12 Δεκ 2013

Πόσο μ’ αρέσεις τελεβιζιόν

Πόσο μ’ αρέσεις τελεβιζιόν



Τι έχουμε μάθει φέτος από το αναγεννημένο τηλεοπτικό σκηνικό στην ελλάδα της κρίσης που γίνεται ευκαιρία; Σε τι γίναμε σοφότεροι από τις πολιτικές συζητήσεις και τις εκπομπές διαλόγου που παρακολουθήσαμε;

Καταρχάς είχαμε την επιστροφή στα τηλεοπτικά δρώμενα του χατζηνικολάουυ, που είναι έξυπνος δημοσιογράφος κι ακόμα πιο έξυπνος επιχειρηματίας, μαζεύοντας όλα τα δυνατά χαρτιά στο ‘αληθινό’ ραδιόφωνο του real, που κάνει πάρτι πρωτιάς στις ακροαματικότητες. Και δεν έχει κανένα πρόβλημα να φιλοξενεί στη συχνότητά του και δηλωμένους κομμουνιστές ή συμπαθούντες, σαν τον μπογιόπουλο, την κανέλλη και τους συντελεστές της ελληνοφρένειας, εφόσον του εξασφαλίζουν αυτά τα νούμερα, μαζί με το άλλοθι της πολυσυλλεκτικής αντικειμενικότητας. Όπως λέει και ένα γνωστό τσιτάτο, οι καπιταλιστές είναι ικανοί να μας πουλήσουν και το σχοινί με το οποίο θα τους κρεμάσουμε, προκειμένου να βγάλουν κέρδος.

Ο χατζηνικολάου αποδείχτηκε αρκετά έξυπνος, ώστε να βάλει στο περιθώριο το οννεδίτικο παρελθόν του και να πλασάρει ένα μετριοπαθή κριτικό αντιμνημονιακό λόγο, που έμοιαζε με όαση στη γενική ξεραΐλα του ειδησεογραφικού τοπίου. Κι ανάγκασε εν μέρει και τους ανταγωνιστές του να προσαρμόσουν ανάλογα το δικό τους λόγο, κρατώντας μερικά προσχήματα, για να μην εκτίθενται χειρότερα κι από κυβερνητικό εκπρόσωπο.



Η μεγάλη φετινή καινοτομία του (εκτός από τη μετατόπισή του σε θέση πολιτικού σχολιαστή του δελτίου αντί για παρουσιαστής ειδήσεων) ήταν θεωρητικά το κοινό του ενικού στο στούντιο, με τις άμεσες ερωτήσεις και τον απευθείας διάλογο με τους πολιτικούς, πέρα από την ξύλινη, καθιερωμένη δομή αυτών των εκπομπών.
Αυτό το καινούριο στοιχείο κέντρισε αρχικά την περιέργεια και το ενδιαφέρον αρκετών τηλεθεατών, που κινούνταν από διαφορετικά ελατήρια. Από το να δουν ένα τηλεοπτικό στούντιο να γίνεται αρένα και να το απολαύσουν τρώγοντας ποπ-κορν και πατατάκια ως συνοδευτικό του θεάματος. Μέχρι το να παρακολουθήσουν μια πιο ουσιαστική συζήτηση με καίρια ερωτήματα που να στριμώχνουν στον τοίχο τους κρατούντες και να επέλθει ένα είδος τηλεοπτικής κάθαρσης σε συναισθηματικό επίπεδο για τους τηλεθεατές που πλήττονται άμεσα από την πολιτική που εφαρμόζεται.

Γρήγορα βέβαια οι ελπίδες αυτές αποδείχτηκαν φρούδες κι εξανεμίστηκαν. Γιατί το αστικό πολιτικό προσωπικό είναι είτε αρκετά χοντρόπετσο, ώστε να μην το νοιάζει που εκτίθεται με όσα λέει, είτε ειδικευμένο να ξεφεύγει επαγγελματικά σα χέλι από την ουσία του πράγματος με περίτεχνες φράσεις και καταιγισμό αριθμών που ευημερούν. Και ο ενδεδειγμένος τρόπος για να ξεφύγει από τον κλοιό ένα πολιτικό παχύδερμο είναι να διαλαλήσει σε όλους τους τόνους την ευαισθησία του για το δράμα που περνά η χώρα κι οι συμπολίτες μας αυτή την περίοδο και πόσο βαθιά τον έχει συγκλονίσει.



Την περασμένη βδομάδα για παράδειγμα ο βρούτσης στον ενικό είχε ως μόνιμη επωδό σε ό,τι κι αν του έλεγαν, μια κασέτα που έλεγε: έχετε δίκιο, σας καταλαβαίνω. Κι αν ήταν πιο κοντά στο κοινό, σε απόσταση βολής, μπορεί να τους έκανε κι ένα φιλικό ταπ-ταπ στην πλάτη, ως έμπρακτο δείγμα της ενεργού συμπαράστασης της πολιτείας. Μέχρι που τον περιέλαβε κάποιος από το κοινό και ξέσπασε: δε θέλω να μου πεις ότι καταλαβαίνεις το πρόβλημα, λύση θέλω. Για να του απαντήσει ο βρούτσης «δε θα σας πω πως συμμερίζομαι το πρόβλημά σας, αφού δε θέλετε… Αν και είναι αλήθεια!».
Μπράβο ρε γίγαντα, την ατάκα σου εσύ…

Οι απαντήσεις για την ταμπακέρα δεν είχαν περισσότερη πρωτοτυπία. Παραδέχονταν μεν την ύπαρξη του προβλήματος, αλλά έβαζαν ως προοπτική το επόμενο χρονικό διάστημα, που θα εφαρμοστούν διάφορα ηλεκτρονικά προγράμματα με ωραίες ονομασίες (ήλιος, άτλας, εργάνης) και θα επιλύσουν αυτομάτως όλες τις παθογένειες, ενώ ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός. Με τον ήλιο τα βάζω, με τον άτλα τα βγάζω, τι έχουν οι έρμοι οι συνταξιούχοι και ψοφάνε;

Την περασμένη βδομάδα παρεμπιπτόντως βγήκαν τα μισθολογικά στοιχεία από το πληροφοριακό σύστημα εργάνης και ο ριζοσπάστης δημοσίευσε ένα διαφωτιστικό στατιστικό πίνακα, όπου φαίνεται πως το 80% των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα αμείβεται με λιγότερα από 1500 ευρώ μικτά το μήνα –ενώ ένας στους πέντε εργαζόμενους έχει απολαβές που δε φτάνουν ούτε καν τα 500 μικτά. Κάτι που δείχνει το μέγεθος της φτώχιας και της εξαθλίωσης στη σημερινή ελλάδα, ιδίως αν συνυπολογίσουμε πως το σύνθημα που βάζει το παμε για 1500 βασικό μισθό, δε βγαίνει σαν αθηνά από το κεφάλι μας, αλλά έπαιρνε υπόψη του το όριο φτώχιας.

To 80% του ιδιωτικού τομέα παίρνει κάτω από 1500 μικτά

Αλλά το πιο απογοητευτικό κομμάτι στον ενικό είναι το ίδιο το κοινό, που σε κάνει συχνά ν’ απορείς από πού το ψωνίζει ο χατζηνικολάου (πιθανόν απ’ το κοινό του καζάκη) και γιατί δηλώνει συμμετοχή στην εκπομπή, εφόσον δεν έχει κάτι δικό του να πει και δανείζεται κλισέ που έχει αποστηθίσει απ’ τα δελτία, για να συνθέσει άποψη –γιατί ως γνωστόν, η κοινή γνώμη δεν έχει γνώμη. Δέχεται ευχάριστα, σα ζάπινγκ, τις μικρές εναλλαγές, αλλά δε σκέφτεται ποτέ να κλείσει την τηλεόραση και να αλλάξει το έργο, μένοντας προσκολλημένη με τη δύναμη της συνήθειας στον καναπέ. Υπνωτίζεται από οθόνης και παπαγαλίζει όσα άκουσε, όπως στην υπνοθεραπεία, με τις ίδιες ακριβώς κούφιες φράσεις, που δεν είναι καν ξύλινες. Αναπτύσσει τηλεοπτική συνείδηση και μαθαίνει να μιλά και να σκέφτεται με όρους τηλεοπτικούς και ελεγχόμενους, ακόμα και να αντιδρά ή να ‘εξεγείρεται’ στα πρότυπα της κοινωνίας του θεάματος, χάνοντας κάθε στοιχείο αυθεντικής λαϊκότητας.

Εδώ μπορεί να κολλήσει ένας πιο συνολικός προβληματισμός για το είδος και την ποιότητα του διαλόγου που μπορεί να γίνει στην τηλεόραση. Μια αρθρογράφος της ελευθεροτυπίας εξηγούσε την άρνησή της σε μια τηλεοπτική πρόσκληση και επικαλέστηκε μεταξύ άλλων μια πρόσφατη έρευνα που έδειχνε πως «ο μέσος όρος διακοπής καλεσμένου σε talk show στην προ εικοσαετίας κρατική ήταν περί τα τέσσερα λεπτά, ενώ σήμερα τα είκοσι πέντε δευτερόλεπτα!»

Αναρωτιέται κανείς συνεπώς πόσο εύκολο είναι να αναπτύξει έναν ολοκληρωμένο συλλογισμό σε τέτοια πάνελ και αφετέρου πόσοι σύγχρονοι τηλεθεατές θα μπορούσαν να παρακολουθήσουν μέχρι τέλους μια συζήτηση «παλαιού τύπου» από ένα κοινό που έχει διαπαιδαγωγηθεί στην κουλτούρα της ατάκας και αδυνατεί να αποκωδικοποιήσει πιο σύνθετα μηνύματα που ξεπερνούν αυτό το μέγεθος.

Τις προάλλες πχ βρέθηκαν μαζί στο πάνελ του ενικού ο παφίλης κι ο μπογιόπουλος, ως εκπρόσωπος του κουκουέ και συνεργάτης του ενικού αντίστοιχα, δηλ δύο από τους ικανότερους αγκιτάτορες του κόμματος, με ευρύτερες συμπάθειες, που τηρουμένων των αναλογιών είναι σαν απαγορευμένη φαντασίωση ή σα να έχεις πχ στο τραπέζι σου πίτσα μαζί με πιτόγυρα. Ειδικά ο παφίλης έκανε μια φοβερή κατά τη γνώμη μου εκλαϊκευτική ανάλυση, που αξίζει να τη δει κάποιος είτε τοποθετεί τον εαυτό του κοντά στο κόμμα είτε όχι. Για να ακούσει όμως κανείς ζωντανά ένα δεκάλεπτο σοβαρής ανάλυσης, έπρεπε να περιμένει ένα τρίωρο μαζί με τις διαφημίσεις και να λουστεί όλα τα υπόλοιπα, χώρια οι διακοπές του φιλελφασίστα τζήμερου.


Στο τέλος τουλάχιστον βγήκε η είδηση πως σε κάποια από τις επόμενες εκπομπές ο χατζηνικολάου θα φιλοξενήσει τον κουτσούμπα που είναι πολύ καλός όταν έχει χρόνο να αναλύσει τη σκέψη του. Το θέμα είναι τι κοινό θα έχει να αντιμετωπίσει και αν θα είναι το ίδιο επιθετικό όσο ήταν προεκλογικά και με την αλέκα, όπου κάποιοι επαγγελματίες αγανακτισμένοι σηκώθηκαν να φύγουν από το studio, πριν καν τελειώσει η εκπομπή, ενώ μετά ήταν αρνάκια στον τσίπρα και τον κουβέλη –ο τελευταίος πρέπει να τους νανούριζε κιόλας με το λόγο του.



Σε φιλικό περιβάλλον πάντως ο κουτσού πιάνει μία ώρα τουλάχιστον στις ομιλίες του. κι αν ποτέ γίνει η επανάσταση, νομίζω πως θα βάλει στο μάτι και το ρεκόρ του φιντέλ στον οηε…
Προβοκάτσια από Μπρεζνιεφικό απολίθωμα

ΓΙΑ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

ΓΙΑ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη, το φάντασμα της… «δυαδικής εξουσίας»
Με αφορμή τη συζήτηση και τα υλικά που δημοσιεύτηκαν για την Β' συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα κυκλοφορήσει σύντομα μπροσούρα του Β. Σαμαρά. Η ΠΣ (σ.σ. προλεταριακή σημαία*) προδημοσιεύει κάποια αποσπάσματα από αυτήν που αναφέρονται σε βασικές πλευρές αυτής της συζήτησης.
[...]

