11 Δεκ 2017

Αναρχία: Μια Ιστορικά ξεπερασμένη κι αντιδραστική θεωρία



Αναρχία: Μια Ιστορικά ξεπερασμένη κι αντιδραστική θεωρία

Print Friendly, PDF & Email
Η αναρχική κοινωνία καταλήγει σε μια παλιομοδίτικη αναβίωση του καπιταλισμού. Ο Μαρξ έγραφε χαρακτηριστικά:
«Ότι πίσω από κάθε φράση των αναρχικών χαμογελά ο μικροϊδιοκτήτης, που διαμαρτύρεται, γιατί ο καπιταλισμός αλώνει την ιδιοκτησία του.»

Αναρχία: Μια Ιστορικά ξεπερασμένη κι αντιδραστική θεωρία

Τον τελευταίο καιρό, πότε με αφορμή την κατάληψη του χώρου του Πολυτεχνείου από ομάδα αναρχικών, πότε με αφορμή τα επεισόδια την περασμένη Τετάρτη σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, προβάλλονται ως άκρως «συγκρουσιακές» οι δράσεις διάφορων ομάδων αναρχικών.

Την ίδια στιγμή, οι κινητοποιήσεις σε χώρους δουλειάς, οι αγώνες φοιτητών και μαθητών πνίγονται στην αφάνεια από τα αστικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.
Καθόλου παράξενο, φυσικά, να προβάλλεται από την αστική τάξη ό,τι δεν την ενοχλεί. Οι θέσεις κι οι δράσεις των αναρχικών όχι απλώς δεν παρουσιάζουν καμία απειλή για το καπιταλιστικό σύστημα, αλλά αξιοποιούνται για τον εγκλωβισμό συνειδήσεων.
Σε αυτό το άρθρο παρουσιάζονται ορισμένες πλευρές που αποδεικνύουν ότι το αναρχικό ρεύμα δεν αποτελεί κίνδυνο για το καπιταλιστικό σύστημα, αλλά εξυπηρετεί τους σχεδιασμούς του.
Φυσικά, κάθε ομάδα αναρχικών έχει παραλλαγές στο πώς τοποθετείται στα ζητήματα που θα θίξουμε παρακάτω, που όμως δεν αναιρούν την ουσία.

Δράση στο όνομα της επανάστασης, υπονομεύοντάς την!

Αποκαλυπτικό είναι αν δούμε την επίδραση που έχει η δράση τους στην οργάνωση της πάλης της εργατικής τάξης και της νεολαίας.
Αναρχία: Μια Ιστορικά ξεπερασμένη κι αντιδραστική θεωρίαΟρισμένοι από αυτούς θέτουν ως στόχο την ανάπτυξη ενός μαζικού ταξικού επαναστατικού κινήματος ικανού να πραγματοποιήσει την κοινωνική επανάσταση. [1]
Ομως, κανείς δεν κρίνεται μόνο από το τι γράφει, αλλά κι από τα πολιτικά μέτρα που παίρνει για να πραγματοποιήσει τους σκοπούς του.
Προτάσσουν ενέργειες που μοιάζουν «συγκρουσιακές», αλλά είναι στην πραγματικότητα ανώδυνες για το σύστημα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.
Είναι εύκολο να σκορπάς, στην ουσία ανεμπόδιστα, για λίγα λεπτά, χαρτάκια στην αυλή του υπουργείου Εθνικής Αμυνας, από το να οργανώνεις ουσιαστικά, καθημερινά την εναντίωση στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, στις επεμβάσεις και την εμπλοκή της χώρας στους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς.
Το ζήτημα δεν είναι η ατομική «στοχοποίηση» κάποιου συμβολαιογράφου ή γιατρού, αλλά η οργάνωση της πάλης του λαού ενάντια στους πλειστηριασμούς κι η οργανωμένη διεκδίκηση για δωρεάν Υγεία και Πρόνοια.
Δεν πρόκειται για κάποιες αγωνιστικές δυνάμεις που διάλεξαν «λάθος» δρόμο για την ανάπτυξη του κινήματος. Οι καθοδηγητές αυτών των δυνάμεων είναι εχθροί του εργατικού – λαϊκού κινήματος.
Γι’ αυτό και χαρακτηρίζουν τις κινητοποιήσεις των μαθητών σαν «πορείες – πανηγυράκια και χαρωπές συναυλίες διαμαρτυρίας», ενώ σε κάθε προσπάθεια να οργανωθεί αποτελεσματικά το εργατικό κίνημα, να εκλέξει τους αντιπροσώπους του, να υπάρξει αλλαγή στο συσχετισμό δύναμης και στα συνδικαλιστικά όργανα, βάζουν την ταμπέλα της κακής «ιεραρχίας» και των «ιεραρχικών δομών». [2]
Η πρόσφατη κατάληψη του χώρου του Πολυτεχνείου στην Αθήνα από ομάδα που αυτοπροσδιοριζόταν ότι ανήκει σε αυτόν το χώρο, τις μέρες του εορτασμού του ξεσηκωμού του Πολυτεχνείου το 1973, αποτελεί ακόμα ένα παράδειγμα της εχθρικής, αντιδραστικής τους στάσης για την ανάπτυξη αγώνων.
Εμπόδισε μια σειρά σχολεία, φοιτητές και εργαζόμενους να τιμήσουν τον λαϊκό ξεσηκωμό και να μάθουν για τις ηρωικές μέρες της εξέγερσης,
Αναρχία: Μια Ιστορικά ξεπερασμένη κι αντιδραστική θεωρίαπαρότι βρισκόμαστε σε περίοδο που είναι απαραίτητο να καλλιεργηθεί η εναντίωση του λαού και της νεολαίας στα σχέδια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ να εμπλέξει τη χώρα βαθύτερα στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, η εναντίωση στα σχέδια του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ, της ΕΕ και κάθε καπιταλιστικής ένωσης στην ευρύτερη περιοχή.
Ακόμα και τα ιστορικά συνθήματα, όπως το «Εξω το ΝΑΤΟ», έσβησαν από την πύλη του Πολυτεχνείου, αποκαλύπτοντας ακόμα περισσότερο το πραγματικό τους πρόσωπο.
Το ζητούμενο είναι το πώς μέσα από τους καθημερινούς αγώνες, την οργάνωση της πάλης για τις σύγχρονες ανάγκες θα κερδίζει εμπειρία, θα διαπαιδαγωγείται κάθε εργαζόμενος, κάθε νέος της εργατικής τάξης.
Το πώς θα αποκτούν η εργατική τάξη και ο λαός όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που είναι απαραίτητα για την εφ’ όλης της ύλης σύγκρουση και αντιπαράθεση με τους εκμεταλλευτές τους.
Η δράση των διάφορων αναρχικών ομάδων, όσο και αν θέλουν να παρουσιάσουν το αντίθετο, είναι σύγκρουση «γιαλαντζί», γιατί δεν προετοιμάζει για τη σύγκρουση που θα βάλει τέρμα στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, αλλά ίσα – ίσα απομακρύνει δυνάμεις από αυτήν την κατεύθυνση.

Αναρχία: Μια Ιστορικά ξεπερασμένη κι αντιδραστική θεωρίαΔιακηρύσσουν την κατάργηση της εκμετάλλευσης,
μισώντας την εξουσία της εργατικής τάξης!

