19 Απρ 2017

Μια καμένη συζήτηση

 Μια καμένη συζήτηση

Κάποιες φορές τα πιο σοβαρά πράγματα λέγονται με τον πιο κωμικό τρόπο. Αλίμονο όμως στο σφο αναγνώστη που θα πάρει τοις μετρητοίς ό,τι διαβάσει παρακάτω, χωρίς να το φιλτράρει και να το δει στα προλεκάλτ συμφραζόμενα της ανάρτησης.

Ο τίτλος θα μπορούσε να είναι "μια συζήτηση που έγινε", παραπέμποντας κι απαντώντας ευθέως στο βιβλίο "μια συζήτηση που δεν έγινε" των Κοτζιά-Μπατίκα. Κι εντάξει με το μακαρίτη, αλλά με τον πρώτο, αν την είχαμε κάνει εγκαίρως τη συζήτηση, θα μαθαίναμε μια ώρα αρχύτερα πόσο πασόκος ήταν, και θα είχε φύγει πριν το 89' για να φτιάξει τη λεζάντα του, στην αναζήτηση ενός υπουργείου, ως δισκοπότηρου για τις φιλοδοξίες του.

Εδώ όμως πρόκειται για συζήτηση μεταξύ σφων και φίλων, με την ευρεία έννοια, από 15 έως 19 στην κλίμακα των συνεδρίων, σχηματικά μιλώντας, αλλά πάντως άπαντες κουκουέδες, με αντίληψες, προβληματισμούς κι απ' όλα. Παρακάτω παρουσιάζω σκόρπια μερικά αποκρυσταλλώματα από το συντροφικό σουαρέ, τα θέματα και τις αμπελοφιλοσοφίες που το απασχόλησαν. Κι όποιος δεν πάρει σοβαρά τις οδηγίες χρήσης του κειμένου στην πρώτη παράγραφο, κακό του κεφαλιού του.

-Η γραμμή των άλλων είναι ξεκάθαρη. Μια φωτεινή μαύρη γραμμή μες σε μια κατάμαυρη νύχτα, που σου λένε: περπάτα την. Παρ-ακολουθούν διακριτικά τη δική μας για να ετεροπροσδιοριστούν, ανησυχούν για τις αποχρώσεις και τα ζιγκ-ζαγκ της, αλλά έχουν σταθερό αντι-ΚΚΕ μπούσουλα για να διατηρούν το γενικό προσανατολισμό. Κι όταν λένε τη δική μας γραμμή αντιφατική, το κάνουν στα πλαίσια αυτής ακριβώς της δουλειάς που έχουν αναλάβει.

-Οι αστοί αναλυτές επαινούν κατά καιρούς του κόμμα και την υπεύθυνη στάση του για το ευρώ, όχι απαραίτητα για να το προβοκάρουν, αλλά γιατί παίζει το παιχνίδι τους, δεν αμφισβητεί το κυρίαρχο πλαίσιο και του δίνει αριστερό άλλοθι. Τάδε έφη το Πριν, η εφημερίδα της ανεξάρτητης αριστεράς.

Με το ίδιο αήττητο σκεπτικό βέβαια, κι έχοντας πάντα υπόψη τη στάση των ΜΜΕ, πολλά κυρίαρχα ΜΜΕ επιτίθενται πολλές φορές στην κυβέρνηση επειδή χτυπάει τα μεγάλα συμφέροντα, και όχι ως μέσο πίεσης -για τους δικούς τους σκοπούς- ή για να στήσουν το κάλπικο δίπολο, που τα εξυπηρετεί καλύτερα. Η τυπική λογική στις κορυφαίες της στιγμές.

-Ναι αλλά τι λέμε στην πραγματικότητα για το ευρώ; Θα είναι όντως καταστροφή μια πιθανή έξοδος από την ευρωζώνη;
Τελικά δεν είναι εύκολο να συμφωνήσουμε ούτε καν μεταξύ μας. Μπορούμε να πάρουμε όμως τρεις βασικές παραμέτρους και να εξετάσουμε τα διάφορα ενδεχόμενα: τι ισχύει στην πραγματικότητα, τι λέει το κόμμα, και τι θα έπρεπε να λέει.

Πρώτος σφος: όντως λέμε πως εκτός ευρώ τα πράγματα θα χειροτερέψουν, κι είναι λάθος, γιατί οι μάζες τρομάζουν κι ενεργοποιούν τα συντηρητικά αντανακλαστικά του νοικοκυραίου.

Δεύτερος σφος: ναι, αυτό λέμε, και όντως ισχύει. Αλλά δε θα έπρεπε να το λέμε ή να το τονίζουμε, με την έννοια πως κι η επανάσταση, στον αδύναμο κρίκο της αλυσίδας, θα αντιμετωπίσει τρομερές δυσκολίες στα πρώτα της βήματα και ίσως μια ραγδαία πτώση του βιοτικού επιπέδου λόγω του εμπάργκο που μπορεί να μας επιβάλει ο καπιταλιστικός περίγυρος ή μιας πιθανής ιμπεριαλιστικής επέμβασης -όπως το 17' στη Ρωσία.
Δεν είναι αυτά τα σημεία που θα τονίσουμε όμως για να πετύχουμε τη συσπείρωση του κόσμου και να τον πείσουμε να παλέψει μαζί μας μέχρι το τέλος, για την προοπτική της κοινωνίας του μέλλοντος

Συμπέρασμα: εκτός από το διαχρονικό υπαρξιακό ερώτημα "τι να κάνουμε" υπάρχει και το εξίσου σημαντικό "τι να λέμε" που αναζητεί απάντηση στην εκάστοτε συγκυρία.

Τρίτος σφος: αυτό που λέμε είναι ότι μια έξοδος σκέτη (χωρίς μουστάρδα, κρεμμύδι, τζατζίκι και λαϊκή εξουσία) είναι μια τρύπα στο νερό ή στο μετρό της Θεσσαλονίκης -που είναι όντως κάτι για τη δευτέρα παρουσία. Ότι η αλλαγή νομίσματος θα χαρατσώσει το λαϊκό εισόδημα, κι η παραμονή στην ευρωζώνη-ΕΕ σημαίνει μνημόνια διαρκείας, μία ή η άλλη φράγκο δύο.

Και το ένα επιδείνωση και το άλλο επιδείνωση -σε σχέση με σήμερα- δεν έχει να περιμένει κάτι ο εργαζόμενος λαός, αν δεν αλλάξουν τα πράγματα εκ βάθρων. Το ένα είναι αυτό που ζούμε τώρα, το άλλο το περιγράφουμε με λεπτομέρειες γιατί είναι το βασικό ανάχωμα, χαλκάς κι όχι κρίκος, που εγκλωβίζει συνειδήσεις αντί να δίνει πάτημα να ριζοσπαστικοποιηθούν.
Αυτό δε σημαίνει ότι η μία επιδείνωση είναι χειρότερη ή προτιμότερη από την άλλη, και μπαίνουμε στη διαδικασία να επιλέξουμε το μικρότερο κακό. Όπως πχ σε ένα σκίτσο του Ζάχαρη, που η Ελλάδα πανηγυρίζει γιατί απέφυγε τα χειρότερα, ενώ οδεύει -και βασικά τη σέρνουν από το μαλλί- προς τα τρισχειρότερα.

-Η θέση μου είναι σαφής: λέμε όχι σε όλα τα πλαστά διλήμματα και τα δημοψηφίσματα της αστικής τάξης.#diplis
Εννοείς δηλ ότι δε συμμετέχουμε από θέση αρχής, για να μην εγκλωβιστούμε; Ή ότι θες να πάρουμε μέρος και να ψηφίσουμε το όχι;

-Αν πρέπει για λόγους τακτικής να μπαίνει αυτόνομα ο κρίκος της αποδέσμευσης της ΕΕ από το στρατηγικό στόχο, γιατί να μη γίνει το ίδιο με το νόμισμα και τον ευρωσκεπτικισμό της ΛαΕ; Και γιατί να μην μπουν κι άλλοι τακτικοί στόχοι ως κρίκοι (στάση πληρωμών, διαγραφή ενός μέρους του χρέους, κοκ) προς άμεση υλοποίηση; Δεν είναι τα ίδια ακριβώς επιχειρήματα για τον κρίκο της ΕΕ που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για πάσα νόσο και κάθε ρεφορμιστική αυταπάτη;

-Το ΚΚΕ είναι αντικειμενικά πιο αριστερά από την Ανταρσυα -ακόμα κι αν κάποιος το διαπιστώνει αυτό χωρίς αξιολογική κρίση, ή το σημειώνει αρνητικά, ότι γίνεται αριστερίστικο, μαξιμαλιστικό κτλ
Μπαίνει λοιπόν το ερώτημα, παραφράζοντας ένα γνωστό τσιτάτο του Βλαδίμηρου για τον αριστερό οπορτουνισμό.

