28 Ιουλ 2013

Η πάλη για τη Λευτεριά και τη Δημοκρατία στην Ελλάδα - Άρθρο του Νίκου Ζαχαριάδη το 1948

Η πάλη για τη Λευτεριά και τη Δημοκρατία στην Ελλάδα - Άρθρο του Νίκου Ζαχαριάδη το 1948

Με αφορμή την συμπλήρωση 40 χρόνων από το θάνατο του σ. Νίκου Ζαχαριάδη, το μπλογκ δημοσιεύει, αντί αφιερώματος, άρθρο του ίδιου, δημοσιευθέν το 1948 στην εφημερίδα «Για σταθερή ειρήνη, για τη λαϊκή δημοκρατία!» (Αριθμός Φύλλου 27, 15 Δεκέμβρη 1948). 

Ο Νοέμβρης του 1948 σημείωσε την 30η επέτειο από την ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδας. Τη στιγμή της μεγάλης καμπής που αποτέλεσε στην ιστορία της ανθρωπότητας η μεγάλη Σοσιαλιστική Επανάσταση του Οχτώβρη, η εργατική τάξη της χώρας μας ίδρυσε ( τον Οχτώβρη – Νοέμβρη 1918) το πολιτικό της κόμμα, το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα της Ελλάδας και τη Γενική Συνομοσπονδία Εργατών της Ελλάδας.

Η Γέννηση αυτού του κόμματος υπαγορεύτηκε από τις ιστορικές ανάγκες της εθνικής μας εξέλιξης. Υπήρξε η έκφραση της θέλησης για πάλη και για κοινωνική απελευθέρωση που ενέπνεε τους πρωτοπόρους εργάτες της Ελλάδας. Ως τα τότε η εργατική τάξη της χώρας μας δεν είχε πολιτικό κόμμα. Το Σοσιαλιστικό Εργατικό κόμμα εμπνεόταν, ο δρόμος του φωτιζόταν απ’ το παράδειγμα των Μπολσεβίκων της Ρωσίας και απ’ την Οχτωβριανή Επανάσταση. Υποστηρίζονταν από την επαναστατική πάλη των πρωτοπόρων εργατών.

Στα 1920 το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα προσχώρησε στην κομμουνιστική Διεθνή. Στα 1924 πήρε το όνομα Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (Ελληνικό Τμήμα της Κομμουνιστικής Διεθνούς). Περισσότερο από 10 χρόνια οι κομμουνιστές της Ελλάδας πάλαιψαν για να βρεθούν σταθερά στο μεγάλο δρόμο του Μαρξισμού – Λενινισμού.

Απ’ τα 1918 ως τα 1924 στην καθοδήγηση του ΚΚΕ κυριαρχούσαν στοιχεία δεξιά οπορτουνιστικά που ζητούσαν να κρατήσουν το κόμμα μας και το εργατικό κίνημα στην ουρά της ντόπιας πλουτοκρατίας και των ξένων αφεντικών της. Στην εποχή της «μερικής σταθεροποίησης του καπιταλισμού» το ΚΚΕ πέρασε μια κρίση που μέσα σ’ αυτήν οι τροτσκιστές- λικβινταριστές προσπάθησαν να το καταστρέψουν. Στα 1929, χρόνο μιας καινούργιας επαναστατικής ανόδου η τότε καθοδήγηση του κόμματος αποδείχτηκε ανίκανη να καταλάβει την καινούργια κατάσταση και ρίχτηκε σε μια φραξιονιστική πάλη που βάσταξε δύο χρόνια και που απ’ αυτήν δεν ήτα ξένος ο ταξικός εχθρός. Ωστόσο πρέπει να υπογραμμίσουμε πως σ’ όλη αυτή τη μακρόχρονη κρίση μέσα στο ΚΚΕ, η βάση του κόμματος έμεινε πάντα γερή, επαναστατική, πιστή στις ιδέες της Οχτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης και στην Κομμουνιστική Διεθνή.

Αν και η καθοδήγηση του κόμματος άλλαξε πέντε φορές απ’ τα 1918-31 δεν υπήρξε διάσπαση μέσα στο ΚΚΕ που έμενε πάντα ενωμένο. Την 1η του Νοέμβρη 1931 ο «Ριζοσπάστης»,κεντρικό όργανο του ΚΚΕ, δημοσίευε μια έκκληση της Εχτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς «σ’ όλα τα μέλη του ΚΚΕ». Αυτή η έκκληση έβαλε τέρμα στη φραξιονιστική πάλη, έκλεισε μια μακρόχρονη περίοδο εσωτερικής κρίσης μέσα στο κόμμα. Το ΚΚΕ, ζωντανός επαναστατικός σχηματισμός, κατέχοντας μια γερή προλεταριακή βάση, δυνάμωσε, απόχτησε μια δική του πείρα και με τη βοήθεια της Κομμουνιστικής Διεθνούς ξεπέρασε την κρίση.

Από τότε το χαρακτηριστικό του ΚΚΕ είναι η αδιάκοπη και υπομονετική καθημερινή δουλιά του ανάμεσα στις μάζες. Ταυτόχρονα το ίδιο το κόμμα ωρίμασε στο ιδεολογικό και θεωρητικό πεδίο. Το ΚΚΕ θαρραλέα άντεξε στην πρώτη μεγάλη δοκιμασία στα χρόνια της μοναρχοφασιστικής διχτατορίας του Μεταξά. Από τους πρώτους μήνες της χιτλερικής κατοχής μπήκε επικεφαλής της πάλης των μαζών. Πήρε την πρωτοβουλία για την ίδρυση του ΕΑΜ(Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο) και την οργάνωσης το ΕΛΑΣ (Εθνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός), καθοδήγησε τον αγώνα του ελληνικού λαού για την εθνική του απελευθέρωση.
Γιατί λοιπόν παρ’ όλα αυτά η Ελλάδα δεν κατάχτησε με το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο την Ανεξαρτησία, την Ελευθερία και τη Δημοκρατία; 

Το φθινόπωρο του1944 ύστερα από τρία χρόνια ένοπλης πάλης που διεξήγαγε ολόκληρος ο λαός στα βουνά και μαζικού αγώνα στις πόλεις και πρώτ’ απ’ όλα στην Αθήνα, οι ένοπλες δυνάμεις του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος του ελληνικού λαού (ΕΛΑΣ) απελευθέρωσαν τη χώρα από τους χιτλερικούς εισβολείς. Η αποφασιστική επίθεση του Σοβιετικού Στρατού στη Νοτιοανατολική Ευρώπη και στα Βαλκάνια καθώς και οι επιχειρήσεις του ΕΛΑΣ στη χώρα μας ανάγκασαν τους γερμανούς να αποσυρθούν εσπευσμένα από την Ελλάδα. Έτσι, όταν ήρθαν στη χώρα μας οι βρετανοί, δεν βρήκαν εκεί γερμανούς και δεν τους πολέμησαν. Αλλά οι βρετανοί, πολύ λίγο απασχολούνταν με τους χιτλερικούς. Είχαν στην Ελλάδα πολλές άλλες φροντίδες. Επεδίωκαν να αφοπλίσουν και να διαλύσουν τον ΕΛΑΣ. Να υποτάξουν το εθνικοεπαναστατικό κίνημα και να ξαναρίξουν την Ελλάδα κάτω από την οικονομική και πολιτική εξάρτηση του ξένου ιμπεριαλισμού, και πρώτ’ απ’ όλα του αμερικάνικου και εγγλέζικου, που κρατούσαν τα κλειδιά της οικονομικής και πολιτικής ζωής της χώρας. Οι βρετανοί και οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές ζητούσαν να μεταβάλουν την Ελλάδα σε οπλοστάσιό τους για την πάλη ενάντια στις λαϊκές δημοκρατίες.

ΤΑ ΛΑΘΗ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΤΟΥ 1944

Η δύναμη του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος στην Ελλάδα βρισκότανε στο γεγονός πως έβαζε το καθήκον να διώξει τους χιτλερικούς επιδρομείς, να αποκαταστήσει την τιμή και την εθνική ανεξαρτησία της χώρας και ταυτόχρονα έβαζε τα ουσιώδικα προβλήματα της λαϊκής δημοκρατίας και πρώτ’ απ’ όλα το αγροτικό πρόβλημα. Αυτή η φύση του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος επέτρεψε στο ΕΑΜ να μαζέψει γύρω του τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού και να τον ξεσηκώσει στην πάλη για την Λευτεριά και την Ανεξαρτησία. Ωστόσο πρέπει να πούμε πως το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα είχε τις αδυναμίες του, που έγιναν αισθητές απ’ το φθινόπωρο του 1944. Όταν οι βρετανοί ξανάρθαν στο ελληνικό έδαφος, διαπιστώθηκαν μέσα στο ΕΑΜ και στο κομμουνιστικό κόμμα, καθοδηγητική δύναμη του ΕΑΜ, δισταγμοί , έλλειψη από σαφείς προοπτικές, αυταπάτες όσον αφορά την πολιτική του αγγλοσαξονικού ιμπεριαλισμού στην Ελλάδα και το ρόλο που αυτός εννοούσε να παίξει εδώ.

Στις αποφασιστικές για την Ελλάδα μέρες, όταν η δημοκρατική λαϊκή επανάσταση που αγκάλιαζε τη συντριφτική πλειοψηφία του λαού αναπτυσσότανε νικηφόρα, η καθοδήγηση του κόμματος έδειξε πως ζαλίστηκε απ’ τις επιτυχίες. Ικανοποιημένη απ’ τα αποτελέσματα που σημείωσε, άφησε ν’ αδυνατίσει η ταξική επαναστατική επαγρύπνηση και διέπραξε λάθη που οι σοβαρές συνέπειές τους δεν επέτρεψαν να τελειώσει με τη νίκη η λαϊκοδημοκρατική επανάσταση στη χώρα. Έτσι μόνο μπορούν να εξηγηθούν μερικά γεγονότα, όπως η υποταγή του ΕΛΑΣ στο βρετανικό αρχηγείο Μέσης Ανατολής και η παραχώρηση αποφασιστικών θέσεων στην κυβέρνηση Εθνικής Αντίστασης (ΠΕΕΑ) στα φιλοβρετανικά στοιχεία, πράγμα που δεν αντιστοιχούσε καθόλου με τον αληθινό συσχετισμό των δυνάμεων μέσα στο εθνικοαπελευθερωτικό στρατόπεδο. Χαρακτηριστικές ακόμα απ’ αυτή την άποψη, είναι οι αδικαιολόγητες παραχωρήσεις που κάναμε στη συνδιάσκεψη του Λιβάνου, τότε που σχηματίστηκε η εθνική κυβέρνηση με πρόεδρο τον Παπανδρέου. Η καθοδήγηση του ΚΚΕ διέπραξε λάθος όταν δέχτηκε τη συμφωνία της Γκαζέρτας, που σύμφωνα μ’ αυτήν παραχωρήθηκαν εξαιρετικά δικαιώματα στο βρετανό στρατηγό Σκόμπυ, αρχηγό των αποβατικών δυνάμεων στην Ελλάδα.

Η καθοδήγηση του ΚΚΕ δεν είχε σταθερή και καθάρια γραμμή στην εχτίμηση του ρόλου του βρετανικού ιμπεριαλισμού στην Ελλάδα. Το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ δεν έπρεπε να επιτρέψουν στους βρετανούς να αποβιβάσουν στρατεύματά τους στην Ελλάδα. Γιατί αυτά δεν είχαν καμιά δουλιά στη χώρα μας. Οι γερμανοί επιδρομείς είχαν ήδη διωχτεί απ’ την Ελλάδα. Ο μόνος σκοπός των βρετανών ήταν να τσακίσουν το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα.

