Translate

15 Σεπ 2016

Μαχόμενη δημοσιογραφία

 Μαχόμενη δημοσιογραφία

κι οι ανακολουθίες του Unfollow

Δε θα πω ονομαστικά ποιος, γιατί δε νομίζω να το ήθελε. Αλλά την καλύτερη ατάκα για τη "μαχόμενη δημοσιογραφία" του Unfollow, την είχα ακούσει σε ανύποπτο σχετικά χρόνο από ένα σφο. Που είχε πει πολύ σωστά πως το Unfollow χτίζει μεθοδικά το προφίλ της αδέσμευτης, αποκαλυπτικής ενημέρωσης, που ενοχλεί τα μεγάλα συμφέροντα και βγάζει στη φόρα καυτά θέματα, που κανείς δεν τολμά να αγγίξει. Κρύβει όμως εξίσου μεθοδικά τα στηρίγματα που έχει και του δίνουν το περιθώριο να λειτουργεί έτσι.

Με απλά λόγια, θέλει να δείξει ότι έχει αρχ..., αλλά δε μας λέει τι πλάτες έχει. Και δεν είναι και τόσο έντιμο να προβάλλεις θορυβωδώς το πρώτο, όταν αποσιωπάς το δεύτερο.

Δεν ξέρω βέβαια αν ήξερε ή έστω υποψιαζόταν κι ο ίδιος για ποιες πλάτες μιλάμε τελικά και πόσο... χτιστές είναι. Βασικά δεν ξέρω αν μπορούσε οποιοσδήποτε να το σκεφτεί τότε. Ασφαλώς ήταν μια ισχυρή ένδειξη η συστηματική ενασχόληση του περιοδικού με το Μελισσανίδη, αλλά αυτό βασικά εντασσόταν στο πλαίσιο της αδυσώπητης μάχης που είχαν κηρύξει ενάντια στα μονοπώλια και τις προνομιακές σχέσεις κάποιων καπιταλιστών με το κράτος (οι σχέσεις με την κυβέρνηση Σαμαρά και το ξεπούλημα του κερδοφόρου ΟΠΑΠ). Νομίζω επίσης ότι υπήρξε κι ένα μαφιόζικο χτύπημα σε μια μηχανή του Χαραλαμπόπουλου, που παρέπεμπε σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών (σε φάση: πρόσεξε, ξέρουμε πού μένεις). Αλλά κι αυτό θεωρήθηκε ως μέρος της προσπάθειας φίμωσης μιας μαχητικής, ανεξάρτητης φωνής, που μπαίνει στο μάτι των ισχυρών και πληρώνει το τίμημα.

Τώρα όμως, μετά από την ανακοίνωση της συνεργασίας με τα Παραπολιτικά του Μαρινάκη, που θα κυκλοφορούν κάθε τρίτη βδομάδα του μήνα με ένα ένθετο υπό την επιμέλεια της ομάδας (ή μάλλον κάποιων) δημοσιογράφων του Unfollow- πολλά πράγματα μπορούν (κι επιβάλλεται) να διαβαστούν διαφορετικά.

Η ειρωνεία του πράγματος είναι πως στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού, υπάρχει ένα θέμα με τίτλο "αυτός ο καναλάρχης ποιανού είναι;", που στην ιστοσελίδα του Unfollow συνοδεύεται από μια φωτό του Μαρινάκη και προαναγγέλλεται με ένα σύντομο σημείωμα, όπου διαβάζουμε μεταξύ άλλων και τα εξής:

Η δημοπρασία των τηλεοπτικών αδειών αποδεικνύει πόσο σημαντικό είναι να διαχειρίζεται κανείς το μέσο που διαχέει την πληροφορία. Η ένταση με την οποία επεδίωξε κάθε ενδιαφερόμενος να αποκτήσει τη «μαγική» άδεια δείχνει πόσο πολύτιμο είναι γι’ αυτούς να έχουν στα χέρια τους ένα εργαλείο που διαμορφώνει το πολιτικό κλίμα και επηρεάζει τα πολιτικά πράγματα.
Πόσο επίκαιρα είναι τα παραπάνω, αν αναλογιστεί κανείς πως ισχύουν για όλα τα μέσα και όχι μόνο για τα τηλεοπτικά κανάλια!

Η δεύτερη ειρωνεία της υπόθεσης είναι αυτή που επιστρατεύουν κάποιες συριζόφιλες σελίδες (λίγο κακόηχος όρος, αλλά ασορτί με το νόημα και το σημαινόμενο) που έβγαλαν το θέμα για την... "παρά φύση" συνεργασία, αναλογιζόμενες το πολιτισμικό σοκ των αναγνωστών της εφημερίδας, που θα πέφτει στα χέρια τους ένα ένθετο χωρίς λάιφ-στάιλ θέματα και θα χρειάζονται διερμηνέα για να το ξεφυλλίσουν. Αλλά και των αναγνωστών του Unfollow, που θα πηγαίνουν στο περίπτερο να ζητήσουν μια ρυπαρή φυλλάδα και θα παίρνουν μαζί ένα cd της Πάολα ή κάτι άλλο αντίστοιχα ποιοτικό.

Προφανώς κι είναι γελοίοι οι Συριζαίοι (νικώντας σχεδόν τους πάντες στη σύγκριση) αλλά παίρνουν το αίμα τους πίσω από τους παλιούς τους φίλους. Και βασικά, πατάνε σε γεγονότα, οπότε βρίσκουν και τα λένε.

Μία από τις ιστοσελίδες που έπαιξαν το θέμα πχ είναι το TVXS του Κούλογλου. Ο οποίος είναι μεν γλοιώδης, αλλά είναι παγκοίνως γνωστός ως Κούλογλου και δεν μπορεί να ξεγελάσει πολύ κόσμο, αν προσπαθήσει να πουλήσει κάτι διαφορετικό (άλλο που τον ψήφισε πολύς κόσμος στις ευρωεκλογές. Αυτός ο σχιζοφρενικός δυισμός, να γλείφεις εκεί που φτύνεις, είναι τυπικό γνώρισμα των κατοίκων του Αριστεροχωρίου).

Υπήρξε όμως ένα διάστημα, που περνούσε η εναλλακτική μπογιά του, και την αξιοποίησε στο έπακρο για να στάξει αντικομμουνιστική χολή και δηλητήριο με αριστερό, "προοδευτικό" πρόσημο. Κι όταν έκλεισε ο δικός του κύκλος, άνοιξε ο επόμενος. Ο Βαξεβάνης με τη λίστα Λαγκάρντ (και τις δικές του πλάτες που του πάσαραν την είδηση) και το Unfollow, που δύσκολα θα φανταζόταν κανείς τόσο εύκολη και εντυπωσιακή την πολιτική του χρεοκοπία.

Το πιο εντυπωσιακό πάντως είναι ότι αυτά τα έντυπα έρχονται και παρέρχονται, ακολουθώντας πιστά τον κύκλο των πολιτικών φορέων που κινούνται σε τροχιά γύρω από αυτόν το χώρο (αριστεροχώρι) και γίνονται διάττοντες αστέρες, που χάνονται, για να αναγεννηθούν (σε καινούρια συσκευασία) από την αστρική ύλη της σοσιαλδημοκρατίας. Και ο συμπυκνωμένος πολιτικός χρόνος (λατρεμένο κλισέ των αριστεροχωριανών) μειώνει διαρκώς τον (φαύλο) κύκλο ζωής τους.

Τραγική ειρωνεία (πώς τα φέρνει καμιά φορά η ζωή) είναι και το ντούρο αγωνιστικό παρελθόν των υπευθύνων της έκδοσης. Και δεν αναφέρομαι τόσο στον Πι Σωτήρη (στέλεχος της Αραν, παλιότερα της Ανταρσυα και πλέον στη ΛαΕ), όσο στο Χαραλαμπόπουλο (που ήταν υποψήφιος της Ανταρσυα, αλλά η αρθρογραφία του προδίδει ανοιχτό δίαυλο και με τη Ζωή) κι άλλα βλαστάρια, που είχαν βγει ως τιμητές του ΚΚΕ, όταν βρήκαν πχ μια συμβολική δωρεά του Μελισσανίδη στη μνήμη του πατέρα του (στη στήλη με τα μνημόσυνα του Ριζοσπάστη που μόνο οι... φανατικοί μερακλήδες διαβάζουν) και νόμιζαν πως έπιασαν λαβράκι ή μάλλον με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια κι υπονοούσαν ότι υπάρχει βαθύτερη σχέση-σύνδεση. Ή όταν έκαναν σπέκουλα με τις περικοπές στο όργανο της ΚΕ κι έλεγαν πως η απόλυση του Μπογιόπουλου ήταν απόδειξη πως είναι κομμουνιστής (άλλο αν στην πορεία τα έσπασαν τελικά μαζί του).

Δεν ξέρω ποια θα είναι η γραμμή υπεράσπισής τους για όλα αυτά. Μπορεί να είναι πχ η γραμμή του Χατζηστεφάνου, για τα βρώμικα μαγαζιά με τα οποία αναγκάζεται να συνεργαστεί στην καριέρα του ένας δημοσιογράφος (και δεν είναι μόνο το BBC τον καιρό των βομβαρδισμών του Ιράκ, αλλά και το Κόκκινο, τον καιρό του τρίτου μνημονίου). Νομίζω όμως πως θα επιλέξουν την επίθεση -που είναι η καλύτερη άμυνα- είτε για τους κολαούζους του Σύριζα, είτε (εφόσον εμφανώς δε χωράνε σε αυτό το τσουβάλι) κάτι άλλο, πχ το ΚΚΕ που πούλησε το κανάλι στο Μαρινάκη (κι όλως παραδόξως, κανείς δε βγήκε τότε να πει: μαγκιά του, που του τα πήρε, για να τα δώσει στους εργαζόμενους...)