Το ΝΑΡ ήταν η αριστερή τιμωρία για τα δεξιά λάθη του κόμματος τότε;
Η σημερινή Ανταρσυα είναι η δεξιά τιμωρία για τα αριστερά λάθη του κόμματος σήμερα;
Ή το ΚΚΕ είναι η αριστερή τιμωρία για το δεξιό οπορτουνισμό της Ανταρσυα;
Κι η ΛαΕ, που είναι μία από τα ίδια, ποιον ακριβώς τιμωρεί και με ποιον τρόπο; Ή είναι το "δις εξαμαρτείν" στο κυνήγι του καλού ΠαΣοΚ;

H Σύγκρουση στο Σάλεσι

 H Σύγκρουση στο Σάλεσι


Μια από τις πιο άγνωστες συγκρούσεις του ΔΣΕ Πελοποννήσου, υπήρξε στις 21/2/1947, η συμπλοκή στο Σάλεσι. 
Πρόκειται για μια περίοδο που ο ΔΣΕ ανδρώνεται και οργανώνεται, καθώς και μια στιγμή της δράσης του κατά την οποία πολλοί διωκόμενοι αγωνιστές του ΚΚΕ, του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ που είχαν καταφύγει στα μεγάλα αστικά κέντρα (κυρίως στην Αθήνα), επιχειρούν άοπλοι να περάσουν στα μάχιμα τμήματα του ΔΣΕ. 
Στις 21/02/1947, είκοσι διωκόμενοι ανάμεσά τους και ο Αριστείδης Καμαρινός βρίσκονται στην τοποθεσία Σάλεσι κοντά στη Μεγαλόπολη, περιοχή που είχε λάβει χώρα το 1823 και μια ακόμα συμπλοκή ανάμεσα σε κλέφτες και Οθωμανούς. Οι αντάρτες διέθεταν μόνο μερικά ατομικά περίστροφα, ένα οπλοπολυβόλο με μερικές δεσμίδες και ελάχιστα πυρομαχικά. 
Τη νύχτα οι αντάρτες έβαλαν 5 σκοπούς στο ύψωμα πάνω από την περιοχή ανάπαυσή τους κοντά σε ένα καλύβι με θέα στην πλαγιά. Οι υπόλοιποι 15 διέμειναν σε ένα μικρότερο καλυβάκι που τους παρείχε ένας βοσκός λίγα μέτρα χαμηλότερα. Ο αντάρτης Ντίνος Παναγόπουλος καθώς σουρούπωσε επέτρεψε στον τσοπάνη να επιστρέψει στα ζώα του για να τα φροντίσει. 
Ο κτηνοτρόφος πρέπει να ειδοποίησε τις αρχές της Χωροφυλακής και αργότερα μια ισχυρή δύναμη χωροφυλάκων περικύκλωσε την περιοχή. Οι σκοποί αντιλήφθηκαν την επίθεση όταν ήδη οι πρώτες ριπές είχαν πέσει και καθώς δεν διέθεταν οπλισμό για να ανταπαντήσουν επιχείρησαν απλώς να πυροβολούν αραιά για να επιτρέψουν στους συντρόφους τους να υποχωρήσουν. Αργότερα έγινε γνωστό ότι το απόσπασμα Χωροφυλακής που του έτυχε αυτό το "λαχείο" των αόπλων σχεδόν ανταρτών ήταν το διαβόητο "απόσπασμα Ζάρα". Από τους 20 αντάρτες σκοτώθηκαν οι εξής 10:
Μπομπούλος Χρήστος από την Καλαμάτα
Αναστόπουλος Νίκος
Τζωρτζίνης Γιώργος
Ντρες Θανάσης
Κώστας Παντελής
Σκαρβέλας Σωτήρης
Ασημακόπουλος Κώστας
Σταμάτης Αναστάσιος
Κουζινόπουλος Παναγιώτης
Μακρής Παναγιώτης
Οι περισσότεροι από τους νεκρούς κατάγονταν από τους Γαργαλιάνους Μεσσηνίας εκτός από τους Μπομπούλο, Τζωρτζίνη και Ασημακόπουλο.
Την επόμενη ημέρα, οι χωροφύλακες περιέφεραν τα κομμένα τους κεφάλια στα στους δρόμους της Μεγαλόπολης. Ο Σωτήρης Σκαρβέλας μάλιστα, που δεν σκοτώθηκε επί τόπου, αλλά τραυματίστηκε βαριά στην κοιλιά, εκτελέστηκε με μια ριπή επί τόπου από τους χωροφύλακες. 
Από τους εναπομείναντες αντάρτες τρεις (Βασίλης Σαγανάς, Γιάννης Παπανικολάου και ο Θεόδωρος Ρουσσόπουλος) επέστρεψαν στην Αθήνα. Άλλοι τρεις (Ντίνος Παναγόπουλος, Ανδρέας Γιαλαμάς και Μήτσος Κόλλιας) ενώθηκαν μερικές μέρες μετά με την ομάδα του Πέρδικα στο Μάιναλο. Τέλος, οι Κ Φέστας, Γ Βασιλάκης. Μήτσος Γιορμπές, Γιάννης Πετρόπουλος και ο Αριστείδης Καμαρινός έφθασαν στον Ταΰγετο ξεφεύγοντας από ακόμα δύο ενέδρες της Χωροφυλακής.
Αργότερα, όταν ο Αριστείδης Καμαρινός θα συναντήσει τον Γιώργη Κονταλώνη και θα του αναφέρει σχετικά με τη μάχη στο  Σάλεσι, ο Καμαρινός θα απαντήσει:
"Μη βάζεις τη λέξη μάχη σε εισαγωγικά Αρίστο (ο Καμαρινός την είχε γράψει έτσι), γιατί στο Σάλεσι χάσαμε μια μεγάλη μάχη. Τώρα δεν θα έρθουν πολλοί αντάρτες στην Πελοπόννησο από την Αθήνα."
Κι ήταν όντως έτσι, αφού για μήνες μετά τη μάχη στο Σάλεσι ελάχιστοι αντάρτες εμφανίστηκαν στο ΔΣΕ Πελοποννήσου από την Αθήνα. Τελικά, η στρατολογία από την Αθήνα αποκαταστάθηκε στις αρχές του καλοκαιριού μετά τις πρώτες επιτυχίες του ΔΣΕ.

"Βόηθα με φτωχέ να μη σου μοιάσω"



Από τον παππού στον εγγονό... μέσω Καμμένου

Ομολογώ ότι δεν καταλαβαίνω αυτό που συμβαίνει με την κυβερνώσα αριστεροδέξια συμπαράταξη. Δεν είναι που η πλειοψηφία των στελεχών της καμώνονται τους αριστερούς δίχως να μπορούν να δείξουν στον χάρτη που στα κομμάτια βρίσκεται η αριστερά, ούτε που οι υπόλοιποι παριστάνουν τους δεξιούς ενώ στην πραγματικότητα δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Είναι που όλοι τους ανεξαιρέτως έχουν ξεφύγει τελείως. Τό ΄χουν χάσει, έχουν κόψει κάβο, έχουν τζαζέψει... πώς να το πω; Λες και οι άνθρωποι έχουν πάθει ομαδική παράκρουση.
Το πιο πρόσφατο κρούσμα αυτής της παράκρουσης είναι ο βουλευτής των Ανεξαρτήτων Ελλήνων Δημήτρης Καμμένος, ο οποίος δήλωσε προχτές πως (κρατηθείτε!) οι συντάξεις κόβονται για να μη μπορούν οι συνταξιούχοι να χαρτζηλικώνουν τα εγγόνια τους κι εκείνα να ξημεροβραδιάζονται με τάβλι και φραπέδες! Απολαύστε τον υποδειγματικό τρόπο με τον οποίο ξεδιπλώνει την υψηλού επιπέδου ανάλυσή του μέσω της τηλεοπτικής συχνότητας του Σκάι:
Εάν καταφέρουμε και δείξουμε και εξηγήσουμε στον κόσμο ότι από το να έχει την σύνταξη ο παππούς και να του παίρνει ένα κατοστάρικο τον μήνα ο εγγονός να πίνει φραπέ και να παίζει τάβλι, προτιμώ να του πάρω εγώ σαν κράτος (εφ' όσον είμαι σοβαρό) το κατοστάρικο και να το κάνω εργοδοτική εισφορά να πάω να βρω δουλειά στο παιδί για να μη πίνει φραπέ. Προσέξατε τι λέω; Θα ήθελα λίγο να το δούμε έτσι. Έτσι θα δώσεις δουλειές για να έχεις διαθέσιμο εισόδημα.
Αυτά είπε ο Δημήτρης Καμμένος και βάζω στοίχημα πως το αίμα που σας ανέβηκε στο κεφάλι δεν σας επέτρεψε να εμβαθύνετε σε όσα διαβάσατε. Να σας βοηθήσω, λοιπόν:
23/9/2015: Ο Δημήτρης Καμμένος αναλαμβάνει υφυπουργός υποδομών για... μισή μέρα.