Από μιας αρχής τα πράγματα έδειξαν πως το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα στην Ελλάδα αργά ή γρήγορα θα απειλούνταν απ’ το βρετανικό ιμπεριαλισμό. Το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα έπρεπε να προπαρασκευαστεί δραστήρια και αποφασιστικά για να τον χτυπήσει. Όσο πιο ενεργητικές και πολύπλευρες θα ήταν αυτές οι προετοιμασίες, τόσο πιο πολύ θα εξασφαλίζονταν η επιτυχία και τόσο πιο πολύ θα δίσταζαν οι βρετανοί να τσακίσουν με τα όπλα το λαϊκό κίνημα, τη στιγμή που ο πόλεμος ενάντια στο Χίτλερ δεν είχε ακόμα τελειώσει.
Αντί όμως να καταπιαστούμε μ’ αυτές τις ποικίλες προετοιμασίες, συναινέσαμε να παραχωρήσουμε τις θέσεις μας στους βρετανούς και στους έλληνες πράχτορές τους, τη μοναρχοφασιστική αντίδραση. Συνεπώς, όταν το Δεκέμβρη του 1944 φτάσαμε σε ένοπλη σύγκρουση, βρεθήκαμε σε δυσμενείς συνθήκες από στρατιωτική και πολιτική άποψη.

Αλλά ακόμα και το Δεκέμβρη διεξάγαμε μια αναποφάσιστη πάλη. Εκτός από τον τομέα Αθήνας – Πειραιά, οι βρετανοί δεν ενοχλήθηκαν πολύ στην Ελλάδα. Ακόμα και στον τομέα της Αθήνας, μονάχα ένα μικρό μέρος από τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ πολεμούσε. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως, αν είχαμε συγκεντρώσει τις δυνάμεις μας, θα μπορούσαμε νάχουμε γρήγορη επιτυχία, να απελευθερώσουμε την Αθήνα και τον Πειραιά και να ρίξουμε τους βρετανούς στη θάλασσα. Αλλά αυτό δεν έγινε. Η ηρωική πάλη του λαού και του στρατού του ΕΛΑΣ στην Αθήνα και τον Πειραιά τέλειωσε με στρατιωτική ήττα που μας ανάγκασε να κάνουμε υποχώρηση. Αυτό εκφράστηκε στη συμφωνία της Βάρκιζας που υπογράφτηκε στις 12 του Φλεβάρη 1945 από το ΕΑΜ και από τους υποταχτικούς των βρετανών: από την κυβέρνηση της Αθήνας. Οι βρετανοί ήταν οι «εγγυητές» της συμφωνίας. Η συμφωνία της Βάρκιζας ήταν η συνέπεια της στρατιωτικής ήττας που πάθαμε ύστερα από την ένοπλη επέμβαση των βρετανών.

Για μας, η συμφωνία της Βάρκιζας αποτελούσε μια υποχώρηση που θα μας επέτρεπε να ανασυντάξουμε τις δυνάμεις μας και να ξαπολύσουμε μια καινούργια επίθεση όταν η πολιτική και η δράση του μοναρχοφασισμού και της βρετανικής κατοχής θα είχαν ξεσκεπαστεί χάρη στη δική μας δραστηριότητα και όταν οι μάζες που δίσταζαν θα είχαν διαπιστώσει, με την ίδια τους την πείρα, πως ο δρόμος του ΑΜ, ο δρόμος της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής δημοκρατίας, είναι ο μόνος σωστός δρόμος για να σωθεί ο λαός από την πείνα και σκλαβιά.

ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ

Το ΕΑΜ επεξεργάστηκε και δημοσίευσε το πρόγραμμά του για την εγκαθίδρυση της λαϊκής δημοκρατίας στην Ελλάδα. Αυτό το πρόγραμμα ζητάει πρώτα απ’’ όλα να απελευθερωθεί η χώρα από την οικονομική εξάρτηση σε σχέση με το εξωτερικό ( απαλλοτρίωση στις ξένες αποικιακές παραχωρήσεις), να πραγματοποιηθεί η αγροτική μεταρρύθμιση, να εθνικοποιηθεί η μεγάλη βιομηχανία και να λυθεί το εθνικό ζήτημα (Μακεδονία) δημοκρατικά. Σύγχρονα, το ΕΑΜ., σήκωσε τη σημαία της πάλης για την εθνική ανεξαρτησία και τη λαϊκή κυριαρχία , για σταθερή ειρήνη, στα Βαλκάνια, για συνεννόηση κα δημοκρατική και αδελφική συνεργασία με τους γειτονικούς βαλκανικούς λαούς.

Το ΕΑΜ συστηματικά αγωνίστηκε για τη συγκέντρωση και την ενότητα των εργαζομένων επιδιώκοντας πριν απ’ όλα τη σταθεροποίηση της συμμαχίας των εργατών με τους βιοτέχνες και τους επαγγελματίες στις πόλεις και με τους αγρότες στα χωριά και καθοδηγώντας την πάλη του λαού ενάντια στους εκμεταλλευτές. Πάνω ακριβώς σ’ αυτή τη βάση ξάπλωσε και δυνάμωσε το δημοκρατικό μέτωπο/ Αυτό εκφράστηκε ιδιαίτερα με τη δημιουργία της Πανελλαδικής Συνομοσπονδίας των Δημοκρατικών Ενώσεων που έβαλε στο κέντρο της δράσης της την πάλη για τη δημοκρατία και την ανεξαρτησία της χώρας μας. Η Ομοσπονδία είναι μια μαζική οργάνωση. Διευθύνεται από το στρατηγό Αλέξανδρο Οθωναίο, πρώην πρωθυπουργό και πρώην αρχιστράτηγο του ελληνικού στρατού.

Για να συγκεντρώσει και οργανώσει τις δημοκρατικές δυνάμεις στην ύπαιθρο, το κομμουνιστικό κόμμα αποφάσισε να διαλύσει τις κομματικές του οργανώσεις που είχε εκεί. Σε συμφωνία με το αγροτικό κόμμα οι κομμουνιστές των χωριών προσχώρησαν σ’ αυτό το κόμμα. Το αγροτικό κόμμα συγκεντρώνει όλα τα προοδευτικά και δημοκρατικά στοιχεία της υπαίθρου. Παλαίβει για συνεπείς λαϊκοδημοκρατικές μεταλλαγές στην ύπαιθρο και ακολουθεί σταθερά μια γραμμή στενής συμμαχίας με την εργατική τάξη, θεωρώντας αυτή τη συμμαχία σαν βάση για τη νίκη της λαϊκής δημοκρατίας στην Ελλάδα.

Σήμερα το αγροτικό κόμμα συγκεντρώνει τις πιο πλατιές μάζες στη χώρα. Αναπτύσσει τη δράση του σε στενή και αδελφική συνεργασία με το κομμουνιστικό κόμμα.

Επιθυμώντας να σταθεροποιήσει την ενιαία οργάνωση της ελληνικής νεολαίας (ΕΠΟΝ), να ενισχύσει τους δεσμούς της με τα πλατιά στρώματα των νέων εργαζομένων, το κομμουνιστικό κόμμα απάλλαξε τους κομμουνιστές – μέλη της ΕΠΟΝ- από κάθε οργανωτική δουλιά στο κόμμα για όλη την περίοδο που θα δουλεύουνε σ’ αυτή την οργάνωση. Αυτό το μέτρο είχε ευνοϊκή επίδραση για την ανάπτυξη της ΕΠΟΝ, σαν αληθινά λαϊκής και δημοκρατικής οργάνωσης της ελληνικής νεολαίας.

Στην πολιτική των βρετανών καταχτητών, που ήταν να διατηρεί, με τη βοήθεια των μοναρχοφασιστών, τους αδελφοκτόνους και αιματηρούς αγώνες μέσα στη χώρα μας και να προετοιμάζει έναν πόλεμο στα Βαλκάνια, το ΕΑΜ και όλες οι δημοκρατικές δυνάμεις αντιπαράθεσαν το σύνθημα της συμφιλίωσης του λαού που θα πραγματοποιούνταν στη βάση της υπεράσπισης των κοινών συμφερόντων των εργαζομένων μαζών και της λαϊκής πάλης ενάντια στην αστοτσιφλικάδικη εκμετάλλευση, για τη δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία, ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και το μοναρχοφασισμό. Τα πιο πλατιά στρώματα του λαού και, κάτω από την πίεσή τους, ακόμα και μερικά στοιχεία του μοναρχικού, αντιδημοκρατικού στρατοπέδου απάντησαν στην έκκληση για τη συμφιλίωση του λαού.

Έτσι, η έκκληση για τη συμφιλίωση του λαού, έφερε και φέρνει πάντα θετικά αποτελέσματα, αν και σε μερικές περιφέρειες, π.χ. στην Κρήτη, κατανοήθηκε, και ως ένα σημείο και πραγματοποιήθηκε, όχι σαν μια έκκληση στην ένωση και στην πάλη για τις μερικές και γενικές διεκδικήσεις του λαού, αλλά σαν μια συνθηκολόγηση μπροστά στην αντίδραση.

Καταγγέλλοντας τις προκλήσεις των μοναρχοφασιστών και των προστατών τους αγγλοαμερικάνων στα Βαλκάνια, το ΕΑΜ οργάνωσε μια πλατιά καμπάνια υπέρ μιας ευρύτατης συμφωνίας και συνεργασίας με όλους τους βαλκανικούς λαούς.

Το κομμουνιστικό κόμμα, καθοδηγητική και κύρια δύναμη του ΕΑΜ πάλαιψε για τη σταθεροποίηση και την ανάπτυξη των δυνάμεων της δημοκρατίας.

Η εσωτερική αντίδραση και οι αγγλοσάξονες κατάσκοποι χρησιμοποίησαν το ψέμα, τη διαφθορά και τη βία προσπαθώντας να υπονομεύσουν με κάθε θυσία την ενότητα του ΕΑΜ και του δημοκρατικού στρατοπέδου. Μα οι απόπειρες τους χρεωκοπούν. Το ΚΚΕ κατόρθωσε να διατηρήσει αυτή την ενότητα χωρίς να κάνει παραχωρήσεις όσον αφορά το πρόγραμμά του και την αποφασιστική του πάλη ενάντια στην ξένη κατοχή.

ΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΤΗΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΚΑΙ Η ΤΑΧΤΙΚΗ ΜΑΣ

Αν θελήσουμε να αναλύσουμε τη διάταξη των πολιτικών δυνάμεων στην Ελλάδα πρέπει να σταθούμε στο λεγόμενο «δημοκρατικό», ή καλύτερα , ψευτοδημοκρατικό κέντρο, που η κύριά του δύναμη είναι το Φιλελεύθερο κόμμα, με πρόεδρο το Σοφούλη. Το Σεπτέμβρη του 1947, ο Σοφούλης δέχτηκε να συνεργαστεί με τον Τσαλδάρη για να βοηθήσει τους αμερικάνους να βγουν από τις σοβαρές δυσκολίες όπου είχαν σκοντάψει ύστερα από τις πολιτικές, στρατιωτικές και οικονομικές αποτυχίες του μοναρχοφασισμού. Ενάντια στο δημοκρατικό λαϊκό κίνημα γενικά και, ιδιαίτερα, ενάντια στο Δημοκρατικό Στρατό. Ο Σοφούλης χρησιμοποίησε κυρίως τη λεγόμενη πολιτική της συνδιαλλαγής, ελπίζοντας, με μια ψευτοαμνηστία, να μπορέσει να διαλύσει ή τουλάχιστον να αδυνατίσει σοβαρά το λαϊκοδημοκρατικό κίνημα.

Πολεμώντας ενάντια στην ξένη κατοχή και στο κύριο στήριγμά της στη χώρα, το μοναρχοφασισμό, το λαϊκοδημοκρατικό κίνημα κατάγγειλε σύγχρονα αυτούς τους ψευτοδημοκράτες που ζήτησαν να πετύχουν έναν συμβιβασμό με τους ξένους εισβολείς και που τους βοήθησαν να καταστρέψουν τη δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία της Ελλάδας. Απομονώσαμε αυτό το ψευτοδημοκρατικό κόμμα από τις μικροαστικές μάζες.

