23 Φεβ 2020

«Κρατικοποιούνται» πάλι οι σιδηρόδρομοι στην Αγγλία με το λαό να πληρώνει το μάρμαρο

Η βρετανική συντηρητική κυβέρνηση ανακοίνωσε την κρατικοποίηση των σιδηροδρόμων στη βόρεια Αγγλία –που διαχειριζόταν η ιδιωτική εταιρία Northern Rail — και που παρουσιάζουν πολλές «δυσλειτουργίες».
Το υπουργείο Μεταφορών θα αποσύρει από την Northern την εκμετάλλευση αυτών σιδηροδρόμων που θα περάσουν στη «διαχείριση του δημοσίου» από 1ης Μαρτίου.

Θα είναι η 2η κρατικοποίηση σιδηροδρομικού δικτύου σε διάστημα δύο ετών και μάλιστα από μια συντηρητική κυβέρνηση, έπειτα από αυτήν των γραμμών στην ανατολική Αγγλία το 2018 με τη λήξη της σύμβασης εκμετάλλευσης της Virgin Trains East Coast.
Το υπουργείο εξηγεί ότι «θέλει να εξασφαλίσει μια ήπια μετάβαση μετά τη Northern και να αποκαταστήσει την αξιοπιστία του σιδηροδρομικού δικτύου για τους ταξιδιώτες».
Ο υπουργός Μεταφορών Grant Shapps είχε χαρακτηρίσει στις αρχές Ιανουαρίου την υπηρεσία για αυτές τις γραμμές «πράγματι κακή» και «εφιαλτική από το 2016», ημερομηνία κατά την οποία ανατέθηκε στη Northern αυτό το franchise.
H Northern, ιδιωτική εταιρία που ανήκει στη γερμανική Arriva, θυγατρική η ίδια της Deutsche Bahn (Εταιρία Γερμανικών Σιδηροδρόμων), διατηρούσε το δικαίωμα εκμετάλλευσης αυτών των γραμμών έως το 2025.

Σε ανακοίνωση η Arriva αναφέρει ότι «κατανοεί» την απόφαση της κυβέρνησης, αποδίδοντας τα προβλήματα των γραμμών αυτών σε «εξωτερικούς παράγοντες» όπως οι απαρχαιωμένες υποδομές και οι απεργίες.
Αυτό το πολυσύχναστο δίκτυο της βόρειας Αγγλίας που συνδέει μεγάλες πόλεις όπως το Μάντσεστερ, το Λιντς, το Λίβερπουλ και το Νιούκασλ, παρουσιάζει συνεχείς καθυστερήσεις και ακυρώσεις δρομολογίων.
Τα συνδικάτα χαιρέτισαν αμέσως την απόφαση της κυβέρνησης, όπως το συνδικάτο των μηχανοδηγών, το ASLEF, που καλεί την κυβέρνηση να έχει «μακροπρόθεσμο όραμα».
«Δεν θα έχουμε άμεση βελτίωση λόγω των πολλών προβλημάτων της Northern», προειδοποιεί ωστόσο ο γενικός του γραμματέας Μικ Ουίλαν, επικαλούμενος την καθυστέρηση της παράδοσης τροχαίου υλικού και την απουσία βελτίωσης των υποδομών από την κυβέρνηση.
Η επιστροφή αυτή στο δημόσιο συνιστά σημαντική πολιτική κίνηση του πρωθυπουργού Μπόρις Τζόνσον, ο οποίος υποσχέθηκε να αυξήσει τις δημόσιες δαπάνες στις μη προνομιούχες περιοχές και παλιά προπύργια των Εργατικών όπως αυτές στη βόρεια Αγγλία όπου οι Συντηρητικοί κέρδισαν έδαφος στις εκλογές του Δεκεμβρίου.

Η εκμετάλλευση των σιδηροδρόμων ιδιωτικοποιήθηκε τη δεκαετία του 1990 στη Βρετανία από την κυβέρνηση του Τζον Μέιτζορ.
Τα αποτελέσματά της ήταν ιδιαίτερα αμφισβητούμενα, τα συνδικάτα επισήμαναν από τότε τις δαπάνες, τις καθυστερήσεις και τα προβλήματα που συνδέονται με τον καταμερισμό της εκμετάλλευσης σε πλήθος ιδιωτικών εταιριών, ενώ τελευταία μπήκαν στο παιχνίδι και οι Εργατικοί (ως αντιπολίτευση).

Northern Rail
(για την Ιστορία)
ℹ️  [2009]
Για 2η φορά σε τρία χρόνια, η μεγαλύτερη σε επιβατική κίνηση σιδηροδρομική γραμμή της Βρετανίας, που συνδέει το Λονδίνο με το Εδιμβούργο, εγκαταλείπεται από την εταιρεία που τη λειτουργούσε και η κυβέρνηση του Γκόρντον Μπράουν αποφάσισε να την κρατικοποιήσει (ΣΣ |> η εταιρεία είχε κερδίσει τον διαγωνισμό το 2007- και το συμβόλαιο που είχε υπογράψει προέβλεπε την εκμετάλλευσή της ως το 2015).
Η «επανακρατικοποίηση» αναζωπύρωσε τη συζήτηση για το ιδιοκτησιακό καθεστώς των -λεγόμενων «εταιρειών κοινής ωφέλειας» (ΣΣ |> η Μάργκαρετ Θάτσερ ήταν αυτή που, εισάγοντας τα νέα πολιτικά ήθη τότε -ξεπουλώντας τα πάντα, ξεκίνησε τη διαδικασία των ιδιωτικοποιήσεων)
ℹ️  Την ημέρα που ο επικεφαλής της Νational Εxpress Ρίτσαρντ Μπάουντερ υπέγραψε τη συμφωνία για την εκμετάλλευση της σιδηροδρομικής γραμμής με 8ετή εκμετάλλευση της ραχοκοκαλιάς του βρετανικού σιδηροδρομικού δικτύου, είχε δηλώσει στους «Sunday Τimes»: «Αν υπογράψαμε κάτι, θα το εκτελέσουμε. Η συμφωνία είναι επικερδής τόσο για τους μετόχους μας όσο και για τους φορολογουμένους. Άλλωστε δεν θέλαμε να κερδίσουμε με οποιοδήποτε αντίτιμο και αυτό ήταν που καθόρισε τη στρατηγική μας στην υποβολή προτάσεων στον διαγωνισμό». (ΣΣ |> η ίδια εταιρεία είχε και δύο άλλες γραμμές την «Ανατολική Αγγλία» και C2C = «Ακτή με ακτή»)

💥  Και όπως κλασικά συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, η εταιρεία τα φόρτωσε στον κόκορα, … έσερνε -λέει και ένα πρόσθετο βάρος από χρέη που της άφησε η εξαγορά μιας ισπανικής εταιρείας λεωφορείων και χρειαζόταν επειγόντως χρήματα και παρουσιάστηκε στο βρετανικό υπουργείο μεταφορών λέγοντας πως «δεν μπορεί άλλο».
Τραινο δυστύχημα
Θυμίζουμε ότι, μετά την ιδιωτικοποίηση, στη δεκαετία του 1990, το άλλοτε θαυμαστό σιδηροδρομικό βρετανικό δίκτυο απαξιώθηκε πλήρως σε χρόνο dt. Μετά και τα δυστυχήματα (19-Σεπ-1997 Σάουθχολ –7 νεκροί, 5-Οκτ-1999 Λάντμπρουκ Γκρόουβ –30 νεκροί, 17-Οκτ-2000 Χάτφιλντ –4 νεκροί κλπ) οδήγησαν στην επανακρατικοποίηση των σιδηροδρομικών δικτύων. Η ιδιωτική εταιρεία Railtrack παρέδωσε τον έλεγχο του δικτύου σε έναν άμεσα ελεγχόμενο από το κράτος φορέα, τη Νetwork Rail, αλλά έμεινε η (χρυσοφόρα) λειτουργία – συντήρηση, που εξακολούθησε να δίδεται εργολαβικά σε ιδιωτικές εταιρείες.
ℹ️  Η ιστορία της ιδιωτικοποίησης των βρετανικών σιδηροδρόμων ήταν εξαρχής και επί τούτου δαιδαλώδης, με τρομακτικές συνέπειες στη ζωή των εργαζομένων, αλλά και των όλων των Βρετανών.