Το πρώτο και κυριώτερο που έπρεπε να προσέξετε είναι ότι κόβονται οι συντάξεις. Τελεία. Ο κ. Καμμένος είναι σαφής: ένα "σοβαρό κράτος" πρέπει να κόψει από τον συνταξιούχο παππού το χαρτζηλίκι που δίνει στον εγγονό του. Μόνο που ο κ. Καμμένος είναι μακρυά νυχτωμένος και δεν έχει επαφή με την κοινωνία. Ας του εξηγήσουμε, λοιπόν, ότι η εποχή που οι παππούδες μοίραζαν χαρτζηλίκια στα εγγόνια τους έχει περάσει εδώ και χρόνια. Τώρα, πλέον, οι συντάξεις δεν φτάνουν ούτε για την επιβίωση των ίδιων των παππούδων. Όσοι ζουν ακόμη, ζουν επειδή είτε πρόλαβαν κι έφτιαξαν μια καλή "κάβα" για τα στερνά τους είτε επειδή τα παιδιά τους έχουν την δυνατότητα να τσοντάρουν. Οι υπόλοιποι... καλή ψυχή.

Το δεύτερο σημαντικό σημείο που έπρεπε να προσέξετε είναι το τι θα γίνει το κατοστάρικο που κόβεται. Κι εδώ είναι σαφής ο κ. Καμμένος: θα γίνει εργοδοτική εισφορά. Με άλλα λόγια: θα χαριστεί στους επιχειρηματίες, ώστε να μειωθεί το μισθοδοτικό τους κόστος. Θεωρητικώς, η μείωση του κόστους μιας επιχείρησης αντανακλάται εν μέρει σε μείωση της τιμής των παραγόμενων προϊόντων ή υπηρεσιών της και εν μέρει σε αύξηση των κερδών της. Κατά κανόνα, όμως, στην πράξη συμβαίνει μόνο το δεύτερο. Έτσι, το απλοποιημένο σχήμα δείχνει ότι τα χρήματα που κόβονται από τις συντάξεις, καταλήγουν στα συρτάρια των επιχειρήσεων και στις τσέπες των επιχειρηματιών. "Βόηθα με φτωχέ να μη σου μοιάσω" ένα πράμα...

Τί -υποτίθεται πως- θα κάνουν οι επιχειρηματίες μ' αυτά τα λεφτά, κατά τον κ. Καμμένο; Θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας. Παναπεί, εκεί που ο νεαρός έπαιρνε το κατοστάρικο και το ξόδευε στους καφενέδες, τώρα μ' αυτό το κατοστάρικο εξασφαλίζει το μέλλον του. Χμμμ.. Ας εξηγήσει κάποιος στον κ. Καμμένο ότι κανένα μέλλον δεν εξασφαλίζεται με μισθό 510,95 μικτά, δηλαδή με λιγώτερα από 430 τον μήνα στην τσέπη. Κι αυτά μόνο σε περίπτωση που δουλεύεις πλήρες οκτάωρο. Καθ' όσον, η πράξη αποδεικνύει ότι περισσότεροι από δύο στους τρεις νέους που βρίσκουν δουλειά, εργάζονται με "ελαστικό" τρόπο (τρίωρο ή τετράωρο, μερικές μέρες την εβδομάδα κλπ). Με άλλα λόγια, ξαναβρίσκονται με το κατοστάρικο του παππού στην τσέπη, μόνο που τώρα τραβιούνται για να το αποκτήσουν και δεν χάνουν την ώρα τους με φραπέ και τάβλι...


Βεβαίως, ο Δημήτρης Καμμένος δεν είναι κανένας τυχαίος ώστε να μη ξέρει τι λέει. Ο άνθρωπος είναι σπουδαγμένος. Όπως λέει ο ίδιος στο βιογραφικό του ότι "Οι σπουδές του περιλαμβάνουν υποχρεωτική εκπαίδευση στον Δημόσιο Λύκειο Βριλησσίων, φοίτηση στο Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων Αμερικανικού Κολεγίου Αθηνών και εξειδίκευση στα Οικονομικά και Στρατηγική Επικοινωνία σε ΗΠΑ και Μ. Βρετανία". Βέβαια, σε όλα αυτά τα πομπώδη δεν βλέπουμε πουθενά κάποιο πτυχίο ή κάποιο μεταπτυχιακό αλλά, δεν μπορεί, κάτι θα υπάρχει. Επίσης, ο Δημήτρης Καμμένος "διαθέτει πολύ μεγάλη εμπειρία στα διεθνή τραπεζικά, στην επιχειρησιακή μελέτη και ανάλυση επενδύσεων καθώς και στον έλεγχο συμβάσεων χρηματοδοτήσεων", αν και δεν βλέπουμε τι είδους τραπεζική εμπειρία είναι αυτή ούτε πού και πώς την απέκτησε αλλά, δεν μπορεί, κάτι θα ξέρει. Παρεμπιπτόντως, αν κάποιος βρει στο διαδίκτυο ιστοσελίδα κάποιας (έστω μίας!) από τις εταιρείες όπου έχει εργαστεί ο κ. Καμμένος, ας μου στείλει τον σύνδεσμο με email, διότι εγώ δεν βρήκα τίποτε (μάλλον χρειάζομαι μαθήματα χρήσης google).

Εκείνο που σίγουρα ξέρουμε για τον Δημήτρη Καμμένο, μέσα από όσα ο ίδιος έχει αναρτήσει στο Twitter είναι ότι:
- (α) Απεχθάνεται τον Τσίπρα και την αριστερά: "Ο Τσίπρας είναι χειρότερος από τον ΓΑΠ. Είναι εγκληματίας. Παρακολουθεί, γνωρίζει 3 χρόνια τι και πώς μας καταστρέφουν και πάει υποψήφιος εκεί" (14/12/2013), "Οι αριστεροί είναι η δικαιολογημένη ενοχή και ανοχή της ηλίθιας κοινωνίας η οποία τον παίρνει ΑΑΑριστερόστροφα" (7/11/2013).
- (β) Απεχθάνεται τους εβραίους: "9/11 Και μην ξεχνάτε. Από τις 2.500 εβραίων που εργαζόταν στους Δίδυμους Πύργους εκείνη την ημέρα δεν πήγε κανένας τους για να εργαστεί" (9/11/2013), "Ααα είσαι τρόμπα. Μη μου ξαναμιλήσεις. Γαμώ το Ταλμούδ σας" (15/9/2013). "Ο Κουβέλης είναι Έλληνας; Οι Εβραίοι είναι πρώτα Εβραίοι και μετά κάτι άλλο" (3/9/2014).
- (γ) Απεχθάνεται τους ομοφυλόφιλους: "Γιατί η Χρυσή Αυγή δεν έβγαλε ανακοίνωση ή δεν παρενέβη δυναμικά στα ξεφτιλισμένα γκέι παρέιντ μπροστά στην Βουλή;; Άφαντοι..." (17/6/2014), "Είμαι της Τάξεως και της Ηθικής. Το αναγκαστικό αλλοδαπό πουστροδίκαιο δε θα περάσει" (23/11/2013), "Ο αναγκαστικός σεβασμός του τουρλοκωλιάσματός σας με βρίσκει αντίθετο όσο μου τον κάνουνε πλύση εγκεφάλου" (23/11/2013), "Με αναγκάζεις να σεβαστώ την ανωμαλία σου. Αυτό είναι φασιστικό νταβατζιλίκι. Δεν θα πάρω" (23/11/2013).
- (δ) Μετά βίας γλιτώνει το εγκεφαλικό στον συνδυασμό αριστερός + εβραίος + ομοφυλόφιλος: "ΣυΡιζΑ σε πλήρη ταύτιση με τις επιταγές του σιωνισμού = να διαλυθούν οι άλλες κοινωνίες!! Στο Ισραήλ γιατί δεν κάνουν γάμους ομοφυλόφιλων;" (23/11/2013).


Εκείνο που, επίσης, ξέρουμε είναι ότι, κατά τον σχηματισμό τής κυβέρνησης στις 23/9/2015, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ανέθεσε στον Δημήτρη Καμμένο το χαρτοφυλάκιο του υφυπουργού υποδομών, μεταφορών και δικτύων. Ο Καμμένος ορκίστηκε αλλά έμεινε στην θέση του λιγώτερο από δώδεκα ώρες. Χάρη στα παραπάνω "τιτιβίσματά" του (και σωρεία άλλων ακόμη) προκλήθηκε τέτοιος σάλος ώστε αναγκάστηκε να παραιτηθεί. Το ωραιότερο είναι ότι την παραίτησή του την ανακοίνωσε ο συνεπώνυμός του πρόεδρος του κόμματός του (*) με μια ανάρτηση στο... twitter: "Μέχρι την απόδειξη της αλήθειας για την υπόθεση των αντισημιτικών ρατσιστικών αναρτήσεων, ο υφυπουργός θα διευκολύνει με την παραίτησή του".