Η «ενότητα» των αντιθέτων

[...] Πριν προχωρήσουμε στην παράθεση των απόψεων που εκτίθενται μέσω των διαφόρων παρεμβάσεων, ας ξεκινήσουμε με ένα απόσπασμα από την παρέμβαση της Αριστερής Αντικαπιταλιστικής Συσπείρωσης (ΑΡΑΣ) που αναφέρεται σε «ορισμένα συμπεράσματα» από τη Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ:
«Όμως όπως φάνηκε και από τη Β' Συνδιάσκεψη, το πρόγραμμα αυτό αντιμετωπίζεται με διαφορετικές οπτικές από τις διαφορετικές δυνάμεις στο εσωτερικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ως προς το χαρακτήρα του και ως προς τον τρόπο προώθησής του. Φάνηκαν δύο οπτικές, με μικρότερες ή μεγαλύτερες παραλλαγές στο εσωτερικό τους. Η πρώτη θεωρεί -ή αντικειμενικά καταλήγει- ότι το μεταβατικό πρόγραμμα μπορεί να εφαρμοσθεί μόνο μετά την κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη και τους συμμάχους της, δηλαδή ότι η εφαρμογή ταυτίζεται με μια πρώτη φάση σοσιαλιστικού μετασχηματισμού. [...] Η δεύτερη οπτική εκτιμά ότι το μεταβατικό πρόγραμμα μπορεί να εφαρμοστεί άμεσα, αλλάζοντας το συσχετισμό δυνάμεων και ανακουφίζοντας τις λαϊκές μάζες, ενισχύοντας την τάση προς το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, χωρίς όμως να ταυτίζεται με την έναρξη αυτής της διαδικασίας. [...]
Είναι τα πράγματα έτσι όπως τα θέτει η ΑΡΑΣ; Είναι αυτός ο κύριος και βασικός διαχωρισμός ανάμεσα στις αποκλίνουσες απόψεις και προτάσεις; Θα λέγαμε πως είναι και έτσι αλλά όχι μόνον έτσι.
Αλλά πριν αναφερθούμε σ’ αυτό, χρειάζεται να σταθούμε σε ορισμένα βασικά ζητήματα που ανακύπτουν από μια τέτοια θεώρηση του ζητήματος:


Το πρώτο: Αν τα πράγματα έχουν έτσι, τότε αυτό που έχουμε δεν είναι απλώς κάποιες αποκλίνουσες εκτιμήσεις αλλά δυο διαμετρικά αντίθετες στρατηγικές κατευθύνσεις, οι οποίες υπαγορεύουν επίσης διαφορετικούς έως και αντίθετους τρόπους κίνησης σε όλα τα πεδία.

Το δεύτερο, που έρχεται ως συνέχεια του πρώτου, αφορά το ερώτημα για τα σημεία σύγκλισης που κάνουν εφικτή τη συνύπαρξη αυτών των αντίθετων στρατηγικών σε έναν ενιαίο πολιτικό σχηματισμό και σε μια κοινή και ενιαία -υποτίθεται- πολιτική γραμμή.

Μια πρώτη απάντηση μπορεί να αναζητηθεί στο δέλεαρ του εκλογικού 3% και στην οπορτουνιστικής υφής «συγκολλητική» του δύναμη καθώς και στην επίσης οπορτουνιστική τάση και διάθεση πλασαρίσματος ορισμένων στην «κεντρική πολιτική σκηνή». Είναι αυτό; Είναι και αυτό αλλά δεν είναι μόνον αυτό. Πίσω από τις διαφορετικές απόψεις, τις αντιθέσεις και αντιπαραθέσεις υπάρχουν και ουσιαστικά στοιχεία πραγματικής ιδεολογικής και πολιτικής σύγκλισης ανάμεσα στις διάφορες -«διαφωνούσες» κατά τα άλλα- πλευρές. Πριν προχωρήσουμε ωστόσο σ’ αυτό, ας παρατεθεί ένα ακόμη απόσπασμα από το σημείο 12 των «Θέσεων».
«Σε αυτό το ιστορικό φόντο της εποχής μας εντάσσεται ο διεθνής εξεγερσιακός κύκλος που άνοιξε με την Αραβική Άνοιξη και τις επαναστατικές καταστάσεις σε Τυνησία και Αίγυπτο, συνεχίστηκε με τα κινήματα των αγανακτισμένων στο Ουισκόνσιν και το κίνημα «Καταλάβετε τη Γουόλ Στρητ» στις ΗΠΑ, τους εργατικούς αγώνες σε Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία, Ρουμανία και άλλες χώρες και έφτασε μέχρι τον πρόσφατο λαϊκό ξεσηκωμό στη Βουλγαρία που ανάγκασε την κυβέρνηση σε παραίτηση. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ εκτιμά ότι ο «εξεγερσιακός κύκλος» δεν θα κλείσει …» κ.λπ.
Νεπαλέζοι αντάρτες


Προφανώς, κατά τη λογική που διέπει το παραπάνω απόσπασμα και τις πολιτικές κατευθύνσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το Νεπάλ και η Ινδία ανήκουν σε άλλον πλανήτη, γι’ αυτό και οι επαναστάσεις που εξελίσσονται στις χώρες αυτές δεν περιλαμβάνονται σ’ αυτόν τον «εξεγερσιακό κύκλο» του πλανήτη μας.
[...]

Και ποια εξήγηση μπορεί να δοθεί για το ότι προσπερνώνται «ελαφρά τη καρδία» τέτοια συγκλονιστικά γεγονότα; Να υποθέσουμε ότι η αιτία για τέτοιου είδους «παραλείψεις» βρίσκεται στην τάση πολλών αριστερών να υποτιμούν οποιαδήποτε εξέλιξη δεν συντελείται εντός των ορίων της αναπτυγμένης Δύσης; Είναι και αυτό.

Το κύριο όμως είναι άλλο. Το κύριο βρίσκεται στις ιδεολογικές πολιτικές αντιλήψεις και τις «στρατηγικές» που διαμορφώνονται στα πλαίσιά τους. Η μια πλευρά βρίσκεται στην απόρριψη της λενινιστικής αντίληψης για την επανάσταση αλλά και της μαοϊκής του «παρατεταμένου λαϊκού πολέμου». Η «αλλεργία» που αισθάνονται ορισμένοι απέναντι σε κινήματα που καθοδηγούνται από αυτές τις αντιλήψεις (πόσο μάλλον «τριτοκοσμικά»). Στην άλλη πλευρά βρίσκονται οι τάσεις και απόψεις αναζήτησης του «άλλου δρόμου», της «σύγχρονης στρατηγικής» που «υπερβαίνει» τον καπιταλισμό και θα οδηγεί στο «σοσιαλισμό της εποχής μας».


Βασικά της στοιχεία το «μεταβατικό πρόγραμμα και η κατεύθυνση της «δυαδικής εξουσίας». Στην πραγματικότητα, βέβαια, όλα αυτά δεν είναι και τόσο νέα. Οι ρίζες τους βρίσκονται στις πρώτες ρεφορμιστικές αντιλήψεις και απόψεις για να φτάσουν μέσα από διάφορες διαδρομές και μεταμορφώσεις μέχρι το σήμερα. Όπως και να ‘χει, είναι η σύγκλιση σε μια τέτοια κατεύθυνση που αποτελεί τη βάση συμπόρευσης όλων αυτών των εκ πρώτης όψεως αντιτιθέμενων απόψεων. [...]

Για το ζήτημα της «δυαδικής εξουσίας»
Ωστόσο, αυτή η «νέα Στρατηγική» των «μεταβατικών προγραμμάτων» και της «δυαδικής εξουσίας» είναι «νέα» μόνο ως προς τη φόρμα της. Από άποψη ουσίας κινείται στα χνάρια του παλιού γνωστού μας ρεφορμισμού.

Η προσπάθεια διαφοροποίησής της από τον παλιό ρεφορμισμό έχει κατ’ αρχάς σχέση με τη χρεοκοπία και του ρεφορμισμού. Ταυτόχρονα συνδέεται με τις πιέσεις που ασκεί η αγριότητα της επίθεσης του συστήματος σε όλες τις δυνάμεις. Άλλωστε και ο παραδοσιακός ρεφορμισμός αναγκάζεται κάτω από τις ίδιες πιέσεις να μεταμορφώνεται.

Έτσι, από την «Αριστερά» των Κλίντον, Μπλερ κ.λπ. και τις γελοιότητες των Ανδρουλάκη, Μπίστη, Δαμανάκη περάσαμε στο «σοβαρό» Κωνσταντόπουλο και από εκεί στον Αλαβάνο και στη γραμμή της «ανάληψης κυβερνητικών ευθυνών με κινηματική στήριξη». Από ’κει και πέρα η εκτίναξη των εκλογικών ποσοστών και η πιθανότητα «ανάληψης» αυτών των «κυβερνητικών ευθυνών», τους οδηγεί στο δρόμο της επιστροφής στο «ρεαλισμό».


Ανεξάρτητα από αυτή την εξέλιξη, είναι εμφανής η κοινότητα λογικής που χαρακτηρίζει τη γραμμή της «ανάληψης κυβερνητικών ευθυνών με κινηματική στήριξη» και τη γραμμή του «μεταβατικού προγράμματος» και της «δυαδικής εξουσίας».

Ως προς το περιεχόμενο και την ουσία της, αρκετά χαρακτηριστικά είναι όσα περιέχονται στις παρεμβάσεις των Π. Σωτήρη και Άγγελου Χάγιου (και όχι μόνο), οι οποίοι εκπροσωπούν τις πιο διαφορετικές, υποτίθεται, αντιλήψεις ως προς την αντιμετώπιση αυτού του ζητήματος. Μιας και έχουν παρατεθεί ήδη τα σχετικά αποσπάσματα, απλώς υπενθυμίζουμε τις απόψεις (Π. Σωτήρη) για «ξεδίπλωμα μορφών σύγχρονης δυαδικής με την δυνατότητα κατάληψης της κυβερνητικής εξουσίας μέσα σε μια συνθήκη κατάρρευσης των αστικών κομμάτων … μέσα από μια «συντακτική διαδικασία» που θα περιορίζει το δικαίωμα στην καπιταλιστική ιδιοκτησία … προσπάθεια επαναστατικοποίησης των κρατικών μηχανισμών … υπέρβασης του κοινοβουλευτισμού» κ.λπ., κ.λπ. Όσο για τον Άγγελο Χάγιο, να υπενθυμίσουμε τις απόψεις για το «ντόμινο των ανατροπών σε Ελλάδα και Ευρώπη» που θα οδηγήσει διαδοχικά από αστικές σε αστικές ρεφορμιστικές και επ’ εκεί σε αριστερές ρεφορμιστικές κυβερνήσεις, στις οποίες «μπορεί και να συμμετέχουν συναγωνιστές μας» κ.λπ.

"Δυαδική εξουσία". Logo

Αλλά εδώ ας σταθούμε λίγο περισσότερο σ’ αυτό το ζήτημα της «δυαδικής εξουσίας». Αυτό που οφείλεται να είναι καθαρό είναι πως αυτή η δυαδική εξουσία, στην οποία αναφέρονται, ούτε προγραμματίζεται ούτε σχεδιάζεται. Η πιθανότητα να προκύψει κάπου, κάποτε σαν ιδιόμορφη φάση στην εξέλιξη της επαναστατικής πάλης δεν μπορεί να τη μετατρέψει σε γενικό χαρακτηριστικό, σε στάδιο εξέλιξης της καπιταλιστικής κοινωνίας. Σε περίοδο από την οποία «υποχρεωτικά» θα περάσει η κοινωνικοοικονομική εξέλιξη και συνεπώς και η επαναστατική πάλη.

Ακόμη και στην περίπτωση που -ίσως- υπάρξει σαν ιδιόμορφο αποτέλεσμα, αυτό που θα προκύψει δεν θα είναι μια περίοδος κοινωνικοοικονομικού χαρακτήρα αλλά μια πολιτικού χαρακτήρα φάση. Και βεβαίως σε καμία περίπτωση δεν θα είναι τέτοια που θα δίνει τα περιθώρια και την άνεση να οικοδομήσουμε όλα αυτά που αναφέρονται στις σχετικές προτάσεις, αν το κίνημα δεν είναι από τα πριν συγκροτημένο στη βάση επαναστατικών απαιτήσεων. Μια φάση όπου το ζήτημα της εξουσίας θα έχει τεθεί με την πιο οξυμένη του μορφή και θα λυθεί με τους πιο σκληρούς όρους, χωρίς περιθώρια χρόνου για κανέναν, προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση. Και ή το κίνημα θα είναι έτοιμο για κάτι τέτοιο ή δεν θα είναι. [...]

