Δανία: 12 χρόνια φυλακή σε όποιον κάνει κριτική στο ΝΑΤΟ!!! – Ναζιστικό και όμως αληθινό (ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ)

 

Δανία: 12 χρόνια φυλακή σεόποιον κάνει κριτική στο ΝΑΤΟ!!! – Ναζιστικό και όμως αληθινό (ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ)

Από atexnos

 Γράφει ο Πάνος Αλεπλιώτης //

Απίστευτο Σχέδιο Νόμου του υπουργού δικαιοσύνης της Δανίας. 

Όποιος αναπαράγει ειδήσεις που σκοπό έχουν να επηρεάσουν αρνητικά την κοινή γνώμη ενάντια στο ΝΑΤΟ κινδυνεύει με φυλάκιση έως και 12 χρόνια!!

Την είδηση αναφέρει η εφημερίδα Arbejderen του κομμουνιστικού κόμματος Δανίας και την αναπαράγουν μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Το νομοσχέδιο συμπληρώνει « με την προϋπόθεση ότι η αρνητική είδηση προέρχεται από μια ξένη υπηρεσία πληροφοριών», μια συμπλήρωση που θα την ζήλευαν ο Γκέμπελς, ο Μακάρθι, οι εμπνευστές του «Ιδιώνυμου» (Ελ. Βενιζέλος) και όλοι οι συντάκτες των μετεμφυλιακών νόμων.

Ιδιαίτερα αυστηρή θα είναι η τιμωρία όταν η κριτική θα εμφανίζεται σε προεκλογική περίοδο.

Η επιρροή της διαμόρφωσης της κοινής γνώμης αρνητικά για το ΝΑΤΟ, περιλαμβάνει το διαδίκτυο, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (Facebok, twiter κλπ) την τηλεόραση, ραδιόφωνο, εφημερίδες και τα υπόλοιπα μέσα.

Το νομοσχέδιο είναι μέρος του σχεδίου δράσης κατά της λεγόμενης εξωτερικής απειλής που δρομολογήθηκε από την κυβέρνηση αυτό το μήνα.

Σύμφωνα με την κυβέρνηση, οι προερχόμενες από το εξωτερικό εκστρατείες, ιδιαίτερα από τη Ρωσία, είναι μια αυξανόμενη απειλή κατά της Δανίας.

Πώς θα αποδεικνύει η Εισαγγελία της Δανίας ότι η αρνητική είδηση ή κρίση ή εκτίμηση προέρχεται από ξένη δύναμη «εννοώντας πάντα την Ρωσία» κανείς από το περιβάλλον του υπουργού δεν μπορεί να το απαντήσει. Δε σημαίνει ότι δε θα βρουν τρόπο. Το νόημα του Νομοσχεδίου είναι πως όποιος είναι ενάντια στο ΝΑΤΟ, βοηθάει μια ξένη δύναμη και είναι υπέρ της Ρωσίας, επιχείρημα που θυμίζει την Ναζιστική επιχειρηματολογία του Χίτλερ. Το Νομοσχέδιο βρίσκεται σε δημόσια διαβούλευση. «Ένας τέτοιος νόμος δημιουργεί μια τεράστια ανασφάλεια δικαίου και θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να εφαρμοστεί» δηλώνει στην εφημερίδα ο Jom Vestergaard, καθηγητής του ποινικού δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης.

Τα επιχειρήματα της Δεξιάς κυβέρνησης της Δανίας, που στηρίζεται από το Λαϊκό Ακροδεξιό κόμμα, για τους εξωτερικούς κινδύνους, η εισαγωγή του «ψυχρού» πολέμου και της επιθετικότητας στις διεθνείς σχέσεις δείχνει πως δεν υπάρχει τέλος στον αντιδημοκρατικό κατήφορο του καπιταλισμού. Η ελευθερία της έκφρασης που συνήθως ευαγγελίζονται οι αστοί δημοκράτες πάει περίπατο μπροστά στα συμφέροντα και στους ανταγωνισμούς του Ιμπεριαλισμού!

Καταρρέει το Σουηδικό Σύστημα Υγείας – Γεννάνε στο αυτοκίνητο

Καταρρέει το Σουηδικό ΣύστημαΥγείας – Γεννάνε στο αυτοκίνητο 

Από Panos στο Σεπ 5, 2018 Διεθνή

 

Κάθε Σουηδός φορολογούμενος πληρώνει στην Νομαρχιακή αυτοδιοίκηση που ανήκει, 10 με 12% του εισοδήματός του για να έχει παροχή καλών υπηρεσιών Υγείας. Οι υπηρεσίες Υγείας από την αρχή της δεκαετίας του 90 μεταφέρθηκαν στις Νομαρχίες που με την σειρά τους ίδρυσαν Νομαρχιακές Επιχειρήσεις Υγείας.

Την ίδια εποχή ψηφίστηκε ο νόμος του ελεύθερου ανταγωνισμού, έτσι ώστε να μπορούν να δοθούν οι παροχές υγείας σε εργολάβο ιδιώτη. Σήμερα το 23% των εγκαταστάσεων Υγείας το διαχειρίζονται ιδιώτες μετά από μειοδοτικούς διαγωνισμούς. Το καθαρό κέρδος μετά φόρου αυτών των επιχειρήσεων ανέρχεται σύμφωνα με επίσημα στοιχεία στο περίπου 8,5% του ετήσιου τζίρου.

Η διαφυγή κερδών μέσω θυγατρικών στους φορολογικούς παραδείσους είναι γνωστό σε όλους αλλά σταυρώνουν τα χέρια οι εφοριακές υπηρεσίες αφού είναι νόμιμη διαδικασία. Με στοιχεία του 2015 ο τζίρος των ιδιωτών ήταν περί τα 900 εκατομμύρια ευρώ.

Σώστε την περίθαλψη” ζητούν οι διαδηλωτές

Σήμερα έχει ξεπεράσει τα 1,2 δις. Μέσα στην πάροδο του χρόνου και οι ιδιωτικές και οι Νομαρχιακές επιχειρήσεις Υγείας εφαρμόζουν την μέθοδο New publik managmant που σημαίνει υπηρεσίες βασισμένες στο κόστος-όφελος.

 Όταν κατά κανόνα η επαρχία της Σουηδίας ερημώνει λόγω έλλειψης δουλειάς, υπηρεσιών, σχολείων κ.α πολλά, μειώνεται η φορολογητέα ύλη. Μειώνονται οι πόροι και η κατανομή είναι άνιση. Η διαφορά Επαρχίας και μεγάλων πόλεων είναι τεράστια. Τεράστια είναι και η διαφορετική αντιμετώπιση από Νομαρχία σε Νομαρχία και ανάλογα με την ασθένεια. Οι συνέπειες όπως παρακάτω:

Διαδήλωση διαμαρτυρίας στην 

πόλη Sollefteå.

• πτέρυγες Νοσοκομείων κλείνουν όπως πχ στην πόλη Sollefteå, τόπο καταγωγής του Σοσιαλδημοκράτη πρωθυπουργού, το μοναδικό μαιευτήριο έκλεισε το 2017. Το πλησιέστερο μαιευτήριο βρίσκεται τώρα σε απόσταση 200 χλμ. και οι μαίες χρειάστηκε να ξεκινήσουν να δίνουν μαθήματα στις μέλλουσες μητέρες προκειμένου να τους μάθουν να γεννάνε… μέσα στο αυτοκίνητο, κάτι που αρκετές εγκυμονούσες αναγκάσθηκαν να κάνουν.

• Σκάνδαλα προκύπτουν όπως στη Στοκχόλμη, η περίπτωση του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Νέα Καρολίνσκα: ενώ οι φορολογούμενοι έχουν καταβάλει 61,4 δισεκατομμύρια κορώνες (5,8 δισεκατομμύρια ευρώ) για το πιο ακριβό νοσοκομείο του κόσμου, οι ασθενείς χρειάστηκε να διακομιστούν σε άλλες εγκαταστάσεις λόγω σοβαρών ελλείψεων στην κατασκευή.

• Δημιουργείται έλλειψη προσωπικού. Η εξαθλίωση των εργαζομένων με την συνεχή μείωση προσωπικού δημιουργεί σοβαρά λειτουργικά προβλήματα. Κουρασμένοι από τις υπερωρίες έναντι εξαιρετικά χαμηλών αμοιβών, δεκάδες χιλιάδες νοσηλευτές «κρέμασαν τις ποδιές τους» από την αρχή του χρόνου, σύμφωνα με στοιχεία του Συλλόγου Επαγγελματιών Υγείας. Περίπου το 80% των δομών υγείας στη Σουηδία έχει έλλειψη νοσηλευτών, σύμφωνα με τη Στατιστική Υπηρεσία της Σουηδίας. 136.000 νοσηλευτικό προσωπικό θα χρειαστεί μέχρι το 2026!

• Καθυστερήσεις προκύπτουν ιδιαίτερα στην επαρχία όπως στην αραιοκατοικημένη περιοχή της Jämtland (βορειοδυτικά) περισσότεροι από τους μισούς ασθενείς πρέπει να περιμένουν περισσότερο από 90 ημέρες για μία χειρουργική επέμβαση με σοβαρές επιπτώσεις, σε σύγκριση με ποσοστό 17% στη Στοκχόλμη.Ή στην περίπτωση καρδιοπαθών που κάνουν ένα χρόνο να εγχειριστούν. Περιπτώσεις ασθενών με καρκίνο προστάτη ή στήθους περίμεναν 8 μήνες όπως αναφέρουν οι εφημερίδες.

 

Διαδήλωση νοσηλευτικού προσωπικού 

                                           για καλύτερες συνθήκες

«Κάθε φορά που κάποιος έχει ανάγκη, μπορεί να δει έναν νέο, άγνωστο όμως με την περίπτωση, γιατρό. Αυτό όμως έχει ως αποτέλεσμα να χάνεται πολύτιμος χρόνος στη διάγνωση και τη θεραπεία» υποστηρίζει ο Ιατρικός Σύλλογος της Σουηδίας.

Κατά τα άλλα θεωρείται η τέταρτη καλύτερη χώρα στην περίθαλψη κατά τον ΟΟΣΑ και έχει ένα από τα πιο επιτυχημένα συστήματα υγείας παγκοσμίως στα χαρτιά.

