29 Μαρ 2012

Κρίσιμες επιλογές


Κρίσιμες επιλογές


Σύμφωνα με ορισμένες αναφορές στον αστικό Τύπο από το υπουργείο Εργασίας προωθείται διάταξη σύμφωνα με την οποία αν δεν καταβάλει στο ασφαλιστικό ταμείο ο εργοδότης τις εισφορές, δεν θα δικαιούται παροχών ο εργαζόμενος. Αν είναι έτσι πρόκειται για εφιάλτη. Εξαφανίζει όποιο ίχνος κοινωνικής ασφάλισης είχε απομείνει, οδηγεί σε έναν σύγχρονο Καιάδα.
***
Σε όποια παραλλαγή τους τέτοιου είδους εξελίξεις δεν έχουν σχέση με κάποια διαστροφή των κυβερνώντων. Είναι άμεσο αποτέλεσμα ενός γεγονότος: Οτι ο καπιταλισμός στην κρίση του γίνεται ξεδιάντροπα βάρβαρος. Και τώρα πια όλα τα προσχήματα έχουν πέσει, καθώς η πραγματικότητα έχει πετάξει στα σκουπίδια καθένα από τους χαρακτηρισμούς που δίνονταν στην κρίση για να μη φανεί ότι αυτή έχει ένα μόνο χαρακτηριστικό: Οτι είναι μια βαθιά συγχρονισμένη καπιταλιστική οικονομική κρίση υπερσυσσώρευσης με εξαιρετικά δύσκολα τα σημάδια της ανάκαμψης.
Τώρα πια, μπροστά στην επιτακτική ανάγκη του συστήματος να ξεπεράσει την κρίση τσακίζοντας την εργατική τάξη, όλοι σχεδόν είναι υποχρεωμένοι να μιλούν για την κρίση με το όνομά της, να την χαρακτηρίζουν κρίση του συστήματος, ακόμα και ο ΣΥΡΙΖΑ, που παρ' όλα αυτά επιμένει να ισχυρίζεται πως υπάρχει δυνατότητα διαχείρισής της από μια κυβέρνηση καλών προθέσεων με την δική του ασφαλώς συμμετοχή. Ισχυρισμός που παροπλίζει όσους ακόμα από καλή πρόθεση παρακολουθούν αυτού του τύπου τις τυχοδιωκτικές μεταλλάξεις, την ώρα που πια γίνεται όλο και πιο καθαρό πως καταλύτης για την αναγκαία ανατροπή, μπορεί να είναι μόνο ένα ισχυρό λαϊκό κίνημα που θα βρίσκεται σε πορεία ρήξης με την αιτία: Τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής.
***
Οι ίδιοι οι καπιταλιστές, το κράτος τους και η πολιτική εκπροσώπησή τους δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνείας: «Δεν πρέπει να μείνει τίποτα όρθιο κι απ' τα ελάχιστα που μπορούν ακόμα να θυμίζουν παλιότερες κατακτήσεις εργαζομένων». Η επιθετικότητα με την οποία το ΠΑΣΟΚ προωθεί τα αντεργατικά μέτρα, συναντά την εξίσου έντονη επιθετικότητα της ΝΔ, όχι μόνο γιατί μαζί έχουν συνυπογράψει τα περισσότερα από τα μέτρα της σύγχρονης βαρβαρότητας, αλλά και γιατί είναι ενιαίο το συμβόλαιο που εκτελούν για λογαριασμό της τάξης που εκφράζουν. Κατάσταση που επιβάλλεται πλέον να προβληματίσει σοβαρότατα όσους ακόμα από τους εργαζόμενους ακουμπάνε κάποιες από τις ελπίδες τους σ' αυτά τα κόμματα.
Αποδεικνύεται πλέον αυτό που εξ αρχής μόνο το ΚΚΕ εκτιμούσε: Οτι βρισκόμασταν - και τώρα πια είναι πράξη - μπροστά σε μια τεράστια επιχείρηση αφαίρεσης όλων όσα οι ταξικοί αγώνες είχαν επιβάλει σαν επιμέρους δικαιώματα. Δικαιώματα πολύ πίσω από το πραγματικό - το κύριο δικαίωμα των εργατών να είναι κάτοχοι του πλούτου που παράγουν, δικαιώματα όμως που βελτίωναν τη ζωή τους.
***
Σ' αυτή την πορεία ο αστικός Τύπος, συντονισμένος απόλυτα με τις επιδιώξεις της τάξης που εκφράζει, έχει απογειωθεί ως προς την διαστροφή της πραγματικότητας:
Η σφαγή παρουσιάζεται σαν παροχή.
- Στο Ασφαλιστικό παρουσιάζουν τα μέτρα που νομοθετούν σαν κυνήγι κακοπληρωτών, ενώ βήμα - βήμα ολοκληρώνουν την εφαρμογή των ατομικών λογαριασμών ασφάλισης ως το σημείο που να εξαφανίσουν κάθε τι που παραπέμπει σε κοινωνική ασφάλιση.
- Στη φορολογία μιλάνε για παροχή επιδομάτων στους φτωχούς, ενώ με το φορολογικό που έχουν έτοιμο για μετά τις εκλογές, αυξάνουν κι άλλο τη φορολογία, έτσι που τελικά να μοιάζει παράδεισος το ισχύον φορολογικό όπου στο όνομα της ισότητας όσο πιο φτωχός είσαι τόσα περισσότερα πληρώνεις.
***
Στην πράξη οι καπιταλιστές έχουν ήδη σχεδόν όλα όσα ζητούσαν. Οι εργασιακές σχέσεις όπως αποτυπώνονται στην έρευνα των αρμόδιων κρατικών υπηρεσιών το μαρτυρούν. Παρ' όλα αυτά η επίθεση είναι ακόμα μπροστά. Το βεβαιώνουν τα άρθρα που επιχειρούν να ενοχοποιήσουν τις κατακτήσεις των εργαζομένων, άρθρα που επιχειρούν να φρεσκάρουν τη θεωρία των «ρετιρέ» σε μια προσπάθεια αυτή τη φορά να κάνουν συμμάχους τους στην αντεργατική επέλαση ακόμα κι αυτούς τους απόμαχους της δουλειάς. Εκείνους, δηλαδή, τους οποίους λίγους μήνες πριν οι ίδιοι κονδυλοφόροι τους χαρακτήριζαν «βαμπίρ» που έκλεβαν το μέλλον των παιδιών τους.
***
Ο συναγερμός που έχει σημάνει από καιρό το ΚΚΕ γίνεται εντονότερος από την ανάλυση των μέτρων που πλέον παίρνουν και χαρακτήρα νομοσχεδίων, άσχετα αν θα ψηφιστούν από αυτήν ή την επόμενη Βουλή.
Γεγονός που αναδεικνύει την τεράστια σημασία που αποκτούν οι συσχετισμοί και στο κίνημα και στη Βουλή. Η ανάγκη δηλαδή και να παρεμποδίζεται σήμερα από τους αγώνες η εφαρμογή αυτής της πολιτικής, αλλά και η επόμενη αστική κυβέρνηση να μην μπορεί να προωθήσει αυτήν την πολιτική. Εκλογικά αυτό σημαίνει μαζική εγκατάλειψη των κομμάτων του ευρωμονόδρομου - όποια απόχρωση κι αν έχουν. Και παράλληλα όσο το δυνατόν πιο ισχυρό ΚΚΕ, για όσο το δυνατόν πιο ισχυρό λαϊκό κίνημα, όλο και ικανότερο να ανοίγει το δρόμο για τη λαϊκή εξουσία. (Ριζοσπάστης)

κρίση είναι κρίση υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου


κρίση είναι κρίση υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου 
 Από το Αριστερά & Πολιτική
 διαμέσω Traverso Rossa


 Η κρίση την οποία αντιμετωπίζει η χώρα έχει τα δικά της χαρακτηριστικά και ιδιαιτερότητες, πλην όμως αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.


 Το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα έχει βυθιστεί στη μεγαλύτερη οικονομική κρίση της ιστορίας του, σε μια παρατεταμένη κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου, την οποία δεν μπορεί να διαχειριστεί με τους συνήθεις τρόπους, δηλαδή την καταστροφή του πλεονάζοντος κεφαλαίου για την αποκατάσταση της διαταραγμένης ισορροπίας, και από την οποία δεν μπορεί να εξέλθει χωρίς μια άνευ προηγουμένου επίθεση ενάντια στους εργαζομένους, στους λαούς και στα κράτη, καθώς και στις ίδιες τις υλικές βάσεις του ανθρώπινου πολιτισμού.
  
 Δεν υπάρχει κάποιο απόλυτο αριθμητικό μέγεθος πέραν του οποίου η συσσώρευση του κεφαλαίου μετατρέπεται σε υπερσυσσώρευση. 
  
 Τα συσσωρευμένα κεφάλαια λαμβάνουν διάφορες μορφές: επενδυμένο πάγιο κεφάλαιο (π.χ. βιομηχανικές εγκαταστάσεις και εξοπλισμοί), αποθεματικά επιχειρήσεων και τραπεζών, καταθέσεις διαφόρων κατηγοριών (repos, προθεσμιακές, κλπ.), επιχειρηματικά επενδυτικά κεφάλαια (αμοιβαία, hedge funds, equity funds, κλπ.), κεφάλαια τοποθετημένα σε αξιόγραφα (χρηματιστηριακές μετοχές, χρεώγραφα κλπ) και σε χρηματιστηριακά και εξωχρηματιστηριακά παράγωγα (δευτερογενής αγορά παραγώγων), σε μαύρο χρήμα (προϊόν εισφοροδιαφυγής, φοροδιαφυγής, λαθρεμπορίου, εμπορίου ναρκωτικών, όπλων, λευκής σαρκός, ανθρωπίνων οργάνων, δουλεμπορίου, κλπ) τοποθετημένο σε εξωχώριες εταιρείες (οffshore), κοκ. 
  
 Όσο μεγαλύτερη είναι η υπερσυσσώρευση τόσο μεγαλύτερη είναι η τοποθέτηση σε εξωχρηματιστηριακά και χρηματιστηριακά παράγωγα. Μέσα σε μια δεκαετία (1998-2008) τα μεν χρηματιστηριακά παράγωγα σχεδόν εξαπλασιάστηκαν από 14,79 σε 82,015 τρις δολάρια, τα δε εξωχρηματιστηριακά σχεδόν δεκαπλασιάστηκαν από 72,13 σε 683,73 τρις δολάρια. (Πηγή: Bank for International Settlements, Μάρτιος 2009) Συνολικά τα ως άνω παράγωγα ανήλθαν αθροιστικά σε 765,745 τρις δολάρια. Σήμερα εκτιμάται ότι κυμαίνονται μεταξύ 800-1.000 τρις δολαρίων. Ένας τεράστιος όγκος κεφαλαίων υπερπολλαπλάσιος του παγκόσμιου ΑΕΠ, το οποίο κυμαίνεται μεταξύ 55-60 τρις δολαρίων ανά έτος, ποσό στο οποίο συμπεριλαμβάνονται και τα παγκόσμια κέρδη.
  
 Η υπερσυσσώρευση παγίου κεφαλαίου προκύπτει από τον βαθμό της παραγωγικής του αξιοποίησης. Αποτελεί γεγονός ότι την τελευταία δεκαετία η βιομηχανία παγκοσμίως λειτουργεί σε ποσοστό 70-85% της εγκατεστημένης δυναμικότητας της.
  