Σε αρκετά κείμενά τους, που έχουν δημοσιευτεί τα τελευταία χρόνια, κλίνουν σε όλες τις πτώσεις τον αγώνα για την κατάργηση της εκμετάλλευσης, λέγοντας ότι:
«Οι καταπιεζόμενοι πρέπει να αντιταχθούν στους καταπιεστές τους με όρους νίκης.»
«Επαναστατικές» διακηρύξεις θα έλεγε κανείς… Ομως στην πράξη η πρότασή τους για το πώς θα γίνει κάτι τέτοιο είναι πρόταση αφοπλισμού της εργατικής τάξης, γιατί αντιμετωπίζουν εχθρικά το εργατικό κράτος, την εργατική εξουσία.
Λένε:Αναρχία: Μια Ιστορικά ξεπερασμένη κι αντιδραστική θεωρία
«Είμαστε αντίθετοι σε κάθε είδους διαχωρισμένη εξουσία, όποια μορφή και να παίρνει (π.χ. το εργατικό κράτος)». [3]
Αρνούνται, δηλαδή, τη δυνατότητα στην εργατική τάξη να διασφαλίσει την εξουσία της ενάντια στους εκμεταλλευτές της, οι οποίοι μπορεί να έχουν χάσει προσωρινά την εξουσία τους δεν έχουν χάσει όμως την όρεξη και τη διάθεση να την ξανακερδίσουν.
Φυσικά, δεν μπορούν να απαντήσουν πώς θα μπορέσει η εργατική τάξη, χωρίς τις λειτουργίες του εργατικού κράτους, να αντιμετωπίσει τις αντεπαναστατικές ενέργειες, που η πείρα της Οκτωβριανής Επανάστασης έδειξε ότι περιλαμβάνουν σαμποτάζ, δολιοφθορές, αντεπαναστατικά κινήματα μέχρι και ανοιχτή στρατιωτική επέμβαση από καπιταλιστικά κράτη.
Το μίσος τους για την εργατική εξουσία είναι τόσο μεγάλο, ώστε χαρακτηρίζουν την ανατροπή του σοσιαλισμού που οικοδομήθηκε στον 20ο αιώνα σαν το «τέλος των αυταπατών» που, παρά ορισμένες αρνητικές συνέπειες, «είναι πάντα, μακροχρόνια, μια καλή επένδυση». [4]
Υπάρχουν και πιο «προωθημένες» τοποθετήσεις, που χαρακτηρίζουν την ίδια την Οκτωβριανή Επανάσταση ένα πραξικόπημα των μπολσεβίκων, ενώ ζητωκραυγάζουν για την αστική επανάσταση τον Φλεβάρη του 1917. [5]
Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο ότι ευθυγραμμίζονται στις τοποθετήσεις τους με σημαιοφόρους του καπιταλιστικού συστήματος, φανερούς ή μη, όπως αστικές εφημερίδες, οπορτουνιστικές και τροτσκιστικές δυνάμεις, ή κολοσσούς της αστικής ιδεολογίας όπως η Εγκυκλοπαίδεια Britannica, η οποία διατείνεται ότι την επανάσταση του Φλεβάρη διαδέχτηκε το πραξικόπημα των μπολσεβίκων τον Οκτώβρη. [6]
Βέβαια, όποιος συκοφαντεί και εχθρεύεται με τέτοιον τρόπο την εργατική εξουσία, αντικειμενικά, στηρίζει την εξουσία των εκμεταλλευτών της εργατικής τάξης και του λαού.
Αναρχία: Μια Ιστορικά ξεπερασμένη κι αντιδραστική θεωρίαΓιατί υπάρχουν μονάχα δύο επιλογές: Είτε αστική εξουσία, δηλαδή καταπίεση της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, είτε εργατική εξουσία δηλαδή καταπίεση των εκμεταλλευτών της.

Η αναρχική κοινωνία, μια παλιομοδίτικη αναβίωση του καπιταλισμού!

Πολλές φορές, η πρότασή τους για την κοινωνία του αναρχισμού προβάλλεται ως μια τρίτη εναλλακτική, που προπαγανδίζεται ως πιο ριζοσπαστική ακόμη κι από την πρόταση του ΚΚΕ ή ότι είναι η ίδια με του ΚΚΕ απλά οι αναρχικοί ακολουθούν διαφορετικό δρόμο προς τα εκεί.
Οι διάφορες αναρχικές ομάδες περιγράφουν, παρά τις όποιες επιμέρους διαφορές, μια κοινωνία «ελεύθερων» παραγωγών προϊόντων, που θα συνενώνονται το πολύ σε κάποιες ομοσπονδίες κι οι οποίοι θα προσφέρουν ό,τι θέλουν στην κοινωνία και θα παίρνουν από αυτήν ό,τι χρειαστούν.
Σε ποιον θα ανήκουν, λοιπόν, τα μέσα παραγωγής σε μια τέτοια κοινωνία;
Μα φυσικά στους ξεχωριστούς παραγωγούς ή στις ομάδες παραγωγών. Δηλαδή, μιλάμε για ατομική ή ομαδική ιδιοκτησία.
«Φαντασιώνονται» μια κοινωνία μικρών παραγωγών – ιδιοκτητών, που αντικειμενικά διαμορφώνει τη βάση για τον καπιταλισμό.
Ακόμα κι εκείνες οι ομάδες που μιλούν ότι τα μέσα παραγωγής ανήκουν στην κοινωνία, συνεχίζουν να θεωρούν τους ανθρώπους που τα δουλεύουν ανεξάρτητους αναμεταξύ τους.
Δηλαδή, μιλάμε για παραγωγή κατακερματισμένη, καθηλωμένη στα όρια των μικρών και ανεξάρτητων παραγωγών το πολύ – πολύ συνενωμένων σε ομάδες.
«Καμιά ανοχή στην βιομηχανία κρέατος»Δεν είναι τυχαίο που εχθρεύονται το ΚΚΕ, γιατί η πρότασή του αφορά την κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής – κομμουνιστικής κοινωνίας, όπου τα μέσα παραγωγής κοινωνικοποιούνται, όπου οι εργαζόμενοι συνενώνονται με τη σχέση του Κεντρικού Σχεδιασμού.
Σε αυτήν την κοινωνία, το εργατικό κράτος παίζει καθοριστικό ρόλο στην οργάνωση, στη διεύθυνση και την ανάπτυξη της παραγωγής, στην ένταξη των πιο καινοτόμων επιτευγμάτων της επιστήμης και της τεχνολογίας στην παραγωγή, στην εμβάθυνση των νέων σχέσεων παραγωγής.

«Οχι στα κόμματα, Ναι στο σύστημα»!

Στα κείμενά τους αναφέρουν ότι τα κόμματα πρέπει να μείνουν έξω από το εργατικό – λαϊκό κίνημα.
Είναι ο συγκαλυμμένος τρόπος για να επιτεθούν στο ΚΚΕ, μιας και αυτό που θέλουν τελικά είναι κίνημα χωρίς τους κομμουνιστές.
Γιατί, φυσικά και πρέπει να περιοριστεί στο ελάχιστο η επιρροή των αστικών κομμάτων, αλλά γιατί θα πρέπει κι οι πρωτοπόροι εργάτες, μαθητές, φοιτητές, τα μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ να μείνουν μακριά από την εργατική τάξη και τη νεολαία;

Πού αλλού έχουμε ακούσει τη λογική «έξω τα κόμματα»;

Αναρχία: Μια Ιστορικά ξεπερασμένη κι αντιδραστική θεωρίαΕίναι γνωστή η τοποθέτηση υπουργών της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, των παλαιότερων κυβερνήσεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, των αστικών ΜΜΕ, διευθυντών στα σχολεία, μεγαλοκαθηγητών στα πανεπιστήμια και της εργοδοσίας στους χώρους δουλειάς.
Είναι τοποθέτηση και της εγκληματικής φασιστικής Χρυσής Αυγής, όπως έγραφε, για παράδειγμα στις 17/02/2014, ο εγκληματίας χρυσαυγίτης Π. Ηλιόπουλος:
«Να απαγορευτούν άμεσα οι κομματικές παρατάξεις στα πανεπιστήμια!». Στο ίδιο μήκος κύματος, η ΔΑΠ έχει ως ένα από τα κεντρικά της συνθήματα το: «Σύλλογοι πέρα από κόμματα.»

