30 Μαρ 2017

Με Ντοκουμέντα: Ποίοι δεν ήθελαν βουλευτή τον Μπελογιάννη κ Έτσι διευκόλυναν την Δολοφονία Του:

 Με Ντοκουμέντα: Ποίοι δεν ήθελαν βουλευτή τον Μπελογιάννη κ Έτσι διευκόλυναν την Δολοφονία Του:


"..Οπως γράφει ο Σπ. Λιναρδάτος - ένας απ' αυτούς που επικροτούν τη μη υποψηφιότητα του Μπελογιάννη - «φοβόντουσαν ότι έτσι θα δώσουν επιχειρήματα να διαλυθεί η ΕΔΑ σαν συνδεδεμένη με τον παράνομο μηχανισμό του ΚΚΕ»!2.   «Αντιδρούν επίσης μερικά από τα στελέχη του ΚΚΕ που έχουν βγει από την εξορία και είναι νόμιμα (Αντώνης Μπριλάκης, Πότης Παρασκευόπουλος, Γιάννης Φιλίνης). Σε μια σύσκεψη στο σπίτι του στρατηγού Μάντακα στην οδό Δεινοκράτους, φέρνει το θέμα ο Δ. Μαριόλης. Ο Πασαλίδης διατυπώνει αμέσως τις αντιρρήσεις του. Ο Μιχάλης Κύρκος λέει: "Τα τινάζετε όλα στον αέρα". Ο Σπηλιόπουλος και ο Μάντακας συμφωνούν. Οι άλλοι όμως επιμένουν να μην μπουν οι υποψηφιότητες. Ο Ζάκκας δηλώνει ότι αποχωρεί. Πραγματικά αποχωρεί και δεν παίρνει μέρος στις συσκέψεις της ΕΔΑ. Εκείνο το βράδυ ο Γιάννης Κοκορέλλης προτείνει να δοθεί στον Τύπο ανακοίνωση ότι ο "Δημοκρατικός Συναγερμός" (νόμιμη έκφραση του ΚΚΕ) αποχώρησε από την ΕΔΑ. Για μια βδομάδα όμως επικρατεί διάλυση...».3
Μια οξύτατη σύγκρουση
Συγκαλυμμένη στη βαθύτερη πολιτική ουσία της
Ο Νίκος Μπελογιάννης μιλάει στην πρώτη δίκη
Ο Νίκος Μπελογιάννης μιλάει στην πρώτη δίκη
Η υπόθεση Μπελογιάννη εξακολουθεί να ενδιαφέρει και σήμερα όχι μόνο για το αξιακό της φορτίο (θα χρειαστούν, επίσης, μεγάλες αναλύσεις για μία προς μία τις ιδιότητες του κομμουνιστή που προσωποποίησε). Διάφοροι από τους πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου, ή τα ιστορικά και πολιτικά παρακολουθήματά τους, προσπαθούν και σήμερα να ξαναγράψουν την Ιστορία στα μέτρα της αστικής τάξης, την Ιστορία έτσι που να βολεύει σ' ένα ισχυρό χτύπημα στο ΚΚΕ. 
Τα ίδια, όμως, τα γεγονότα της υπόθεσης Μπελογιάννη είναι ικανά να βάλουν στη θέση τους όσους όπως τότε και σήμερα επιχειρούν να βάλουν φρένο στην ανάγκη των καιρών: Η εργατική τάξη με ισχυρό, όλο και πιο ισχυρό, το Κόμμα της, το ΚΚΕ, να ορθώνεται ως τάξη απέναντι σε τάξη και να βάζει πλώρη για τη δική της εξουσία.
Στα πλαίσια του μικρού σημερινού αφιερώματος, παραθέτουμε στοιχεία από παλιότερες καταγραφές που είχαν δημοσιευτεί στον «Ρ», ακριβώς για να καταδειχτεί το πλαίσιο μέσα στο οποίο έγινε η εκτέλεση Μπελογιάννη, ώστε να μπορούν κι απ' αυτά τα στοιχεία να βγουν ορισμένα χρήσιμα και στο σήμερα συμπεράσματα.
Μια κρίσιμη περίοδος
Η υπόθεση Μπελογιάννη διαδραματίστηκε σε μια χρονική περίοδο, που θα μπορούσε να ονομαστεί κρίσιμη. Κρίσιμη γενικά, καθώς και για το ΚΚΕ. 
Η διεθνής και εσωτερική σημασία της είναι μεγάλη και δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί, αν παρθούν υπόψη μια σειρά γεγονότα της: Απειλές για νέο παγκόσμιο πόλεμο και σειρά προκλήσεων από την πλευρά του ιμπεριαλισμού. Ενταξη της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ. Προσπάθειες για συγκρότηση του άξονα Βελιγράδι - Αθήνα - Αγκυρα. Πόλεμος Κορέας. Ισχυρά και ταχύρρυθμα μέτρα στην Ελλάδα για τη θωράκιση του αστικού καθεστώτος, μετά τους μεγάλους κινδύνους που γνώρισε αυτό στην προηγούμενη 10ετία. Και, βεβαίως, η συνολική στρατηγική δολιοφθοράς του ιμπεριαλισμού για την υπονόμευση του σοσιαλιστικού συστήματος. Στρατηγική που, όπως αποδείχτηκε, έδινε ιδιαίτερη σημασία στο ρόλο που θα μπορούσαν να παίξουν (και που έπαιξαν) ο οπορτουνισμός και η σοσιαλδημοκρατία της Δυτικής Ευρώπης.
Το μνημείο του Νίκου Μπελογιάννη στην Αμαλιάδα
Το μνημείο του Νίκου Μπελογιάννη στην Αμαλιάδα
Η υπόθεση Μπελογιάννη ξετυλίγεται ταυτόχρονα σ' ένα εσωτερικό πλαίσιο, όπου κυρίαρχα στοιχεία του είναι η αντικομμουνιστική υστερία με τις παντοειδείς διώξεις και η μεγάλη φτώχεια στην οποία ζει η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων. 
Η κεφαλαιοκρατία, εγχώρια και ξένη, έχει μπήξει βαθιά πάνω τους τα νύχια της εκμετάλλευσης. Το σχέδιο Μάρσαλ, που είχε στο μεταξύ εισρεύσει, έδινε τεράστιου βάρους στήριγμα στην ολιγαρχία, ενώ γινόταν μοχλός καθυπόταξης των εργαζομένων στα πλαίσια της καπιταλιστικής ανασυγκρότησης.
Η όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων, σε άμεσο συνδυασμό με τη μη αποκρυστάλλωση του δικομματισμού, δηλαδή με την πολιτική ρευστότητα που υπήρχε στις λαϊκές δυνάμεις - κυρίως της εκλογικής βάσης του «Κέντρου» - μπορούσε να δημιουργήσει μια δυναμική.
 Η οποία, αν το αριστερό κίνημα ήταν σε θέση να την τροφοδοτήσει και εφόσον υπήρχαν σε επαρκές σημείο αναπτυγμένες οι αντικειμενικές προϋποθέσεις, θα δημιουργούσε σοβαρές δυσκολίες στην ανασυγκρότηση του καπιταλισμού.
Πρόβαλλε, λοιπόν, ανάγλυφη η ανάγκη, να οργανώσει το ΚΚΕ την πάλη του λαού, συμβάλλοντας στη δημιουργία εκείνων των προϋποθέσεων που θα επέτρεπαν τη λαϊκή πολιτική αντεπίθεση. Γεγονός που, όπως είναι επόμενο, δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί δίχως το ΚΚΕ να είναι γερό, συσπειρωμένο και ιδεολογικοπολιτικά προετοιμασμένο για ένα τόσο σοβαρό καθήκον.
Η εξέλιξη της ταξικής πάλης τα 'φερε έτσι, ώστε αυτό το καθήκον να ξεπροβάλλει μέσα σ' ένα «καθεστώς» εκτελέσεων, βασανιστηρίων, διωγμών κάθε μορφής και γενικά πολλαπλών μεθόδων καταστολής που χρησιμοποιούσε το αστικό κράτος κατά των κομμουνιστών και όλων των αριστερών.
Ποιοι άλλοι και γιατί δεν ήθελαν τον Μπελογιάννη
Πριν φτάσουμε στα γεγονότα της υπόθεσης Μπελογιάννη, είχαν προηγηθεί μια σειρά άλλα σημαντικά.
Σχεδιάγραμμα εποχής που αναπαριστά την εκτέλεση των Μπελογιάννη, Καλούμενου, Μπάτση και Αργυριάδη
Σχεδιάγραμμα εποχής που αναπαριστά την εκτέλεση των Μπελογιάννη, Καλούμενου, Μπάτση και Αργυριάδη
Το πρώτο και το κυριότερο είναι ότι ο εμφύλιος πόλεμος είχε τελειώσει με την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. 
Ενα μεγάλο τμήμα των Ελλήνων κομμουνιστών (μαζί και η καθοδήγηση του ΚΚΕ) βρισκόταν στην προσφυγιά, ένα άλλο στην παρανομία, στις φυλακές ή στις εξορίες και εκτός μόνο οι λιγότεροι.