Ken Loach
🎬 Παραστατικά όσο δεν παίρνει, παρουσιάζατε οι κοινωνικοπολιτικές διαστάσεις των ιδιωτικοποιήσεων από το γνωστό μας ανατρεπτικός σκηνοθέτης 📽️ Ken Loach (Κεν Λόουτς) σε σενάριο γραμμένο από σιδηροδρομικό, στην ταινία του «Ο Πολ, ο Μικ και οι άλλοι» (πρωτότυπος τίτλος 🎞️ «The Navigators» από την ονομασία που έδιναν το 19ο αιώνα οι Ιρλανδοί εργάτες στους σιδηροδρόμους) – όπου η παρέα εργαζόταν για χρόνια στη συντήρηση των βρετανικών σιδηροδρόμων και μέχρι το 1995, όταν με την ιδιωτικοποίησή τους οι συνθήκες εργασίας αλλάζουν ριζικά.
🎬  Οι σιδηρόδρομοι στην Αγγλία ιδιωτικοποιούνται. Οι νέες συνθήκες εργασίας θα στραφούν πλέον προς τα πρότυπα των ιδιωτικών εταιριών.
Αρχικά οι νέες συνθήκες φαντάζουν στα μάτια των εργατών σαν ένα μικρό διάλειμμα από τη σκληρή δουλειά της μέρας.
Σύντομα, όμως, τα αρνητικά σημάδια της νέας πραγματικότητας γίνονται τόσο έντονα, που οι εργάτες είναι αναγκασμένοι είτε να συμβιβαστούν με τους νέους απάνθρωπους όρους εργασίας ή να αλλάξουν επάγγελμα, με την ελπίδα να βρουν κάτι καλύτερο.
Οι εργάτες διχάζονται.
Από τη μια αυτοί που αντιδρούν, και από την άλλη αυτοί που υπομένουν.
Τα πράγματα χειροτερεύουν.
Οι κανόνες ασφαλείας τηρούνται όλο και λιγότερο.
Νέοι ανειδίκευτοι εργάτες προσλαμβάνονται με στόχο να αντικαταστήσουν σύντομα τους παλιούς έναντι χαμηλότερων μισθών.
Οι συνέπειες της ιδιωτικοποίησης σύντομα διεισδύουν και στις σχέσεις μεταξύ των εργατών.
Εκεί που παλιότερα υπήρχε ένα αίσθημα αλληλεγγύης, τώρα ο καθένας λειτουργεί προσωπικά, με αποτέλεσμα το σωματείο να χάσει ολοκληρωτικά τη δύναμή του.


Σπάνια πια στον καιρό μας κάποιος σκηνοθέτης καταπιάνεται με μια ταινία πολιτικοκοινωνικού περιεχομένου και μάλιστα ταγμένος με την πλευρά των εργατών.
Ο Ken Loach κινείται μέσα στο σταθερό πλαίσιο των πολιτικών και κοινωνικών προβλημάτων, που προκύπτουν από τη σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία χωρίς ενδοιασμούς.
Με την ταινία του καταδικάζει τις νέες συνθήκες εργασίας ως αποτέλεσμα μιας ανθρωποφάγου κοινωνίας, που σκοπό έχει μόνο το συμφέρον των μεγάλων πολυεθνικών και αναδεικνύει προβλήματα καθημερινών ανθρώπων που παλεύουν για την επιβίωση και όχι για την ίδια την ουσία της ζωής, αφού είναι αναγκασμένοι να βρίσκονται με την πλάτη στον τοίχο.
Καθαρά ανθρωποκεντρική ταινία, με αρκετό χιούμορ, ρεαλιστική σκηνοθεσία και ηθοποιούς με ελάχιστη κινηματογραφική εμπειρία, ταινία προβληματισμού, προερχόμενη από μια συντηρητική κοινωνία όπως αυτή της Αγγλίας, με ένα τέλος που τα αφήνει όλα στο θεατή.

Τεμαχισμός και ξεπούλημα

ℹ️  Τα σχέδια ιδιωτικοποίησης των Βρετανικών Σιδηροδρόμων, που είχαν εθνικοποιηθεί το 1948, τέθηκαν επί τάπητος μετά την προσφυγή της Βρετανίας στο ΔΝΤ το 1976 για τη χορήγηση δανείου 3,9 δισ.$ και ενόσω στην κυβέρνηση ήταν οι Εργατικοί με πρωθυπουργό τον Τζέιμς Κάλαχαν.
Η ιδιωτικοποίησή τους ωστόσο δεν επιτεύχθηκε εξαιτίας των λαϊκών αντιδράσεων, ενώ και μετά την άνοδο των Συντηρητικών στη Βρετανία, με πρωθυπουργό τη «σιδηρά κυρία» Μάργκαρετ Θάτσερ, που προώθησε με ταχύτατους ρυθμούς τις σαρωτικές καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις μέσω και της επιβεβλημένης εξαιρετικά βίαιης καταστολής των λαϊκών και εργατικών κινητοποιήσεων, η άμεση ιδιωτικοποίηση των σιδηροδρόμων «απορρίφθηκε» (αρχικά) ως «εξαιρετικά δύσκολος στόχος».
ℹ️  «Δύσκολος στόχος» για μία κυβέρνηση όπου το ξεπούλημα του δημόσιου τομέα έλαβε -διαχρονικά και ιδεολογικό υπόβαθρο και μαζικές διαστάσεις: «Βritish Telecom» το 1984, τα λεωφορεία το 1985, το φυσικό αέριο το 1986, η «British Airways», οι αρχές των αεροδρομίων το 1987, η εταιρεία παροχής ύδρευσης και η ηλεκτρική εταιρεία το 1990. Ακολούθησε η βιομηχανία άνθρακα, αφού προηγήθηκε η σύγκρουση με τους ανθρακωρύχους (1983-84) που τους συνέθλιψε στην κυριολεξία και τελικά άνοιξε ο δρόμος για την ιδιωτικοποίηση, μέσω της διάσπασης του σιδηροδρομικού δικτύου. Άρχισε να πραγματώνεται με το νόμο της 19ης Γενάρη του 1993 («British Coal and British Rail Act» 1993) επί πρωθυπουργίας Τζον Μέιτζορ.
ℹ️  Το νομοσχέδιο, η εφαρμογή του οποίου διήρκεσε περίπου μία 3ετία, προέβλεπε τη διάσπαση του σιδηροδρομικού δικτύου σε «100 ανεξάρτητες εταιρείες και τμήματα», ενώ συμβόλαια με διάφορες εταιρείες συνήφθηκαν που προέβλεπαν την πλήρη πώληση του εμπορικού δικτύου, των υπηρεσιών, αποθηκών, συντήρησης αλλά και του δικτύου υψηλής ταχύτητας («Eurostar»), ενώ το δίκτυο μεταφοράς επιβατών και μέρος των υπηρεσιών για το επιβατικό κοινό ιδιωτικοποιήθηκε μέσω αναθέσεων.
Λίγο αργότερα η διοίκηση του Σιδηροδρομικού Δικτύου «Railtrack» που είχε τον έλεγχο των υποδομών και ανέλαβε το συντονισμό και τον έλεγχο όλων των υπολοίπων ιδιωτικοποιημένων υπηρεσιών και υποδομών του σιδηροδρόμου από το 1994 μέχρι και το 1996, μπήκε στο Χρηματιστήριο.
Χαρακτηριστικό είναι, όπως ανέφερε σε ενδελεχή έρευνα του σουηδικού περιοδικού TAG, ότι όλες οι υπηρεσίες και το δίκτυο για την εξυπηρέτηση του επιβατικού κοινού, είχαν κατατμηθεί με τέτοιο τρόπο, ώστε να διευκολύνουν την «είσοδο και την έξοδο των επιχειρήσεων ώστε να ενισχυθεί ο ανταγωνισμός», ενώ ως προϋπόθεση είχε τεθεί να είναι ανά πάσα στιγμή διαθέσιμοι οι συρμοί.
Για να επιτευχθεί ο στόχος της διαθεσιμότητας είχαν δημιουργηθεί τρεις εταιρείες οι ROSCOs («Rolling Stock Operating Company») που «ενοικίαζαν» τους συρμούς και τα βαγόνια σε εταιρείες που τα λειτουργούσαν, οι TOCs («Train Operating Companies»), ενώ το δίκτυο (ράγες) ήταν υπό την επίβλεψη της «Railtrack».
Αξίζει να σημειωθεί ότι λειτουργούν ακόμη περίπου 2.000 εταιρείες σ’ όλο το δίκτυο της Μ. Βρετανίας, και μόνο στο Λονδίνο λειτουργούν περί τις 28 TOCS. Μεταξύ αυτών και το «Eurostar Poy» εξαγοράστηκε από την «London & Continental Railways», της οποίας από τους βασικούς μετόχους είναι η «Virgin plc» – του πολυεκατομμυριούχου Ρίτσαρντ Μπράνσον – που επίσης έχει και την εταιρεία «Virgin Rail» κ.ά.
ℹ️  Τα αποτελέσματα της ιδιωτικοποίησης δεν άργησαν να φανούν: Ραγδαία αύξηση της τιμής των εισιτηρίων, μείωση δρομολογίων, ελλιπής συντήρηση κά. (χαρακτηριστικό ότι τον τελευταίο χρόνο πριν την ιδιωτικοποίησή τους, το κόστος των Βρετανικών Σιδηροδρόμων ήταν 431 εκατ. λίρες, ενώ μία 10ετία μετά, το 2006, το κόστος είχε ανέλθει στα 6 δις λίρες, σύμφωνα με μελέτη της ASLEF, της ένωσης εργοδηγών. Όσο για το κόστος των εισιτηρίων, ήταν -σύμφωνα με έκθεση της UBS- «τα ακριβότερα στον πλανήτη».
Μια μελέτη «Transport for Quality of Life» που δημοσίευσε το 2012 η εφημερίδα «Γκάρντιαν», αναφέρει ότι 1,2 δισ. λίρες χάνονται κάθε χρόνο από τα κρατικά ταμεία, εξαιτίας της ιδιωτικοποίησης και του τεμαχισμού των βρετανικών σιδηροδρόμων, χρήματα τα οποία θα μπορούσαν να επιφέρουν μειώσεις στα εισιτήρια κατά 18%.
Επίσης, το υψηλό κόστος διαχείρισης των τρένων από τους ιδιώτες, και η απουσία λογοδοσίας, κοστίζει στους επιβάτες γύρω στα 4 δις λίρες ετησίως, ποσό που αντανακλάται στο υψηλό κόστος μεταφοράς.
Οι Βρετανοί επιβάτες συμβάλλουν στην κερδοφορία και μονοπωλιακών ομίλων άλλων χωρών που εκμεταλλεύονται τους Βρετανικούς Σιδηροδρόμους, όπως ο γαλλικός (SNCF), ο γερμανικός («Deutsche Bahn») και άλλοι, που είναι κρατικές εταιρείες.