Το εθνικό δημοκρατικό κίνημα σταθεροποίησε τις θέσεις του, γιατί ακολούθησε αποφασιστικά μια πολιτική που αποσκοπούσε να εξασφαλίσει την ομαλή δημοκρατική εξέλιξη της χώρας πάνω στη βάση μιας δημοκρατικής συμφιλίωσης του λαού και της πραγματοποίησης μιας σταθερής ειρήνης στα Βαλκάνια, μια πολιτική που συγκέντρωνε της αμέριστη συμπαράσταση του λαού. Το νόημα αυτής της πολιτικής ήταν να ξεσκεπάζει τους ξένους καταχτητές και το μοναρχοφασισμό που εμπόδισε την πραγματοποίηση μιας δημοκρατικής εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής στην Ελλάδα. 

Το ΚΚΕ και το ΕΑΜ έβαλαν σε δύσκολη θέση τους μοναρχοφασίστες και τους ξεμασκάρεψαν. Π. χ. το φθινόπωρο του 1946 δεχτήκαμε τα συμπεράσματα της έκθεσης που έκανε η βρετανική αντιπροσωπεία, με επικεφαλής τον Κοξ, σαν βάση για να λυθούν τα εσωτερικά πολιτικά προβλήματα στην Ελλάδα. Η αντιπροσωπεία του Κοξ αποτελούνταν από βουλευτές που ανήκαν στα τρία μεγάλα βρετανικά κόμματα. Είχε έρθει στην Ελλάδα με επίσημη πρόσκληση της ελληνικής κυβέρνησης. Η αντιπροσωπεία στα συμπεράσματά της υιοθέτησε, ιδιαίτερα στο πολιτικό πεδίο, τις γνώμες του ΕΑΜ. Έτσι, οι βρετανοί καταχτητές και ο μοναρχοφασισμός ξεσκεπάστηκαν και υποχρεώθηκαν να αποκηρύξουν την αντιπροσωπεία που αυτοί οι ίδιοι είχαν καλέσει στην Ελλάδα με την ελπίδα πως αυτή θα τους έβγαζε από το αδιέξοδο.

Το ίδιο έγινε και με τις προτάσεις των αντιπροσώπων του βρετανικού υπουργείου εργασίας σχετικά με το συνδικαλιστικό πρόβλημα. Μόλις τα αντιφασιστικά συνδικάτα της Ελλάδας δέχτηκαν αυτές τις προτάσεις οι βρετανοί τις απόσυραν.

Συγκεκριμένα παραδείγματα και γεγονότα έδειξαν όλο και πιο πολύ στις λαϊκές μάζες πως οι βρετανοί καταχτητές και οι μοναρχοφασίστες προσανατολίζονται προς την εγκαθίδρυση ενός φασιστικούς καθεστώτος στη χώρα, πως καταφεύγουν όλο και πιο πολύ στην ανοιχτή τρομοκρατία και τις δολοφονίες και πως το κάνουν αυτό γιατί η πολιτική τους δεν βρίσκει στήριγμα στο λαό.

ΕΝΑΝΑΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΓΛΟΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ ΚΑΤΑΧΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΝΑΡΧΟΦΑΣΙΣΜΟ

Η αντίδραση μετέβαλε τη συμφωνία της Βάρκιζας σε κουρελόχαρτο. Δεκάδες χιλιάδες λαϊκοί αγωνιστές ρίχτηκαν στη φυλακή, εκατοντάδες δημοκράτες δολοφονήθηκαν.

Ωστόσο η λαϊκή αντίσταση όλο και μεγάλωνε. Μέσα από τους οικονομικούς και πολιτικούς μαζικούς αγώνες για το ψωμί και τις δημοκρατικές ελευθερίες, από την ένοπλη πάλη των απομονωμένων αγωνιστών και των ομάδων που υπεράσπιζαν τη ζωή τους , την τιμή τους, την οικογένειά τους, την περιουσία τους, γεννήθηκε και δυνάμωσε ο Δημοκρατικός Στρατός που σήκωσε ψηλά τη σημαία της πάλης για τη δημοκρατία και την ανεξαρτησία της Ελλάδας. Οι αγγλοαμερικάνοι ιμπεριαλιστές είδαν να αποτυχαίνουν τα σχέδιά τους. Είχαν υπογράψει τη συμφωνία της Βάρκιζας για να χτυπήσουν το λαϊκό δημοκρατικό κίνημα. Ήθελαν ύστερα να μας φοβίσουν με την τρομοκρατία. Αλλά γελάστηκαν στους υπολογισμούς τους, γιατί σκόνταψαν πάνω στην αντίσταση του λαού. Οι αγγλοσάξονες στην Ελλάδα ακολουθούσαν σχέδια αρκετά πονηρά. Με τη συμφωνία της Βάρκιζας λογάριαζαν να υποτάξουν το λαϊκό κίνημα, να συγκροτήσουν έναν φασιστικό κρατικό μηχανισμό, στηριγμένο πάνω στις ξένες λόγχες της καινούργιας κατοχής, να οργανώσουν ύστερα σύμφωνα με τη θέληση και τις ευλογίες «Ξένων παρατηρητών» τις εκλογές και το δημοψήφισμα και να βγουν έτσι άσπροι σαν το χιόνι απ’ την ελληνική υπόθεση που τους είχε δημιουργήσει αρκετούς μπελάδες. Ταυτόχρονα οι βρετανοί λογάριαζαν να πραγματοποιήσουν τα ιμπεριαλιστικά τους σχέδια που αποσκοπούσαν στο να διαταράξουν την ειρήνη στη Βαλκανική χερσόνησο.

O ελληνικός λαός έκανε να αποτύχουν αυτά τα ιμπεριαλιστικά σχέδια. Δεν επέτρεψε στους αγγλοαμερικάνους να λύσουν το ελληνικό ζήτημα με τον τρόπο τους, δηλ. με εκλογές βίας και με πλαστογραφία των αποτελεσμάτων των εκλογών, που θα νομιμοποιούσαν την πολιτική τους. Όχι μονάχα τα κόμματα της αριστεράς, αλλά ακόμα και το δημοκρατικό κέντρο μποϋκοτάρησαν τις εκλογές της 31 του Μάρτη του 1946, που γι’ αυτές ο ίδιος ο πρωθυπουργός Σοφούλης είπε πως είχαν πλαστογραφηθεί.

Ποια ήταν η πολιτική σημασία της αποχής του ΕΑΜ από τις εκλογές; Ξεσκέπασαν έτσι τη μανούβρα των αγγλοσαξόνων και των μοναρχοφασιστών που ήθελαν να ξεμπερδέψουν με το ελληνικό πρόβλημα με τον «κοινοβουλευτικό δρόμο» και να ρίξουν ύστερα πάνω στο δημοκρατικό λαϊκό στρατόπεδο όλη την ευθύνη της μηδαμινότητας και της αταξίας που παρουσιάζει το σημερινό κοινοβούλιο.

Το δημοψήφισμα έγινε λίγους μήνες μετά τις εκλογές παρ’ όλη την κατηγορηματική δήλωση του Μπέβιν που 
είχε δηλώσει πως δεν θα γινότανε πριν από το 1948. Στην περίοδο της ψηφοφορίας η τρομοκρατία μεγάλωσε, ιδιαίτερα στην ύπαιθρο. Αλλά ούτε οι απειλές, ούτε η βία μπόρεσαν να τρομοκρατήσουν τον πληθυσμό. Στις πόλεις η πλειοψηφία από τους εκλογείς ψήφισαν ενάντια στη μοναρχία. Οι ξένοι καταχτητές και οι «ξένοι παρατηρητές» ακόμη μια φορά πλαστογράφησαν τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας και ο πρώην βασιλιάς Γλυξμπουργκ, τρεις φορές διωγμένος από τη χώρα, ξαναγύρισε και πάλι στην Ελλάδα. Το δημοψήφισμα έγινε τη τιγμή που το αντάρτικο κίνημα, η καινούργια αντίσταση του λαού στα βουνά αναπτυσσότανε γοργά. Μερικές βδομάδες αργότερα, στις 28 του Οχτώβρη 1946 ημέρα της 6ης επετείου από την εισβολή στη χώρα μας του Μουσολίνι, δημιουργήθηκε στα βουνά Γενικό Αρχηγείο του Δημοκρατικού Στρατού της Ελλάδας.

Από τότες η πάλη που διεξάγεται από το Δημοκρατικό Στρατό της Ελλάδας για τη λευτεριά και την ανεξαρτησία της χώρας αποτελεί το κέντρο που γύρω του στρέφεται όλη η πολιτική ζωή της Ελλάδας.

Στις αρχές του 1947, η βρετανική πολιτική στην Ελλάδα πέρασε την πιο δύσκολη κρίση της. Ξέρουμε πως ύστερα από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ο βρετανικός ιμπεριαλισμός βρέθηκε αισθητά αδυνατισμένος. Αναγκάστηκε να παραχωρήσει μια σειρά θέσεις του στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και σαν συνέπεια από τις αδυναμίες του και τις εσωτερικές του αντιθέσεις , να περάσει κάτω από την οικονομική εξάρτηση αυτού του τελευταίου.

Εξ άλλου η αποφασιστική αντίσταση του ελληνικού λαού ενάντια στους βρετανούς επεμβασίες και στους κομπάρσους τους, έκανε αδύνατη τη διατήρηση της βρετανικής κυριαρχίας στην Ελλάδα. Η επίθεση που είχε αναλάβει η κυβέρνηση του Τσαλδάρη ενάντια στο Δημοκρατικό Στρατό απότυχε. Ο πρόεδρος Τρούμαν νόμισε πως είχε έρθει η πιο ευνοϊκή στιγμή για μια ανοιχτή ανάμιξη των Ενωμένων Πολιτειών της Αμερικής στις εσωτερικές υποθέσεις της χώρας μας.

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως η αμερικάνικη επέμβαση σήκωσε το σπασμένο ηθικό του μοναρχοφασισμού και υποχρέωσε μερικά μικροαστικά στρώματα του πληθυσμού να ακολουθήσουν μια πολιτική αναμονής. Αλλά η ζωή αναποδογύρισε τις ελπίδες και τα σχέδια των μοναρχοφασιστών. Οι εκστρατείες τους της άνοιξης και του καλοκαιριού του 1947 κατέληξαν σε ήττα. Ο Δημοκρατικός Στρατός εκμηδένισε τις επιτυχίες που είχαν σημειώσει στην αρχή οι μοναρχοφασίστες και βγήκε απ’ αυτή την πάλη ακόμα πιο δυνατός. Αυτό προκάλεσε μια καινούργια κρίση στην Αθήνα. Αυτή τη φορά οι αμερικάνοι χρησιμοποίησαν τις εφεδρείες τους από το στρατόπεδο του Σοφούλη. Κι αυτός παρουσιάστηκε με το πρόγραμμά του της λεγόμενης ειρήνευσης ενώ κατέφυγε στη βία. Έχασε και στα δύο ταμπλώ.

Ο Δημοκρατικός Στρατός εξακολουθεί να αναπτύσσει τη δράση του με επιτυχία. Οργανώνει κρατική εξουσία με βάση τα λαϊκά συμβούλια, εφάρμοσε την αγροτική μεταρρύθμιση και πολλές άλλες λαϊκοδημοκρατικές μεταρρυθμίσεις, βαδίζοντας μπροστά στο δρόμο της επαναστατικής λαϊκής και δημοκρατικής αναδημιουργίας της Ελλάδας. Στις 23 του Δεκέμβρη 1947 σχηματίστηκε στην Ελεύθερη Ελλάδα η Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση.

ΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΣΤΑ 1948

Από τους πρώτους μήνες του 1948, οι αμερικάνοι και οι μοναρχοφασίστες ανέλαβαν επιχειρήσεις που είχαν για αντικειμενικό σκοπό την «τελειωτικής» εξόντωση του Δημοκρατικού Στρατού. Οργάνωσαν επιθετικές επιχειρήσεις στη Μουργκάνα, στην Κεντρική Μακεδονία, στη Ρούμελη και τον Ιούνη του 1948 συγκέντρωσαν τον κύριο όγκο από τις δυνάμεις τους στη Β. Πίνδο ( Σμόλικας – Γράμμος ) για να δόσουν ένα «αποφασιστικό» χτύπημα στο Δημοκρατικό Στρατό. Ο αμερικανός στρατηγός Βαν Φλιτ με το επιτελείο του διηύθυνε προσωπικά αυτές τις επιχειρήσεις. Ο συσχετισμός των δυνάμεων ήταν 1 προς 10 σε άνδρες και 1 προς 50 σε υλικό σε όφελος των μοναρχοφασιστών. Εξ άλλου ο Δημοκρατικός Στρατός δεν είχε ούτε αεροπλάνα, ούτε τανκς. Ύστερα από 70 μέρες πάλης οι Ταξιαρχίες του Δημοκρατικού Στρατού έσπασαν τον κλοιό του εχθρού και πέρασαν στο βουνό Βίτσι, όπου επί δύο μήνες απόκρουσαν όλες τις επιθέσεις του εχθρού, τον ανάτρεψαν και τον κυνήγησαν, Τέτιο ήταν πραγματικά, το τέλος της αμερικάνικης και μοναρχοφασιστικής εκστρατείας του 1948 ενάντια στο Δημοκρατικό Στρατό.

Ακόμα μια φορά οι εχθροί του λαού δοκίμασαν μια αποτυχία. Αλλά οι συνέπειες για το μοναρχοφασισμό σ’ αυτό το χρόνο ήταν πολύ σοβαρές από άλλοτε. Ο μύθος που σύμφωνα μ’ αυτόν ο μοναρχοφασισμός με την αμερικάνικη βοήθεια θα κατόρθωνε να συντρίψει το Δημοκρατικό Στρατό και να καταπνίξει τη λαϊκοδημοκρατική πάλη στη χώρα, διαλύθηκε. Αυτός ο μύθος στην αρχή ξεθάρρεψε τις ελπίδες της αντίδρασης. Αλλά η πραγματικότητα διέλυσε τα όνειρά της. Ποτέ πριν η κρίση στις γραμμές τηα αντίδρασης δεν ήταν τόσο βαθιά, Η οικονομική βάση των μοναρχοφασιστών κλονίστηκε παρ’ όλα τα αμερικάνικα δολάρια. Η Φτώχια των μαζών χειροτερεύει, απεργίες ξεσπούν στις πόλεις, ωριμάζει ένα καινούργιο μαζικό κίνημα. Οι φαντάροι του μοναρχοφασιστικού στρατού δεν θέλουν να πολεμήσουν και οι στάσεις στις γραμμές του γίνονται όλο και πιο συχνές. Σ’ αυτές τις τελευταίες βδομάδες δεκάδες αξιωματικοί τουφεκίστηκαν, Καταδίκασαν δεκάδες αξιωματικούς του πολεμικού ναυτικού και της αεροπορίας. Μια ομάδα από ανώτερους αξιωματικούς της αεροπορίας παραπέμφθηκε στο στρατοδικείο. Το Γενικό Επιτελείο του μοναρχοφασιστικού στρατού τρεις φορές άλλαξε μέσα σ’ αυτό το χρόνο.

Ούτε οι αμερικάνικες απειλές, ούτε το ταξίδι του Μάρσαλ στην Αθήνα, δεν στάθηκαν ικανά να σταματήσουν τους καυγάδες που επικρατούν μέσα στο εχθρικό στρατόπεδο. Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός πείθεται από τα πράγματα πως δεν είναι σε θέση να νικήσει το Δημοκρατικό Στρατό με τη βοήθεια των μισθοφόρων μοναρχοφασιστών παλιανθρώπων. Γι’ αυτό ζητάει τώρα, καταφεύγοντας στις πλαστογραφίες της ψευτοβαλκανικής επιτροπής και χρησιμοποιώντας των ΟΕΕ, να οργανώσει μια ανοιχτή ένοπλη επέμβαση στις υποθέσεις της Ελλάδας όπου σκέφτεται να φτιάσει, πριν απ’ όλα, αεροδρόμια, ναυτικές βάσεις και δρόμους για το στρατηγικό του προγεφύρωμα, να χρησιμοποιήσει τον ελληνικό λαό σαν κρέας για τα κανόνια στον καινούργιο πόλεμο που ετοιμάζεται από τους ιμπεριαλιστές.

Από την πλευρά του, ο Δημοκρατικός Στρατός της Ελλάδας, από τις μάχες του 1948 βγήκε ακόμα πιο δυνατός και με ακόμα πιο μεγάλη εμπιστοσύνη στη νίκη του. Όταν τράβηξε και κράτησε τις κυριότερες δυνάμεις του εχθρού στο Γράμμο και στο Βίτσι, το κύμα του λαϊκοδημοκρατικού κινήματος άπλωσε στις άλλες περιοχές. Τέτιο χαρακτηριστικό παράδειγμα δόθηκε από την Πελοπόννησο, τη νοτιότερη περιφέρεια της χώρας, όπου βρίσκεται σήμερα το πιο εκτεταμένο ελεύθερο έδαφος μ’ ένα στρατό δυνατό και μαχητικό. Όσο για το Γράμμο, η σημαία της ελευθερίας κυματίζει ξανά στις κορφές του.

Ποτές η κατάσταση του μοναρχοφασισμού δεν ήταν τόσο δύσκολη. Ποτές ο Δημοκρατικός Στρατός δεν ήταν τόσο δυνατός όσο τώρα. Η πολιτική της αμερικανικής κυριαρχίας θα χρεωκοπήσει. Ο μοναρχοφασισμός απομονώνεται όλο και πιο πολύ. Ο λαός θέλει, όπως το προτείνει ο Δημοκρατικός Στρατός, μια τίμια δημοκρατική συμφωνία. Το σύνθημα: « Το πρόβλημα δε θα λυθεί παρά μόνο με την πένα», δηλαδή με μια συμφωνία, ξαπλώνει όλο και πιο πολύ στις γραμμές των φαντάρων του μοναρχοφασιστικού στρατού. Αυτό το σύνθημα που βγήκε μέσα από τις μάζες κερδίζει όλο και πιο μεγάλα στρώματα του λαού.

Για να κρατήσουν τις θέσεις τους, οι αμερικάνοι καταχτητές και οι μοναρχοφασίστες καταφεύγουν στην πιο άγρια τρομοκρατία. Χιλιάδες λαϊκοί αγωνιστές τουφεκίζονται, δεκάδες χιλιάδες βρίσκονται στις φυλακές, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης ή στην εξορία. Αυτή η ανήκουστη τρομοκρατία προκάλεσε αγανάκτηση σ’ ολόκληρο τον κόσμο και η παγκόσμια κοινή γνώμη με τη Σοβιετική Ένωση επικεφαλής, ξεσηκώθηκε ενάντια στις αγριότητες των μοναρχοφασιστών.

Αλλά ούτε η βία, ούτε η τρομοκρατία μπορούν να γονατίσουν τον ελληνικό λαό.

ΤΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΤΗΣ ΠΑΛΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ 
 ΚΑΙ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ

Το Κομμουνιστικό Κόμμα είναι η κύρια πολιτική δύναμη, οργανωτής του λαϊκοδημοκρατικού κινήματος στην Ελλάδα. Στα χρόνια της χιτλερικής κατοχής το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας σήκωσε πρώτο τη σημαία της πάλης για την ανεξαρτησία και για μια λαϊκή δημοκρατία.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας οργάνωσε το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ και ήταν η καθοδηγητική τους δύναμη. Παντού και πάντα, στις πιο δύσκολες στιγμές, οι κομμουνιστές κράτησαν τις πιο υπεύθυνες θέσεις, ήταν στην πρωτοπορία. Στην πάλη ενάντια στους χιτλερικούς καταχτητές και σήμερα ενάντια στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, ενάντια στη βρετανική κατοχή και το μοναρχοφασισμό, οι κομμουνιστές δεν έπαψαν να δίνουν τις πιο μεγάλες θυσίες, χάνοντας τους καλύτερους συντρόφους τους, τους πιο αποφασιστικούς πρωταθλητές της πάλης για τη λαϊκή υπόθεση. Απ’ το Δεκέμβρη του 1944, αναπτύσσοντας τη δράση του, στις δύσκολες συνθήκες της επίθεσης της αντίδρασης, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας διόρθωσε τα λάθη της πολιτικής του γραμμής καθώς και τις αδυναμίες και ελλείψεις στη δουλιά του. Κατόρθωσε να διορθώσει τα σφάλματα της περιόδου της πρώτης κατοχής, να χαράξει καθαρά τη γραμμή του, να διατηρήσει την ενότητά του, να συσφίξει ακόμα πιο πολύ τις γραμμές του και να σταθεροποιήσει τους δεσμούς που το ενώνουν με τις μάζες.

Το ΚΚΕ έχει σήμερα για κύριο καθήκον του να συνεχίσει, να αναπτύσσει και να στεριώνει το αντιιμπεριαλιστικό και δημοκρατικό μέτωπο σ’ ολόκληρη την Ελλάδα. Πρέπει να αφιερώσει όλες του τις δυνάμεις για να ανεβάσει το ΕΑΜ στο επίπεδο μιας ενιαίας πολιτική οργάνωσης του λαού, σταθεροποιώντας τον πυρήνα του, το μέτωπο εργατών και αγροτών, μέτωπο πολιτικά και οργανωτικά ενιαίο, που εκπροσωπείται από το Κομμουνιστικό Κόμμα και απ΄ το Αγροτικό Κόμμα. Αυτή η συγκέντρωση των δυνάμεων της λαϊκής δημοκρατίας θα επιστρέψει στο Δημοκρατικό Στρατό να λύσει με επιτυχία τα καθήκοντα που του πέφτουν.

Ο Δημοκρατικός Στρατός έγινε ένας ταχτικός στρατός, δίνει μεγάλες μάχες και υπερασπίζει αποφασιστικά τις ελεύθερες περιοχές. Στην 4η Ολομέλεια που έγινε στις 27 και 28 του Ιούλη στο γράμμα, η ΚΕ του ΚΚΕ ανάλυσε την πείρα της πάλης, έβαλε τέρμα στους οπορτουνιστικούς δισταγμούς και πήρε μια σειρά από μέτρα για να δυναμώσει ακόμα πιο πολύ το Δημοκρατικό Στρατό και να ανεβάσει το επίπεδο της πάλης. Αναμφισβήτητα οι δυσκολίες είναι ακόμα μεγάλες. Οι αμερικάνοι και οι μοναρχοφασίστες, θέλοντας να βάλουν φραγμό ανάμεσα στο λαό και στο Δημοκρατικό Στρατό, συγκέντρωσαν στις πόλεις πάνω από 700 χιλιάδες αγρότες. Στο Δημοκρατικό Στρατό λείπουν όπλα, πολεμοφόδια, τροφή, ρούχα , παπούτσια. Αλλά η δύναμή του βρίσκεται στους δεσμούς που τον ενώνουν με το λαό, ενώ το ηθικό του αγγλοαμερικάνικου στρατού που πολεμάει ενάντια στο λαό είναι πολύ πεσμένο. Αν και αυτός ο στρατός είναι ανώτερος σε αριθμό και παίρνει άφθονο οπλισμό, ωστόσο είχε αποτυχίες σ’ όλες τις εκστρατείες και το ίδιο θα γίνει και στο μέλλον. Ο Δημοκρατικός Στρατός, που μέσα σ’ αυτόν ο πρωτοπόρος ρόλος ανήκει στους κομμουνιστές, ξεπερνάει ηρωικά όλες τις δυσκολίες και προχωρεί σταθερά προς την πραγματοποίηση της δίκαιας υπόθεσής του. Το κομμουνιστικό κόμμα είναι η πρωτοπόρα καθοδηγητική δύναμη της χώρας, το μυαλό, η τιμή και η συνείδηση της καινούργιας Ελλάδας. 