Το εντυπωσιακό Νέο Καρολίνσκα. η μεγαλύτερη οικονομική καταστροφή δημόσιου έργου στην Σουηδία

Η απογοήτευση των Σουηδών άσχετα με τα παγκόσμια στοιχεία είναι τέτοια που η επιδείνωση του δικτύου πρωτοβάθμιας περίθαλψης και των νοσοκομείων εξαιτίας κυρίως της μεγάλης έλλειψης νοσοκόμων και γιατρών, αποτελεί το κύριο μέλημα των Σουηδών ενόψει των επικείμενων βουλευτικών εκλογών της 9ης Σεπτεμβρίου. Ορισμένες δημοσκοπήσεις καθιστούν τη μετανάστευση ως την πρώτη προτεραιότητα για τους Σουηδούς, όμως τα δύο αυτά θέματα σχετίζονται.

Αρκετά μέσα μαζικής πληροφόρησης και οι Ξενόφοβοι ακροδεξιοί “φουντώνουν’ την άποψη ότι η άφιξη πολλών προσφύγων από το 2012 επιτείνει τα προβλήματα των νοσοκομείων που σχετίζονται με την έλλειψη νοσηλευτών και ειδικών. Για άλλους, σοβαρούς αναλυτές, ανταποκρίνεται στη δημογραφική πρόκληση μιας γερασμένης χώρας που θα χρειαστεί ολοένα και περισσότερα «νέα χέρια» για να φροντίσει τους ηλικιωμένους της.

«Μέσα σε μόλις πέντε χρόνια, ο πληθυσμός άνω των 75 ετών θα αυξηθεί κατά 70.000 άτομα, γεγονός που σημαίνει περισσότερες ασθενείς» προειδοποιεί ο απερχόμενος Σοσιαλδημοκράτης πρωθυπουργός Στέφαν Λεβέν. Οι ειδικοί προειδοποιούν ότι «είναι ορατός ο κίνδυνος οι πολίτες να χάσουν σταδιακά την εμπιστοσύνη τους στο κράτος πρόνοιας».

“Ναι, τίποτα δεν είναι τέλειο. Αλλά η Σουηδία απολαμβάνει το τέταρτο καλύτερο σύστημα υγείας στον κόσμο» δηλώνει ενοχλημένος ο πρωθυπουργός.

Καταρρέει ένας από τους πιο σημαντικούς πυλώνες της Σουηδικής ευμάρειας με καμία δυνατότητα επαναφοράς. Η ιδιωτικοποίηση την αποτελείωσε. Η επίκληση στην παγκόσμια κρίση, στην παγκοσμιοποίηση, στην πολιτική της ΕΕ δεν μπορεί να κρύψει το γεγονός πως το Κεφάλαιο δεν είναι διατεθειμένο να επιστρέψει στην περίοδο προ της ανατροπής του σοσιαλισμού με καλύτερη, έστω στοιχειώδη, διανομή όπως τα χρόνια τα παλιά. Ο συνδικαλισμός άγεται και φέρεται από την συνεργασία μεταξύ των τάξεων και την εργασιακή ειρήνη και έτσι τα αδιέξοδα, η έλλειψη ταξικού κινήματος, η ταύτιση φασισμού και κομμουνισμού και η αποπολιτικοποίηση, στέλνουν τον κόσμο στην Ακροδεξιά.

H CIA σχεδίαζε να βάλει βόμβες στο Μαϊάμι και μετά να κατηγορήσει τον Φιντέλ Κάστρο

 

Αποχαρακτηρισμένο έγγραφο δείχνει ότι η CIA σχεδίαζε να βάλει βόμβες στο Μαϊάμι, στις αρχές της δεκαετίας του 1960, δολοφονώντας Κουβανούς στην περιοχή, με στόχο να στρέψει τη διεθνή κοινή γνώμη κατά του ηγέτη της Κούβας, Φιντέλ Κάστρο, σύμφωνα με δημοσίευμα της δημοσιογραφικής ιστοσελίδας «Democracy Now» (διαβάστε το δημοσίευμα στα αγγλικά εδώ).
Το έγγραφο είναι ανάμεσα στα σχεδόν 3.000 αρχεία που αφορούσαν τη δολοφονία του πρώην προέδρου των ΗΠΑ, Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι, που δόθηκαν στη δημοσιότητα την περασμένη εβδομάδα.
Πρόκειται – όπως σημειώνεται στην ιστοσελίδα «Democracy Now» – για έγγραφο προς τον στρατηγό  Maxwell Taylor, τον Απρίλιο του 1962, που περιγράφει το σχεδιασμό της επιχείρησης  Mongoose,, που προέβλεπε την ανατροπή της επαναστατικής κυβέρνησης της Κούβας.
Σε ένα μέρος του εγγράφου αναφέρεται, μεταξύ άλλων:
   Η τρομοκρατική επιχείρηση θα μπορούσε να στοχεύει  Κουβανούς πρόσφυγες που αναζητούν καταφύγιο στις ΗΠΑ.
   Θα μπορούσαμε να βυθίσουμε ένα σκάφος με Κουβανούς που κατευθύνονται στην Φλόριντα (πραγματικά ή σε προσομοίωση).
  Μπορούμε να προωθήσουμε απόπειρες εναντίον της ζωής των Κουβανών στις ΗΠΑ (…) Να εκραγούν πλαστικές βόμβες σε προσεκτικά επιλεγμένα σημεία.
Επίσης, σε άλλο σημείο του εγγράφου περιγράφονται σχέδια για απελευθέρωση βιολογικών και χημικών ουσιών σε κουβανικά αγροκτήματα με στόχο να προκληθούν καταστροφές σε καλλιέργειες.

Νέες καταγγελίες ότι ελικόπτερα των ΗΠΑ φυγάδευσαν διοικητές του «Ισλαμικού Κράτους»

• Φωτό αρχείου

Πηγή: Associated Press

Αμερικανικά ελικόπτερα φέρονται να απομάκρυναν ξένους διοικητές του «Ισλαμικού Κράτους» από την πόλη Μαγιαντίν στη Συρία, δύο εβδομάδες πριν την επιχείρηση του συριακού στρατού για την απελευθέρωσή της, δήλωσαν κάτοικοι της περιοχής στο «Sputnik».
Η επιχείρηση για την απελευθέρωση της Μαγιαντίν ξεκίνησε στις αρχές Οκτώβρη και ολοκληρώθηκε στις 14 του ίδιου μήνα.
«Ένα αμερικανικό πολεμικό αεροσκάφος πραγματοποίησε ελιγμούς στην περιοχή Ράμπα, κοντά στη Μαγιαντίν (…) Όταν το αεροσκάφος εξαπέλυσε επίθεση, προσπαθήσαμε να κρυφτούμε και τότε είδαμε πολλά αμερικανικά ελικόπτερα. Ξένοι διοικητές του ΙΚ βρίσκονταν στο έδαφος, περιμένοντάς τα (…). Τα ελικόπτερα τους πήραν από τη Μαγιαντίν», δήλωσε ο 79χρονος Μουχάμαντ Άουαντ Χουσέιν, που έχει υπηρετήσει στο συριακό στρατό.
Το Σεπτέμβρη μια διπλωματική πηγή είχε δηλώσει στο «Sputnik» ότι περισσότεροι από 20 διοικητές του ΙΚ και άλλοι τρομοκράτες είχαν απομακρυνθεί τον προηγούμενο μήνα με ελικόπτερα της αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορία από τη Ντέιρ αλ Ζορ.
Ο συνασπισμός υπό τις ΗΠΑ που μάχεται κατά του ΙΚ στη Συρία και το Ιράκ διέψευσε τις καταγγελίες αυτές.
(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ- Sputnik)

Ιδιωτικά Μ.Μ.Ε.
Η Περίπτωση της Βενεζουέλας

 

ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΗΣ (ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ)  

 

 

«Για να κατακτηθεί η αληθινή ισότητα και αληθινή δημοκρατία για τους εργάτες πρέπει πρώτα να αφαιρεθεί από το κεφάλαιο η δυνατότητα να μισθώνει συγγραφείς και να αγοράζει εφημερίδες.(…)Οι καπιταλιστές αποκαλούν ελευθερία του Τύπου, την ελευθερία να χρησιμοποιείται ο πλούτος τους για την κατεργασία και την παραποίηση της λεγόμενης κοινής γνώμης»

(Β Ι Λένιν).

Για τις συνθήκες που επικρατούσαν στην  Βενεζουέλα ο  Arturo Uslar Pietri, συγγραφέας, καθηγητής λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο «Κολούμπια», και καθηγητής πολιτικής οικονομίας στο «Κεντρικό Πανεπιστήμιο της Βενεζουέλας» είχε επισημάνει: «Σπάνια υπήρξε μια χώρα τόσο πλούσια στην οποία να κυριαρχούν σε τέτοιο σημείο μερικές εκατοντάδες οικογένειες που μοιράζονται, για δεκαετίες, και κάτω από οποιεσδήποτε πολιτικές συνθήκες, τα εκπληκτικά πλούτη της» (Le Monde diplomatique:  Le Venezuela au seuil d’un grand changement http://www.monde-diplomatique.fr/1998/12/USLAR_PIETRI/4197)

 Από την πρώτη μέρα της προεδρίας του Hugo Rafael Chávez Frías στην Βενεζουέλα, τα ιδιωτικά Μ.Μ.Ε. της χώρας, οι ΗΠΑ, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Παγκόσμια Τράπεζα, μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, πολυεθνικές εταιρείες και οι ΜΚΟ: «National Endowment for Democracy», και «Freedom House», αφιέρωσαν τον εαυτό τους με ζωτικότητα στο έργο της  αποσταθεροποίησης της οικονομίας με μηνύματα και ξεκάθαρες προειδοποιήσεις πως η Βενεζουέλα οδηγείται σε καταστροφή. Για τα ιδιωτικά ΜΜΕ ο Hugo Chávez είναι « δαίμονας », « τρελός », « κομμουνιστής » που έχει οδηγήσει τον λαό του στη φτώχεια και συγκρινόταν με τον Ιντι Αμίν Νταντά, τον Μουσολίνι ή τον Χίτλερ.

Ωστόσο, αυτή η σύγκλιση ανάμεσα στα ΜΜΕ και τα φιλελεύθερα οικονομικά κέντρα εξουσίας στην Βενεζουέλα οδήγησαν σε  πάγωμα πιστώσεων, ακύρωση συμβολαίων και εμπορικών παραγγελιών,  οργάνωσαν πετρελαϊκή απεργία, έξοδο κεφαλαίων στο εξωτερικό, απόπειρες δολοφονίας εναντίον του Hugo Chávez και ένα πραξικόπημα το 2002.