Γερμανία έχει τεράστιο ναζιστικό πρόβλημα»

Οι ακροδεξιές τρομοκρατικές επιθέσεις στο Χάναου που στοίχισαν τις ζωές δέκα ανθρώπων συνεχίζουν να μονοπωλούν το ενδιαφέρον των γερμανικών μέσων ενημέρωσης.
Με ένα συγκλονιστικό εξώφυλλο που φέρει τον τίτλο «Γερμανικός χειμώνας» (κατά το Γερμανικό Φθινόπωρο του 1977 και της τρομοκρατίας της RAF) και συνοδεύεται από τη φωτογραφία ενός από τους κάλυκες που βρέθηκαν στις επιθέσεις του Χάναου, το νέο τεύχος του Spiegel βάζει στο μικροσκόπιο την αναβίωση του ναζισμού και της ακροδεξιάς τρομοκρατίας στη Γερμανία.
Στο κύριο άρθρο του το γερμανικό περιοδικό σημειώνει, μεταξύ άλλων, ότι η Γερμανία «έχει τεράστιο ναζιστικό πρόβλημα»:
«[…] Όσον αφορά τη Γερμανία μπορεί κανείς να συγχωρήσει πολλά, αλλά όχι την αμέλεια στη μάχη κατά των νεοναζί και της άκρας δεξιάς. Η χώρα που ορμώμενη από την εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία έβαλε μπουρλότο στον μισό κόσμο και εξόντωσε έξι εκατομμύρια Εβραίους, έπρεπε να διασφαλίσει τουλάχιστον ότι δεν θα αναβίωνε ποτέ ξανά η ρατσιστική ιδεολογία επί γερμανικού εδάφους. Πόσο μάλλον να προκαλέσει και νέα θύματα.
Η γερμανική πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική. Από το 1990 σχεδόν 100 άνθρωποι δολοφονήθηκαν από ακροδεξιούς. Το Ίδρυμα Amadeu Antonio κάνει μάλιστα λόγο για διπλάσιο αριθμό. […] Η μακρά λίστα ακροδεξιών επιθέσεων του πρόσφατου παρελθόντος είναι μια λίστα ντροπής.
[…] Για μεγάλο διάστημα οι αρχές και η πολιτική στη Γερμανία αδιαφόρησαν για το ότι η χώρα έχει ένα τεράστιο ναζιστικό πρόβλημα και υποτίμησαν τους κινδύνους. Ως εκ τούτου η αναβίωση της ακροδεξιάς τρομοκρατίας συνιστά πρωτίστως αποτυχία των θεσμικών οργάνων».

Πηγή: Deutsche Welle

“Συμμαχία” ΠΑΜΕ – ΔΑΚΕ βλέπει η ΕφΣυν σε συνέντευξη – στεγνό καθάρισμα του Γιάννη Παναγόπουλου

 

Δε χρειάζεται μπουγάδα για να ξεπλύνει κανείς τη συνδικαλιστική μαφία της ΓΣΕΕ, όταν υπάρχουν τόσο αποτελεσματικές μέθοδοι στεγνού καθαρίσματος. 