Αυτός ο πολυσπουδαγμένος φελλός, λοιπόν, κλήθηκε από τον Σκάι για να εξηγήσει σε μας τους άσχετους γιατί όταν ένα "σοβαρό κράτος" μειώνει το εισόδημα των συνταξιούχων, φροντίζει ουσιαστικά τα εγγόνια τους. Κι όσο σκέφτομαι ότι κάποιοι είναι τόσο "καμμένοι" ώστε και τον ακούνε και τον παίρνουν στα σοβαρά, τόσο τρελαίνομαι...


-----------------------------------------
(*) Από όσα είναι γνωστά, η μόνη σχέση Πάνου και Δημήτρη Καμμένου είναι ότι έχουν το ίδιο επώνυμο, αν και το φιλικά προσκείμενο στον Αντώνη Σαμαρά ιστολόγιο "Δεξί Εξτρέμ" ισχυρίζεται ότι είναι συγγενείς (δίχως να ξεκαθαρίζει το είδος της συγγένειας, πάντως).
 

Δείτε που οδηγούν οι φαντασιώσεις, οι δεισιδαιμονίες, οι προλήψεις, ο φόβος:

 Δείτε που οδηγούν οι φαντασιώσεις, οι δεισιδαιμονίες, οι προλήψεις, ο φόβος:


Τώρα που φάγαμε το αρνί και τα «πάθη» έχουν καταλαγιάσει, ας μάθουμε πως δημιουργήθηκαν οι θρησκείες.

Οι άνθρωποι δημιουργούν τις θρησκείες

Από την πρώτη στιγμή που ο άνθρωπος συνειδητοποίησε την ύπαρξή του
 (παλαιολιθική εποχή), 
αισθάνθηκε απροστάτευτος από τα στοιχεία της φύσης. Σεισμοί να κάνουν τη γη να τρέμει, ηφαίστεια να ξερνάνε φωτιά και θάνατο, αστραπές να σχίζουν τον ουρανό, κεραυνοί να τον τρομοκρατούν, άγρια ζώα να τον κυνηγάνε, θύελλες, ξηρασίες, καύσωνες, πλημύρες να του κάνουν τη ζωή δύσκολη. 
Και η αρρώστια; 
Τι στο καλό είναι αυτό που τον κάνει να πονάει και να μην μπορεί να σταθεί στα πόδια του; 
Έχεις βρεθεί νύχτα και μόνος σε ένα δάσος; 
Τότε θα έχεις νοιώσει τον φόβο που προκαλεί ακόμα και ένα απλό θρόισμα των φύλλων. 
Φαντάσου λοιπόν πόσο φοβισμένοι και τρομοκρατημένοι ήσαν εκείνοι οι πρώτοι άνθρωποι, που έπρεπε να αντιμετωπίσουν τα στοιχεία της φύσης χωρίς τις γνώσεις και τα μέσα που έχουμε εμείς σήμερα.
 Άσε που βλέποντας τους γονείς τους, τους φίλους τους και άλλα αγαπημένα τους πρόσωπα να πεθαίνουν, συνειδητοποίησαν ότι και η δική τους ζωή κάποτε θα τελειώσει. 
Κι αυτό τους τρόμαζε ακόμα περισσότερο. 
Έβλεπαν κάποιον να χάνει τις αισθήσεις του και να λιποθυμάει και νόμιζαν ότι πέθανε. 
Στη συνέχεια, όταν αυτός συνερχόταν, θεωρούσαν ότι ξαναζωντάνεψε. Άραγε πώς συνέβαινε αυτό; Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να πεθαίνει και να ξαναζωντανεύει;
Εκείνο όμως που τους συγκλόνιζε περισσότερο, ήταν όταν στα όνειρά τους έβλεπαν αγαπημένα τους πρόσωπα, τα οποία είχαν πεθάνει, να έρχονται και να συζητάνε μαζί τους. 
Πώς μπορούσε ο νεκρός να τους μιλάει;
Αλλά και στον ξύπνιο τους, όταν η σκέψη τους ταξίδευε και έβλεπαν εικόνες με αντικείμενα, ζώα, ανθρώπους πεθαμένους και ζωντανούς, συνεχώς τους γεννιόταν το ερώτημα πώς είναι δυνατόν να συμβαίνουν αυτά; 
Πώς μπορούν και βλέπουν πράγματα που δεν είναι μπροστά τους;

Η αμάθεια και η πλήρης άγνοια για την φύση, τους νόμους της και τον τρόπο λειτουργίας του σώματος και του εγκεφάλου, οδήγησε τους πρωτόγονους ανθρώπους να δώσουν τελείως παράλογες απαντήσεις στα ερωτήματα που τους ταλάνιζαν, οι οποίες όμως απαντήσεις εκείνη την εποχή φάνταζαν πολύ λογικές.

Όταν πονούσε το δόντι ή το κεφάλι θεωρούσαν ότι κάποιο κακό πνεύμα είχε μπει μέσα τους.
Όταν το ποτάμι κυλούσε ήρεμα και τους πρόσφερε νερό και ψάρια, υπέθεταν ότι το ποτάμι διέθετε ένα πνεύμα το οποίο είχε καλές διαθέσεις απέναντί τους. Όταν όμως,
 λόγω των βροχών, ο ποταμός αγρίευε και παράσερνε τα πάντα στο πέρασμά του, τότε, επειδή δεν ήσαν σε θέση να γνωρίζουν την αιτία αυτού του φαινομένου, σκεφτόντουσαν ότι το πνεύμα του ποταμού θύμωσε μαζί τους.
Όταν τα δέντρα κάρπιζαν, πίστευαν ότι το πνεύμα του δέντρου ήταν ευχαριστημένο μαζί τους και τους δώριζε τους καρπούς του, ενώ όταν δεν καρποφορούσε ή όταν έχανε τα φύλλα του, θεωρούσαν ότι το πνεύμα του δέντρου είχε θυμώσει μαζί τους. 
Το ίδιο συνέβαινε και με τα ζώα που σκότωναν στο κυνήγι. 
Δεν καταλάβαιναν ότι επειδή εργάστηκαν, επειδή κυνήγησαν, βρήκαν το φαί τους, αλλά πίστευαν ότι το πνεύμα του ζώου τους πρόσφερε το κρέας του.
Έτσι οι άνθρωποι, 
για να δώσουν απαντήσεις στα ερωτήματά τους, γέμισαν όλο τον κόσμο που τους περιέβαλλε με άυλες ψυχές και αόρατα πνεύματα. 
Το πνεύμα του ζαρκαδιού, του λαγού, της αρκούδας, του ποταμού, της πηγής, της βροχής, του ανέμου, του δάσους. 
Στη συνέχεια, με το πέρασμα του χρόνου, άρχισαν να παρακαλάνε αυτά τα πνεύματα να είναι φιλικά μαζί τους και στο τέλος δημιούργησαν ολόκληρες τελετές για να τα εξευμενίζουν.
 Σε τοιχογραφίες, που έχουν ηλικία 20, 30 και 40 χιλιάδων ετών, εμφανίζονται άνθρωποι σε ιεροτελεστίες πριν την έναρξη του κυνηγιού.
Όλα αυτά σήμερα μας φαίνονται ανοησίες, αλλά η άγνοια και η πνευματική σύγχυση των πρωτόγονων ανθρώπων τα δικαιολογεί απόλυτα.
Όσο περνούσαν τα χρόνια  και ερχόντουσαν οι νέες γενιές, τα ερωτήματα που τους προβλημάτιζαν όλο και πλήθαιναν. 
Πώς έγιναν τα βουνά, τα δάση, τα νερά; 
Από πού γεννήθηκε η γη, ο ουρανός, ο ήλιος, η σελήνη;
Πώς να απαντήσουν στα ερωτήματα αυτά αφού όχι μόνο δεν είχαν ιδέα για την κίνηση των τεκτονικών πλακών, τις πυρηνικές εκρήξεις και την κίνηση των ουράνιων σωμάτων, αλλά ούτε καν γνώριζαν ότι η γη ήταν μια κινούμενη σφαίρα; 
Προσπαθούσαν να δώσουν απαντήσεις στηριγμένοι στις απλές παρατηρήσεις των αισθήσεών τους, χωρίς να μπορούν να τις επεξεργαστούν σε βάθος. 
Για παράδειγμα αφού έβλεπαν με τα ίδια τους τα μάτια ότι ο ήλιος ανατέλλει το πρωί και δύει το βράδυ, ήταν φυσικό και επόμενο να πιστεύουν ότι ο ήλιος κινείται στον ουρανό, χωρίς να μπορούν να φανταστούν ότι η γη ήταν αυτή που περιστρεφόταν γύρω από τον εαυτό της.
 Για τον ίδιο λόγο θεωρούσαν ότι η γη ήταν ένα επίπεδο πράγμα, με αρχή και τέλος, το οποίο σκεπαζόταν από έναν θόλο, τον ουρανό. Δηλαδή σαν μια πιατέλα όπου βάζουμε ένα κέικ και την σκεπάζουμε με ένα στρογγυλό γυάλινο σκέπασμα.
Έτσι έβαλαν άλλη μια φορά την φαντασία τους να δώσει τις λύσεις, λύσεις που σαν λογικά όντα, τις στήριξαν στις εμπειρίες που είχαν. 
Και οι εμπειρίες αυτές ήταν ότι οι άνθρωποι, τα ζώα, τα φυτά δεν εμφανίζονται ξαφνικά από το τίποτα, αλλά γεννιούνται και φυτρώνουν από κάτι που προϋπάρχει. 
Φυσικό λοιπόν όλοι οι λαοί,
 σε όλα τα μήκη της γης, να φτιάξουν από έναν ανάλογο μύθο και μια δοξασία για την αρχή του κόσμου, ο οποίος μύθος προέκυπτε από την άγνοια που είχαν και περνούσε από γενιά σε γενιά και γινόταν αποδεκτός πέραν κάθε αμφιβολίας. 