Ή μπορεί να επιστρατεύσουν το καλαμπούρι ότι η συνεργασία αυτή δεν επηρεάζει στο παραμικρό τη μαχόμενη κι αποκαλυπτική τους δημοσιογραφία. Γιατί έτσι λειτουργούν τα πράγματα στην Ελλάδα. Και το επόμενο τεύχος του Unfollow θα έχει λογικά μια μεγάλη έρευνα για τη σκοτεινή υπόθεση του NOOR-1. Εγγυημένα πράγματα...

Υστερόγραφο: μη ξεχάσετε να γίνετε συνδρομητές Unfollow. Που αποδεικνύει σε κάθε βήμα της πορείας του την ανεξαρτησία του.

Η πηγάδα - 4. Μετά την μάχη

 Η πηγάδα - 4. Μετά την μάχη


Λέγαμε χτες ότι ο Μελιγαλάς παραδόθηκε στις δυνάμεις του ΕΛΑΣ το μεσημέρι της Παρασκευής 15 Σεπτεμβρίου 1944 και ότι ο Άρης Βελουχιώτης έφτασε εκεί νωρίς το μεσημέρι τού Σαββάτου 16 του μηνός, οπότε και ενημερώθηκε για τα γεγονότα χωρίς να μπει καθόλου στην πόλη. Βλέποντας ότι όλα είχαν τελειώσει, μάζεψε τα τρία συντάγματα του ΕΛΑΣ και το ίδιο απόγευμα ξεκίνησε για τους Γαργαλιάνους, με σκοπό να καθαρίσει και τις δυνάμεις τού ταγματάρχη Στούπα. Οι ελασίτικες δυνάμεις δεν κινήθηκαν συντεταγμένες αλλά απλώθηκαν από την Ιθώμη  μέχρι την Άνω Τριφυλλία, σαρώνοντας την περιοχή, ώσπου συνέκλιναν στους Γαργαλιάνους.

Στην προσπάθειά τους να ξεφύγουν, οι ταγματασφαλίτες του Στούπα εγκαταλείπουν την βάση τους και κινούνται νότια. Οι ελασίτες τούς καταδιώκουν και, τελικά, καταφέρνουν να στριμώξουν τους περισσότερους απ' αυτούς στην Πύλο. Όσοι γλιτώνουν από τα πυρά των ανταρτών, οχυρώνονται στο κάστρο της Πύλου, ανάμεσά τους κι ο ίδιος ο Στούπας. Οι ταγματασφαλίτες δεν έχουν ελπίδα να ξεφύγουν και δεν μπορούν να ελπίζουν σε οποιαδήποτε βοήθεια απ' έξω. Η τελική έκβαση είναι θέμα χρόνου. Πριν ξημερώσει η 20η Σεπτεμβρίου, ο αποκαμωμένος Στούπας αυτοκτονεί. Μετά την Ηλεία, είναι πλέον καθαρή από μιάσματα και η Μεσσηνία. Ο ΕΛΑΣ μπορεί πια να κινηθεί βόρεια για να καθαρίσει και τον υπόλοιπο Μορηά. Τα Τ.Α. του Κουρκουλάκου στην Πάτρα αντέχουν ακόμη...

Αριστερά: Ο δωσίλογος ταγματάρχης των T.A. Παναγιώτης Στούπας - Κέντρο και δεξιά: Η πατρίς,
ευγνωμονούσα τους συνεργάτες των κατακτητών, κατασκευάζει προς τιμή τους ηρώα και ανδριάντες...

Ας επιστρέψουμε, όμως, στον Μελιγαλά. Ο Άρης μπορεί να έφυγε για να κυνηγήσει τον Στούπα αλλά άφησε πίσω του μια μικρή δύναμη, η οποία είχε ως έργο την επιτήρηση των αιχμαλώτων και τις ανακρίσεις που θα οδηγούσαν στο ξεσκαρτάρισμά τους σε κοινούς εγκληματίες και μη, ώστε να αποφασιστεί ποιοι θα αφεθούν ελεύθεροι και ποιοι θα παραδοθούν στον κυβερνητικό στρατό στην Τρίπολη για να λογοδοτήσουν, όπως ήταν η συμφωνία. Σημειωτέον ότι σε όλη αυτή την διαδικασία συμμετείχαν ενεργά και οι άγγλοι.

Παρένθεση. Ο Μελιγαλάς εκείνη την εποχή ήταν μια κωμόπολη 2.500 κατοίκων. Όμως, όταν άρχισαν να μαζεύονται εκεί οι ταγματασφαλίτες και οι λογής-λογής προδότες και δωσίλογοι από την Καλαμάτα και την ευρύτερη περιοχή, ο πληθυσμός τουλάχιστον τριπλασιάστηκε. Μιας και όλοι αυτοί εγκατέλειπαν τις εστίες τους για να γλιτώσουν την οργή των συγχωριανών τους (λόγω των εγκλημάτων που είχαν διαπράξει), κουβάλησαν μαζί και τις οικογένειές τους αλλά και όσο από το βιός τους μπορούσαν να μεταφέρουν. Κλείνει η παρένθεση.

Όταν το απόγευμα του Σαββάτου 16 Σεπτεμβρίου ο ελασίτικος στρατός αποχώρησε από τον Μελιγαλά, μπήκαν στην πόλη οι χιλιάδες των χωρικών που καραδοκούσαν διψασμένοι για εκδίκηση. Η μυρωδιά του θανάτου άρχισε να γίνεται έντονη. Άρχισε το πλιάτσικο ενώ κάποιοι από τους εισβολείς άρχισαν να βάζουν φωτιά σε όποιο σπίτι εντόπιζαν κάποιο μέλος οικογενείας γνωστού τους ταγματασφαλίτη. Από μαρτυρίες διασωθέντων, πιστοποιείται ότι μια ομάδα ανταρτών υπό τον καπετάν-Φώτη (Αποστολόπουλο), με την απειλή των όπλων, κατάφερε να βάλει φρένο στις πυρπολήσεις.

Στο Μπεζεστένι, μια άλλη ομάδα ανταρτών υπό τον καπετάνιο Αρίστο Καμαρινό (μετέπειτα ταγματάρχη του ΔΣΕ) προσπαθεί με νύχια και με δόντια να κρατήσει το μαινόμενο πλήθος μακρυά από τους κρατούμενους. Στην αρχή τα καταφέρνουν μάλλον εύκολα, βάζοντας τριγύρω ψεύτικες πινακίδες με την ένδειξη "Προσοχή! Νάρκες!" αλλά σύντομα η "απάτη" γίνεται αντιληπτή. Πιο πέρα, ο λοχαγός Ευάγγελος Μαχαίρας (ο κατοπινός πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών), με το ένα χέρι λαβωμένο και δεμένο, δεν διστάζει να αντιμετωπίσει το πλήθος μόνο με το πιστόλι του. Σχεδόν τους βρίζει: "Τώρα ήρθατε να πάρετε εκδίκηση; Τρεις μέρες που βάσταξε η μάχη, πού ήσασταν;".

Καλαμάτα, 20/2/1944: Ο νομάρχης Περρωτής και ο δήμαρχος Καρατζάς καταθέτουν στέφανον
"εκ μέρους ολοκλήρου του πληθυσμού" στην κηδεία γερμανών στρατιωτών. Αηδία...

Αυτά που λέγονται και γράφονται για όσα ακολούθησαν, δεν είναι εύκολο να διασταυρωθούν ή να ελεγχθούν. Επί δεκαετίες και υπό την ανοχή ή την ευλογία του αστικού κράτους, οι ηττημένοι μιλάνε για εγκλήματα των ανταρτών, για σφαγές, για λεηλασίες κλπ, ενώ η αλήθεια είναι αυτή που είπαμε πρωτύτερα, ότι δηλαδή οι αντάρτες έφυγαν την επομένη της μάχης για να κυνηγήσουν τον Στούπα. Το "έγκλημά" τους είναι ότι δεν άφησαν πίσω δύναμη ικανή να αναχαιτίσει τα οργισμένα πλήθη, που έψαχναν εκδίκηση. Ίσως κάποιος να μπορούσε να κατηγορήσει τον ΕΛΑΣ ότι ηθελημένα άφησε πίσω ελάχιστους άνδρες αλλά η ιστορία δεν γράφεται με υποθέσεις.

Το γεγονός είναι πως, όταν τέλειωσαν οι ανακρίσεις, οι ελασίτες άφησαν ελεύθερους εκατοντάδες κρατουμένων, για τους οποίους δεν προέκυψαν επιβαρυντικά στοιχεία (κυρίως συζύγους και παιδιά των ταγματασφαλιτών). Στην συνέχεια, φόρτωσαν όσους οι ανακρίσεις κατέδειξαν ως εγκληματίες σε φορτηγά και τους μετέφεραν στην Καλαμάτα όπου θα δικάζονταν, όπως ακριβώς είχαν δικαστεί κι όσοι είχαν συλληφθεί λίγες μέρες νωρίτερα, κατά την απελευθέρωση της πόλης. Καθώς τα φορτηγά διέσχιζαν την οδό Αριστομένους, έξω από το κτήριο της Τράπεζας της Ελλάδος (μετά την Παυσανίου) περικυκλώθηκαν από στίφη λαού τα οποία απαιτούσαν την εκτέλεση των κρατουμένων. Οι μαρτυρίες λένε πως οι συνοδοί αντάρτες προσπάθησαν να συγκρατήσουν τον όχλο, έστω κι αν κάποιοι ισχυρίζονται ότι αυτό έγινε για τα μάτια του κόσμου. Το γεγονός είναι πως το πλήθος άρπαξε τους κρατούμενους και τους λυντσάρησε επί τόπου ενώ καμμιά εικοσαριά απ' αυτούς (ανάμεσά τους και τον Περρωτή) τους κρέμασαν από τις κολώνες του δημοτικού φωτισμού που βρίσκονταν γύρω-γύρω στην Κεντρική Πλατεία. Οι ελάχιστοι που διασώθηκαν, χάρη στις προσπάθειες των ανταρτών, φυγαδεύτηκαν στην Τρίπολη.