Το ΚΚΕ προσπαθούσε να ανασυγκροτήσει τις δυνάμεις του στην Ελλάδα και γενικότερα. Ταυτόχρονα (μαζί με την παράνομη δουλειά), να αξιοποιήσει τις όποιες νόμιμες δυνατότητες υπήρχαν. Στα πλαίσια αυτά, έκανε συμπράξεις με άλλα κόμματα και πρόσωπα, καταλήγοντας, την 1η Αυγούστου 1951, στην ίδρυση της ΕΔΑ.
Προηγήθηκε ο ερχομός στην Ελλάδα του Ν. Μπελογιάννη, αρχές Ιουνίου του 1950, με σκοπό την καθοδήγηση της δράσης του ΚΚΕ. Εξήμισι μήνες αργότερα ο Μπελογιάννης έπεσε στα χέρια της κρατικής Ασφάλειας. Βρισκόταν ήδη στις φυλακές, ως υπόδικος, όταν προκηρύχτηκαν οι βουλευτικές εκλογές της 9 Σεπτέμβρη 1951.
Τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου, ο Μπελογιάννης έστειλε κρυφά από τη φυλακή στον παράνομο μηχανισμό το παρακάτω γράμμα: «Αυτό να δοθεί σύντομα για το θείο μου: 1) Ιστορικό συλλήψεων κλπ. στάλθηκε στην αδερφή Ελλης. 2) Βάλτε μας καλούς δικηγόρους για να σας ειπούν λεπτομέρειες από τη δικογραφία. 3) Στη δίκη θα τους τρίψουμε τα μούτρα. 4) Αν γίνεται, βάλτε με τις τελευταίες ημέρες υποψήφιο στο συνδυασμό της Αθήνας, για να τους δημιουργήσουμε ζήτημα. Νομικό κώλυμα δεν υπάρχει. 5) Πολλά φιλιά».1
Ο Μπελογιάνννης, διά χειρός Πάμπλο Πικάσο
Ο Μπελογιάνννης, διά χειρός Πάμπλο Πικάσο
Το ΠΓ συμφώνησε με την πρόταση να είναι ο Μπελογιάννης υποψήφιος στο συνδυασμό της ΕΔΑ στην Αθήνα. (Πρότεινε, μάλιστα, να είναι υποψήφιοι, εκτός από τον Μπελογιάννη, και μια σειρά άλλα στελέχη, όπως ο Ν. Πλουμπίδης). Κατανοούσε - και σωστά - ότι η σίγουρη εκλογή του Μπελογιάννη στη Βουλή, θα αποτελούσε ένα επιπλέον μέσο πίεσης, για ν' αποτραπεί η εκτέλεσή του.
Από τη στιγμή αυτή, άρχισε μια οξύτατη σύγκρουση, που συνεχίστηκε μέχρι την κατάθεση των συνδυασμών στο Πρωτοδικείο και κατέληξε να μείνει ο Μπελογιάννης έξω από τις υποψηφιότητες...
Ποιοι και γιατί συγκρούστηκαν εξαιτίας αυτής της απόφασης του ΠΓ; 
Γιατί υπήρξαν αντιδράσεις σε ένα θέμα που ήταν και λογικό και δεν αποτελούσε μοναδική εξαίρεση; Πολιτικοί κρατούμενοι - κομμουνιστές και μη - που ήταν στις φυλακές και στις εξορίες, ήταν επίσης υποψήφιοι στις εκλογές του 1951. 
Η μη υποψηφιότητα του Νίκου Μπελογιάννη στις βουλευτικές εκλογές της 9ης Σεπτέμβρη 1951, είναι ένα γεγονός με σκόπιμα υποτιμημένη τη σημασία του από ιστορικούς και πολιτικούς. 
Σωστότερα, είναι ένα συγκλονιστικό ζήτημα συγκαλυμμένο στη βαθύτερη πολιτική ουσία του, αλλά και σε πολλά από τα συμβάντα που τη συνθέτουν ή την προσδιορίζουν. 
Θα λέγαμε ότι αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου, ή - διαφορετικά - την - τουλάχιστον εξ αντικειμένου - έκφραση απαρχής εξελίξεων που ακολούθησαν και που σχετίζονται άμεσα με την ίδια την παραπέρα πορεία του ΚΚΕ.
Μαζικές αντιδράσεις
Το βασικό επιχείρημα, που προβλήθηκε κατά κόρον, για ν' απορριφθούν οι υποψηφιότητες, ήταν ο κίνδυνος να διαλυθεί η ΕΔΑ. Προβλήθηκε, όμως, κι ένα ακόμα: Οτι η εμμονή στην υποψηφιότητα θα είχε ως αποτέλεσμα (κι αν ακόμη η ΕΔΑ δε διαλυόταν με κρατική πράξη) την αποχώρηση απ' αυτήν σύμμαχων δυνάμεων, γεγονός που θα οδηγούσε το ΚΚΕ σε απομόνωση!
«Οι δήμιοι Πλαστήρας - Βενιζέλος, εκτελώντας την ανθρωποσφαγική διαταγή του Πιουριφόι, προχώρησαν στο έγκλημα. Σήμερα, στις 4 το πρωί εκτέλεσαν στο Γουδί, το μεγάλο ήρωα του λαού της Ελλάδας και της παγκόσμιας στρατιάς της Ειρήνης, τον σ. Ν. Μπελογιάννη». Ετσι ξεκινούσε η Ανακοίνωση του ΠΓ του ΚΚΕ στον «Ρ», του Απρίλη του 1952
«Οι δήμιοι Πλαστήρας - Βενιζέλος, εκτελώντας την ανθρωποσφαγική διαταγή του Πιουριφόι, προχώρησαν στο έγκλημα. Σήμερα, στις 4 το πρωί εκτέλεσαν στο Γουδί, το μεγάλο ήρωα του λαού της Ελλάδας και της παγκόσμιας στρατιάς της Ειρήνης, τον σ. Ν. Μπελογιάννη». Ετσι ξεκινούσε η Ανακοίνωση του ΠΓ του ΚΚΕ στον «Ρ», του Απρίλη του 1952
Το ΠΓ του ΚΚΕ δέχτηκε να μην είναι υποψήφιοι όλοι οι προταθέντες. Επέμενε, όμως, στην υποψηφιότητα του Μπελογιάννη. Αλλά οι αντιδράσεις συνεχίστηκαν.
Στη μη υποψηφιότητα του Ν. Μπελογιάννη είναι γενικά γνωστό ότι ιδιαίτερο ρόλο έπαιξε η επιμονή του Μιχάλη Κύρκου, ο οποίος απειλούσε και εξεβίαζε με αποχώρηση από την ΕΔΑ, στην περίπτωση που αποφασιζόταν η υποψηφιότητα του Μπελογιάννη.
Βεβαίως, δεν ήταν μόνο ο Μ. Κύρκος που αντιδρούσε. Σύμφωνα με μαρτυρίες υπήρχαν κι άλλοι, όχι μόνο συνεργαζόμενοι με το ΚΚΕ αλλά και κομμουνιστές. Οπως γράφει ο Σπ. Λιναρδάτος - ένας απ' αυτούς που επικροτούν τη μη υποψηφιότητα του Μπελογιάννη - «φοβόντουσαν ότι έτσι θα δώσουν επιχειρήματα να διαλυθεί η ΕΔΑ σαν συνδεδεμένη με τον παράνομο μηχανισμό του ΚΚΕ»!2
Γράφει σχετικά ο Σπ. Λιναρδάτος: «Αντιδρούν επίσης μερικά από τα στελέχη του ΚΚΕ που έχουν βγει από την εξορία και είναι νόμιμα (Αντώνης Μπριλάκης, Πότης Παρασκευόπουλος, Γιάννης Φιλίνης). Σε μια σύσκεψη στο σπίτι του στρατηγού Μάντακα στην οδό Δεινοκράτους, φέρνει το θέμα ο Δ. Μαριόλης. Ο Πασαλίδης διατυπώνει αμέσως τις αντιρρήσεις του. Ο Μιχάλης Κύρκος λέει: "Τα τινάζετε όλα στον αέρα". Ο Σπηλιόπουλος και ο Μάντακας συμφωνούν. Οι άλλοι όμως επιμένουν να μην μπουν οι υποψηφιότητες. Ο Ζάκκας δηλώνει ότι αποχωρεί. Πραγματικά αποχωρεί και δεν παίρνει μέρος στις συσκέψεις της ΕΔΑ. Εκείνο το βράδυ ο Γιάννης Κοκορέλλης προτείνει να δοθεί στον Τύπο ανακοίνωση ότι ο "Δημοκρατικός Συναγερμός" (νόμιμη έκφραση του ΚΚΕ) αποχώρησε από την ΕΔΑ. Για μια βδομάδα όμως επικρατεί διάλυση...».3
Το μόνιμο μοτίβο που λέγεται και γράφεται, απ' όσους εγκρίνουν τη στάση του Μ. Κύρκου και άλλων, είναι ότι προσπαθούσαν μ' αυτόν τον τρόπο να παρεμποδίσουν τη διάλυση της ΕΔΑ, να μη δώσει δηλαδή η ΕΔΑ πρόσχημα στους κατασταλτικούς μηχανισμούς που επεδίωκαν να τη θέσουν εκτός νόμου. Ωστόσο, κανένας από τους παραπάνω δεν απαντά στο απλό γεγονός: Γιατί ο Μ. Κύρκος αποχώρησε από την ΕΔΑ - μαζί με τον Λ. Καραμαούνα - λίγους μήνες αργότερα, αφού στο μεταξύ είχε εκλεγεί βουλευτής; Αν, ο λόγος της άρνησής του να συμφωνήσει με την υποψηφιότητα Μπελογιάννη, ήταν ο κίνδυνος διάλυσης της ΕΔΑ, τότε γιατί αποχώρησε;
Αγαλμα του Ν. Μπελογιάννη στην Ανώτατη Σχολή Οικονομικών στην πρώην ΓΛΔ
Αγαλμα του Ν. Μπελογιάννη στην Ανώτατη Σχολή Οικονομικών στην πρώην ΓΛΔ