 Η υπερσυσσώρευση αποδεικνύεται επίσης από την κατακόρυφη μείωση των παγκόσμιων άμεσων επενδύσεων, λόγω της πτώσης του μέσου ποσοστού κέρδους. Οι παγκόσμιες άμεσες επενδύσεις από 1,4 τρις δολάρια το 2000 έπεσαν σε 823,8 δις δολάρια το 2001, σε 651,2 δις δολάρια το 2002 και παρέμειναν στα 653,1 δις δολάρια το 2003. Μέχρι το 2005-2007 παρέμειναν στα επίπεδα του 2003. Οι επενδύσεις της περιόδου 2009-2010 έπεσαν κατά 25% από τον μέσο όρο της περιόδου 2005-2007. Συνολικά την τελευταία δεκαετία έχουμε μείωση κατά 62,5% των παγκόσμιων επενδύσεων (Πηγή: UNSTAD, ΟΗΕ).


  
 Αν μόνο 1,3 τρις δολ. από αυτά τα λιμνάζοντα κεφάλαια αξιοποιούνταν επενδυτικά από την κοινωνία για την κάλυψη των πραγματικών της αναγκών και όχι στην υπηρεσία του κέρδους και της μεγιστοποίησης του, θα εξασφάλιζαν σταθερή αύξηση του παγκόσμιου ΑΕΠ τουλάχιστον κατά 2-3% ετησίως.
  
 Η υπερσυσσώρευση είναι προϊόν της υπερεκμετάλλευσης
  
 Η υπερσυσσώρευση προήλθε από την υπερεκμετάλλευση, καταλήστευση και διάλυση των αναπτυσσόμενων χωρών (των χωρών του λεγόμενου τρίτου κόσμου), την κατεδάφιση σ’ αυτές κάθε εργασιακού, κοινωνικού και ανθρώπινου δικαιώματος από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, τις χρονικά παράλληλες πολιτικές λιτότητας και συστηματικής αφαίρεσης δικαιωμάτων και κατακτήσεων στις χώρες του ανεπτυγμένου καπιταλισμού στο όνομα του ελέγχου του πληθωρισμού, της ανταγωνιστικότητας, κλπ., καθώς και από την αχαλίνωτη κερδοσκοπία.
  
 Η υπερσυσσώρευση συνοδεύτηκε από υπερσυγκέντρωση του κεφαλαίου. Το 1% των κατοίκων του πλανήτη κατέχει το 40% του παγκόσμιου πλούτου, το 2% το 50% και το 10% το 85%. Ο πλούτος αυτός είναι συγκεντρωμένος σε συντριπτικά μεγάλο βαθμό στα χέρια του χρηματιστικού κεφαλαίου, την πιο προχωρημένη μορφή συνάρθρωσης και συγχώνευσης του κεφαλαίου. 
  
 Σήμερα το χρηματιστικό κεφάλαιο αποτελεί συγχώνευση του τραπεζικού, του βιομηχανικού και του κερδοσκοπικού κεφαλαίου, με το τελευταίο να δραστηριοποιείται στις αγορές χρήματος, αξιογράφων και χρηματοπιστωτικών παραγώγων. Ο έντονα κερδοσκοπικός χαρακτήρας του χρηματιστικού κεφαλαίου το καθιστά σήμερα όλο και περισσότερο αδίστακτο, ανάλγητο και επιθετικό ενάντια στους εργαζομένους και στην κοινωνία.
  


  
 Κάθε βήμα στη διαδικασία υπερσυσσώρευσης μείωνε τις δυνατότητες επανεπένδυσης των κεφαλαίων στην πραγματική οικονομία με όρους κερδοφορίας ικανοποιητικούς για τους πλουτοκράτες, λόγω της στενότητας των αγορών σε σχέση με τον όγκο των διαθέσιμων κεφαλαίων. Η μετατροπή των υπερκερδών σε υπερσυσσωρευμένο κεφάλαιο στον ένα πόλο της ταξικής και κοινωνικής διαστρωμάτωσης συνοδευόταν από απόλυτη ή σχετική εξαθλίωση στον άλλο. 


 Το 25% του παγκόσμιου πληθυσμού ή 1,7 δισεκατομμύριο πολίτες ζουν με λιγότερο από 1,25 δολάριο την ημέρα, με σοβαρές αρνητικές επιπτώσεις στο διαθέσιμο εισόδημα τους και στην παγκόσμια ενεργό ζήτηση, τουλάχιστον στο τομέα ειδών διατροφής, ειδών πρώτης ανάγκης για τη διαβίωση των νοικοκυριών, υπηρεσιών υγείας, κλπ.
 Κόκκινη προπαγάνδα εκτοξεύθηκε από  Redfly

Ανατροπή ή εξαθλίωση


Ανατροπή ή εξαθλίωση; 



του Μάκη Παπαδόπουλου



Μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ 
& Υπεύθυνου του τμήματος Οικονομίας της ΚΕ 




Πως φθάσαμε ως εδώ; Πως οδηγηθήκαμε στη βαθιά κρίση, στην τροχιά της χρεοκοπίας του λαού και στην υπερχρέωση του κράτους; Η σωστή απάντηση δεν αφορά τον ιστορικό του μέλλοντος. Αντίθετα έχει επείγουσα πολιτική σημασία την ώρα που μια πολύμορφη προπαγανδιστική εκστρατεία της άρχουσας τάξης προσπαθεί να δημιουργήσει αίσθημα συνενοχής στο λαό, να τον πείσει πως το βιοτικό του επίπεδο ήταν ανώτερο από τις σημερινές παραγωγικές δυνατότητες της χώρας και πως «όλοι μαζί τα φάγαμε».
Η σωστή απάντηση αποκαλύπτει την προσπάθεια εξαπάτησης του αστικού πολιτικού συστήματος να εμφανίσει σαν νέα φιλολαϊκή διέξοδο το γνωστό καταστροφικό δρόμο που μας οδήγησε στο σημερινό σημείο, τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης.


Η δεκαπενταετία που προηγήθηκε της κρίσης στην Ελλάδα αποδεικνύει ότι οι υψηλοί ρυθμοί καπιταλιστικής ανάπτυξης, η θωράκιση της ανταγωνιστικότητας και κερδοφορίας των μονοπωλιακών ομίλων ούτε συμβαδίζουν ούτε οδηγούν στη λαϊκή ευημερία. 
Ολες οι κατευθύνσεις που προβάλουν σαν αναγκαία και σωτήρια λύση για το αύριο, η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και οι υπόλοιποι πολιτικοί υπηρέτες του μεγάλου κεφαλαίου, δηλαδή οι αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις, οι συνεχείς φοροελαφρύνσεις και τα κρατικά πακέτα στήριξης των μονοπωλιακών ομίλων, οι δήθεν προσωρινές θυσίες του εισοδήματος και των δικαιωμάτων των εργαζομένων για την προσέλκυση επενδύσεων χαρακτήρισαν και την προηγούμενη δεκαπενταετία.


Οι ρυθμοί ανάπτυξης έφθασαν ως και διπλάσιοι του μέσου όρου της ευρωζώνης, αλλά αντί για ευημερία για όλους εκδηλώθηκε η βαθιά κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου, το οποίο δεν μπορεί να επενδυθεί διασφαλίζοντας ικανοποιητικό ποσοστό κέρδους. 
Από την εκμετάλλευση των εργαζομένων της εγχώριας παραγωγής και οικονομίας δημιουργήθηκαν θεαματικά κέρδη και πλούτος που δεν βελτίωσαν το βιοτικό επίπεδο του λαού, αλλά τις καταθέσεις των μεγαλομετόχων στην Ελβετία, τις επενδύσεις στο Λονδίνο και στα Βαλκάνια, τη ναυπήγηση νέων πλοίων στην Κίνα.


Το αστικό κράτος υπερχρεώθηκε για να στηρίξει πολύμορφα τους ομίλους, με τα αντιπαραγωγικά έργα της Ολυμπιάδας του 2004, τις υπέρογκες πολεμικές δαπάνες για την υλοποίηση σχεδίων του ΝΑΤΟ, τις προμήθειες της Siemens κλπ. 
Αποδείχθηκε η νόμιμη αποστολή του κράτους να υπηρετεί την κερδοφορία των ομίλων, πάνω στην οποία ανθεί η παράνομη συναλλαγή καθώς και οι πελατειακές σχέσεις που διασφαλίζουν την κοινωνική συμμαχία της αστικής τάξης.
Η εκδήλωση της κρίσης που διογκώνει το δημόσιο χρέος δεν αποτελεί ιδιαίτερο ελληνικό φαινόμενο. 


Η πρόσφατη συγχρονισμένη εκδήλωση της κρίσης στις ΗΠΑ, την ΕΕ και στην Ιαπωνία, η αναιμική ανάκαμψη και η νέα επιβράδυνση σε αναπτυγμένα ευρωπαϊκά καπιταλιστικά κράτη με διαφορετικό μέγεθος και επίπεδο εκσυγχρονισμού του δημόσιου τομέα επιβεβαιώνουν ότι η κρίση αποτελεί συστατικό στοιχείο του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης. 


Οσο συνεχίζουμε να βαδίζουμε σε αυτό το δρόμο οι απαιτήσεις των μονοπωλίων για φθηνότερη εργατική δύναμη θα αυξάνονται είτε διανύουμε περίοδο κρίσης είτε περίοδο ανάκαμψης σε όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ. Η πολιτική που θυσιάζει λαϊκά δικαιώματα στο βωμό της ανταγωνιστικότητας θα συνεχισθεί χωρίς ημερομηνία λήξης. 


Απαιτείται άμεσα ριζική αλλαγή πορείας. Η Ελλάδα είναι πλούσια χώρα σε ενεργειακές πηγές, ορυκτό πλούτο, αναξιοποίητες παραγωγικές δυνατότητες. Μόνο η κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής και ο κεντρικός σχεδιασμός με γνώμονα την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών αποτελεί διέξοδο προς όφελος των εργαζομένων. Μόνο σ’ αυτό το πλαίσιο της λαϊκής εξουσίας μπορεί να αξιοποιηθεί για το κοινωνικό συμφέρον η μονομερής διαγραφή του δημόσιου χρέους και η αποδέσμευση της χώρας από την ΕΕ. 


Ο δρόμος της σωτηρίας της χώρας με την εξόντωση του λαού είναι απατηλός και αδιέξοδος. 
Η οργάνωση της λαϊκής αντεπίθεσης σε κάθε κλάδο και χώρο δουλειάς, σε κάθε γειτονιά είναι μονόδρομος για τους εργαζόμενους. Σ’ αυτή την κατεύθυνση πρωταγωνιστεί με όλες του τις δυνάμεις το ΚΚΕ.




 Αναρτήθηκε από  Ο ΑΛΗΘΙΝΟ

Αριστερή κυβέρνηση ή αριστερή εξουσία;


Αριστερή κυβέρνηση ή αριστερή εξουσία;


Συζητείται έντονα, μας ρωτάτε στα social media, στο ραδιόφωνο, στο τηλέφωνο, γιατί δεν κατεβαίνουν μαζί τα κόμματα της Αριστεράς, ώστε να φτιάξουν μια κυβέρνηση για να λύσει τα  προβλήματα. Αρμόδια να απαντήσουν, βεβαίως, είναι τα κόμματα, αλλά αφού διαπιστώνουμε ότι το θέμα απασχολεί αρκετούς, θα δώσουμε την προσωπική οπτική μας.


Έχω την αίσθηση ότι ο κόσμος δεν θέλει να συμμετέχει πραγματικά, στα δημόσια πράγματα. 

Για άλλη μια φορά θέλει να εξουσιοδοτήσει, όχι να δράσει ο ίδιος. Θέλει τα προβλήματά του να λυθούν ,από τους εκπροσώπους του, χωρίς την ουσιαστική συμμετοχή του ιδίου. (θυμηθείτε τον «αέρα ελπίδας», που έφερε η κυβέρνηση Παπαδήμου…). Λειτουργεί έτσι όπως έχει μάθει να λειτουργεί χρόνια τώρα και πριν την κρίση. «Ψηφίζω ότι με ιντριγκάρει επικοινωνιακά, και περιμένω απολαβή, αρκεί να μην με βγάλει κανείς από το βόλεμά μου και την κοσμάρα μου, αρκεί να με αφήνουν να πηγαίνω και εγώ που και που στο πάρτι, ή τουλάχιστον να κοιτάω από το τζάμι».