Πίσω, στον Μελιγαλά, η απομείνασα ελασίτικη δύναμη πρέπει να φροντίσει να μεταφερθούν οι υπόλοιποι αιχμάλωτοι στην Τρίπολη, για να παραδοθούν στις κυβερνητικές δυνάμεις. Εδώ η ιστορία χάνεται στην αχλύ των εικασιών, των δοξασιών και του μύθου. Σύμφωνα με μια εκδοχή, τα μανιασμένα πλήθη αρπάζουν τους κρατούμενους και τους μεταφέρουν στα χωριά καταγωγής τους, όπου τους εκτελούν σε δημόσια θέα. Μάλιστα δε, δίνουν και συγκεκριμένα νούμερα: η Οιχαλία άρπαξε και εκτέλεσε 15 κρατούμενους, το Νησί άλλους 13 κλπ, ενώ ανεβάζουν τον αριθμό των κατ' αυτό τον τρόπο εκτελεσμένων στα διάφορα χωριά (Μερόπη, Σολάκι, Ανθούσα, Νεοχώρι, Σκάλα κλπ μέχρι και την Μεσσήνη) σε 710. Εννοείται ότι, στο πέρασμα των χρόνων, για όλους αυτούς βρέθηκε κάποιος "μάρτυρας" να πιστοποιήσει την δολοφονία τους επειδή την "είδε με τα μάτια του" ή επειδή την είδε κάποιος γνωστός του και του την διηγήθηκε ή επειδή ο εκτελεσμένος ήταν συγγενής του κλπ.

Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, οι αντάρτες έβγαζαν τους κρατούμενους από το Μπεζεστένι ανά τριάδες (ή δεκάδες ή εικοσάδες ή και εκατοντάδες, ανάλογα με την "μαρτυρία") και, δεμένους με καλώδιο (ή με σύρμα ή και με αγκαθωτό συρματόπλεγμα, πάλι ανάλογα με την "μαρτυρία"), τους οδηγούσαν δυο χιλιόμετρα μακρύτερα, σε μια ημιτελή δεξαμενή -την γνωστή ως "πηγάδα" και προορισμένη για την ύδρευση της πόλης- όπου τους έρριχναν αφού πρώτα τους έσφαζαν. Μια παραλλαγή αυτής της εκδοχής υποστηρίζει ότι οι αντάρτες παρέδιδαν τους κρατούμενους στο αφηνιασμένο πλήθος κι εκείνο τους οδηγούσε στην πηγάδα και τους έσφαζε ενώ υπάρχει και η εκδοχή ότι το πλήθος άρπαζε τους προδότες δωσίλογους με την βία και τους σκότωνε.

Καλαμάτα, 13/9/1944: Ο δωσίλογος δήμαρχος Ηλίας Καρατζάς απολογείται στο στρατοδικείο του ΕΛΑΣ
[Φωτογραφία από το άλμπουμ "Η Καλαμάτα μέσα από τον φακό του Χρήστου Αλειφέρη 1937-1974"]

Πού βρίσκεται κρυμμένη η αλήθεια; Φοβάμαι πως, με απόλυτη βεβαιότητα, δεν θα το μάθουμε ποτέ. Εκείνο που ξέρουμε σίγουρα είναι ότι στην μάχη του Μελιγαλά πήραν μέρος 1.000 - 1.200 ελασίτες αντάρτες, οι οποίοι ανεχώρησαν σχεδόν αμέσως μετά για Γαργαλιάνους, αφήνοντας πίσω μια ολιγάριθμη δύναμη η οποία μάλιστα έπρεπε να χωριστεί με τρόπο ώστε κάποιοι άνδρες να φυλάνε τους κρατούμενους και κάποιοι να οδηγήσουν στην Καλαμάτα εκείνους που επρόκειτο να δικαστούν. Παράλληλα, ξέρουμε ότι περίπου 4.000 χωρικοί χύμηξαν με τσεκούρια και δικράνια για να εκδικηθούν τους μέχρι πρό τινος δυνάστες τους.

Με αυτά τα δεδομένα, η απλή λογική λέει πως απ' όλες τις παραπάνω εκδοχές πιθανώτερη είναι η τελευταία, χωρίς να αποκλείεται το γεγονός κάποιοι (ο αριθμός 710 είναι εξωπραγματικός) από τους αρπαγμένους αιχμαλώτους να μην οδηγήθηκαν στην "πηγάδα" αλλά στα χωριά τους όπου και εκτελέστηκαν. Σ' αυτό το συμπέρασμα βοηθάνε άθελά τους όσοι "αυτόπτες μάρτυρες" βεβαιώνουν πως οι "εκτελέσεις" γίνονταν με μαχαίρια, τσεκούρια και... κονσερβοκούτια (!). Φυσικά, οι αμέτρητες μαρτυρίες "αυτοπτών" αυτοκαταρρίπτονται αφού δεν εξηγούν πώς γλίτωσαν τόσο πολλοί "αυτόπτες" από την δολοφονική μανία αιμοσταγών ανταρτών που βίαζαν κι έσφαζαν ακόμη και νήπια. Πάντως, η εκδοχή ότι οι ψόφιοι από την κούραση και το ξενύχτι αντάρτες πήγαιναν αρματωμένοι δυο χιλιόμετρα ποδαράτα κι άλλα δυο να γυρίσουν για να σφάξουν και να πετάξουν στην "πηγάδα" 3 ή 5 ή 10 ή 20 κρατούμενους κι άιντε ξανά και ξανά και ξανά, δεν αντέχει σε καμμιά λογική.

Όπως και νά 'χει, το γεγονός είναι πως κάποιων τα κορμιά πετάχτηκαν μέσα στην πηγάδα. Ποιων και πόσων; Τις απαντήσεις θα τις ψάξουμε αύριο.

Εργάτης δολοφονήθηκε όταν φορτηγό της επιχείρησης έπεσε πάνω στους εργαζόμενους που περιφρουρούσαν την απεργία τους

 Εργάτης δολοφονήθηκε όταν φορτηγό της επιχείρησης έπεσε πάνω στους εργαζόμενους που περιφρουρούσαν την απεργία τους

 
Ένας απεργός εργάτης δολοφονήθηκε, όταν φορτηγό της εταιρείας έπεσε πάνω στην απεργιακή φρουρά τα ξημερώματα της Πέμπτης. Θύμα είναι ο Abd Elsalam Ahmed Eldanf, Αιγύπτιος εργάτης 54 ετών. Το περιστατικό σημειώθηκε στις αποθήκες της εταιρείας Logistic GLS, στην Πιατσέντσα.  
Σύμφωνα με τις πρώτες ανακοινώσεις του συνδικάτου USB (μέλος της ΠΣΟ) στις αποθήκες της εταιρείας υπήρχε απεργιακή φρουρά που περιφρουρούσε την απεργία που είχε προκηρύξει η USB, όταν με εντολή της εργοδοσίας ένα φορτηγό της εταιρείας έσπασε το μπλόκο των απεργών σκοτώνοντας τον 54χρονο εργάτη και τραυματίζοντας έναν ακόμα. Και όλα αυτά με την παρουσία της αστυνομίας στον χώρο.
Η USB προκήρυξε 24ωρη πανιταλική απεργία στον κλάδο και κινητοποίηση στο υπουργείο Εργασίας στη Ρώμη το απόγευμα.

Σε ανακοίνωσή της αναφέρει ότι η εργοδοσία στην προσπάθεια της να υπερασπιστεί τα κέρδη της δεν διστάζει να δολοφονήσει έναν απεργό εργάτη, ενώ σημειώνει πως αντίστοιχο γεγονός είχε συμβεί σε αποθήκες της ίδιας εταιρείας στο Μιλάνο χωρίς να υπάρξουν θύματα λίγους μήνες πριν.
Σε ανακοίνωσή του το ΚΚ (Ιταλία) καλεί σε κινητοποίηση για να καταδικαστεί η βάρβαρη δολοφονία του απεργού, στηρίζοντας τις πρωτοβουλίες των συνδικάτων και αναφέρει ότι αυτό το γεγονός είναι ακόμα μια απόδειξη για την αναγκαιότητα της οργάνωσης των εργαζομένων και την διεξαγωγή συμπερασμάτων ενάντια σε αυταπάτες που καλλιεργούνται, τονίζοντας «Ή αυτοί που δουλεύουν ή αυτοί που εκμεταλλεύονται. Ή αυτοί ή εμείς. Ενδιάμεση δυνατότητα δεν υπάρχει». 