Οι υποστηρικτές της στάσης του Μ. Κύρκου δεν απαντούν σ' αυτό το ερώτημα. Δεν απαντούν, επίσης, στο αν ο ίδιος ο Μπελογιάννης έπαιρνε υπόψη του (ή όχι;) την πιθανότητα διάλυσης της ΕΔΑ, όταν έγραφε: «Αν γίνεται, βάλτε με υποψήφιο...». 
Ο Λ. Κύρκος, μάλιστα, γράφει, σε μια προσπάθεια να δικαιολογήσει τον πατέρα του από τη μια, αλλά και να τον ανυψώσει από την άλλη: «Ο Μιχ. Κύρκος αντιτάχθηκε στην ιδέα (στην τυχοδιωκτική στάση του Ζαχαριάδη)
Η ΕΔΑ μόλις είχε συγκροτηθεί και έκανε τα πρώτα βήματα κάτω από αφόρητες πιέσεις. Το γάντζωμά της στη νόμιμη πολιτική σκηνή δεν έπρεπε να διακυβευτεί για κανένα λόγο. Το να περιληφθεί ο Μπελογιάννης στους συνδυασμούς έδινε στην αντίδραση το πρόσχημα να διαλύσει ίσως την ΕΔΑ. Ηταν μια πολύ λεπτή στιγμή και χρειάζονταν αυστηρές σταθμίσεις και όχι εντυπωσιακές κινήσεις»!4
Θα διέλυαν την ΕΔΑ;
Ας δούμε, αρχικά, το ζήτημα της πιθανότητας να διαλυόταν η ΕΔΑ, αν ο Ν. Μπελογιάννης ήταν υποψήφιος στους συνδυασμούς της.
Το ότι η Ασφάλεια της Ελλάδας, η κυβέρνηση και οι αντιπρόσωποι των ΗΠΑ γνώριζαν πως μέσα από τις γραμμές της ΕΔΑ δρουν και οι κομμουνιστές, είναι πέρα για πέρα αναμφισβήτητο. Ασφαλώς και γνώριζαν ότι το ΚΚΕ συμμετείχε στη δημιουργία της, διαθέτοντας μάλιστα πολύ περισσότερες δυνάμεις από όλους τους άλλους μαζί. 
Πρέπει να είναι κανείς αφελής, για να ισχυριστεί το αντίθετο. Το ερώτημα, λοιπόν, που φυσιολογικά τίθεται, είναι το εξής: Γιατί η Δικαιοσύνη ενέκρινε και αναγνώρισε την ΕΔΑ ως νόμιμο κόμμα, αν και γνώριζε ότι εντός της δρα το ΚΚΕ;
Μαχητής στο Δημοκρατικό Στρατό
Μαχητής στο Δημοκρατικό Στρατό
Στις γραμμές της αστικής τάξης υπήρχαν βεβαίως δυνάμεις της, που αντετίθεντο στη νομιμοποίηση της ΕΔΑ. Ομως, είναι εξίσου αναμφισβήτητο ότι τμήματά της αντιμετώπιζαν το θέμα ευέλικτα. Δεν ήθελαν να έρθουν σε άμεση σύγκρουση με το λαϊκό αίσθημα.
Να τι γράφει ο Σπ. Λιναρδάτος, σε σχέση με αυτό το θέμα: «Στο μεταξύ, μέσα στο κυβερνητικό στρατόπεδο έχει ξεσπάσει διαμάχη, τόσο για την τύχη των κατηγορουμένων, όσο και την ΕΔΑ. Πολλοί βουλευτές και παράγοντες της ΕΠΕΚ υποστηρίζουν πως τυχόν θανατικές καταδίκες και εκτελέσεις θα αποτελέσουν πλήγμα στο ειρηνευτικό πρόγραμμα του κόμματός τους και στο Κέντρο γενικότερα και ότι η υπόθεση Μπελογιάννη είναι παγίδα που τους έχουν στήσει οι Αμερικανοί και η Δεξιά. 
Ενώ ο Βενιζέλος, ο Ρέντης και ο ίδιος ο Πλαστήρας, με επανειλημμένες δηλώσεις τους, βεβαιώνουν ότι εξετάζεται η περίπτωση να διαλυθεί η ΕΔΑ και ότι η τελική απόφαση θα καθοριστεί από τα πορίσματα των ανακρίσεων, ο υφυπουργός "παρά τω πρωθυπουργώ" Ιωάννης Ιωσήφ, σε ομιλία του στην Κηφισιά, αποκρούει κάθε σκέψη για κατάργηση κομμάτων. 
Μόνο άτομα - υποστηρίζει - μπορούν να τιμωρούνται, όχι κόμματα. Τις ίδιες θέσεις υποστηρίζουν στα παρασκήνια και άλλοι υπουργοί (Γ. Καρτάλης, κ.λπ.) και δημόσια με την αρθρογραφία τους, τα ημιεπίσημα δημοσιογραφικά όργανα της ΕΠΕΚ ("Προοδευτική Αλλαγή" του Παπαπολίτη και "Προοδευτικός Φιλελεύθερος").
Με μια ομάδα συντρόφων στην Τρίπολη μετά την Απελευθέρωση
Με μια ομάδα συντρόφων στην Τρίπολη μετά την Απελευθέρωση
Και το "Βήμα" τάσσεται εναντίον της διαλύσεως της ΕΔΑ.
 Σε κύριο άρθρο του, στις 5 Φεβρουαρίου, γράφει ότι η ΕΔΑ αναμφισβήτητα ελέγχεται από την ηγεσία του ΚΚ. 
Αλλά, αφού "ο κομμουνισμός διαθέτει υπό την αυστηράν του πειθαρχίαν αξιόλογον τμήμα του λαού μας", το πρόβλημα δε θα λυθεί με το να "τεθεί εκτός νόμου" η άκρα Αριστερά.
 Ο κομμουνιστικός μηχανισμός θα καταφεύγει, με τη μορφή της "φράξιας", σε άλλους προοδευτικούς πολιτικούς σχηματισμούς, όπου θα διαδραματίσουν αποφασιστικόν και ίσως επικινδυνωδέστερον ρόλον".
Το "Βήμα" προτείνει άλλη λύση για να αντιμετωπιστεί η άκρα Αριστερά: 
"Από αυτάς τας σκέψεις και όχι από προσήλωσιν εις αφελείς ή πονηρούς δογματισμούς περί... υποχρεώσεων της Δημοκρατίας, που δεν έχουν καμίαν θέσιν εις την πολυπαθή αυτήν χώραν - γράφει - φθάνει κανείς εις το συμπέρασμα, ότι θα έπρεπε να περιορισθή το κράτος, προς το παρόν τουλάχιστον, εις την δίωξιν των ατόμων ή της ομάδος ή και ολόκληρης της προβαλλόμενης εκάστοτε ηγεσίας, όταν θα διαπιστώνεται το έγκλημα (...). 
Με συνετήν και ψύχραιμον αντιμετώπισιν (...) εις δίωξιν του εγκλήματος και παράλληλα εις έκθεσιν του σχηματισμού εις προοδευτικήν εξαφάνισιν διά πολιτικών και κοινωνικών μέσων θα επιτευχθούν πολύ θετικώτερα αποτελέσματα από τον ασύνετον γενικόν διωγμόν και την παραπομπήν της συνωμοσίας εις το σκότος που είναι το κλίμα της. Επιβάλλεται δηλαδή να τεθεί ο κομμουνισμός όχι εκτός νόμου, αλλά εντός νόμου"».5
Οπως τον απαθανάτισε στον καμβά, ο Σοβιετικός ζωγράφος Βαλερί Βολκόφ
Οπως τον απαθανάτισε στον καμβά, ο Σοβιετικός ζωγράφος Βαλερί Βολκόφ
Οι παραπάνω - και άλλες - δυνάμεις της αστικής τάξης ήθελαν τη νόμιμη ύπαρξη της ΕΔΑ. Και όχι μόνο δυνάμεις του «κεντρώου», αλλά και του «δεξιού» χώρου. Είναι χαρακτηριστική η τοποθέτηση του υπουργού Εσωτερικών και Δημόσιας Τάξης Παυσανία Λυκουρέζου, στελέχους του Παπαγικού «Συναγερμού», ο οποίος είπε: «Δεν είμαστε τόσο βλάκες για να σας διαλύσουμε. Αν το κάνουμε, δεν πρόκειται να δούμε κυβέρνηση ξανά, γιατί τότε οι οπαδοί σας θα πάνε με το Κέντρο και την ΕΠΕΚ».6
Και μετά από ένα διάστημα, όχι μεγάλο, η κατάσταση αλλάζει τελείως. Γράφει ο Σπ. Λιναρδάτος: «Κανένας λόγος δε γίνεται πια για διάλυση της ΕΔΑ. Αντίθετα, λίγες μέρες αφού αναλαμβάνει την πρωθυπουργία, ο Παπάγος δέχεται στο Πολιτικό Γραφείο τον πρόεδρο της ΕΔΑ Ι. Πασαλίδη, που του εκθέτει τις απόψεις του κόμματός του για την ανάγκη να ειρηνεύσει ο τόπος κ.λ. Στο τέλος της συνομιλίας φωτογραφίζεται μαζί του».7
Βασικοί λόγοι για μη διάλυση της ΕΔΑ είναι και οι εξής: Πρώτος: Η επιδίωξη της άρχουσας τάξης και του ιμπεριαλιστικού παράγοντα να διατηρούν στην Ελλάδα μια δημοκρατική βιτρίνα. Αυτός ο ελιγμός επιβαλλόταν και εξαιτίας της πίεσης που ασκούσε η διεθνής γνώμη. Υπήρχε διεθνής κατακραυγή και κινητοποιήσεις, καθώς και καταγγελίες σε Διεθνείς Οργανισμούς για τα όσα συνέβαιναν στην Ελλάδα.