Το CNN Espanol, δηλαδή το ισπανόφωνο CNN, οι πέντε μεγαλύτεροι ιδιωτικοί τηλεοπτικοί σταθμοί: Venevisiόn, Radio Caracas Televisiόn (RCTV), Globovisiόn, Televen και CMT και οι μεγάλες εφημερίδες εθνικής κυκλοφορίας: El Universal, El Nacional, Tal Cual, El Impulso, El Nuevo Pais, El Mundo συντονίζουν το πρώτο πραξικόπημα των Μ.Μ.Ε.

Ήταν τόσο το μίσος τους, που πίστεψαν οι ίδιοι τη δική τους προπαγάνδα! Ο μισητός Chávez έπεσε, η δημοκρατία θριάμβευσε… Αυτά έλεγαν τα ιδιωτικά κανάλια στην Βενεζουέλα  που ανήκουν στην «αντιπολίτευση»…Ο Αντιναύαρχος Victor Ramírez Pérez  σε ζωντανή μετάδοση στο τηλεοπτικό κανάλι Venevisión, το οποίο κατέχει το 67% του μεριδίου τηλεθέασης στη Βενεζουέλα, νομίζοντας πως το πραξικόπημα των Μ.Μ.Ε πέτυχε δηλώνει : « Είχαμε ένα μεγάλο όπλο : τα μέσα ενημέρωσης. Και, αφού μου δίνεται η ευκαιρία, θα ήθελα να σας συγχαρώ»  (Monde diplomatique: Dans les laboratoires du mensonge au Venezuela http://www.monde-diplomatique.fr/2002/08/LEMOINE/92140

 Ο τηλεοπτικός σταθμός Venevisión ιδιοκτησίας του πλουσιότερου ανθρώπου της χώρας, Gustavo Alfredo Cisneros, κάτοχος μίας σειράς εταιριών Μ.Μ.Ε σε σαράντα χώρες με σχεδόν 30.000 εργαζόμενους, έχει πρόσβαση σε περισσότερους από 500 εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Μερικές από τις επιχειρήσεις Μ.Μ.Ε του Cisneros είναι: Direct TV, Latin America, Univision, America Online, Tel Cel, Caracol TV, Canal 13, Chilevisiόn, Galavisiόn, Playboy TV Latin America, Playboy TV International, Vale TV, Via Digital, AOL Latin America. Γενικά, στην Βενεζουέλα μια ντουζίνα άνθρωποι σαν τον Cisneros διαθέτουν το 95% των ραδιοτηλεοπτικών συχνοτήτων και  κυριολεκτικά μονοπωλούν τον γραπτό τύπο.

 

Λογικά όλα αυτά, αν δεχτούμε βέβαια πως η παραχώρηση του δημόσιου αγαθού της πληροφόρησης στους φορείς του ιδιωτικού τομέα, σχετίζεται με την προσπάθεια της πολιτικής εξουσίας να αναπαράγεται και με κάθε δυνατό τρόπο να φροντίζει ώστε οι αγορές να μένουν «ελεύθερες». Άλλωστε, η  ελευθερία της έκφρασης και το δικαίωμα στην πληροφορία είναι όροι συναφείς με την ελευθερία των αγορών και των ιδιωτικών ομίλων.

Όχι;

Εάν αναρωτιόμαστε, καλό θα ήταν να στρέψουμε το βλέμμα μας στην Ελλάδα με αφορμή τις τηλεοπτικές άδειες. Τις άδειες αυτές τις διεκδίκησαν μια χούφτα ανθρώπων που ελέγχουν ήδη τηλεοπτικά κανάλια, ασφαλιστικές, εφοπλιστικές και κατασκευαστικές εταιρείες, ποδοσφαιρικές ομάδες, τα δικαιώματα για αναμεταδόσεις αθλητικών αγώνων, και μέσω διασταυρωμένων συμμαχιών το μεγαλύτερο μέρος του έντυπου τύπου, τράπεζες, χρηματιστηριακές εταιρείες, γενικά, σχεδόν, όλους τους τομείς της οικονομικής ζωής.

Οι ενδιαφερόμενοι για τις τηλεοπτικές άδειες παρά τον μεταξύ τους ανταγωνισμό και τις διαφοροποιήσεις τους, ομονοούν επί της ουσίας, όταν πρόκειται να μιλήσουν για οικονομία της αγοράς, για τις ανεμπόδιστες από θεσμικές παρεμβάσεις αληλοσυνδεόμενες δραστηριότητες τους, για το  κοινοβουλευτικό καθεστώς ή την αστική δημοκρατία. Στον αντίποδα, τους διακρίνει μια ασίγαστη εχθρότητα απέναντι σε οποιονδήποτε και οτιδήποτε δεν ανήκει στην κυρίαρχη τάξη τους, και μίσος απέναντι σε ό,τι περιλαμβάνουν οι γενολογικοί όροι: αριστερά,  κομμουνισμός, εργατικά δικαιώματα, σωματεία, συλλογικότητες, αλληλεγγύη  κ.λ.π.

Ας ξαναγυρίσουμε όμως στην Βενεζουέλα και ας θέσουμε ένα νέο ερώτημα: γιατί, άραγε, τόσο μίσος;

Γιατί, εκεί που οι Ευαγγελιστές της νεοφιλελεύθερης θεολογίας είχαν καταστήσει σχεδόν αδύνατη κάθε εναλλακτική λύση απέναντι στο δόγμα της αγοράς, το παράδειγμα της Βενεζουέλας, είχε γίνει σημείο αναφοράς για τα πιο φτωχά στρώματα σε ολόκληρη την Λατινική Αμερική,  και απειλούσε τον νεο-φιλελλευθερισμό, στο Πουέρτο Ρίκο, στο Περού, στη Βραζιλία, την Αργεντινή, τον Ισημερινό, και γενικά  όλη την «πίσω αυλή» των ΗΠΑ.

Ο Hugo Rafael Chávez όχι μόνο έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων του τις πολιτικές «αναδιάρθρωσης της οικονομίας» του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας αλλά: κατάργησε τα δίδακτρα εγγραφής μαθητών στο σχολικό σύστημα. Χάρισε σε πέντε εκατομμύρια φτωχούς και  περιθωριοποιημένους πολίτες, ιθαγενείς στην  πλειονότητα τους, οι οποίοι δεν είχαν δελτία ταυτότητας, την αξιοπρέπεια τού να είσαι πολίτης. Κρατικοποίησε την (ιδιωτικοποιημένη) κύρια εταιρεία τηλεπικοινωνιών της χώρας, την εταιρεία ηλεκτρισμού του Καράκας, καθώς και τα κοιτάσματα πετρελαίου του Ορενόκ. Περισσότερα από τρία εκατομμύρια εκτάρια γης μοιράστηκαν στους ακτήμονες, και χιλιάδες πρωτοβάθμιοι σταθμοί ιατρικής περίθαλψης εγκαινιάστηκαν στις λαϊκές συνοικίες. Η εβδομαδιαία διάρκεια της εργασίας πέρασε από τις 44 στις 36 ώρες, ενώ ο ελάχιστος μισθός έφτασε τα 204 ευρώ το μήνα – ο δεύτερος μεγαλύτερος στη Λατινική Αμερική μετά την Κόστα Ρίκα. Η παραγωγή βασικών ειδών διατροφής επιχορηγείται και τα προϊόντα της πωλούνται, στους πιο φτωχούς, σε τιμές κατά 42% χαμηλότερες από εκείνες της αγοράς. (Monde diplomatique: Από τον Φιντέλ Κάστρο στο δαίμονα Ούγκο Τσάβες Δεκέμβριος 2007)

Επομένως, γίνεται αντιληπτό για ποιο λόγο η δεσπόζουσα τάξη, διαθέτοντας ανεξάντλητους οικονομικούς πόρους και μια τεράστια προπαγανδιστική μηχανή, χρησιμοποίησε τα  μέσα μαζικής ενημέρωσης για να δημιουργηθεί ένας εφιάλτης σε μια χώρα προικισμένη και ευνοημένη με ατελείωτες πλουτοπαραγωγικές πηγές. Δεν πρέπει να υποτιμήσουμε το μέγεθος του επιτεύγματός της…

Οι ΗΠΑ, λοιπόν, αφού πρώτα διόρισαν πρόεδρος της Βενεζουέλας τον Pedro Francisco Carmona ιδιοκτήτη της εταιρείας πετροχημικών Industrias Venoco, έσπευσαν να χαιρετίσουν το πραξικόπημα που χρηματοδότησαν, και να το χαρακτηρίσουν ως «νόμιμη πράξη» και «θέληση του λαού»  τονίζοντας ότι  η Βενεζουέλα «θα περάσει σε μία νέα περίοδο δημοκρατίας και ηρεμίας» καθώς οι πραξικοπηματίες θα διαμορφώσουν « ένα σταθερό δημοκρατικό πλαίσιο » ! Με την σειρά του το ΔΝΤ ανακοίνωσε ότι θα είναι «εξαιρετικά ευτυχές να παρέχει νέα δάνεια σε μία μεταβατική κυβέρνηση». 

Όμως το μιντιακό πραξικόπημα κράτησε μόλις 40 ώρες γιατί ο λαός αρνήθηκε να αποδεχτεί την κατάλυση της αστικά νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης.

Ωστόσο, είχε ήδη επισημανθεί η εύθραυστη ισορροπία στην Βενεζουέλα. Αντιγράφουμε από το βιβλίο «Άσπρα Μαντίλια στην Plaza de Mayo» εκδόσεις ΚΨΜ: «[…]Η Βενεζουέλα σήμερα έχει μεγάλο πρόβλημα γιατί πολυεθνικές εταιρείες εξακολουθούν και ελέγχουν τις εισροές των εισαγωγών τεχνολογίας, βιομηχανικών ανταλλακτικών και τροφίμων. Χαρακτηριστικά, το μεγαλύτερο μέρος της αγοράς τροφίμων εξακολουθεί να το ελέγχει η Empresas Polar, του μεγιστάνα Lorenzo Mendosa με χρονιάτικα έσοδα 6,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Ο όμιλος έχει επενδύσει σε τράπεζες,  σε βιομηχανίες πετροχημικών και πετρελαίου και ελέγχει  τα μεγάλα super market της Βενεζουέλας.

Το αποτέλεσμα είναι ό,τι κερδίζει η Βενεζουέλα από τις πωλήσεις σε πετρέλαιο να το χάνει σε πανάκριβες αναγκαστικές εισαγωγές. Και την ζυγαριά, (οικονομικό σαμποτάζ, τιμές πετρελαίου, φυγή κεφαλαίων κτλπ), εξακολουθεί να την κρατάει το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα και το σπαθί  οι ΗΠΑ. 