Μπορεί ο Αλέξης Τσίπρας, παρά το διακαή πόθο του Γιάννη Παναγόπουλου, να μην εμφανιστεί στο ψευτοσυνέδριο της ΓΣΕΕ στο Καβούρι την Τρίτη, αλλά η “Αυγή νο2”, κατά κόσμον “Εφημερίδα των Συντακτών” προσπαθεί να αναπληρώσει επάξια το κενό, όχι απλά με συνέντευξη αυτοηρωοποίησης του Γιάννη Παναγόπουλου, αλλά και με ένα εισαγωγικό σημείωμα στη λογική “κόμματα μαλώνουν”, που πετάει τους πάντες στο ίδιο τσουβάλι, αφήνοντας επίσης χυδαία υπονοούμενα “συμμαχίας” ΠΑΜΕ – ΔΑΚΕ.
Η “ΕφΣυν” λοιπόν κάνει λόγο για “παραταξιακό εμφύλιο”, “απίστευτους χαρακτηρισμούς, ακυρώσεις συνεδρίων, δηλώσεις επί προσωπικού, προπηλακισμούς, αλλά και ανοικτή ρήξη ανάμεσα στη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ”, δημιουργώντας την εντύπωση ότι η αντιπαράθεση είναι λίγο πολύ προσωπική βεντέτα. Στη συνέχεια, ισχυρίζεται πως “η ουσία έχει χαθεί στη σκόνη των αντεγκλήσεων”, παρουσιάζοντας ως “αντεγκλήσεις” τις πραξικοπηματικές ενέργειες της πλειοψηφίας της διοίκησης της ΓΣΕΕ και την επιβεβλημένη αντίδραση σε αυτές από τα πραγματικά εργατικά συνδικάτα.
Τα μαργαριτάρια συσσωρεύονται στην επόμενη φράση, όπου προκλητικά η εφημερίδα ισχυρίζεται ότι “η πλειοψηφία των εργαζομένων παραμένει αμέτοχη, αδιάφορη και ουδείς μπορεί πλέον να πει με βεβαιότητα ποιος συμμαχεί με ποιον, λίγα εικοσιτετράωρα πριν από την τρίτη προσπάθεια διεξαγωγής του 37ου συνεδρίου, την προσεχή Τρίτη, στο Καβούρι.” Μήπως συμμαχεί η ΓΣΕΕ με το ΠΑΜΕ τελικά και δεν το ξέρουμε; Τι μας κρύβουν;
Στο “γρίφο” αυτό η έγκυρη εφημερίδα απαντά στην επόμενη παράγραφο, όπου ανακαλύπτει “συμμαχία” του ΠΑΜΕ και της ΔΑΚΕ στην ΑΔΕΔΥ, στην οποία “προσθέτει” για να φανεί “υπεράνω υποψίας” και την παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ κάπου ξεφυτρώνει και ο Ν. Φωτόπουλος της ΔΕΗ προκειμένου να δοθεί η πάσα στο Γιάννη Παναγόπουλο για το “καυτό ερώτημα” αν μένει η φεύγει από την ηγεσία της ΓΣΕΕ. Κι αν η πραγματικότητα δε συμφωνεί με το δημοσίευμα -καθώς η ΔΑΚΕ καταψήφισε την απόφαση που πήρε η ΑΔΕΔΥ- τόσο το χειρότερο για αυτήν. Ας μην αφήσουμε μια μικρή λεπτομέρεια να χαλάσει το κυρίαρχο αφήγημα της συμμαχίας ΠΑΜΕ-Δεξιάς.
Ακολουθεί ένα πραγματικό στρίμωγμα στον τοίχο, με σφυροκόπημα ερωτήσεων και τον Παναγόπουλο να αυτολιβανίζεται, παρουσιάζοντας περίπου ως αλτρουιστική προσφορά ότι “δέχτηκε τον διορισμό, όταν τον ζήτησαν 50 εργατικά κέντρα” κι ότι θα αποχωρήσει, “αλλά με εσωτερικές διαδικασίες”. 
Εμμέσως πλην σαφώς προσπάθησε να παρουσιάσει ως προσωπικό του επίτευγμα ότι υπάρχουν ακόμα συνδικάτα μετά την επέλαση του ΔΝΤ στην Ελλάδα: “Τουλάχιστον ας μου αναγνωρίσουν ότι έτυχε να είμαι πρόεδρος της ΓΣΕΕ τις πολύ δύσκολες εποχές του μνημονίου. Διότι, απ’ όπου όπου πέρασε το ΔΝΤ, διέλυσε τα συνδικάτα”.
 
Ακολούθως υπάρχει κωμικό ιντερμέδιο, με τον Παναγόπουλο να ισχυρίζεται πως “εντός του συνεδρίου δεν θα υπάρχει αστυνομία. Μόνοι μας θα το περιφρουρήσουμε”, προκαλώντας αύξηση μακροζωίας μέσω άφθονου γέλιου. Επανέλαβε επίσης τις συκοφαντίες για “εισβολείς”, “ρόπαλα” και “βία” στην περσινή απόπειρα νόθου συνεδρίου της συνδικαλιστικής μαφίας σε Ρόδο και Καλαμάτα. Η “ΕφΣυν” υιοθετώντας ασμένως τις συκοφαντίες περί “βίας”, σπεύδει να ρωτήσει πού οφείλεται αυτή κατά τη γνώμη του, για να λάβει ένα λογύδριο για “σκαντζόχοιρους” που γίνονται “επιθετικοί”, “όταν γκρεμίζονται βεβαιότητες”, που τους “συντηρούσαν”.
Ακόμα όμως κι ένας τιτάνας σαν τον Παναγόπουλο ομολογεί ότι “πολλά θα μπορούσαν να έχουν αλλάξει”, αλλά λόγω των μνημονίων “ο ένας έψαχνε να βρει τον ‘εχθρό’ και να του φορτώσει τα πάντα”. Κλείνοντας και πάλι με κωμική νότα, ισχυρίζεται πως “αυτό που θα ‘θελε πολύ να αλλάξει είναι ο απεγκλωβισμός από τις κομματικές εξαρτήσεις”. Απεγκλωβισμό τον οποίο θα ξεκινήσει δυναμικά την Τρίτη αγκαλιά με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και το Μιχάλη Χρυσοχοΐδη.
Δε χρειάζεται μπουγάδα για να ξεπλύνει κανείς τη συνδικαλιστική μαφία της ΓΣΕΕ, όταν υπάρχουν τόσο αποτελεσματικές μέθοδοι στεγνού καθαρίσματος.

Η συνδικαλιστικη μαφια της ΓΣΕΕ στο Συνεδριο παρωδια εχει καλεσει ακομα και το φασισταριο Βελοπουλο

 

Το Μιχαλολιάκο δεν το κάλεσαν γιατί θα φαινόταν από που αντιγράφουν τον αντικομμουνισμό που εκφράζουν εδώ και καιρό Παναγόπουλος, Κιουτσούκης, Καραγεωργόπουλος και σία...

Γενικά το “Συνέδριο” της ΓΣΕΕ θα έχει σχεδόν τα πάντα: ΜΑΤ, εισαγγελέα, τον πρωθυπουργό, ακόμα και τον Βελόπουλο. Τα πάντα εκτός από εργάτες και μια διοίκηση που να παλεύει για τα συμφέροντα της τάξης τους.
Ο τίτλος θα μπορούσε να είναι “είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα”. Ή αλλιώς “ένα ωραίο συνταγματικό τόξο”,
όπως θα το ονειρευόταν ο Τζήμερος, χωρίς τους οπαδούς της εργατικής εξουσίας που απειλεί τον αστισμό… Ή τέλος πάντων, εναλλακτικά, “δε θέλουμε εργάτες στη γιορτή μας”. Ούτε και κάποιο κόμμα που να τους θυμίζει.
Σύμφωνα λοιπόν με τα ρεπορτάζ, η συνδικαλιστική μαφία της ΓΣΕΕ, εκτός από τους μπράβους, τους νόθους και τους εργοδότες, θεωρεί στο “συνέδριο” της ευπρόσδεκτους:
  • Τον Μητσοτάκη, επικεφαλής της κυβέρνησης που βάζει ταφόπλακα στον κοινωνικό χαρακτήρα της ασφάλισης και την μετατρέπει σε τζόγο και προσωπική υπόθεση. Κάπως πρέπει άλλωστε να ανταποδώσει ο πρωθυπουργός στους εργατοπατέρες τη διαρκή στήριξη και την ανοιχτά απεργοσπαστική τους στάση.
  • Τον Τσίπρα, επικεφαλής της προηγούμενης κυβέρνησης, που άνοιξε τον δρόμο για το γκρέμισμα, με τον νόμο Κατρούγκαλου. Άλλο τώρα αν ο Τσίπρας σκέφτεται να μην πάει για τους δικούς του λόγους και να μην πατήσει μια επικοινωνιακή μπανανόφλουδα, ως “αντιπολίτευση”.
  • Τα πολύχρωμα δεκανίκια τους: Τη Φώφη Γεννηματά και το ΠΑΣΟΚ που είναι η μήτρα όλων των εργατοπατέρων-γραμματέων της ΓΣΕΕ τις τελευταίες δεκαετίες. Τον Βαρουφάκη με τα δικά του επικοινωνιακά πυροτεχνήματα άνευ ουσίας. Ακόμα και τον ακροδεξιό Βελόπουλο, για να δέσει το γλυκό. Κρίμα που έχασαν δηλαδή την ευκαιρία να καλέσουν και τη Χ.Α. ως κοινοβουλευτικό κόμμα…