Δεύτερος λόγος: Εκτιμώντας σήμερα τα πράγματα, με βάση και τη συγκεντρωμένη εμπειρία από τις αλλεπάλληλες προσπάθειες διάλυσης του ΚΚΕ ή ενσωμάτωσής του στο αστικό πολιτικό σύστημα, μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι η άρχουσα τάξη ήλπιζε ότι θα μπορούσε να αξιοποιήσει την ΕΔΑ ως μοχλό κατά του ΚΚΕ, αξιοποιώντας ιδεολογικοπολιτικά δυνάμεις που συμμετείχαν στην ΕΔΑ. Ο χαρακτήρας αυτών των δυνάμεων τής παρείχε τέτοιες δυνατότητες. Δυνατότητες που αυξανόντουσαν, εξαιτίας της ήττας του επαναστατικού κινήματος, της διασποράς των κομματικών δυνάμεων (πολιτική προσφυγιά - Ελλάδα) και των εντεινόμενων διώξεων.
Από την άλλη, το ΚΚΕ είχε ανάγκη να δρα και μέσα από νόμιμα σχήματα, δηλαδή να αξιοποιεί τις συνθήκες της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Το ΚΚΕ, λοιπόν, χρειαζόταν χώρο αξιοποίησης των όποιων νόμιμων δυνατοτήτων, προς όφελος της λαϊκής πάλης. Η άρχουσα τάξη, έχοντας υπέρ της έναν σαφέστατα υπέρτερο συσχετισμό δυνάμεων, μεθόδευε το δικό της στόχο.
Εγινε νηφάλια ανάλυση της κατάστασης από την ηγεσία της ΕΔΑ, προκειμένου να εκτιμηθούν οι συνθήκες; Μαρτυρίες και στοιχεία εκείνης της εποχής δείχνουν πως το κυρίαρχο ήταν ο πανικός, η διάθεση για υποχωρήσεις και ο φόβος της απομόνωσης του ΚΚΕ.
Ωστόσο, χάριν της υπογράμμισης του βασικού προβλήματος, που είναι η πάλη για την υπεράσπιση του ΚΚΕ και η σωτηρία του Μπελογιάννη, ας δεχτούμε ότι η διάλυση της ΕΔΑ ήταν επί θύραις. Το ερώτημα που προκύπτει είναι: Επρεπε να υπάρξει τέτοιου μεγέθους υποχώρηση, δηλαδή να μην είναι ο Μπελογιάννης στα ψηφοδέλτια; Νομίζουμε πως η απάντηση πρέπει να είναι κατηγορηματικά όχι.
Εγιναν όσα έπρεπε;
Στο πρόσωπο του Μπελογιάννη οι Πλαστήρας - Παπάγος - Πιουριφόι χτυπούσαν το ΚΚΕ. Επομένως, το θέμα είναι αν έκαναν τα πρέποντα, όσοι όφειλαν, γι' αυτό το ζήτημα. Το βέβαιο είναι ότι δεν έκαναν.
Υπήρξε, επίσης, κάτι ακόμα, το οποίο δεν έγινε, αν και μπορούσε να γίνει. Κάτι, για το οποίο κανένας δε δικαιούται να επικαλεστεί «τον κίνδυνο διάλυσης της ΕΔΑ».
Οταν, τελικά, ο Ν. Μπελογιάννης δε συμπεριλήφθηκε στους συνδυασμούς, ο Ν. Ζαχαριάδης έθεσε, ως εναλλακτική λύση, να πέσουν χιλιάδες ψηφοδέλτια στις κάλπες με το όνομα του Μπελογιάννη. Τα ψηφοδέλτια θα ήταν, φυσικά, άκυρα. Ωστόσο, η τέτοιου είδους σίγουρη «εκλογή» θα αποτελούσε μια πολιτική πράξη όχι δίχως σημασία. Θα ήταν ένα ακόμα μέσο πίεσης. Αυτή η «γραμμή» επίσης δεν υλοποιήθηκε...
Οτι υπήρξε τέτοια «γραμμή» το υπογραμμίζει ο ίδιος ο Ζαχαριάδης στο «μήνυμα από την άλλη μεριά». Γράφει: «Ο Μπελογιάννης ασφαλώς θάβγαινε βουλευτής και αφτός ήταν ο μόνος τρόπος να σωθεί. Να προβληθεί η υποψηφιότητα του Νίκου και να ριχτούν χιλιάδες ψηφοδέλτια γι' αφτόν όλα αφτά είταν δυνατά και αν ακόμα επίσημα δεν τον ανακήρυτταν. Ο Μπελογιάννης και σαν "άκυρα" θα μπορούσε να συγκεντρώσει πολύ περισσότερους ψήφους απ' ό,τι χρειάζονταν, για να φανεί ότι ο λαός τον εκλέγει»8
Υποβάθμιση του ΚΚΕ - αναβάθμιση της ΕΔΑ
Το επιχείρημα, ότι τον Μπελογιάννη θα τον δολοφονούσαν κι αν ακόμα είχε εκλεγεί βουλευτής, αποτελεί υπεκφυγή και πρόκληση προς τους κομμουνιστές. Οχι γιατί μπορεί να αποκλειστεί και αυτό το ενδεχόμενο. Βεβαίως και δεν είναι σίγουρο ότι τον Μπελογιάννη δε θα τον δολοφονούσαν, αν είχε εκλεγεί βουλευτής. Αλλά το υπ' αριθμόν ένα ζήτημα είναι το εξής: Οτι οι πάντες κρίνονται με βάση τη στάση που κράτησαν πρωταρχικά στο θέμα της υποψηφιότητας, δηλαδή στο θέμα της υπεράσπισης του ΚΚΕ.
Το γιατί αυτό δεν έγινε, βρίσκεται στο γεγονός ότι η ΕΔΑ, σε σχέση με το ΚΚΕ, είχε αρχίσει να αναβαθμίζεται στη συνείδηση διαφόρων, ενώ το ΚΚΕ είχε αρχίσει να υποβαθμίζεται. Αυτό είναι αναμφισβήτητο και δεν έχει καμιά σημασία αν γινόταν μη συνειδητά ή - από ορισμένους - συνειδητά. Αν γινόταν από ανεντιμότητα ή προς αποφυγή μπελάδων... ή και τα δύο...
Να τι γράφει ο Μ. Γλέζος: «Ποια πολιτική γραμμή έπρεπε να ακολουθηθεί; Από την ίδρυσή της το 1951, ως τη διάλυσή της το 1967, η ΕΔΑ αμφιταλαντεύονταν ανάμεσα σε δύο πολιτικές γραμμές. Στην ανεδαφική γραμμή που απαιτούσε να επιβάλει το ΠΓ του ΚΚΕ και στην προσγειωμένη πολιτική γραμμή που διαμόρφωνε η Εκτελεστική Επιτροπή της ΕΔΑ (συνεργασία κομμουνιστών - σοσιαλιστών - αριστερών) άμεσα αντιμέτωπη με την ελληνική πραγματικότητα, όπως καθημερινά διαπλάσσονταν».9
Είναι σαφέστατος ο Μ. Γλέζος. Και όχι μόνο ο Γλέζος, αλλά και άλλα τότε στελέχη του ΚΚΕ. Ας ακούσουμε την αφήγηση του Παν. Κατερίνη: «Εμείς οι νεαροί βουλευτές διαπιστώσαμε αμέσως πως με την ΕΔΑ σαν να άνοιγαν οι πύλες να περάσει το προοδευτικό κίνημα στην ανοιχτή πολιτική ζωή και δράση. Οι υποψηφιότητες των Μπελογιάννη και Πλουμπίδη δημιουργούσαν σε όλους μας ανησυχία, και σ' εμάς που ήμαστε κομμουνιστές, ότι μπορούσαν να τινάξουν στον αέρα τη δυνατότητα της νόμιμης και μαζικής δράσης του κινήματος».10 Οπως, δηλαδή, γράφει και ο Λ. Κύρκος: «Το γάντζωμα της ΕΔΑ στη νόμιμη πολιτική σκηνή δεν έπρεπε να διακυβευτεί για κανένα λόγο»!11
Οι μεγάλες δυσκολίες που δημιουργούσε η ήττα του επαναστατικού κινήματος, η κάθε είδους πίεση του ταξικού εχθρού, ήταν επόμενο να έχουν τις επιπτώσεις τους σε στοιχεία αστικής και μικροαστικής προέλευσης, όπως ήταν οι τότε συνεργαζόμενοι με το ΚΚΕ.
 Αρκετοί από τους οποίους, μέσα από τη συνεργασία, επεδίωκαν την εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων - κομματικών, πολιτικών, αλλά και προσωπικών. Και υποχωρούσαν σε κινήσεις - χτυπήματα του εχθρού, που στόχευαν στην εξαφάνιση του ΚΚΕ, στην περιθωριοποίησή του, ή, αν αυτά αποδείχνονταν αδύνατα να πραγματοποιηθούν, στον ιδεολογικοπολιτικό ευνουχισμό του.
 Μάλιστα, από ένα χρονικό σημείο και μετά, έθεσαν στην ημερήσια διάταξη κατηγορίες για τους δογματικούς, που ζουν εκτός Ελλάδας και επιμένουν να καθοδηγούν το κίνημα, ενώ αγνοούν τις συνθήκες και τις νέες εξελίξεις... Η αρχική άρνηση εξελίχθηκε σε ολομέτωπη επίθεση.
Την υπεράσπιση από το ΚΚΕ της δικής του αυτοτέλειας, τη βάφτιζαν επίθεση των δογματικών κατά των άλλων. Αποκαλυπτικός και εδώ ο Σπ. Λιναρδάτος.
 Γράφει:
«Στην περίοδο αυτή, που και στο Κέντρο και στη Δεξιά και στην Αριστερά, γίνονται έντονες ζυμώσεις για νέα σχήματα και η χώρα προσπαθεί ν' αναπροσαρμοστεί από την πολεμική στην ειρηνική περίοδο, η σύγχυση είναι γενική σε όλες τις παρατάξεις και τα κόμματα. Οι διαμάχες είναι ιδιαίτερα ζωηρές στην Αριστερά, που βρίσκεται πάντα σε σκληρή καταδίωξη. Το ΚΚΕ αγωνιζόμενο ν' ανασυγκροτηθεί, στρέφει τα πυρά του εναντίον των άλλων, μικρών κομμάτων και ομάδων της Αριστεράς. Επιδιώκει ή να τα θέσει υπό τον απόλυτο έλεγχό του, ή να τα διαλύσει για να μην κινδυνεύει να του πάρουν τους οπαδούς του, εκμεταλλευόμενα τα σοβαρά λάθη της ηγεσίας του, την ήττα του και τον αποκλεισμό του από τη νόμιμη πολιτική ζωή. Αυτή η διαπάλη έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, γιατί θα επηρεάσει τις εξελίξεις της δεκαετίας».12 
Και πραγματικά τις επηρέασε. Οχι μόνο αυτής, αλλά και της επόμενης δεκαετίας...
Ο Σπ. Λιναρδάτος δίνει το κλίμα, που είχε διαμορφωθεί. Αν τα παρακάτω γραφόμενά του διαβαστούν από κομμουνιστική σκοπιά, μπορούν να εξηγήσουν μια σειρά αρνητικά φαινόμενα.
 Γράφει, λοιπόν, ο Σπ. Λιναρδάτος: «Για να μην υπάρξουν ταλαντεύσεις και στο εσωτερικό και να εφαρμοστεί πιστά η γραμμή της, η ηγεσία του ΚΚΕ στέλνει, με πλαστά διαβατήρια, στην Ελλάδα τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής Νίκο Μπελογιάννη και Νίκο Ακριτίδη, παλιό μαθητή της Σχολής Ευελπίδων και ηγετικό στέλεχος της ΕΠΟΝ κατά την κατοχή. 
Εχει υποστηριχτεί πως ο Ζαχαριάδης, που ήταν "δαιμόνιος και αδίστακτος", έστειλε τον Μπελογιάννη, που "ήταν ιδεολόγος κομμουνιστής διανοούμενος και άνθρωπος με ευρύτερους προβληματισμούς" στην Ελλάδα για "να τον απομακρύνει από τον χώρο, όπου άρχισαν να αναπτύσσονται οι διαφωνίες και οι αντιθέσεις" και γι' αυτό τον σύνδεσε με τις "διαβρωμένες" από την Ασφάλεια οργανώσεις στην Αθήνα. (Πότη Παρασκευόπουλου, «Ποιος σκότωσε τον Μπελογιάννη», σ. 14 - 15). «Αν και ορισμένοι από τους ισχυρισμούς αυτούς είναι επιβεβαιωμένοι από το ιστορικό υλικό (όπως π. χ., ότι ο Ζαχαριάδης ήταν αδίστακτος στην εσωκομματική διαπάλη), δε νομίζω ότι προσφέρονται στοιχεία που να πείθουν, ότι ο Μπελογιάννης, όταν ξεκίνησε για την Ελλάδα, είχε οποιαδήποτε διαφωνία με τη γραμμή του Ζαχαριάδη και με τις εκκαθαρίσεις στο Κόμμα από τα "οπορτουνιστικά" στοιχεία. Φοβάμαι, τουλάχιστον ώσπου να υπάρξουν περισσότερα στοιχεία, ότι πρόκειται για μια αγιογράφηση του Μπελογιάννη, επηρεασμένη από την αληθινά ηρωική στάση του στο στρατοδικείο και στο εκτελεστικό απόσπασμα και προσαρμοσμένη στις σημερινές ανάγκες της διαπάλης στους κόλπους της Αριστεράς, που δε βλέπει το ιστορούμενο πρόσωπο με τις πραγματικές διαστάσεις και αντιφάσεις του στη συγκεκριμένη ιστορική στιγμή».13
Αυτό το κλίμα εκφραζόταν στις καθημερινές σχέσεις με τρόπο πολλές φορές οξύτατο. Για παράδειγμα, μια σειρά στοιχεία δείχνουν, ότι οι πολιτικές σχέσεις του Μπελογιάννη με τον Μ. Κύρκο (για την ακρίβεια, του ΚΚΕ με τον Κύρκο) δεν ήταν καλές. Πιο σωστά, ήταν τεταμένες, εξέφραζαν οξυμένες αντιθέσεις. 
Παραθέτουμε ορισμένα χαρακτηριστικά παραδείγματα, που επιβεβαιώνουν αυτή τη διαπίστωση, δίνοντας το λόγο σε πρωταγωνιστές και σε άλλους συμμέτοχους στο δράμα.
Ο Κούλης Ζαμπαθάς, το σπίτι του οποίου χρησιμοποιήθηκε ως γιάφκα του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ, γράφει στο γνωστό βιβλιαράκι του: «Κι όλο του παραπονιότανε (του Πλουμπίδη) πως αντί να πάει ο ίδιος για τις συνεννοήσεις τούστειλε άλλον... Ετσι τούγραφε ο Κύρκος γι' αυτόν τον άλλο. Ο άλλος αυτός, ήτανε ο Μπελογιάννης»...14
Συνεχίζει ο Κ. Ζαμπαθάς: «Τι τα θέλεις, τούπε τότε ο Μπελογιάννης. Δεν τον αφήνεις τον παλιάνθρωπο».15
Σε τηλεγράφημα του Μπελογιάννη προς το ΠΓ, την 26/6/1950, διαβάζουμε: «Υπόθεση εφημερίδας είχε βαλτώσει σε μεγάλο σεχταρισμό από πλευρά μας και πολιτικάντικους λογαριασμούς από πλευρά του 22 Μιχάλη Κύρκου. Αν ο 22 δε δεχτεί να τη βγάλει τώρα αμέσως πρέπει να τραβήξουμε με Α. Φ. ή με τον 10 Χρηστάκος. Ολοι είναι άσπρος σκύλος μαύρος σκύλος και ο 22 μαζί. Μοναδική τους επιδίωξη να φτιάξουν κόμμα. Τους αλωνίζουν όλες οι κατασκοπείες». 16
Σε άλλο σημείο του βιβλίου του Στ. Κασιμάτη διαβάζουμε: «Τον Μπελογιάννη τον είχαν ταλανίσει πολύ οι διάφοροι ελεύθεροι και νόμιμοι "σύμμαχοί" μας που ήταν σχετικά κατάλληλοι γι' αυτήν τη δουλειά. Ζούσα για αρκετό καιρό στις συναντήσεις μας τις απογοητεύσεις και την αγανάκτησή του για τη στάση τους, τη νοοτροπία τους, τους όρους που έβαζαν. Ασχημα εκφραζόταν για τη συμπεριφορά και τους όρους του Μιχ. Κύρκου».17
Στην εφημερίδα ΠΟΝΤΙΚΙ18 ο Στ. Κασιμάτης, ενώ ξεκινά με μια σωστή τοποθέτηση στο ζήτημα και σε μια σειρά βασικές πλευρές του, στο «διά ταύτα» φαίνεται να ταλαντεύεται, αν τελικά έπρεπε να είναι υποψήφιος ο Μπελογιάννης προ του κινδύνου διάσπασης της ΕΔΑ.
Ωστόσο, η τοποθέτησή του δείχνει ότι η συζήτηση γύρω από θέματα της ιστορικής πορείας του ΚΚΕ, όταν γίνεται καλοπροαίρετα, μπορεί να οδηγεί στην εξαγωγή σωστών - έστω και όχι εξ ολοκλήρου - συμπερασμάτων.
Σημειώσεις:
1. Κ. Ζαμπαθά: «Ν. Μπελογιάννη - Ν. Πλουμπίδης», σελ. 86
2. Σπ. Λιναρδάτου: «Από τον εμφύλιο στη χούντα», τ. Α, σελ. 273
3. Σπ. Λιναρδάτου, ό.π.
4. Λ. Κύρκου: «ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΑ», σελ. 153
5. Σπ. Λιναρδάτου: «Από τον εμφύλιο στη χούντα», τ. Α., σελ. 387 - 388
6. Στ. Κασιμάτη: «Οι παράνομοι», σελ. 588
7. Σπ. Λιναρδάτου «Από τον εμφύλιο στη χούντα» τ. Β, σελ. 21 - 22
8. Π. Ανταίου: «Ν. Ζαχαριάδης, θύτης και θύμα», σελ. 508
9. Ντ. Κουσίδου - Στ. Σταυρόπουλου, «Αριστερή Νεολαία Ελλάδας», σελ. 9
10. Στ. Κασιμάτη: «Οι παράνομοι» σελ. 585 - 586
11. Λ. Κύρκου: «ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΑ», σελ. 153
12. Σπ. Λιναρδάτου: «Από τον εμφύλιο στη χούντα», Τ. Α., σελ. 210 - 211 13. Σπ. Λιναρδάτου: «Από τον εμφύλιο στη χούντα» τ. Α, σελ. 216 - 217
14. Κ. Ζαμπαθά, ό.π., σελ. 87
15. Κ. Ζαμπαθά, ό.π.
16. Στ. Κασιμάτη: «Οι παράνομοι», σελ. 202
17. Ο.π., σελ. 196
18. «ΠΟΝΤΙΚΙ», 24/3/98, σελ. 28 - 29