Άλλη μία τέτοια κυβέρνηση, δεν την θέλουμε. Άλλη μία τέτοια διαδικασία δεν την θέλουμε. Και άλλη μια τέτοια σωτηρία δεν την θέλουμε. Κυβερνήσεις μοιράσματος των καρεκλών, με επικοινωνιακά ξεσπάσματα. Κυβερνήσεις ενός καλύτερου και ηπιότερου μνημονίου ας την φτιάξουν άλλοι όχι αριστεροί. Δεν θέλουμε μία από τα ίδια, με άλλα χρώματα και πρόσωπα.

Και αυτό γιατί, δεν έχει νόημα η κυβέρνηση, αλλά η εξουσία. Για ποιόν και από ποιόν; Για τον λαό και από τον λαό. Για να γίνει όμως αυτό πρέπει να γίνει κοσμοχαλασιά στον τόπο, να μην μείνει τίποτε όρθιο. Πρέπει να σαρωθούν τα πάντα, θεσμοί, πρόσωπα, διαδικασίες, αντιλήψεις, συνήθειες, αυταπάτες, συμφέροντα. Αν δεν σαρωθούν αυτά, τότε θα σαρωθεί η κυβέρνηση και μαζί με αυτήν ο λαός.

Δεν γίνεται επί δεκαετίες να δέχεσαι να μολύνεσαι με τον ιό ΠΑΣΟΚ. Δεν γίνεται πριν 3 χρόνια στις ευρωεκλογές να στηρίζεις την  μόδα της αποχής από τις εκλογές. Δεν γίνεται το προηγούμενο καλοκαίρι να φωνάζεις ρυθμικά έξω από την Βουλή «κλέφτες κλέφτες» και να ελπίζεις ότι μουντζώνοντας το κτίριο θα αλλάξει κάτι. Δεν γίνεται τόσα χρόνια να εκχωρείς τα δικαιώματα σου στα ΠΑΣΟΚ και τις ΝΔ και τώρα να θες να το κάνεις με τον ίδιο τρόπο στην Αριστερά. Δεν γίνεται, τώρα που σε κατακρεουργούν να απαιτείς από την αριστερά να σε σώσει όταν τόσα χρόνια την είχες συνολικά στο 12% , γιατί συναλλαζόσουνα με τους σάπιους. Δεν γίνεται να μην θες το μνημόνιο αλλά να θες την Ευρώπη.  Δεν γίνεται ξαφνικά να είσαι τόσο απαιτητικός με την αριστερά, όταν δεν ήσουν  απαιτητικός για οτιδήποτε άλλο. Και δεν είσαι ακόμη.
Δεν είναι δυνατόν να θέλεις να λυθεί ένα πρόβλημα, όταν δεν έχεις συνειδητοποιήσει το πρόβλημα. Τις αιτίες του, τις ρίζες του, τις προεκτάσεις του. Και δεν είναι δυνατόν να μην διακρίνεις τις διαφορές αυτών που ζητάς την ένωση. Γιατί έχουν διαφορές. Λυπάμαι, αλλά έτσι είναι. (δεν είναι της παρούσης αλλά έχουν τεράστιες διαφορές, τις είχαν από πριν και θα τις έχουν πάντα). Και δεν γίνεται να γεφυρωθούν αυτές οι διαφορές ούτε να παραμεριστούν, επειδή εσύ, τώρα κατάλαβες τι γίνεται και βιάζεσαι ως συνήθως,  να σωθείς, όπως όπως. Η πραγματική αριστερά δεν είναι ξωκλήσι, να το επισκέπτεσαι κάθε καλοκαίρι στις διακοπές, με σαγιονάρες και καπελάκι.

Η πραγματική αριστερή λύση, δεν θα είναι προϊόν βιασύνης, ούτε απόγνωσης, ούτε τύχης. Δεν θα γίνει με εξουσιοδότηση του Νόμου 105, με συμβολαιογραφική πράξη, ή με live  συνέντευξη Τύπου, στο Ζάππειο. Δεν θα κριθεί στην κάλπη, αλλά θα αρχίσει από εκεί. Δεν θα είναι είδηση, αλλά γεγονός.

Η πραγματική αριστερή λύση ΔΥΣΤΥΧΩΣ, θα δοθεί από τους πολλούς. Από τους αποφασισμένους, για όλα πολλούς, από τους ξεκάθαρους πολλούς, από τους εξεγερμένους πολλούς. Πριν ξαναρωτήσετε γιατί δεν ενώνεται η αριστερά, ρωτήστε τον εαυτό σας, αν ξέρετε την αριστερά και αν την θέλετε. Αριστερά δεν είναι πάντα και μόνο αυτό που έχουμε στο κεφάλι μας. Αριστερά δεν μπορεί να είναι ένα καλύτερο ΠΑΣΟΚ, που θα μας χορτάσει ψωμί...

Όλα τα υπόλοιπα, που ζητάτε και συζητάτε, είναι για τα πάνελ της τηλεόρασης και τα πάνελ του μυαλού μας, Δεν είναι λύσεις ουσίας. Είναι αδιέξοδα. Το θέμα δεν είναι η αυριανή κυβέρνηση. Το θέμα είναι ο σημερινός λαός και η χτεσινή και σημερινή συμπεριφορά και σκέψη του.

Δεν θέλουμε  άλλη κυβέρνηση να φροντίσει τον λαό. Θέλουμε άλλο λαό να φροντίσει για την κυβέρνηση.


ΥΓ1. Σε πολλά σημεία αναφέρεται ο γενικευτικός όρος «αριστερά». Έγινε συνειδητά και εν γνώσει των ουσιωδών διαφορών, για την διευκόλυνση του αναγνώστη…
ΥΓ2. Χρειάζεται και ένα δεύτερο κείμενο, με θέμα τι θα μπορούσε να κάνει μια «αριστερή κυβέρνηση», σε μια τέτοια Ευρώπη…

Ανάγκες της εργατικής τάξης και αξία της εργατικής δύναμης


Ανάγκες της εργατικής τάξης και αξία της εργατικής δύναμης
Η κατάσταση της εργατικής τάξης συνδέεται άμεσα με τις ανάγκες της. Αλλά και οι ανάγκες έχουν άμεση σχέση με την κοινωνική εξέλιξη. Για την εργατική τάξη μπορούμε να πούμε ότι οι ανάγκες καθορίζονται από όλα εκείνα τα υλικά και πνευματικά μέσα για την παραγωγή και αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης.
Οι ανάγκες της εργατικής τάξης δε μετριούνται μόνο με την ποσότητα των καταναλωτικών αγαθών, αλλά με την ποσότητα και την ποιότητα αυτών που στη δοσμένη χώρα είναι απαραίτητα για την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης. Δηλαδή με την αξία της εργατικής δύναμης. Η αξία της εργατικής δύναμης βεβαίως, αλλάζει στην πορεία της ιστορικής εξέλιξης. Οχι μόνο γιατί αλλάζει η αξία των απαραίτητων μέσων για την ύπαρξή της, αλλά και λόγω ανάπτυξης των κοινωνικών και πολιτιστικών αναγκών των ανθρώπων. Αλλωστε η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων γεννά καινούριες ανάγκες, ατομικές και κοινωνικές. Τόσο ως προς τα μέσα συντήρησης, όσο και ως προς τον πολιτισμό.
Οι παράγοντες, λοιπόν που επιδρούν στην αύξηση της αξίας της εργατικής δύναμης, είναι η διεύρυνση και η ανάπτυξη των αναγκών του εργάτη και της οικογένειάς του και η εντατικοποίηση της εργασίας. Γιατί με την εντατικοποίηση αυξάνεται η φυσική και πνευματική ενέργεια της εργατικής δύναμης στη διάρκεια που αυτή καταναλώνεται στη διαδικασία της καπιταλιστικής παραγωγής. Εδώ στον ίδιο χρόνο καταναλώνεται περισσότερη εργατική δύναμη. «Η αυξανόμενη εντατικότητα της εργασίας προϋποθέτει αυξημένη δαπάνη εργασίας στο ίδιο χρονικό διάστημα». (Κ. Μαρξ, «Το Κεφάλαιο, τ.1 σελ. 540). Οταν λοιπόν εντατικοποιείται η δουλιά, ο εργάτης, για να κρατηθεί στη ζωή και να διατηρήσει την κανονική ικανότητα για εργασία, έχει ανάγκη από μεγαλύτερη ποσότητα μέσων συντήρησης, χρόνου ανάπαυσης κλπ.
Ποιοι άλλοι παράγοντες επιδρούν στην αύξηση της αξίας της εργατικής δύναμης;
Στη «Μελέτη του Κέντρου Μαρξιστικών Ερευνών (ΚΜΕ) «Προσεγγίσεις στην κατάσταση της εργατικής τάξης στην Ελλάδα», έκδοση «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 47-49, σχετικά μ' αυτούς τους παράγοντες αναφέρονται τα εξής:
«Το οικονομικό επίπεδο ανάπτυξης, οι φυσικές, κλιματικές, κοινωνικές και πολιτιστικές συνθήκες διαμόρφωσης και ανάπτυξης της εργατικής τάξης.
Η μετατροπή της επιστήμης σε άμεση παραγωγική δύναμη, οι ποιοτικές αλλαγές στην υλικοτεχνική βάση του προτσές παραγωγής (αυτοματοποίηση, κομπιουτεροποίηση, χημικοποίηση, ρομποτοποίηση κλπ), που προκαλούν την άνοδο του μέσου επιπέδου ειδίκευσης της εργατικής δύναμης, δηλαδή διευρύνουν την γκάμα των νέων επαγγελμάτων και ειδικοτήτων, όπου αυξάνεται το ειδικό βάρος της πνευματικής εργασίας και των εργατών με υψηλή και μέση ειδίκευση.
Η ταξική πάλη, που είναι πολύ σπουδαίος παράγοντας στον αγώνα του προλεταριάτου για την αύξηση της αξίας της εργατικής δύναμης... Στο βαθμό, που η πλειοψηφία της εργατικής τάξης είναι καλύτερα οργανωμένη και σωστά ταξικά προσανατολισμένη, αγωνίζεται από καλύτερες θέσεις για τους όρους της αγοραπωλησίας της εργατικής της δύναμης και τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας. Εκτός αυτού, η ταξική πάλη είναι ο παράγοντας που μπορεί να βάλει κάποιο φραγμό στην απάνθρωπη καπιταλιστική εκμετάλλευση και στη φτώχεια του προλεταριάτου...».
Παράγοντες που αντιδρούν στην τάση αύξησης της αξίας της εργατικής δύναμης και που συντελούν στην τάση μείωσής της, είναι οι ακόλουθοι:
α. Η αύξηση της παραγωγικής δύναμης της εργασίας, ο κυριότερος. Με την αύξηση της παραγωγικότητας της κοινωνικής εργασίας παράγονται περισσότερα προϊόντα στη μονάδα του χρόνου και έτσι πέφτει η αξία της μονάδας του προϊόντος. Στην περίπτωση αυτή ο Μαρξ τονίζει ότι «για να πέσει η αξία της εργατικής δύναμης, πρέπει το ανέβασμα της παραγωγικής δύναμης εργασίας να αγκαλιάσει τους κλάδους παραγωγής που τα προϊόντα τους καθορίζουν την αξία της εργατικής δύναμης και επομένως είτε ανήκουν στον κύκλο των συνηθισμένων μέσων συντήρησης είτε μπορούν να τα αντικαταστήσουν... Την αξία της εργατικής δύναμης την κατεβάζουν επίσης και το ανέβασμα της παραγωγικής δύναμης, και η αντίστοιχη πτώση της τιμής των εμπορευμάτων στους κλάδους που προσφέρουν τα υλικά στοιχεία του σταθερού κεφαλαίου, τα μέσα εργασίας και το υλικό εργασίας για την παραγωγή αναγκαίων μέσων συντήρησης». (Κ. Μαρξ, «Το Κεφάλαιο, τ.1, σελ 330)...
β. Η γιγάντια ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων στο πλαίσιο της σύγχρονης επιστημονικοτεχνικής επανάστασης, που οδηγεί στη γοργή αύξηση του σταθερού κεφαλαίου και στη σχετική μείωση του μεταβλητού κεφαλαίου...
(σ.σ. Αυτό σημαίνει κίνηση των μέσων παραγωγής με λιγότερα εργατικά χέρια ή κίνηση της παραγωγής, με λιγότερη ζωντανή εργασία. Γεγονός που αυξάνει την ανεργία, άρα και μειώνει την αξία της εργατικής δύναμης παρμένη στο σύνολο της εργατικής τάξης. Αλλωστε την εργασία πρέπει να την αντιμετωπίζουμε στο σύνολό της, ως κοινωνική εργασία. Επίσης ασκεί πιέσεις για μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης, πχ πτώση των μισθών, αφαίρεση άλλων μέσων που συνθέτουν την τιμή της, όπως κοινωνική ασφάλιση υγεία κλπ).
γ. Οι αλλαγές που παρατηρούνται στους τρόπους ένταξης και εκμετάλλευσης της εργασίας των γυναικών και των παιδιών στις σύγχρονες συνθήκες. Αν, στο παρελθόν, η αξία της εργατικής δύναμης καθοριζόταν από τον εργάσιμο χρόνο, που ήταν αναγκαίος για τη συντήρηση του εργάτη και της οικογένειάς του, τώρα ρίχνοντας όλα τα μέλη της εργατικής οικογένειας στην αγορά εργασίας ουσιαστικά κατανέμουν την αξία της εργατικής δύναμης του οικογενειάρχη σε όλα τα μέλη της οικογένειας. Ετσι το κεφάλαιο χτυπά την αξία της εργατικής δύναμης...
δ. Οι διακρατικές περιφερειακές καπιταλιστικές ενώσεις (EE, NAFTA,ASEAN κλπ).
Με την ανατροπή των σοσιαλιστικών καθεστώτων και την αλλαγή του συσχετισμού των δυνάμεων στον κόσμο του μονοπωλιακού κεφαλαίου και της «Νέας Τάξης πραγμάτων», το ευρωπαϊκό και ντόπιο χρηματιστικό κεφάλαιο πέρασε σε μια πρωτοφανή επίθεση - ρεβάνς ενάντια στα δικαιώματα, τις δημοκρατικές ελευθερίες και κατακτήσεις της εργατικής τάξης και των άλλων εργαζομένων. Στο στόχαστρο της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης και της ΕΕ, δηλαδή αυτής της σύγχρονης «Μεγάλης ιδέας» βρίσκονται η κατάργηση του 8ωρου -5ήμερου - 40ωρου και η συλλογική διευθέτηση του χρόνου εργασίας, η κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, μέσα από την εφαρμογή των Τοπικών Συμφώνων Απασχόλησης, η κατάργηση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών και του κοινωνικού χαρακτήρα της ασφάλισης, της παιδείας και της υγείας...
Η ΕΕ με τη συλλογική της πολιτική, με το νομικό και θεσμικό της πλαίσιο, με τη Λευκή και Πράσινη Βίβλο και το στόχο της Οικονομικής και Νομισματικής Ενωσης, έχει αναδειχτεί σε καθοριστικό παράγοντα μείωσης της τιμής της εργατικής δύναμης και στην επιδείνωση της κατάστασης της εργατικής τάξης».