Ο μόνος πολιτικός αρχηγός που δε θεωρείται ευπρόσδεκτος είναι ο Κουτσούμπας. 
Τυχαίο; Ασφαλώς και όχι. 
Ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ είναι ο μόνος που έχει πει τα σύκα-σύκα και τη συνδικαλιστική μαφία της ΓΣΕΕ συνδικαλιστική μαφία. Και αυτό τον κάνει persona non grata. Εκτός κι αν οι εργατοπατέρες φοβούνται τους Κνίτες που θα τον συνοδεύουν…
Όπως σημειώσαμε και εισαγωγικά, το “συνέδριο”-εξπρές της ΓΣΕΕ μπορεί να μην προβλέπει στο χρονοδιάγραμμα συζήτηση πάνω στα προβλήματα των εργαζόμενων - αυτή λέει θα γίνει σε δεύτερο χρόνο… - έχει όμως αρκετό χρόνο για δημόσιες σχέσεις και χαιρετισμούς πολιτικών αρχηγών. Πλην Λακεδαιμονίων, προφανώς…

Όλες οι αποκριάτικες / καρναβαλίστικες μάσκες έχουν τη δική τους ιστορία, στις λαϊκές παραδόσεις κάθε χώρας, που μερικές φορές χάνεται σε χρόνο αιώνων.
Για τους Ιταλούς η περίφημη μάσκα του «γιατρού της πανούκλας», προτού γίνει «τουριστική» (ΣΣ |> πουλιούνται εκατοντάδες χιλιάδες -οι περισσότερες κιτς της δεκάρας, αλλά και αρκετές πραγματικά έργα τέχνης) αποτελούσε εργαλείο καθημερινής χρήσης

Η χρήση προστατευτικών μασκών χρονολογείται από τον 14ο αιώνα, όταν ορισμένοι γιατροί άρχισαν να τις φορούν και μάλιστα σε σχήμα ράμφους, για να παραμείνουν άνοσοι στη μόλυνση.
Το 1619 ο Charles de Lorme, ο γιατρός του Λουδοβίκου XIII, πρότεινε την ιδέα ενός ενιαίου ρούχου, παρόμοιου με την πανοπλία των στρατιωτών. Ο Lorme επινόησε έναν υδατοαπωθητικό χιτώνα που περιλάμβανε γάντια, παπούτσια και καπέλο -η μάσκα ήταν ήδη σε χρήση στη Ρώμη και τη Βενετία.Medico Dottore della Peste 1

ℹ️ Πως ήταν η μάσκα του γιατρού της πανώλης αρχικά;

Είχε δύο οπές για τα μάτια, που καλύπτονταν από γυάλινους φακούς, δύο τρύπες για τα ρινικά στόμια και ένα μεγάλο κυρτό ράμφος πουλιού στο οποίο τοποθετούνταν διάφορες αρωματικές ουσίες και βότανα, συχνά με εμποτισμένη σε ξύδι και αιθέρια έλαια γάζα. Ένας βαρύς μανδύας εμπόδιζε -μεταξύ άλλων τις επιδρομές των ψύλλων.
Τα μέτρα ήταν σημαντικά για να αποφευχθεί η μυρωδιά των ασθενών, η οποία κατά την εποχή εκείνη θεωρήθηκε η αιτία της ασθένειας, μερικοί μάλιστα χρησιμοποίησαν και ένα ραβδί για να αποφύγουν την άμεση επαφή με τους ασθενείς όταν χρειαζόταν να τους επισκεφτούν, να τους γδύσουν κλπ, μακριά γάντια, μπότες και ένα χιτώνα μέχρι χαμηλά στα πόδια.

Μια εικονογραφημένη γραφή του 1600 αναφέρει:
«Όπως μπορείτε να δείτε στην εικόνα, όταν καλούνται στους ασθενείς τους στους χώρους που πλήττονται από την πανώλη -στη Ρώμη, οι γιατροί εμφανίζονται με τα καπέλα τους και, μανδύες, νέου σχήματος, σε μαύρο μουσαμά, οι μάσκες τους έχουν γυάλινους φακούς, τα ράμφη τους είναι γεμισμένα με αντίδοτα. Ο ανθυγιεινός αέρας δεν μπορεί να τους προκαλέσει καμιά βλάβη, ούτε τους θέτει σε συναγερμό, το ραβδί, στο χέρι που τους συνοδεύει όπου κι αν πηγαίνουν -πέρα από τη χρήση του, δείχνει το αριστοκρατικό του επαγγέλματος».

ℹ️  Πότε πρωτοχρησιμοποιήθηκε η μάσκα;

Ο Jean-Jacques Manget, το 1721, στη «Συνθήκη περί πανώλης» (Traité de la peste recueilli des meilleurs auteurs anciens et modernes), αναφέρει ότι το φόρεμα φορέθηκε από τους γιατρούς του Ναϊμέχεν Nijmegen (1636-1637) για την εκεί επιδημία πανώλης και επίσης στη Βενετία (1630-1631).
Αποτελεί κομβικό σημείο στο γνωστό ρομάντζο «I promessi sposi» (οι λογοδοσμένοι) του Alessandro Manzoni -το θέμα έγινε και λιμπρέττο όπερας δυο φορές (Amilcare Ponchielli [1856 & 1872] και Errico Petrella [1869]).
Το 1636 14.500 άτομα στη Ρώμη και 300.000 στη Νάπολη πέθαναν από πανούκλα.
Προφανώς, αυτή τη φορεσιά, ο πολύς κόσμος δεν την έβλεπε με καλό μάτι αφού τη συνέδεε με το θάνατο. Χρησιμοποιήθηκε μέχρι τον δέκατο όγδοο αιώνα, όταν άρχισε να εξαφανίζεται.
Η μάσκα έγινε διάσημη στην Commedia dell’Arte και σήμερα είναι ένα από τα πιο χρησιμοποιημένα κατά τη διάρκεια του καρναβαλιού της Βενετίας.

ΣΣ |> Η Commedia dell’Arte, που κυριάρχησε στην Ευρώπη (16ο-17ο αιώνα) με επιρροές σε συγγραφείς και καλλιτέχνες ως τις μέρες μας, από τον Μολιέρο με την Comédie Italienne και τον Σαίξπηρ, μέχρι το σύγχρονο ιερό τέρας και τελευταίο Αρλεκίνο τον Ντάριο Φο (που «έφυγε» το 2016) -με τα grammelot του, δεν είναι όπως πιστεύεται ένα είδος εύθυμου θεάτρου «του σώματος» – απλά σε διάκριση από την επιτηδευμένη (λόγια) «Commedia Erudita», αλλά ένα μείγμα μαστοριάς και δεξιοτεχνίας όπου συνυπήρχαν οι ιστορικοί χαρακτήρες του λαϊκού θεάτρου, με τις φορεσιές και τις μάσκες τους, τα περίτεχνα ακροβατικά, η μίμηση και ο αυτοσχεδιασμός, με τύπους που έμειναν στην ιστορία …Pantalone, Dottore, Capitano, Tartaglia, Brighella, Arlecchino, Colombina και Pulcinella (που αντίθετα με ότι πιστεύεται δεν είναι «η» αλλά «ο» -κράμα ανοησίας, εξυπνάδας, κακοήθειας και οξύνοιας, με τεράστια γαμψή μύτη, καμπούρα και μυτερό καπέλο,  χοντροκομμένος και δύσμορφος)

ℹ️  Ήταν η μαύρη μάσκα του γιατρού πανώλης;