Από την "πατριωτική" δράση της ΕΑΟΚ

 Από την "πατριωτική" δράση της ΕΑΟΚ

Η δράση της ΕΑΟΚ (Εθνική Αντικομμουνιστική Οργάνωση Κυνηγών/Κατσαρέα) ήταν διπλή στην περίοδο του εμφυλίου. Από την μια μεριά είχε συγκροτήσει ένα τμήμα ενόπλων, που συγκρούονταν περιστασιακά με τον ΔΣΠ (Δημοκρατικός Στρατός Πελοποννήσου), και από την άλλη στήριζε το “θεάρεστο” έργο της λευκής τρομοκρατίας, τα ΜΑΥ και την χωροφυλακή. Το έργο τους αυτό το πληρώνονταν βέβαια είτε από χαράτσια που είχαν οι ίδιοι επιβάλλει στα χωριά που δρούσαν είτε από το πλιάτσικο και τις επιδρομές που έκαναν αδιακρίτως σε όποιον εκείνοι αποφάσιζαν να κατονομάσουν ως “κομμουνιστή”. Όλα αυτά βέβαια με την ανοχή ( που τότε σήμαινε επιβράβευση) της χωροφυλακής και του στρατού.
Η πραγματική δράση της ΕΑΟΚ και τα “διαμάντια” που αυτή έδρεψε, δεν ήταν τόσο σημαντικά σε στρατιωτικό επίπεδο όσο σε αυτό της βίας, του δωσιλογισμού, της ωμότητας και της αθλιότητας. Η ΕΑΟΚ ως γνήσια παρακρατική και παραστρατιωτική οργάνωση δρούσε όπως οι κανόνες της λευκής τρομοκρατίας επέβαλλαν. Πολλοί αρχηγοί της όπως ο Γερακάρης και ο Καμαρινέας εφάρμοζαν κεφαλικό φόρο και επισχέσεις στο λάδι το οποίο πουλούσαν σαν γνήσιοι λαθρέμποροι. Ολόκληρα χωριά πλήρωναν χαράτσια με τον έναν ή τον άλλο τρόπο ενώ τα κατώτερα και κατώτατα μέλη της ΕΑΟΚ έδερναν, βίαζαν και εκτελούσαν, κομμουνιστές και μη, σε όλη την περιοχή δράση τους. Άρθρα για τις ωμότητες της ΕΑΟΚ έχουν γραφτεί στον Ριζοσπάστη της εποχής αλλά και στην εφημερίδα Εμπρός. 
Ας δούμε μερικά από τα εκατοντάδες περιστατικά της δράσης της ΕΑΟΚ όπως αυτά έχουν καταγραφεί:
Μετά τον θάνατο του Κατσαρέα στην ενέδρα του Μαρτίου του 1947, οι ΕΑΟΚίτες φρενιάζουν. 
  • Καταστρατηγώντας κάθε κρατική αρχή εισβάλλουν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης κομμουνιστών στο Γύθειο. Εκεί ο αρχηγός τους Γιώργος Μπαθρέλος δίνει το σύνθημα και ξεκινά το όργιο των εκτελέσεων. Οι ΕΑΟΚίτες δολοφονούν αυθαίρετα φυλακισμένους. Ο Ριζοσπάστης της εποχής μιλά για 31 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες.
  • Αργότερα το ίδιο βράδυ της επίθεσης στο Γύθειο, μέλη της ΕΑΟΚ εισβάλλουν στα γραφεία της χωροφυλακής Γυθείου και απαγάγουν 8 φυλακισμένους στο κρατητήριο. Οι 8 δολοφονούνται άγρια.
  • Δολοφονία από μέλη της ΕΑΟΚ στο χωριό Σκάλα των Σ. Δαμάσχη και Ι. Καλαμπόκη. Η δολοφονία γίνεται παρουσία χωροφύλακα που δεν είπε τίποτα.
  • Άρθρο της εφημερίδας Ελευθερία: ΣΠΑΡΤΗ 16. – Στις 7 τρ. στη Σκάλα, Χίτες σκότωσαν μπροστά σε χωροφύλακες τον Σταύρο Δαμάσχη και την άλλη μέρα τον Ι. Καλαμπόκη. Η συμμορία του Κατσαρέα ελέγχει όλη τη Λακωνία και πιέζει τους χωρικούς να οπλιστούν και να δώσουν φόρους. Φεύγουν απ’ τα χωριά και πολλοί μοναρχικοί ακόμα.
  • Στην πόλη μας έχουν εγκατασταθεί 120 ένοπλοι μοναρχικοί με τον Κατσαρέα που ουσιαστικά έχουν καταλύσει τις αρχές.
  • Δολοφονία του Νίκου Μαγγανά, μέλους του ΕΛΑΣ στην Σπάρτη από μέλη της ΕΑΟΚ.
  • Ιανουάριος του 1946: Ένοπλοι της ΕΑΟΚ με αρχηγό τον Γερακάρη εκτελούν χωρίς εμφανή λόγο (πολιτικό τουλάχιστον) όλη την οικογένεια Πέτρουλα.
  • Η ομάδα του Μπαθρέλου εκτελεί μετά από πολύωρα βασανιστήρια των λοχαγό του ΔΣΕ , Θεόδωρο Τούντα στην Καρίτσα Λακωνίας.
  • Στις 10/10/1946 στη Βαμβακού, μιά ομάδα της ΕΑΟΚ με αρχηγό τον Γερακάρη εκτελεί 29 κατοίκους του χωριού με την κατηγορία του κομμουνισμού. Ο λόγος είναι ότι διαμαρτυρήθηκαν για αυθαιρεσίες της οργάνωσης.
  • 1947, εκτέλεση 3 κατοίκων του χωριού Βασαρά από τον Παυλάκο υπαρχηγό της ΕΑΟΚ.
  • 29/04/1949, στο λιμάνι του Πειραιά συλλαμβάνονται λαθρέμποροι λαδιού που συνδέονταν με τον Γερακάρη αλλά και με τον Καμαρινέα. Οι συγκεκριμένοι εμπορεύονταν ποσότητες ελαιόλαδου που προέρχονταν από επιτάξεις που είχαν επιβάλλει αυθαίρετα ο Γερακάρης και ο Καμαρινέας. Δείγμα ότι η δράση της ΕΑΟΚ σε βάρος του λαού της Πελοποννήσου συνεχίζονταν και όσο αυτή είχε ενταχθεί στον Ε.Σ.
Στιγμές από την “δαφνοσταφανωμένη” δράση της ΕΑΟΚ

  • Ιούνιος του 1946:  Εκτέλεση του Σταύρου Πέτρουλα με την κατηγορία του δωσιλογισμός
  • Σεπτέμβρης του 1946:  Ο λοχαγός Θύμιος Πρεκεζές του ΔΣΕ χτυπάει δυνάμεις της ΕΑΟΚ στο δρόμο για την Σπάρτη. Η ΕΑΟΚ μετρά 11 νεκρούς ενώ ο Γιάννης Παυλάκος, στέλεχος της ΕΑΟΚ τραυματίζεται ελαφρά και διαφεύγει
  • Δεκέμβρης του 1946: Φυλάκιο της ΕΑΟΚ στον Πάρνωνα χτυπιέται από τον ΔΣΕ. Οι μαχητές της ΕΑΟΚ καταφέρνουν να απωθήσουν τους αντάρτες αφού στον χώρο καταφθάνει και κλιμάκιο του στρατού. Νεκροί της ΕΑΟΚ 6 και 6 τραυματίες.
  • Μάρτιος του 1947: Ο Κατσαρέας, αρχηγός της ΕΑΟΚ πέφτει νεκρός σε ενέδρα ανταρτών του ΔΣΕ. Σκοτώνεται επίσης και το στέλεχος της ΕΑΟΚ, Παπαδάκος, ενώ τρία ακόμα μέλη της οργάνωσης τραυματίζονται.
  • Ιούνιος του 1947: Συμπλοκή ανδρών της ΕΑΟΚ με αντάρτες του Ξυδέα. Σκοτώνονται τέσσερις αντάρτες.
  • Οκτώβρης του 1947: Τετράωρη μάχη της ΕΑΟΚ με αντάρτες του ΔΣΕ. Η μάχη τερματίζεται με ήττα της ΕΑΟΚ και 31 νεκρούς και 8 τραυματίες. Στην μάχη πήραν μέρος και ΜΑΥδες του Άγι Κόκκορη
  • Σεπτέμβρης του 1947: Μικροσυμπλοκή στον δρόμο για την Σπάρτη ανάμεσα σε αντάρτες του ΔΣΕ και της ΕΑΟΚ. Οι τελευταίοι υποχωρούν αφήνοντας πίσω 3 νεκρούς.
  • Νοέμβρης του 1947: Μικτή δύναμη χωροφυλακής, ΜΑΥ και μελών της ΕΑΟΚ καταλαμβάνει το χωριό Κοσμάς από τους αντάρτες. Ο ΔΣΕ έχει 3 νεκρούς.
  • Δεκέμβρης του 1947: Σύγκρουση ανταρτών του ΔΣΕ με μέλη της ΕΑΟΚ. Στο χωριό Γεράκι. Η συμπλοκή διαρκεί λίγο και οι αντάρτες έχουν ένα νεκρό και 5 συλληφθέντες. Κανένας τους δεν επιβιώνει ως το δικαστήριο.
Από το χρονικό σημείο αυτό ο ΔΣΠ πιέζεται έντονα από τις δυνάμεις του Ε.Σ. Τα τρόφιμα είναι λίγα και τα πυρομαχικά λιγότερα. Υπάρχουν αντάρτες οπλισμένοι ακόμα και με πέτρες. Οι επιτυχίες της ΕΑΟΚ στο εξής, πρέπει να εξετασθούν υπό αυτό το πρίσμα.
  • Μάιος του 1948: Αντάρτες δέχονται επίθεση μικτής δύναμης της ΕΑΟΚ, χωροφυλακής και του ΕΣ, στο 48ο χλμ Τρίπολης – Σπάρτης. Οι αντάρτες υφίστανται μεγάλες απώλειες. Η ΕΑΟΚ έχει 4 νεκρούς.
  • Ιούνιος του 1948: Μέλη της ΕΑΟΚ επιτίθενται στο χωριό Βρονταμά. Οι δυνάμεις του ΔΣΕ αριθμούν 14 αντάρτες. Η συμπλοκή αφορά μερικές τουφεκιές ενώ ο ΔΣΕ αποχωρεί .Η ΕΑΟΚ συλλαμβάνει 3 γυναίκες (πολίτες όχι αντάρτισσες) που ακολουθούσαν τον ΔΣΕ.
  • Αύγουστος του 1948: Καταδίωξη ανταρτών του ΔΣΕ, που είχαν πραγματοποιήσει επιδρομή στο χωριό Ίσνα από ομάδα του Γερακάρη. Μερικές απώλειες για τους αντάρτες
  • Νοέμβρης του 1948: Ενέδρα των ανταρτών σε ομάδα της ΕΑΟΚ με αρχηγό τον Γερακάρη. Νεκροί 2 για την ΕΑΟΚ και 2 τραυματίες.
  • Δεκέμβρης του 1948: Ανεφοδιασμός της ΕΑΟΚ με 70 άνδρες των ΛΟΚ στην περιοχή του Πάρνωνα
  • Δεκέμβρης του 1948: Συμπλοκές μικτής δύναμης στρατού, χωροφυλακής και ΕΑΟΚ με τον ΔΣΕ σε Σκάλα,Τσάσι και Γεράκι.  Η συμπλοκές συνεχίζονται για αρκετές ημέρες. Οι αντάρτες έχουν περίπου 6 νεκρούς.
  • Δεκέμβρης του 1948: Ένταξη των ΜΑΥ και λοιπών παρακρατικών ομάδων στον Ε.Σ. Την ίδια μοίρα έχει και η ΕΑΟΚ.