Για να καταλάβουμε πόσο εύθραυστη είναι η μπολιβαριανή κυβέρνηση, αρκεί να σκεφτούμε ότι η Βενεζουέλα πληρώνει ένα μεγάλο μέρος των εισαγόμενων τροφίμων, εισάγει το 70% των προϊόντων που καταναλώνει και που πωλούνται από δημόσια καταστήματα σε τιμές κατά 42% χαμηλότερες από εκείνες της ιδιωτικής αγοράς, με εκδόσεις κρατικών ομολόγων και από τα συναλλαγματικά αποθέματα που προσφέρει το πετρέλαιο. 

 Η Βενεζουέλα απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί σοσιαλιστική χώρα. Ο έλεγχος των μέσων παραγωγής της Βενεζουέλας ήταν άτολμος και  χωρίς ξεκάθαρο ταξικό προσανατολισμό. Έτσι κι αλλιώς η όποια εθνικοποίηση δεν συνεπάγεται και ανακατανομή του εισοδήματος ανάμεσα στο λαό. 

 Επίσης οι υποσχέσεις για έλεγχο της εξουσίας από τα κάτω, για ένα σοσιαλισμό που θα ωφελούσε τους εργάτες και τους πτωχούς αγρότες, έστω και αν αρκετές πολιτικές αποφάσεις είχαν σκοπό την υπέρβαση των νόμων του καπιταλισμού, αποδείχτηκαν κενό γράμμα. Όμως τα μαζικά κοινωνικά προγράμματα σε παιδεία, υγεία, αναδιανομή της γης και η ανάπτυξη των συνεταιρισμών πέτυχαν προσφέροντας μια ανακούφιση […]». 

 Όταν γράφουμε, συνήθως, δεν προσφεύγουμε σε τσιτάτα τα οποία ενδεχομένως θα μας επέτρεπαν να οδηγηθούμε σε επιθυμητά συμπεράσματα. Παρ΄όλα αυτά, θα κάνουμε μια εξαίρεση και θα καταφύγουμε στον Γερμανό δραματικό ποιητή Gotthold Lessing ο οποίος έγραψε πως: «Η αξία ενός ανθρώπου δεν έγκειται στην αλήθεια που κάποιος κατέχει ή υποθέτει πως κατέχει αλλά στην ειλικρινή προσπάθεια που κάνει για να την προσεγγίσει». (Nuccio Ordine: Η Χρησιμότητα του Άχρηστου Εκδόσεις Άγρα).

Σε αυτό το αξιακό σύστημα του Λέσσινγκ σίγουρα δεν ανήκουν όσοι έχουν καταφέρει να συμμετέχουν στην δράκα αυλικών της οικονομικής εξουσίας, όσοι είναι ανίκανοι να δουν πέρα από το προφανές, όσοι αδιαφορούν για τα δημόσια πράγματα και την ιστορία, και όσοι είναι φορείς-άκοπα-μιας ωφελιμιστικής ηθική, της τάξης που εκπροσωπούν.  

Ο περισσότερος κόσμος, μετά από μακροχρόνια μαζική χειραγώγηση, είναι εύτρωτος και ευσυγκίνητος μόνο σε ό,τι αφορά στο άμεσο, αδιαφορώντας για τις απόμακρες κοινωνικές δυνάμεις που το καθορίζουν, καθώς ζει στο καθημερινό καβούκι του και εκτελεί τον υπηρετικό ρόλο του. 

Σε αυτήν την εποχή της μαζικής χειραγώγησης, η βάρβαρη ολότητα της αστικής εξουσίας γίνεται αποδεκτή ως δεδομένη. Στην ουσία, δηλαδή, έχουμε να κάνουμε με μια συναίνεση της άρνησης που αποκλείει κάθε διαλεύκανση των γεγονότων. Το πλαίσιο αυτό  μας επιτρέπει να καταλάβουμε πως η ελευθερία λόγου και πληροφόρησης που βιώνουμε  είναι προϊόν ανελεύθερων κοινωνικών συνθηκών μέσα στις οποίες ζούμε. Η ελευθερία επιλογής μας εξαρτάται και συναρτάται  από την λειτουργία ενός πλέγματος μιντιακών οργανισμών που επιλέγουν, κατασκευάζουν και διαχειρίζονται τα πολιτικά, οικονομικά και πολιτιστικά γεγονότα.

Η οθόνη προστάζει και οι διαταγές είναι υποχρεωτικές. Πρέπει να γίνεις, να ταυτιστείς με τον «διάσημο του Survivor» για να είσαι, για να υπάρξεις, σε μια κοινωνία που η ουσία της ύπαρξής της είναι η μαζική χειραγώγηση. Έτσι, μετατοπίζεται η προσοχή από τις απάνθρωπες κοινωνικές συνθήκες διαβίωσης στον εξωραϊσμό του μηδαμινού. Η εκμαυλιστική αυτή εικόνα εξοβελίζει την κριτική σκέψη και αχρηστεύει, ακρωτηριάζει ψυχικά τον άνθρωπο. Όλα αυτά γιατί η εξουσία δεν διαθέτει την απόλυτη ισχύ για να επιβληθεί και να κυριαρχήσει ολοκληρωτικά πάνω στον άνθρωπο. Χρειάζεται την χειραγώγηση για να περιορίζει, να δεσμεύει, και να ελέγχει τα εξουσιαζόμενα υποκείμενα.  

Ωστόσο, το πρότυπο της  σαπισμένης μιντιακής δημοκρατίας  το περιέγραψε καλύτερα από όλους ο πρόεδρος του Εκουαδόρ, Rafael Vicente Correa Delgado: «Η δημοκρατία είναι καλή, έως την ημέρα που αρχίζουν να απειλούνται τα συμφέροντα της ολιγαρχίας, έως την ημέρα που μια κυβέρνηση προτίθεται να κάνει αναδιανομή του εθνικού πλούτου.  Εκείνη τη στιγμή ξυπνά η επιθετικότητα του τύπου […]».

Πέρα όμως από τα παραπάνω γεγονότα, η σημερινή βία στην Βενεζουέλα πατάει στην υπάρχουσα αγανάκτηση και δυσαρέσκεια, ακόμα και μεγάλης μερίδας της εργατικής τάξης. Η εργατική τάξη είναι διαιρεμένη στο εσωτερικό της, ανάμεσα στο προσάναμμα της πραγματικής πολιτικής τής ταυτότητας και τη λανθάνουσα διάβρωσή της από τις αστικές πρακτικές. Όπως, όμως, απέδειξε η ιστορία, το στοίχημα της οικοδόμησης, έστω και μιας ισχνής μορφής σοσιαλισμού, σε μια μόνο χώρα, όταν παντού τριγύρω κυριαρχεί ο καπιταλισμός, και μάλιστα χωρίς διάθεση να συγκρουστεί με τους μονοπωλιακούς ομίλους  που ελέγχουν την παραγωγή, είναι καταδικασμένο να αποτύχει…

ΥΓ: ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα κήρυξε το Μάρτιο του 2015, με διάταγμα τη Βενεζουέλα «απειλή για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ».

Πρώην διευθυντής της CIA: «Οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν την τρομοκρατία προς όφελός τους»

Πρώην διευθυντής της CIA: «Οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν την τρομοκρατία προς όφελός τους»
Ό πρώην διευθυντής της CIA William Odom ομολόγησε ότι «Η Αμερική χρησιμοποιούσε για καιρό την τρομοκρατία» ξαναφέρνοντας στην επιφάνεια το ερώτημα του ποιος δημιούργησε την ISIL και την Αλ Κάιντα, ενώ ο πρώην ΥΠΕΞ της Βρετανίας Ρόμπιν Κουκ αναφέρει στην Βουλή των Κοινοτήτων ότι «η Αλ Κάιντα ήταν αναμφισβήτητα ένα προϊόν των δυτικών μυστικών υπηρεσιών».
Άρθρο δυναμίτης σε δυναμική αμερικανική ιστοσελίδα αποκαλύπτει το πως η ISIL που τώρα οι Αμερικανοί φέρονται να χτυπούν ανελέητα κατασκευάστηκε από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ για να πατήσουν «πόδι» στα πλούσια ενεργειακά κοιτάσματα της Μεσοποταμίας.