Στην πραγματικότητα, η μάσκα δεν ήταν μαύρη, αν και πολλοί την μπερδεύουν με τη Peste Nera (Μαύρη Πανούκλα) στην Ευρώπη το 14ο αιώναMedico della peste Nera
ΣΣ |> Πρόκειται για πανδημία, που ξεκίνησε το 1346, από τη βόρεια Κίνα και, μέσω Συρίας, εξαπλώθηκε διαδοχικά στην Ασιατική και Ευρωπαϊκή Τουρκία και στη συνέχεια έφτασε σε Ελλάδα, Αίγυπτο, Βαλκανική χερσόνησο, το 1347 μεταδόθηκε στη Σικελία και από εκεί στη Γένοβα, το 1348 στην Ελβετία (εκτός από το καντόνι των Grisons!) και σ’ ολόκληρη την ιταλική χερσόνησο, («τη γλύτωσε» κάπως το Μιλάνο).
Από την Ελβετία επεκτάθηκε στη Γαλλία και την Ισπανία, το 1349 έφτασε στην Αγγλία, τη Σκωτία και την Ιρλανδία και το 1353, αφού μολύνθηκε όλη η Ευρώπη, τα κρούσματα μειώθηκαν μέχρι να εξαφανιστούν. Σύμφωνα με σύγχρονες μελέτες, σκότωσε τουλάχιστον το ένα τρίτο του πληθυσμού της ηπείρου, σχεδόν 20 εκατομμύρια θύματα.Peste nera
✔️   ℹ️  Η μάσκα του γιατρού ήταν κυρίως λευκήMedico Dottore della Peste maschera bianca
ℹ️  Οι γιατροί πανώλης εργάστηκαν επίσης ως δημόσιοι υπάλληλοι σε περιόδους επιδημίας στη Βενετία, με κύριο καθήκον εκτός από τη φροντίδα των θυμάτων να καταγράφουν τον αριθμό των νεκρών στα κιτάπια, ενώ στην Περούτζια και τη Φλωρεντία, ζητήθηκε εκτελούσαν νεκροψίες για να προσδιορίσουν τον λόγο του θανάτου
Ένα από τα καθήκοντα ήταν επίσης να δοθούν στον ασθενή όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες και συμβουλές σχετικά με τον τρόπο συμπεριφοράς πριν από το θάνατο.

Η ιδεολογία της "κουκούλας"


 Σε άρθρο του στην «Εφημερίδα των Συντακτών» για τις εξελίξεις στην Προανακριτική Επιτροπή, που ερευνά την υπόθεση Παπαγγελόπουλου, ο Νίκος Καραθανασόπουλος, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Κόμματος και εκπρόσωπός του στην Προανακριτική Επιτροπή, σημειώνει:
«Με αφορμή την εξέταση των προστατευόμενων μαρτύρων από την Προανακριτκή Επιτροπή, που ερευνά την υπόθεση Παπαγγελόπουλου, ήρθε στο προσκήνιο μια αντιπαράθεση που αγγίζει αυτόν καθ’ εαυτόν τον θεσμό των προστατευόμενων μαρτύρων.

Να θυμίσουμε ότι ο πυρήνας του θεσμού αυτού -μαζί με άλλες διαδικασίες- εισήχθη στο ελληνικό νομικό σύστημα από την κυβέρνηση Σημίτη, με το νόμο 2928/2001, τον γνωστό “τρομονόμο” και επεκτάθηκε από την κυβέρνηση Σαμαρά με τον ν. 4254/2014 και για τα οικονομικά εγκλήματα. Αυτός ο θεσμός είχε καταγγελθεί από τον προοδευτικό κόσμο τότε ως μία πολύ επικίνδυνη διαδικασία και αυτό γιατί δίνει τη δυνατότητα να "τυλίγονται σε μια κόλλα χαρτί" άνθρωποι με βάση ανώνυμες μαρτυρίες και κρυφούς μάρτυρες. Τότε, τόσο το ΚΚΕ, όσο και ο Συνασπισμός που σήμερα υπερασπίζεται αυτόν το νόμο, τον είχαν καταγγείλει σε όλους τους τόνους.
Συνεπώς, ορισμένοι που σήμερα "αγάπησαν" τον τρομονόμο και τους κουκουλομάρτυρες ως δήθεν εργαλεία κατά της διαφθοράς, μάλλον έρχονται σε δύσκολη θέση, αν θυμηθούμε ότι αυτές τις διατάξεις τις θέσπισαν οι κυβερνήσεις Σημίτη και Σαμαρά - Βενιζέλου.
Το ΚΚΕ, τόσο στην προηγούμενη Προανακριτική Επιτροπή για τη "Novartis", όσο και στη σημερινή "αντίστροφη" εκδοχή της, είχε τονίσει την ανάγκη διερεύνησης όλων των πτυχών της υπόθεσης, με τη φυσική παρουσία και εξέταση και των προστατευόμενων μαρτύρων, κάτι φυσικά που δεν έγινε. Οι ευθύνες για την εξέλιξη αυτή βαραίνουν και την πλειοψηφία της Προανακριτικής Επιτροπής, που αποδέχεται το θεσμό των "προστατευόμενων", "ανώνυμων" μαρτύρων και δεν καταργεί τον νόμο, αλλά και τον ΣΥΡΙΖΑ που υπερασπίσθηκε με πάθος τους κουκουλοφόρους μάρτυρες. Μάλιστα βλέπουμε και μια εναλλαγή ρόλων. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ αντιδρούν στις συνέπειες ενός θεσμού που οι ίδιοι θέσπισαν, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ επικαλείται έναν θεσμό που καταψήφισε και κατήγγειλε.
Η αντίθεσή μας αυτή δεν αφορά μόνο την υπόθεση που εξετάζεται, αλλά συνολικά την καταδίκη και απόρριψη μιας διάτρητης και επικίνδυνης διαδικασίας. Να θυμίσουμε ότι ακόμη και στη δίκη της εγκληματικής ναζιστικής Χρυσής Αυγής οι συνήγοροι Πολιτικής Αγωγής για τις επιθέσεις σε βάρος των κομμουνιστών συνδικαλιστών αρνήθηκαν να εξετάσουν τους "ανώνυμους" μάρτυρες κατηγορίας. Σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να νομιμοποιήσουμε έναν θεσμό που σήμερα δοκιμάζεται σε υποθέσεις διαφθοράς, αλλά αύριο μπορεί να είναι ένα ισχυρό όπλο στα χέρια του κράτους ή άλλων μηχανισμών εναντίον όσων δεν τους είναι αρεστοί.
Σημαίνει αυτό ότι αδιαφορούμε για την προστασία τέτοιων μαρτύρων; Κάθε άλλο. Θεωρούμε ότι το κράτος και οι αρχές έχουν όλες τις δυνατότητες να προστατεύσουν έναν μάρτυρα και αυτό μπορεί να γίνει πιο αποτελεσματικά σε καθεστώς επωνυμίας και δημοσιότητας, αντί της σημερινής κατάστασης όπου οι διωκτικές αρχές, διάφοροι μηχανισμοί, ΜΜΕ, αλλά και πιθανά όσοι θέλουν να τους βλάψουν, ξέρουν την ταυτότητα των μαρτύρων, η οποία όμως δεν είναι γνωστή στο ευρύ κοινό... Μάλιστα, αν ανατρέξει κάποιος στα πρακτικά της Βουλής και τις συζητήσεις την περίοδο ψήφισης του συγκεκριμένου νόμου, θα δει τέτοιους προβληματισμούς.
Ορισμένοι, θέλοντας να διαστρεβλώσουν και να προβοκάρουν αυτή τη θέση αρχών του ΚΚΕ, κατέφυγαν σε άστοχες -αν όχι αστείες- συγκρίσεις. Συνέκριναν για παράδειγμα τους κουκουλομάρτυρες με την ανωνυμία που θέλει να κρατήσει ένας εργαζόμενος, π.χ. για τις πολιτικές του πεποιθήσεις, έναντι της εργοδοσίας. Φυσικά εδώ δεν βλέπουν ή κάνουν πως δεν βλέπουν το προφανές: Ότι η ανωνυμία του οποιουδήποτε για τις πράξεις ή τις ιδέες του αφορά αποκλειστικά τον ίδιο, ενώ η ανωνυμία του "κουκουλομάρτυρα" αφορά κυρίως άλλους, αυτούς που δείχνει ως ενόχους για κάποια αδικήματα.
Το ΚΚΕ όχι μόνο θα συνεχίσει να τονίζει την ανάγκη οι μαρτυρίες να είναι επώνυμες, αλλά και θα προβάλλει αυτό που αποτελούσε για χρόνια απαίτηση του λαϊκού κινήματος, των αριστερών, προοδευτικών ανθρώπων, δηλαδή την ανάγκη κατάργησης του "τρομονόμου" και όλων των διαδικασιών που αυτός προβλέπει, ανάμεσά τους και αυτής των προστατευόμενων μαρτύρων. Σ’ αυτόν τον αγώνα κάποιοι άλλαξαν στρατόπεδο και πέρασαν με την πλευρά που υπερασπίζονται τέτοιες επικίνδυνες ή αντιδραστικές πρακτικές. Φυσικά, αυτό δεν είναι ούτε το πρώτο θέμα, ούτε η πρώτη φορά που κάποιοι άλλαξαν στρατόπεδο. Κι όπως λέει μία κινεζική παροιμία "την πρώτη φορά είναι χάρη, τη δεύτερη κανόνας"».