Σήμερα, η εσωτερική και διεθνή κατάσταση διαφέρει αισθητά από το Δεκέμβρη του 1944. Την εποχή εκείνη ο βρετανικός ιμπεριαλισμός εκμεταλλευόμενος τα λάθη μας και τη σχετική μας απομόνωση, μας ανάγκασε να υποχωρήσουμε προσωρινά. Από τότες, η οικονομική και πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα δεν έπαυσε να χειροτερεύει. Τούτη την ώρα, το καθεστώς της αγγλοαμερικάνικης κατοχής και της μοναρχοφασιστικής τρομοκρατίας έχει εγκαθιδρυθεί στη χώρα μας. Η Ελλάδα περνάει μια βαθιά επαναστατική κρίση.

Η λαϊκοδημοκρατική επανάσταση στην Ελλάδα περνάει μια νέα φάση που άρχισε τη μέρα που η λαϊκή αντίσταση πήρε τη μορφή μιας ένοπλης πάλης και που ο Δημοκρατικός Στρατός της Ελλάδας έγινε το πρωτοπόρο μαχητικό τμήμα αυτής της αντίστασης.

Αν και στη Δύση μερικοί είχαν πει πως η πάλη του λαού μας ήταν «χωρίς προοπτικές», ο ελληνικός λαός διαπίστωσε με την ίδια του την πείρα τις επιτυχίες του της ένοπλης πάλης και πιστεύει ακλόνητα στη νίκη του. Φωτισμένος από το παράδειγμα της νικηφόρας ανοικοδόμησης στις λαϊκές δημοκρατίες, ξαναπήρε τα όπλα. Πιστεύει πως αυτός ο δρόμος είναι ο μόνος που μπορεί να του επιτρέψει να σώσει την πατρίδα του από τον ζυγό των αμερικάνων ιμπεριαλιστών. Το σύνθημα «ΟΛΟΙ ΣΤ’ΑΡΜΑΤΑ!ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΗ ΝΙΚΗ!» αντηχεί σ’ ολόκληρη τη χώρα. Τα μοναρχοφασιστικά και ιμπεριαλιστικά σχέδια θα χρεωκοπήσουν ολοκληρωτικά. Η Ελλάδα δεν θα γίνει ποτές ένα φασιστικό καταφύγιο ούτε μια βάση για την ιμπεριαλιστική επέκταση. Ο ελληνικός λαός δε θα σηκώσει ποτέ το χέρι του ενάντια στις λαϊκές δημοκρατίες. Η πάλη, το αίμα που χύνεται σήμερα στο ελληνικό χώμα για τη δημοκρατία, την ανεξαρτησία και την ειρήνη, είναι εγγύηση γι’ αυτό.

Με την υποστήριξη του διεθνούς δημοκρατικού κινήματος ο λαός μας, παρ’ όλες τις δυσκολίες, τραβάει μπροστά προς το σκοπό του, προς τη νίκη της λαϊκής δημοκρατίας στην Ελλάδα, προς την ειρήνη και την αδελφική συνεργασία ανάμεσα στους βαλκανικούς λαούς.

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ.


http://revol-now.blogspot.gr/

Γαλλία: «Απρόσμενη» αύξηση κερδοφορίας στη «Renault»... πάνω στον ιδρώτα και τις ζωές των εργατών

Γαλλία: «Απρόσμενη» αύξηση κερδοφορίας στη «Renault»... πάνω στον ιδρώτα και τις ζωές των εργατών

«Απρόσμενη» χαρακτήρισαν διάφορα αστικά ΜΜΕ την αύξηση που  παρουσίασαν τα κέρδη της δεύτερης μεγαλύτερης αυτοκινητοβιομηχανίας της Γαλλίας, «Renault» στο πρώτο εξάμηνο της χρονιάς, καθώς η μείωση του μισθολογικού κόστους αντιστάθμισε την πτώση των πωλήσεων στην Ευρώπη.

Τα κέρδη πριν τους τόκους, τη φορολογία και τα μη επαναλαμβανόμενα στοιχεία αυξήθηκαν κατά 15%, στα 583 εκατ. ευρώ από 508 εκατ. ευρώ που ήταν την αντίστοιχη περσινή περίοδο. Οι αναλυτές ανέμεναν μείωση των κερδών στα 397 εκατ. ευρώ.

Μόνο που η αύξηση δεν είναι διόλου «απρόσμενη» αλλά οφείλεται σε δοκιμασμένες συνταγές του καπιταλισμού, οι οποίες ακολουθούνται πιστά και με αποδεδειγμένα, για τα κέρδη των επιχειρήσεων, αποτελέσματα, παγκοσμίως, χρόνια τώρα.

Εδώ και μήνες ο όμιλος της «Renault» υπέγραψε με κάποια από τα συνδικάτα «συμφωνία ανταγωνιστικότητας», η οποία προέβλεπε μείωση του προσωπικού της στη Γαλλία κατά 17%, ενώ μετέτρεψε τα δικαιώματα των εργαζομένων σε κουρελόχαρτα, αυξάνοντας το χρόνο εργασίας και «παγώνοντας» τους μισθούς.

Συνδικαλιστές της επιχείρησης σημειώνουν πως η εργοδοσία είχε εξαπολύσει απειλές σε όσους εργάτες απήργησαν το προηγούμενο διάστημα ενάντια στη «συμφωνία ανταγωνιστικότητας».

Τα αποτελέσματα των πρακτικών αυτών για τους εργαζόμενους είναι ολέθρια. Δεν πάει άλλωστε πολύς καιρός από την αυτοκτονία ενός 35χρονου εργάτη του εργοστασίου της «Renault» στο Κλεόν της Γαλλίας, πατέρα δύο μικρών παιδιών. Στην επιστολή που άφησε προς το διευθύνοντα σύμβουλο της «Renault», ήταν ιδιαίτερα σαφής για τους λόγους που τον οδήγησαν σε αυτή την πράξη. Συγκεκριμένα έγραφε:

«Ευχαριστώ τη «Renault» γι' αυτά τα χρόνια της πίεσης και του εκβιασμού, για το δικαίωμα στην απεργία που δεν υπάρχει πια... Ο φόβος και η αβεβαιότητα για το μέλλον φαίνεται πως θεωρούνται ως κάτι καλό. Εξήγησέ το αυτό στις κόρες μου, Κάρλος»...

Η δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα

Η δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα

Στο σημερινό κυριακάτικο ιστορικό ένθετο, η κε του μπλοκ καταπιάνεται με τη δολοφονία του σωτήρη πέτρουλα κατά τη διάρκεια των ιουλιανών, τέτοιες μέρες περίπου πριν από 48 χρόνια κι αντιγράφει αποσπάσματα από το σχετικό υποκεφάλαιο, όπως τα βρήκε στο βιβλίο του θείου του αντώνη πέτρουλα «η οδύσσεια ενός αμετανόητου κομμουνιστή» -εκδόσεις κέδρος. Ίσως ξεφεύγει κάπως σε έκταση το κείμενο, αλλά πιστεύω πως αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε ως το τέλος.

Η πρώτη μου συνάντηση με τον Σωτήρη –παλικάρι τώρα πια είκοσι χρονών- έγινε το 1962, ένα καλοκαιρινό απόγευμα στα γραφεία της ΕΔΑ. Ξαφνικά όπως βάδιζα αμέριμνος, μου έκοψε τον δρόμο ένας λεβέντης νεαρός –δύο μέτρα σχεδόν- πέφτοντας στην αγκαλιά μου. Με έσφιγγε δυνατά, με φιλούσε και με αποκαλούσε «θείο». Σάστισα προς στιγμή. Ποιος στα αλήθεια ήταν αυτός ο λεβέντης ανιψιός που εγώ δε γνώριζα; Τα χαρακτηριστικά του πολύ γνωστά. Κατάλαβε την αμηχανία μου και με προσγείωσε εγκαίρως. Το τι ένιωσα εκείνη την ώρα δεν περιγράφεται. Όχι μόνο χαρά και υπερηφάνεια, κάτι πιο έντονο και δυνατό. Κι αυτός να χαμογελά και να δηλώνει με υπερηφάνεια πως το Πετρουλαίικο ζει, δεν έσβησε και ούτε μπορεί να χαθεί εύκολα.

Γνώριζε τα πάντα σχετικά με τους κατατρεγμούς της οικογένειας. Γνώριζε και το μαρτύριο που έζησαν οι γονείς του μέχρι να κατορθώσουν να φτάσουν στην Αθήνα και δεν ήθελε με κανέναν τρόπο να μάθουν κάτι συγκεκριμένο για την πολιτική του δράση. Για να μην τους ξαναθυμίζει τα περασμένα και τις λαχτάρες που πέρασαν μέχρι να καταφέρουν να γλιτώσουν από το βέβαιο θάνατο… Με παρακάλεσε για όλους αυτούς τους λόγους να μη μάθουν για τη συνάντησή μας οι γονείς του.

Είχε πολύ καθαρό μυαλό κι αξιόλογο προβληματισμό για τις πολιτικοϊδεολογικές εξελίξεις της εποχής. Δε συμφωνούσε πάντα με την «εισήγηση». Από τις πιο βασικές διαφωνίες του ήταν η πριμοδότηση του Κέντρου (του Παπανδρέου) στις εκλογές του 1964 και η στήριξη της πολιτικής του. Ο Σωτήρης ήθελε πιο ριζοσπαστικές λύσεις. Ήθελε πιο επαναστατική την ΕΔΑ. Είχε ανατεθεί στην κεντρική καθοδήγηση της νεολαίας η ευθύνη να τον μεταπείσει ή τουλάχιστον να χαμηλώσει τους τόνους για το γενικότερο καλό του κινήματος.

Λίγο πριν από τα Ιουλιανά και τη συνδιάσκεψη της νεολαίας, ζήτησε να με συναντήσει ο γενικός γραμματέας της νεολαίας Λαμπράκη, με τον οποίο γνωριζόμασταν αρκετά καλά από τις φυλακές. Αφού με ενημέρωσε για τα προβλήματα που ταλάνιζαν τη νεολαία και τους κινδύνους που εγκυμονούσαν –υπήρχε φόβος μέχρι και διάσπασης- με παρακάλεσε να επιδιώξω μια συνάντηση με τον Σωτήρη ώστε να αποφευχθεί κάτι τέτοιο. Συναντήθηκα πολύ σύντομα με τον Σωτήρη, χωρίς φυσικά να τον μεταπείσω –γιατί οι περισσότερες σκέψεις και θέσεις του ήταν σωστές. Συμφωνήσαμε ωστόσο να αποφευχθούν ακρότητες όπως η διάσπαση στη συνδιάσκεψη της σπουδάζουσας που θα γινόταν εκείνες τις μέρες. Ταυτόχρονα ενημέρωσα και το γραμματέα της νεολαίας και ζήτησα να υπάρξει και από την πλευρά τους σύνεση και αυτοσυγκράτηση.

Οι εξελίξεις ήταν τόσο ραγδαίες εκείνες τις μέρες, που δεν άφηναν περιθώρια για περιττές κουβέντες. Μέχρι που ήρθε εκείνο το μοιραίο βράδυ της 23ης του Ιούλη (1965). Όταν επέστρεψα στα γραφεία της Αυγής, ώρα δέκα ακριβώς το βράδυ, μου ανήγγειλαν τα τραγικά μαντάτα: πως ο ανιψιός μου ήταν νεκρός και δεκάδες άλλοι τραυματίες. Τι κάνουμε τώρα; Τα γεγονότα τρέχουν, δεν περιμένουν. Το παλικάρι το σκότωσαν. Το δολοφόνησαν. Θα προσπαθούσαν, πιθανώς, να το εξαφανίσουν. Για όλα ήταν ικανοί και καλά εκπαιδευμένοι. Δεν έπρεπε να τους επιτραπεί να «ασελγήσουν» πάνω στο σώμα του παλικαριού. Έπρεπε να βιαστούμε, να διεκδικήσουμε, χωρίς την παραμικρή χρονοτριβή, τον νεκρό πριν προλάβουν να τον εξαφανίσουν.