Ειδικά οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι στην αρχή υπήρχε ένα σκοτεινό χάος από το οποίο  ξεπήδησε η Γαία (η γη) η οποία στη συνέχεια γέννησε τα βουνά, τη θάλασσα και τον ουρανό (Ουρανό), χωρίς μάλιστα να υπάρχει πατέρας.
Παρατηρείστε ότι στο μύθο αυτό υπάρχει το σημείο της γέννησης και όχι της δημιουργίας του κόσμου από κάποιο άυλο πνεύμα. 
Επίσης σημειώστε ότι ο μύθος αυτός κατασκευάζεται την εποχή της μητριαρχίας, με αποτέλεσμα η αρχή να αποδίδεται στην μάνα-γη. 
Η μη αναφορά σε κάποιο πατέρα δείχνει και την υποδεέστερη θέση που είχε ο άντρας σε εκείνες τις κοινωνίες. 
Η παρατήρηση για την «γέννηση» είναι πολύ σημαντική γιατί αποδεικνύει ότι οι άνθρωποι για χιλιάδες χρόνια έζησαν χωρίς θρησκείες και θεούς. Αυτούς τους δημιούργησαν πολύ αργότερα, όταν εμφανίσθηκε η δουλοκτησία.
Όπως διδάσκει ο διαλεκτικός υλισμός, σε κάθε πλάνη συνυπάρχει και μια αλήθεια. 
Η επιστήμη έχει αποδείξει ότι η γη προήλθε από αστρική ύλη και αέριες μάζες που συγκεντρώθηκαν σε ένα χώρο, 
στη συνέχεια αυτά στερεοποιήθηκαν και κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες ξεπήδησε η ζωή. 
Έτσι και σε αυτό τον αρχαίο ελληνικό μύθο ενυπάρχει ένας πρωτόγονος υλισμός και μια αλήθεια, αφού σύμφωνα με αυτόν η γη (δηλαδή η ύλη) ξεπηδάει από το χάος και γεννάει τα πάντα.

Στην εποχή της άγριας κατάστασης και του πρωτόγονου κοινοτικού συστήματος οι άνθρωποι, αδύναμοι όπως είναι μπροστά στη φύση, αισθάνονται συνεχώς την ανάγκη να έχουν κάποιου είδους βοήθεια. Γι αυτό όλο και περισσότερο καταφεύγουν στην παράκληση των πνευμάτων και των προγόνων. Δημιουργούν ιεροτελεστίες  για να έχουν βροχή, για να βγάλουν τα δέντρα καρπούς, για να βρουν ζώα για κυνήγι, για να μην αρρωσταίνουν. 
Δεν έχουν όμως ακόμα δημιουργήσει τους θεούς. Φτιάχνουν τοτέμ με μορφές ζώων και τα λατρεύουν επειδή θεωρούν ότι είναι οι πρόγονοι της φυλής τους. Ακόμα και σήμερα υπάρχουν λαοί που θεωρούν κάποια ζώα σαν ιερά (ελέφαντες, μοσχάρια, μαϊμούδες), επειδή ακριβώς στο μακρινό παρελθόν είχαν λατρευτεί σαν οι γεννήτορές τους!
Όλοι στην κοινότητα προσπαθούν να εξευμενίσουν τα πνεύματα για να είναι φιλικά και ευμενή μαζί τους. Κάποιοι μέσα στο γένος και την φυλή αρχίζουν να ξεχωρίζουν, επειδή τάχα έχουν καλύτερη «επικοινωνία» με τα πνεύματα και έτσι αποκτούν ένα ιδιαίτερο κύρος. 
Σταδιακά η κάθε φυλή αποκτά και τον δικό της «μάγο».
Με το πέρασμα των αιώνων η λατρεία επεκτείνεται στα ουράνια σώματα (στη σελήνη, τον ζωοδότη ήλιο κλπ) και σε μεγάλα ποτάμια τα οποία είναι απαραίτητα για τη ζωή (Νείλος, Γάγγης κλπ). 