Δυο αντίθετες στρατηγικές κατευθύνσεις
Αυτό που αναδεικνύεται με όλα αυτά είναι δυο εντελώς διαφορετικές πολιτικές κατευθύνσεις. Είναι άλλο πράγμα ο ορισμός ως στρατηγικής επιδίωξης του κινήματος η επαναστατική ανατροπή και κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη και το λαό και άλλο πράγμα η υποτιθέμενη επιδίωξη διαμόρφωσης όρων «δυαδικής εξουσίας». Στην πρώτη περίπτωση ο στρατηγικός στόχος ορίζει την κατεύθυνση, τον άξονα πάνω στον οποίο αρθρώνεται η πάλη του κινήματος, την πολιτική γραμμή, τις ιεραρχήσεις, τα πεδία πάλης, τις μορφές κίνησης, τις τακτικές επιλογές κ.λπ. Στη δεύτερη περίπτωση έχουμε το φαινόμενο να παίρνουν κάποιοι ένα πιθανό ενδεχόμενο της ταξικής πάλης που «ίσως» υπάρξει και πάνω σ’ αυτό να «χτίζουν» μια «άλλη» στρατηγική, την πολιτική τους γραμμή, τις επιλογές τους.


Βεβαίως θα μπορούσε να μας αντιταχθεί ότι στα πλαίσια αυτού του σεναρίου προβλέπεται και η «επαναστατική» τομή. Μόνο που δεν γίνεται -παρά μόνο στον χώρο της φαντασίας- να μπορεί να μεταπηδήσει κανείς έτσι, του καλού καιρού, από το πεδίο της μιας στρατηγικής στο πεδίο της άλλης, επειδή, όπως αναφέρεται αλλού, «η επανάσταση στην εποχή μας θα είναι μάλλον μια κοινωνική περιπέτεια διαρκείας και λιγότερο ένα πολιτικό-στρατιωτικό μονόπρακτο». Στην καλύτερη λοιπόν περίπτωση πρόκειται για αυταπάτη, για φαντασίωση, γέννημα ιδεοληψιών. Στην πραγματικότητα έχουμε ξανά την εναγώνια αναζήτηση δρόμων και τρόπων που να επιτρέπουν την παράκαμψη των απαιτήσεων της ταξικής επαναστατικής πάλης και έτσι να φτάσουμε «έξυπνα» στο ζητούμενο. Μια αναζήτηση που καθόλου συμπτωματικά ανοίγει διάπλατα τις πόρτες στις πιέσεις και στους «πειρασμούς» των «άμεσων» και «ρεαλιστικών» ρεφορμιστικών «λύσεων» τύπου ΣΥΡΙΖΑ, ας πούμε.
[...]
Βασίλης Σαμαράς
Πηγή: Αντίσταση στις γειτονιές μέσω ΚΚΕ(μ-λ)
___________
* Εφημερίδα κομματικό όργανο του Κ.Κ.Ε.(μ-λ)
Αναρτήθηκε από TRASH





ΓΙΑ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

ΓΙΑ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη, το φάντασμα της… «δυαδικής εξουσίας»
Με αφορμή τη συζήτηση και τα υλικά που δημοσιεύτηκαν για την Β' συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα κυκλοφορήσει σύντομα μπροσούρα του Β. Σαμαρά. Η ΠΣ (σ.σ. προλεταριακή σημαία*) προδημοσιεύει κάποια αποσπάσματα από αυτήν που αναφέρονται σε βασικές πλευρές αυτής της συζήτησης.
[...]

Η «ενότητα» των αντιθέτων

[...] Πριν προχωρήσουμε στην παράθεση των απόψεων που εκτίθενται μέσω των διαφόρων παρεμβάσεων, ας ξεκινήσουμε με ένα απόσπασμα από την παρέμβαση της Αριστερής Αντικαπιταλιστικής Συσπείρωσης (ΑΡΑΣ) που αναφέρεται σε «ορισμένα συμπεράσματα» από τη Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ:
«Όμως όπως φάνηκε και από τη Β' Συνδιάσκεψη, το πρόγραμμα αυτό αντιμετωπίζεται με διαφορετικές οπτικές από τις διαφορετικές δυνάμεις στο εσωτερικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ως προς το χαρακτήρα του και ως προς τον τρόπο προώθησής του. Φάνηκαν δύο οπτικές, με μικρότερες ή μεγαλύτερες παραλλαγές στο εσωτερικό τους. Η πρώτη θεωρεί -ή αντικειμενικά καταλήγει- ότι το μεταβατικό πρόγραμμα μπορεί να εφαρμοσθεί μόνο μετά την κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη και τους συμμάχους της, δηλαδή ότι η εφαρμογή ταυτίζεται με μια πρώτη φάση σοσιαλιστικού μετασχηματισμού. [...] Η δεύτερη οπτική εκτιμά ότι το μεταβατικό πρόγραμμα μπορεί να εφαρμοστεί άμεσα, αλλάζοντας το συσχετισμό δυνάμεων και ανακουφίζοντας τις λαϊκές μάζες, ενισχύοντας την τάση προς το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, χωρίς όμως να ταυτίζεται με την έναρξη αυτής της διαδικασίας. [...]
Είναι τα πράγματα έτσι όπως τα θέτει η ΑΡΑΣ; Είναι αυτός ο κύριος και βασικός διαχωρισμός ανάμεσα στις αποκλίνουσες απόψεις και προτάσεις; Θα λέγαμε πως είναι και έτσι αλλά όχι μόνον έτσι.
Αλλά πριν αναφερθούμε σ’ αυτό, χρειάζεται να σταθούμε σε ορισμένα βασικά ζητήματα που ανακύπτουν από μια τέτοια θεώρηση του ζητήματος:


Το πρώτο: Αν τα πράγματα έχουν έτσι, τότε αυτό που έχουμε δεν είναι απλώς κάποιες αποκλίνουσες εκτιμήσεις αλλά δυο διαμετρικά αντίθετες στρατηγικές κατευθύνσεις, οι οποίες υπαγορεύουν επίσης διαφορετικούς έως και αντίθετους τρόπους κίνησης σε όλα τα πεδία.

Το δεύτερο, που έρχεται ως συνέχεια του πρώτου, αφορά το ερώτημα για τα σημεία σύγκλισης που κάνουν εφικτή τη συνύπαρξη αυτών των αντίθετων στρατηγικών σε έναν ενιαίο πολιτικό σχηματισμό και σε μια κοινή και ενιαία -υποτίθεται- πολιτική γραμμή.

Μια πρώτη απάντηση μπορεί να αναζητηθεί στο δέλεαρ του εκλογικού 3% και στην οπορτουνιστικής υφής «συγκολλητική» του δύναμη καθώς και στην επίσης οπορτουνιστική τάση και διάθεση πλασαρίσματος ορισμένων στην «κεντρική πολιτική σκηνή». Είναι αυτό; Είναι και αυτό αλλά δεν είναι μόνον αυτό. Πίσω από τις διαφορετικές απόψεις, τις αντιθέσεις και αντιπαραθέσεις υπάρχουν και ουσιαστικά στοιχεία πραγματικής ιδεολογικής και πολιτικής σύγκλισης ανάμεσα στις διάφορες -«διαφωνούσες» κατά τα άλλα- πλευρές. Πριν προχωρήσουμε ωστόσο σ’ αυτό, ας παρατεθεί ένα ακόμη απόσπασμα από το σημείο 12 των «Θέσεων».
«Σε αυτό το ιστορικό φόντο της εποχής μας εντάσσεται ο διεθνής εξεγερσιακός κύκλος που άνοιξε με την Αραβική Άνοιξη και τις επαναστατικές καταστάσεις σε Τυνησία και Αίγυπτο, συνεχίστηκε με τα κινήματα των αγανακτισμένων στο Ουισκόνσιν και το κίνημα «Καταλάβετε τη Γουόλ Στρητ» στις ΗΠΑ, τους εργατικούς αγώνες σε Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία, Ρουμανία και άλλες χώρες και έφτασε μέχρι τον πρόσφατο λαϊκό ξεσηκωμό στη Βουλγαρία που ανάγκασε την κυβέρνηση σε παραίτηση. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ εκτιμά ότι ο «εξεγερσιακός κύκλος» δεν θα κλείσει …» κ.λπ.
Νεπαλέζοι αντάρτες


Προφανώς, κατά τη λογική που διέπει το παραπάνω απόσπασμα και τις πολιτικές κατευθύνσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το Νεπάλ και η Ινδία ανήκουν σε άλλον πλανήτη, γι’ αυτό και οι επαναστάσεις που εξελίσσονται στις χώρες αυτές δεν περιλαμβάνονται σ’ αυτόν τον «εξεγερσιακό κύκλο» του πλανήτη μας.
[...]

Και ποια εξήγηση μπορεί να δοθεί για το ότι προσπερνώνται «ελαφρά τη καρδία» τέτοια συγκλονιστικά γεγονότα; Να υποθέσουμε ότι η αιτία για τέτοιου είδους «παραλείψεις» βρίσκεται στην τάση πολλών αριστερών να υποτιμούν οποιαδήποτε εξέλιξη δεν συντελείται εντός των ορίων της αναπτυγμένης Δύσης; Είναι και αυτό.

Το κύριο όμως είναι άλλο. Το κύριο βρίσκεται στις ιδεολογικές πολιτικές αντιλήψεις και τις «στρατηγικές» που διαμορφώνονται στα πλαίσιά τους. Η μια πλευρά βρίσκεται στην απόρριψη της λενινιστικής αντίληψης για την επανάσταση αλλά και της μαοϊκής του «παρατεταμένου λαϊκού πολέμου». Η «αλλεργία» που αισθάνονται ορισμένοι απέναντι σε κινήματα που καθοδηγούνται από αυτές τις αντιλήψεις (πόσο μάλλον «τριτοκοσμικά»). Στην άλλη πλευρά βρίσκονται οι τάσεις και απόψεις αναζήτησης του «άλλου δρόμου», της «σύγχρονης στρατηγικής» που «υπερβαίνει» τον καπιταλισμό και θα οδηγεί στο «σοσιαλισμό της εποχής μας».


Βασικά της στοιχεία το «μεταβατικό πρόγραμμα και η κατεύθυνση της «δυαδικής εξουσίας». Στην πραγματικότητα, βέβαια, όλα αυτά δεν είναι και τόσο νέα. Οι ρίζες τους βρίσκονται στις πρώτες ρεφορμιστικές αντιλήψεις και απόψεις για να φτάσουν μέσα από διάφορες διαδρομές και μεταμορφώσεις μέχρι το σήμερα. Όπως και να ‘χει, είναι η σύγκλιση σε μια τέτοια κατεύθυνση που αποτελεί τη βάση συμπόρευσης όλων αυτών των εκ πρώτης όψεως αντιτιθέμενων απόψεων. [...]

Για το ζήτημα της «δυαδικής εξουσίας»
Ωστόσο, αυτή η «νέα Στρατηγική» των «μεταβατικών προγραμμάτων» και της «δυαδικής εξουσίας» είναι «νέα» μόνο ως προς τη φόρμα της. Από άποψη ουσίας κινείται στα χνάρια του παλιού γνωστού μας ρεφορμισμού.

Η προσπάθεια διαφοροποίησής της από τον παλιό ρεφορμισμό έχει κατ’ αρχάς σχέση με τη χρεοκοπία και του ρεφορμισμού. Ταυτόχρονα συνδέεται με τις πιέσεις που ασκεί η αγριότητα της επίθεσης του συστήματος σε όλες τις δυνάμεις. Άλλωστε και ο παραδοσιακός ρεφορμισμός αναγκάζεται κάτω από τις ίδιες πιέσεις να μεταμορφώνεται.

Έτσι, από την «Αριστερά» των Κλίντον, Μπλερ κ.λπ. και τις γελοιότητες των Ανδρουλάκη, Μπίστη, Δαμανάκη περάσαμε στο «σοβαρό» Κωνσταντόπουλο και από εκεί στον Αλαβάνο και στη γραμμή της «ανάληψης κυβερνητικών ευθυνών με κινηματική στήριξη». Από ’κει και πέρα η εκτίναξη των εκλογικών ποσοστών και η πιθανότητα «ανάληψης» αυτών των «κυβερνητικών ευθυνών», τους οδηγεί στο δρόμο της επιστροφής στο «ρεαλισμό».


Ανεξάρτητα από αυτή την εξέλιξη, είναι εμφανής η κοινότητα λογικής που χαρακτηρίζει τη γραμμή της «ανάληψης κυβερνητικών ευθυνών με κινηματική στήριξη» και τη γραμμή του «μεταβατικού προγράμματος» και της «δυαδικής εξουσίας».