Ακόμα και στην Αμερική γνωρίζουν ότι η ISIL όπως και η Αλ Κάιντα στο παρελθόν είναι δημιουργήματα των ΗΠΑ με σκοπό την κατάκτηση και τον έλεγχο των πλούσιων κοιτασμάτων της Μέσης Ανατολής. Και οι δύο οργανώσεις είναι τα «μακριά» χέρια της CIA που ανακόπτουν την επιρροή του Ιράν και αποτελούν απειλή για το μαλακό «υπογάστριο» της Ρωσίας, τον ρωσικό Καύκασο, που κατοικείται από σουνίτες Τσετσένους επιρρεπείς στον εξτρεμισμό.
Το άρθρο του ειναι του Garikai Chengu στο counterpunch.org και η απόδοση εγινε από τον Παναγιώτη Κάτσικα
«Όπως και η περίπτωση της Αλ Κάιντα, το Ισλαμικό Κράτος είναι και αυτό κατασκεύασμα της Αμερικής. Είναι ένα “όργανο του τρόμου” σχεδιασμένο για να διαιρέσει και να κατακτήσει την πλούσια σε κοιτάσματα πετρελαίου, Μέση Ανατολή, αντιμετωπίζοντας την αυξανόμενη επιρροή του Ιράν στην περιοχή.
Το γεγονός ότι οι ΗΠΑ έχουν μία μακρά ιστορία στην υποστήριξη τρομοκρατικών ομάδων, θα εξέπληττε αυτούς που παρακολουθούν μόνο τις ειδήσεις και αγνοούν την ιστορία.
Η ίδια η CIA ευθυγραμμίστηκε με το εξτρεμιστικό Ισλάμ κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Τότε, η Αμερική ανέλυσε τον κόσμο στο παραπάνω δίπολο: Από την μία πλευρά, η Σοβιετική Ένωση και τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα του Τρίτου Κόσμου, όπου η Αμερική τα θεωρούσε εργαλεία για την ΕΣΣΔ, και από την άλλη, οι δυτικές χώρες και το μαχητικό πολιτικό Ισλάμ, όπου οι ΗΠΑ το θεωρούσαν σύμμαχο στον αγώνα ενάντια της Σοβιετικής Ένωσης.
Ο διευθυντής της Υπηρεσίας Εθνικής Ασφάλειας στην εποχή του R.Reagan, William Odom, πρόσφατα παρατήρησε: » Από κάθε πλευρά η Αμερική χρησιμοποιούσε για καιρό την τρομοκρατία. Το 1978-79 η Γερουσία προσπαθούσε να περάσει ένα νόμο ενάντια στην διεθνή τρομοκρατία – Οι δικηγόροι τότε είχαν αναφέρει πως όποια παραλλαγή τέτοιου νόμου και να φτιάξουν θα είναι κατά παράβαση»
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, η CIA χρησιμοποίησε τη Μουσουλμανική Αδελφότητα στην Αίγυπτο τόσο για να αντικρούσει την σοβιετική επέκταση, όσοι και να εμποδίσει την εξάπλωση του Μαρξισμού ανάμεσα στις Αραβικές μάζες.
Η Αμερική επίσης στήριξε ανοιχτά το Sarekat Ισλάμ ενάντια στον Sukarno στην Ινδονησία και την τρομοκρατική ομάδα Jamaat-e-Islami- ενάντια στον Julfiqar Ali Bhutto στο Πακιστάν. Τελευταία περίπτωση αλλά όχι λιγότερο σημαντική είναι αυτή της Αλ Κάιντα.
Μήπως ξεχνάμε, πως η CIA δημιούργησε τον Οσάμ Μπιν Λάντεν, και τροφοδότησε την οργάνωσή του την δεκαετία του 1980. Ο πρώην Βρετανός υπουργός Εξωτερικών, Ρόμπιν Κουκ, ανέφερε στην Βουλή των κοινοτήτων, ότι η Αλ Κάιντα ήταν αναμφισβήτητα ένα προϊόν των δυτικών μυστικών υπηρεσιών.
Ο κ. Κούκ εξήγησε πως η AL Qaeda – η οποία το όνομα της είναι η συντομογραφία της λέξης «βάση δεδομένων» στα Αραβικά – ήταν στην αρχή η βάση δεδομένων χιλιάδων εξτρεμιστών Ισλαμιστών σε έναν υπολογιστή, οι οποίοι είχαν εκπαιδευτή από την Σία και χρηματοδοτούνταν από τους Σαουδάραβες, με σκοπό να νικήσουν τους Ρώσους στο Αφγανιστάν.
Η σχέση της Αμερικής με την Αλ Κάιντα ήταν πάντα μια σχέση αγάπης και μίσους. Εξαρτιόταν από το αν μια ομάδα της Αλ Κάιντα σε μία συγκεκριμένη περιοχή εξυπηρετεί ή όχι τα συμφέροντα της Αμερικής, τότε ανάλογα και το Στέιτ Ντεπάρτμεντ, είτε χρηματοδοτούσε, είτε στοχοποιούσε επιθετικά αυτές τις ομάδες. Ακόμα και αν οι διαμορφωτές της Αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής ισχυρίζονται ότι αντιτίθενται στον Μουσουλμανικό εξτρεμισμό, εν γνώση τους τον υποθάλπτουν , χρησιμοποιώντας τον ως όπλο για την αμερικάνικη εξωτερική πολιτική.
Το Ισλαμικό κράτος, είναι το νεότερο όπλο της Αμερικής, που μοιάζει με την Αλ Κάιντα, και αναμφίβολα εκρήγνυται πρόωρα. Το Ισλαμικό κράτος έκανε την εμφάνιση του πρόσφατα στο Διεθνές προσκήνιο αφότου αποκεφάλισαν τους Αμερικάνους δημοσιογράφους. Τώρα οι τρομοκράτες ελέγχουν μία περιοχή στο μέγεθος του Ηνωμένου Βασιλείου.
Για να μπορέσει κάποιος να καταλάβει γιατί το Ισλαμικό Κράτος μεγάλωσε τόσο γρήγορα, πρέπει να ρίξει μία ματιά στις ρίζες του όπου υπήρχε αμερικάνικη υποστήριξη. Το 2003 η Αμερικάνικη επέμβαση και κατοχή στο Ιράκ, δημιούργησε τις προϋποθέσεις για τις ακραίες Σουνίτικες ομάδες, όπως το Ισλαμικό Κράτος να αποκτήσουν ρίζες. Η Αμερική, μάλλον απερίσκεπτα κατέστρεψε τον κοσμικό κρατικό μηχανισμό που είχε συγκροτηθεί επί του Σαντάμ Χουσείν, και τον αντικατέστησε με την Σιίτικη διοίκηση.
Η αμερικάνικη κατοχή προκάλεσε τεράστια ανεργία στις Σουνίτικες περιοχές, απορρίπτοντας τον σοσιαλισμό και κλείνοντας εργοστάσια με την αφελή ελπίδα ότι το αόρατο χέρι της αγοράς θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας. Κάτω από το νέο Σιίτικο καθεστώς το οποίο υποστηριζόταν από τις ΗΠΑ, τα Σουνίτικα εργατικά στρώματα έχασαν εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας.
Σε αντίθεση με τους λευκούς Αφρικανούς (AFRIKANERS) της Νοτίου Αφρικής, που τους επιτράπηκε να διατηρήσουν τον πλούτο τους ύστερα από την αλλαγή καθεστώτος, στις ανώτερες Σουνίτικες τάξεις, αφαιρέθηκαν όλα τα προνόμια και χάθηκε η πολιτικής τους επιρροή. Αντί να προωθηθεί μια θρησκευτική ολοκλήρωση και ενότητα, η αμερικάνικη πολιτική στο Ιράκ όξυνε τις θρησκευτικές διαιρέσεις, δημιουργώντας γόνιμο έδαφος για την Σουνίτικη δυσαρέσκεια, με την βοήθεια της οποίας η Αλ Κάιντα ρίζωσε στο Ιρακ.
Το ισλαμικό κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε, είχε άλλο όνομα: Αλ Κάιντα στο Ιράκ. Μετά το 2010 μετονομάστηκε και έστρεψε τις προσπάθειες του στην Συρία.
Τρεις πόλεμοι διεξάγονται ουσιαστικά στη Συρία. Ένας μεταξύ της κυβέρνησης του Άσαντ και των ανταρτών, ένας άλλος μεταξύ του Ιράν και της Σαουδικής Αραβίας, και ένας ακόμη μεταξύ της Αμερικής και της Ρωσίας.
Είναι αυτός ο τρίτος, νέος Ψυχρος Πόλεμος, όπου έκανε την Αμερική να αποφασίσει να εξοπλίσει τους Ισλαμιστές αντάρτες στην Συρία, καθώς ο πρόεδρος Άσαντ, είναι βασικός σύμμαχος της Ρωσίας. Πολλοί από αυτούς τους Σύρους αντάρτες, έχουν προσχωρήσει στο Ισλαμικό Κράτος, οι οποίοι ανοιχτά κραδαίνουν τα αμερικάνικα M-16.
Η πολιτική της Αμερικής στην Μέση Ανατολή περιστρέφεται γύρω από το πετρέλαιο και το Ισραήλ. Η επέμβαση στο Ιράκ, έχει ικανοποιήσει ένα μέρος της δίψας της Αμερικής για το πετρέλαιο.
Οι επικείμενες αεροπορικές επιδρομές στη Συρία και οι οικονομικές κυρώσεις στο Ιράν όμως σχετίζονται με το Ισραήλ. Ο στόχος είναι να στερηθούν οι γειτονικοί εχθροί του Ισραήλ, δηλαδή η Χεζμπολάχ στον Λίβανο, και η Χαμάς στην Παλαιστίνη, την ζωτικής σημασίας υποστήριξη της Συρίας και του Ιράν.
Το Ισλαμικό κράτος δεν είναι απλά ένα «όργανο τρομοκρατίας» το οποίο χρησιμοποιείται από την Αμερική για να ανατρέψει την κυβέρνηση της Συρίας. Χρησιμοποιείται επίσης για να προκαλέσει πίεση στο Ιράν.
Η τελευταία φορά που το Ιράν εισέβαλε σε άλλη χώρα ήταν το 1738. Από την ανεξαρτησία της το 1776, η Αμερική έχει εμπλακεί σε πάνω από 53 στρατιωτικές εισβολές και αποστολές. Παρά το ό,τι οι κραυγές πολέμου των Δυτικών μέσων ενημέρωσης θα ήθελαν να πιστέψετε, το Ιράν δεν είναι απειλή για την τοπική ασφάλεια, σε αντίθεση με την Ουάσιγκτον.
Μια έκθεση που δημοσιεύτηκε το 2012 και που εγκρίθηκε από 16 Αμερικάνικες υπηρεσίες πληροφοριών, επιβεβαιώνει ότι το Ιράν έχει τερματίσει το πρόγραμμα πυρηνικών όπλων το 2003. Η αλήθεια είναι, πως η φιλοδοξία του Ιραν για τα πυρηνικά όπλα, υπαρκτή η φανταστική, είναι αποτέλεσμα της αμερικάνικης εχθρότητας προς το Ιράν, και όχι κάτι άλλο.
Η Αμερική χρησιμοποιεί το Ισλαμικό Κράτος για τρεις τρόπους: Με το να επιτεθεί στους εχθρούς της στην Μέση Ανατολή, με το να χρησιμεύσει ώς πρόσχημα για στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στο εξωτερικό, και με το να υποθάλψει μία κατασκευασμένη εγχώρια απειλή, για να δικαιολογήσει την πρωτοφανή εσωτερική επιτήρηση.
Με το να αυξάνεται ραγδαία η παρακολούθηση της κυβέρνησης και με το να παρεμβαίνει πιο εύκολα σε ζητήματα απόρρητων προσωπικών δεδομένων, αυξάνει την δύναμη της στο να επιτηρεί τους πολίτες, ενώ μειώνει την δύναμη των πολιτών να επιτηρούν αυτήν. Η τρομοκρατία είναι μία δικαιολογία για την μαζική παρακολούθηση, στο φόντο μιας μαζικής εξέγερσης.
Ο λεγόμενος «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» πρέπει να κατανοηθεί σαν αυτό που πραγματικά είναι: Ένα πρόσχημα για την διατήρηση ενός τεράστιου αμερικάνικου στρατού. Οι δύο πιο ισχυρές ομάδες στην Αμερικάνικη εξωτερική πολιτική είναι το λόμπι του Ισραήλ, το οποίο διευθύνει την πολιτική της Αμερικής για την Μέση Ανατολή, και το Στρατιωτικό – Βιομηχανικό συγκρότημα, που επωφελείται από την δράση της Ισραιλινής ομάδας.
Από τότε που ο Τζώρτζ Μπους κήρυξε τον πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία τον Οκτώβριο του 2001, κόστισε στον Αμερικάνο φορολογούμενο 6.6 τρισεκατομμύρια και χιλιάδες νεκρούς γιούς και κόρες, από την άλλη όμως οι πόλεμοι είναι γκανιότα δισεκατομμυρίων δολαρίων για την στρατιωτική ελίτ της Ουάσιγκτον
Στην πραγματικότητα, περισσότερες από 70 Αμερικάνικες εταιρείες και ξεχωριστά πρόσωπα έχουν κερδίσει μέχρι και 27 δισεκατομμύρια δολάρια σε συμβόλαια για εργασίες στο μεταπολεμικό Ιράκ και το Αφγανιστάν τα τελευταία τρία χρόνια σύμφωνα με μία πρόσφατη μελέτης από το Κέντρο της Δημόσιας ακεραιότητας.
Σύμφωνα με την μελέτη, περίπου το 75% των εταιρειών είχαν εργαζόμενους ή μέλη του διοικητικού συμβουλίου τους, που εξυπηρετούσαν ή είχαν στενή σχέση με το Ρεπουμπλικάνικό και το Δημοκρατικό κόμμα, με τα μέλη του κονγκρέσου, ή με υψηλόβαθμα στρατιωτικά στελέχη
Το 1997, το Αμερικάνικο Υπουργείο Άμυνας δήλωσε στην έκθεσή του: «τα στοιχεία δείχνουν μία ισχυρή συσχέτιση ανάμεσα στις δραστηριοποίηση των ΗΠΑ στο εξωτερικό και στην αύξηση των τρομοκρατικών επιθέσεων ενάντια στις ΗΠΑ. Η αλήθεια είναι, ότι ο μόνος τρόπος για να νικήσει η Αμερική στον «πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία» είναι να σταματήσει να δίνει το κίνητρο και τον εξοπλισμό στους τρομοκράτες για να τις επιτίθενται. Η τρομοκρατία είναι το σύμπτωμα.
Ο Αμερικάνικος Ιμπεριαλισμός στην Μέση Ανατολή είναι ο καρκίνος.Με απλά λόγια «ο πόλεμος ενάντια στην τρομοκρατία» είναι η ίδια η τρομοκρατία. Μόνο που αυτή διεξάγεται σε μεγαλύτερη κλίμακα με ανθρώπους που χρησιμοποιούν αεριοθούμενα αεροπλάνα και πυραύλους»