Υπόγραψε «δήλωση» για να μην απολυθείς! - Απαράδεκτες δηλώσεις αποκήρυξης των συνδικαλιστικών τους δικαιωμάτων μοίρασε στους εργαζόμενους εργοδότης στη Σάμο

 Υπόγραψε «δήλωση» για να μην απολυθείς! - Απαράδεκτες δηλώσεις αποκήρυξης των συνδικαλιστικών τους δικαιωμάτων μοίρασε στους εργαζόμενους εργοδότης στη Σάμο

Δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό, και είναι ενδεικτικό της ζούγκλας που επικρατεί στις εργασιακές σχέσεις, που θέλει τους εργαζόμενους σκλάβους, κυριολεκτικά στο έλεος των εργοδοτών. Μέχρι πού μπορεί να φτάσει η ακόρεστη δίψα των εργοδοτών για κέρδη, όταν μάλιστα έχουν σύμμαχο και ενθαρρύνονται από τις πολιτικές «θεσμών» και  κυβέρνησης;
Η καταγγελλία του Εργατικού Κέντρυο Σάμου που δημοσιεύει ο Ριζοσπάστης θυμίζουν «άλλες» εποχές, τις «δηλώσεις αποκήρυξης του κομμουνισμού»…

"Υπεύθυνες δηλώσεις μέσα από τις οποίες οι εργαζόμενοι καλούνταν να δηλώσουν ότι παραιτούνται από το δικαίωμά τους να συνδικαλίζονται ζήτησε εργοδότης στη Σάμο από το προσωπικό του.
Οπως καταγγέλλει το Εργατικό Κέντρο Σάμου, η επιχείρηση «Εμμ. Ζαρμπάνης ΑΒΕΕ», η οποία δραστηριοποιείται στο χονδρεμπόριο και το λιανικό εμπόριο τροφίμων, μοίρασε τις απαράδεκτες δηλώσεις την Τετάρτη, ενώ βρίσκονταν σε εξέλιξη οι αρχαιρεσίες στο Σωματείο Ιδιωτικών Υπαλλήλων του νησιού, με προφανή στόχο να δημιουργήσει κλίμα τρομοκρατίας και να αποτρέψει τη συμμετοχή των εργαζομένων στις εκλογές και συνολικά στη δράση του σωματείου.
Συγκεκριμένα, το Εργατικό Κέντρο καταγγέλλει ότι ο συγκεκριμένος εργοδότης, παραβιάζοντας τα δικαιώματα των εργαζομένων και όσα προβλέπει ακόμα και ο συνδικαλιστικός νόμος (1264/82), ζήτησε από κάθε εργαζόμενο στην επιχείρηση να συμπληρώσει και να του καταθέσει υπογεγραμμένη, υπεύθυνη δήλωση του Ν. 1599/1986 άρθρο 8, θεωρημένη μάλιστα από το αστυνομικό τμήμα της περιοχής του.
Με τις εν λόγω «δηλώσεις» κάθε εργαζόμενος έπρεπε να διαβεβαιώσει τα εξής: «Δεν συμμετέχω σήμερα (σ.σ. την Τετάρτη 22/3) και ούτε προτίθεμαι να συμμετάσχω καθ' όλη τη διάρκεια της εργασιακής μου σχέσεως με την επιχείρηση - ΕΜΜ. ΖΑΡΜΠΑΝΗΣ ΑΒΕΕ - ως υποψήφιος ή εκλεγείς σε συνδικαλιστικό σωματείο της εργασιακής μου ιδιότητας, και ούτε πρόκειται να κάνω χρήση των ευεργετημάτων του νόμου για τα συνδικαλιστικά όργανα. Σε περίπτωση που επιθυμώ να συμμετάσχω ως υποψήφιος συνδικαλιστικού οργάνου δηλώνω ότι θα παραιτηθώ οικειοθελώς από την εργασιακή μου σχέση».
Το Εργατικό Κέντρο απαιτεί από την εργοδοσία να αποσύρει τις απαράδεκτες «υπεύθυνες δηλώσεις» και να σταματήσει τις παρεμβάσεις στα συνδικαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων, ενώ ζητά την παρέμβαση του υπουργείου Εργασίας και του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας. Καλεί, παράλληλα, τους εργαζόμενους να συμπαρασταθούν στους συναδέλφους τους στη συγκεκριμένη επιχείρηση και να οργανωθούν στα σωματεία τους, βάζοντας φρένο στις όποιες ανάλογες εργοδοτικές ενέργειες και ορέξεις."

Βίος και πολιτεία ο συλληφθείς πρώην διοικητής Ασφαλείας Αγίου Παντελεήμονα



Ο αστυνομικός υποδιευθυντής φαίνεται πως είχε συστήσει κανονική συμμορία, με «ταμία» της επιχείρησης τον 60χρονο συνταξιούχο αρχιφύλακα Γιάννη Σταθόπουλο, ο οποίος υπηρετούσε μαζί του στον Αγιο Παντελεήμονα μέχρι που πήρε σύνταξη, την 52χρονη σύζυγο του τελευταίου και την 50χρονη, πολιτευτή και στέλεχος της Χρυσής Αυγής, Θέμιδα Σκορδέλη ενώ εξετάζεται πιθανή συνεργασία σε παράνομες δραστηριότητες και με άλλο στέλεχος του κόμματος.

Μετά τον Αγιο Παντελεήμονα, το 2011, ο Σκάρας μετατέθηκε στην Υποδιεύθυνση Ασφάλειας Αθηνών, απ' όπου εξακολουθούσε να ελέγχει την περιοχή των παράνομων συμφερόντων του, με 36 κινητά τηλέφωνα, που είχε στην κατοχή του!

Μαζί με τον αστυνομικό υποδιευθυντή συνελήφθη και η 52χρονη σύζυγος του συνταξιούχου αρχιφύλακα (όχι όμως ο ίδιος ο οποίος και καταζητείται) ενώ το βράδυ της Τετάρτης, συνελήφθη και η 50χρονη στέλεχος της Χρυσής Αυγής.

Από τα ευρήματα κατά την έρευνα στους χώρους ιδιοκτησίας των εμπλεκομένων στην υπόθεση, ενδιαφέρον παρουσιάζει λίστα με ονόματα, διευθύνσεις και σχεδιαγράμματα σπιτιών αλλοδαπών, που βρέθηκε στην οικία της 50χρονης και εξετάζεται για ποιο σκοπό την κατείχε.

Σημειώνεται ότι σε βάρος της Σκορδέλη εκκρεμεί ποινική δίκη καθώς κατηγορείται για τη συμμετοχή της στο μαχαίρωμα Αφγανών μεταναστών. Το δικαστήριο όμως έχει ήδη αναβληθεί οκτώ φορές!

Στις τελευταίες αναβολές, η υποψήφια της Χρυσής Αυγής στην Α΄Αθήνας επικαλέστηκε λόγους υγείας καθώς -σύμφωνα με καταγγελίες- παρουσίασε βεβαιώσεις ότι πάσχει από «κατάθλιψη και τάσεις αυτοκαταστροφής» υπογεγραμμένες από τον ψυχίατρο-διευθυντή του ΨΝΑ, Κώστα Παρασχάκη, επίσης πολιτευτή της Χρυσής Αυγής στην περιφέρεια Λασιθίου.

Ο 54χρονος αστυνομικός υποδιευθυντής κατηγορείται ακόμα και για ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, αφού βρέθηκαν συνολικά στην κατοχή του, περισσότερα από 160.000 ευρώ, σε καταθέσεις και μετρητά, που δεν είχε δηλώσει και δεν δικαιολογούνται από την εργασία του στην Αστυνομία.

Αναλυτικά, σε σωματική έρευνα που έγινε στον Σκάρα, όταν συνελήφθη, βρέθηκαν και κατασχέθηκαν: 


*2.300 ευρώ
*έγγραφο - πρόσκληση εμφάνισης πολίτη σε πταισματοδίκη της Αθήνας, το οποίο κατείχε χωρίς να δικαιολογείται από τη θέση του και
*ιδιόχειρες σημειώσεις που αφορούν προφανώς καταστήματα όπου διενεργούνται τυχερά παίγνια στην ευρύτερη περιοχή της Αττικής.

Στο γραφείο του στην Υποδιεύθυνση Ασφαλείας Αθηνών βρέθηκαν και κατασχέθηκαν:

*10.700 ευρώ
*δύο χρυσές λίρες Αγγλίας
*ένα σπρέι πιπεριού
*ένας ηλεκτρικός εκκενωτής με καλώδιο φόρτισης και θήκη μεταφοράς - ανάρτησης σε ζώνη
*64 φυσίγγια των 9mm, τα οποία κατείχε παράνομα
*11 λειτουργικά κινητά τηλέφωνα και
*ένα δελτίο αιτήματος ασύλου από αλλοδαπό.