Οταν οι εφοπλιστές μιλούν για «ρεαλισμό»...

Οταν οι εφοπλιστές μιλούν για «ρεαλισμό»...

Η Ενωση Ελλήνων Εφοπλιστών έδωσε συγχαρητήρια στην κυβέρνηση, επειδή, κόντρα στις πιέσεις του εφοπλιστικού κεφαλαίου άλλων χωρών της ΕΕ και της Κομισιόν, «με συνέπεια αιτιολόγησε και παρέσχε ισχυρά νομικά στοιχεία σχετικά με τη νομιμότητα του ελληνικού φορολογικού συστήματος της ναυτιλίας»!
Η Ενωση Ελλήνων Εφοπλιστών έδωσε συγχαρητήρια στην κυβέρνηση, επειδή, κόντρα στις πιέσεις του εφοπλιστικού κεφαλαίου άλλων χωρών της ΕΕ και της Κομισιόν, «με συνέπεια αιτιολόγησε και παρέσχε ισχυρά νομικά στοιχεία σχετικά με τη νομιμότητα του ελληνικού φορολογικού συστήματος της ναυτιλίας»!
«H ανταγωνιστικότητα ήταν πάντοτε και παραμένει καθοριστική παράμετρος για την επιβίωση του ελληνικού πλοίου στον διεθνή ναυτιλιακό στίβο, προκειμένου να συνεχίσει να αποτελεί στρατηγικό πυλώνα και μοχλό ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας. Επομένως, προϋπόθεση για την υπογραφή συλλογικής σύμβασης εργασίας είναι η συμφωνία νέων ρεαλιστικών όρων, οι οποίοι να λαμβάνουν υπόψη τα δεδομένα στην ελληνική και διεθνή ναυτιλιακή αγορά εργασίας», είπε ο πρόεδρος της Ενωσης Ελλήνων Εφοπλιστών, Θ. Βενιάμης, απαντώντας σε κυβερνητικό παράγοντα που μίλησε για νέες συμβάσεις και συμπλήρωσε:
«Σε μία εποχή όπου η πατρίδα μας και η κοινωνία μας μαστίζεται από την ανεργία, ιδίως στους νέους, έχουμε εκφράσει πολλές φορές την επιθυμία μας να αναβιώσουμε την ναυτοσύνη των Ελλήνων, την οποία η ελληνική πλοιοκτησία εκτιμά και εμπιστεύεται. Η ελληνόκτητη εμπορική ναυτιλία έχει αποδεδειγμένα τη δυναμική να προσφέρει νέες θέσεις εργασίας δίνοντας στους νέους συμπολίτες μας προοπτικές για εργασία και δημιουργία» (Το θέμα στο ηλεκτρονικό «Βήμα» 7/9/2016).
Ο ρεαλισμός τους είναι τα κέρδη τους, γι' αυτό προβάλλουν την άνοδο της ανταγωνιστικότητας. Επιθετικός αντεργατικός ρεαλισμός, που απαιτεί τη δημιουργία συνθηκών ακόμη πιο διευρυμένης αναπαραγωγής κερδών. Και απειλή ταυτόχρονα ότι μη ρεαλιστικές για τα κέρδη των εφοπλιστών Συλλογικές Συμβάσεις, δεν συμβάλλουν στην επιδίωξη της καπιταλιστικής ανάκαμψης και της αντιμετώπισης της τεράστιας ανεργίας.
Ολα τα υπόλοιπα περί «ναυτοσύνης των Ελλήνων» και «προσφοράς θέσεων εργασίας» από τους εφοπλιστές είναι το άλλοθι, αφενός για την άκρατη εκμετάλλευση των ναυτεργατών, αφετέρου για να συνεχίσουν να έχουν και να αυξήσουν τα διάφορα προνόμιά τους από το κράτος και την κυβέρνηση. Γιατί η ελληνόκτητη εμπορική ναυτιλία έχει πριν πολλά χρόνια πετάξει στην ανεργία τους Ελληνες ναυτεργάτες. Πάνω από 15.000 ναυτεργάτες είναι άνεργοι.
Φοροαπαλλαγές και προνόμια με τη σέσουλα
Και όλ' αυτά, όταν η φορολογία τους είναι 86.700 ευρώ μ.ο. το χρόνο για κάθε εταιρεία ή 10 ευρώ τη μέρα για κάθε πλοίο, με βάση τις απανωτές φοροαπαλλαγές που τους εξασφάλισαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις και διατηρεί ως «κόρη οφθαλμού» η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, την ίδια ώρα που έχει εξαπολύσει άγρια φοροληστεία σε βάρος του λαού.
Το νούμερο αυτό προέκυψε από τα στοιχεία που διαβίβασε στη Βουλή ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, Τρ. Αλεξιάδης, τον Απρίλη του 2016 μετά από Αίτηση Κατάθεσης Εγγράφων που είχε υποβληθεί στη Βουλή από βουλευτές του ΚΚΕ. Επίσης, τα ποσά που κατέβαλαν οι εφοπλιστές, με βάση το «συνυποσχετικό της οικειοθελούς φορολόγησης» με την κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, ανήλθε σε λιγότερο από 30 ευρώ τη μέρα ανά πλοίο για δύο χρόνια. Αλλωστε, απολαμβάνουν 56 φοροαπαλλαγές, όταν ο λαός φοροληστεύεται ασύστολα.
Η κυβέρνηση τούς έχει επίσης υποσχεθεί νέες φοροαπαλλαγές (Τρύφων Αλεξιάδης, στο συνέδριο Capital + Vision: «Οι εφοπλιστές πρέπει να έχουν ευνοϊκότερο καθεστώς από άλλες ανταγωνίστριες χώρες», όταν η Κομισιόν ζήτησε μεγαλύτερη φορολογία για τους Ελληνες εφοπλιστές). Δεν είναι τυχαίο ότι η Ενωση Ελλήνων Εφοπλιστών έδωσε συγχαρητήρια στην κυβέρνηση, επειδή, κόντρα στις πιέσεις του εφοπλιστικού κεφαλαίου άλλων χωρών της ΕΕ και της Κομισιόν, «με συνέπεια αιτιολόγησε και παρέσχε ισχυρά νομικά στοιχεία σχετικά με τη νομιμότητα του ελληνικού φορολογικού συστήματος της ναυτιλίας»!