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Κόλαφος για τη CIA είναι η έκθεση του αμερικανικού Κογκρέσου για τις «βάρβαρες» ανακρίσεις υπόπτων για τρομοκρατία κατά τη διακυβέρνηση Μπους. Η Γερουσία των ΗΠΑ κατηγορεί  μάλιστα την υπηρεσία μυστικών πληροφοριών της χώρας ότι εξαπάτησε το Κογκρέσο και το Λευκό Οίκο αναφορικά με τις πρακτικές της, τόσο ως προς το επίπεδο βίας τους, όσο και ως προς την αποτελεσματικότητα τους.
Πολύ πιο βάρβαρες και λιγότερο αποτελεσματικές από όσο υπόσχονταν ήταν οι «προωθημένες τεχνικές ανάκρισης» που η CIA χρησιμοποιούσε κατά υπόπτων για τρομοκρατία τα χρόνια μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου στις ΗΠΑ, σύμφωνα με την έκθεση του Κογκρέσου που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα.

Στην έκθεση παρουσιάζονται αναλυτικά οι μέθοδοι βασανισμού που οι μυστικοί πράκτορες χρησιμοποιούσαν προκειμένου να εξετάσουν υπόπτους για διασυνδέσεις με την Αλ-Κάιντα, αλλά και συγκεκριμένες ιστορίες 100 περίπου ανθρώπων που έπεσαν θύματα της CIA την περίοδο 2001-2009. Στη δημοσιότητα δόθηκαν σήμερα μόλις 480 σελίδες της έρευνας που αριθμεί 6.200 σελίδες συνολικά.
Μία από τι κύριες μεθόδους που περιγράφονται είναι αυτή του εικονικού πνιγμού. Πρόκειται για μία πρακτική σύμφωνα με την οποία το θύμα του βασανισμού ακινητοποιείται οριζόντια σε κάποια επιφάνεια κι ενώ καλύπτεται το πρόσωπο του, οι βασανιστές του ρίχνουν νερό με αποτέλεσμα να αισθάνεται ότι πνίγεται. Σύμφωνα με τη CIA τρεις κρατούμενοι πέθαναν στα χέρια των πρακτόρων της με αυτό τον τρόπο, σύμφωνα με την έκθεση του Κογκρέσου όμως τα θύματα υπολογίζονται να είναι  περισσότερα.
Ανάμεσα στις μεθόδους βασανιστηρίων ήταν η στέρηση ύπνου, η συνεχόμενη ανάκριση επί μέρες, η απομόνωση, σεξουαλικές απειλές για βιασμό, τα «μπάνια» με παγωμένο νερό, ενώ η CIA άφησε αρκετούς κρατούμενους να πιστεύουν ότι δεν θα έβγαιναν ζωντανοί από την ανάκριση.
Πιο συγκεκριμένα στην έκθεση παρουσιάζονται οι ιστορίες ενός κρατουμένου ο οποίος βρισκόταν υπό καθεστώς ανάκρισης επί πέντε ολόκληρες μέρες χωρίς διάλειμμα αλλά κι ενός άλλου ο οποίος που ήταν φυλακισμένος επί 17 μέρες στο σκοτάδι, χωρίς να γνωρίζει ούτε καν που βρισκόταν.
Επιπλέον, περιγράφεται η περίπτωση ενός κρατούμενου που οι ανακριτές τον απείλησαν ότι θα τον τραυματίσουν με ένα ηλεκτρικό τρυπάνι, αλλά κι ενός άλλου που απειλήθηκε ότι θα βιαστεί με ένα σκουπόξυλο.
Σε μία περίπτωση αναφέρεται ότι ο ανακριτής φέρεται να είπε στον ανακρινόμενο ότι δε θα προλάβει η υπόθεση του να φτάσει στη Δικαιοσύνη γιατί θα τον σκοτώσουν για να μην πει πουθενά για όσα του έκαναν. Μεταξύ άλλων, η έκθεση αναφέρει πως ένας κρατούμενος πέθανε λόγω υποθερμίας ενώ ήταν δεμένος σε ένα τσιμεντένιο πάτωμα, ενώ τουλάχιστον 26 άτομα κρατήθηκαν χωρίς να πληρούνται τα απαραίτητα κριτήρια.
Παρουσιάζοντας το χρονικό των βασανιστηρίων, η επικεφαλής της έρευνας πρόεδρος της επιτροπής Πληροφοριών της Γερουσίας, Νταιάν Φαϊνστάιν έκανε ανοιχτά λόγο για περιπτώσεις βασανιστηρίων.  Όπως είπε η ίδια «ένας εκπληκτικά μικρός αριθμός ατόμων ήταν υπεύθυνος για τον σχεδιασμό και την εφαρμογή αυτού του προγράμματος». Η έκθεση συμπλήρωσε η Φαϊνστάιν επικυρώνει ότι το πρόγραμμα βασανιστηρίων ήταν «ηθικά, νομικά και διοικητικά άστοχο και ότι αυτό το έθνος δεν θα πρέπει ποτέ ξανά να υιοθετήσει αυτές τις τακτικές».
Παράλληλα, η Φαϊνστάιν υπογράμμισε την ευθύνη της CIA για τις ανακριβείς πληροφορίες που έδινε στην ηγεσία της χώρας, για τη λειτουργία του προγράμματος και για την αποτελεσματικότητά του. Όπως χαρακτηριστικά είπε ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζορτζ Μπους, δεν ενημερωνόταν για την υπόθεση -«έμενε στο σκοτάδι», ενώ όταν τελικά ενημερώθηκε, ένιωσε «άβολα».
Σημειώνεται ότι το 2009 όταν και ο Μπαράκ Ομπάμα ανέλαβε τα ηνία των ΗΠΑ, έδωσε τέλος στο πρόγραμμα της CIA, λέγοντας από τότε πως κατά την άποψή του, οι τεχνικές ανάκρισης ισοδυναμούσαν με βασανιστήρια.
«Απαγόρευσα με κατηγορηματικό τρόπο τα βασανιστήρια όταν ανέλαβα καθήκοντα» αναφέρει ο αμερικανός πρόεδρος στην ανακοίνωση που ακολούθησε τη δημοσιοποίηση της περίληψης της έκθεσης για τις ανακριτικές μεθόδους, χωρίς, ωστόσο, να χαρακτηρίσει ευθέως τις μεθόδους της CIA ως «βασανιστήρια».
«Η έκθεση καταγράφει ένα προβληματικό πρόγραμμα που περιλαμβάνει προωθημένες μεθόδους ανακρίσεις σε υπόπτους για τρομοκρατία σε μυστικές εγκαταστάσεις έξω από τις ΗΠΑ και ενισχύει την άποψη που είχα εδώ και καιρό ότι αυτές οι σκληρές μέθοδοι δεν είναι μόνο ασυνεπείς με τις αξίες μας ως έθνος, δεν υπηρέτησαν τον αγώνα μας κατά της τρομοκρατίας ή τα συμφέροντα εθνικής ασφάλειας. Επιπλέον, αυτές οι τεχνικές έκαναν σημαντική ζημιά στη θέση της Αμερικής στον κόσμο και έκαναν πιο δύσκολο να επιδιώξουμε την προάσπιση των συμφερόντων μας έναντι των συμμάχων και των εταίρων μας. Γι' αυτό θα συνεχίσω να χρησιμοποιώ την εξουσία μου ως πρόεδρος για να εξασφαλίσω ότι δεν θα καταφύγουμε σε αυτές τις μεθόδους ξανά» αναφέρει η ανακοίνωση.
Ο επικεφαλής της πλειοψηφίας της Γερουσίας, Χάρι Ράιντ, είπε: «Σήμερα, για πρώτη φορά, ο αμερικανικός λαός θα μάθει την πλήρη αλήθεια για τα βασανιστήρια τα οποία συνέβαιναν υπό την CIA

«Γκλάντιο» - «Κόκκινη Προβιά»: Άγνωστες πτυχές ενός γνωστού ζητήματος

 «Γκλάντιο» - «Κόκκινη Προβιά»: Άγνωστες πτυχές ενός γνωστού ζητήματος

Τη διετία 1990 - 1991, η Δυτική Ευρώπη συγκλονίστηκε από την αποκάλυψη της υπόθεσης «Gladio». Το κουβάρι άρχισε να ξετυλίγεται το 1990, όταν ένας Ιταλός δικαστής αποφάσισε να προχωρήσει σε βάθος τις έρευνες, σχετικά με μια τρομοκρατική επίθεση στην ιταλική πόλη Γκορίτσια το 1972. Μέσα σε λίγους μήνες αποκαλύφθηκε ένας εφιαλτικός μηχανισμός, που δημιουργήθηκε το 1947, στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, δρούσε σε όλες σχεδόν τις χώρες - μέλη της συμμαχίας με σκοπό την αποτροπή ενδεχόμενης ανόδου της Αριστεράς στην κυβερνητική εξουσία. Η υπόθεση «Gladio», γνωστή και ως «Κόκκινη Προβιά» στην Ελλάδα, ήταν η πιο ισχυρή απόδειξη για τις στενές σχέσεις των μυστικών υπηρεσιών, κυρίως των αμερικανικών, με την τρομοκρατία.