Στο σπίτι του στην Αθήνα βρέθηκαν και κατασχέθηκαν:

*10.200 ευρώ
*δύο βιβλιάρια καταθέσεων τραπεζικών ιδρυμάτων, με συνολικό ποσό περίπου 140.000 ευρώ
*τρία πιστόλια με δύο γεμιστήρες
*ένα περίστροφο και γεμιστήρας με 15 φυσίγγια
*μεταλλική πτυσσόμενη αστυνομική ράβδος
*317 φυσίγγια διαφόρων τύπων και διαμετρημάτων
*δύο αεροβόλα πιστόλια
*έξι σουγιάδες και επτά μαχαίρια
*δύο τσεκούρια και τρία σπαθιά
*δύο φορητοί υπολογιστές και δύο USB
*25 λειτουργικά κινητά τηλεφώνων και τέσσερα πακέτα σύνδεσης κινητής τηλεφωνίας
*πλήθος φωτοαντιγράφων ή πρωτοτύπων υπηρεσιακών εγγράφων
*πλήθος φωτοαντιγράφων διαβατηρίων, αδειών διαμονής, αιτήσεων για έκδοση Δελτίων Ταυτότητας κ.α. (σε κάποια από αυτά υπήρχαν ιδιόχειρες σημειώσεις σημαντικών χρηματικών ποσών)
*δύο βιβλία και τέσσερα περιοδικά
*16 τσάντες και πορτοφόλια - απομιμήσεις και
*130 κλεψίτυποι ψηφιακοί δίσκοι CD.

Στο πατρικό του σπίτι στα Ιωάννινα βρέθηκαν και κατασχέθηκαν:

*14 κυνηγετικά όπλα, εκ των οποίων ένα έφερε διόπτρα
*κάννη και κοντάκι κυνηγετικού όπλου
*θήκη που περιείχε εξάρτημα κυνηγετικού όπλου
*τέσσερα όπλα τύπου φλόμπερ και ένα αεροβόλο
*τρεις θήκες κυνηγετικών όπλων
*πιστόλι μέσα σε δερμάτινη θήκη, με γεμιστήρα που περιείχε οκτώ φυσίγγια
*δύο μαχαίρια και ένας σουγιάς
*δύο σφύρες παλαιού τύπου
*15 φυσίγγια διαφόρων τύπων και διαμετρημάτων και δύο κάλυκες
*160 φυσίγγια 9mm, δερμάτινη θήκη και γεμιστήρα πιστολιού και δύο πλαστικά προστατευτικά λαβής πιστολιού
*κάνναβη καθαρού βάρους 690 γραμμαρίων και ένα χάρτινο κουτί που περιείχε υπολείμματα κάνναβης και
*μία νάιλον σακούλα, που περιείχε κάνναβη συνολικού μεικτού βάρους 28,4 γραμμαρίων.

Επιπλέον, κατά τη διάρκεια των αναζητήσεων για τον εντοπισμό του συνταξιούχου αστυνομικού Γιάννη Σταθόπουλου, βρέθηκαν και κατασχέθηκαν, τοποθετημένα από τον ίδιο, σε εξώστη γειτονικού του διαμερίσματος:

*ένα πιστόλι
*173 φυσίγγια διαφόρων διαμετρημάτων
*τέσσερα κινητά τηλέφωνα
*δύο κάρτες SIM
*εξαρτήματα κινητών τηλεφώνων (μπαταρίες, φορτιστές κ.λπ.), καθώς και
*32 τεμάχια χαρτιού με χειρόγραφες σημειώσεις, όπως ημερομηνίες, ονόματα και χρηματικά ποσά.

Σε έρευνα που ακολούθησε στο σπίτι του Σταθόπουλου, όπου βρισκόταν η 52χρονη σύζυγός του, η οποία και συνελήφθη, βρέθηκαν και κατασχέθηκαν και άλλα έγγραφα, με παρόμοιες σημειώσεις, ένα κινητό τηλέφωνο, κάρτες SIM και ένα φυσίγγιο των 22mm.

Αμεσα πραγματοποιήθηκε έρευνα και στο σπίτι της Σκορδέλη, καθώς η εμπλοκή της προέκυψε από ένα ιδιόγραφο σημείωμα με το ονοματεπώνυμό της, που βρέθηκε στο σπίτι του συλληφθέντα ανώτερου αξιωματικού.

Κατά τη διάρκεια της έρευνας βρέθηκαν και κατασχέθηκαν:

*πλήθος έντυπου υλικού της Χρυσής Αυγής,
*18 κροτίδες
*δύο φύλλα χαρτιού, στα οποία αναγράφονται ταχυδρομικές διευθύνσεις, περιγραφές σπιτιών και υπηκοότητα αλλοδαπών, που διαμένουν στις διευθύνσεις αυτές
*βιβλιάριο καταθέσεων με μεγάλο χρηματικό ποσό
*πρόχειρες σημειώσεις, στις οποίες αναφέρονται δραστηριότητες της Χρυσής Αυγής και
*δύο τσάντες με προϊόντα απομίμησης και κλεψίτυπα CD και DVD.

Οι δύο πρώτοι συλληφθέντες οδηγήθηκαν ήδη στον εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Αθηνών, με κατηγορίες κακουργηματικού χαρακτήρα, ενώ η Σκορδέλη που συνελήφθη αργότερα, θα προσαχθεί την Πέμπτη.

Με απόφαση του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας, ο αστυνομικός υποδιευθυντής τέθηκε σε διαθεσιμότητα, ενώ παράλληλα διατάχθηκε σε βάρος του ΕΔΕ.

Τα κατασχεθέντα όπλα θα αποσταλούν στη Διεύθυνση Εγκληματολογικών Ερευνών, προκειμένου να ελεγχθούν εργαστηριακά, ώστε να διαπιστωθεί τυχόν εμπλοκή τους σε έκνομες ενέργειες.

Από τον έλεγχο της περιουσιακής κατάστασης του Σκάρα προέκυψε ότι υπέβαλε ελλιπή δήλωση πόθεν έσχες, τουλάχιστον κατά το έτος 2012, ενώ, επειδή δεν δικαιολογούνται τα χρήματα που βρέθηκαν στην κατοχή του, ενημερώθηκε και η Αρχή καταπολέμησης της νομιμοποίησης εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες.

Δείτε live την ομιλία του Δ. Κουτσούμπα στην έναρξη του 20ού Συνεδρίου





Η συνέντευξη ενός κινέζου

 Η συνέντευξη ενός κινέζου


Δεν ξέρω τι συμπέρασμα βγάλατε από την προχτεσινή συνέντευξη Σημίτη στον Σκάι αλλά εγώ οφείλω να ομολογήσω ότι, αν ήμουν στην θέση του, θα την είχα διακόψει και θα είχα φύγει. Εντάξει, ήξερα ότι ο Παύλος Τσίμας και η Σία Κοσιώνη είναι σκληρά καρύδια ως δημοσιογράφοι και δεν χαρίζονται στους συνομιλητές τους αλλά τέτοιο στρίμωγμα (και, μάλιστα, σε πρώην πρωθυπουργό!) δεν είχε ξαναγίνει. Αυτό δεν ήταν συνέντευξη. Ανάκριση πρώτου βαθμού ήταν.

Φυσικά, κάτω από τέτοιες απαράδεκτες συνθήκες εξοντωτικής πίεσης, ο -υπερογδοντάχρονος πλέον- γκουρού τής πολιτικής αναγκάστηκε να ομολογήσει και να παραδεχτεί πολλά και ενδιαφέροντα. Για παράδειγμα, είπε, μεταξύ άλλων:

- "Η διαφάνεια είναι απολύτως αναγκαία και κάθε τι πρέπει να ερευνάται" αλλά η σημερινή κυβέρνηση "εκτοξεύει καταγγελίες και δημιουργεί διαδικασίες για να αναδειχτεί η διαφθορά των άλλων, χωρίς να υπάρχουν τα συγκεκριμένα στοιχεία".

- "Όταν οι συνθήκες είναι κακές και υπάρχουν όλες αυτές οι δυσκολίες δεν είναι καθόλου εύκολο να πεις τι θα γίνει αύριο. Και πρέπει να προσέχεις μη συμβεί η καταστροφή. Σχέδιο δεν πιστεύω να υπάρχει".

- "Οι ξένοι δεν μπορούν να ανακατεύονται στην πολιτική των κομμάτων, τα κόμματα είναι ελεύθερα να υποστηρίζουν το οτιδήποτε πιστεύουν και οι ξένοι θα πρέπει να αναλάβουν ανάλογα τα ρίσκα, τις ευθύνες κλπ. Αλίμονο τώρα, εάν έρχονται και οδηγίες από τις Βρυξέλλες, από τον οποιονδήποτε στο κάθε κόμμα της αντιπολίτευσης, θα είναι και αστείο και απαράδεκτο σε σχέση με τη λειτουργία της Δημοκρατίας".

- "Είναι μία έκτακτη κατάσταση, η οποία χρειάζεται μία λύση με προσφυγή στις εκλογές. Το πιστεύω, διότι οι αντιθέσεις είναι τόσο μεγάλες, το κυβερνητικό κόμμα έχει χάσει τόσο πολύ την αποδοχή του κοινού και υπάρχει μία αδυναμία να γίνει μία πολιτική που θα οδηγήσει την Ελλάδα μπροστά".

- "Το 2006 συνήλθε η επιτροπή του Eurostat η οποία εξετάζει αυτές τις περιπτώσεις και είπε ότι η κυβέρνηση μου έκανε σωστά τις εγγραφές στις στατιστικές της αγοράς των όπλων, η αγορά των όπλων δεν υπολογίζεται όπως λέει η κυβέρνηση Καραμανλή κατά την στιγμή της αγοράς, αλλά κατά την στιγμή της παράδοσης. Και κατόπιν τούτου τα στατιστικά στοιχεία έδειξαν ότι η Ελλάδα κατά πολύ λίγο, το όριο ήταν 3% το έλλειμμα της Ελλάδας όταν μπήκε ήταν 3,2 - 3,3 με την εκδοχή αυτή την οποία είπε η ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία που έλεγξε και όλα τα άλλα στοιχεία".