Τι ενώνει όλους αυτούς;

Τους ενώνει ότι θέλουν να τραβήξουν την εργατική τάξη, το λαό και τη νεολαία μακριά από τις πρωτοπόρες και επαναστατικές ιδέες του ΚΚΕ, ακριβώς γιατί γνωρίζουν ότι αυτό είναι το μεγαλύτερο όπλο τους στον αγώνα για την κατάργηση της εκμετάλλευσης.
Είναι χαρακτηριστική η ανακοίνωση της ομάδας που είχε κάνει την κατάληψη του Πολυτεχνείου στις 15 και 16 Νοέμβρη:
«Το ΚΚΕ που καπηλεύεται την ιστορία της εξέγερσης του Πολυτεχνείου απουσίαζε από τον ξεσηκωμό του Νοέμβρη ’73, χαρακτηρίζοντας ως προβοκάτορες τους καταληψίες του Πολυτεχνείου, ακόμη και τους νεκρούς, τον θάνατο των οποίων χυδαία κεφαλαιοποιεί έκτοτε.»
«Αριστεροί» και «ούγκανα» αναμασούν την ίδια αθλιότηταΑποκαλυπτικό είναι ότι παρόμοια τοποθέτηση είχε και άρθρο που ανάρτησε η Χρυσή Αυγή στις 17/11/2012:
«Είναι γεγονός, ότι αυτοί που σήμερον εμφανίζονται ως “πρωτοπόροι” και καθοδηγητές της εξεγέρσεως, δηλαδή οι κομμουνιστές, όχι μόνον απείχαν από το Πολυτεχνείο, αλλά το κατήγγειλαν κιόλας.»
Οι θέσεις κι η δράση των διάφορων αναρχικών ομάδων είναι ανώδυνες και πολύ βολικές για το σύστημα, με όση μπαγιάτικη γαρνιτούρα κάλπικης σύγκρουσης κι αν τις σερβίρουν.
Σύγκρουση με το σύστημα είναι η καθημερινή, οργανωμένη πάλη στους χώρους δουλειάς και μόρφωσης, για να δημιουργηθούν προϋποθέσεις για την ανατροπή του κι η συσπείρωση ευρύτερων τμημάτων της εργατικής τάξης, του λαού και της νεολαίας σε αυτήν την κατεύθυνση.
Είναι η πρόταση διεξόδου του ΚΚΕ κι η μάχη που καθημερινά δίνουν τα μέλη του και τα μέλη της ΚΝΕ στους χώρους δουλειάς, στα πανεπιστήμια, στα σχολεία, στις σχολές κατάρτισης, στις γειτονιές, για την οργάνωση του εργατικού – λαϊκού κινήματος, κόντρα στην αστική τάξη και τους υποστηρικτές της.
Η σύγχρονη εργατική τάξη και το κίνημάΑυτή είναι η πραγματική σύγκρουση και παίρνει κάθε φορά τη μορφή που απαιτούν οι συνθήκες.

Σημειώσεις:

[1]. «Αναρχική Ομοσπονδία»: Καταστατικό και Πολιτική Διακήρυξη.
[2]. «Συνέλευση Μαθητών/τριών από τον Αναρχικό – Αντιεξουσιαστικό χώρο»: Κείμενο – κάλεσμα για πορεία 30 Οκτώβρη 2017.
[3]. «Αναρχική Ομοσπονδία»: Καταστατικό και Πολιτική Διακήρυξη.
[4]. «Ρουβίκωνας»: Κείμενο Πολιτικής Ταυτότητας.
[5]. «Αναρχική Αρχειοθήκη»: Εκδήλωση με θέμα «Από την επανάσταση του Φεβρουαρίου 1917 στο κομμουνιστικό πραξικόπημα των μπολσεβίκων», 16/11/2017.
[6]. Εφημερίδα «Καθημερινή», 20/10/2017, άρθρο του Σ. Κασιμάτη, όπου αναφέρεται:
«Η επανάσταση του ρωσικού λαού είχε γίνει τον Φεβρουάριο. Τον Οκτώβριο έγινε το πραξικόπημα με το οποίο οι Μπολσεβίκοι κατέλαβαν την εξουσία κι εγκατέστησαν τη δικτατορία τους…»

Αλλος για "Οκτωβριανή Επανάσταση "





Εκδήλωση θα πραγματοποιήσει κάποια Νομαρχιακή Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ με θέμα την Οκτωβριανή Επανάσταση! Κατά τη διάρκεια της ομιλίας οι Συριζαίοι θα εφορμήσουν στους ουρανούς για να ξεκάνουν τον εξωγήινο με τον οποίο συνομιλεί ο Κυριάκος! Σε όσους πάρουν μέρος στην εκδήλωση αμαύρωσης της Οκτωβριανής Επανάστασης οι Συριζαίοι θα μοιράσουν καθρεφτάκια, αντίγραφα μνημονίων υπογεγραμμένα από τον λαοπρόβλητο ηγέτη, μπανάνες, σανό και κουτόχορτο! Θα ήθελαν να μοιράσουν και ψυχαγωγική κάνναβη αλλά δεν έχουν προλάβει να την νομιμοποιήσουν λόγω φόρτου εργασίας για την υπογραφή μνημονίων και αντιλαϊκών νόμων!
Στην εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ για την Οκτωβριανή Επανάσταση με τίτλο «100 χρόνια μετά την έφοδο στον Ουρανό» θα μιλήσουν ο Γερούν Ντάισμελμπλουμ και η Κριστίν Λαγκάρντ, ενώ παρεμβάσεις θα κάνουν ο Ντόναλντ Τραμπ, ο Σαουδάραβας βασιλιάς Σαλμάν και ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν!
Στον χώρο που θα γίνει η εκδήλωση θα υπάρχουν εξορκιστές, λιβάνια, βασιλικά, αγιασμοί και άλλα παρόμοια σύνεργα γιατί οι Ορθόδοξοι Συριζαίοι φοβούνται την περίπτωση να επισκεφτεί τον χώρο ο… Ουλιάνοφ!
Στο τέλος της εκδήλωσης όλοι μαζί θα τραγουδήσουν τον ομορφότερο επαναστατικό ύμνο που έχει γραφτεί ποτέ, το «God Bless America»!
Μαυρομάτης απο agkidapress.gr


απομένουν τα ΝΑΖΙδια και ο Λεβέντης να "τιμησουν" την Οκτωβριανή 

Τα Χριστούγεννα ενός αθέου





Δεν θελλω να στεναχωρησω κανεναν, θελω απλα να ενημερωσω ...
(αξιζει τον κοπο νε παρακολουθησει κανεις αυτο το μεταφρασμενο βιντεο).