Στην τρομοκρατική επίθεση στην Γκορίτσια το 1972 είχαν χάσει τη ζωή τους τρεις Ιταλοί αστυνομικοί. Αρχικά, οι έρευνες στράφηκαν προς την κατεύθυνση ακροαριστερών οργανώσεων, στη συνέχεια, μετά το αδιέξοδο των ερευνών, ο δικαστής Φελίτσε Κασόν έστρεψε την προσοχή προς την κατεύθυνση των νεοφασιστικών οργανώσεων. Σε σύντομο διάστημα εντοπίστηκαν οι τρομοκράτες, που ήταν μέλη νεοφασιστικής οργάνωσης. Ο Κασόν συνέχισε επίμονα τις έρευνές του σχετικά με την προέλευση του οπλισμού των τρομοκρατών. Το 1990, μετά από δεκαοκτώ χρόνια ερευνών, αποκαλύφθηκε ότι τα όπλα προέρχονταν από μια αποθήκη της οργάνωσης με την επωνυμία «Gladio».

Στις αρχές Νοέμβρη του 1990, υπό το βάρος των αποκαλύψεων, ο πρωθυπουργός της Ιταλίας Τζούλιο Αντρεότι υποχρεώνεται να ομολογήσει στη Βουλή ότι «από το 1950 οργανώθηκε μια παράνομη υπηρεσία πληροφοριών με τη βοήθεια της CIA και των Βρετανών πρακτόρων, για να αντιμετωπίσει ενδεχόμενη ανατρεπτική δραστηριότητα ή επίθεση από μέρους των Σοβιετικών... Το δίκτυο παραμένει»!

Η ομολογία Αντρεότι συντάραξε ολόκληρη την Ευρώπη. Η μία μετά την άλλη, οι κυβερνήσεις των χωρών - μελών του ΝΑΤΟ ανακοίνωναν την ύπαρξη και τη δραστηριότητα τέτοιων οργανώσεων - δικτύων στο έδαφός τους. Στην Ελλάδα ο υπουργός Αμυνας Γιάννης Βαρβιτσιώτης αναγκάστηκε, στις 9 Νοέμβρη του 1990, να παραδεχτεί δημόσια ότι «Ελληνες κομάντος (ΛΟΚ) και η CIA οργάνωσαν ένα βραχίονα του δικτύου, το 1955, για να προβληθεί αντάρτικη αντίσταση σε οποιονδήποτε κομμουνιστή εισβολέα. Το εν λόγω δίκτυο, ήταν γνωστό με την κωδική ονομασία "Επιχείρηση Κόκκινη Προβιά"».

Στις 14 Νοέμβρη του 1990, ο Ανδρέας Παπανδρέου προέβη στο πρακτορείο «Ασοσιέιτεντ Πρες» στην εξής δήλωση: «Η παρακρατική οργάνωση Κόκκινη Προβιά δημιουργήθηκε το 1955, ως αποτέλεσμα ενός μυστικού τμήματος της συμφωνίας, με βάση την οποία εγκαταστάθηκαν οι αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα».

Ας πάρουμε, λοιπόν, τα πράγματα από την αρχή, με βάση το υλικό που συγκεντρώθηκε τα επόμενα χρόνια.

Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι ΗΠΑ για να διασφαλίσουν την αποτροπή ενδεχόμενης συμμετοχής της Αριστεράς στις κυβερνήσεις των χωρών της Δυτικής Ευρώπης οργάνωσαν ένα παράνομο δίκτυο «αποσταθεροποιητικής δραστηριότητας» με την κωδική ονομασία «Stay Behind». Το εν λόγω δίκτυο απλώθηκε σε διάφορες χώρες με διαφορετικές ονομασίες. Στην Ιταλία «Gladio», στην Ελλάδα «Κόκκινη Προβιά», στη Βρετανία «Operation Stay Behind», στη Γερμανία «Schwert», στην Ελβετία «Ομάδα Πληροφοριών και Ασφάλειας»...

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι χώρες που θα εισέρχονταν στο ΝΑΤΟ μετά την εκπόνηση του σχεδίου για την επιχείρηση «Stay Behind» ήταν υποχρεωμένες να υπογράφουν σχετικό μυστικό πρωτόκολλο, με το οποίο αναλάμβαναν την υποχρέωση να δημιουργήσουν το δικό τους παραστρατιωτικό μηχανισμό στο πλαίσιο της επιχείρησης.

Από τις έρευνες που ακολούθησαν προέκυψαν ορισμένα πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία.

Στο Βέλγιο, παραδείγματος χάριν, το παρακλάδι της «Stay Behind» με το όνομα Sdra- 8 δημιούργησε μια παράλληλη οργάνωση, την οργάνωση Catena, με σκοπό τη διάπραξη πολιτικών δολοφονιών. H Catena ευθύνεται για τη δολοφονία του Ζιλιέν Λαμπούτ, γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος Βελγίου.

Στη Βρετανία, το αντίστοιχο δίκτυο χρηματοδοτήθηκε από τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες. Τη δεκαετία του 1970 εκπαίδευσε πολλούς νεοφασίστες Ιταλούς στη Βρετανία και στρατολόγησε πολλούς Ιταλούς τρομοκράτες, ενώ ανέπτυξε στενούς δεσμούς με τη μασονική στοά Ρ2 της Ρώμης, που ήταν βασικός μοχλός της τρομοκρατικής νεοφασιστικής τρομοκρατίας στην Ιταλία, τη Δυτική Ευρώπη και σε άλλα μέρη του κόσμου.

Εντυπωσιακή εξέλιξη παρουσιάζει η οργάνωση «Gladio» στην Ιταλία, όπου οι υπηρεσίες των ΗΠΑ σε συνεργασία με την ιταλική SIFAR, έθεσαν το 1952 σε εφαρμογή τη «στρατηγική της έντασης». Μέρος αυτού του σχεδίου ήταν η δημιουργία τρομοκρατικών οργανώσεων με νεοφασιστικά, ή ακροαριστερά χαρακτηριστικά, με στόχο τη δημιουργία κλίματος αστάθειας που έφθασε μέχρι και σε απόπειρα πραξικοπήματος για την επιβολή στρατιωτικοφασιστικού καθεστώτος (17 Δεκέμβρη του 1970).

Η αποκάλυψη του δικτύου «Gladio» οδήγησε και στη διαλεύκανση πολλών υποθέσεων τρομοκρατικών βομβιστικών επιθέσεων στην Ιταλία, με θύματα εκατοντάδες ανυποψίαστους ανθρώπους, στο διάστημα 1950- 1974.

Στη δίκη των υπευθύνων που άρχισε το 1974 και τελείωσε το 1979 ήρθαν στο φως συγκλονιστικά στοιχεία που αποδείκνυαν, πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι η τρομοκρατία στην Ιταλία καθοδηγήθηκε από στελέχη των μυστικών υπηρεσιών. Στο κατηγορητήριο για τον στρατηγό Τζιαν Αντέλιο Μαλέτι, αρχηγό του κλάδου αντικατασκοπίας της SID και το λοχαγό Λαμπρούνα, αρχηγό του τομέα NOD και αρμόδιο για τη διείσδυση στις εξτρεμιστικές οργανώσεις, αναφέρεται:

«Οι δύο κατηγορούμενοι από το 1969, χάρη στην ιδιότητά τους πρόσφεραν προστασία σε τρομοκράτες, που βαρύνονταν με διάφορες τρομοκρατικές ενέργειες, και παραποιούσαν συστηματικά τις πληροφορίες που παρείχαν σε πολιτικές και δικαστικές αρχές». Παρά τα συντριπτικά στοιχεία εναντίον τους, ο Μαλέτι καταδικάζεται σε φυλάκιση μόλις τεσσάρων ετών και ο Λαμπρούνα σε διετή φυλάκιση.

Ο στρατηγός Μαλέτι, ο οποίος έπαιξε σημαντικό ρόλο στο πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967 στην Ελλάδα, σε μια συνέντευξή του στην εφημερίδα «Λα Ρεπούμπλικα», στις 4 Αυγούστου του 2000 αποκάλυψε ότι «στη συγκρότηση των ακροδεξιών οργανώσεων που ευθύνονται για τρομοκρατικά χτυπήματα κατά τη δεκαετία του 1970 ήταν άμεσα αναμεμειγμένη η CIA, η οποία προσπάθησε να υποθάλψει την αναβίωση του ακραίου εθνικισμού και να επιστρατεύσει την άκρα δεξιά, με σκοπό να ανακόψει τη στροφή της ιταλικής και γερμανικής κοινωνίας προς την Αριστερά». Στην ίδια συνέντευξη, ο Μαλέτι τονίζει ότι «η τρομοκρατική "στρατηγική της έντασης" είχε ατλαντική βούλα. Αυτουργός της δημιουργίας των εστιών έντασης ήταν η CIA, η οποία οργάνωνε τη δράση της και χάραζε γραμμή πλεύσης, βάσει στοιχείων του ΝΑΤΟ».