Ως προς το περιεχόμενο και την ουσία της, αρκετά χαρακτηριστικά είναι όσα περιέχονται στις παρεμβάσεις των Π. Σωτήρη και Άγγελου Χάγιου (και όχι μόνο), οι οποίοι εκπροσωπούν τις πιο διαφορετικές, υποτίθεται, αντιλήψεις ως προς την αντιμετώπιση αυτού του ζητήματος. Μιας και έχουν παρατεθεί ήδη τα σχετικά αποσπάσματα, απλώς υπενθυμίζουμε τις απόψεις (Π. Σωτήρη) για «ξεδίπλωμα μορφών σύγχρονης δυαδικής με την δυνατότητα κατάληψης της κυβερνητικής εξουσίας μέσα σε μια συνθήκη κατάρρευσης των αστικών κομμάτων … μέσα από μια «συντακτική διαδικασία» που θα περιορίζει το δικαίωμα στην καπιταλιστική ιδιοκτησία … προσπάθεια επαναστατικοποίησης των κρατικών μηχανισμών … υπέρβασης του κοινοβουλευτισμού» κ.λπ., κ.λπ. Όσο για τον Άγγελο Χάγιο, να υπενθυμίσουμε τις απόψεις για το «ντόμινο των ανατροπών σε Ελλάδα και Ευρώπη» που θα οδηγήσει διαδοχικά από αστικές σε αστικές ρεφορμιστικές και επ’ εκεί σε αριστερές ρεφορμιστικές κυβερνήσεις, στις οποίες «μπορεί και να συμμετέχουν συναγωνιστές μας» κ.λπ.

"Δυαδική εξουσία". Logo

Αλλά εδώ ας σταθούμε λίγο περισσότερο σ’ αυτό το ζήτημα της «δυαδικής εξουσίας». Αυτό που οφείλεται να είναι καθαρό είναι πως αυτή η δυαδική εξουσία, στην οποία αναφέρονται, ούτε προγραμματίζεται ούτε σχεδιάζεται. Η πιθανότητα να προκύψει κάπου, κάποτε σαν ιδιόμορφη φάση στην εξέλιξη της επαναστατικής πάλης δεν μπορεί να τη μετατρέψει σε γενικό χαρακτηριστικό, σε στάδιο εξέλιξης της καπιταλιστικής κοινωνίας. Σε περίοδο από την οποία «υποχρεωτικά» θα περάσει η κοινωνικοοικονομική εξέλιξη και συνεπώς και η επαναστατική πάλη.

Ακόμη και στην περίπτωση που -ίσως- υπάρξει σαν ιδιόμορφο αποτέλεσμα, αυτό που θα προκύψει δεν θα είναι μια περίοδος κοινωνικοοικονομικού χαρακτήρα αλλά μια πολιτικού χαρακτήρα φάση. Και βεβαίως σε καμία περίπτωση δεν θα είναι τέτοια που θα δίνει τα περιθώρια και την άνεση να οικοδομήσουμε όλα αυτά που αναφέρονται στις σχετικές προτάσεις, αν το κίνημα δεν είναι από τα πριν συγκροτημένο στη βάση επαναστατικών απαιτήσεων. Μια φάση όπου το ζήτημα της εξουσίας θα έχει τεθεί με την πιο οξυμένη του μορφή και θα λυθεί με τους πιο σκληρούς όρους, χωρίς περιθώρια χρόνου για κανέναν, προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση. Και ή το κίνημα θα είναι έτοιμο για κάτι τέτοιο ή δεν θα είναι. [...]

Δυο αντίθετες στρατηγικές κατευθύνσεις
Αυτό που αναδεικνύεται με όλα αυτά είναι δυο εντελώς διαφορετικές πολιτικές κατευθύνσεις. Είναι άλλο πράγμα ο ορισμός ως στρατηγικής επιδίωξης του κινήματος η επαναστατική ανατροπή και κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη και το λαό και άλλο πράγμα η υποτιθέμενη επιδίωξη διαμόρφωσης όρων «δυαδικής εξουσίας». Στην πρώτη περίπτωση ο στρατηγικός στόχος ορίζει την κατεύθυνση, τον άξονα πάνω στον οποίο αρθρώνεται η πάλη του κινήματος, την πολιτική γραμμή, τις ιεραρχήσεις, τα πεδία πάλης, τις μορφές κίνησης, τις τακτικές επιλογές κ.λπ. Στη δεύτερη περίπτωση έχουμε το φαινόμενο να παίρνουν κάποιοι ένα πιθανό ενδεχόμενο της ταξικής πάλης που «ίσως» υπάρξει και πάνω σ’ αυτό να «χτίζουν» μια «άλλη» στρατηγική, την πολιτική τους γραμμή, τις επιλογές τους.


Βεβαίως θα μπορούσε να μας αντιταχθεί ότι στα πλαίσια αυτού του σεναρίου προβλέπεται και η «επαναστατική» τομή. Μόνο που δεν γίνεται -παρά μόνο στον χώρο της φαντασίας- να μπορεί να μεταπηδήσει κανείς έτσι, του καλού καιρού, από το πεδίο της μιας στρατηγικής στο πεδίο της άλλης, επειδή, όπως αναφέρεται αλλού, «η επανάσταση στην εποχή μας θα είναι μάλλον μια κοινωνική περιπέτεια διαρκείας και λιγότερο ένα πολιτικό-στρατιωτικό μονόπρακτο». Στην καλύτερη λοιπόν περίπτωση πρόκειται για αυταπάτη, για φαντασίωση, γέννημα ιδεοληψιών. Στην πραγματικότητα έχουμε ξανά την εναγώνια αναζήτηση δρόμων και τρόπων που να επιτρέπουν την παράκαμψη των απαιτήσεων της ταξικής επαναστατικής πάλης και έτσι να φτάσουμε «έξυπνα» στο ζητούμενο. Μια αναζήτηση που καθόλου συμπτωματικά ανοίγει διάπλατα τις πόρτες στις πιέσεις και στους «πειρασμούς» των «άμεσων» και «ρεαλιστικών» ρεφορμιστικών «λύσεων» τύπου ΣΥΡΙΖΑ, ας πούμε.
[...]
Βασίλης Σαμαράς
Πηγή: Αντίσταση στις γειτονιές μέσω ΚΚΕ(μ-λ)
___________
* Εφημερίδα κομματικό όργανο του Κ.Κ.Ε.(μ-λ)
Αναρτήθηκε από TRASH





ΓΙΑ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

ΓΙΑ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη, το φάντασμα της… «δυαδικής εξουσίας»
Με αφορμή τη συζήτηση και τα υλικά που δημοσιεύτηκαν για την Β' συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα κυκλοφορήσει σύντομα μπροσούρα του Β. Σαμαρά. Η ΠΣ (σ.σ. προλεταριακή σημαία*) προδημοσιεύει κάποια αποσπάσματα από αυτήν που αναφέρονται σε βασικές πλευρές αυτής της συζήτησης.
[...]

Η «ενότητα» των αντιθέτων

[...] Πριν προχωρήσουμε στην παράθεση των απόψεων που εκτίθενται μέσω των διαφόρων παρεμβάσεων, ας ξεκινήσουμε με ένα απόσπασμα από την παρέμβαση της Αριστερής Αντικαπιταλιστικής Συσπείρωσης (ΑΡΑΣ) που αναφέρεται σε «ορισμένα συμπεράσματα» από τη Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ:
«Όμως όπως φάνηκε και από τη Β' Συνδιάσκεψη, το πρόγραμμα αυτό αντιμετωπίζεται με διαφορετικές οπτικές από τις διαφορετικές δυνάμεις στο εσωτερικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ως προς το χαρακτήρα του και ως προς τον τρόπο προώθησής του. Φάνηκαν δύο οπτικές, με μικρότερες ή μεγαλύτερες παραλλαγές στο εσωτερικό τους. Η πρώτη θεωρεί -ή αντικειμενικά καταλήγει- ότι το μεταβατικό πρόγραμμα μπορεί να εφαρμοσθεί μόνο μετά την κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη και τους συμμάχους της, δηλαδή ότι η εφαρμογή ταυτίζεται με μια πρώτη φάση σοσιαλιστικού μετασχηματισμού. [...] Η δεύτερη οπτική εκτιμά ότι το μεταβατικό πρόγραμμα μπορεί να εφαρμοστεί άμεσα, αλλάζοντας το συσχετισμό δυνάμεων και ανακουφίζοντας τις λαϊκές μάζες, ενισχύοντας την τάση προς το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, χωρίς όμως να ταυτίζεται με την έναρξη αυτής της διαδικασίας. [...]
Είναι τα πράγματα έτσι όπως τα θέτει η ΑΡΑΣ; Είναι αυτός ο κύριος και βασικός διαχωρισμός ανάμεσα στις αποκλίνουσες απόψεις και προτάσεις; Θα λέγαμε πως είναι και έτσι αλλά όχι μόνον έτσι.
Αλλά πριν αναφερθούμε σ’ αυτό, χρειάζεται να σταθούμε σε ορισμένα βασικά ζητήματα που ανακύπτουν από μια τέτοια θεώρηση του ζητήματος:


Το πρώτο: Αν τα πράγματα έχουν έτσι, τότε αυτό που έχουμε δεν είναι απλώς κάποιες αποκλίνουσες εκτιμήσεις αλλά δυο διαμετρικά αντίθετες στρατηγικές κατευθύνσεις, οι οποίες υπαγορεύουν επίσης διαφορετικούς έως και αντίθετους τρόπους κίνησης σε όλα τα πεδία.

Το δεύτερο, που έρχεται ως συνέχεια του πρώτου, αφορά το ερώτημα για τα σημεία σύγκλισης που κάνουν εφικτή τη συνύπαρξη αυτών των αντίθετων στρατηγικών σε έναν ενιαίο πολιτικό σχηματισμό και σε μια κοινή και ενιαία -υποτίθεται- πολιτική γραμμή.

Μια πρώτη απάντηση μπορεί να αναζητηθεί στο δέλεαρ του εκλογικού 3% και στην οπορτουνιστικής υφής «συγκολλητική» του δύναμη καθώς και στην επίσης οπορτουνιστική τάση και διάθεση πλασαρίσματος ορισμένων στην «κεντρική πολιτική σκηνή». Είναι αυτό; Είναι και αυτό αλλά δεν είναι μόνον αυτό. Πίσω από τις διαφορετικές απόψεις, τις αντιθέσεις και αντιπαραθέσεις υπάρχουν και ουσιαστικά στοιχεία πραγματικής ιδεολογικής και πολιτικής σύγκλισης ανάμεσα στις διάφορες -«διαφωνούσες» κατά τα άλλα- πλευρές. Πριν προχωρήσουμε ωστόσο σ’ αυτό, ας παρατεθεί ένα ακόμη απόσπασμα από το σημείο 12 των «Θέσεων».
«Σε αυτό το ιστορικό φόντο της εποχής μας εντάσσεται ο διεθνής εξεγερσιακός κύκλος που άνοιξε με την Αραβική Άνοιξη και τις επαναστατικές καταστάσεις σε Τυνησία και Αίγυπτο, συνεχίστηκε με τα κινήματα των αγανακτισμένων στο Ουισκόνσιν και το κίνημα «Καταλάβετε τη Γουόλ Στρητ» στις ΗΠΑ, τους εργατικούς αγώνες σε Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία, Ρουμανία και άλλες χώρες και έφτασε μέχρι τον πρόσφατο λαϊκό ξεσηκωμό στη Βουλγαρία που ανάγκασε την κυβέρνηση σε παραίτηση. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ εκτιμά ότι ο «εξεγερσιακός κύκλος» δεν θα κλείσει …» κ.λπ.
Νεπαλέζοι αντάρτες


Προφανώς, κατά τη λογική που διέπει το παραπάνω απόσπασμα και τις πολιτικές κατευθύνσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το Νεπάλ και η Ινδία ανήκουν σε άλλον πλανήτη, γι’ αυτό και οι επαναστάσεις που εξελίσσονται στις χώρες αυτές δεν περιλαμβάνονται σ’ αυτόν τον «εξεγερσιακό κύκλο» του πλανήτη μας.
[...]

Και ποια εξήγηση μπορεί να δοθεί για το ότι προσπερνώνται «ελαφρά τη καρδία» τέτοια συγκλονιστικά γεγονότα; Να υποθέσουμε ότι η αιτία για τέτοιου είδους «παραλείψεις» βρίσκεται στην τάση πολλών αριστερών να υποτιμούν οποιαδήποτε εξέλιξη δεν συντελείται εντός των ορίων της αναπτυγμένης Δύσης; Είναι και αυτό.

Το κύριο όμως είναι άλλο. Το κύριο βρίσκεται στις ιδεολογικές πολιτικές αντιλήψεις και τις «στρατηγικές» που διαμορφώνονται στα πλαίσιά τους. Η μια πλευρά βρίσκεται στην απόρριψη της λενινιστικής αντίληψης για την επανάσταση αλλά και της μαοϊκής του «παρατεταμένου λαϊκού πολέμου». Η «αλλεργία» που αισθάνονται ορισμένοι απέναντι σε κινήματα που καθοδηγούνται από αυτές τις αντιλήψεις (πόσο μάλλον «τριτοκοσμικά»). Στην άλλη πλευρά βρίσκονται οι τάσεις και απόψεις αναζήτησης του «άλλου δρόμου», της «σύγχρονης στρατηγικής» που «υπερβαίνει» τον καπιταλισμό και θα οδηγεί στο «σοσιαλισμό της εποχής μας».