Ο Λάντεν, ο Πρίσλεϊ και ο Σταντάλ...


ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΟ «ΠΡΟΦΙΛ»
Ο Λάντεν, ο Πρίσλεϊ και ο Σταντάλ...
Με νέα κομμάτια, συμπληρώνεται το «παζλ» της στερεοτυπικής, όσο και γελοίας, «αντιτρομοκρατικής» υστερίας και στο πεδίο του πολιτισμού
Σε μια αμερικανική αστυνομική σειρά, από τις πολλές που προβάλλονται στην Ελλάδα και σε όλον τον κόσμο, με τίτλο «Profiler» («Προφάιλερ»), η ηρωίδα εργάζεται στην αστυνομία, κατασκευάζοντας το προφίλ των εγκληματιών (έτσι προκύπτει και ο τίτλος), για να γίνει πιο εύκολη η σύλληψή τους. Αν και επενδυμένα με επιστημονικοφανή, ψυχαναλυτικά ευρήματα, τα ιδεολογικά στερεότυπα του σεναρίου δεν ξεφεύγουν από το χολιγουντιανό σχήμα: «Εγκληματίας = τρελός». Η άλλη όψη του ίδιου «νομίσματος», που προκύπτει από την πληθώρα των γνωστών αμερικανικών ταινιών με θέμα την τρομοκρατία υποτάσσεται στο σχήμα: «Τρομοκράτης = Αραβας» με παραλλαγές, όπως: «Τρομοκράτης = απογοητευμένος πράκτορας των πρώην σοβιετικών μυστικών υπηρεσιών».
Από τις 11 Σεπτεμβρίου μέχρι σήμερα, οι παραπάνω «εξισώσεις» της αμερικανικής βιομηχανίας του θεάματος συμπληρώνονται και με άλλα «χαρακτηριστικά» του «εν δυνάμει τρομοκράτη», με τη «βοήθεια» και άλλων φορέων εκτός του Χόλιγουντ. Αν πάρουμε κατά γράμμα αυτά τα «χαρακτηριστικά» (και θα το κάνουμε χάριν του παραδείγματος, διότι η απλουστευτική και ισοπεδωτική δομή τους απαιτεί αντίστοιχο «βάθος ανάλυσης» από το «κοινό»), προκύπτει το εξής σχήμα: «Τρομοκράτης = Αραβας που ακούει Φρανκ Σινάτρα και διαβάζει Φλομπέρ». Για το τελευταίο «χαρακτηριστικό», έβαλαν το «χεράκι» τους και οι μυστικές υπηρεσίες της Γαλλίας, στις οποίες πρέπει να αναγνωρίσουμε τη φιλολογική τους επάρκεια...
«Μαύρη λίστα»
Υπεύθυνο για τη μουσική «διάσταση» της «τρομοκρατίας» είναι το ραδιοφωνικό, αμερικανικό τραστ «Clear Channel», το οποίο διαθέτει πάνω από 1.170 σταθμούς στις ΗΠΑ. Η γνωστή λίστα με τα 150 απαγορευμένα τραγούδια, που η διεύθυνση του τραστ δε θέλει να ακούγονται από τους σταθμούς του... έφτιαξε το «κέφι» πολλών ραδιοφωνικών παραγωγών σε όλον τον κόσμο, αφού σ' αυτήν συμπεριλαμβάνονται, εκτός από τους «συνήθεις υπόπτους», όπως ο Μπομπ Ντίλαν και ο Τζον Λένον και άλλοι, «νεόκοποι αμφισβητίες» του «αμερικανικού ονείρου», όπως οι: Φρανκ Σινάτρα, Ελβις Πρίσλεϊ, Λούις Αρμστρονγκ, Πετούλα Κλαρκ, Λος Μπράβος κ.ά.
Για τη φιλολογική «διάσταση» της «τρομοκρατίας», υπεύθυνες, όπως είπαμε, είναι οι γαλλικές μυστικές υπηρεσίες. Ο συγγραφέας, Ελίας Χουρί, υπέπεσε στα παρακάτω «λάθη», ασυγχώρητα εν καιρώ «πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία»: 1)είναι... Λιβανέζος 2) μιλά (ως εκ τούτου) αραβικά 3) είναι και κάνει τα δύο παραπάνω στη Γαλλία και 4) διαβάζει (αποδεδειγμένα) Σταντάλ, ενώ γνωρίζει τον Φλομπέρ (ευτυχώς... όχι προσωπικά(!) και για τους δύο). Ο άνθρωπος αυτός βρισκόταν πρόσφατα στη γαλλική πόλη Εξ αν Προβάνς για ένα συνέδριο, αλλά η υπάλληλος του ξενοδοχείου θεώρησε πως έπεσε πάνω σε τρομοκρατική «συνωμοσία», επειδή τον άκουσε να μιλά αραβικά στο τηλέφωνο (με το γιο του, όπως αποδείχτηκε) και να ανταλλάσσει φαξ στα αραβικά με τη Βηρυτό. Η γαλλική αστυνομία, που κλήθηκε πάραυτα από την υπάλληλο, δεν αποδείχτηκε περισσότερο έξυπνη: Ενοπλοι πράκτορες εισέβαλαν ξημερώματα στο δωμάτιο του ανυποψίαστου συγγραφέα, το έψαξαν, όπως και τον ίδιο, και κατέσχεσαν ένα θεατρικό έργο με τον τίτλο «El Sacrificio» («Η Θυσία»), μάλλον για τον τίτλο του! Ομως, οι πράκτορες τον ανέκριναν και με αφορμή ένα αντίτυπο του γνωστού βιβλίου του Σταντάλ, «Το κόκκινο και το μαύρο», που ήταν μεταφρασμένο στα αραβικά και πριν φύγουν τον ρώτησαν αν του αρέσει και ο γνωστός, Γάλλος ποιητής, Φλομπέρ, «αναμφίβολα ένας άλλος ανατρεπτικός συγγραφέας», όπως σχολίασε ο Χουρί.
Το ότι ο Αραβας διανοούμενος είναι, εκτός από πολύ γνωστός συγγραφέας στον αραβικό κόσμο, και διευθυντής του πολιτιστικού ένθετου της λιβανικής εφημερίδας «Αλ - Ναχάρ», αλλά και το ότι δουλεύει στο Παρίσι με τον Αιγύπτιο κινηματογραφιστή Γιούσρι Νασράλα για την κινηματογραφική προσαρμογή του βιβλίου του «Η πόρτα του ήλιου», το οποίο θα κυκλοφορήσει το Φεβρουάριο στη Γαλλία, ήταν «ψιλά γράμματα» για τους «Κλουζό» της Αντιτρομοκρατικής.
Σενάρια πολέμου
Η «πείρα» των χολιγουντιανών σεναριογράφων στο «προφίλ» των «τρομοκρατών» δεν άφησε ασυγκίνητη την ηγεσία του αμερικάνικου στρατού, ο οποίος κάλεσε μια ομάδα από αυτούς για τον βοηθήσουν στον «αντιτρομοκρατικό» σχεδιασμό. Ανάμεσά τους, ήταν και οι σεναριογράφοι των ταινιών «Πολύ σκληρός για να πεθάνει», «Delta Force One» και «Missing in Action», οι οποίες αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα για τη στερεοτυπική οπτική του Χόλιγουντ στα «τρομοκρατικά» θέματα, όπως σημειώναμε στην αρχή αυτού του κομματιού. Φαίνεται, όμως, πως και οι ίδιοι οι σεναριογράφοι δεν πήραν πολύ στα σοβαρά αυτήν την πρόσκληση, με έναν από αυτούς να δηλώνει, εξερχόμενος από τη συνάντηση, πως τα πράγματα θα ήταν πραγματικά σοβαρά, αν καλούσαν το σεναριογράφο της ταινίας του Κάρπεντερ, «Απόδραση από τη Ν. Υόρκη»... Ωστόσο, είναι γνωστό πως, ανεξάρτητα από το «χιούμορ» του συμμετέχοντος στη συνάντηση, οι σχέσεις του Χόλιγουντ και του Πενταγώνου είναι ιδιαίτερα στενές και δεν περιορίζονται μόνο στη χρήση πολεμικού υλικού για τις ταινίες του είδους. Εξάλλου, σε ό,τι αφορά τη συγκυρία, ποιος δεν περιμένει να δει, αργά ή γρήγορα, ολόκληρη σειρά ταινιών με θέμα το χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου;
Το πώς θα αντιδράσει η άλλη πλευρά, η, λίγο ή πολύ, προοδευτική (με όλες τις παραμέτρους της έννοιας στην πραγματικότητα των ΗΠΑ), της αμερικανικής βιομηχανίας του θεάματος, είναι άγνωστο. Προς το παρόν, έχουμε μόνο την επίδειξη κλίματος ανάτασης του ηθικού εκ μέρους του Μπρόντγουεϊ (της γνωστής θεατρικής «πιάτσας» της Ν. Υόρκης, που έχει και αγωνιστικό παρελθόν), στην οποία επίδειξη πρωταγωνιστεί και ο ανεκδιήγητος δήμαρχος της μεγαλούπολης, Ρούντολφ Τζουλιάνι, προφανώς για να εξασφαλίσει και το δικό του πολιτικό μέλλον.
Η αγωνιστική παράδοση του Χόλιγουντ, που έγινε ευρύτερα γνωστή επί εποχής του αντικομμουνιστή γερουσιαστή Μακάρθι, προς το παρόν «σώζεται» με ατομικές παρεμβάσεις, όπως αυτή της γνωστής ηθοποιού,Βανέσα Ρεντγκρέιβ, η οποία αντέδρασε δημοσίως στον πόλεμο που εξαπέλυσαν τελικά οι ΗΠΑ. Αφορμή ήταν ένα πολεμοχαρές άρθρο του δημοσιογράφου Χάρολντ Εβανς στην εφημερίδα «Ιντεπέντεντ». Η ηθοποιός απάντησε μέσω της ίδιας εφημερίδας (την απάντηση αναδημοσίευσε το «Βήμα» (2/10), λέγοντας πως η επίθεση στη Ν. Υόρκη «είναι εξ ορισμού μια εγκληματική πράξη και όχι μια πράξη πολέμου», θυμίζοντας και την ύπαρξη φασιστικών οργανώσεων εντός των ΗΠΑ. Στην πολεμοχαρή, κατευθυνόμενη, υστερία αντιδρούν καταρχήν και άλλοι «συνήθεις ύποπτοι», όπως ο γνωστός Βρετανός δραματουργός Χάρολντ Πίντερ και ο επίσης γνωστός ηθοποιός και τραγουδιστής Χάρι Μπελαφόντε.
Τα δε πανεπιστήμια (και λόγω της στενής τους επαφής με το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα) παρουσιάζουν μια μάλλον «μουδιασμένη» εικόνα. Από τους πρωτοπόρους ενάντια στην πολιτική της χώρας του, είναι ο γνωστός Αμερικανός πανεπιστημιακός Νόαμ Τσόμσκι, ο οποίος είχε αντιδράσει και στην επίθεση στη Γιουγκοσλαβία. Σε συνέντευξή του στην «Ελευθεροτυπία» (23/9), ανάμεσα σε άλλα, θα πει, σίγουρος για την επίθεση των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν: «Για 200 χρόνια, οι ΗΠΑ επιτίθεντο. Ουσιαστικά, η Αμερική ξέκανε τον ντόπιο πληθυσμό, κατέλαβε το μισό Μεξικό και επέκτεινε τις στρατιωτικές της δραστηριότητες στη γύρω περιοχή. Το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, επεκτάθηκε ακόμα παραπέρα. Αλλά τα όπλα στρέφονταν πάντα προς την άλλη κατεύθυνση: Προς τα έξω. Το ίδιο, όμως, ισχύει και για την Ευρώπη: Υπέστη τραγικούς πολέμους, αλλά ποτέ δε δέχτηκε απευθείας επίθεση από τον κόσμο που κατέλαβε και καταπίεσε: Τις αποικίες, τον Τρίτο Κόσμο. Για τη Δύση, τα γεγονότα αυτά είναι ιστορικά. Η απάντηση του ΝΑΤΟ είναι πλήρως κατανοητή, στο φως της φρικιαστικής ιστορίας των ηγετικών μελών του».