Στα γραφεία της Αυγής συρρέει κόσμος πολύς, ζητώντας να μάθει λεπτομέρειες. Ανάμεσά τους και οι δικηγόροι Γιαννόπουλος και Μανδηλαράς. Αποφασίζουμε να πάμε στο νεκροτομείο, για να ζητήσουμε από τον ιατροδικαστή Καψάσκη να μας ενημερώσει τι γνωρίζει για τα γεγονότα και πού βρίσκεται ο νεκρός. Την ώρα που φτάσαμε και οι τρεις στο νεκροτομείο και μιλούσαμε με τον κύριο Καψάσκη, σταμάτησε ένα ασθενοφόρο που μετέφερε ένα φέρετρο. Στο φέρετρο αυτό βρισκόταν το παλικάρι, ο Σωτήρης, τυλιγμένος με ένα άσπρο σεντόνι γεμάτο αίματα (χρειάστηκε να το ανοίξω και να σηκώσω το σεντόνι από το πρόσωπο για να βεβαιωθώ πως ήταν ο Σωτήρης). Στη συνέχεια είπαμε στον κύριο Καψάσκη ποιος ήμουν, την ιδιότητά μας και ζητήσαμε να μας παραδώσει τον νεκρό. Αρνήθηκε όμως να το κάνει λόγω του ακατάλληλου της ώρας. Αφού του τονίσαμε πως θα επανερχόμασταν το πρωί πριν από τις οχτώ να τον παραλάβουμε, τον καταστήσαμε υπεύθυνο για τυχόν εξαφάνισή του.

Μετά έπρεπε να ενημερωθούν οι γονείς του το συντομότερο, πριν αιφνιδιαστούν από τους δολοφόνους. Ποιος έχει το ψυχικό κουράγιο να τους αναγγείλει το τραγικό μαντάτο; Όσο και αν μου είναι επώδυνο να επωμιστώ μια τόσο τρομερή ευθύνη, κατανοώ ταυτόχρονα πως δε μπορεί να γίνει διαφορετικά. Εγώ θα έπρεπε να μεταφέρω το οδυνηρό μαντάτο στους γονείς. Χρέος βαρύ κι ασήκωτο απέναντι σε ζωντανούς και σκοτωμένους.

Για να συναντήσω την οικογένεια τέτοια ώρα, έπρεπε να γνωρίζω πού ακριβώς έμεναν, κάτι που δυστυχώς αγνοούσα. Το μόνο που γνώριζα ήταν το όνομα της περιοχής: Περιβόλια. Να πας όμως τα μεσάνυχτα στα περιβόλια και να ζητάς την οικογένεια Πέτρουλα δεν ήταν λογικό. Ευτυχώς πάνω στην παραζάλη, μας έβγαλε από το αδιέξοδο ένας νεαρός φοιτητής, φίλος του Σωτήρη, που συνέπεσε να περάσει από τα γραφεία της Αυγής και γνώριζε πού ακριβώς βρισκόταν το σπίτι. Κρίθηκε σκόπιμο από την οργάνωση της νεολαίας να μας συνοδεύσει και κάποιος νομικός. Επελέγη ο πάγκαλος, που ήταν και στο κεντρικό συμβούλιο της νεολαίας λαμπράκη.




Φτάσαμε κάποια στιγμή κι οι τρεις στο σπίτι και όπως ήταν φυσικό βρήκαμε όλη την οικογένεια ξάγρυπνη και αναστατωμένη, μια και το παλικάρι τους δεν είχε φανεί ακόμα. Η παρουσία μου τέτοια ώρα –και για πρώτη φορά- προκάλεσε ακόμη μεγαλύτερη αγωνία και ένταση. Υποχρεώθηκα να παίξω θέατρο. Τους είπα αρχικά το πρώτο ψέμα, ότι ο Σωτήρης, καθώς και πολλοί άλλοι, ήταν βαριά τραυματίας στο νοσοκομείο. Σκόπευα να ενημερώσω ξεχωριστά τον πατέρα για το τι ακριβώς είχε συμβεί και να χειριστεί αυτός όπως νόμιζε καλύτερα το τραγικό συμβάν. Περίμενα πως θα είχα τη συμπαράσταση και του νομικού συμβούλου, κυρίου θ. πάγκαλου, ώστε να βρω χρόνο να ενημερώσω πληρέστερα τον πατέρα. Δυστυχώς έμεινα αβοήθητος από το νομικό σύμβουλο. Όση ώρα μείναμε σπίτι κι εγώ αράδιαζα του κόσμου τα παραμύθια, δεν άνοιξε το στόμα του να πει μια λέξη.

Οι ώρες περνούσαν γρήγορα και τα παραμύθια δε γινόταν να συνεχιστούν. Βγαίνοντας στην αυλή του σπιτιού, πήρα λίγο παράμερα τον πατέρα και του συνέστησα να κρατηθεί σταθερά στα πόδια του γιατί τα πραγματικά γεγονότα ήταν πολύ πιο τραγικά απ’ ό,τι τα είχε διαισθανθεί. Έπρεπε να βρει τη δύναμη και το κουράγιο να σταθεί όρθιος –να μη γονατίσει0 και να μην υποκύψει σε κανενός είδους πιέσεις και εκβιασμούς. Το υποσχέθηκε και τήρησε το λόγο του με συνέπεια μέχρι τέλους (…).

Επιστρέφοντας στο σπίτι βρήκαμε μόνο τα αδέλφια του Σωτήρη. Τους γονείς του, απ’ ό,τι μας είπαν τα παιδιά, πήγε η Ασφάλεια και τους πήρε μόλις που είχαμε φύγει εμείς. Όλα έδειχναν πως είχαν θέσει σε εφαρμογή τα γνωστά μέσα του εξαναγκασμού, της «πειθούς» με κάθε τρόπο. Απάνω που ετοιμαζόμασταν να φύγουμε με τα παιδιά για το νεκροτομείο προς αναζήτηση του νεκρού, επέστρεψαν ευτυχώς και οι γονείς, κυριολεκτικά συντετριμμένοι.

Από την Ασφάλεια έμαθε και η μάνα για τη δολοφονία του παιδιού της και ξέσπασε θρήνος και οδυρμός. Προσφέρθηκαν οι καλοί χριστιανοί να αναλάβουν τα έξοδα της κηδείας. Θα μεριμνούσαν και για καμιά σύνταξη κι άλλα πολλά. Κι αφού δεν έγινε αποδεκτή η προσφορά τους, τους επέτρεψαν να επιστρέψουν στο σπίτι.

Ξεκινήσαμε όλοι μαζί για το νεκροτομείο, με την πρόθεση να παραλάβουμε το νεκρό. Φτάσαμε πριν ακόμη ξημερώσει για τα καλά κι αφού πληροφορήσαμε τον κύριο Καψάσκη πού απέβλεπε η επίσκεψή μας, αυτός μας δήλωσε κυνικά πως το νεκρό τον είχε πάρει τη νύχτα η Αστυνομική Διεύθυνση Αθηνών και ότι αυτός δε γνώριζε τίποτα περισσότερο. Αφήσαμε τη μάνα με τα παιδιά κι εγώ με τον πατέρα και το νομικό σύμβουλο Πάγκαλο φύγαμε αμέσως για την Αστυνομική Διεύθυνση.

Στο δεύτερο όροφο συναντήσαμε τον αξιωματικό υπηρεσίας. Ήταν ένας υπαστυνόμος που δυστυχώς δε συγκράτησα το όνομά του. Του χρωστώ ένα μεγάλο ευχαριστώ και μια συγνώμη. Του είπαμε ποιοι ήμασταν και τι θέλαμε χωρίς περιττές κουβέντες. Μας είπε επί λέξει: ο νεκρός βρίσκεται στο Γ’ Νεκροταφείο (Κοκκινιάς). Πρέπει να βιαστείτε γιατί θα τον κηδέψουν.
Πραγματικά όπως έγινε γνωστό εκ των υστέρων, είχαν αυτή την πρόθεση και μόνο επειδή οι κανονισμοί της εκκλησίας δεν επέτρεπαν να ιερουργούν πριν από την ανατολή του ηλίου απετράπη κάτι τέτοιο.

Τότε μόνο λύθηκε επιτέλους και η γλώσσα του νομικού συμβούλου για να επισημάνει στον εν λόγω υπάλληλο πως η πράξη αυτή ήταν πέρα για πέρα αντισυνταγματική… κι άλλα τέτοια χαζά. Λες και όλα τα άλλα που διαδραματίζονταν εκείνες τις μέρες ήταν συνταγματικά… Εγώ τον προέτρεπα να αφήσει το σύνταγμα κατά μέρος και να φύγουμε το συντομότερο να προλάβουμε τα χειρότερα. Μέχρι και ο υπαστυνόμος του συνέστησε να το πράξει χωρίς χρονοτριβή. Το αυτοκίνητο που είχε τότε ο Πάγκαλος ήταν ένα φολκσβάγκεν (χελώνα) και πήγαινε ανάλογα, δηλ σαν χελώνα. Του πρότεινα να το εγκαταλείψουμε και να πάρουμε το πρώτο ταξί που θα βρίσκαμε. Έτσι κι έγινε.

Φτάσαμε πολύ σύντομα στο νεκροταφείο. Επικρατούσε σιγή και η παρουσία της αστυνομίας ήταν πολύ διακριτική. Άρχισα να υποπτεύομαι τα χειρότερα –ότι μας έδωσαν σκόπιμα λάθος πληροφορίες- και χωρίς καθυστέρηση μπήκα στο νεκροθάλαμο και άρχισα να ανοίγω τα φέρετρα. Στα δύο πρώτα που έλεγξα ήταν ηλικιωμένες γυναίκες –είχα αρχίσει να παραμιλώ και να κακολογώ τους πάντες πως μας παραπλάνησαν. Όταν έφτασα στο τρίτο φέρετρο (το πιο μικρό σε μέγεθος) και το άνοιξα, πήρα βαθιά ανάσα και σταμάτησα να κακολογώ. Αντίκρισα το παλικάρι. Του είχαν λυγίσει τα γόνατα για να κλείσει το φέρετρο. Ήταν τυλιγμένος με το λευκό σεντόνι που τον είχα πρωτοδεί τη νύχτα. Άρχισε στο μεταξύ να παίρνει για καλά η μέρα και η παρουσία της αστυνομίας να γίνεται πιο έντονη. Σε τι απέβλεπαν; Κανείς δε γνώριζε με σιγουριά. Έπρεπε να λάβουμε τα μέτρα μας. Πήρα αμέσως τηλέφωνο στα γραφεία της ΕΔΑ Κοκκινιάς να στείλουν το συντομότερο κόσμο στο νεκροταφείο. Πήρα και στα γραφεία της Αυγής στην Αθήνα να κάνουν και από την Αθήνα το ίδιο. Στη συνέχεια τηλεφώνησα στο δικηγορικό γραφείο Γιαννόπουλου-Μανδηλαρά να έρθουν κι αυτοί στο νεκροταφείο. Είχαμε αποφασίσει από το προηγούμενο βράδυ να ζητήσουμε να γίνει καινούρια νεκροψία από άλλους ιατροδικαστές γιατί ο κύριος Καψάσκης ήταν ανυπόληπτος και συνένοχος σε προαποφασισμένεςς διαγνώσεις.

(…) Τελικά έγινε δεκτό το αίτημά μας για διεξαγωγή καινούριας νεκροψίας και μεταφέρθηκε ο νεκρός στο νεκροτομείο της Αθήνας. Εδώ ήταν αβάσταχτη η ένταση και η αγωνία. Τη διαδικασία τη βλέπαμε κι εμείς σε μικρή απόσταση από την τζαμαρία. Παρακολουθούσαμε τα πάντα… Προσπαθούσα –όσο μπορούσα- να απασχολώ τον πατέρα ώστε να μην κοιτάζει. Ήταν αφάνταστα οδυνηρά τα όσα βλέπαμε.