Επίσης, ο Γ. Σταθάκης είχε δηλώσει: «Η ναυτιλία κατέχει μια στρατηγική θέση στο διεθνή χώρο, αναντικατάστατη, ανταγωνίζεται επιτυχώς σε πολύ έντονες συνθήκες και τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης και τις διεθνείς ανταγωνιστικές δυνάμεις. Αρα, ο στρατηγικός χώρος είναι αδιαπραγμάτευτος, συνεπώς η αρωγή και η στήριξη πρέπει να έχει σαφώς τη διατήρηση και την ενίσχυση αυτής της σχέσης που έχει στη διεθνή αγορά». Ο,τι ακριβώς λέει και ο Θ. Βενιάμης.
«Ρεαλιστικό» είναι ό,τι υπηρετεί την ανταγωνιστικότητα
Μετά απ' όλ' αυτά, ο πρόεδρος της Ενωσης Ελλήνων Εφοπλιστών βγαίνει επιθετικά, μιλώντας για ρεαλισμό στις Συλλογικές Συμβάσεις, προβάλλοντας ό,τι προβάλλει και η κυβέρνηση για τη διατήρηση και την άνοδο της ανταγωνιστικότητας, δηλαδή νέα χτυπήματα σε ό,τι απέμεινε από τα δικαιώματα των ναυτεργατών.
Ηδη η κυβέρνηση των ΝΔ - ΠΑΣΟΚ είχε ανοίξει το δρόμο για την εφαρμογή επιχειρησιακών συμβάσεων στα βαπόρια, αξιοποιώντας το γεγονός ότι η Συλλογική Σύμβαση Εργασίας δεν είναι σε ισχύ και εφαρμόζεται η MLC, δηλαδή η Διεθνής Σύμβαση Ναυτικής Εργασίας του 2006.
Αυτή αθροίζει τα ελάχιστα στάνταρ στις εργασιακές σχέσεις και εκδόθηκε για τους ναυτεργάτες των ποντοπόρων πλοίων. Προβλέπει τα χαμηλότερα επίπεδα σε μισθούς, ωράρια, άδειες κ.λπ. Ετσι, ψήφισε το νόμο 4254/2014, με τον οποίο εισήγαγε τις επιχειρησιακές συμβάσεις για τους ναυτεργάτες, αναφέροντας: «Οι επιχειρησιακές Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας υπερισχύουν των αντίστοιχων Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, ανεξαρτήτως εάν περιλαμβάνουν όρους που αποκλίνουν από αυτούς των αντίστοιχων Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας»!
Δηλαδή, ακόμα κι αν μια επιχειρησιακή σύμβαση περιέχει δυσμενέστερους όρους από την κλαδική, θα υπερισχύει απέναντί της. Επίσης, εφαρμόζονται διεθνείς συμφωνίες, που αναγνωρίζει και το Διεθνές Γραφείο Εργασίας (ILO), προβλέποντας κατώτερο μισθό για τους ναυτεργάτες 435 δολάρια το μήνα, για 48 ώρες εργασία τη βδομάδα! Δηλαδή, 317,11 ευρώ το μήνα! Και έχουν στη δούλεψή τους περίπου 60.000 ναυτεργάτες ανασφάλιστους, με τσακισμένα και άλλα εργασιακά δικαιώματα.
Αυτήν την πραγματικότητα θέλει ο Θ. Βενιάμης και για τους Ελληνες ναυτεργάτες. Αυτόν το ρεαλισμό θέλει στις Συλλογικές Συμβάσεις, αυτά εννοεί όταν λέει «να αναβιώσουμε την ναυτοσύνη των Ελλήνων», συμβάλλοντας τάχα στην αντιμετώπιση της ανεργίας. Η σημερινή κυβέρνηση δεν συνεχίζει απλά στην ίδια ρότα με την προηγούμενη, αλλά τους δίνει και νέα προνόμια.
Ο υπουργός Ναυτιλίας, Θ. Δρίτσας, σε γραπτή δήλωση θεωρεί ότι η δήλωση Βενιάμη «στέλνει προς όλες τις κατευθύνσεις ένα πολύ θετικό, ουσιαστικό και αισιόδοξο μήνυμα» και ότι «η κυβέρνηση χαιρετίζει τη δήλωση αυτή, με την προσδοκία και την ενθάρρυνση, το συντομότερο δυνατόν, να υπογραφεί μια νέα Συλλογική Σύμβαση Εργασίας».
Και όλ' αυτά όταν τα κέρδη τους το 2013 (δεν υπάρχουν νεότερα στοιχεία) υπολογίζεται ότι έφθασαν τα 12.000.000.000 ευρώ, ενώ σύμφωνα με το «Bloomberg» τα εφοπλιστικά κέρδη αθροιστικά από το 2003 έως και το 2013 ήταν 175.000.000.000 ευρώ! Επίσης, σύμφωνα με το «Bloomberg» (Δεκέμβρης 2015) ο μέσος όρος κερδών για τα πλοία που μεταφέρουν πετρέλαιο, ανήλθε στα 67.366 δολάρια τη μέρα, το υψηλότερο επίπεδο τουλάχιστον από το 2009.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Αλ. Τσίπρας, από το βήμα της διεθνούς ναυτικής έκθεσης «Ποσειδώνια 2016» εξήρε τη «διορατικότητα», την «πρωτοπορία» και τα «οράματα» των εφοπλιστών, συμπληρώνοντας ότι «Το μοντέλο με το οποίο αναπτύσσεται η ελληνική ναυτιλία μπορεί να αποτελέσει θετικό παράδειγμα στην εκπόνηση του νέου αναπτυξιακού υποδείγματος». Ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας με ολοένα εντεινόμενη εκμετάλλευση, αυτό λέει ο πρωθυπουργός, αυτήν τη «δίκαιη ανάπτυξη» υπόσχεται. Αλλά μόνον έτσι αναπτύσσεται η καπιταλιστική οικονομία.
Οι ναυτεργάτες μπορούν χωρίς εφοπλιστές
Ολα τα παραπάνω συνθέτουν ένα καθεστώς άκρατης εκμετάλλευσης των ναυτεργατών, ξεζούμισμά τους μέχρι ...θανάτου. Και τώρα οι εφοπλιστές επιδιώκουν στο όνομα του ρεαλισμού, της ανταγωνιστικότητας και της ανεργίας, ακόμη χειρότερους όρους στους μισθούς, στις εργασιακές σχέσεις, στα δικαιώματα των ναυτεργατών. Αδίστακτο το εφοπλιστικό κεφάλαιο. Μόνο που οι εφοπλιστές χωρίς τους ναυτεργάτες δεν μπορούν να κινήσουν τα βαπόρια. Οι ναυτεργάτες όμως μπορούν χωρίς τους εφοπλιστές. Επομένως, αγώνας για όλα τα δικαιώματά τους, για την ικανοποίηση όλων των αναγκών τους που δένεται με τον αγώνα για να γίνουν τα βαπόρια κοινωνική ιδιοκτησία, καταργώντας τα παράσιτα τους εφοπλιστές.