Γρηγόρης ΤΡΑΓΓΑΝΙΔΑΣ


Το Facebook στην υπηρεσία της εργοδοσίας


Το Facebook στην υπηρεσία της εργοδοσίας



Γρηγοριάδης Κώστας


Τον προσωπικό κωδικό ασφαλείας ...στο Facebook ζητούν ολοένα και περισσότεροι εργοδότες στις ΗΠΑ, προκειμένου να προσλάβουν κάποιον υποψήφιο για μια θέση εργασίας στην εταιρεία τους, επιβεβαιώνοντας περίτρανα ότι τα περιβόητα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν είναι μόνο «η χαρά των μυστικών υπηρεσιών» ανά τον κόσμο, αλλά μετατρέπονται σε πολύτιμα εργαλεία στα χέρια της εργοδοσίας, για να ελέγχουν πλήρως τους εργαζόμενους. Το ζήτημα δεν είναι μόνο ή κυρίως η «παρέμβαση στην ιδιωτική ζωή», όπως κατήγγειλαν δύο γερουσιαστές του Δημοκρατικού Κόμματος που ζήτησαν να γίνει ομοσπονδιακή έρευνα, αλλά ότι οι εργοδότες αποκτούν τη δυνατότητα να χειραγωγούν και να παρακολουθούν τους εργαζόμενους, εντός και εκτός του χώρου εργασίας και να ελέγχουν κάθε πτυχή της ζωής τους.




Το ηλεκτρονικό φακέλωμα μέσω του facebook, του twitter και άλλων μέσων κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν πλέον διαδεδομένη πρακτική όχι μόνο στις ΗΠΑ, αλλά και σε πολλές άλλες χώρες για τους μάνατζερ των πολυεθνικών για τον έλεγχο του προσωπικού, αφού με βάση το φακέλωμα αυτό καθορίζουν όχι μόνο την πρόσληψη αλλά και την υπηρεσιακή εξέλιξη και την απόλυση... Ακριβώς γι' αυτό η χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης είναι αρεστή και ενθαρρύνεται και στη χώρα μας από τους εργοδότες. Δεν είναι άσχετο βέβαια ότι το ΚΚΕ στοχοποιήθηκε, επειδή «διαγράφει το Facebook και απαγορεύει στα μέλη του τη χρήση του», όπως με θράσος έγραψε τις προάλλες το «Βήμα». Ξέρουμε πού το πάνε, αλλά φυσικά δεν πρόκειται να τους κάνουμε τη χάρη και να μείνουμε με τα χέρια σταυρωμένα.
    
ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ
18/3/2012
 -- Εργαλείο χαφιεδισμού και ψέματος
12/2/2012
 -- Κάλπικα πρότυπα εξαπάτησης και αποπροσανατολισμού
9/1/2011
 -- «Χρυσοί»... σκλάβοι
24/12/2009
 -- Πληροφορίες που καίνε
24/5/2009
 -- Στα δίχτυα των ιστοσελίδων «κοινωνικής δικτύωσης»

ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ


ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ
Στο ράφι έχουν βάλει το θέμα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ

Μια από τα ίδια η ενημέρωση χτες της Βουλής από τους συναρμόδιους υπουργούς


To ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ έχουν ουσιαστικά απεμπολήσει κάθε δικαίωμα της χώρας μας για διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων, όπως προέκυψε από την ενημέρωση που έκαναν χτες στις αρμόδιες κοινοβουλευτικές επιτροπές Οικονομικών και Εξωτερικών, οι υπουργοί Οικονομικών Φ. Σαχινίδης, Εξωτερικών Στ. Δήμας και Δικαιοσύνης Μιλτ. Παπαϊωάννου.


Χαρακτηριστική ήταν η τοποθέτηση του Φ. Σαχινίδη, ο οποίος είπε ότι δεν έχουμε στοιχεία γύρω από τις απαιτήσεις της Ελλάδας, αφού στο Γενικό Λογιστήριο υπήρχε ένα τμήμα μέχρι και πριν κάποιες δεκαετίες και ένα αρχείο με το ζήτημα των αποζημιώσεων. Δεν έχω καταφέρει, δήλωσε, να αποκτήσω το εν λόγω αρχείο και αποκάλυψε ότι οι υπηρεσίες του υπουργείου τον ενημέρωσαν ότι κανένας την τελευταία εικοσαετία δεν ασχολήθηκε με το ζήτημα αυτό.


Ο Στ. Δήμας αρκέστηκε σε μια γενικόλογη τοποθέτηση που επαναλαμβάνεται όλα τα χρόνια, ότι ουδέποτε η Ελλάδα παραιτήθηκε των αξιώσεών της, ενώ ο Μ. Παπαϊωάννου επανέλαβε ότι το θέμα είναι ανοιχτό, προσθέτοντας ότι είναι «σύνθετο». Παρεμβαίνοντας στη συζήτηση ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ Σπ. Χαλβατζής τόνισε ότι δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός ο ισχυρισμός ότι δεν υπάρχουν στις υπηρεσίες αρχεία για την συγκεκριμένη υπόθεση.


Το θέμα, είπε, είναι πολιτικό, αφού όλες οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις δεν έκαναν κανένα βήμα για να διεκδικήσουν τις αποζημιώσεις, λέγοντας γενικά και αόριστα ότι το θέμα «είναι ανοιχτό». Δεν υπάρχει, συνέχισε, η πολιτική βούληση για τη διεκδίκηση και τώρα που μπήκαμε σε προεκλογική περίοδο κάποιοι θέλουν να παίξουν με το ζήτημα για ψηφοθηρικούς λόγους. Υπενθύμισε, τέλος, ότι το ΚΚΕ από το 1993 μέχρι σήμερα έχει καταθέσει στη Βουλή 20 Ερωτήσεις και δύο Επερωτήσεις για τις γερμανικές αποζημιώσεις και μόνιμα η απάντηση που έπαιρνε ήταν το γενικόλογο ότι το θέμα «παραμένει ανοιχτό», κάτι που ουσιαστικά αποτελεί κοροϊδία.
    
ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ
16/3/2012
 -- Στα αζήτητα οι γερμανικές αποζημιώσεις
23/10/2004
 -- Πλήρη συμπαράσταση για τη διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων

ΓΕΡΜΑΝΙΑ Το «θαύμα» της καπιταλιστικής ανάπτυξης ματώνει το λαό


ΓΕΡΜΑΝΙΑ
Το «θαύμα» της καπιταλιστικής ανάπτυξης ματώνει το λαό

Συντάξεις 140 ευρώ περιμένουν τους εργάτες και εργάτριες που πληρώνονται με «μισθούς» μέχρι 400 ευρώ το μήνα, τα λεγόμενα «μίνι - τζομπς»




Οι ουρές ανέργων και εξαθλιωμένων διευρύνονται στην «ευημερούσα» Γερμανία
Το «μυστικό επιτυχίας» της «ανταγωνιστικής» και ευημερούσας Γερμανίας, που προβάλλει ως «πρότυπο» οικονομικής και εξαγωγικής δύναμης όπου δήθεν οι ...εργαζόμενοι αμείβονται ικανοποιητικά, αποκαλύπτεται σταδιακά: Μετά τα στοιχεία για τις συνεχείς μειώσεις των εισοδημάτων των εργαζομένων, νέα στοιχεία της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Εργασίας αναφέρουν ότι 7,3 εκατομμύρια εργαζόμενοι απασχολούνται με λιγότερα από 400 ευρώ το μήνα.




Αυτό ακριβώς είναι απόσπασμα από ρεπορτάζ του «Ριζοσπάστη» στις 28 Απρίλη του 2011. Είχαν προηγηθεί και ακολούθησαν πολλά άλλα ρεπορτάζ, με στοιχεία από επίσημες γερμανικές αρχές, που αποδεικνύουν εμπεριστατωμένα τι ακριβώς σημαίνει καπιταλιστική ανάπτυξη στη λεγόμενη «ατμομηχανή» της ΕΕ, Γερμανία. Φούσκωμα των κερδών του κεφαλαίου που προέρχεται από το πετσόκομμα των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων των εργαζομένων, την όλο και φτηνότερη εργατική δύναμη και τη διεύρυνση της φτώχειας. Αυτό είναι το «γερμανικό θαύμα» που πληρώνουν ακριβά οι εργαζόμενοι, η «συνταγή» αυτή είναι που προωθούν οι καπιταλιστές σε όλο τον κόσμο - τώρα ειδικά με το πρόσχημα της κρίσης και της ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας - και στέλνει τους εργάτες αιώνες πίσω.