Βασικά της στοιχεία το «μεταβατικό πρόγραμμα και η κατεύθυνση της «δυαδικής εξουσίας». Στην πραγματικότητα, βέβαια, όλα αυτά δεν είναι και τόσο νέα. Οι ρίζες τους βρίσκονται στις πρώτες ρεφορμιστικές αντιλήψεις και απόψεις για να φτάσουν μέσα από διάφορες διαδρομές και μεταμορφώσεις μέχρι το σήμερα. Όπως και να ‘χει, είναι η σύγκλιση σε μια τέτοια κατεύθυνση που αποτελεί τη βάση συμπόρευσης όλων αυτών των εκ πρώτης όψεως αντιτιθέμενων απόψεων. [...]

Για το ζήτημα της «δυαδικής εξουσίας»
Ωστόσο, αυτή η «νέα Στρατηγική» των «μεταβατικών προγραμμάτων» και της «δυαδικής εξουσίας» είναι «νέα» μόνο ως προς τη φόρμα της. Από άποψη ουσίας κινείται στα χνάρια του παλιού γνωστού μας ρεφορμισμού.

Η προσπάθεια διαφοροποίησής της από τον παλιό ρεφορμισμό έχει κατ’ αρχάς σχέση με τη χρεοκοπία και του ρεφορμισμού. Ταυτόχρονα συνδέεται με τις πιέσεις που ασκεί η αγριότητα της επίθεσης του συστήματος σε όλες τις δυνάμεις. Άλλωστε και ο παραδοσιακός ρεφορμισμός αναγκάζεται κάτω από τις ίδιες πιέσεις να μεταμορφώνεται.

Έτσι, από την «Αριστερά» των Κλίντον, Μπλερ κ.λπ. και τις γελοιότητες των Ανδρουλάκη, Μπίστη, Δαμανάκη περάσαμε στο «σοβαρό» Κωνσταντόπουλο και από εκεί στον Αλαβάνο και στη γραμμή της «ανάληψης κυβερνητικών ευθυνών με κινηματική στήριξη». Από ’κει και πέρα η εκτίναξη των εκλογικών ποσοστών και η πιθανότητα «ανάληψης» αυτών των «κυβερνητικών ευθυνών», τους οδηγεί στο δρόμο της επιστροφής στο «ρεαλισμό».


Ανεξάρτητα από αυτή την εξέλιξη, είναι εμφανής η κοινότητα λογικής που χαρακτηρίζει τη γραμμή της «ανάληψης κυβερνητικών ευθυνών με κινηματική στήριξη» και τη γραμμή του «μεταβατικού προγράμματος» και της «δυαδικής εξουσίας».

Ως προς το περιεχόμενο και την ουσία της, αρκετά χαρακτηριστικά είναι όσα περιέχονται στις παρεμβάσεις των Π. Σωτήρη και Άγγελου Χάγιου (και όχι μόνο), οι οποίοι εκπροσωπούν τις πιο διαφορετικές, υποτίθεται, αντιλήψεις ως προς την αντιμετώπιση αυτού του ζητήματος. Μιας και έχουν παρατεθεί ήδη τα σχετικά αποσπάσματα, απλώς υπενθυμίζουμε τις απόψεις (Π. Σωτήρη) για «ξεδίπλωμα μορφών σύγχρονης δυαδικής με την δυνατότητα κατάληψης της κυβερνητικής εξουσίας μέσα σε μια συνθήκη κατάρρευσης των αστικών κομμάτων … μέσα από μια «συντακτική διαδικασία» που θα περιορίζει το δικαίωμα στην καπιταλιστική ιδιοκτησία … προσπάθεια επαναστατικοποίησης των κρατικών μηχανισμών … υπέρβασης του κοινοβουλευτισμού» κ.λπ., κ.λπ. Όσο για τον Άγγελο Χάγιο, να υπενθυμίσουμε τις απόψεις για το «ντόμινο των ανατροπών σε Ελλάδα και Ευρώπη» που θα οδηγήσει διαδοχικά από αστικές σε αστικές ρεφορμιστικές και επ’ εκεί σε αριστερές ρεφορμιστικές κυβερνήσεις, στις οποίες «μπορεί και να συμμετέχουν συναγωνιστές μας» κ.λπ.

"Δυαδική εξουσία". Logo

Αλλά εδώ ας σταθούμε λίγο περισσότερο σ’ αυτό το ζήτημα της «δυαδικής εξουσίας». Αυτό που οφείλεται να είναι καθαρό είναι πως αυτή η δυαδική εξουσία, στην οποία αναφέρονται, ούτε προγραμματίζεται ούτε σχεδιάζεται. Η πιθανότητα να προκύψει κάπου, κάποτε σαν ιδιόμορφη φάση στην εξέλιξη της επαναστατικής πάλης δεν μπορεί να τη μετατρέψει σε γενικό χαρακτηριστικό, σε στάδιο εξέλιξης της καπιταλιστικής κοινωνίας. Σε περίοδο από την οποία «υποχρεωτικά» θα περάσει η κοινωνικοοικονομική εξέλιξη και συνεπώς και η επαναστατική πάλη.

Ακόμη και στην περίπτωση που -ίσως- υπάρξει σαν ιδιόμορφο αποτέλεσμα, αυτό που θα προκύψει δεν θα είναι μια περίοδος κοινωνικοοικονομικού χαρακτήρα αλλά μια πολιτικού χαρακτήρα φάση. Και βεβαίως σε καμία περίπτωση δεν θα είναι τέτοια που θα δίνει τα περιθώρια και την άνεση να οικοδομήσουμε όλα αυτά που αναφέρονται στις σχετικές προτάσεις, αν το κίνημα δεν είναι από τα πριν συγκροτημένο στη βάση επαναστατικών απαιτήσεων. Μια φάση όπου το ζήτημα της εξουσίας θα έχει τεθεί με την πιο οξυμένη του μορφή και θα λυθεί με τους πιο σκληρούς όρους, χωρίς περιθώρια χρόνου για κανέναν, προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση. Και ή το κίνημα θα είναι έτοιμο για κάτι τέτοιο ή δεν θα είναι. [...]

Δυο αντίθετες στρατηγικές κατευθύνσεις
Αυτό που αναδεικνύεται με όλα αυτά είναι δυο εντελώς διαφορετικές πολιτικές κατευθύνσεις. Είναι άλλο πράγμα ο ορισμός ως στρατηγικής επιδίωξης του κινήματος η επαναστατική ανατροπή και κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη και το λαό και άλλο πράγμα η υποτιθέμενη επιδίωξη διαμόρφωσης όρων «δυαδικής εξουσίας». Στην πρώτη περίπτωση ο στρατηγικός στόχος ορίζει την κατεύθυνση, τον άξονα πάνω στον οποίο αρθρώνεται η πάλη του κινήματος, την πολιτική γραμμή, τις ιεραρχήσεις, τα πεδία πάλης, τις μορφές κίνησης, τις τακτικές επιλογές κ.λπ. Στη δεύτερη περίπτωση έχουμε το φαινόμενο να παίρνουν κάποιοι ένα πιθανό ενδεχόμενο της ταξικής πάλης που «ίσως» υπάρξει και πάνω σ’ αυτό να «χτίζουν» μια «άλλη» στρατηγική, την πολιτική τους γραμμή, τις επιλογές τους.


Βεβαίως θα μπορούσε να μας αντιταχθεί ότι στα πλαίσια αυτού του σεναρίου προβλέπεται και η «επαναστατική» τομή. Μόνο που δεν γίνεται -παρά μόνο στον χώρο της φαντασίας- να μπορεί να μεταπηδήσει κανείς έτσι, του καλού καιρού, από το πεδίο της μιας στρατηγικής στο πεδίο της άλλης, επειδή, όπως αναφέρεται αλλού, «η επανάσταση στην εποχή μας θα είναι μάλλον μια κοινωνική περιπέτεια διαρκείας και λιγότερο ένα πολιτικό-στρατιωτικό μονόπρακτο». Στην καλύτερη λοιπόν περίπτωση πρόκειται για αυταπάτη, για φαντασίωση, γέννημα ιδεοληψιών. Στην πραγματικότητα έχουμε ξανά την εναγώνια αναζήτηση δρόμων και τρόπων που να επιτρέπουν την παράκαμψη των απαιτήσεων της ταξικής επαναστατικής πάλης και έτσι να φτάσουμε «έξυπνα» στο ζητούμενο. Μια αναζήτηση που καθόλου συμπτωματικά ανοίγει διάπλατα τις πόρτες στις πιέσεις και στους «πειρασμούς» των «άμεσων» και «ρεαλιστικών» ρεφορμιστικών «λύσεων» τύπου ΣΥΡΙΖΑ, ας πούμε.
[...]
Βασίλης Σαμαράς
Πηγή: Αντίσταση στις γειτονιές μέσω ΚΚΕ(μ-λ)
___________
* Εφημερίδα κομματικό όργανο του Κ.Κ.Ε.(μ-λ)
Αναρτήθηκε από TRASH





ΓΙΑ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

ΓΙΑ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη, το φάντασμα της… «δυαδικής εξουσίας»
Με αφορμή τη συζήτηση και τα υλικά που δημοσιεύτηκαν για την Β' συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα κυκλοφορήσει σύντομα μπροσούρα του Β. Σαμαρά. Η ΠΣ (σ.σ. προλεταριακή σημαία*) προδημοσιεύει κάποια αποσπάσματα από αυτήν που αναφέρονται σε βασικές πλευρές αυτής της συζήτησης.
[...]

Η «ενότητα» των αντιθέτων

[...] Πριν προχωρήσουμε στην παράθεση των απόψεων που εκτίθενται μέσω των διαφόρων παρεμβάσεων, ας ξεκινήσουμε με ένα απόσπασμα από την παρέμβαση της Αριστερής Αντικαπιταλιστικής Συσπείρωσης (ΑΡΑΣ) που αναφέρεται σε «ορισμένα συμπεράσματα» από τη Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ:
«Όμως όπως φάνηκε και από τη Β' Συνδιάσκεψη, το πρόγραμμα αυτό αντιμετωπίζεται με διαφορετικές οπτικές από τις διαφορετικές δυνάμεις στο εσωτερικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ως προς το χαρακτήρα του και ως προς τον τρόπο προώθησής του. Φάνηκαν δύο οπτικές, με μικρότερες ή μεγαλύτερες παραλλαγές στο εσωτερικό τους. Η πρώτη θεωρεί -ή αντικειμενικά καταλήγει- ότι το μεταβατικό πρόγραμμα μπορεί να εφαρμοσθεί μόνο μετά την κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη και τους συμμάχους της, δηλαδή ότι η εφαρμογή ταυτίζεται με μια πρώτη φάση σοσιαλιστικού μετασχηματισμού. [...] Η δεύτερη οπτική εκτιμά ότι το μεταβατικό πρόγραμμα μπορεί να εφαρμοστεί άμεσα, αλλάζοντας το συσχετισμό δυνάμεων και ανακουφίζοντας τις λαϊκές μάζες, ενισχύοντας την τάση προς το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, χωρίς όμως να ταυτίζεται με την έναρξη αυτής της διαδικασίας. [...]
Είναι τα πράγματα έτσι όπως τα θέτει η ΑΡΑΣ; Είναι αυτός ο κύριος και βασικός διαχωρισμός ανάμεσα στις αποκλίνουσες απόψεις και προτάσεις; Θα λέγαμε πως είναι και έτσι αλλά όχι μόνον έτσι.
Αλλά πριν αναφερθούμε σ’ αυτό, χρειάζεται να σταθούμε σε ορισμένα βασικά ζητήματα που ανακύπτουν από μια τέτοια θεώρηση του ζητήματος:


Το πρώτο: Αν τα πράγματα έχουν έτσι, τότε αυτό που έχουμε δεν είναι απλώς κάποιες αποκλίνουσες εκτιμήσεις αλλά δυο διαμετρικά αντίθετες στρατηγικές κατευθύνσεις, οι οποίες υπαγορεύουν επίσης διαφορετικούς έως και αντίθετους τρόπους κίνησης σε όλα τα πεδία.

Το δεύτερο, που έρχεται ως συνέχεια του πρώτου, αφορά το ερώτημα για τα σημεία σύγκλισης που κάνουν εφικτή τη συνύπαρξη αυτών των αντίθετων στρατηγικών σε έναν ενιαίο πολιτικό σχηματισμό και σε μια κοινή και ενιαία -υποτίθεται- πολιτική γραμμή.