Σ.

Χρήμα στα μονοπώλια και όπλα για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους

Χρήμα στα μονοπώλια και όπλα για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους
Την ετήσια ομιλία για την «Κατάσταση της Ενωσης» απηύθυνε χτες στο Ευρωκοινοβούλιο ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής



Από τη χτεσινή ομιλία του Ζ. Κ. Γιούνκερ στο Στρασβούργο
Copyright 2016 The Associated
Από τη χτεσινή ομιλία του Ζ. Κ. Γιούνκερ στο Στρασβούργο
Το διπλασιασμό του λεγόμενου «πακέτου Γιούνκερ», ώστε να ανέλθει στα 630 δισ. ευρώ έως το 2022, προκειμένου να στηριχθεί ακόμα πιο αποφασιστικά η καπιταλιστική ανάκαμψη, αλλά και τη δημιουργία Ενιαίου Ανώτατου Στρατηγείου της ΕΕ, με μόνιμες στρατιωτικές δομές που θα διευκολύνουν τη συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και θα υπερασπίσουν και με τα όπλα τα μονοπωλιακά συμφέροντα της ΕΕ αν αυτό απαιτηθεί, εισηγήθηκε ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζ. Κ. Γιούνκερ, στο πλαίσιο της ετήσιας ομιλίας του στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την «Κατάσταση της Ενωσης».
Ο πρόεδρος της Κομισιόν δεν έκρυψε την ανησυχία του για την κατάσταση στην ΕΕ, λέγοντας ότι «είναι κρίσιμοι οι επόμενοι 12 μήνες» και συστήνοντας σε όλους «να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους», ώστε να μην αφήσουμε στα παιδιά μας «μια ΕΕ που ξεχαρβαλώνεται» και «να μη θέσουμε τέλος στο ευρωπαϊκό όνειρο».
Διπλασιασμός του «πακέτου Γιούνκερ» για τους επιχειρηματικούς ομίλους
Σε ό,τι αφορά το λεγόμενο «πακέτο Γιούνκερ», η πρόταση του προέδρου της Κομισιόν ήταν να αυξηθεί στα 630 δισ. ευρώ έως το 2022, σχεδόν δηλαδή να διπλασιαστεί από τα 315 δισ., που είναι σήμερα, ενώ μεταξύ των τομέων στους οποίους πρέπει να δοθεί έμφαση στις επενδύσεις αναφέρθηκε κυρίως στις τηλεπικοινωνίες και την πληροφορική.
Πρόσθεσε ότι έως το 2020 θα δοθούν 500 δισ. ευρώ από τα ευρωενωσιακά ταμεία και το ποσό θα ανέλθει στα 630 δισ. ευρώ έως το 2022, με τη συνεισφορά των κρατών - μελών της ΕΕ. Ανέφερε ακόμα ότι θα διευκολυνθεί η ρευστότητα των επιχειρηματικών ομίλων με τη βελτίωση των συνθηκών δανεισμού από τις τράπεζες, μέσω της ενοποίησης του χρηματοπιστωτικού τομέα.
Συμπλήρωσε ότι η ΕΕ θα συνεχίσει να προστατεύει τους επιχειρηματικούς ομίλους της από τις εισαγωγές φτηνότερων προϊόντων, κάνοντας ειδική αναφορά στη χαλυβουργία και τη γεωργία, ενώ πρόσθεσε ότι γι' αυτόν το λόγο πραγματοποίησε δύο ταξίδια στην Κίνα, διότι, όπως είπε, «η παγκόσμια υπερπαραγωγή κλείνει τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις».
Επιπλέον, τάχθηκε υπέρ της συνέχισης της ελεύθερης μετακίνησης και απόσπασης εργαζομένων μεταξύ των κρατών - μελών της ΕΕ και ανέφερε ότι «οι επιχειρήσεις πρέπει να πληρώνουν φόρους εκεί που βγάζουν τα κέρδη τους».
Χαρακτηριστική για το τι πραγματικά σημαίνουν όλα αυτά για τους εργαζόμενους ήταν η επισήμανση του Ζ. Κ. Γιούνκερ ότι «μαζί με αυτές τις προσπάθειες για προσέλκυση επενδύσεων, πρέπει ακόμα να δημιουργήσουμε το κατάλληλο επενδυτικό περιβάλλον», κάτι που μεταφράζεται σε νέα κλιμάκωση της επίθεσης ενάντια στα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα...
Ενιαίο Ανώτατο Στρατηγείο της ΕΕ
Κατόπιν αυτών ο Ζ. Κ. Γιούνκερ πρότεινε και την ίδρυση Ενιαίου Ανωτάτου Στρατηγείου της ΕΕ, με την ταυτόχρονη δημιουργία μόνιμων ευρωενωσιακών στρατιωτικών δομών, ως μέτρα για τη «σκλήρυνση» της «αμυντικής πολιτικής» της λυκοσυμμαχίας, στην πραγματικότητα ως κινήσεις που θα της επιτρέψουν να έχει ενεργότερο ρόλο σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και επιχειρήσεις.
Παρότι ανέφερε ότι αυτή η ενδυνάμωση των επεμβατικών δυνάμεων της ΕΕ θα πρέπει να έχει «πλήρη συμπληρωματικότητα με το ΝΑΤΟ», έσπευσε να προσθέσει χαρακτηριστικά πως πρέπει «μόνοι μας να προστατεύσουμε τα δικά μας συμφέροντα» και πως χρειάζεται μεγαλύτερη εμβάθυνση της εξωτερικής πολιτικής και της πολιτικής άμυνας, έτσι ώστε η ΕΕ να μην εξαρτάται από μια υπερδύναμη.
«Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δέκα ετών μετείχαμε σε περισσότερες από 30 αποστολές της ΕΕ, στρατιωτικού και πολιτικού χαρακτήρα. Αλλά χωρίς μόνιμη δομή δεν μπορούμε να εργαστούμε αποτελεσματικά. Θα χρειαστεί να έχουμε ένα ενιαίο αρχηγείο στους κόλπους της ΕΕ», ανέφερε.
«Περισσότερη ευρωπαϊκή άμυνα στο ΝΑΤΟ δεν σημαίνει λιγότερη διατλαντική αλληλεγγύη», δήλωσε.
Πρόσθεσε ότι έως το τέλος του έτους θα ιδρυθεί το Ευρωπαϊκό Ταμείο Αμυνας, το οποίο θα χρηματοδοτεί τις πολεμικές βιομηχανίες της ΕΕ.
Υπέδειξε εξάλλου την περιοχή της Μέσης Ανατολής ως ζωτικής σημασίας για τα συμφέροντα των ευρωενωσιακών μονοπωλίων, τασσόμενος υπέρ μιας «Ευρωπαϊκής Στρατηγικής για τη Συρία», καθώς η ΕΕ «πρέπει να έχει θέση για το μέλλον της Συρίας».
Στο πλαίσιο αυτό, φυσικά συνέδεσε την πρόταση παραπέρα στρατιωτικοποίησης της ΕΕ με την «αντιμετώπιση της τρομοκρατίας» και την υπεράσπιση των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ.
Ανησυχίες ενόψει της αυριανής Συνόδου Κορυφής
Στο μεταξύ, αύριο, Παρασκευή, πραγματοποιείται στην Μπρατισλάβα η άτυπη Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ, μπροστά στην οποία ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ντ. Τουσκ, απηύθυνε επιστολή στους αρχηγούς των κρατών - μελών (καθιερωμένη διαδικασία, αλλά αρκετά εκτενέστερη από το συνηθισμένο), εκφράζοντας ανοιχτά την ανησυχία του για κραδασμούς στη λυκοσυμμαχία.
Οπως αναφέρει, η ανησυχία δεν περιορίζεται στην εξέλιξη με το Brexit, ενώ πρέπει να επιτευχθεί ισορροπία στην ΕΕ, υποδεικνύοντας τις αντιθέσεις που οξύνονται και τους ανταγωνισμούς, διαφορετικά «τα σλόγκαν περισσότερη, λιγότερη ή καλύτερη Ευρώπη θα γίνουν κάποια στιγμή "καθόλου Ευρώπη"».
«Θα ήταν μοιραίο λάθος να πιστέψουμε ότι το αρνητικό αποτέλεσμα στο δημοψήφισμα του Ηνωμένου Βασιλείου είναι μόνο βρετανικό ζήτημα, να πιστέψουμε ότι ο βρετανικός ευρωσκεπτικισμός είναι σύμπτωμα πολιτικής παρέκκλισης ή κυνικό παιχνίδι λαϊκιστών που εκμεταλλεύονται την κοινωνική απογοήτευση», αναφέρει.
«Σήμερα πολλοί, και όχι μόνο στη Βρετανία, πιστεύουν πως το να είναι μέλη της ΕΕ εμποδίζει τη σταθερότητα και την ασφάλειά τους», αναφέρει, για να ταχθεί στη συνέχεια, επικαλούμενος τις προσφυγικές ροές, υπέρ της λήψης μέτρων φύλαξης των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ.
Καλεί, τέλος, τη Σύνοδο να παρουσιάσει έναν «οδικό χάρτη για οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη, θέσεις εργασίας και ευκαιρίας για τους νέους, την ενιαία αγορά, την ψηφιακή ατζέντα και τις επενδύσεις».
«Μετά το Brexit, δεν έχουμε την επιλογή του "business as usual". Σήμερα, η ΕΕ αντιμετωπίζεται συχνά ως αναγκαίο κακό και όχι ως το κοινό αγαθό. Το σλόγκαν "λιγότερες εξουσίες στις Βρυξέλλες" σε προεκλογικές εκστρατείες πρέπει να μεταφραστεί σε περισσότερη ευθύνη για την ΕΕ στις εθνικές πρωτεύουσες», αναφέρει.
«Ελπίδες» για τις επιδιώξεις του κεφαλαίου, «αέρας» στην κυβερνητική προπαγάνδα
Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ δεν έχασε την ευκαιρία να υποστηρίξει τα «εξαιρετικά θετικά σημεία» που, κατά τα λεγόμενά της, περιείχε η ομιλία του Ζ. Κ. Γιούνκερ, αναφέροντας σε σημείωμά της ότι «μπορούν να σηματοδοτήσουν μια νέα ευρωπαϊκή ατζέντα, καθώς ανταποκρίνονται στον προβληματισμό που υπάρχει σήμερα για την κατάσταση και το μέλλον της ΕΕ».
Οχυρωμένη πίσω από μια λεκτική αναφορά του Γιούνκερ ότι «η Ευρώπη δεν είναι αρκετά κοινωνική και αυτό οφείλουμε να το αλλάξουμε», η κυβέρνηση επικροτεί την πρόταση για διπλασιασμό των πόρων του Ευρωπαϊκού Ταμείου Στρατηγικών Επενδύσεων, καθώς και την αναφορά του στην ανάγκη να υπάρξει «ευφυής ευελιξία» στην εφαρμογή του Συμφώνου Σταθερότητας, κρύβοντας ωστόσο ότι τίποτα απ' αυτά δεν συνδέεται με την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών, αλλά αφορούν στην ανάγκη του κεφαλαίου για μεγαλύτερη κρατική στήριξη ώστε να ανακάμψει η κερδοφορία του, που ταυτόχρονα προϋποθέτει κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης.
Σε ό,τι αφορά το Προσφυγικό, η κυβέρνηση καλωσορίζει τις αναφορές Γιούνκερ υπέρ της «αλληλεγγύης» και «δίκαιης κατανομής» των βαρών της προσφυγικής κρίσης ανάμεσα στα κράτη - μέλη, αν και δεν πάει καιρός που συνυπέγραψε αποφάσεις οι οποίες κρατάνε εγκλωβισμένους δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους στην Ελλάδα.
Φυσικά, μιλώντας εξ ονόματος της ντόπιας αστικής τάξης επικροτεί και την ενίσχυση του «διεθνούς και περιφερειακού ρόλου της ΕΕ με ορισμό υπουργού Εξωτερικών της ΕΕ και προώθηση Ευρωπαϊκής Στρατηγικής για τη Συρία».
Σπεύδει φυσικά να υπενθυμίσει ότι οι θέσεις Γιούνκερ κινούνται στην ίδια κατεύθυνση με τη Διακήρυξη των Αθηνών, που συνυπέγραψαν πριν από λίγες μέρες τα μεσογειακά κράτη της ΕΕ και να θέσει ζήτημα σοβαρής επεξεργασίας τους στην αυριανή Σύνοδο Κορυφής στην Μπρατισλάβα.

Οι μάσκες πέφτουν...