Η είσοδος στην δουλοκτητική κοινωνία με την ανάπτυξη της κτηνοτροφίας και της γεωργίας φέρνει μεγάλες αλλαγές στην ποιότητα των δοξασιών.
 Τα τοτέμ παραμερίζονται. 
Η λατρεία των ουράνιων σωμάτων οδηγεί σταδιακά στην θεοποίηση του Ήλιου και της Σελήνης.
 Γενικά η λατρεία των πνευμάτων των ζώων και των προγόνων αντικαθίσταται από τη λατρεία κάποιων θεϊκών φυσικών δυνάμεων από τις οποίες πίστευαν ότι εξαρτιόταν οι δουλειές του νοικοκυριού τους (τα κοπάδια, οι καλλιέργειες κλπ).
 Οι άνθρωποι αρχίζουν να κάνουν προσφορές υλικών αγαθών και θυσίες στα πνεύματα και τους θεούς τους για να τα έχουν καλά μαζί τους.
 Είναι η εποχή όπου στις κοινωνίες των ανθρώπων έχει ξεκινήσει η ανταλλαγή των λίγων περισσευμάτων που αρχίζουν να έχουν και αυτό αντανακλάται και στο θέμα των δοξασιών. 
Πιστεύουν ότι τα άυλα και ανύπαρκτα πνεύματα θέλουν να ανταλλάσουν την ευμένειά τους με υλικά δώρα.
Σε κάποιο σημείο της εξέλιξης των ανθρώπινων κοινωνιών, ο εμπλουτισμός των γνώσεων φτάνει σε τέτοιο επίπεδο που δεν δικαιολογεί πλέον την ύπαρξη πνευμάτων στις πέτρες, στα λουλούδια και στα απλά αντικείμενα. 
Οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται ότι δεν είναι λογικό να υπάρχουν πνεύματα σε όλα αυτά τα πράγματα και αρχίζουν να τα «σπρώχνουν» πιο μακριά. 
Δημιουργούν λοιπόν ένα σωρό θεότητες, θεούς και ημίθεους.
 Υπάρχουν ξεχωριστοί θεοί για την γεωργία, το κυνήγι, τους ανέμους, την θάλασσα, την άνοιξη, τον πόλεμο, την δικαιοσύνη. 
Οι άνθρωποι δημιουργούν καθ’ εικόνα και ομοίωση τους θεούς τους και τους δίνουν όλα τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων. 
Οι θεοί παντρεύονται, ζηλεύουν, χαίρονται, οργίζονται, τιμωρούν, πίνουν, πολεμάνε. Ότι δηλαδή κάνουν και οι άνθρωποι.
 Επειδή όμως είναι και αόρατοι, τους βάζουν να μένουν πολύ μακριά, σε μέρη όπου δεν μπορούν να φτάσουν οι ίδιοι  π.χ. στην κορυφή του Ολύμπου ή στα έγκατα της γης. 
Πολύ αργότερα, όταν κατέκτησαν τις βουνοκορφές και οι στοές των ορυχείων τους έφθασαν βαθιά στη γη, 
οι ιερείς αναγκάστηκαν να «εξορίσουν» τους θεούς κάπου ψηλά στον ουρανό. 
Όταν δε οι πρώτοι πύραυλοι βγήκαν στο διάστημα, οι θεοί απωθήθηκαν ακόμα πιο μακριά, κάπου που να μην μπορούν να τους βρουν οι άνθρωποι, κάπου στα βάθη του σύμπαντος. 
Με την εξέλιξη της οικονομίας και της κοινωνίας από το πρωτόγονο κοινοτικό σύστημα στο δουλοκτητικό, εξελίσσονται οι μύθοι και δημιουργούνται νέες δοξασίες για την γέννηση του κόσμου. 
Οι Έλληνες παντρεύουν την Γαία με τον Ουρανό (άλλωστε και οι άνθρωποι έχουν πλέον προχωρήσει στον ζευγαρωτό και στον μονογαμικό γάμο). 
Από αυτόν τον γάμο γεννιούνται οι Γίγαντες, οι Τιτάνες και στη συνέχεια ο Δίας.
Ο καταμερισμός της εργασίας, που όπως είδαμε συμβαίνει εκείνη την εποχή, επιτρέπει μεταξύ άλλων να διαχωριστεί η χειρονακτική εργασία από την πνευματική. 
Με την απαρχή του δουλοκτητικού συστήματος και την αύξηση της παραγωγικότητας δίνεται η δυνατότητα σε μερικά άτομα να ασχοληθούν αποκλειστικά με πνευματικές «εργασίες». 
Οι πρώτοι που επωφελούνται από αυτό είναι οι «μάγοι» των φυλών, που αναλαμβάνουν αποκλειστικά τη «διαμεσολάβηση» με τον «άυλο κόσμο». 
Αυτοί εκμεταλλευόμενοι την ευπιστία και την «ανάγκη» των ανθρώπων για «επικοινωνία» με τα πνεύματα και τους θεούς, καλλιεργούν συνεχώς την υποχρέωση για θυσίες και προσφορές, οι οποίες βέβαια μένουν στα χέρια τους, στα χέρια των μάγων.
Ουσιαστικά οι μάγοι (δηλαδή οι πρόγονοι των μετέπειτα ιερέων) ήταν οι πρώτοι άνθρωποι που άρχισαν να ζούνε σε βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας χωρίς να προσφέρουν όσο έπρεπε στην παραγωγή.
Τώρα όμως οι άνθρωποι
 δεν αρκούνται στη δοξασία ότι ο κόσμος γεννήθηκε από το χάος. 
Επηρεασμένοι από την ικανότητά τους να δημιουργούν, να παράγουν και να κατασκευάζουν την τροφή τους, τα όπλα τους, τα οικιακά τους σκεύη, τα ρούχα τους, θεωρούν λογικό να συμπεράνουν ότι και ο κόσμος θα πρέπει να έχει έναν κατασκευαστή, έναν δημιουργό. 
Έτσι οι άνθρωποι δημιουργούν τον δημιουργό του κόσμου, δημιουργούν τον θεό. 
Ο κάθε λαός φτιάχνει τους δικούς του θεούς-δημιουργούς  και μαζί με αυτούς εμφανίζονται και οι θρησκείες. 
Εκατοντάδες είναι οι γνωστοί σε εμάς θεοί. Είμαστε στην εποχή όπου οι κοινωνίες αφήνουν την μητριαρχία και περνάνε στην πατριαρχία.
 Έτσι όλοι οι θεοί προικίζονται με αρσενικά χαρακτηριστικά. Δίας, Ήλιος Ρα, Όσιρις, Βράχμα, Μίθρας, Ταμούζ, Άδωνις, Ούγκο, Ζαρατούστρα … 
Οι γυναίκες όμως, που δεν παραδίδουν έτσι εύκολα τα πρωτεία που είχαν μέσα στην οικογένεια, δίνουν σκληρή μάχη και δίπλα στους αρσενικούς θεούς βάζουν και τις δικές τους θεές. Ήρα, Νουτ, Ίσις, Σαρασβάτη,  Γεστινάννα, Ιλματάρ… 
Παράλληλα όμως οι «μάγοι» μετατρέπονται σε ιερείς και είναι οι επίσημοι διαμεσολαβητές των θεών. 
Στην ταξική δουλοκτητική κοινωνία, εκτός από τις τάξεις των δούλων και των δουλοκτητών, δημιουργείται και μια ιδιαίτερη κλειστή τάξη, η τάξη των ιερέων.
Όσο αναπτύσσεται το δουλοκτητικό σύστημα, τόσο η άρχουσα τάξη χρειάζεται να έχει σαν όργανο και σύμμαχο την θρησκεία για να κρατάει πειθαρχημένα τα εύπιστα πλήθη. 
Όλες οι θρησκείες, σε όλο τον κόσμο, διδάσκουν την υποταγή στην εξουσία, την ταπεινοφροσύνη και την δουλικότητα (δούλος του θεού).
 Όλες υπόσχονται ότι οι «κακοί» πλούσιοι θα τιμωρηθούν σε έναν άλλον φανταστικό κόσμο και έτσι επιτρέπουν στις εκμεταλλεύτριες τάξεις να διαπράττουν τα χειρότερα εγκλήματα στον πραγματικό κόσμο. 
Η πίστη σε θεούς και άρχοντες, οι οποίοι πολλές φορές εμφανίζονται σαν παιδιά των θεών ή ακόμα και σαν επίγειοι θεοί, αποτέλεσε 
(και συνεχίζει να αποτελεί) το ισχυρότερο όπλο για την καθυπόταξη των μαζών. 
Για το λόγο αυτό όλες οι άρχουσες τάξεις επέτρεψαν στους ιερείς να αποκτούν πλούτη και δύναμη (πολλές φορές τους δώριζαν ολόκληρες εκτάσεις). 
Η τάξη των ιερέων (παπάδων και καλογέρων) έγινε τόσο ισχυρή που πολλές φορές απαιτούσε μερίδιο στην εξουσία (όπως τα πατριαρχεία στο Βυζάντιο και το Βατικανό στη δύση). 
Από την άλλη μεριά οι ιερείς όλων των θρησκειών έκαναν τα πάντα για να διαιωνίζονται τα εκμεταλλευτικά συστήματα.
 Ευλογούσαν τα όπλα των στρατευμάτων, κήρυτταν στα πλήθη ότι οι θεοί και οι άγιοι είναι οι προστάτες τους στον πόλεμο. 
Οι εικόνες και οι προσευχές, από την αρχαιότητα μέχρι στις μέρες μας, οδηγούν τους πιστούς στις μάχες και στις σφαγές των απίστων. 
Μέχρι και ο Μπους επικαλέστηκε τον θεό, ο οποίος τάχα τον επισκέφτηκε στο όνειρό του και του είπε να βομβαρδίσει το Ιράκ.
Είναι χιλιάδες οι θεοί (και οι άγιοι) που λατρεύτηκαν στην ιστορία της ανθρωπότητας. Πολλοί από αυτούς «γεννήθηκαν» και «πέθαναν» χωρίς να προλάβουμε να τους γνωρίσουμε. 

Σε εμάς τους έλληνες οι πιο γνωστοί θεοί είναι αυτοί του Δωδεκάθεου με τον Δία, την Ήρα, την Αθηνά, τον Άρη, τον Ποσειδώνα  και πολλούς άλλους, μικρούς και μεγάλους, που γέννησε η μυθολογία μας. 
Αρκετοί όμως θεοί επιβιώσανε μέχρι τις μέρες μας, όπως ο θεός της Εβραϊκής μυθολογίας που εμφανίζεται στην παλαιά διαθήκη (Γιαχβέ ή Ιεχωβάς). Η θρησκεία όμως αυτή απαγόρευε να την ασπασθούν άλλοι λαοί εκτός των Εβραίων (ο παράδεισος που υποσχόταν ήταν αποκλειστικά για τον δικό τους λαό).  Έτσι μια από τις πολλές αιρέσεις της, 
ο Χριστιανισμός, που υποσχέθηκε τον παράδεισο σε όλους ανεξαρτήτως εθνικότητας, έμελλε να επικρατήσει και να χρησιμοποιηθεί από την Ρωμαϊκή και Βυζαντινή άρχουσα τάξη για να ελέγχουν τις λαϊκές μάζες. 
Στη συνέχεια μια άλλη αίρεση αυτών των θρησκειών, ο Μωαμεθανισμός-Ισλαμισμός (ισλάμ = υποταγή), που προσπάθησε να ανανεώσει την παλαιά και την καινή διαθήκη, χρησιμοποιήθηκε από τους Άραβες ηγέτες για να επεκτείνουν την κυριαρχία τους. 