Μια πρώτη απάντηση μπορεί να αναζητηθεί στο δέλεαρ του εκλογικού 3% και στην οπορτουνιστικής υφής «συγκολλητική» του δύναμη καθώς και στην επίσης οπορτουνιστική τάση και διάθεση πλασαρίσματος ορισμένων στην «κεντρική πολιτική σκηνή». Είναι αυτό; Είναι και αυτό αλλά δεν είναι μόνον αυτό. Πίσω από τις διαφορετικές απόψεις, τις αντιθέσεις και αντιπαραθέσεις υπάρχουν και ουσιαστικά στοιχεία πραγματικής ιδεολογικής και πολιτικής σύγκλισης ανάμεσα στις διάφορες -«διαφωνούσες» κατά τα άλλα- πλευρές. Πριν προχωρήσουμε ωστόσο σ’ αυτό, ας παρατεθεί ένα ακόμη απόσπασμα από το σημείο 12 των «Θέσεων».
«Σε αυτό το ιστορικό φόντο της εποχής μας εντάσσεται ο διεθνής εξεγερσιακός κύκλος που άνοιξε με την Αραβική Άνοιξη και τις επαναστατικές καταστάσεις σε Τυνησία και Αίγυπτο, συνεχίστηκε με τα κινήματα των αγανακτισμένων στο Ουισκόνσιν και το κίνημα «Καταλάβετε τη Γουόλ Στρητ» στις ΗΠΑ, τους εργατικούς αγώνες σε Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία, Ρουμανία και άλλες χώρες και έφτασε μέχρι τον πρόσφατο λαϊκό ξεσηκωμό στη Βουλγαρία που ανάγκασε την κυβέρνηση σε παραίτηση. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ εκτιμά ότι ο «εξεγερσιακός κύκλος» δεν θα κλείσει …» κ.λπ.
Νεπαλέζοι αντάρτες


Προφανώς, κατά τη λογική που διέπει το παραπάνω απόσπασμα και τις πολιτικές κατευθύνσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το Νεπάλ και η Ινδία ανήκουν σε άλλον πλανήτη, γι’ αυτό και οι επαναστάσεις που εξελίσσονται στις χώρες αυτές δεν περιλαμβάνονται σ’ αυτόν τον «εξεγερσιακό κύκλο» του πλανήτη μας.
[...]

Και ποια εξήγηση μπορεί να δοθεί για το ότι προσπερνώνται «ελαφρά τη καρδία» τέτοια συγκλονιστικά γεγονότα; Να υποθέσουμε ότι η αιτία για τέτοιου είδους «παραλείψεις» βρίσκεται στην τάση πολλών αριστερών να υποτιμούν οποιαδήποτε εξέλιξη δεν συντελείται εντός των ορίων της αναπτυγμένης Δύσης; Είναι και αυτό.

Το κύριο όμως είναι άλλο. Το κύριο βρίσκεται στις ιδεολογικές πολιτικές αντιλήψεις και τις «στρατηγικές» που διαμορφώνονται στα πλαίσιά τους. Η μια πλευρά βρίσκεται στην απόρριψη της λενινιστικής αντίληψης για την επανάσταση αλλά και της μαοϊκής του «παρατεταμένου λαϊκού πολέμου». Η «αλλεργία» που αισθάνονται ορισμένοι απέναντι σε κινήματα που καθοδηγούνται από αυτές τις αντιλήψεις (πόσο μάλλον «τριτοκοσμικά»). Στην άλλη πλευρά βρίσκονται οι τάσεις και απόψεις αναζήτησης του «άλλου δρόμου», της «σύγχρονης στρατηγικής» που «υπερβαίνει» τον καπιταλισμό και θα οδηγεί στο «σοσιαλισμό της εποχής μας».


Βασικά της στοιχεία το «μεταβατικό πρόγραμμα και η κατεύθυνση της «δυαδικής εξουσίας». Στην πραγματικότητα, βέβαια, όλα αυτά δεν είναι και τόσο νέα. Οι ρίζες τους βρίσκονται στις πρώτες ρεφορμιστικές αντιλήψεις και απόψεις για να φτάσουν μέσα από διάφορες διαδρομές και μεταμορφώσεις μέχρι το σήμερα. Όπως και να ‘χει, είναι η σύγκλιση σε μια τέτοια κατεύθυνση που αποτελεί τη βάση συμπόρευσης όλων αυτών των εκ πρώτης όψεως αντιτιθέμενων απόψεων. [...]

Για το ζήτημα της «δυαδικής εξουσίας»
Ωστόσο, αυτή η «νέα Στρατηγική» των «μεταβατικών προγραμμάτων» και της «δυαδικής εξουσίας» είναι «νέα» μόνο ως προς τη φόρμα της. Από άποψη ουσίας κινείται στα χνάρια του παλιού γνωστού μας ρεφορμισμού.

Η προσπάθεια διαφοροποίησής της από τον παλιό ρεφορμισμό έχει κατ’ αρχάς σχέση με τη χρεοκοπία και του ρεφορμισμού. Ταυτόχρονα συνδέεται με τις πιέσεις που ασκεί η αγριότητα της επίθεσης του συστήματος σε όλες τις δυνάμεις. Άλλωστε και ο παραδοσιακός ρεφορμισμός αναγκάζεται κάτω από τις ίδιες πιέσεις να μεταμορφώνεται.

Έτσι, από την «Αριστερά» των Κλίντον, Μπλερ κ.λπ. και τις γελοιότητες των Ανδρουλάκη, Μπίστη, Δαμανάκη περάσαμε στο «σοβαρό» Κωνσταντόπουλο και από εκεί στον Αλαβάνο και στη γραμμή της «ανάληψης κυβερνητικών ευθυνών με κινηματική στήριξη». Από ’κει και πέρα η εκτίναξη των εκλογικών ποσοστών και η πιθανότητα «ανάληψης» αυτών των «κυβερνητικών ευθυνών», τους οδηγεί στο δρόμο της επιστροφής στο «ρεαλισμό».


Ανεξάρτητα από αυτή την εξέλιξη, είναι εμφανής η κοινότητα λογικής που χαρακτηρίζει τη γραμμή της «ανάληψης κυβερνητικών ευθυνών με κινηματική στήριξη» και τη γραμμή του «μεταβατικού προγράμματος» και της «δυαδικής εξουσίας».

Ως προς το περιεχόμενο και την ουσία της, αρκετά χαρακτηριστικά είναι όσα περιέχονται στις παρεμβάσεις των Π. Σωτήρη και Άγγελου Χάγιου (και όχι μόνο), οι οποίοι εκπροσωπούν τις πιο διαφορετικές, υποτίθεται, αντιλήψεις ως προς την αντιμετώπιση αυτού του ζητήματος. Μιας και έχουν παρατεθεί ήδη τα σχετικά αποσπάσματα, απλώς υπενθυμίζουμε τις απόψεις (Π. Σωτήρη) για «ξεδίπλωμα μορφών σύγχρονης δυαδικής με την δυνατότητα κατάληψης της κυβερνητικής εξουσίας μέσα σε μια συνθήκη κατάρρευσης των αστικών κομμάτων … μέσα από μια «συντακτική διαδικασία» που θα περιορίζει το δικαίωμα στην καπιταλιστική ιδιοκτησία … προσπάθεια επαναστατικοποίησης των κρατικών μηχανισμών … υπέρβασης του κοινοβουλευτισμού» κ.λπ., κ.λπ. Όσο για τον Άγγελο Χάγιο, να υπενθυμίσουμε τις απόψεις για το «ντόμινο των ανατροπών σε Ελλάδα και Ευρώπη» που θα οδηγήσει διαδοχικά από αστικές σε αστικές ρεφορμιστικές και επ’ εκεί σε αριστερές ρεφορμιστικές κυβερνήσεις, στις οποίες «μπορεί και να συμμετέχουν συναγωνιστές μας» κ.λπ.

"Δυαδική εξουσία". Logo

Αλλά εδώ ας σταθούμε λίγο περισσότερο σ’ αυτό το ζήτημα της «δυαδικής εξουσίας». Αυτό που οφείλεται να είναι καθαρό είναι πως αυτή η δυαδική εξουσία, στην οποία αναφέρονται, ούτε προγραμματίζεται ούτε σχεδιάζεται. Η πιθανότητα να προκύψει κάπου, κάποτε σαν ιδιόμορφη φάση στην εξέλιξη της επαναστατικής πάλης δεν μπορεί να τη μετατρέψει σε γενικό χαρακτηριστικό, σε στάδιο εξέλιξης της καπιταλιστικής κοινωνίας. Σε περίοδο από την οποία «υποχρεωτικά» θα περάσει η κοινωνικοοικονομική εξέλιξη και συνεπώς και η επαναστατική πάλη.

Ακόμη και στην περίπτωση που -ίσως- υπάρξει σαν ιδιόμορφο αποτέλεσμα, αυτό που θα προκύψει δεν θα είναι μια περίοδος κοινωνικοοικονομικού χαρακτήρα αλλά μια πολιτικού χαρακτήρα φάση. Και βεβαίως σε καμία περίπτωση δεν θα είναι τέτοια που θα δίνει τα περιθώρια και την άνεση να οικοδομήσουμε όλα αυτά που αναφέρονται στις σχετικές προτάσεις, αν το κίνημα δεν είναι από τα πριν συγκροτημένο στη βάση επαναστατικών απαιτήσεων. Μια φάση όπου το ζήτημα της εξουσίας θα έχει τεθεί με την πιο οξυμένη του μορφή και θα λυθεί με τους πιο σκληρούς όρους, χωρίς περιθώρια χρόνου για κανέναν, προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση. Και ή το κίνημα θα είναι έτοιμο για κάτι τέτοιο ή δεν θα είναι. [...]

Δυο αντίθετες στρατηγικές κατευθύνσεις
Αυτό που αναδεικνύεται με όλα αυτά είναι δυο εντελώς διαφορετικές πολιτικές κατευθύνσεις. Είναι άλλο πράγμα ο ορισμός ως στρατηγικής επιδίωξης του κινήματος η επαναστατική ανατροπή και κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη και το λαό και άλλο πράγμα η υποτιθέμενη επιδίωξη διαμόρφωσης όρων «δυαδικής εξουσίας». Στην πρώτη περίπτωση ο στρατηγικός στόχος ορίζει την κατεύθυνση, τον άξονα πάνω στον οποίο αρθρώνεται η πάλη του κινήματος, την πολιτική γραμμή, τις ιεραρχήσεις, τα πεδία πάλης, τις μορφές κίνησης, τις τακτικές επιλογές κ.λπ. Στη δεύτερη περίπτωση έχουμε το φαινόμενο να παίρνουν κάποιοι ένα πιθανό ενδεχόμενο της ταξικής πάλης που «ίσως» υπάρξει και πάνω σ’ αυτό να «χτίζουν» μια «άλλη» στρατηγική, την πολιτική τους γραμμή, τις επιλογές τους.


Βεβαίως θα μπορούσε να μας αντιταχθεί ότι στα πλαίσια αυτού του σεναρίου προβλέπεται και η «επαναστατική» τομή. Μόνο που δεν γίνεται -παρά μόνο στον χώρο της φαντασίας- να μπορεί να μεταπηδήσει κανείς έτσι, του καλού καιρού, από το πεδίο της μιας στρατηγικής στο πεδίο της άλλης, επειδή, όπως αναφέρεται αλλού, «η επανάσταση στην εποχή μας θα είναι μάλλον μια κοινωνική περιπέτεια διαρκείας και λιγότερο ένα πολιτικό-στρατιωτικό μονόπρακτο». Στην καλύτερη λοιπόν περίπτωση πρόκειται για αυταπάτη, για φαντασίωση, γέννημα ιδεοληψιών. Στην πραγματικότητα έχουμε ξανά την εναγώνια αναζήτηση δρόμων και τρόπων που να επιτρέπουν την παράκαμψη των απαιτήσεων της ταξικής επαναστατικής πάλης και έτσι να φτάσουμε «έξυπνα» στο ζητούμενο. Μια αναζήτηση που καθόλου συμπτωματικά ανοίγει διάπλατα τις πόρτες στις πιέσεις και στους «πειρασμούς» των «άμεσων» και «ρεαλιστικών» ρεφορμιστικών «λύσεων» τύπου ΣΥΡΙΖΑ, ας πούμε.
[...]
Βασίλης Σαμαράς
Πηγή: Αντίσταση στις γειτονιές μέσω ΚΚΕ(μ-λ)
___________
* Εφημερίδα κομματικό όργανο του Κ.Κ.Ε.(μ-λ)
Αναρτήθηκε από TRASH





Για τον Αστέρα Βουλιαγμένης

Για τον Αστέρα Βουλιαγμένης





Πολύς ντόρος γίνεται τις τελευταίες ημέρες με αφορμή την πώληση του Αστέρα Βουλιαγμένης. Υπερασπιστές της δημόσιας περιουσίας και κατά του ξεπουλήματος έναντι πινακίου φακής, έχουν ανέβει στα κάγκελα. Για την ταμπακιέρα όμως δε λέει κανείς τίποτα.