Αυτό το απόσπασμα περιέχει αρκετές εντυπωσιακές πληροφορίες και αφορά τη μεγαλύτερη ίσως γιορτή του έτους, τα Χριστούγεννα. Την ημέρα που οι Χριστιανοί γιορτάζουν τη γέννηση του Θεανθρώπου. Αυτό είναι κάτι που δε συνέβαινε στην αρχή. Όταν αποφασίστηκε πως θα γιορτάζεται η γέννηση του Χριστού, τα Χριστούγεννα ορίστηκαν την ίδια ημέρα με τα θεοφάνεια. Αργότερα, προκειμένου να μπορέσουν να φέρουν το Χριστό κοντά σε όσο το δυνατό περισσότερους πιστούς παλαιών λατρειών -κι αυτό είναι κάτι που οι σοβαροί Χριστιανοί δεν κρύβουν- τα Χριστούγεννα μετατέθηκαν στην 25η Δεκεμβρίου.

Εκείνη την ημέρα, το Βόρειο ημισφαίριο του πλανήτη Γη, γιόρταζε ανέκαθεν και εξακολουθεί να γιορτάζει την ανα-γέννηση του Ήλιου. Γιορτάζει τη ζωή. Τότε ακριβώς, στη χειμερινή τροπή, ή αλλιώς χειμερινό ηλιοστάσιο, η νύκτα σταματά να μεγαλώνει. Ακολουθούν οι τρεις μεγαλύτερες νύκτες του έτους. Αυτό που οι αρχαίοι ονόμαζαν Τριέσπερο. Ο ζωοδότης Ήλιος, μένει για τρεις ημέρες νεκρός. Δεν μεσουρανεί κάθε μέρα και Νοτιότερα, όπως συνέβαινε για έξι μήνες. Δε φαίνεται να ανεβαίνει προς Βορρά. Μοιάζει στάσιμος, νεκρός! Ηλιο-στάσιο. Οι ημέρες αυτές είναι οι μικρότερες του έτους. Η ήττα του φωτός μοιάζει ολοκληρωτική. Ώσπου την 25η Δεκεμβρίου η αλλαγή πορείας, ή αλλιώς χειμερινή τροπή, είναι φανερή. Ο Ήλιος θα αρχίσει την ανάληψή του προς Βορρά. Ανασταίνεται. Ανα-γεννάται! Και θα φέρει μεγαλύτερες, ζεστές ημέρες, αφθονία, ζωή!
Ποιος αστερισμός βρίσκεται εκεί κάτω χαμηλά στο Νότο, όπου ο Ήλιος σταματά το ετήσιο ταξίδι του, πεθαίνει και ανα-γεννάται; Ο Σταυρός του Νότου, ένας αστερισμός με σχήμα χριστιανικού σταυρού. Εκείνη την ημέρα, η ευθεία που ενώνει τα τρία άστρα της ζώνης του Ωρίωνα "δείχνει" το σημείο απ' όπου θα ανατείλει ο ανα-γεννημένος Ήλιος. Τα τρία αυτά αστέρια, ονομάζονταν από παλιά "οι τρεις Βασιλείς". Και οι συσχετισμοί δε σταματούν εδώ. Τι παρεμβάλλεται συνευθειαζόμενο την 25η Δεκεμβρίου με τους τρεις Βασιλείς και το σημείο απ' όπου θα ανατείλει ο ήλιος, το σημείου δηλαδή της ηλιακής γέννησης; Το άστρο της Ανατολής, ο Σείριος... Μετά, ο Ήλιος αρχίζει τον ετήσιο κύκλο του περνώντας μπροστά από 12 αστερισμούς, όσοι και οι μαθητές του Χριστού...
Σίγουρα εντυπωσιακά στοιχεία, τα οποία όμως δημιουργούν δυστυχώς ακατανόητες διαμάχες μισαλλόδοξων. Πάντα θα υπάρχουν διαφορετικές πεποιθήσεις. Χριστιανοί αλλόθρησκοι, άθεοι, αγνωστικιστές και άθρησκοι, όλοι είναι υποχρεωτικό και μπορούμε να συνυπάρξουμε ειρηνικά. Και ο καθένας μπορεί να γιορτάζει την 25η Δεκεμβρίου έχοντας στο μυαλό του όσα εκείνος θέλει να πιστεύει. Άλλωστε, είτε κάποιος τα αποδέχεται ως Χριστούγεννα, είτε ως Ηλιούγεννα, το σίγουρο είναι πως αυτή η ημέρα είναι γεμάτη ελπίδα για ζωή.


ΜΙΚΡΟΑΣΤΟΙ





Η Μαλβίνα ποτέ δεν μάσησε τα λόγια της. Πάντα έγραφε και έλεγε αυτό που πίστευε. Σήμερα, οι ιστορικές στιγμές που ζούμε επιβάλλουν μια δεύτερη ανάγνωση των όσων έγραψε πριν από μια δεκαετία περίπου. Μερικά πράγματα φαίνεται πως δεν αλλάζουν.
Διαβάστε απόσπασμα από το άρθρο «Βλέπει τσόντα ο Πρόεδρος;» (Περιοδικό 01, 1995)
«Αυτοί οι τύποι, οι μικροαστοί, δε σκέφτονται ποτέ τους να αυτοκτονήσουν γιατί η ζωή τους ανήκει στο Θεό, αλλά στην ουσία, επειδή δεν αποφασίζουν ούτε για τη ζωή τους, ούτε για το θάνατό τους. Είναι αμνήμονες εκεί που τους συμφέρει, αλλά οραματιζόμενοι το μέλλον δε ζουν ποτέ ένα παρόν της προκοπής.
Κάνουν μακροπρόθεσμα όνειρα που, κατά κανόνα, τα προφταίνει ο θάνατος. Χτίζουν ντουβάρια. Αγοράζουν οικοπεδάκια. Δεν ψάχνουν τσάντες, γιατί σπάνια ερωτεύονται και όπως όλοι οι βλάκες, ποτέ δε νιώθουν ανίσχυροι.
Τρέμουν τις υποχρεώσεις, αλλά τελικά παντρεύονται μια υπομονετικιά, αφού την πρήξαν επί χρόνια τόσο, που δε θέλει πια ούτε να τους χέσει. Κάνουν δύο μόγγολα, γιατί “ένα ίσον κανένα”. Ή τρία, αν τα δύο πρώτα είναι κορίτσια. Και βέβαια, τους αρέσουνε πολύ οι βιζιτούδες, τις οποίες πάντα ρωτάνε μετά το πήδημα: “Πώς ξέπεσες έτσι;”
Όχι, δεν έχουν αρκουδάκι οι μικροαστοί. Μόνο σκουπίδια. Σε τρόφιμα, σε ιδέες, σε τρόπο ζωής, σε πράξεις. Την ξέρω απέξω κι ανακατωτά την Αδελφότητα (…). Τρέμει μην πιαστεί κορόιδο και πάντα πιάνεται. Υπεκφεύγει. Στρεψοδικεί. Αναβάλλει. Υποκρίνεται. Ζητάει τα πάντα και δε δίνει τίποτα. Παριστάνει τη Δίκαιη.
Αρνείται τα τεστ πατρότητας για να γλιτώσει τη Διατροφή και πάντα είναι από κοντά ένας μειλίχιος και τίμιος επαρχιακός δικηγοράκος, πρόθυμος να σπιλώσει την άπορη κακομοίρα.
Ο Μικροαστός δε θέλει μπλεξίματα. Γι’ αυτό δε μπορεί να είναι ποτέ επαναστάτης, άρα παλικάρι. Δεν είναι αντιπαθής σαν υπέρμετρος, είναι σιχαμένος σαν πλαγιοδρόμος. Νομίζει πως είναι διπλωμάτης και πως λύνει γόρδιους δεσμούς, στην ουσία όμως ξεμπερδεύει μόνο τον εαυτό του και τρελαίνει όλο τον κόσμο γύρω του.
Κανείς δεν είναι πιο επικίνδυνος από αυτά τα ήσυχα, μειλίχια ανθρωπάκια, τους μικροαστούς».