Οσον αφορά στη δράση της «Κόκκινης Προβιάς» στην Ελλάδα, ελάχιστα στοιχεία προέκυψαν. Οι έρευνες που αποφασίστηκαν στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και των εγχώριων υπηρεσιών του ήταν ένας μηχανισμός συγκάλυψης των δραστηριοτήτων αυτής υπόθεσης. Ωστόσο, υπάρχουν πολλές υποθέσεις για τις οποίες υπάρχουν ενδείξεις για τη δράση της «Κόκκινης Προβιάς». Μεταξύ των υποθέσεων αυτών είναι η παρακρατική οργάνωση «Καρφίτσα» που δραστηριοποιήθηκε στη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη και η υπόθεση της «Νάρκης του Γοργοπόταμου» το 1964, όπου έχασαν τη ζωή τους 13 άτομα.

Δάνης Παπαβασιλείου

ΗΠΑ – ΜΕΞΙΚΟ
Το Τείχος Των Νεκρών

ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΗΣ (ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ) 

• To 1982 ήταν η χρόνια εμπλοκής του ΔΝΤ στο Μεξικό όταν αυτό ανακοίνωσε μορατόριουμ για τα διεθνή χρέη του μετά από χρόνια κλοπής των πρώτων υλών του από πολυεθνικές των ΗΠΑ. Όμως  καθοριστικό ρόλο άρχισε να παίζει το 1995 όταν το Μεξικό έγινε η πρώτη χώρα που υπέγραψε τη λεγόμενη «Γραμμή Ευέλικτης Πίστωσης» με το ΔΝΤ το οποίο συνεργάστηκε με το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ και την Παγκόσμια Τράπεζα, για να εκπονηθεί ένα σχέδιο «αναδιάρθρωσης της οικονομίας» του.

Μετά η αναδιάρθρωση έπρεπε να εφαρμοστεί έτσι ώστε να πιστωθεί η «Γραμμή» με 30 δισ. δολάρια. Είχε προηγηθεί η εθνικοποίηση των τραπεζών από τον πρόεδρο Χοσέ Λοπέζ Πορτίγιο με στόχο όχι βέβαια την οικοδόμηση ενός  σοσιαλιστικού  κράτους, μα την εθνικοποίηση του ιδιωτικού χρέους της ολιγαρχίας.

 Η «αναδιάρθρωση της οικονομίας» επενδύθηκε από τους κυβερνώντες και τα ΜΜΕ με τις συνήθεις σε αυτές της περιπτώσεις δικαιολογίες: «αδυναμία του δημοσίου να ανταποκριθεί στις αυξανόμενες ανάγκες» οι «ιδιωτικοποιήσεις θα φέρουν ανάπτυξη και θέσεις εργασίας» οι «φόροι υπέρ του δημοσίου καταστρέφουν την ανταγωνιστικότητα» οι «συντάξεις απειλούν τα δημόσια ταμεία» η «οικονομία πρέπει να ανταποκριθεί στις ανάγκες της σύγχρονης αγοράς».

Η οικονομία αναδιαρθρώθηκε σε τέτοιο βαθμό που  εξαρτάτε απόλυτα από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ως το 2009 οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιπροσώπευαν το 78% των άμεσων ξένων επενδύσεων όπου ξεχωρίζουν η παραγωγή ηλεκτρονικών, η αυτοκινητοβιομηχανία, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο.

Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε πως όταν μιλάμε για επενδύσεις στην παραγωγή ηλεκτρονικών συσκευών και στην αυτοκινητοβιομηχανία μιλάμε για εργοστάσια συναρμολόγησης ενός εξαρτήματος και όχι για ολοκληρωμένη παραγωγή.  Τα εργοστάσια αυτά αμερικανικών συμφερόντων αποτελούν ανάμεσα σε αλλά σύμβολα εργασιακών συνθηκών μιας μεσαιωνικής εποχής! 

Το Μεξικό είναι μια χώρα όπου το 42% του πληθυσμού ζει στο  όριο της φτώχιας, το 28%  ζει στην απόλυτη φτώχεια, μόνο το 5,6% των παιδιών συνεχίζουν την μάθηση τους στην ιδιωτικοποιημένη παιδεία μετά από τα πρώτα έξι χρόνια του σχολείου.

Όλες οι οικονομικές και πολιτικές δομές της χώρας να είναι παραδομένες στις ΗΠΑ στο ΔΝΤ και στις πολυεθνικές. Επιπροσθέτως με νόμο η κυβέρνηση του Μεξικού ποινικοποίησε την κοινωνική διαμαρτυρία χαρακτηρίζοντας ως «τρομοκράτες» και «υπονομευτές του πολιτεύματος» τους κοινωνικούς αγωνιστές και με το πρόσχημα της καταπολέμησης των ναρκωτικών τα αστυνομικά, τα στρατιωτικά και παραστρατιωτικά σώματα συντρίβουν κάθε πολιτική ή κοινωνική αντίσταση.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες πολλοί Μεξικανοί εγκαταλείπουν τη γη τους για τις ΗΠΑ, αναζητώντας απλώς καλύτερες συνθήκες ζωής.

Ο Donald Trump, το νέο μέλος της θείας τάξης των ΗΠΑ, ανήγγειλε το βράδυ της Τετάρτης, 25-1-2017 ότι αρχίζουν οι διαδικασίες για το χτίσιμο ενός τείχους στα σύνορα με το Μεξικό, με στόχο την εξάλειψη της εισόδου μεταναστών στη χώρα του για να αντιμετωπίσει «την ανεξέλεγκτη εγκληματικότητα, τη βία και την τρομοκρατία».

Η ποινικοποίηση του μη καταγεγραμμένου του «λαθραίου αλλοδαπού»  που φαίνεται να έχει γίνει το νέο τοτέμ της κυβέρνησης των ΗΠΑ δεν είναι ανακάλυψη του «κακού» Trump.

 Το  «τείχος», ο φράχτης από χάλυβα έχει ήδη κατασκευαστεί στα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού με σκοπό την απαγόρευση εισόδου των φτωχών μεταναστών από το Μεξικό και την Κεντρική και Νότια Αμερική. Ξεκίνησε να κατασκευάζεται επί προεδρίας George Bush, του πατέρα και μέχρι σήμερα έχει κοστίσει 50 δισ. δολάρια.

 Είναι εξοπλισμένος με ηλεκτροφόρα σύρματα, κάμερες, αισθητήρες υπέρυθρης ακτινοβολίας, ραντάρ και επιτηρείται από ειδικά μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα τύπου MQ-9 Reaper. Τα 700 μίλια  οχυρωματικού φράχτη εποπτεύει μια δύναμη 16500 ανδρών της  Border Patrol. Τα τελευταία χρόνια στον φράχτη πάνω από 6000 χιλιάδες άνθρωποι έχασαν την ζωή τους στην έρημο ή από τα τοξικά  κανάλια που μεταφέρουν απόβλητα αμερικανικών εργοστασίων ή από τις σφαίρες της   Border Patrol.

Ο άνθρωπος που αποφασίζει να μεταναστεύσει επιδιώκοντας να ξεφύγει από την μιζέρια και την δυστυχία της φτώχιας και περνά «παράνομα» τα σύνορα μιας χώρας μετατρέπεται σε οικονομικό πρόσφυγα και αυτόματα στερείται κάθε νομικής προστασίας, εφόσον είναι αδύνατον, πλέον, να θεωρηθεί πολίτης μιας συγκεκριμένης χώρας.

Η σκλήρυνσης των μηχανισμών ελέγχου της μετανάστευσης είναι φαινόμενο που παρατηρείται και στις δυο άκρες του Ατλαντικού. Η μετανάστευση μετατράπηκε σε ποινικό αδίκημα και ο μετανάστης μετατράπηκε σε αποδιοπομπαίο τράγο αντιμετωπιζόμενος ως « βάρβαρος»,   ως «κατ’ εξοχήν εγκληματίας»  ή ακόμη και θύμα μιας άγριας εκμετάλλευσής ντυμένη μάλιστα και με αρκετές δόσεις φιλανθρωπίας.

Όπως στην Δανία όπου το «Venstre», το φιλελεύθερο κόμμα του πρωθυπουργού Λαρς Λόκε Ράσμουσεν σε συμφωνία με την αντιπολίτευση των  Σοσιαλδημοκρατών προώθησαν  ένα νομοσχέδιο που προέβλεπε ότι οι μετανάστες θα έχουν δικαίωμα να έχουν στην κατοχή τους χρήματα και αγαθά έως της αξίας των 3.000 κορόνων Δανίας, κάπου 400 ευρώ,  Οποιοδήποτε περιουσιακό στοιχείο που θα υπερέβαινε αυτό το ποσό θα κατάσχεται. Στην Γαλλία δε, στον «Κώδικα Εισόδου και Διαμονής Αλλοδαπών και Δικαιώματος Ασύλου» προβλέπεται το «έγκλημα αλληλεγγύης» που χρησιμοποιείται για τον εκφοβισμό όσων ανθρώπων ατομικά  θα  επιχειρήσουν να συνδράμουν και να βοηθήσουν μετανάστες.

Οι μονεταριστικές πολιτικές που ηγεμονεύονται από ιδρύματα τύπου ΔΝΤ και Παγκόσμιας Τράπεζας υπονομεύουν την ικανότητα των κρατών να διατηρούν ένα ανεκτό επίπεδο διαβίωσης του πληθυσμού τους.

Ταυτόχρονα η άγρια «ανταγωνιστικότητα» έχει οδηγήσει σε μια μαζική μετάλλαξη της εργασίας σε επισφαλή και πολύ χειρότερα πληρωμένη.  Ο κάθε εργαζόμενος ακόμα και στα ανεπτυγμένα κράτη πιέζεται και από την εφεδρική στρατιά εργασίας, δηλαδή των μεταναστών που τρέχουν να ξεφύγουν από την αθλιότητα της φτώχιας και από τους μικρούς ή μεγάλους πολέμους που μαίνονται  σε όλες σχεδόν τις περιοχές της οικουμένης.

Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση αυξανόμενης μετακίνησης ανθρώπων, προς την οικονομική  ή βιολογική επιβίωση τους. Όλο αυτό το ρεύμα της μετανάστευσης θα είναι αδύνατο να το καλύψει η κεφαλαιοκρατική ανάγκη  για φτηνή εργασία.

Αλλά εν προκειμένω δεν υπάρχει κανένα «Τείχος» που να απαγορεύει ή να  διαιρεί τα ανθρώπινα δικαιώματα που συνυφαίνονται σύμφωνα με τις σύγχρονες  ανάγκες.

Στοιχειώδες ανθρώπινο δικαίωμα είναι σήμερα η άρνηση οποιουδήποτε διαχωρισμού στο δικαίωμα στη  ζωή και στην αναζήτηση της ευτυχίας!