Ας δούμε τι είναι ο Αστέρας και πως λειτουργεί ως δημόσια περιουσία:

Ο Αστέρας εκτείνεται σε 304,4 στρέμματα, με μεγαλομέτοχο την Εθνική Τράπεζα και διαχειρίστρια εταιρεία την πολυεθνική Starwood.

O Αστέρας Βουλιαγμένης, λόγω της θέσης του αλλά και των παροχών που προσφέρει είναι κάτι περισσότερο από ξενοδοχείο, είναι σωστό... φιλέτο! Στα 54 χρόνια λειτουργίας του έχει φιλοξενήσει πολιτικούς, κοσμικούς, επιχειρηματίες, τα μεγαλύτερα ονόματα της χώρας και του εξωτερικού. Άλλωστε τους προσφέρει τα πάντα: φυσική ομορφιά, διακριτικότητα, ασφάλεια, γι’ αυτό και στους χώρους του έχουν κλείσει συμφωνίες, έχουν γίνει συνέδρια, μέχρι και η συνάντηση της γνωστής Λέσχης Μπίλντερμπεργκ έγινε εκεί.

Για να προσφέρει αυτή τη χλιδή στους απαιτητικούς πελάτες του, η διεύθυνση του Αστέρα εδώ και δύο χρόνια περίπου έχει απολύσει 100 εργαζόμενους - και αναμένονται άλλοι 50 αυτές τις ημέρες - και οι περισσότεροι από αυτούς έχουν επαναπροσληφθεί με συμβάσεις λίγων μηνών!

Είναι ενδεικτικό, ότι όσοι απολυμένοι αρνήθηκαν να εργαστούν με τους νέους όρους, στάλθηκαν οριστικά στο ταμείο ανεργίας. Στη θέση τους παίρνει νέους έως 29 χρόνων, εποχικούς και ανασφάλιστους με 400 ευρώ. Επίσης ανακοίνωσε και μια μορφή "εθελούσιας εξόδου" για άτομα που είτε συμπληρώνουν ένσημα και ηλικία, είτε βρίσκονται κοντά στην συνταξιοδότηση, με προσφορά κάποιου ποσού για εξαγορά ενσήμων.

Κάτω απ’ αυτό το καθεστώς επιλέγει η κυβέρνηση να παραδώσει στους μεγαλοεπιχειρηματίες υποδομές, ακτές και μαρίνες. Με εργαζόμενους χωρίς δικαιώματα, μισθούς πείνας και δουλειά από ήλιο σε ήλιο.

Ούτε λόγος βέβαια για την προσβασιμότητα των εργατικών - λαϊκών οικογενειών σε ένα τέτοιο ξενοδοχείο. Οι ανάγκες τους για ψυχαγωγία και ανάπαυση, σ’ αυτό το δημόσιο ξενοδοχείο δεν έχουν θέση, αυτοί ας στριμωχτούν σε μια βδομάδα καλοκαιρινών διακοπών φιλοξενούμενοι σε συγγενείς και φίλους και πολύ τους είναι.

Κανείς δε συμφωνεί με την πώληση του Αστέρα, αλλά πρέπει να λέμε και τα πράγματα με το όνομά τους. Ο λαός θα αισθάνεται δική του αυτή την περιουσία, μόνο αν αλλάξει χέρια ιδιοκτησίας και γίνει λαϊκή περιουσία.

Κατηγο



Οι απορίες του Παπαδημούλη και της «ΑΥΓΗΣ»

Οι απορίες του Παπαδημούλη και της «ΑΥΓΗΣ»

Αναρωτιέται ο Παπαδημούλης, μέσω τιτιβισμάτων, γιατί το ΚΚΕ πηγαίνει στο συνέδριο της ΔΗΜΑΡ, προσθέτοντας ότι το ίδιο έκανε με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, αλλά όχι με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο λόγος προφανής... Να εμφανίσει το ΚΚΕ ότι είχε και έχει επιλέξει να κάνει κριτική κυρίως στον ΣΥΡΙΖΑ και όχι στα κυβερνητικά κόμματα. Άλλωστε στο ίδιο πνεύμα ήταν και αντίστοιχο σημερινό σχόλιο της «ΑΥΓΗΣ».

Βεβαίως, ο Παπαδημούλης και η «ΑΥΓΗ» ξέρουν πολύ καλά το λόγο γιατί το ΚΚΕ δεν στέλνει εκπρόσωπο στα συνέδρια του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Όχι τώρα, αλλά εδώ και 20 χρόνια. Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο είναι κόμμα οπορτουνιστικό, αλλά και γιατί η πλειοψηφία των στελεχών του έφυγε από το ΚΚΕ, αφού πρώτα πάλεψε λυσσαλέα να το διαλύσει, προδίδοντας τις αξίες και την υπόθεση του σοσιαλισμού και συνθηκολογώντας με το καπιταλιστικό σύστημα.

Είναι επίσης γνωστό ότι το ΚΚΕ συνηθίζει να πηγαίνει σε συνέδρια κομμάτων, όπως η ΔΗΜΑΡ, το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, με τα οποία έχει αντίπαλες στρατηγικές θέσεις και πολιτικές. Στα συνέδρια εκθέτει ξεκάθαρα αυτές τις διαφορές. Σήμερα η ΔΗΜΑΡ αποτελεί ένα κλασικό, σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, της κεντροαριστεράς -όπως αυτοπροσδιορίζεται- με το οποίο το ΚΚΕ έχει σαφής ιδεολογική και πολιτική αντιπαράθεση.

Άλλο όμως αυτή η αντιπαράθεση, την οποία το ΚΚΕ την επιζητά για να φαίνονται οι διαφορές των κομμάτων, και άλλο η ύπουλη, τυχοδιωκτική και βρώμικη τακτική του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στο ΚΚΕ, που, ενώ γνωρίζει τις αγεφύρωτες διαφορές των δύο κομμάτων, εξακολουθεί να εμφανίζεται ως εν δυνάμει σύμμαχος του ΚΚΕ, για να καταφέρουν ό,τι δεν κατάφεραν το 1991.

Ας αφήσουν λοιπόν τα υπονοούμενα ότι το ΚΚΕ πάει μόνο στα κυβερνητικά κόμματα και όχι στον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ γνωρίζουν τους λόγους γι' αυτή τη στάση του ΚΚΕ. Όπως επίσης γνωρίζουν ότι το ΚΚΕ την προηγούμενη εβδομάδα πήγε και στο συνέδριο της Κοινωνικής Συμφωνίας (Κατσέλη).

Μην αναρωτιούνται λοιπόν υποκριτικά, γιατί την απάντηση τη δίνουν καθημερινά οι ίδιοι, και με τη σημερινή τους στάση όπου πρωτοστατούν με τη διαστρέβλωση και τη συκοφαντία εναντίον του ΚΚΕ

Στο 27,4% η ανεργία το Σεπτέμβρη

Στο 27,4% η ανεργία το Σεπτέμβρη

Στο 27,4% ανήλθε το εποχικά διορθωμένο ποσοστό ανεργίας το Σεπτέμβρη του 2013, σύμφωνα με την Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ), έναντι 26% το Σεπτέμβρη του 2012 και 27,3% τον Αύγουστο του 2013. Οι άνεργοι υπολογίζονται σε 1.376.463, ενώ ο οικονο μικά μ η ενεργός πληθυσ μός υπολογίζεται σε 3.327.859 άτομ α. Το σύνολο των απασχολου μένων εκτιμάται ότι ανήλθε σε 3.639.429 άτο μα.

Οι άνεργοι αυξήθηκαν κατά 77.161 άτομα σε σχέση με το Σεπτέμβρη του 2012 (+5,9%) και κατά 14.023 άτομα σε σχέση με τον Αύγουστο του 2013 (+0,1%). Στους άντρες, η ανεργία έφτασε στο 24,5% και στις γυναίκες το 31,4%. Οσον αφορά στις ηλικιακές κατηγορίες, τα «πρωτεία» στην ανεργία κατέχουν οι νέοι 15-24 ετών με ποσοστό 51,9%. Ακολουθούν οι ηλικίες 25-34 ετών με 36,8% (από 34,5%) και 35-44 ετών με 24,4% (από 22,3%). Πάνω από το μέσο όρο της ανεργίας βρίσκεται η Αττική, με ποσοστό 27,9%.
Περισσότεροι οι άνεργοι - Λιγότεροι οι δικαιούχοι επιδόματος ανεργίας

Περισσότερους από 1 εκατομμύριο εγγεγραμμένους ανέργους κατέγραψε ο ΟΑΕΔ τον Οκτώβρη του 2013. Συγκεκριμένα, ο ΟΑΕΔ κάνει λόγο για 1.019.805 εγγεγραμμένους ανέργους, από τους οποίους 168.205 καταγράφηκαν ως «μη αναζητούντες εργασία». Παράλληλα, ο αριθμός των επιδοτούμενων ανέργων για τον ίδιο μήνα ανέρχεται σε 125.306 άτομα, δηλαδή επίδομα ανεργίας λαμβάνει ένα μικρό μέρος, της τάξης του 12,2%, των εγγεγραμμένων ανέργων. Μάλιστα, ο αριθμός των επιδοτούμενων ανέργων εμφανίζεται μειωμένος τον Οκτώβρη κατά 9,43% σε σύγκριση με το Σεπτέμβρη.





Ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ μπράβο !

Ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ μπράβο !


Το αλιεύω από το zougla.gr, το δημοσιεύω γιατί θεωρώ ότι αποδεικνύει περίτρανα ότι οι Έλληνες (τέλος πάντων ότι ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ Έλληνες που) έχουν φιλότιμο και προ πάντων ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ !
” Την απόρριψη δωρεάς του ιδρύματος του μεγιστάνα Τζόρτζ Σόρος για θέρμανση στα σχολεία της Νάουσας, αποφάσισαν οι τοπικές Αρχές.
Ο δήμαρχος Νάουσας, Τάσος Καραμπατζός, τόνισε ότι η δωρεά του ιδρύματος αφορά κι άλλα σχολεία στην Ελλάδα.
Όμως, στη γενική συνέλευση των συλλόγων γονέων και κηδεμόνων της περιοχής αποφασίστηκε να μην γίνει δεκτή η δωρεά, παρά τον κίνδυνο να παγώσουν ξανά οι μαθητές.
Επιχείρημά τους το γεγονός ότι είναι ευθύνη του κράτους η συντήρηση των σχολείων, αλλά και οι υποψίες για κίνηση με υστεροβουλία όπως λένε.
«Καταρχήν μας προκάλεσαν εύλογες υποψίες οι λόγοι για τους οποίος ο φιλάνθρωπος αυτός μεγιστάνας σκέφτηκε ξαφνικά το πρόβλημα των σχολείων της Νάουσας.
Δεν μας πείθει ότι η προσφορά του είναι ανιδιοτελής.
Είμαστε βέβαιοι ότι από αυτή την “ευεργεσία” ο κ. Σόρος αναμένει ανταλλάγματα και δεν θέλουμε τα σχολεία των παιδιών μας να μπουν σ’ αυτό το παιχνίδι», δήλωσε ο πρόεδρος των συλλόγων, Μανώλης Γαλίτης στην «Μακεδονία».”
Μπράβο, ένα τεράστιο μπράβο και σε σένα Κύριε Μανώλη Γαλίτη και στους Φορείς της ηρωϊκής Νάουσας !
Μας κάνατε υπερήφανους και μας δώσατε και ελπίδα ότι τίποτα δεν χάθηκα ακόμα !
Μπορούμε να έχουμε (τουλάχιστον) ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ !

Riot Police Remove Their Helmets in Solidarity With Italian Protesters



Για το ρόλο του ΚΕΑ

Για το ρόλο του ΚΕΑ

Το λεγόμενο Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ) οργανώνει το 4ο συνέδριό του στις 13 - 15 Δεκέμβρη.

Τόσο στις προσυνεδριακές θέσεις όσο και σε άλλες τοποθετήσεις, το κόμμα αυτό επιχειρεί, με δουλεμένη τεχνική, να καλλιεργήσει τη λογική των ψεύτικων προσδοκιών και να παρουσιάσει ως νέα λύση για τους λαούς πεπαλαιωμένες οπορτουνιστικές - σοσιαλδημοκρατικές αυταπάτες που πατάνε στο έδαφος της καπιταλιστικής διαχείρισης.

Ακριβώς αυτό διανθίζει με μια ψευτο-συνθηματολογία που διαστρέφει τις επιστημονικές έννοιες του καπιταλισμού, του σοσιαλισμού, της ταξικής πάλης, δίνοντας αυθαίρετους ορισμούς που του επιτρέπουν να ελίσσεται για να ενδυναμώνει την αποτελεσματικότητα της ενσωμάτωσης των εργαζομένων στις επιδιώξεις του κεφαλαίου.