απο το "ΣΚΕΨΕΙΣ"

Παράξενα πράγματα



Τις προάλλες, σε τούτη εδώ την μικρή δικτυακή γωνιά, επιχειρήσαμε να διαβλέψουμε τους λόγους για τους οποίους η ελληνική πλευρά κάλεσε τον τούρκο πρόεδρο να μας επισκεφθεί. Βεβαίως, ποτέ δεν καμώθηκα τον διεθνολόγο ή, τέλος πάντων, τον ειδικό σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. Πλην όμως, θα πρέπει να είναι κανείς κουφός, τυφλός ή ηλίθιος για να μη μπορεί να αποκωδικοποιήσει τα σήμετα που εκπέμπονται από ορισμένα σημαντικά κέντρα διαμόρφωσης της διεθνούς πολιτικής. Σαν κι αυτά, ας πούμε, που εξέπεμψε δέκα μόλις ημέρες πριν την περιβόητη επίσκεψη Ερντογκάν το διαβόητο Ατλαντικό Συμβούλιο (Atlantic Council).

Τι είναι όμως αυτό το Ατλαντικό Συμβούλιο; Είναι μια πολιτειακή "δεξαμενή σκέψης" (think tank), η οποία ιδρύθηκε το 1961 με πρωτοβουλία τού πρώην υπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ Ντην Άτσεσον και με κεντρικό μόττο "δουλεύουμε μαζί για να καταστήσουμε το μέλλον ασφαλές". Σκοπός τής ίδρυσής του ήταν να συμβάλει στην συνέχιση της συνεργασίας μεταξύ των χωρών τής Βόρειας Αμερικής και της Ευρώπης, η οποία άρχισε με αφορμή τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Πίσω από τις λέξεις, όμως, διαφαίνεται πεντακάθαρα ότι το Ατλαντικό Συμβούλιο είναι απότοκο του ψυχρού πολέμου και φτιάχτηκε για να χρησιμεύσει ως ένα ακόμη όπλο τού δυτικού κόσμου κατά του κομμουνισμού. Ως εκ τούτου, δεν συνιστά έκπληξη το γεγονός ότι σήμερα αποτελεί μέλος της Ατλαντικής Σχέσης (Atlantic Treaty Association), μιας οργάνωσης πολιτικών ηγετών, ακαδημαϊκών, στρατιωτικών, διπλωματών και δημοσιογράφων, η οποία φτιάχτηκε το 1954 και έχει ως στόχο να διαδίδει τις αξίες τού ΝΑΤΟ, δηλαδή την δημοκρατία, την ελευθερία, την ειρήνη, την ασφάλεια και την νομιμότητα.

Στα τέλη Νοεμβρίου, λοιπόν, το Ατλαντικό Συμβούλιο έδωσε στην δημοσιότητα μια μελέτη 26 Τα Βαλκάνια μπροστά" και χαρακτηριστικά σαφής υπότιτλος "Μια νέα στρατηγική των ΗΠΑ στην περιοχή". Νωρίς-νωρίς, δηλαδή, από το εξώφυλλο κιόλας, η ανεξάρτητη (λέμε τώρα!) "δεξαμενή σκέψης" ξεκαθαρίζει ότι εκείνο που την νοιάζει είναι τα συμφέροντα των ΗΠΑ στα Βαλκάνια. Κι αυτό το "ξεκαθάρισμα" γίνεται ακόμη σαφέστερο από τους τίτλους και μόνο των κεφαλαίων τής μελέτης, όπως π.χ. "Οι ρωγμές αφθονούν", "Τι θέλει η Ρωσσία;", "Καμπάνάκι κινδύνου για τις ΗΠΑ" και "Από την ασφάλεια στην ευημερία".
σελίδων, η οποία έχει ως σκοπό να προτείνει ένα νέο σχέδιο δράσης των ΗΠΑ στην Βαλκανική. Τίτλος τής μελέτης είναι "

Οπωσδήποτε η εν λόγω μελέτη έχει ενδιαφέρον για όποιον θέλει να μάθει ή απλώς να κατανοήσει μερικά από όσα συμβαίνουν ή επίκειται να συμβούν στην γειτονιά μας. Όπως "εύχονται" στον πρόλογό τους οι συντάκτες της, "αυτό το κείμενο αποτελεί (...) μόνο την αρχή αυτού που ελπίζουμε να αποτελέσει ένα νέο όραμα για την εμπλοκή των ΗΠΑ στα Δυτικά Βαλκάνια", ενώ λίγο πιο κάτω γίνονται ακόμη σαφέστεροι:
"Παρ' όλο που η περιοχή εξακολουθεί να επιθυμεί να ενταχθεί στην Δύση (και τα θεσμικά της όργανα), το τελικό αποτέλεσμα δεν πρέπει πλέον να θεωρείται δεδομένο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, ειδικώτερα, μπορούν και πρέπει να διαδραματίσουν βασικό ρόλο. Πρέπει να δώσουμε [σ.σ.: προσοχή στο α' πληθυντικό!] φωνή σε ένα σαφές, κοινό όραμα για την περιοχή και να συντονιστούμε με την Ευρωπαϊκή Ένωση ώστε να αποκαταστήσουμε την σαφήνεια σε ένα κοινό διατλαντικό στόχο σε πολιτικό επίπεδο".
Θα μπορούσαμε να επισημάνουμε πολλά ενδιαφέροντα σημεία αυτής της μελέτης αλλά ας μείνουμε σε κάτι χαρακτηριστικό που περιλαμβάνεται στις πρώτες σελίδες. Εκεί, οι συντάκτες σημειώνουν ότι "υπάρχουν αρκετά συγκεκριμένα βήματα που οφείλουν να κάνουν οι ΗΠΑ προκειμένου να βοηθήσουν στην σταθεροποίηση μιας περιοχής, η οποία αναζητεί απεγνωσμένα σταθερότητα" και παραθέτουν τέσσερα εξ αυτών:

(1) Σύσταση μόνιμης στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ στην Νοτιοανατολική Ευρώπη
Όπως σημειώνεται, "μια τέτοια αναγγελία θα προβάλει την μόνιμη δέσμευση των ΗΠΑ για ασφάλεια στην περιοχή και θα παγιώσει την μακροπρόθεσμη δυνατότητά τους να επηρεάζουν τις εξελίξεις". Ως χώρος εγκατάστασης αυτής της πολιτειακής στρατιωτικής δύναμης προτείνεται το στρατόπεδο Μπόντστηλ του Κοσόβου, αποδεικνύοντας έτσι ότι είχαν απόλυτο δίκιο όσοι υποστήριζαν ότι το Κόσοβο φτιάχτηκε από τις ΗΠΑ για να χρησιμοποιηθεί ως στρατιωτική τους βάση.

(2) Επιδίωξη μιας "ιστορικής" επαναπροσέγγισης με την Σερβία
Αυτό το βήμα θεωρείται απαραίτητο επειδή εκτιμάται ότι έτσι το Βελιγράδι θα αρχίσει να παίρνει αποστάσεις από την Μόσχα

(3) Ανάκτηση της φήμης των ΗΠΑ ως ειλικρινούς μεσάζοντα
Εδώ η μελέτη σημειώνει, μεταξύ άλλων ότι "οι ΗΠΑ πρέπει να επιδιώξουν με εντονώτερη προσπάθεια την προετοιμασία Αθήνας και Σκοπίων να γίνουν μελλοντικοί σύμμαχοι και να ενώσουν τις προσπάθειές τους με τις προσπάθειες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ώστε να ωθήσουν τις συνομιλίες Βελιγραδίου-Πρίστινας μέχρι το τέλος".