απο τον 902





Δεν θα μετατρέψουν τα συνδικάτα σε «πίσω αυλή» της εργοδοσίας και του κράτους!

  


Τις ίδιες μέρες που η κυβέρνηση της ΝΔ κλιμακώνει την επίθεση στην Κοινωνική Ασφάλιση, συζητώντας και ψηφίζοντας στη Βουλή το νομοσχέδιο Βρούτση - Κατρούγκαλου, η ηγετική ομάδα της ΓΣΕΕ διοργανώνει ένα «συνέδριο» - παρωδία, όχι μόνο εξαιτίας των δεκάδων νόθων αντιπροσώπων και εκπροσώπων της εργοδοσίας που περιέχει το σώμα, αλλά κυρίως επειδή δεν προβλέπει καμιά συλλογική διαδικασία, καμιά ουσιαστική συζήτηση, καμιά στοιχειώδη αντιπαράθεση για όσα απασχολούν τους εργαζόμενους, για την αντιλαϊκή πολιτική
που χτυπάει βάναυσα την εργατική - λαϊκή οικογένεια.

Η επιλογή αυτή μόνο τυχαία δεν είναι. Επιβεβαιώνει την προσπάθεια της εργοδοσίας, της κυβέρνησης και των κομμάτων της να επιβάλουν σιγή νεκροταφείου στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, να «αναβαθμίσουν» τη ΓΣΕΕ ως μηχανισμό ενσωμάτωσης και χειραγώγησης των εργαζομένων, αξιοποιώντας γι' αυτόν το σκοπό σε ρόλο «διεκπεραιωτή» τη σημερινή συνδικαλιστική ηγεσία, παρά την απαξίωσή της στα μάτια χιλιάδων εργαζομένων, που δρουν μέσα από δευτεροβάθμιες και πρωτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις.

Ετσι εξηγείται άλλωστε και η στήριξη που προσφέρει η σημερινή κυβέρνηση στην ηγετική ομάδα της ΓΣΕΕ, η οποία έδωσε κυριολεκτικά τα ρέστα της στην τελευταία πανεργατική απεργία, για να υπονομεύσει τις αποφάσεις εκατοντάδων συνδικαλιστικών οργανώσεων και τις αγωνιστικές διαθέσεις χιλιάδων εργαζομένων, που συμμετείχαν τελικά στην απεργιακή κινητοποίηση και στις μαζικές απεργιακές συγκεντρώσεις. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά δεν έχει βγάλει και λέξη για το νομοσχέδιο που ετοιμάζει η κυβέρνηση ενάντια στις διαδηλώσεις, για την περιστολή του δικαιώματος στη λαϊκή διαμαρτυρία.
 
Οξύνεται η αντιπαράθεση

Είναι φανερό επομένως ότι με αφορμή και το συνέδριο της ΓΣΕΕ, οξύνεται η αντιπαράθεση στο κίνημα: Από τη μια είναι οι ταξικές συνδικαλιστικές δυνάμεις, δεκάδες Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα και Συνδικάτα, που δίνουν τη μάχη της οργανωμένης ανασύνταξης του συνδικαλιστικού κινήματος.

Που οργανώνουν την πάλη ενάντια στον στρατηγικό σχεδιασμό και την πολιτική του κεφαλαίου και των κομμάτων του, για τη διεκδίκηση σύγχρονων όρων δουλειάς και αμοιβής, για τη μαζικοποίηση και αναζωογόνηση των συνδικάτων, για να γίνουν επιτελεία οργάνωσης του αγώνα με κριτήριο τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων και του λαού.

Στην άλλη μεριά βρίσκονται οι δυνάμεις της ταξικής συναίνεσης, ενσωμάτωσης και συνεργασίας, που εκφράζει η συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Βρίσκεται η προσπάθεια να μετατραπούν τα συνδικάτα σε «πίσω αυλή» της εργοδοσίας και του κράτους της. Είναι η γραμμή του «κοινωνικού διαλόγου» για το πόσα θα χάσουν οι εργαζόμενοι και των διεκδικήσεων στα όρια των «αντοχών της οικονομίας». Αυτήν τη γραμμή, που διαχέεται από πάνω μέχρι κάτω στο συνδικαλιστικό κίνημα, εκφράζει σήμερα σε επίπεδο «κορυφών» η ηγετική ομάδα της ΓΣΕΕ.

Αυτή η γραμμή χρειάζεται και τη νοθεία, για να θωρακίζεται ο αρνητικός για τους εργαζόμενους συσχετισμός δυνάμεων, αλλά και την ενεργότερη εμπλοκή της ίδιας της εργοδοσίας στα συνδικάτα.
Αυτά τα φαινόμενα ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο στο 37ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ, προκαλώντας τις αντιδράσεις πολλών συνδικαλιστικών οργανώσεων, συνδικαλιστών και εργαζομένων, που δεν ανέχονται ο διευθυντής στο χώρο δουλειάς να τους εκπροσωπεί στη ΓΣΕΕ, που δεν αντέχουν την απαξίωση από τους δεκάδες αντιπροσώπους - μαϊμού, στο όνομα της αναπαραγωγής των συσχετισμών στο συνέδριο.

Τις διαθέσεις όλων αυτών εξέφρασαν οι πρωτοβουλίες που πήραν το προηγούμενο διάστημα Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα και σωματεία που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, μαζί με έντιμους συνδικαλιστές αγωνιστές, για να γίνει συνέδριο εργατών, πραγματικής αντιπαράθεσης και διαπάλης πάνω σε ζητήματα που «καίνε» την εργατική - λαϊκή οικογένεια.

Οι πρωτοβουλίες αυτές επέδρασαν σημαντικά σε εργαζόμενους, σωματεία και συνδικαλιστές πολύ πέρα από όσους συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ. Εδωσαν την ευκαιρία να αποκαλυφθούν καλύτερα οι μηχανισμοί διασύνδεσης συνδικαλιστικών πλειοψηφιών με τους μηχανισμούς της εργοδοσίας, αλλά και η νομιμοποίηση της νοθείας από την ηγεσία της ΓΣΕΕ ως υπεράσπιση της ίδιας της γραμμής της, που είναι γραμμή στήριξης των συμφερόντων της εργοδοσίας, του κεφαλαίου, της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του.
Κύλησε νερό στ' αυλάκι

Η μάχη της αποκάλυψης που δόθηκε σε Καλαμάτα και Ρόδο, ενίσχυσε το αίτημα για «συνέδριο εργατών, όχι νόθων και εργοδοτών», με το οποίο δεκάδες συνδικαλιστικές οργανώσεις καλούν την Τρίτη σε συγκέντρωση στο Καβούρι, έξω από το ξενοδοχείο όπου είναι προγραμματισμένο να γίνει το «συνέδριο» της ΓΣΕΕ. Οι εργαζόμενοι έχουν κάθε δικαίωμα να βρίσκονται εκεί, να διαδηλώσουν και να διαπιστώσουν με τα ίδια τους τα μάτια τις μεθοδεύσεις κυβέρνησης, εργοδοσίας και ηγετικής ομάδας ΓΣΕΕ.