Επί της ουσίας κινείται μέσα στα όρια των δεσμεύσεων που έχει απέναντι στην ΕΕ, η οποία έχει χαράξει τα όρια της δράσης των λεγόμενων ευρωπαϊκών κομμάτων.
Τι μέθοδο ακολουθεί το ΚΕΑ;

Πρώτο, αναφέρεται στα προβλήματα της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, που προκαλεί και οξύνει ο καπιταλισμός, φαίνεται να αποδέχεται αυτό το γεγονός, δηλώνει (ανέξοδα) ότι ο καπιταλισμός δεν εξανθρωπίζεται, αλλά έχει άλλα στο μυαλό του.

Δεν μιλάει για τον πραγματικό καπιταλισμό, το σύστημα στο οποίο η εξουσία είναι στα χέρια της αστικής τάξης, των μονοπωλίων, και τα μέσα παραγωγής είναι καπιταλιστική ιδιοκτησία, αλλά, παραπλανητικά, μιλάει για ένα δικό του εφεύρημα, για τον «χρηματιστικοποιημένο», ή τον «νεοφιλελεύθερο» καπιταλισμό. Γιατί το κάνει αυτό; Το κάνει για να κρύψει τη βασική του θέση, τη συμφωνία του με τη βάση του συστήματος, που γεννάει και εξασφαλίζει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Κατασκευάζει μια καρικατούρα του καπιταλισμού, παρουσιάζει ως λύση κάποιες γνωστές από την πρακτική της σοσιαλδημοκρατίας μεταρρυθμίσεις για την εκλογίκευση του συστήματος, τον έλεγχο (δήθεν) των τραπεζιτών, πλασάρει εύπεπτες λύσεις «εξανθρωπισμού του καπιταλισμού», την ίδια ώρα που αυτό το αρνείται.

Κάνει, δηλαδή, παιχνίδι ενσωμάτωσης και εγκλωβισμού λαϊκών συνειδήσεων στο σύστημα.
Τι προτείνει για να δικαιολογήσει την «εναλλακτική λύση» που υπερασπίζεται;

Προτείνει την ανάπτυξη ενός νέου «μοντέλου ανάπτυξης» με «μοίρασμα της «εξουσίας». Ενα μέρος της εξουσίας θα έχει ο λαός, ένα το κεφάλαιο ...και θα περνάνε όλοι καλά! Οι καπιταλιστές θα έχουν τα εργοστάσια, τις επιχειρήσεις, τις πηγές του πλούτου, τον πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι και ο λαός την προσδοκία για «δημοκρατία» και ζωή με δικαιώματα!

Μόνο που αυτό δεν έχει καμιά σχέση με τα λαϊκά συμφέροντα, αλλά είναι η βασική διαχειριστική λογική της σοσιαλδημοκρατίας και αποκαλύπτει το ρόλο του ΚΕΑ ως εφεδρείας του καπιταλιστικού οπλοστασίου.

Δεύτερο, το ΚΕΑ ισχυρίζεται πως «το ευρωπαϊκό εγχείρημα επρόκειτο να είναι έργο ειρήνης και κοινωνικής προόδου αλλά μετατρέπεται τώρα σε έναν εφιάλτη». Τόσο καθαρά. Παρουσιάζει την ΕΕ, μια βασική στρατηγική επιλογή του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, ένα δικό του οικοδόμημα, ως φιλολαϊκό «εγχείρημα», που... στράβωσε στην πορεία.

Ο ευρωπαϊκός οπορτουνισμός ακολουθεί αυτή τη μέθοδο για να οικοδομήσει τη δική του παραπλανητική πρόταση «για ένα ευρωπαϊκό σχέδιο, το οποίο, βασιζόμενο στα συμφέροντα των λαών, θα μπορέσει να δώσει ξανά κάποιο νόημα στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση».

Ετσι λέει και εδώ είναι το «ψητό». Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση με «αριστερά» κυβερνητικά σχέδια.

Τι μπορεί να κάνουν το ΚΕΑ και τα κόμματα που το απαρτίζουν;

Τι μπορεί να κάνει η «αριστερή κυβέρνηση» που διαφημίζουν το ΚΕΑ και ο ΣΥΡΙΖΑ;

Μπορούν, προσωρινά μόνο, να κοροϊδεύουν τους λαούς.

Γιατί η ΕΕ και η περιβόητη «επανίδρυσή» της θα συνεχίζει να είναι έκφραση της εξουσίας των μονοπωλίων, θα συνεχίζει να είναι μια διακρατική ιμπεριαλιστική ένωση και θα υλοποιεί στρατηγική κατά των λαών.

Τι θα προωθήσει η «αριστερή εναλλακτική»; Θα αλλάξει τη φύση του κεφαλαίου, το κριτήριο του κέρδους και τους άλλους νόμους του καπιταλισμού;

Θα αλλάξει το χαρακτήρα των τραπεζών; Θα ανακόψει την επιθετική φύση των μεγάλων οικονομικών ομίλων για τον έλεγχο των αγορών και των πλουτοπαραγωγικών πηγών ή θα βάλει εμπόδια στους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς που οδηγούν ακόμα και σε πόλεμο;

Αυτά που λέει το ΚΕΑ και αναμασά ο ΣΥΡΙΖΑ είναι λόγια του αέρα.

Τα παχιά, π.χ., λόγια για φιλολαϊκή λειτουργία του Ευρωκοινοβουλίου, για εκδημοκρατισμό της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας κ.λπ., προβάλλονται χρόνια από αστούς και οπορτουνιστές απολογητές ως το «τυράκι στη φάκα» της ενσωμάτωσης στους στόχους του κεφαλαίου και της ΕΕ.

Το παράδειγμα της υποψηφιότητας Τσίπρα στη θέση του προέδρου της Κομισιόν (της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΕΕ), ανεξάρτητα από το δημαγωγικό παιχνίδι που παίζεται, είναι αποκαλυπτικό.

Η Κομισιόν είναι ζωτικό όργανο του ιμπεριαλιστικού οργανισμού, που έχει συγκεκριμένη αποστολή, να προγραμματίσει, να εκτελέσει, να ελέγξει την πορεία υλοποίησης των αντιλαϊκών πολιτικών. Ο πρόεδρός της είναι το «κερασάκι στην τούρτα».

Η επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ να γίνει κερασάκι στην ιμπεριαλιστική τούρτα δεν είναι θέμα (μόνο) «μικρομεγαλισμού» αλλά κατάθεση διαπιστευτηρίων ότι και οι δυνάμεις του οπορτουνισμού, της «αριστεράς», μπορούν να υπηρετήσουν το σύστημα ακόμα και μέσα από τα μεγάλα καπιταλιστικά σαλόνια.

Τρίτο, το ΚΕΑ μιλάει για «σοσιαλισμό» για να φθείρει την έννοια του πραγματικού σοσιαλισμού, της εργατικής εξουσίας, της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής, του κεντρικού σχεδιασμού, του εργατικού, λαϊκού ελέγχου. Θέτει ζήτημα «σοσιαλιστικής εναλλακτικής λύσης του 21ου αιώνα» που θα εξασφαλίσει τι; Θα εξασφαλίσει, λένε, την «ισότητα για όλους τους Ευρωπαίους πολίτες». Για τους καπιταλιστές, τους πλουτοκράτες από τη μια πλευρά, τους εργάτες, τις εργάτριες, τα λαϊκά στρώματα, από την άλλη. Θα εξασφαλίσει την «ισότητα» για τους εκμεταλλευτές και τους εκμεταλλευόμενους.

Σε αυτό το οπορτουνιστικό κατασκεύασμα έρχονται να αντιστοιχηθούν οι κυβερνητικές αριστερές λύσεις, τύπου ΣΥΡΙΖΑ, που τάζουν «τετραγωνισμό του κύκλου», την «πίτα σωστή και το σκύλο χορτάτο».
Η δήθεν κριτική στον αντικομμουνισμό

Τέταρτο, το ΚΕΑ ρίχνει τα δίχτυα του προς όλες τις κατευθύνσεις και κάνει πως ασκεί κριτική στον αντικομμουνισμό.

Λέει ψέματα. Εχει λερώσει πολλές φορές τη φωλιά του και έχει κάνει πολλές δηλώσεις υποταγής, λειτουργώντας ως φορέας του αντικομμουνισμού.

Αλλωστε, έχει πλούσια πείρα από την υπονομευτική δράση του ευρωκομμουνισμού, του Γαλλικού, του Ισπανικού, του Ιταλικού ΚΚ κατά του σοσιαλιστικού συστήματος.

Οι πανηγυρισμοί των ηγετικών δυνάμεων του ΚΕΑ στην ανατροπή της Σοβιετικής Ενωσης, του σοσιαλισμού στην Ευρώπη, ήταν έντονοι. Εσυραν το χορό του αντικομμουνισμού και εναρμονίστηκαν με τις πιο αντιδραστικές αστικές δυνάμεις, έχουν δώσει και δίνουν εκατοντάδες διαλέξεις αναπαράγοντας τις συκοφαντικές επιθέσεις κατά της Σοβιετικής Ενωσης και της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας για το «τείχος του Βερολίνου», διαστρεβλώνοντας την ιστορική αλήθεια.

Εναρμονίζονται με τα επιτελεία της ΕΕ και διευκολύνουν τις ανιστόρητες θέσεις για την ταύτιση ναζισμού - κομμουνισμού, στηρίζουν την άθλια προσπάθεια ενοχοποίησης των σοσιαλιστικών κρατών για «ολοκληρωτισμό». Επιχειρούν να υποβαθμίσουν την τεράστια προσφορά της Σοβιετικής Ενωσης για την Αντιφασιστική Νίκη και διαστρεβλώνουν σκόπιμα τις κατακτήσεις του πρώτου σοσιαλιστικού κράτους στο όνομα του «αντισταλινισμού», υιοθετώντας τα αστικά κατασκευάσματα.

Στη βάση των παραπάνω αλλά και της γενικότερης στάσης του ΚΕΑ ως κόμματος που βγήκε μέσα από τα σπλάχνα της Ευρωπαϊκής Ενωσης και στηρίζει τη στρατηγική της, απαιτείται η συνεχής αποκάλυψη του ρόλου του ως δύναμης που δουλεύει συστηματικά για τη χειραγώγηση λαϊκών δυνάμεων και την υποταγή τους στις επιδιώξεις του κεφαλαίου και της ιμπεριαλιστικής διακρατικής ένωσης.

Γ. Μ. Α.


ΗΠΑ Σχέσεις... Χόλιγουντ και CIA

ΗΠΑ
Σχέσεις... Χόλιγουντ και CIA

OYAΣΙΓΚΤΟΝ.--

Μία ακόμη χαρακτηριστική περίπτωση «συνεργασίας» ανάμεσα σε σεναριογράφους του Χόλιγουντ και τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες έρχεται στο προσκήνιο της δημοσιότητας με αφορμή νέα αποχαρακτηρισμένα απόρρητα έγγραφα από τα κρατικά αρχεία των ΗΠΑ, που αποδεικνύουν πως ο πρώην διευθυντής της CIA Λίον Πανέτα είχε αποκαλύψει μεταξύ άλλων και στο σεναριογράφο της ταινίας «Ζero Dark Thirty», Μαρκ Μπόαλ, απόρρητες πληροφορίες για την επιδρομή των κομάντος SEALS στο «φρούριο» του Οσάμα Μπιν Λάντεν στο Πακιστάν (2/5/12), που οδήγησε στην εκτέλεση του αρχηγού της «Αλ Κάιντα»...

Ο Πανέτα χτες ισχυρίστηκε πως η «ενημέρωση» για την απόρρητη επιχείρηση των κομάντος SEALS έγινε στη διάρκεια ομιλίας του σε περιορισμένο κύκλο ανθρώπων στην έδρα της CIA και ότι τότε αγνοούσε την ύπαρξη του σεναριογράφου στην αίθουσα...

Οι πληροφορίες δημοσιοποιήθηκαν μετά την κοινοποίηση κρατικών εγγράφων από τη CIA αργά το βράδυ της Τρίτης, έπειτα από αίτημα της συντηρητικής οργάνωσης «Judicial Watch» για περίπου 200 σελίδες ντοκουμέντων που αφορούν στις εσωτερικές έρευνες που έκαναν στελέχη της CIA σχετικά με την αποκάλυψη απόρρητων πληροφοριών στο σεναριογράφο της χολιγουντιανής εταιρείας παραγωγής «Columbia Pictures».

Άμαχοι και παιδιά θύματα των αμερικανικών βομβαρδισμών στη Ράκα

Συνολικά  59 άμαχους νεκρούς , ανάμεσά τους 21 παιδιά, άφησαν πίσω τους οι βομβαρδισμοί των ΗΠΑ και των συμμάχων τους σε συνοικίες τη...

TOP READ