Αυτή η βαρβαρότητα εξέπληξε χτες διάφορα ΜΜΕ και ιστοσελίδες στη χώρα μας, που αναπαράγουν δημοσίευμα της γερμανικής εφημερίδας «Ζιντόιτσε Τσάιτουνγκ» με στοιχεία του υπουργείου Εργασίας της Γερμανίας σχετικά με τις δυσοίωνες προοπτικές για τις συντάξεις αυτών που ανήκουν στην κατηγορία των λεγόμενων «μίνι - τζομπς», 7,3 εκατομμύρια εργαζόμενοι με «μισθό» μέχρι 400 ευρώ το μήνα. Σε αυτούς τους εργαζόμενους περιλαμβάνονται 4,65 εκατομμύρια γυναίκες που υπολογίστηκε από το υπουργείο Εργασίας ότι εφόσον παίρνουν 400 ευρώ το μήνα, μετά από ένα χρόνο εργασίας, θα έπαιρναν σύνταξη μόλις 3,11 ευρώ το μήνα, δηλαδή αν υπολογιστούν 45 χρόνια δουλειάς η σύνταξη θα έφτανε το ιλιγγιώδες ποσόν των 139,5 ευρώ το μήνα! Τόσο ακριβώς υπολογίστηκε.


Αυτή είναι η θλιβερή περιγραφή της κατάστασης. Τι δε λένε όλοι οι δημοσιολόγοι και οι κρατικοί οργανισμοί; Οτι αυτό είναι το αποτέλεσμα της φιλομονοπωλιακής πολιτικής που εφαρμόζεται στη Γερμανία δεκαετίες τώρα. Τα θεμέλια για όλες τις ανατροπές στα εργασιακά και λαϊκά δικαιώματα τέθηκαν από το συνασπισμό Σοσιαλδημοκρατών (SPD) και Πρασίνων (1998 - 2005), του οποίου ηγούνταν ο Γκέρχαρντ Σρέντερ και ο Γιόσκα Φίσερ, που εισήγαγαν τους νόμους του λεγόμενου πακέτου Harz 4 και τη λεγόμενη Ατζέντα 2010, με στόχο την αποδιάρθρωση του συστήματος Ασφάλισης, της Υγείας και Πρόνοιας. Η εφαρμογή αυτών των πολιτικών συνεχίστηκε και εντάθηκε από το «μεγάλο κυβερνητικό συνασπισμό» χριστιανοδημοκρατών (CDU/CSU) και σοσιαλδημοκρατών (SPD), που ακολούθησε ως το 2009, ενώ και η σημερινή κυβέρνηση συνασπισμού χριστιανοδημοκρατών και φιλελευθέρων τις διευρύνει. Δηλαδή, συντηρητικοί, σοσιαλδημοκράτες με διάφορες «τσόντες» από κοινού λεηλατούν τους εργαζόμενους. Βεβαίως, δεν πρέπει να διαφύγει της προσοχής ότι η επίθεση του κεφαλαίου και στη Γερμανία εντάθηκε μετά την ανατροπή του σοσιαλιστικού στρατοπέδου στην Ευρώπη που αποτελούσε σημαντικό αντίπαλο. Το ίδιο ακριβώς συνέβη και στην Ελλάδα, στην Πορτογαλία, στην Ιρλανδία και όλες τις χώρες.
Ο συμβιβασμένος εργοδοτικός συνδικαλισμός «σέρνει το χορό»


Ενας άλλος παράγοντας που συμβάλλει στη σημερινή κατάντια του γερμανικού λαού είναι η ανυπαρξία ταξικού αγωνιστικού πόλου και η κυριαρχία των συμβιβασμένων εργοδοτικών συνδικαλιστικών ηγεσιών. Αυτές συνέβαλαν στο αποκοίμισμα των εργαζομένων και όπως πρόσφατα είπε ο πρώην Γερμανός Πρόεδρος Κρίστιαν Βουλφ, «στη συγκράτηση των αποδοχών και των μισθολογικών αυξήσεων». Πρωτοστάτησαν μέσω του εκβιασμού και του ξεπουλήματος αγώνων και απεργιών στην υπογραφή σειράς συμφωνιών «προσαρμοσμένων στις συνθήκες», δηλαδή μειώσεις μισθών, εκ περιτροπής εργασία, ελαστικά ωράρια, μερική απασχόληση, «μίνι - τζομπς» κ.ο.κ. Χαρακτηριστικότερο - όχι μοναδικό - παράδειγμα η IG Metall (Συνδικάτο Μεταλλεργατών), «πρωτοπόρος» στη Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συνδικάτων, τον πυλώνα του κεφαλαίου, όπου συναγελάζονται εργοδοτικοί και οπορτουνιστές (όπως οι «δικοί» μας ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ).


Η Γερμανία εμφανίζει επίσημα μικρό αριθμό ανέργων, γιατί, εννοείται, τα 7,3 εκατομμύρια των μισοαπασχολούμενων των 400 ευρώ δε θεωρούνται άνεργοι, όπως και πολλοί άλλοι εξαθλιωμένοι. Ωστόσο, με τα επίσημα στοιχεία υπάρχει παραδοχή ότι το 13% του πληθυσμού των 83 εκατομμυρίων αντιμετωπίζει το φάσμα της φτώχειας, ενώ εντείνεται ανησυχητικά και το φαινόμενο της παιδικής φτώχειας. Το παράδειγμα αυτής της ιμπεριαλιστικής χώρας είναι αποκαλυπτικό και για τους εργαζόμενους της χώρας μας, που στενάζουν από τη σκληρή λιτότητα. Αποδεικνύει ότι είτε με μνημόνια, είτε χωρίς, είτε με «ανταγωνιστική» οικονομία είτε χωρίς αυτή, είτε με υψηλό είτε με χαμηλό δημόσιο χρέος, όσο τα μονοπώλια έχουν την εξουσία και τα κλειδιά της οικονομίας στα χέρια τους, οι εργάτες θα χάνουν και σε περίοδο ανάπτυξης και σε περίοδο κρίσης. Η διέξοδος, επομένως, και για τους Γερμανούς και για τους Ελληνες εργάτες και τα άλλα λαϊκά στρώματα είναι μόνο η σύγκρουση με το κεφάλαιο. Για να μπορεί η ζωή τους να είναι αντάξια των επιτευγμάτων του 21ου αιώνα πρέπει η παραγωγή να απαλλαγεί από τα παράσιτα τους καπιταλιστές, να κοινωνικοποιηθούν τα βασικά και συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής. Ετσι θα υπάρξει λαϊκή ευημερία με την αξιοποίηση όλων των πλουτοπαραγωγικών πηγών, με σχεδιασμό και προτεραιότητες που θα θέσει η εργατική - λαϊκή εξουσία. Ετσι θα εξαλειφθεί η μάστιγα της ανεργίας, της δουλειάς χωρίς δικαιώματα και αξιοπρέπεια.
    
ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ
29/3/2012
 -- Συντάξεις 140 ευρώ
4/1/2012
 -- Να πώς συγκαλύπτεται η ανεργία
2/10/2011
 -- Το «θαύμα» του «στραγγαλισμού» των εργαζομένων
28/4/2011
 -- 7 εκατομμύρια φυτοζωούν με 400 ευρώ το μήνα
21/2/2010

ΕΥΡΩΖΩΝΗ Σε Ισπανία και Ολλανδία πέφτει η σκιά της κρίσης


ΕΥΡΩΖΩΝΗ
Σε Ισπανία και Ολλανδία πέφτει η σκιά της κρίσης
Ανησυχία στα αστικά επιτελεία και μπαράζ από αντιλαϊκά μέτρα
Ισπανοί άνεργοι στην ουρά, μπροστά από γραφείο εύρεσης εργασίας
Φουντώνουν τις τελευταίες μέρες οι ανησυχίες των διεθνών ιμπεριαλιστικών οργανισμών για την καπιταλιστική κρίση στηνΙσπανία, θέμα που αναμένεται να συζητηθεί και στη σύνοδο των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης, αύριο στην Κοπεγχάγη. Ενδεικτική των ανησυχιών που διακατέχουν τα επιτελεία των μονοπωλιακών ομίλων, είναι έκθεση της τράπεζαςCitigroup, που εκτιμά πως η Ισπανία ενδέχεται φέτος να χρειαστεί ένα πρόγραμμα διεθνούς βοήθειας παρόμοιο με αυτά που έχουν ήδη λάβει η Ελλάδα και η Πορτογαλία.
«Η Ισπανία θα πρέπει κατά τα φαινόμενα να μπει σε ένα πρόγραμμα τύπου τρόικας φέτος, ως προϋπόθεση για την περαιτέρω στήριξη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στα κρατικά ομόλογα και/ή στις ισπανικές τράπεζες», σημειώνει στην έκθεσή του ο επικεφαλής οικονομολόγος της τράπεζας Β. Μπούιτερ, που εμφανίζεται πολύ απαισιόδοξος για τις οικονομικές προοπτικές της χώρας, επιβεβαιώνοντας ότι η κρίση είναι βαθιά και τα αδιέξοδα στη διαχείριση πολλαπλασιάζονται στην Ευρώπη. Από την πλευρά της, η κυβέρνηση της Ισπανίας υπολογίζει πως το ΑΕΠ θα υποχωρήσει κατά 1,7% το 2012, ενώ η Citi ανεβάζει το ποσοστό αυτό στο 2,7%.
«Είναι ελάχιστα πιθανό να επιτευχθεί ο στόχος που έχει τεθεί για έλλειμμα 5,3% του ΑΕΠ το 2012 και 3% το 2012», προσθέτει ο Μπούιτερ, δύο ημέρες πριν την παρουσίαση του προϋπολογισμού του 2012, ο οποίος θα περιλαμβάνει μεγάλες δημοσιονομικές περικοπές, με στόχο τον περιορισμό του ελλείμματος. Η ισπανική κυβέρνηση έχει ήδη ανακοινώσει περικοπές ύψους 8,9 δισεκατομμυρίων ευρώ και αύξηση των φόρων, προσδοκώντας εισπράξεις 6,3 δισ. ευρώ από την αφαίμαξη του λαού. Τα αντιλαϊκά μέτρα και οι περικοπές όμως δεν έχουν τέλος, αφού σύμφωνα με οικονομολόγους, θα χρειαστούν περικοπές ύψους περίπου 50 δισ. για να επιτευχθούν οι στόχοι του ελλείμματος.
Η Ισπανία πρέπει να χρησιμοποιήσει κεφάλαια του EFSF για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών της, εκτιμά σε έκθεση της και η «Goldman Sachs», ενώ παράλληλα μεγαλώνουν διαρκώς και οι ανησυχίες των ιμπεριαλιστικών οργανισμών για την κατάσταση της οικονομίας στην Ολλανδία. Μετά από τρεις βδομάδες διαπραγματεύσεων μεταξύ των κομμάτων που στηρίζουν την ολλανδική κυβέρνηση, παραμένουν οι ανταγωνισμοί σχετικά με τα δραστικά μέτρα για να μειωθεί το έλλειμμα της χώρας στο 3% του ΑΕΠ το 2013.
Χθεσινό δημοσίευμα των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» ανέφερε ότι «οι επενδυτές έχουν αρχίσει να ανησυχούν πως η χώρα δεν έχει την πολιτική ικανότητα να κάνει τις μεταρρυθμίσεις που χρειάζονται, ώστε να διατηρήσει τη θέση της ως μία οικονομία του "πυρήνα" της Ευρωζώνης, μαζί με τη Γερμανία και τη Φινλανδία». Αλλες εκτιμήσεις κάνουν λόγο για πιθανότητα απώλειας από την Ολλανδία της ανώτατης πιστοληπτικής διαβάθμισης (ΑΑΑ).
Υπενθυμίζεται ότι στις αρχές του Μάρτη, το Γραφείο Κεντρικού Προγραμματισμού ανακοίνωσε την πρόβλεψη ότι το έλλειμμα της Ολλανδίας το 2013 θα φθάσει στο 4,6% του ΑΕΠ, πολύ πάνω από το επιτρεπόμενο όριο του 3%, καθώς η οικονομία της χώρας είχε μπει σε κρίση.
Σάρωμα στην Ιταλία
Στην Ιταλία, ο Μ. Μόντι επιταχύνει τη λεγόμενη «μεταρρύθμιση στην αγορά εργασίας» με στόχο την απελευθέρωση των απολύσεων και τη δραστική συμπίεση της τιμής της εργατικής δύναμης. «Η μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας θα έχει εγκριθεί πριν το τέλος του καλοκαιριού, η Ιταλία είναι μια μεσογειακή χώρα που μετατρέπεται σε βόρεια», διαβεβαίωσε μεταξύ άλλων το κεφάλαιο ο Ιταλός πρωθυπουργός, κατά την διάρκεια ομιλίας του στο χρηματιστήριο του Τόκιο. Πρόσθεσε επίσης ότι το «σύστημα αναφοράς» είναι το σκανδιναβικό, το οποίο βασίζεται στη λεγόμενη «flexicurity», δηλαδή στην κυριαρχία των ευέλικτων εργασιακών σχέσεων.
Την πεποίθησή του ότι η ευρωζώνη θα καταλήξει αυτή τη βδομάδα στην Κοπεγχάγη σε συμφωνία για την ενίσχυση του νέου ταμείου «σταθερότητας», εξέφρασε χτες από τη Σεούλ ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ενωσης Χέρμαν Βαν Ρομπάι.«Είμαι πεπεισμένος ότι θα υπάρξει ένα θετικό αποτέλεσμα» στην Κοπεγχάγη, δήλωσε, ύστερα από συνομιλίες με τον πρόεδρο της Ν. Κορέας Λι Μιουνγκ-Μπακ.