Κάποια στιγμή πήρε τέλος το μαρτύριο αυτό. Ολοκλήρωσαν οι ειδικοί το έργο τους. Τώρα εμείς έπρεπε να πάρουμε το νεκρό και να τον μεταφέρουμε σπίτι του για το τελετουργικό. Να πλυθεί, να στολιστεί, να κλαφτεί και να ετοιμαστεί για το μεγάλο ταξίδι χωρίς γυρισμό. Αυτός μας το αρνούνταν προκλητικά και κατηγορηματικά οι δολοφόνοι. Όταν όμως η πειθώ δε γίνεται αποδεκτή, τότε αναγκαστικά παραμερίζεται και παίρνει τη θέση της το επαναστατικό δίκαιο.

Στο νεκροτομείο εκείνη την ώρα βρισκόμασταν πέντε έξι άτομα, καθώς και ο τότε βουλευτής της ΕΔΑ Ηλιόπουλος και ο εκπρόσωπος του κράτους κύριος Καψάσκης, ο οποίος μου είχε δηλώσει με πολύ κυνικό τρόπο πως χωρίς την εντολή του υπουργού Δημόσιας Τάξης ήταν αδύνατο να μας παραδώσει το νεκρό. Τότε του δήλωσα κι εγώ με επίσημο και κατηγορηματικό τόνο: είμαι υποχρεωμένος να εφαρμόσω τους άγραφους νόμους της πατρίδας μου. Ταυτόχρονα έκλεισα όλες τις πόρτες του νεκροτομείου τονίζοντάς του: Δίπλα στο φέρετρο του νεκρού μας θα προστεθεί το δικό σου και όσων άλλων βρισκόμασταν εκείνη την ώρα κοντά σου.

Όπως φάνηκε, κατάλαβε πολύ καλά τα όσα του είπα. Κι ενώ μέχρι τότε του ήταν αδύνατο να επικοινωνήσει με τον κύριο υπουργό, τον εντόπισε στο άψε σβήσε. Κοιμόταν το γαϊδούρι στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία. Τον ενημέρωσε για όλα όσα συνέβαιναν στο νεκροτομείο και τις ανεξέλεγκτες διαστάσεις που έτειναν να πάρουν τα γεγονότα. Χρειάστηκε να του μιλήσω κι εγώ στο τηλέφωνο, για να του τονίσω ότι πέρα από τους γραπτούς νόμους που περιλάμβανε το σύνταγμα της χώρας και τους οποίους παραβίαζαν ασύστολα, υπήρχαν και οι άγραφοι νόμοι της Μάνης, που κανείς μέχρι τότε δεν είχε διανοηθεί να αγνοήσει κι ότι θα του ήταν πολύ χρήσιμο να τους γνωρίζει. Έκαναν τελικά την ανάγκη τους «φιλοτιμία». Δέχτηκαν να μας παραδώσουν το νεκρό, να τον κλάψουμε και να τον τιμήσουμε όπως εμείς ξέραμε, με βάση τα ξεχωριστά ήθη κι έθιμα της Μάνης. Από εδώ και πέρα τα πράγματα εξελίχθηκαν χωρίς παρακρατικές παρεμβάσεις.

Μου είναι πολύ οδυνηρή η περιγραφή των γεγονότων εκείνης της εποχής. Νιώθω ανήμπορος να τη συνεχίσω. Υπάρχουν άλλωστε πάρα πολλά ντοκουμέντα γύρω από τα όσα επακολούθησαν τότε, ώστε να μην προσθέτουν κάτι πιο σημαντικό οι δικές μου επισημάνσεις. Η συμμετοχή του κόσμου στην κηδεία ήταν εκπληκτική. Η κεφαλή της πορείας είχε φτάσει στο Γ’ Νεκροταφείο και η ουρά βρισκόταν ακόμα στα Περιβόλια, στο σπίτι.

Αυτό που θυμάμαι πολύ έντονα είναι οι εκκλήσεις που κάναμε τότε και μέσω των οργανώσεων και μέσω του τύπου, ζητώντας απ’ όσους γνώριζαν κάτι συγκεκριμένο για όσα διαδραματίστηκαν εκείνο το βράδυ να έρθουν σε επαφή με την οικογένεια και τους δικηγόρους μας. Χωρίς όμως να βρούμε ανάλογη ανταπόκριση. Γιατί εκείνα τα χρόνια όλα τα ‘σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά…

Η νέα νεκροψία που έγινε δεν μπόρεσε να αναιρέσει το πόρισμα του Καψάσκη (τις αιτίες θανάτου) η οποία απέδιδε το θάνατο του Σωτήρη σε έκρηξη δακρυγόνων πολύ κοντά στο κεφάλι του. Αυτό φυσικά σήμαινε πως το παλικάρι βρισκόταν πεσμένο στο έδαφος. Πώς όμως βρέθηκε στο έδαφος. Ποιος ή ποιοι το έριξαν; Ποιοι τον μετέφεραν στο ασθενοφόρο; Πού τον πήγαν μετά μέχρι να τον φέρουν στο νεκροτομείο, ώρα έντεκα και μισή περίπου; Σε όλα αυτά τα ερωτήματα δε δόθηκε καμία πειστική απάντηση. Η ουσία είναι ότι το παλικάρι το δολοφόνησαν. Τα υπόλοιπα θα μείνουν αναπάντητα. Η κηδεία τελείωσε με ξεχωριστή και πρωτοφανή συμμετοχή του λαού.
Στην πορεία από το σπίτι στο νεκροταφείο ακούστηκε για πρώτη φορά το τραγούδι που έγραψε ο Μίκης εκείνο το βράδυ, «Σωτήρη Πέτρουλα, σε πήρε ο Λαμπράκης, σε πήρε η λευτεριά», από χιλιάδες στόματα και το ακούγαμε πολλά χρόνια μετά.

Καιρός τώρα να μαζέψουμε τα κομμάτια μας (…) Εκτός αυτού έχει προκύψει ένα καινούριο και πολύ σοβαρό πρόβλημα με το μικρότερο αδελφό του Σωτήρη, τον Παναγιώτη. Είναι να πάει φαντάρος σε λίγο. Και μόνο η σκέψη αυτή αρκεί για να κάνει ολόκληρη την οικογένεια να τρέμει κυριολεκτικά για τη ζωή του, ύστερα από τα όσα συνέβαιναν εκείνα τα χρόνια στα στρατευμένα παιδιά που είχαν αντιφασιστικές καταβολές.

Σκεφτόμουν πώς θα μπορούσαμε να αποφύγουμε αυτό το μαρτύριο. Δυστυχώς δεν υπήρχαν πολλά περιθώρια. Μόνο αν αποφάσιζε να φύγει για σπουδές στο εξωτερικό θα μπορούσε να αποφευχθεί αυτή η δοκιμασία. Επειδή δε γνώριζα τις δικές του επιθυμίες, θεώρησα σωστό να μιλήσω πρώτα με τον ίδιο και μετά να κάνω οποιαδήποτε άλλη ενέργεια. Δέχτηκε με ικανοποίηση την πρότασή μου και συμφωνήσαμε να περιμένουμε απάντησα από την πλευρά της οργάνωσης και μετά να ενημερώσουμε την οικογένεια.

Αφού πήραμε την έγκριση, οι υπόλοιπες μικρολεπτομέρειες τελείωσαν χωρίς πρόσθετες δυσκολίες. Μόνο όταν έφτασε στον τελικό προορισμό του έγινε γνωστή η «εξαφάνισή του». Τέλος καλό όλα καλά.

ΣΥΡΙΖΑ: Ταχύτατη προσαρμογή στο νέο του ρόλο!

ΣΥΡΙΖΑ: Ταχύτατη προσαρμογή στο νέο του ρόλο!




Την οργανωτική και πολιτική του προσαρμογή στο νέο του ρόλο στο αστικό πολιτικό σύστημα, ως δυνάμει διαχειριστή της αστικής εξουσίας, επισφράγισε το πρώτο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, που ολοκληρώθηκε με την απόφαση για ενιαιοποίησή του. Γεγονός που επιβεβαίωσε και η συγχαρητήρια επιστολή του προέδρου του ΣΕΒ προς τον Αλ. Τσίπρα, όπου μεταξύ άλλων ανέφερε: «Θεωρώ πράγματι ότι ο μετασχηματισμός του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαία παράταξη (...) προσδίδει αυξημένη βαρύτητα -και ευθύνη- στον πολιτικό λόγο και ρόλο του και αντικειμενικά διευρύνει το πεδίο των κοινωνικών συμμαχιών του. Κατά τούτο, συμβάλλει, στη διαμόρφωση ενός σαφέστερου και σταθερότερου πολιτικού σκηνικού. Βρισκόμαστε σε ιδιαίτερα κρίσιμη καμπή. Χρειαζόμαστε, πιστεύω, μια επανεκκίνηση της πολιτικής που παράγεται στον τόπο μας ως προϋπόθεση για την επανεκκίνηση της χειμαζόμενης οικονομίας μας. Οι καιροί επιτάσσουν να γίνουμε όλοι μας πιο ριζοσπαστικοί, αλλά ταυτόχρονα και πιο ρεαλιστικοί...».
Ακριβώς αυτό αποτυπώνεται και στην Πολιτική Απόφαση του Συνεδρίου, η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για ένα άλλο μείγμα διαχείρισης ικανού να ξελασπώσει την αστική τάξη απ' την καπιταλιστική κρίση και να την ωθήσει σε τροχιά νέας υψηλής κερδοφορίας. Παράλληλα, είναι εξόφθαλμη η επιδίωξη να αποσπαστούν οι εφαρμοζόμενες πολιτικές απ' την εξουσία των μονοπωλίων για λογαριασμό των οποίων συνομολογούνται και υλοποιούνται σε όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ.

«Στην Ελλάδα επιβάλλονται, με κυρίαρχο το ρόλο της Γερμανίας στην ευρωπαϊκή στρατηγική, από την τρόικα (...) σκληρότατα μέτρα» ισχυρίζεται η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, εξωραΐζοντας το ρόλο της ΕΕ, αφού προηγούμενα έχει ρητά δηλώσει ότι «η προοπτική της Ελλάδας είναι συνυφασμένη» με της λυκοσυμμαχίας και ταυτόχρονα αποσιωπώντας σκόπιμα τον καθοριστικό ρόλο της ντόπιας αστικής τάξης αλλά και του πολιτικού της προσωπικού. Στο οποίο προσάπτει μόνο ανικανότητα και ιδιοτέλεια, αφήγηση βολική για να πλασάρει αμέσως μετά την πρόταση για «κυβέρνηση της Αριστεράς» που δήθεν «υποδεικνύει τον εναλλακτικό δρόμο κοινωνικής σωτηρίας, κοινωνικής, παραγωγικής και οικολογικής ανασυγκρότησης». Αξιώνει μάλιστα τη «μεγάλη λαϊκή κινητοποίηση και πρωτοβουλία» που θα τον αναδείξει στην κυβέρνηση.