(4) Στήριξη των επιδιώξεων πάνω στους επιχειρηματίες και την νεολαία της περιοχής
Οι μελετητές προτείνουν μια σειρά έργων και επενδύσεων στην περιοχή, δηλαδή κάτι που μοιάζει με μικρογραφία τού Σχεδίου Μάρσαλ, σημειώνοντας ότι έτσι θα διευκολυνθεί η προσπάθεια για να γίνουν οι ΗΠΑ περισσότερο αποδεκτές από τους λαούς της περιοχής.

Η στρατιωτική βάση Μπόντστηλ στο Κόσοβο, κοντά στα σύνορα με την ΠΓΔΜ.

Υποθέτω ότι ο αναγνώστης έχει ήδη καταλήξει σε σαφή συμπεράσματα και δεν θέλω να υποτιμήσω την κρίση του παραθέτοντας τα δικά μου. Θα κλείσω εδώ, λοιπόν, με μια μικρή παρατήρηση. Η παραπάνω μελέτη του Ατλαντικού Συμβουλίου δημοσιεύθηκε στις 28 Νοεμβρίου. Δυο μέρες μετά, οι υπουργοί εξωτερικών Αλβανίας, Βοσνίας - Ερζεγοβίνης, Κοσόβου, Μαυροβουνίου, ΠΓΔΜ και Σερβίας συναντήθηκαν στον Λευκό Οίκο με τον με τον επί κεφαλής του συμβουλίου εθνικής ασφαλείας των ΗΠΑ, τον αντιστράτηγο ε.α. Χέρμπερτ Ραίυμοντ ΜακΜάστερ. Αν δεν θυμάστε, πρόκειται για τον ίδιο σύμβουλο με τον οποίο συναντήθηκε τον Μάρτιο ο δικός μας ΥπΕξ Νίκος Κοτζιάς, μια συνάντηση για την οποία μιλήσαμε τις προάλλες ("Tί έρχεται να κάνει ο Ερντογκάν στην Αθήνα;"). Παράξενα πράγματα...

Ο Αουγκούστο Πινοτσέτ και τρεις πικρές αλήθειες της Unidad Popular


Η Χιλή του Πινοτσέτ έγινε το πρώτο πειραματόζωο του ΔΝΤ και των νεοφιλελεύθερων θεωριών, που εξαθλίωσαν το χιλιάνικο λαό. Η άγρια καταστολή του κινήματος συμβάδιζε με την άγρια καταπίεση, πατώντας ακριβώς πάνω στην ήττα και το τσάκισμα του λαϊκού κινήματος. Ή αλλιώς, η φασιστική δικτατορία πήγαινε χέρι-χέρι με τον οικονομικό νεο-φιλελευθερισμό.
Σήμερα κλείνουν έντεκα χρόνια από το θάνατο του δικτάτορα της Χιλής Αουγκούστο Πινοτσέτ, που ανέτρεψε με στρατιωτικό πραξικόπημα την εκλεγμένη λαοφιλή κυβέρνηση του Σαλβαδόρ Αγιέντε, που πλήρωσε τις πασιφιστικές αυταπάτες του, πεθαίνοντας με το όπλο στο χέρι. Ένα όπλο που το άφησε στους εχθρούς του και όταν αποφάσισε να το πάρει για να υπερασπίσει τη νόμιμη κυβέρνησή του και το λαό του, ήταν πλέον πολύ αργά. Κι αυτή είναι η πικρή, πολύτιμη αλήθεια της Unidad Popular, όπως λέει ο στίχος του Βολφ Μπίρμαν -όταν ήταν ακόμα επαναστάτης.
Με αφορμή τη σημερινή επέτειο, παραθέτουμε συνοπτικά τρία γνωστά σημεία, τρεις “πικρές αλήθειες” που αφορούν τη Χιλή, το κράτος και τον Πινοτσέτ.
-Ο Πινοτσέτ διορίστηκε από την κυβέρνηση του Αγιέντε αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων λίγους μήνες πριν από την εκδήλωση του στρατιωτικού πραξικοπήματος, παρά τον ύποπτο ρόλο και τα στοιχεία που υπήρχαν εις βάρος του -δείγμα της αφελούς εμπιστοσύνης που έδειχνε ο Πινοτσέτ στα στελέχη του κράτους. Από εκείνη την εποχή μάλιστα υπάρχει και ένα φωτογραφικό στιγμιότυπο όπου ποζάρει δίπλα στον Κάστρο, από μια επίσκεψη του Φιντέλ στη Χιλή του Αγιέντε (κάτι που δεν εμπόδισε τα “φιλελέ τρολ”, μετά το θάνατο του Κάστρο, να διαστρεβλώσουν την ιστορία και να χρησιμοποιήσουν τη φωτογραφία, για να του αποδώσουν σχέσεις με φασιστικά καθεστώτα). Όπως λένε κι οι στίχοι του Μπίρμαν, από στόμια βγαίνει η δύναμη κι όχι από στόματα. Κι όταν παραδίδεις τα όπλα στον έλεγχο του αντιπάλου σου, είναι σα να του χαρίζεις το σχοινί με το οποίο θα προσπαθήσει να σε κρεμάσει.
-Η Χιλή του Πινοτσέτ έγινε το πρώτο πειραματόζωο του ΔΝΤ, της σχολής του Σικάγο και των νεοφιλελεύθερων θεωριών, που εξαθλίωσαν το χιλιάνικο λαό. Η άγρια καταστολή του κινήματος συμβάδιζε με την άγρια καταπίεση, με την περιστολή δικαιωμάτων κι εργατικών κατακτήσεων, πατώντας ακριβώς πάνω στην ήττα και το τσάκισμα του λαϊκού κινήματος. Ή αλλιώς, η φασιστική δικτατορία πήγαινε χέρι-χέρι με τον οικονομικό νεο-φιλελευθερισμό.
Τη στιγμή που η χούντα του Πινοτσέτ συλλάμβανε και εκτελούσε μαζικά τους αντιπάλους της, που εξαφάνιζε τα ίχνη τους και τους δήλωνε ως αγνοούμενους, ο “φιλελεύθερος δυτικός κόσμος” στεκόταν στο πλευρό του δικτάτορα, του παρείχε αμέριστη στήριξη και εξασφάλιζε τα συμφέροντα και την κερδοφορία του, πάνω στο αίμα (κυριολεκτικά) του χιλιάνικου λαού.
-Αφού το λαϊκό κίνημα ανέκτησε τις δυνάμεις του, άρχισε να πιέζει τη χούντα του Πινοτσέτ, ο οποίος αναγκάστηκε -μετά κι από διεθνείς πιέσεις- να προχωρήσει σε δημοψήφισμα, το οποίο απέρριπτε την παραμονή του στην εξουσία και τον αποδοκίμαζε. Παρόλα αυτά, ο Πινοτσέτ παρέμεινε καταχρηστικά στην εξουσία για δύο χρόνια ακόμα -ως το 1990- και για δέκα συνολικά στα πράγματα της χώρας, αφού παρέμεινε ως το 1998 επικεφαλής του στρατού. Άλλη μία απόδειξη για το πού γράφουν τη (δική τους, αστική) δημοκρατία οι αστικές δυνάμεις, όταν αυτή δεν εκφράζει τα συμφέροντά τους…
Προς το τέλος της ζωής του, ο Πινοτσέτ μετέβη στην Αγγλία για να εγχειριστεί, όπου συνελήφθη -ενώ στην ουσία προστατευόταν από τους παραδοσιακούς του συμμάχους, που τους είχε υποστηρίξει και στον πόλεμό τους εναντίον της Αργεντινής για τα Φόκλαντ- και μετά από μακροχρόνιες διαβουλεύσεις, επέστρεψε στη Χιλή όπου “δικάστηκε” απλά και μόνο για να απαλλαχθεί από τις κατηγορίες και να πεθάνει τελικά σε κατ’ οίκον περιορισμό σε ηλικία 90 ετών. Κάπως σαν “αμφιλεγόμενη προσωπικότητα” κι όχι ως στυγνός δικτάτορας, που βασάνισε και ταπείνωσε το λαό του.
Οι αστοί μπορεί να πετάνε ως στυμμένες λεμονόκουπες τα καθεστώτα που δεν τους χρειάζονται πια, αλλά ξέρουν να προστατεύουν και να επιβραβεύουν τους υπηρέτες τους.