ο πυρήνας της «Χρυσής Αυγής»


Εκβιάζουν τους εργάτες


Σ
το πλευρό του Μάνεση σπεύδουν και τα φασιστοειδή προκειμένου να τρομοκρατήσουν τους εργάτες και να παραδοθούν. Πριν λίγες μέρες ο πυρήνας της «Χρυσής Αυγής» στη Μαγνησία κυκλοφόρησε ανακοίνωση για την απεργία στη «Χαλυβουργία». Το μήνυμα που στέλνει στους εργάτες της ίδιας επιχείρησης στη Μαγνησία είναι καθαρό: Μην τολμήσετε να απεργήσετε. Κάντε ό,τι σας ζητάει ο εργοδότης. Αλλιώς θα χάσετε τη δουλειά σας. Η «Χρυσή Αυγή» στηρίζει τους κεφαλαιοκράτες που ξεζουμίζουν τους εργάτες. Οι επιχειρηματίες του κλάδου «είχαν πολύ μεγάλα κέρδη τα προηγούμενα έτη (...) κάτι που δεν είναι κατακριτέο καθώς οι επενδυτές στήνουν εργοστάσια για να κερδίσουν και όχι για να χάσουν». Δηλαδή, δεν είναι κατακριτέο ότι τα κέρδη βγαίνουν από την εκμετάλλευση των εργατών, το οποίο... ξεχνάει να το πει.




Τ
ώρα, όμως, που τάχα δε βγάζει κέρδη ο Μάνεσης και επικαλούμενος την οικονομική κρίση θέλει να τους εκμεταλλευτεί ακόμα περισσότερο, η «Χρυσή Αυγή» βρίσκει ότι: «Η πρόταση της Ελληνικής Χαλυβουργίας προς τους εργαζόμενους ήταν λογική υπό τις δύσκολες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στην αγορά». Πράγματι, για τον κεφαλαιοκράτη είναι λογικό. Πόσο λογικό είναι όμως για τον εργάτη να ζει με 500 ευρώ σε συνθήκες κόλασης; Αυτό δεν το λέει. Οποιος δεν αποδέχεται την πρόταση της εργοδοσίας είναι - γι' αυτούς - «αδιάλλακτος» όπως «το συνδικάτο του Ασπρόπυργου», που με τη στάση του στέκεται ενάντια στο ζητούμενο, το οποίο «είναι να μην κλείσουν τα εργοστάσια και να μην βρεθεί ο κόσμος στον δρόμο». Εδώ η «Χρυσή Αυγή» διαστρεβλώνοντας πλήρως την πραγματικότητα ισχυρίζεται ότι φταίνε οι αγώνες που κλείνουν τα εργοστάσια και όχι οι νόμοι της καπιταλιστικής οικονομίας. Το επιχείρημα αυτό το ενισχύει με την προειδοποίηση ότι αν συνεχιστεί η απεργία «θα έχουμε επανάληψη της ιστορίας της Πιρέλλι», η οποία έκλεισε τάχα λόγω της αντίδρασης των συνδικάτων! Το συμπέρασμα από αυτό το ψέμα είναι ότι για τους άνεργους, που ανέρχονται σχεδόν στο 1.000.000, φταίνε όσοι αγωνίζονται για το δικαίωμα στη δουλειά με δικαιώματα!




Κ
αταλήγοντας η «Χρυσή Αυγή» λέει πως υπάρχει η ανάγκη «ενός εθνικιστικού συνδικαλιστικού κινήματος (...) που θα επιδιώκει το συμβιβασμό των διαφόρων συμφερόντων προς όφελος των εργοδοτών και εργαζομένων». Δηλαδή, ταξική συνεργασία! Κεφάλαιο και εργάτες, εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι μπορούν τάχα να τα βρουν! Οι παραπάνω θέσεις δεν ανήκουν αποκλειστικά στη «Χρυσή Αυγή» αλλά προβάλλονται από όλο το φάσμα των δυνάμεων που στηρίζουν το βάρβαρο καπιταλιστικό σύστημα και δουλεύουν για να μην ξεφύγουν ποτέ οι εργάτες από τη δικτατορία των μονοπωλίων.




Χ. Μ.


    
ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ
29/2/2012
 -- Δεν θα καταφέρουν να χτυπήσουν τον αγώνα των χαλυβουργών
21/2/2012
 -- Φόρεσαν προβιά «προστάτη των εργατών» οι άθλιοι
20/1/2012
 -- Η νίκη των χαλυβουργών, νίκη όλης της εργατικής τάξης
14/1/2012
 -- Εκβιάζουν τους εργάτες
14/1/2012
 -- Στο ρυθμό της απεργίας της 17 Γενάρη

της "Χρυσής Αυγής".


Δεν τους έπιασαν, γιατί ήταν μέλη "νόμιμου συλλόγου"!


Βαρύτατες ευθύνες επωμίζεται και το υπουργείο Δικαιοσύνης για την αδιαφορία που επιδεικνύει μπροστά στις συνεχιζόμενες προκλήσεις των φασιστοειδών της "Χρυσής Αυγής". Οπως προκύπτει από το σχετικό ρεπορτάζ, όταν η Αστυνομία ζήτησε τη συνδρομή της Δικαιοσύνης για τη σύλληψη των τραμπούκων που είχαν επιτεθεί προχτές σε μέλη της ΚΝΕ, στο κέντρο της Αθήνας, δε βρήκε την πρέπουσα υποστήριξη, με το αιτιολογικό ότι πρόκειται για... νόμιμο σύλλογο!


Η φασιστική επίθεση εναντίον μιας ομάδας μελών της ΚΝ,Ε που έκανε αφισοκόλληση επί της 3ης Σεπτεμβρίου, σημειώθηκε προχτές γύρω στις 8.30 το βράδυ. Δέκα άτομα, μέλη της "Χρυσής Αυγής", ακολουθούσαν τους ΚΝίτες σχίζοντας τις αφίσες και προκαλώντας με τη στάση τους.


Οταν τα μέλη της ΚΝΕ ρώτησαν τους "Χρυσαυγίτες" για ποιο λόγο σχίζουν τις αφίσες, αυτοί απάντησαν ότι όλα τα οικοδομικά τετράγωνα της περιοχής είναι "δικά τους" και ότι δεν επιτρέπεται να κολλάει κανείς αφίσες, κοντά στα γραφεία τους.


Στην έκκληση των ΚΝιτών να συζητήσουν το θέμα, οι τραμπούκοι απάντησαν ότι είναι φασίστες και δεν κάνουν καμιά συζήτηση. Αμέσως μετά επιτέθηκαν στην ομάδα των αφισοκολλητών, τραυματίζοντας σοβαρά τρεις από αυτούς.


Παρών στο περιστατικό ήταν και ένας αστυνομικός που κάλεσε τους ΚΝίτες να φύγουν και να μη δώσουν σημασία. Αμέσως μετά οι φασίστες μπήκαν στην πολυκατοικία που έχει έδρα η εφημερίδα της "Χρυσής Αυγής" (3ης Σεπτεμβρίου 19) για να αποφύγουν πιθανή σύλληψη.


Στο χώρο της συμπλοκής κατέφθασαν περίπου 10 αστυνομικοί, χωρίς όμως να μπουν στο κτίριο. Αργότερα το βράδυ ο βουλευτής του ΚΚΕ Σταύρος Παναγιώτου μαζί με τον προϊστάμενο της Ασφάλειας Ομονοίας Τασιγιώργο Αναστάσιο μπήκαν στο κτίριο στο οποίο κατέφυγαν τα μέλη της "Χρυσής Αυγής" για να διαπιστώσουν αν μέσα εκεί βρίσκονταν ακόμη οι τραμπούκοι. Δεν μπήκαν όμως στα γραφεία της εφημερίδας της "Χρυσής Αυγής" γιατί δεν υπήρχε ένταλμα από τον εισαγγελέα. Με βάση τις περιγραφές των αυτοπτών μαρτύρων εκδόθηκαν από την Αστυνομία αναζητήσεις για τη σύλληψη των δραστών. Κατά τη διάρκεια της νύχτας ένα περιπολικό της Αστυνομίας παρέμενε έξω από τα γραφεία της "Χρυσής Αυγής", χωρίς ωστόσο να εντοπιστούν οι δράστες.
    
ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ
19/11/2002
 -- Νέα εγκληματική επίθεση της «Χρυσής Αυγής»
30/4/2002
 -- Συγκέντρωση κατά της «Χρυσής Αυγής»
30/6/1998
 -- Μηνύθηκαν οι "χρυσαυγίτες"
31/7/1997
 -- Επίθεση φασιστοειδών σε μέλη της ΚΝΕ
23/4/1997
 -- Διώκτες Κνιτών

Νέα εγκληματική επίθεση της «Χρυσής Αυγής»


Νέα εγκληματική επίθεση της «Χρυσής Αυγής»

Μέλη της νεοναζιστικής ομάδας επιτέθηκαν το βράδυ του Σαββάτου σε ομάδα νεαρών, τραυματίζοντας ένα φοιτητή με μαχαίρι και ξυλοκοπώντας άγρια μια κοπέλα


Νέα εγκληματική επίθεση από τη νεοναζιστική οργάνωση «Χρυσή Αυγή» σημειώθηκε το βράδυ του Σαββάτου. Θύματά τους αυτήν τη φορά μία παρέα πέντε νεαρών ατόμων (τέσσερις κοπέλες και ένα αγόρι), οι οποίοι, φεύγοντας από το Πολυτεχνείο, έπεσαν σε ενέδρα των φασιστοειδών, στη διασταύρωση των οδών Γ` Σεπτεμβρίου και Σολωμού. Οι νεοναζί μαχαίρωσαν στο πόδι τον 20χρονο φοιτητή του Πολυτεχνείου Πάρη Χρυσό και ξυλοκόπησαν άγρια την Χρυσάνθη Τσιμπίδου. Οι δύο νέοι μεταφέρθηκαν στον «Ευαγγελισμό», απ' όπου η κοπέλα εξήλθε έπειτα από την παροχή των πρώτων βοηθειών, ενώ ο φοιτητής κρατήθηκε μέσα το βράδυ για προληπτικούς λόγους, χωρίς ευτυχώς να διατρέχει κίνδυνο η υγεία του.


Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, η επίθεση της ομάδας των «Χρυσαυγιτών» (10 - 15 άτομα) εξελίχθηκε μπροστά σε αστυνομικούς, οι οποίοι στις εκκλήσεις των θυμάτων, αλλά και περαστικών για βοήθεια απάντησαν ότι «δεν είναι δικιά μας αρμοδιότητα». Σύμφωνα με την αστυνομία, μπροστά στο συμβάν ήταν δύο τροχονόμοι, οι οποίοι, αφ' ενός, ειδοποίησαν την Αμεση Δράση και, αφ' ετέρου, προσπάθησαν να εμποδίσουν την επίθεση των τραμπούκων.


Το βράδυ της Κυριακής, η αστυνομία συνέλαβε τον Θεόδωρο Μαγκώτσο του Επαμεινώνδα, 27 ετών, ως έναν από τους συνένοχους της επίθεσης, ενώ αναζητούνται οι Δημήτρης Παπαγεωργίου του Ιωάννη ετών 22 και ο Χαράλαμπος Κουσουμβρής του Γερασίμου 30 ετών. Υπενθυμίζουμε ότι ο Χ. Κουσουμβρής είναι σεσημασμένος για την εγκληματική του δράση, αφού του είχε επιβληθεί ποινή φυλάκισης ενός χρόνου με τριετή αναστολή για την επίθεση και τον άγριο ξυλοδαρμό πέντε μελών του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος (ΣΕΚ), οι οποίοι διένειμαν την εφημερίδα «Εργατική Αλληλεγγύη» στις 6-4-1996 στην πλατεία Κυψέλης.


Εναντίον του Θ. Μαγκώτσου, ασκήθηκε ποινική δίωξη απλώς για βαριά και απλή σωματική βλάβη σε βαθμό πλημμελήματος, παρόλο που ο Π. Χρυσός τραυματίστηκε με μαχαίρι. Ο κατηγορούμενος αφέθηκε ελεύθερος και ορίστηκε ρητή δικάσιμος. Τις ίδιες κατηγορίες με τον Θ. Μαγκώτσο, αντιμετωπίζουν και οι Χ. Κουσουμβρής και Δ. Παπαγεωργίου, που φέρονται να ενέχονται στον περιστατικό με τον τραυματισμό του φοιτητή.


Την ένοπλη επίθεση των φασιστών της «Χρυσής Αυγής» κατήγγειλε, με ανακοίνωσή του, το Γραφείο Τύπου του ΚΣ της ΚΝΕ, τονίζοντας ότι «το λαϊκό κίνημα και το κίνημα της νεολαίας δεν τρομοκρατούνται. Δίνουν την απάντησή τους με ανάπτυξη της αλληλεγγύης, με τη μαζικοποίηση, οργάνωση και περιφρούρηση των αγώνων, με τη ριζοσπαστικοποίηση των αιτημάτων τους».


Την επίθεση κατήγγειλαν, επίσης, ο ΣΥΝ και η Πρωτοβουλία για τη δημιουργία του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ.
    
ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ
22/10/2005
 -- Σε κρίσιμη κατάσταση νεαρός θύμα φασιστοειδών
10/12/2002
 -- Προφυλακίστηκε «Χρυσαυγίτης»
11/1/2001
 -- Μεθοδευμένη προσπάθεια παραγραφής;
3/10/2000
 -- Αναβλήθηκε πάλι η δίκη των «Χρυσαυγιτών»
30/6/1998
 -- Μηνύθηκαν οι "χρυσαυγίτες"

Επίθεση «Χρυσής Αυγής» στα Γιάννενα


Επίθεση «Χρυσής Αυγής» στα Γιάννενα

Την επίθεση Νεοναζί μελών της «Χρυσής Αυγής» στα Γιάννενα, καταγγέλλει με δελτίο Τύπου της η «Πρωτοβουλία Γένοβα». Οπως σημειώνει, «Χρυσαυγίτες» μπήκαν χτες στο σπίτι φοιτητή μέλους της «Πρωτοβουλίας Γένοβα» και του ΣΕΚ, κατέστρεψαν τη βιβλιοθήκη και ζωγράφισαν αγκυλωτούς σταυρούς στους τοίχους. Επίσης άφησαν απειλητικό μήνυμα στο σπίτι άλλου ενός φοιτητή, ενώ σημειώνεται ότι οι δύο φοιτητές επέστρεφαν από εκδήλωση της συγκεκριμένης οργάνωσης στο Πανεπιστήμιο της πόλης με θέμα «Οι εκλογές στη Γαλλία - Πώς θα σταματήσουμε τον Λεπέν».

Κανίβαλοι σε αμόκ!



Κανίβαλοι σε αμόκ!
Μέχρι τώρα μιλούσαμε για πολιτικό «κανιβαλισμό».
Να όμως που από δω και πέρα, μπροστά στο μέγεθος της αγριότητάς τους, ακόμα και οι λέξεις έφτασαν να χάνουν το νόημά τους.
Ούτε η «αναλγησία»,
ούτε η «απανθρωπιά»,
ούτε ο «μισανθρωπισμός»,
τίποτα πια, κανένας όρος δεν μπορεί να «χωρέσει» τα «έργα» τους.
Δεν υπάρχει ορισμός για να περιγράψει την ταξική τους βαρβαρότητα.
Οι λέξεις δεν επαρκούν για να περιγραφούν τα πεπραγμένα τους.
*
Διαβάστε, λοιπόν, και φρίξτε:
Πριν δυο βδομάδες, στις 14 Μάρτη 2012, η συγκυβέρνηση των ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, διά του υπουργείου Υγείας, το οποίο τελεί υπό την εποπτεία Λοβέρδου, εξέδωσε Απόφαση - όπως αποκάλυψε χτες ο «Ρ» - την οποία ανάρτησε στον ιστότοπο του υπουργείου.
Με τη συγκεκριμένη Απόφαση, η συγκυβέρνηση έρχεται να επικαιροποιήσει υπό τα νέα δεδομένα (σ.σ.: «κούρεμα», PSI κ.λπ.) την αντίστοιχη περσινή απόφαση της 27/3/2011.
Ιδού, λοιπόν, το «τεκμήριο του εγκλήματος»,
ιδού πώς μετασχηματίζονται στην πραγματική ζωή τα PSI, τα «κουρέματα» και τα νέα τους Μνημόνια,
ιδού η νέα Απόφασή τους:
Από τούδε και στο εξής, με φιρμάνι που φέρει την υπογραφή του υφυπουργού Υγείας Μάρκου Μπόλαρη, δηλαδή
από τους χρονίως πάσχοντες ασθενείς,
από τους ανθρώπους που χρήζουν ειδικής και συνεχούς μέριμνας,
από τους ανθρώπους που φιλοξενούνται σε «Μονάδες Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης», όπου τους παρέχονται υπηρεσίες περίθαλψης
(όπως, για παράδειγμα, τα ψυχιατρεία, τα γηροκομεία, τα ιδρύματα και οι ξενώνες που φιλοξενούν αναπήρους κ.λπ.),
η συγκυβέρνηση
τους «βουτάει»,
τους αρπάζει,
τους περικόπτει,
τους παρακρατεί
μέχρι και το ...80% της σύνταξής τους!
*
Είναι ασύλληπτο, είναι αδιανόητο, είναι εξωπραγματικής αγριότητας, αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινό.
Είναι η επίσημη πολιτική των «σωτήρων» του τόπου!
Η υπό τον κ. Παπαδήμο συγκυβέρνηση των Βενιζέλου - Σαμαρά, επικαλούμενη τη «βιωσιμότητα» των συγκεκριμένων υπηρεσιών - μια «βιωσιμότητα» που, όμως, σύμφωνα με την απόφαση των κυβερνώντων θα επιτευχθεί διά της «μείωσης της κρατικής επιχορήγησης»
και χρησιμοποιώντας για πρόσχημα - αυτό κι αν είναι ρεσιτάλ θράσους - «την αναβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών και φροντίδας στα άτομα αυτά» (!!!),
διαπράττει το πέραν πάσης φαντασίας:
Εξέδωσε διαταγή, η οποία αφορά σε ανθρώπους ανήμπορους και άρρωστους, ανθρώπους που στη συντριπτική τους πλειοψηφία ακόμα κι όταν παίρνουν σύνταξη δεν πρόκειται παρά για ένα επίδομα πείνας,
και με το φιρμάνι αυτό, υπό την ιαχή «Αποφασίζουμε»,
επιβάλλει κλιμακωτή παρακράτηση στις συντάξεις,
ως ακολούθως:
  • Για σύνταξη μέχρι 500 ευρώ παρακράτηση 50%.
  • Για το τμήμα της σύνταξης από 500 μέχρι 700 ευρώ παρακράτηση 70%.
  • Για το τμήμα της σύνταξης από 700 ευρώ και πάνω παρακράτηση 80%.
*
Τα προηγούμενα σημαίνουν τα εξής:
Από μια σύνταξη μέχρι 500 ευρώ οι καλοί αυτοί άνθρωποι - που «σώζουν» τη χώρα -ληστεύουν τα 250!
Από μια σύνταξη μέχρι 700 ευρώ οι καλοί αυτοί άνθρωποι - που «σώζουν» τη χώρα -ληστεύουν τα 390!
Από μια σύνταξη μέχρι 1.000 ευρώ οι καλοί αυτοί άνθρωποι - που «σώζουν» τη χώρα -ληστεύουν τα 630!
*
Μέχρι εκεί έφτασαν...
Εφτασαν να βάζουν «χέρι» ακόμα και στις συντάξεις - κυρίως αναπηρικές - των ανθρώπων που έχουν βρει καταφύγιο μέχρι και στα γηροκομεία!
Το ταξικό τους αμόκ δεν σταματά ούτε στα ψυχιατρεία!
Εφτασαν να ληστεύουν, να χαρατσώνουν ανθρώπους που έχουν για απάγκιο τους από τα Θεραπευτήρια Χρονίων Παθήσεων μέχρι το Δρομοκαΐτειο!
*
Αυτή είναι η επίσημη πολιτική της συγκυβέρνησης των «σοσιαλιστών» και των «φιλελεύθερων».
Αυτή είναι η πολιτική της συγκυβέρνησης των γαλαζοπράσινων «πατριωτών» και των «σωτήρων».
Αυτοί είναι που ζητούν την ψήφο του ελληνικού λαού.
Και ζητούν ψήφο, για να λένε μετά - και θα το πουν για κάθε μια ψήφο που θα αποσπάσουν - ότι ισοδυναμεί με... έγκριση για συνέχιση
της απανθρωπιάς,
της βαρβαρότητας,
της αναλγησίας,
του κανιβαλισμού και
του δαρβινισμού τους!
*
Υστερόγραφο:
Αν έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο προεκλογικά,
δεν είναι καθόλου δύσκολο για τον καθένα να αντιληφθεί,
τι είναι έτοιμοι να διαπράξουν αμέσως μετά τις εκλογές!

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ


«Το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ εκμεταλλεύονται τους συμβασιούχους των ΟΤΑ…»

        «Το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ εκμεταλλεύονται την ταλαιπώρια των συμβασιούχων των ΟΤΑ και τους τάζουν ότι θα μονιμοποιηθούν»! Αυτά τα α...

TOP READ