μια εξακολουθητική, συνειδητή πράξη. Ο καθένας θα μπορούσε εύκολα να δικαιολογηθεί μέσα από μια συναισθηματική ιστορία και μια συγγνώμη, που όλους μας φέρνει σε αμηχανία. Όμως, πώς υπερασπίζεται κανείς τα συναισθήματα και την τίμια συμπεριφορά χιλιάδων Ελλήνων που βρίσκονται πιθανόν σε χειρότερο αδιέξοδο, αλλά δεν ψάχνουν αυτή την «εύκολη λύση»;"

Γιάν. Ξ.

«Κουφάλες σας την έχουμε στημένη»!

        Μας κάνετε κριτική ρε παλιοτόμαρα;! Υπενθυμίζετε συνεχώς στον κόσμο ότι άλλα λέγαμε κι άλλα κάνουμε;! Επαναλαμβάνετε συνεχώς ...

TOP READ