Να σημειώσουμε ότι ο παράδεισος που υπόσχονται οι ισλαμιστές είναι πολύ πιο «πλούσιος» από των Εβραίων και των Χριστιανών, 
σε τέτοιο σημείο που τα θρησκόληπτα, φανατισμένα και αμόρφωτα πλήθη να μπορούν εύκολα να ζώνονται με εκρηκτικά και να τινάζονται στον αέρα για την ιερή πίστη τους. 
Ο Χριστιανισμός και ο Ιουδαϊσμός στηρίχθηκαν στην τρομοκράτηση των πιστών τους με την τρομερή κόλαση, ενώ ο ισλαμισμός αξιοποίησε την προσμονή του πλουσιότατου παραδείσου.
Άλλες μεγάλες θρησκείες με εκατομμύρια πιστούς, που ακόμα και σήμερα συνεχίζουν να πιστεύουν σε θεούς που γέννησαν οι άνθρωποι στην αρχαιότητα, είναι ο Βουδισμός, ο Βραχμανισμός-Ινδουισμός, ο Ταοϊσμός, ο Κομφουκιανισμός.
Όλες όμως ανεξαιρέτως οι θρησκείες έχουν πλήθος κοινών στοιχείων, αφού η κάθε νέα θρησκεία που εμφανιζόταν, χρησιμοποιούσε δοξασίες και τελετουργικά της προηγούμενης. 
Ειδικά στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου, όπου οι λαοί ήταν εύκολο να έρθουν σε επαφή, οι θρησκευτικές δοξασίες μοιάζουν καταπληκτικά. 
Για παράδειγμα ο Χριστιανισμός, σαν συνέχεια του Ιουδαϊσμού, χρησιμοποίησε όλη την παλαιά διαθήκη των Εβραίων και τις γιορτές τους (π.χ. το Πάσχα των Χριστιανών είναι αντιγραφή του Εβραϊκού Πάσχα, το οποίο με τη σειρά του σχετίζεται με Ανοιξιάτικες γιορτές προηγούμενων δοξασιών της περιοχής, ενώ οι Μουσουλμάνοι σαν ανάλογη εορτή έχουν το Ραμαζάνι). 
Για να μπορέσει όμως ο Χριστιανισμός να επιβληθεί στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία χρησιμοποίησε σαν βάση το δωδεκάθεο των Ελλήνων. 
Ο Θεός πήρε την θέση του Δία, η Ήρα μετατράπηκε σε Παναγία, οι δώδεκα θεοί σε δώδεκα αποστόλους, το υπόλοιπο πλήθος των δευτερευόντων θεών και ημίθεων σε αγίους και οσίους. 
Ο κάτω κόσμος του θεού Άδη έγινε παράδεισος και κόλαση, οι θυσίες στους θεούς εξελίχθηκαν σε λιβανιστήρια και κεριά, ενώ οι χρηματικές δωρεές στους θεούς μετατράπηκαν σε τάματα για τους αγίους. 

Την θέση των διάφορων αρχαίων θεών που ήταν προστάτες των ανθρώπινων δραστηριοτήτων, την πήραν οι άγιοι. 
Ο άγιος Γεώργιος, η αγία Βαρβάρα και οι Αρχάγγελοι ανέλαβαν την προστασία του στρατού και των όπλων αντί του θεού Άρη, ο άγιος Νικόλαος στη θέση του Ποσειδώνα προστατεύει τους θαλασσινούς, ενώ οι τρεις Ιεράρχες προστατεύουν τα γράμματα όπως η Αθηνά ήταν η θεά της σοφίας κλπ. 

Φυσικά οι ναοί και οι ιερείς συνέχισαν να υπάρχουν και να εκμεταλλεύονται στο έπακρο τον φόβο και την θρησκοληψία των μαζών. 
Οι πιστοί της νέας θρησκείας συνεχίζουν να κάνουν δεήσεις, προσευχές και να προσκυνούν εικόνες, όπως ακριβώς έκαναν και οι αρχαίοι Έλληνες ειδωλολάτρες.
Είναι ατελείωτος ο κατάλογος των κοινών σημείων όλων των θρησκειών. 
Οι άνθρωποι της αρχαιότητας, λόγω έλλειψης γνώσης, όλα όσα δεν μπορούσαν να καταλάβουν τα απέδιδαν σε θεϊκές πράξεις και θαύματα. Όλες οι θρησκείες αναφέρονται σε πλήθος θαυμάτων. Το ίδιο έπρεπε να κάνει και ο Χριστιανισμός για να γίνει αποδεκτός από τις αγράμματες μάζες. 
Όλα τα θαύματα που αποδίδονται στον Χριστό είναι αναπαραγωγή θαυμάτων προηγούμενων θεών και προφητών. 
Πολλοί θεοί των αρχαίων γεννήθηκαν από γυναίκες παρθένες, έζησαν, πέθαναν και αναστήθηκαν. 
Ένας από αυτούς ήταν ο Αιγύπτιος θεός Ώρος 
που γεννήθηκε από την Ίσιδα με άμωμο σύλληψη και αφού πέθανε, στη συνέχεια μετά από τρεις ημέρες αναστήθηκε, αποτελώντας το πρότυπο για τον Χριστιανισμό.
 Εξάλλου, 500 χρόνια πριν την εμφάνιση του Χριστιανισμού, τα ίδια (γέννηση, ζωή, θαύματα, θάνατος, ανάσταση) ισχυρίσθηκε και ο Βουδισμός για τον Βούδα. 
Κι αυτά όμως ήταν αναπαραγωγή των θρύλων που δημιούργησαν οι Ασσύριοι για τον θεό τους τον Άδωνη. 
Τώρα γιατί ο Χριστός είναι ο «πραγματικός θεός» ενώ ο Βούδας που προϋπήρξε με τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά δεν είναι, μόνο αυτοί το ξέρουν. 

Αλλά και οι μουσουλμάνοι πάνω στον Χριστιανισμό στηρίχθηκαν για να κάνουν την δική τους θρησκεία. Για αυτούς ο Ιησούς είναι ένας από τους μεγαλύτερους απεσταλμένους του θεού (του Αλλάχ), ο οποίος γεννήθηκε από την παρθένο Μαριάμ κατόπιν εντολής που έστειλε με τον αρχάγγελο Γαβριήλ. 
Η διαφορά όμως είναι ότι ο μεγάλος προφήτης του Αλλάχ είναι ο Μωάμεθ. (Στα αρχαία  Αραβικά Αλλάχ σημαίνει Θεός).

Σε όλη την ιστορία των θρησκειών πάντα υπήρχε και η αντίθετη άποψη, αυτή που στηριγμένη στις επιστήμες και στο επίπεδο γνώσεων που συνεχώς ανέβαινε, αρνιόταν να δεχθεί αυτές τις φαντασιώσεις για δήθεν καλά και κακά πνεύματα ή για άυλους κόσμους με αγγέλους και διαβόλους. 
Οι αρχαίοι Έλληνες υλιστές φιλόσοφοι (Θαλής, Αναξίμανδρος, Αναξιμένης, Ηράκλειτος) είχαν ανοίξει ολόκληρο μέτωπο ενάντια στις θρησκευτικές δοξασίες. Οι φιλόσοφοι Λεύκιππος και Δημόκριτος, που ανέπτυξαν ένα ολοκληρωμένο σύστημα ατομικού υλισμού, κυνηγήθηκαν από τον ιδεαλιστή Πλάτωνα.
 Ο φιλόσοφος Επίκουρος 
και ο Ρωμαίος ποιητής Λουκρήτιος που συνέχισαν το έργο του Δημόκριτου, συνέβαλαν πολύ στη διάδοση του αθεϊσμού στην αρχαιότητα.
Η πάλη της γνώσης και της επιστήμης με τις δοξασίες, τα πνεύματα και τις θρησκείες, ξεκίνησε από τα πρώτη στιγμή που αυτά έκαναν την εμφάνισή τους.
 Αυτή η αντιπαράθεση παρουσιάζεται ανάγλυφα στον αρχαίο μύθο του Προμηθέα. 
Ο προμηθέας έκλεψε από τους θεούς τη φωτιά και την γνώση και την έφερε στους ανθρώπους. Η φωτιά (συγκεκριμένα ο τρόπος με τον οποίο θα την ανάβουν), ήταν η σημαντικότερη γνώση που κατέκτησε ο άνθρωπος στα πρώτα βήματά του. 
Οι θεοί όμως δεν θέλουν οι άνθρωποι να αποκτούν τις γνώσεις και έτσι τιμωρούν τον Προμηθέα.
 Σύμφωνα λοιπόν με τον μύθο τον αλυσοδένουν σε ένα βράχο και βάζουν έναν αετό να του ξεσκίζει τις σάρκες. 
Ο μύθος μας διδάσκει ότι για να μπορούν να υπάρχουν οι θεοί, οι άνθρωποι δεν πρέπει να αποκτούν αυτές τις γνώσεις, επειδή οι γνώσεις των φυσικών νόμων είναι ασυμβίβαστες με την ύπαρξη των θεών. 
Αν οι άνθρωποι μάθουν, οι θεοί θα εξαφανιστούν.