Οι μάσκες πέφτουν...
Οι μάσκες πέφτουν. Η περίπτωση του κομμουνιστή δημάρχου Πάτρας, Κώστα Πελετίδη, ο οποίος στέλνεται σε δίκη τον ερχόμενο Φλεβάρη, επειδή δεν διευκόλυνε την πολιτική δράση χρυσαυγιτών είναι χαρακτηριστική. Το Σώμα Επιθεωρητών - Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης που υπάγεται στο υπουργείο Δικαιοσύνης, η Γενική Γραμματεία Αποκεντρωμένης Διοίκησης που υπάγεται στο υπουργείο Εσωτερικών, όσοι μηχανισμοί του αστικού κράτους εμπλέκονται στην υπόθεση, έκαναν μια χαρά τη δουλειά τους και έβαλαν το δικό τους λιθαράκι, ώστε ο δήμαρχος να βρίσκεται κατηγορούμενος για παράβαση καθήκοντος. Ποια είναι τα αδικήματα; Δεν παραχώρησε χώρους του δήμου στα φασιστοειδή, ώστε να κάνουν προεκλογική εκστρατεία ενόψει των βουλευτικών εκλογών το Γενάρη του 2015, ώστε να προπαγανδίσουν τις φασιστικές τους αντιλήψεις. Επιπλέον, δεν έδωσε τα στοιχεία που ζητούσαν για το πόσα παιδιά μεταναστών φιλοξενούνται στους παιδικούς σταθμούς του δήμου, προκειμένου οι χρυσαυγίτες να τα χρησιμοποιήσουν για να χύσουν το ρατσιστικό τους δηλητήριο. Κινητοποιήθηκε, λοιπόν, ο μηχανισμός του κράτους και τα αποτελέσματα είναι γνωστά. Αξίζει, μάλιστα, να αναφέρουμε ότι αυτή η κινητοποίηση του κράτους για να δικαστεί ο Κ. Πελετίδης, έγινε σε μια περίοδο που η Χρυσή Αυγή βρίσκεται σε δίκη για τη δολοφονία Φύσσα, τη δολοφονική επίθεση σε βάρος του ΠΑΜΕ στο Πέραμα, την επίθεση στο σπίτι των Αιγυπτίων αλιεργατών.
* * *
Οι ευθύνες γι' αυτήν την εξέλιξη, που είναι επικίνδυνη για όλο το λαό, βαρύνουν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Αλλωστε, τη δυνατότητα δίωξης είχε περιγράψει ο ίδιος ο πρώην υπουργός Εσωτερικών και νυν πρόεδρος της Βουλής, Νίκος Βούτσης, το καλοκαίρι του 2015. Συγκεκριμένα, στη Βουλή, απαντώντας σε Ερώτηση των φασιστών της Χρυσής Αυγής σχετικά με το θέμα και το εάν θα αποδοθούν ποινικές ευθύνες στον δήμαρχο Πάτρας, ο τότε υπουργός είχε απαντήσει πως η απόφαση του δημάρχου Πάτρας, που αναφέρουμε παραπάνω, «είναι μια πολιτική θέση και ευθύνη την οποία παίρνει ο δήμαρχος, η οποία βεβαίως είναι στην κρίση και των πολιτών και της κοινής γνώμης, του δημόσιου χώρου ευρύτερα (...) Εάν υφίσταται ζήτημα παράβασης καθήκοντος, υπάρχει το ζήτημα των πειθαρχικών ποινών, τις οποίες ο ελεγκτής νομιμότητας επιβάλλει κ.λπ. Υπάρχει ένα ολόκληρο πλαίσιο, στο οποίο θα μπορούσε κανείς να αναφερθεί ως προς αυτό το ζήτημα». Θυμίζουμε ότι η επίμαχη απόφαση του Δήμου Πατρέων σχετικά με τους χρυσαυγίτες ανέφερε τα εξής: «Ο Δήμος Πατρέων ουδεμία σχέση θέλει να έχει με τη ναζιστική οργάνωση της Χρυσής Αυγής. Ως εκ τούτου, με κανέναν τρόπο δεν θα διευκολύνει την κοινοβουλευτική ή άλλη δραστηριότητά της και άρα την εγκληματική της δράση, με τη διάθεση στοιχείων του, χώρων που του ανήκουν ή οποιονδήποτε άλλο τρόπο». Στην πραγματικότητα, η παραπάνω πολιτική θέση και απόφαση είναι το αδίκημα, σύμφωνα με τους νόμους του αστικού κράτους.
* * *
Η συγκεκριμένη εξέλιξη μπορεί να μοιάζει παράδοξη αλλά δεν είναι. Επιπλέον, δεν είναι η πρώτη φορά που μηχανισμοί του αστικού κράτους βρίσκονται απέναντι σε κομμουνιστές δημάρχους, επειδή πήραν μια φιλολαϊκή απόφαση. Και μάλιστα, αφού μιλάμε για την Πάτρα, καλό είναι να θυμίσουμε ότι πριν από μερικούς μήνες η δημοτική αρχή εγκαλούνταν, είτε γιατί μείωσε τα δημοτικά τέλη και θέσπισε εκπτώσεις στα τιμολόγια του νερού για τα λαϊκά νοικοκυριά, είτε γιατί δεν έδωσε τα ταμειακά διαθέσιμα του δήμου στην κυβέρνηση, είτε γιατί αρνήθηκε να απολύσει εργαζόμενους. Εκτός από τις πολιτικές ευθύνες της κυβέρνησης για την παραπομπή σε δίκη του Κ. Πελετίδη, αναδεικνύεται και κάτι ακόμα. Αποκαλύπτεται ο χαρακτήρας του αστικού κράτους, κομμάτι του οποίου είναι και η Τοπική Διοίκηση και μάλιστα με τις ανάλογες βαθμίδες που επιτρέπουν να «διορθώνει» τυχόν «αστοχίες» που σημειώνονται σε περίπτωση που υπάρξει δημοτική αρχή που πάρει μια απόφαση κόντρα στους νόμους του. Το γεγονός αυτό κάνει φανερό το γιατί η αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής πρέπει να γίνει υπόθεση του εργατικού - λαϊκού κινήματος, ότι δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αυταπάτη για το αστικό κράτος και τους μηχανισμούς του πολύ περισσότερο που υπάρχουν, όπως αποδεικνύεται, ορατά και αόρατα νήματα που συνδέουν τη φασιστική οργάνωση με κρατικούς μηχανισμούς, με τμήματα του κεφαλαίου ως γνήσιο τέκνο του συστήματος. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να δυναμώσει η πάλη ενάντια στο φασισμό και το σύστημα που τον γεννά και τον θρέφει, η αποκάλυψη της εγκληματικής δράσης των Χρυσαυγιτών, η απομόνωσή τους, η απαίτηση και επαγρύπνηση για καταδίκη της Χρυσής Αυγής στη δίκη που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Μόνο χειρότερη για τους λαούς

Μόνο χειρότερη για τους λαούς


Για «εξαιρετικά θετικά σημεία» κάνει λόγο η συγκυβέρνηση, σχολιάζοντας τη χτεσινή ομιλία του προέδρου της Κομισιόν για την «κατάσταση της Ευρωπαϊκής Ενωσης». Μεταξύ άλλων, εστιάζει στην ανακοίνωση για διπλασιασμό των πόρων του λεγόμενου «πακέτου Γιούνκερ», αλλά και στα περί «ευφυούς ευελιξίας» στην εφαρμογή του Συμφώνου Σταθερότητας.
Οι κυβερνητικοί πανηγυρισμοί αφορούν, βέβαια, στην επιδίωξη του εγχώριου κεφαλαίου να επιτύχει ακόμα μεγαλύτερη κρατική και ευρωενωσιακή στήριξη για την ανάκαμψη της κερδοφορίας του, μια επιδίωξη από την οποία τίποτα δεν έχει να κερδίσει ο λαός, όσο κι αν «ντύνεται» με αναφορές για «περισσότερο κοινωνική Ευρώπη» κ.ο.κ.
Στην πραγματικότητα, τόσο η τοποθέτηση Γιούνκερ, όσο και η επιστολή του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ντ. Τουσκ, ενόψει της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ, επιβεβαιώνουν ότι η λυκοσυμμαχία αλλάζει μόνο προς το χειρότερο για τους λαούς.
Κοινή συνισταμένη και των δύο παρεμβάσεων ήταν η μεγαλύτερη στήριξη των επιχειρηματικών ομίλων της ΕΕ, με επιπλέον κεφάλαια, με μέτρα για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους έναντι ανταγωνιστικών μονοπωλίων, αλλά και με «δημιουργία κατάλληλου επενδυτικού κλίματος», βασισμένου πάνω στο τσάκισμα των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων.
Παράλληλα, κομβικό σημείο της «νέας ευρωπαϊκής ατζέντας» που χαιρετίζει η κυβέρνηση, είναι η «υπεράσπιση των συμφερόντων της ΕΕ και πέρα από τα σύνορά της», η «σκλήρυνση» της «αμυντικής πολιτικής» της ΕΕ, μεταξύ άλλων με δημιουργία ενιαίου στρατιωτικού αρχηγείου της λυκοσυμμαχίας...
Οι τοποθετήσεις των προέδρων της Κομισιόν και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου ήρθαν να επιβεβαιώσουν πεντακάθαρα την ένταση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, εντός και εκτός της ΕΕ.
«Η Ευρωπαϊκή μας Ενωση βρίσκεται, τουλάχιστον εν μέρει, σε υπαρξιακή κρίση (...) Ποτέ στο παρελθόν δεν είχα δει τόσο μικρό κοινό έδαφος μεταξύ των κρατών - μελών μας, τόσο λίγους τομείς στους οποίους συμφωνούν να δουλέψουν μαζί», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Ζ. Κ. Γιούνκερ. «Δεν είμαστε οι Ηνωμένες Πολιτείας της Ευρώπης. Η Ευρωπαϊκή μας Ενωση είναι πολύ πιο περίπλοκη. Και το να αγνοήσουμε αυτήν την περιπλοκότητα θα ήταν λάθος», πρόσθεσε, σε μια τοποθέτηση που αντανακλά την ανισομετρία εντός της λυκοσυμμαχίας.
Την ίδια ώρα, διατυπώνονται οι «αγωνίες» των ευρωενωσιακών μονοπωλίων για τον ανταγωνισμό τους με τα κεφάλαια άλλων ισχυρών καπιταλιστικών κέντρων, για την «αντιπαράθεση με εξωτερικούς ανταγωνιστές», όπως λέει ο Ντ. Τουσκ, για την προοπτική «η αποτυχία σύναψης εμπορικών συμφωνιών (...) να δημιουργήσει αναπόφευκτα την εντύπωση ότι το Brexit έχει ενεργοποιήσει μια διαδικασία εξάλειψής μας από τον παγκόσμιο στίβο»...
«Τα μειονεκτήματά μας, σε σύγκριση με άλλες παγκόσμιες δυνάμεις, είναι ορατά στον σκληρό πυρήνα της πολιτικής (π.χ. άμυνα και εκτελεστικές αρμοδιότητες)», ανέφερε στην επιστολή του ενόψει της αυριανής Συνόδου, για να έρθει μια μέρα μετά ο Ζ. Κ. Γιούνκερ, να δηλώσει ότι «η ήρεμη δύναμη δεν είναι αρκετή στην ολοένα και πιο επικίνδυνη γειτονιά μας» και να αναγγείλει την προώθηση μιας «Ευρωπαϊκής Στρατηγικής για τη Συρία», προκειμένου η ΕΕ «να έχει μια θέση στο τραπέζι που θα συζητηθεί το μέλλον της Συρίας»...
Η ελληνική αστική τάξη - και η ελληνική κυβέρνηση για λογαριασμό της - επιδιώκει ξεκάθαρα να «παίξει» σε αυτούς τους επικίνδυνους ενδοκαπιταλιστικούς ανταγωνισμούς, εμπλέκοντας βαθύτερα το λαό και τη χώρα.
Είναι χαρακτηριστικές π.χ. οι αναφορές του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, Γ. Δραγασάκη, ότι «είμαστε στην αιχμή, ως χώρα», γιατί «η ρύθμιση του ελληνικού χρέους θα είναι πρόκριμα για τη ρύθμιση του χρέους και άλλων χωρών. Γι' αυτό και βλέπουμε ζωηρό ενδιαφέρον και από χώρες πέραν της Ευρώπης. Δεν είναι κρυφό ότι και οι ΗΠΑ δείχνουν ενδιαφέρον για το τι θα γίνει με το ελληνικό χρέος και το ΔΝΤ»...
Ανεξάρτητα όμως από το τι θα πετύχει το εγχώριο κεφάλαιο από αυτήν τη στρατηγική, ο λαός θα είναι έτσι κι αλλιώς χαμένος αν συνταχθεί με αυτήν: Η όποια «ρύθμιση» του κρατικού χρέους θα συνοδευτεί από νέα αντιλαϊκά μέτρα, η «πολυδιάστατη ενεργειακή πολιτική» και η διεκδίκηση ρόλου «οχυρού» του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς τους στην ευρύτερη περιοχή εμπλέκει το λαό σε δρόμους βαμμένους με αίμα...