Σε τι συνίσταται ο «εναλλακτικός δρόμος κοινωνικής σωτηρίας και παραγωγικής ανασυγκρότησης» στον οποίο αναφέρεται, επιχειρεί να απαντήσει με τους προγραμματικούς του στόχους:
-- Ακυρώνουμε τα μνημόνια και τους εφαρμοστικούς νόμους. Εφαρμόζουμε ένα πρόγραμμα οικονομικής, κοινωνικής ανόρθωσης και παραγωγικής ανασυγκρότησης (...) δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας...
-- Επαναδιαπραγματευόμαστε τις δανειακές συμβάσεις και ακυρώνουμε τους επαχθείς όρους τους, θέτοντας ως πρώτο θέμα τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, πραγματοποιώντας λογιστικό έλεγχο.
-- Προχωρούμε σε (...) αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου και την περιβαλλοντικά ασφαλή ανάπτυξη, με στόχο τη σταδιακή αύξηση των μισθών και των κοινωνικών δαπανών (...) Τα δημόσια έσοδα θα προέλθουν από τη φορολόγηση του πλούτου.
-- Διαμορφώνουμε τις προϋποθέσεις για την παραγωγική και οικολογική ανασυγκρότηση της χώρας. Η παραγωγή, που εξειδικεύεται ανά τομέα και κλάδο και λαμβάνει υπόψη την περιφερειακή συγκρότηση της χώρας, θα βασιστεί στο δημόσιο τομέα, σε συνεταιριστικά και αυτοδιαχειριστικά σχήματα, σε εταιρείες λαϊκής βάσης, εγχειρήματα κοινωνικής οικονομίας, μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις με καινοτόμες δράσεις.
-- Θέτουμε το τραπεζικό σύστημα υπό την ιδιοκτησία και τον έλεγχο του δημοσίου.
-- Ακυρώνουμε τις προβλεπόμενες ιδιωτικοποιήσεις και τη λεηλασία του δημόσιου πλούτου, επαναφέρουμε υπό δημόσιο έλεγχο και ταυτόχρονα ανασυγκροτούμε πλήρως τις επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας που έχουν ιδιωτικοποιηθεί ή βρίσκονται σε διαδικασία ιδιωτικοποίησης, ώστε να διαμορφώσουμε έναν ισχυρό, παραγωγικό, αποτελεσματικό και ανοιχτό σε συνεργασίες, δημόσιο τομέα νέου τύπου.
-- Επαναφέρουμε και αναβαθμίζουμε το θεσμικό πλαίσιο για τις εργασιακές σχέσεις και το πλαίσιο συλλογικής διαπραγμάτευσης (...) Η προώθηση της δημοκρατίας στους τόπους εργασίας, η καθιέρωση θεσμών εργατικού και κοινωνικού ελέγχου (...) αποτελούν βασικούς στόχους μας.
-- Η κοινωνική ειρήνη και η ασφάλεια προϋποθέτουν δικαιοσύνη και άμβλυνση των ανισοτήτων.

Πριν στεγνώσει το μελάνι με το οποίο γράφτηκε η απόφαση του Συνεδρίου, ο Αλ. Τσίπρας παραχώρησε συνέντευξη στον «Επενδυτή» όπου έκανε φύλλο και φτερό ακόμα κι αυτές τις ασαφείς δεσμεύσεις του συνεδριακού ντοκουμέντου, επιβεβαιώνοντας ότι δεν έχουν αντίκρισμα για το λαό. Ετσι, σε ό,τι αφορά στις ιδιωτικοποιήσεις ο Αλ. Τσίπρας δηλώνει πως απλά «θα επανεξεταστούν οι όροι»για να διαπιστωθεί αν έγιναν με διαφάνεια και ότι «προφανώς η ανάκτησή τους δεν είναι απλή διαδικασία, ούτε από νομικής ούτε από οικονομικής άποψης»!!!
Αλλωστε, κορυφαία του στελέχη κατά καιρούς έχουν παραδεχτεί ότι η «ανάκτηση είναι πολύ δύσκολο να γίνει». Είναι στην πραγματικότητα αδύνατο να γίνει απ' τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ αναγνωρίζει όλο το πλαίσιο στο οποίο στηρίζονται οι ιδιωτικοποιήσεις, ενώ αυτό που τώρα ιδιωτικοποιεί η κυβέρνηση από κρατικές επιχειρήσεις είναι το ποσοστό κρατικής ιδιοκτησίας σ' αυτές τις επιχειρήσεις. Για παράδειγμα, στη ΔΕΗ, στην ΕΥΑΘ, στην ΕΥΔΑΠ, κλπ., έχουν ήδη μέρος της ιδιοκτησίας τους ιδιωτικά κεφάλαια. Επίσης, η καπιταλιστική ιδιοκτησία και τα συσσωρευμένα κεφάλαια προστατεύονται σαν κόρη οφθαλμού από την ευρωενωσιακή λυκοσυμμαχία, στην οποία υποκλίνεται και οι καπιταλιστές έχουν χίλιους τρόπους να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους κι από την παραμικρή απειλή.

Ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ δίνει ρεσιτάλ εμπαιγμού του λαού όταν στην Ερώτηση γιατί απέρριψε το Συνέδριο την πρόταση για ολική διαγραφή του χρέους, απαντά:«Η θέση για ολική διαγραφή ξεχνά ότι το χρέος είναι ταξικό και δίνει συγχωροχάρτι σε αυτούς που το δημιούργησαν πλουτίζοντας. Είναι, λοιπόν, αντί να το σβήσουμε λογιστικά, να φορολογήσουμε αυτούς που πλούτισαν φορτώνοντας το λαό με χρέος (...) οι επιλογές λοιπόν ήταν, διαγράφουμε και ξεχνάμε ή ζητάμε να το πληρώσουν αυτοί που το δημιούργησαν»!!!

Μόνο που εδώ κοροϊδεύει συνειδητά. Τι θα κάνει, δηλαδή; Θα βάλει τους μεγαλοεπιχειρηματίες να πληρώσουν το χρέος; Μα με την πολιτική του για την έξοδο από την κρίση και την ανάπτυξη, υπερασπίζεται την «υγιή επιχειρηματικότητα», δηλαδή τους επιχειρηματικούς ομίλους. Αρα, παραδέχεται -προφανώς άθελά του- ότι το χρέος θα το αποπληρώνει ο λαός στο διηνεκές, αφού η αστική τάξη της οποίας την εξουσία αναγνωρίζει, θα βάζει διαρκώς το χέρι στον κρατικό κορβανά. Αλλωστε, το μείγμα διαχείρισης που οραματίζεται να εφαρμόσει ο ΣΥΡΙΖΑ, αυτό ακριβώς έχει στον πυρήνα του, γενναίες ενισχύσεις στους καπιταλιστές για να επενδύσουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε θέλει ούτε μπορεί να αμφισβητήσει το χρέος, απεναντίας το νομιμοποιεί μετακυλίοντας την ευθύνη της αποπληρωμής του στις πλάτες του λαού που ήδη στενάζει.

Και δε συνιστούν παρά πολιτική παραπλάνηση τα περί φορολόγησης του πλούτου, δύο αράδες παρακάτω ο Αλ. Τσίπρας ομολογεί, εγκλωβισμένος στην απατηλή προπαγάνδα με την οποία βομβαρδίζουν τον κοσμάκη: «Η θέση των επιχειρήσεων δεν εξαρτάται μόνο από τους μισθούς, αλλά και από μια σειρά άλλους παράγοντες, όπως η φορολογική πολιτική, η αναπτυξιακή πολιτική»....
Στην απεραντοσύνη των αντιφάσεών του ο ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται θέσεις εργασίας, αποκρύπτοντας βέβαια ότι στην καπιταλιστική οικονομία η ανεργία δεν αντιμετωπίζεται ούτε δημιουργούνται θέσεις εργασίας με πολιτικά διατάγματα. Αλλωστε, στην Απόφαση του Συνεδρίου του υπάρχει ένα σημείο στο οποίο αναφέρεται: «Τα χρόνια των μνημονίων χάθηκαν 850.000 θέσεις εργασίας που χρειάστηκαν για να δημιουργηθούν 17 χρόνια με μέση ετήσια αύξηση του ΑΕΠ 4%»... Το στοιχείο αυτό από μόνο του ομολογεί ότι κοροϊδεύει και παίζει με τον πόνο των ανέργων και των οικογενειών τους όταν υπόσχεται δουλειά για όλους. Η αναιμική ανάκαμψη που θα διαδεχτεί την καπιταλιστική κρίση, μακράν βεβαίως του 4%, θα είναι αδύνατον να αποκαταστήσει την τεράστια καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, κύρια εργατικής δύναμης που έχει στο μεταξύ συντελεστεί.
Είναι ακόμα προφανές πως τα «μαζεύει» σε ό,τι αφορά στις «επονείδιστες» ως χτες δανειακές συμβάσεις που τάχα θα επαναδιαπραγματευόταν. Τώρα λέει ότι η «επαναδιαπραγμάτευση» θα αποσκοπεί στην «ακύρωση των επαχθών όρων τους» και στη «διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους» αφού γίνει «λογιστικός έλεγχος»... Ψέμα καραμπινάτο είναι η υπόσχεση για ακύρωση του μνημονίου, αφού αυτό πάει πακέτο με τη δανειακή σύμβαση και δε νοείται κατάργηση του ενός και «επαναδιαπραγμάτευση» του άλλου.

Σχετικά με το δημόσιο τομέα που θέλει να διαμορφώσει, είναι φανερό ότι ακόμα κι αν το καταφέρει καμία διαφορά δε θα καταλάβουν οι εργαζόμενοι, από τη στιγμή που εκ των προτέρων δηλώνει ότι ο δημόσιος τομέας θα είναι «εργαλείο» για την ανάπτυξη της καπιταλιστικής κερδοφορίας, άρα αντιλαϊκό εργαλείο. Ομοίως και για τις τράπεζες που ακόμα κι αν όλες τους περνούσαν στον έλεγχο του Δημοσίου, δε θα έπαυαν ούτε λεπτό να επιτελούν τη λειτουργία τους στον καπιταλισμό, σύμφωνα με τους αντιλαϊκούς κανόνες της αγοράς. Αλλωστε, δημόσιες έγιναν και από το ΠΑΣΟΚ στη 10ετία του '80, κέρδισε κάτι απ' αυτή την εξέλιξη ο λαός;

Οσο για την παραγωγή που θα βασίζεται σε μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ προσπερνά για λόγους δημαγωγίας την αντικειμενική στον καπιταλισμό τάση συγκέντρωσης, τον οξύτατο ανταγωνισμό στο πλαίσιο του οποίου το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό. Οι μικρές επιχειρήσεις δεν έχουν καμία τύχη σε συνθήκες κυριαρχίας των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων που μπορούν με καλύτερους όρους να υπάρχουν και να λειτουργούν. Οι εταιρείες λαϊκής βάσης, αυτές (συγ)χωνεύονται από τα μονοπώλια. Η πείρα των ακτοπλοϊκών ΑΝΕΚ και «Μινωϊκών», αυτό δείχνει.

Τέλος, είναι φως φανάρι πως η υπόσχεση για αποκατάσταση εργασιακών σχέσεων, δικαιωμάτων, μισθών -έστω σταδιακά- στήριξη τομέων όπως της Υγείας, υπηρετεί απλά μικροκομματικές σκοπιμότητες, αφού συνοδεύεται από την πορεία ανάπτυξης της οικονομίας. Γι' αυτό άλλωστε και η αχλή της αοριστίας που περιβάλλει τις υποσχέσεις του. Ο ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζει την αντίφαση τού να ομνύει στην καπιταλιστική ανάπτυξη υποσχόμενος ταυτόχρονα αποκατάσταση δικαιωμάτων που καρατομήθηκαν ακριβώς για να την επισπεύσουν. Οι ανατροπές που συντελέστηκαν στους τομείς αυτούς απ' την προώθηση των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, δεν αποκαθίσταται με λίγη καλή θέληση. Απ' αυτές δεν εξαιρείται κανένα κράτος μέλος της ΕΕ, καμία καπιταλιστική οικονομία, αποτελούν προϋπόθεση για το ξεπέρασμα της κρίσης ή την αντιμετώπισή της από καλύτερη θέση π.χ. Γερμανία που τις υλοποίησε δέκα χρόνια πριν.

Θα επιχειρήσει ενδεχομένως με ένα ξεροκόμματο να κλείσει στόματα, να αμβλύνει οργή και δυσαρέσκεια, μπας και καταφέρει την πολυπόθητη για κάθε αστική κυβέρνηση «κοινωνική ειρήνη». Ευτυχώς για το λαό, δεν παίζει μόνος του.

Θα σταματήσει αύριο η απεργία στους ΟΤΑ;!

        Φαγώθηκαν τα «παπαγαλάκια» μέχρι χθες, από τη μια να συκοφαντούν τους αγωνιζόμενους εργάτες στην καθαριότητα των δήμων και α...

TOP READ