Βέβαια, από τον περασμένο Μάρτη και Απρίλη έχει κυλήσει πολύ νερό στ' αυλάκι, επιβεβαιώνοντας και με καινούργια στοιχεία τον βρώμικο ρόλο και την αποστολή της ηγετικής ομάδας της ΓΣΕΕ σε συνθήκες όπου πλέον κυβέρνηση είναι η ΝΔ και αντιπολίτευση ο ΣΥΡΙΖΑ.
Η πρόθεση του κεφαλαίου και της κυβέρνησης (συνεχίζοντας κατευθύνσεις που ξεκίνησαν επί ΣΥΡΙΖΑ) είναι μια πιο αποφασιστική παρέμβαση στην οργάνωση και τη λειτουργία του συνδικαλιστικού κινήματος, με περιορισμούς στην άσκηση του δικαιώματος της απεργίας και της συλλογικής δράσης των εργαζομένων.

Ταυτόχρονα, ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει στο πλαίσιο και της πολιτικής του διεύρυνσης την ανασυγκρότηση της συνδικαλιστικής παρέμβασής του - αξιοποιώντας δυνάμεις που πολιτικά προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ - στην προσπάθεια ανάδειξής του εκ νέου σε διεκδικητή της κυβέρνησης.
Αυτό είναι μια καινούργια κατάσταση, δημιουργεί νέα δεδομένα και κινδύνους εγκλωβισμού των εργαζομένων και του λαού, όπως είναι άλλωστε και ο στόχος τους.

Απ' αυτήν τη σκοπιά πρέπει να δουν οι εργαζόμενοι την κάλυψη που προσφέρει η κυβέρνηση στην ηγετική ομάδα της ΓΣΕΕ. Αλλωστε, μόλις πριν από λίγες μέρες, είχε πάρει ως «αντίδωρο» τη δήλωση Παναγόπουλου ότι με τον νόμο για το Ασφαλιστικό δεν γίνεται και τίποτα σπουδαίο, και ότι επομένως δεν υπάρχει λόγος για τους εργαζόμενους να κινητοποιούνται, πολύ περισσότερο να απεργούν.
 
«Διάττοντες αστέρες» σε νέους ρόλους

Μέσα σ' αυτό το σκηνικό, επανεμφανίζονται διάφοροι «διάττοντες αστέρες» του συνδικαλιστικού κινήματος, με μακρά θητεία στην ΠΑΣΚΕ και στο ΠΑΣΟΚ, που σήμερα υπερασπίζονται μαχητικά την επάνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στη διακυβέρνηση. Η γραμμή τους είναι «ούτε με τον Παναγόπουλο, ούτε με το ΠΑΜΕ».

Κι ενώ όλη την περίοδο που οι ταξικές δυνάμεις έδιναν μάχη ενάντια στον εκφυλισμό και τη νοθεία σφύριζαν αδιάφορα, σήμερα αποκλειστικά για αντιπολιτευτικές ανάγκες αξιοποιούν τις εξελίξεις στη ΓΣΕΕ και την κυβερνητική καταστολή, προσπαθώντας να συσπειρώσουν σε «αντιδεξιά» γραμμή.

Τώρα, με κυβέρνηση ΝΔ, ευθυγραμμίζουν τη γραμμή τους στο συνδικαλιστικό κίνημα με τις επιδιώξεις του ΣΥΡΙΖΑ να αποκτήσει ξανά «βραχεία κεφαλή» στην κυβερνητική εναλλαγή. Αυτή είναι η αφετηρία της όποιας «κριτικής» τους στην ηγεσία της ΓΣΕΕ. Στήνουν νέες παγίδες εγκλωβισμού, που οι εργαζόμενοι πρέπει να αχρηστεύσουν.

Αναγνωρίζουν ταυτόχρονα την ανάγκη «να αντιμετωπιστεί το ΠΑΜΕ», όπως κάνει και η ηγετική ομάδα της ΓΣΕΕ, όμως αυτό να γίνει «πολιτικά»! Και δεν αρκούνται σ' αυτό, αλλά με αρθρογραφία στον Τύπο προτείνουν και μια σειρά εναλλακτικές στην ηγετική ομάδα για να απαλλαγούν όλοι μαζί από το ΠΑΜΕ, να το απομονώσουν, να του χρεώσουν τη σημερινή άθλια εικόνα του συνδικαλιστικού κινήματος (βλ. άρθρο Ν. Φωτόπουλου στην «Αυγή»).

Πρόκειται για δυνάμεις που οι εργαζόμενοι τις γνώρισαν από την καλή και την ανάποδη σε προηγούμενες εποχές. Που έβαλαν πλάτη για να περάσουν άγρια αντιλαϊκά μέτρα, αλλά και ο εκφυλισμός στις συνδικαλιστικές οργανώσεις που ηγούνταν, ενώ σήμερα παραδίδουν μαθήματα ...συνδικαλιστικής ηθικής και παρουσιάζονται ως «λευκές - τάχα - περιστερές», που θέλουν να «διορθώσουν» και να «αλλάξουν» το συνδικαλιστικό κίνημα.
 
Δεν θέλουν το ΠΑΜΕ μέσα στα πόδια τους

Ενα πράγμα είναι βέβαιο: Οτι τόσο οι μεν όσο και οι δε, δεν θέλουν το ΠΑΜΕ μέσα στα πόδια τους.
Οτι θέλουν το πεδίο ελεύθερο για να ξεδιπλώσουν με μεγαλύτερη άνεση τη γραμμή της συναίνεσης και της χειραγώγησης στο συνδικαλιστικό κίνημα, χωρίς την ενοχλητική, αποκαλυπτική, μαχητική, ταξική φωνή χιλιάδων συνδικαλιστών και εργαζομένων, των κομμουνιστών που δρουν στο συνδικαλιστικό κίνημα. Θα ήθελαν το ΠΑΜΕ απομονωμένο, απαξιωμένο, αλλά ξέρουν ότι δεν μπορούν.

Δεν εγκαταλείπουν όμως την προσπάθεια, γιατί αυτό επιβάλλουν τα συμφέροντα της αστικής τάξης, που με συνέπεια υπηρέτησαν και υπηρετούν. Γι' αυτό επιτίθενται στο ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα και έχουν το θράσος να αποκαλούν «τραμπούκους» τους εργαζόμενους που αποκαλύπτουν το ρόλο τους, αντιστρέφοντας προκλητικά την πραγματικότητα.

Μπροστά στο «συνέδριο» της ΓΣΕΕ, η προσπάθεια αυτή κλιμακώνεται. Αναλαμβάνουν όλοι τους μεγάλες ευθύνες και οι εργαζόμενοι πρέπει να έχουν ανοιχτά αυτιά και μάτια, ειδικά τις επόμενες μέρες. Να είναι σίγουροι ότι δεν θα τους περάσει! Και εγγύηση γι' αυτό είναι οι αγωνιστικοί δεσμοί και οι σχέσεις μεγάλης εμπιστοσύνης, που αναπτύσσουν τα ταξικά συνδικάτα με τους εργαζόμενους, οι χιλιάδες κομμουνιστές που δρουν μέσα από τις γραμμές τους, στον δύσκολο δρόμο της ανασύνταξης, στην πάλη για τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες!

Του
Γιώργου ΠΕΡΡΟΥ*
*Ο Γ. Πέρρος είναι μέλος της ΕΓ του ΠΑΜΕ και της ΕΕ της ΓΣΕΕ
 

Ο κορονοϊός τους ξεσκέπασε...

Μέσα στη λαίλαπα της πανδημίας ο Covid-19 ξεσκέπασε το σαθρό οικοδόμημα των συστημάτων Υγείας, σε όλα τα καπιταλιστικά κράτη. Ξ...

TOP READ