Κι αν οι θεοί κατόρθωσαν να επιζήσουν μέχρι τις μέρες μας, αυτό οφείλεται στο ότι, όλες οι άρχουσες εκμεταλλεύτριες τάξεις, τους είχαν απόλυτη ανάγκη για να μπορούν να διατηρούνται στην εξουσία. 
Έπρεπε να καλλιεργούν συνεχώς τις δεισιδαιμονίες, τις προλήψεις, τον φόβο για τον θάνατο και την προσμονή μιας δήθεν «μετά θάνατο ζωή». 

Σκεφτείτε ότι εκείνες τις εποχές δεν υπήρχε η τηλεόραση ούτε είχε αναπτυχθεί η ψυχολογία για να μπορούν να ελέγχουν την σκέψη των λαϊκών μαζών και να τις χειραγωγούν. 
Έτσι η θρησκεία χρησιμοποιήθηκε σαν το βασικότερο εργαλείο για να ελέγχονται οι λαοί και να μην εξεγείρονται ενάντια στους καταπιεστές τους.  
Σε όλες τις εκμεταλλευτικές κοινωνίες, από την ημέρα που γεννιόμαστε μέχρι να πεθάνουμε, γονείς, δάσκαλοι, παπάδες, προσπαθούν να μας φυτέψουν στο μυαλό την ιδέα της πίστης σε κάποιον θεό. 

Αν εσείς που διαβάζετε αυτές τις γραμμές πιστεύετε ακόμα σε πνεύματα, θαύματα, θεούς και διαβόλους, παρακαλώ αναλογιστείτε το εξής: 
Πώς είναι δυνατόν εμείς σήμερα, να διατηρούμε ακόμα τις ίδιες εκείνες δοξασίες για πνεύματα και θεούς που δημιούργησαν πριν από τόσες χιλιάδες χρόνια εκείνοι οι πρωτόγονοι άνθρωποι λόγω της άγνοιάς τους; 
Κι αν υπάρχουν ερωτήματα που μοιάζουν μυστήρια και φαίνονται ανεξήγητα, μη βιάζεστε να καταφύγετε στην μεταφυσική.
 Να είστε σίγουροι ότι στο μέλλον η επιστήμη θα δώσει τις απαντήσεις, 
όπως εξήγησε τόσα άλλα μέχρι τώρα…

Του Γιάννη Βεντούρα

Τίτλος και
Παρουσίαση κειμένου: Viva La Revolucion


Το χρέος δεν είναι του λαού

Το χρέος δεν είναι του λαού


Η Εαρινή Σύνοδος του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, που ξεκινά στα τέλη της βδομάδας στην Ουάσιγκτον, προβάλλεται από την κυβέρνηση ως το νέο ορόσημο για την ολοκλήρωση της δεύτερης «αξιολόγησης», με αιχμή τη διαχείριση του ελληνικού κρατικού χρέους.
Το συγκεκριμένο ζήτημα, όμως, ξεπερνάει κατά πολύ τη συζήτηση για την Ελλάδα, καθώς αποτελεί σημαντική πλευρά της ενδοϊμπεριαλιστικής διαμάχης κυρίως ανάμεσα στη Γερμανία και σε ομάδα κρατών - μελών του ΔΝΤ, με πρώτες τις ΗΠΑ, με αντικείμενο τη διαχείριση του χρέους των υπερχρεωμένων καπιταλιστικών οικονομιών της Ευρωζώνης.
Με άλλα λόγια, η όλη συζήτηση αξιοποιείται ως μέσο παρέμβασης ανταγωνιστικών οικονομιών στη δημοσιονομική πολιτική της Ευρωζώνης. Κράτη - μέλη της ΕΕ πιέζουν για να πετύχουν αναπροσαρμογή των αυστηρών δημοσιονομικών κανόνων για λογαριασμό των μονοπωλιακών τους ομίλων και «επιμερισμό» της χασούρας από την καταστροφή κεφαλαίου, που συνεπάγεται η διευθέτηση του χρέους.
Μια τέτοια εξέλιξη, όμως, δεν συμφέρει καπιταλιστικά κράτη της Ευρωζώνης, όπως η Γερμανία, και έτσι στο τραπέζι της συζήτησης μπαίνουν σχέδια για τη δημιουργία αντίστοιχου Ταμείου για την Ευρωζώνη.
Σε κάθε περίπτωση, η συζήτηση για το χρέος δεν αφορά τα λαϊκά συμφέροντα, και ανεξάρτητα από τη συμφωνία που αναμένεται να επιτευχθεί στη Σύνοδο, ένας νέος κύκλος αντιλαϊκής κλιμάκωσης έχει ήδη ξεκινήσει, καθώς προϋπόθεση του όποιου συμβιβασμού είναι να ψηφιστούν και να εφαρμοστούν τα προαπαιτούμενα της δεύτερης «αξιολόγησης», με αντιλαϊκά μέτρα που υπερβαίνουν το χρόνο λήξης του τρίτου μνημονίου και επεκτείνονται στο διηνεκές.
Είναι χαρακτηριστικό ότι το ΔΝΤ έχει ξεκαθαρίσει πως η όποια ελάφρυνση (επιμήκυνση, επιτόκια κ.ά.) στις ετήσιες αποπληρωμές των τοκοχρεολυτικών δόσεων θα συνδέεται με ειδικές ρήτρες με την επίτευξη των αντιλαϊκών στόχων, ουσιαστικά με τη μονιμοποίηση του πυρήνα των αντιλαϊκών μέτρων, συμπεριλαμβανομένων και αυτών που αναμένεται να «κλειδώσουν» στο πλαίσιο της τρέχουσας «αξιολόγησης».
Για να στοιχίσει το λαό στην προσπάθεια διευθέτησης του χρέους, η κυβέρνηση προβάλλει το επιχείρημα ότι αποτελεί προϋπόθεση για την ένταξη ελληνικών ομολόγων - κρατικών και ιδιωτικών - στα προγράμματα «νομισματικής χαλάρωσης» της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, από την οποία όμως δεν έχει τίποτα να κερδίσει ο λαός. Εκεί προσβλέπουν μόνο οι εγχώριοι επιχειρηματικοί όμιλοι για την άντληση φτηνότερου χρήματος, ακονίζοντας παράλληλα τα «μαχαίρια» απέναντι στους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα που στενάζουν.
Η συζήτηση για τη «βιωσιμότητα» του ελληνικού χρέους συνδέεται με τη «δυνατότητα» του ελληνικού κράτους να αποπληρώνει τους δανειστές «στο ακέραιο και εγκαίρως», γεγονός που σημαίνει ότι έτσι κι αλλιώς, ο λαός θα συνεχίζει να πληρώνει διπλά και τριπλά ένα χρέος που δημιούργησαν οι αστικές κυβερνήσεις για λογαριασμό του κεφαλαίου, διαχρονικά για την τόνωση της «ανάπτυξης».
Επίσης, από τη σχετική μείωση των κονδυλίων που κατευθύνονται στην αποπληρωμή του χρέους, ωφελημένοι θα βγουν και πάλι οι επιχειρηματικοί όμιλοι, αποσπώντας από το κράτος άμεσες και έμμεσες ενισχύσεις από χρήματα που μέχρι τώρα απορροφώνται στην εξυπηρέτηση του χρέους.
Επομένως, απάντηση από τη σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων μπορεί να δοθεί μόνο με την οργανωμένη πάλη ενάντια σε παλιά και νέα μέτρα, με απόρριψη των κάλπικων προσδοκιών που καλλιεργούν η κυβέρνηση και τα αστικά επιτελεία ότι από τη διευθέτηση του χρέους θα ωφεληθεί ο λαός, με τη μη αναγνώριση του χρέους, που είναι της πλουτοκρατίας και φορτώνεται στις πλάτες των λαϊκών στρωμάτων.
Η πραγματική διέξοδος για τους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα βρίσκεται στον αγώνα για την εργατική εξουσία, που θα κοινωνικοποιήσει τα μονοπώλια, θα αποδεσμεύσει τη χώρα από όλους τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, θα διαγράψει μονομερώς το χρέος, οργανώνοντας την οικονομία με κεντρικό σχεδιασμό και εργατικό έλεγχο, με κριτήριο τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες και όχι τα κέρδη των καπιταλιστών.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης για την ακροαριστερή βία του Τεμπονέρα!

        Σε άρθρο του Will Horner στο Politico, με τίτλο  «η Ελλάδα φοβάται την αναβίωση της ακροαριστερής βίας », ο κ. Μητσοτάκης αναφ...

TOP READ