Συμβολική κατάληψη του ΠΑΜΕ στο υπουργείο Μακεδονίας - Θράκης

 (ΦΩΤΟ)

 


Σε συμβολική κατάληψη στο υπουργείο Μακεδονίας – Θράκης έχει προχωρήσει αυτή την ώρα το ΠΑΜΕ.

«Περνάμε στην αντεπίθεση όλοι στην απεργία» αναγράφει το γιγαντοπανό στην πρόσοψη του υπουργείου.

Με συνθήματα όπως «χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά» και «θέλουνε συναίνεση να φτάσουμε στον πάτο, οργάνωση παντού να’ ρθουν τα πάνω κάτω» απευθύνουν κάλεσμα μαζικής συμμετοχής στην απεργία στις 14 Δεκέμβρη, στις 10.30 π.μ. στο Άγαλμα Βενιζέλου.




Αίμα, τιμή, χουλιγκανισμοί…

        


Τα Χρυσαύγουλα στην υπηρεσία του Αθλητισμού και του Πολιτισμού! Τα Χρυσαύγουλα πρωτοπορούν και πάλι παρά τις σε βάρος τους συκοφαντίες ότι κιότεψαν, κότεψαν και παραμένουν αδρανείς! Τα Χρυσαύγουλα όποτε βρουν την ευκαιρία προσπαθούν να φάνε με το κοτοπουλήσιο ράμφος τους όποιον βρουν πιο αδύναμο από αυτούς!
Υψηλόβαθμο στέλεχος των Χρυσαύγουλων συνελήφθη κατά τη διάρκεια χουλιγκανισμών! Το Χρυσαύγουλο κοτόπουλο μαζί με άλλους παλικαράδες έστησαν ενέδρα σε αντίπαλους οπαδούς και δημιούργησαν σοβαρότατα επεισόδια, υπηρετώντας το αθλητικό ιδεώδες για να μην λένε κάποιοι ότι τα Χρυσαύγουλα υπηρετούν μόνο το φασιστικό ιδεώδες! Έθεσαν τον εαυτό τους δηλαδή και στην υπηρεσία του αθλητικού ιδεώδους!
Αυτό βέβαια που πρέπει να ερευνηθεί από τις διωκτικές αρχές, εξαιτίας της παρουσίας του Χρυσαύγουλου στους χουλιγκανισμούς, είναι μήπως η επίθεση ήταν προγραμματισμένη να γίνει σε βάρος Πακιστανών μεταναστών αλλά εξαιτίας του ότι και οι φίλαθλοι στους οποίους επιτέθηκαν οι χούλιγκανς έχουν πράσινη σημαία, όπως πράσινη είναι και η σημαία του Πακιστάν, μπερδεύτηκαν και επιτέθηκαν σε φιλάθλους ενώ ήθελαν να επιτεθούν σε μετανάστες! Οι διωκτικές αρχές πρέπει να ερευνήσουν κι αυτό το ενδεχόμενο αφού τα Χρυσαύγουλα «εγέρθουτου» δεν φημίζονται για την αντίληψη και την ευφυΐα τους!
Αίμα, τιμή, τραμπουκισμοί! Αίμα, τιμή, χουλιγκανισμοί! Αίμα, τιμή, νεκροί μουσικοί! Ας καμαρώνουν όσοι στήριξαν με την ψήφο τους αυτά τα καθάρματα, αυτούς τους τραμπούκους, αυτούς τους χούλιγκανς!

Σ. Σηρούς

ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΟΙ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

 