 - "Λόγω της παγκοσμιοποίησης όλα είναι και πιο συνδεδεμένα. Η Ελλάδα θα είχε δικό της νόμισμα. Τι έχουμε δει με το δικό μας νόμισμα. Την προηγούμενη περίοδο είχε υποτιμηθεί το νόμισμα δύο φορές. Στην Ελλάδα υπήρχε ένας πληθωρισμός για 20 και πλέον χρόνια 20%. Υπάρχει τώρα τέτοιος πληθωρισμός; Ή υπήρχε από την ένταξη και μετά τέτοιος πληθωρισμός; Τέτοιος πληθωρισμός δεν επιτρέπει καταθέσεις. Δεν επιτρέπει τα κεφάλαια να αποδώσουν. Άρα και η Ελλάδα πρέπει να συμμετέχει στο σύστημα με όποιες δυσκολίες υπάρχουν ή ανισότητες ή κακές ρυθμίσεις στο σύστημα γιατί έξω από το σύστημα δεν θα έχει δυνατότητα ομαλής επιβίωσης. Αυτό πιστεύω εγώ και αυτό δείχνει η εμπειρία".

- "Από το 2000 η ανάπτυξη ήταν 4,1% και συνέχισε να είναι υψηλή μέχρι το 2004. Το 2005 κατέρρευσε και μετά από το 2006 κατέρρευσε οριστικά. Το 2009 που έφυγε η κυβέρνηση Καραμανλή δεν είχαμε ανάπτυξη αλλά είχαμε ύφεση -4% (...) Σύμφωνα με στοιχεία της ευρωπαϊκής ένωσης, το χρέος ανέβηκε από το 2008 μέχρι το 2009. Στα 4 χρόνια της διακυβέρνησής μας το έλλειμμα είχε αυξηθεί μόνο 17 δισ. Στα 4 χρόνια 17 δισ, στον ένα χρόνο 36 δισ. Αυτή είναι η διαφορά".

 18/1/1996: Ο εκσυγχρονισμός καθ' οδόν. Ο Κώστας Σημίτης έχει μόλις εκλεγεί πρωθυπουργός και οι "σημιτοφύλακες" Θόδωρος Τσουκάτος, Γιώργος Πανταγιάς, Νίκος Θέμελης και Τάσος Μαντέλης κατευθύνονται στο Μέγαρο Μαξίμου.

Με δυο λόγια, ο κύριος Σημίτης αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι καλώς έκανε και μας έβαλε στο ευρώ, ότι δεν μας έβαλε με "μαγειρεμένα" στοιχεία, ότι πρέπει να μείνουμε στο ευρώ επειδή έξω θα είμαστε χειρότερα, ότι δεν υπάρχουν στοιχεία για διαφθορά επί των ημερών του, ότι το χρέος δεν το διόγκωσε αυτός αλλά ο Καραμανλής και ότι πρέπει να γίνουν εκλογές το συντομώτερο δυνατόν. Και όλες αυτές οι παραδοχές και οι ομολογίες έγιναν μόνο και μόνο επειδή οι δυο δημοσιογράφοι ήσαν απηνείς και δεν του χαρίστηκαν.

Βέβαια, για να είμαστε ειλικρινείς, Τσίμας και Κοσιώνη θα μπορούσαν να γίνουν ακόμη πιο σκληροί αλλά φαίνεται πως λυπήθηκαν τον γεράκο που είχαν μπροστά τους. Προφανώς, φοβήθηκαν μήπως τους έμενε στα χέρια αν τον πίεζαν περισσότερο. Έτσι, δυστυχώς, δεν ακούσαμε λέξη από τον πρώην πρωθυπουργό για:

- την επί πρωθυπουργίας του συστηματικά ασκούμενη συστημική προπαγάνδα, η οποία έπεισε τον κάθε φουκαρά να παίξει τις οικονομίες του στη χρηματιστηριακή φούσκα του '99. Εντάξει, κι εμείς δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών αλλά εκείνο το χαμόγελο επιτυχίας τού Γιάννου θα μας μείνει αξέχαστο. Όπως θα μας μείνει αξέχαστη εκείνη η αφίσσα τού ΠαΣοΚ με το σύνθημα "1.000.000 έλληνες επενδυτές ΞΕΡΟΥΝ ότι οι μετοχές έχουν αξία". Με το "ΞΕΡΟΥΝ" να ξεχωρίζει, λες και είχαμε διδαχτεί χρηματιστήριο στο δημοτικό σχολείο.

- το επί πρωθυπουργίας του τζογάρισμα των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων στο χρηματιστήριο. Εντάξει, βολεύει πολλούς η ιστορία με τους "κουμπάρους" επί πρωθυπουργίας Καραμανλή αλλά το πατιρντί με τα δομημένα είχε αρχίσει πολύ νωρίτερα.

- τα επί πρωθυπουργίας ανθίσαντα αυθεντικά πασοκικά φυντάνια (τύπου Άκη, Νεονάκη, Τσουκάτου, Μαντέλη, Γιάννου, Πανταγιά κλπ) και τα λοιπά σαπρόφυτα που ευδοκίμησαν μέσα και γύρω από την πράσινη αυλή. Όσο για τις αποδείξεις και τα "συγκεκριμένα στοιχεία" που τάχα δεν υπάρχουν, ακόμα ψάχνουμε πού πήγαν εκείνα τα λεφτά που πήρε ο Τσουκάτος από την Ζήμενς.

- το επί πρωθυπουργίας του πάρτυ που στήθηκε με τους ολυμπιακούς αγώνες τού 2004. Είχαμε -λέει- μείνει πίσω στην εκτέλεση των έργων, οπότε κάναμε απ' ευθείας αναθέσεις επειδή δεν προλαβαίναμε να κάνουμε διαγωνισμούς. Εντάξει, την ευθύνη την είχε ο "Αθήνα 2004" της Γιάννας, το ξέρουμε. Όμως, θες η Γιάννα - θες η μαντζουράνα, ακόμα δεν μάθαμε πόσο κόστισε εκείνο το "ευκαριστούμε Ατήνα, ευκαριστούμε Ελλάντα". Κι όχι τίποτ' άλλο, αλλά αυτό το φραγκολεβαντίνικο του Ζακ Ρογκ όχι απλώς μας θυμίζει το "καλό κουράϊο", που μας είπε στις 1/3/2010 ο επίτροπος Όλλι Ρεν, αλλά γεννάει και στο μυαλό μας την σιγουριά ότι συνδέονται.

- την επί πρωθυπουργίας του "αγορά του αιώνα" αλλά και κάτι άλλες αγορές για C4I (προφέρεται συ-φορ-ά[ι]) κλπ, που τα φορτώσαμε όλα στον φουκαρά τον Άκη, λες και δεν υπήρχε ΚΥΣΕΑ, δεν υπήρχε υπουργικό συμβούλιο και δεν υπήρχε πρωθυπουργός στον τόπο. Και παπά που τον κάναμε τον Άκη, μέχρι 5-6 θάψαμε. Οι υπόλοιποι βρομίσανε και μας έπνιξε η ζέχνα αλλά ο Σημίτης δεν έχει πάρει μυρουδιά.

- το επί πρωθυπουργίας του ξεσάλωμα των τραπεζών, με τα διάφορα διακοποδάνεια, μετοχοδάνεια, τουριστοδάνεια, μπουζουκοδάνεια, φοιτητοδάνεια, γαμοδάνεια και κάθε λογής γαμωδανειοδάνεια, για τα οποία ούτε αυτός ο πολυπράγμων "λογιστής" πήρε ποτέ χαμπάρι ούτε -πολύ περισσότερο- το φιλαράκι του ο Παπαδήμος, ο οποίος - υποτίθεται πως- είχε την εποπτεία τού συστήματος.

- το επί πρωθυπουργίας του αλισβερίσι τού κράτους με την Γκόλντμαν Σακς, χάρη στο οποίο τα στατιστικά στοιχεία έδειξαν έλλειμμα 3% (άντε 3,2 - 3,3, ας μη τσακωθούμε για πενταροδεκάρες). Αν δεν πληρώσαμε την Γκόλντμαν Σακς για να μας κάνει τον μάγειρο, γιατί στον διάβολο την πληρώσαμε;

Πρωτοχρονιά 2002: Οι πρωτεργάτες της εισόδου της χώρας στην ευρωζώνη βγάζουν περιχαρείς ευρώ από ΑΤΜ.

Εν κατακλείδι, αυτά που είπε στην συνέντευξή του ο Κώστας Σημίτης, απευθύνονται σε όσους έχουν συνηθίσει το κουτόχορτο και δεν μπορούν να το αποβάλουν από την διατροφή τους. Οι υπόλοιποι περιμένουμε πότε θα μιλήσει για όσα δεν είπε. Δεκαοκτώ βιβλία με ανοησίες έχει εκδώσει, ένα που να αξίζει τον κόπο να διαβάσουμε δεν θα γράψει ποτέ; Δεν θα πάψει ποτέ να παριστάνει τον κινέζο;

ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ

 ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ Στο περιθώριο των μεγάλων, κατά την ειδησεογραφία,  πολιτικών γεγονότων – η σερνάμενη αξιολόγηση σ...

TOP READ