Και εκτός από την τροπολογία, προσωρινά σε …απόσυρση, για περιστολή του δικαιώματος της απεργίας, εκτός από τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, μας προέκυψε και η επίσκεψη Ρ. Ερντογάν, αφορμή για απορίες και για υπενθύμιση της άγνοιάς μας σχετικά με τους σχεδιασμούς στην ευρύτερη περιοχή μας, όπου η Παλαιστίνη  πάλι φλέγεται μετά την ανακοίνωση του Ντ. Τραμπ για αναγνώριση της Ιερουσαλήμ σαν πρωτεύουσας του Ισραήλ.
               Καμιά κρίση στο κυπριακό, καμιά όξυνση του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού δεν γίνεται στο κενό. Κάθε αντιπαλότητα και σύγκρουση καθορίζεται  από το συγκεκριμένο περιβάλλον μέσα στο οποίο οι κάθε φορά αντίπαλοι  ζούν και αναπτύσσονται. Αν αναφερθεί κανείς στις διαμάχες Ελλάδας και Τουρκίας χωρίς να πάρει υπόψη του  τις αλλαγές μέσα στις ίδιες τις χώρες και τις συνδέσεις τους με το διεθνές τους περιβάλλον πάντα υπάρχει ο κίνδυνος να καταλήξει σε ρατσιστικές απόψεις – για την αιώνια ελληνική φυλή και τους αγώνες της ενάντια στους βαρβάρους.  Γι’ αυτό και χρειάζεται συγκεκριμένη ανάλυση της διαμάχης που να είναι ιστορικά προσδιορισμένη σε κάθε περίοδο, εξετάζοντας συγχρόνως  και τις αλλαγές στις κοινωνική δομή  των δυο χωρών και  τη σύνδεσή τους με τη δυναμική του διεθνούς περίγυρου. Κι αν πίσω από τις διαμάχες αυτές κρύβονται ιμπεριαλιστικά συμφέροντα, είναι εξίσου σημαντικό πως η κυρίαρχη τάξη σε Ελλάδα και Τουρκία ανταγωνιστικά  διεκδικούν το ρόλο του πιο σημαντικού κράτους  σε μια από τις πιο δύσκολες περιοχές. Αυτό δεν σημαίνει, ακόμα κι αν ο τούρκικος επεκτατισμός υποκινείται -τουλάχιστο μέχρι πρόσφατα- ή ενθαρρύνεται  από ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, ότι  η ελληνική αντίσταση στα ιμπεριαλιστικά σχέδια  περνά από την Άγκυρα ούτε και ότι ο  αντιτούρκικος σωβινισμός μ’ αυτόν τον τρόπο φορά προοδευτικό μανδύα. Ο αγώνας δρόμου ανάμεσα στον τούρκικο και ελληνικό καπιταλισμό  για την ανάδειξή τους σε ηγεμονική τοπική δύναμη στην περιοχή καθορίζει παζαρέματα, απειλές, ανταλλάγματα, οξύνσεις, πιέσεις και προσεγγίσεις για να βολευτούν όλοι οι ενδιαφερόμενοι. 
Κι αν ξορκίζεται ο αντιιμπεριαλισμός, κι αν έχουμε φτάσει μαζί με την κυρίαρχη εξουσία και μεγάλο μέρος του πληθυσμού να διεκδικούμε μεγαλύτερη ενσωμάτωση στη διεθνή οικονομία, είναι όμως που  απομονώνουμε κάθε φορά το πρόβλημα που παρουσιάζεται για να φουντώνει ο εθνικισμός, ώστε πρόθυμα να συγκρουστούμε με κάθε ανταγωνιστή που μπαίνει εμπόδιο σ’ αυτήν τη διαδικασία. Οι εγχώριοι καπιταλιστές μας στο παιχνίδι των διεθνών ανταγωνισμών χρησιμοποιούν ένα κράτος με προσανατολισμό τη διεθνή οικονομία που μπορεί να εξασφαλίσει με διάφορα μέτρα, οικονομικά, πολιτικά ιδεολογικά, ακόμα και στρατιωτικά, τη στήριξη του εγχώριου κεφαλαίου στη συμμετοχή του στον διεθνή ανταγωνισμό εξισορροπώντας τις  αντιθέσεις που υπάρχουν.  Για να επιτευχθεί αυτή η πολιτική,  προϋπόθεση είναι  η σχέση του συγκεκριμένου κράτους με τη γύρω περιοχή, ποιος θα έχει μεγαλύτερη βαρύτητα για την εκπλήρωση των σχεδίων των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Γι’  αυτό και ο ανταγωνισμός με την Τουρκία της Ελλάδας. Η κυρίαρχη τάξη στην Τουρκία προσπαθώντας να αναβαθμίσει το ρόλο της στη Μ. Ανατολή και να αποτρέψει τη δημιουργία κουρδικού κράτους συσφίγγει τις  σχέσεις με τη Ρωσία, ενώ η Ελλάδα εμφανίζεται πια να συσφίγγει τις σχέσεις  με το Ισραήλ συμπλέοντας με το …μεγάλο μας σύμμαχο τις ΗΠΑ. Και οι απορίες παραμένουν.                                  
               Κι είναι αλήθεια πως η εθνική ανεξαρτησία και η εδαφική ακεραιότητα μπορούσε να είναι πάλη ενάντια σε εδαφικές προσαρτήσεις και σε βλέψεις ελέγχου των ιμπεριαλιστών, ακόμα να είναι  πάλη για την κοινωνική απελευθέρωση των καταπιεσμένων αλλά και αγώνας  για επίτευξη μιας κοινωνικής ανάπτυξης με βάση τις προτεραιότητες των αναγκών του λαού και όχι των ιμπεριαλιστών. Γι’ αυτό και  ο εθνικισμός της μεταπολίτευσης φαινόταν  περισσότερο σαν αντιμπεριαλιστική ιδεολογία και είχε μέσα του και στοιχεία ανατρεπτικά ακόμα και αντικαπιταλιστικά, παρόλο που κινδύνευαν να χαθούν στις βασικές μετωπικές επιλογές. Τώρα πια όμως ξεκάθαρα και  ο εθνικισμός  δεν είναι παρά μια άλλη μορφή ταύτισης με την κρατική εξουσία σε όλες τις επιλογές της, στους εξοπλισμούς και ανταγωνισμούς με άλλα κράτη για τον έλεγχο της περιοχής και για την καλύτερη εξυπηρέτηση ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που ευνοούν τα συμφέροντα της ντόπιας κυρίαρχης τάξης. Αλλά και η  παγκοσμιοποίηση και η αλληλεξάρτηση της οικονομίας των διαφόρων χωρών οδηγεί στην όλο και περισσότερο σύσφιγξη σχέσεων μεταξύ των κυρίαρχων τάξεων. Σε μια τέτοια περίοδο όπου όλοι εξαρτώνται από όλους οι διεθνείς ανταγωνισμοί βρίσκονται σε παροξυσμό. Αυτό σημαίνει πως οι τοπικοί πόλεμοι που είναι   προνομιακό πεδίο των ιμπεριαλισμών μπορεί να γίνουν και επιλογή και τρόπος λύσης των διαφορών  κάθε κράτους που βρίσκεται μέσα σ’ αυτή την ιμπεριαλιστική αλυσίδα με την ευγενική χορηγία των μεγάλων ιμπεριαλιστών. 
               Η Ελλάδα και η Τουρκία είναι ένα δίδυμο που κατέχει ιδιαίτερη θέση στην περιοχή, που εκφράζεται με την ένταξή τους στο ΝΑΤΟ, ενώ προσπαθούν και οι δυο να εμπορευτούν  τη στρατηγική σημασία τους, σ’ έναν αγώνα δρόμου για την εξασφάλιση της συγκριτικά ανώτερης  στρατιωτικής τους σημασίας. Διεκδικούν την πρωτοκαθεδρία όχι μόνο στρατιωτικά  αλλά και οικονομικά, με πεδίο δράσης τους που συμπίπτει όχι μόνο τα Βαλκάνια αλλά και τη Μ. Ανατολή.  Η διπλωματία τους συγκρούεται  στις αυλές των ισχυρών της Δύσης, ενώ οι στόχοι τους ξεπερνούν κατά πολύ  την συνοριακή ή εδαφική  διευθέτηση και αποβλέπουν  σε δυνατότητες πέρα από την  οικονομική διείσδυση και στη διπλωματική υπεροχή στην περιοχή που εξασφαλίζει πρωτοκαθεδρία στην άρχουσα τάξη τους. Η ελληνοτουρκική διαμάχη  δεν μπορεί να αναχθεί σε υπόθεση  μόνο εδαφικού επεκτατισμού. Αντίθετα οι διεκδικήσεις έχουν σαν στόχο αυξημένη επιρροή και στρατηγική υπεροχή για την ανάδειξη της μιας ή άλλης χώρας σε πιο δυνατό παίκτη της περιοχής. Από κεί και πέρα δεν αλλάζει το χαρακτήρα της σύγκρουσης, ποιος είναι επιθετικός ή αμυντικός, ποιος καλύπτει  τις διεκδικήσεις του με ιστορικά επιχειρήματα. Και οι φόβοι για εμπλοκή σε τοπικές συρράξεις δεν κοπάζουν.
               Μέσα στο διεθνές οικονομικό περιβάλλον τα μικρότερα κράτη, στην προσπάθειά τους να εξισορροπήσουν τις αντιφατικές πιέσεις που δέχονται από τους μεγάλους, αλλά και την αρπακτικότητά τους απέναντι στους ανταγωνιστές της ίδιας ή κατώτερης κατηγορίας, χαράσσουν μια πολιτική που μοιάζει πολυδιάστατη ή και αντιφατική. Το γαϊτανάκι για ανταλλάγματα που διεκδικεί κάθε πλευρά πριν δώσει τη συγκατάθεσή της για το επόμενο βήμα βάζει όμως στο παιχνίδι και τους λαούς. Γι’ αυτό, κι αν απ’ όλα αυτά η εργατική τάξη δεν έχει να κερδίσει τίποτε, κι αν το εργατικό κίνημα πρέπει να αντιπαραθέσει τη δικιά του ταξική αλληλεγγύη δεν μπορεί όμως να αδιαφορήσει για τις πολεμοχαρείς  κραυγές και τα ανταλλάγματα των καπιταλιστών που καθορίζουν και το ίδιο.

Το πρώτο δίμηνο που ακολούθησε την εναλλαγή στο κυβερνητικό «τιμόνι» του ελληνικού καπιταλισμού ήταν αποκαλυπτικό για τη συνέχεια της αστικής πολιτικής

Το πρώτο δίμηνο που ακολούθησε την εναλλαγή στο κυβερνητικό «τιμόνι» του ελληνικού καπιταλισμού ήτα...

TOP READ