23 Σεπ 2014

KATIN (Η ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ)


Κέρκυρα: Συγκέντρωση για τον ΕΝΦΙΑ


Κέρκυρα: Συγκέντρωση για τον ΕΝΦΙΑ 

Από τη σημερινή κινητοποίηση

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας για τον ΕΝΦΙΑ διοργάνωσε από νωρίς το πρωί έξω από την Α΄ ΔΟΥ, η τοπική γραμματεία του ΠΑΜΕ στην Κέρκυρα με τη συμμετοχή εκπροσώπων δεκάδων σωματείων και φορέων του νησιού. 
Επίσης την Παρασκευή 3 Οκτώβρη διοργανώνει συλλαλητήριο με ζήτημα αιχμής την ανεργία στις 6:30 το απόγευμα στην Πλατεία ΣΑΡΟΚΟ.
Αναλυτικά στην ανακοίνωσή του αναφέρει:
«Το ΠΑΜΕ οργανώνει ένα 2μηνο πρόγραμμα αγωνιστικής δραστηριότητας σε όλη την Ελλάδα με αποκορύφωμα το μεγάλο Πανελλαδικό Συλλαλητήριο, το Σάββατο 1η Νοέμβρη, στο Σύνταγμα, στις 12 το μεσημέρι. Καλούμε τους εργαζόμενους και τα συνδικάτα, τους ανέργους, τη νεολαία, τις γυναίκες, τους συνταξιούχους να προετοιμαστούν για νέα, σκληρή σύγκρουση με τους σχεδιασμούς και την πολιτική της κυβέρνησης, της ΕΕ και του κεφαλαίου.
Καλούμε τα σωματεία, τις λαϊκές επιτροπές, τους συλλόγους να πάρουν πρωτοβουλίες με πολύμορφες δράσεις και εκδηλώσεις. Να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις ώστε η οργή και η αγανάκτηση να γίνουν οργανωμένος αγώνας για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των συμμάχων της.
Η επίθεση αφορά τους πάντες! Ήρθε η ώρα να δοθεί συνολική -ενωτική- ταξική απάντηση. Να μη δεχτούμε το στράγγισμα και το ξεζούμισμά μας!
Με τους αγώνες μας να επιβάλουμε το δίκιο μας.
Όλο το προηγούμενο διάστημα πάρθηκαν μέτρα που μας εξαθλίωσαν. Στο «σοκ και δέος» της επίθεσης που δεχτήκαμε, δεν ήμαστε προετοιμασμένοι, οργανωμένοι. Πρέπει να ανασυνταχθούμε.
Ούτε η σιωπή, ούτε η αναμονή, ούτε οι κυβερνητικές εναλλαγές θα προσφέρουν λύτρωση ή άμεση ανακούφιση. Τα μέτρα παραμένουν, τρώνε τα σωθικά μας.
Η λύση βρίσκεται μόνο στους ταξικούς αγώνες, στις διεκδικήσεις, στην αλληλεγγύη, στην καθολική σύγκρουση σε όλα τα επίπεδα! Ο αγώνας μάς χωράει όλους. Πριν απ' όλα χωράει τον άνεργο που οδηγείται στην εξαθλίωση και αντί για αξιοπρέπεια και δουλειά λαμβάνει υποσχέσεις και 5μηνες κακοπληρωμένες ανάσες, τον άνεργο που μένει εκτός επιδότησης για χρόνια, τον άνεργο των 360 ευρώ. Χωράει τον εργαζόμενο των 586 και των 511 ευρώ, τον εργαζόμενο που είδε το μισθό του να κάνει φτερά, τον εργαζόμενο που δεν πληρώνεται κανονικά.
  • Ουσιαστική προστασία των ανέργων τώρα!
  • Ασφαλιστική & υγειονομική κάλυψη όλων των ανέργων για όσο διαρκεί η ανεργία.
  • Επίδομα ανεργίας στα 600 ευρώ για όσο διάστημα είναι άνεργος/η.
  • Το διάστημα της ανεργίας να αναγνωρίζεται ως συντάξιμος χρόνος χωρίς επιβάρυνση των ανέργων. Να βαρύνονται το κράτος και οι εργοδότες.
  • Να σταματήσει το σκλαβοπάζαρο των προγραμμάτων απασχόλησης.
Η πλήρης απελευθέρωση της αγοράς εργασίας, η διάλυση των Συλλογικών Συμβάσεων είναι ο κεντρικός δρόμος του κεφαλαίου για την έξοδο από την κρίση. Θέλουν να μας πείσουν ότι έτσι θα έρθει ανάπτυξη για το λαό. ΛΕΝΕ ΨΕΜΑΤΑ!!! Εδώ στην Κέρκυρα το ξέρουμε πολύ καλά. Κάθε λίγο βλέπουμε πανηγυρισμούς για αυξήσεις αφίξεων τουριστών και εισπράξεων. Τα ξενοδοχεία έχουν πληρότητες 100%. Την ίδια ώρα όμως οι ξενοδοχοϋπάλληλοι δουλεύουν σα σκλάβοι. Απλήρωτοι ή κακοπληρωμένοι, με την καθημερινή εργοδοτική τρομοκρατία πάνω από το κεφάλι τους, τσακισμένοι από την εντατικοποίηση της δουλειάς. Αυτή την ανάπτυξη έχουν στο μυαλό τους. Ανάπτυξη για το κεφάλαιο και σκλαβιά για τους εργάτες. Δεν τη θέλουμε τέτοια ανάπτυξη.
Οι ατομικές συμβάσεις πρέπει να αποκρουστούν. Να μη γίνουν η κύρια εργασιακή σχέση. Μέσω αυτών προωθείται η διάσπαση των εργαζομένων, το ξεμονάχιασμά τους. Κάθε εργαζόμενος θα βρίσκεται εκτεθειμένος στις ορέξεις της εργοδοσίας που με αποκλειστικό κριτήριο τη μεγιστοποίηση της κερδοφορίας θα φοβίζει, θα εκβιάζει με μισθούς ξεροκόμματα, θα απολύει ελεύθερα, δε θα αποζημιώνει, θα τσακίζει επιδόματα και δικαιώματα.
Να πάρουμε τη ζωή μας, το μέλλον στα χέρια μας.
  • Εδώ και τώρα υπογραφή Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης με επαναφορά στα 751 ευρώ βασικό μισθό για όλους, ως βάση για αυξήσεις.
  • Να καταργηθεί το αίσχος των άθλιων μισθών πείνας, των 586 και 511 ευρώ.
  • Κανένας εργαζόμενος χωρίς Συλλογική Σύμβαση.
  • Να βάλουμε τέρμα στη σύγχρονη γκιλοτίνα των ατομικών συμβάσεων.
  • Να καταργηθούν όλοι οι αντεργατικοί νόμοι.
  • Να αποκατασταθούν οι σταθερές εργασιακές σχέσεις.
  • Όχι στον ΕΝΦΙΑ και τη φοροληστεία.
Θυμήσου! Οι κατακτήσεις στο παρελθόν έγιναν με αγώνες, με αίμα, με θυσίες. Από πάνω ποτέ και πουθενά δε δόθηκε τίποτα, από καμία κυβέρνηση. Υποχρεώθηκαν από τη λαϊκή πάλη. Και τώρα μόνο αυτός ο δρόμος υπάρχει. Μην περιμένεις σωτήρες!
Υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις να ζήσουμε μια ζωή με δικαιώματα, με βάση τις σύγχρονες ανάγκες μας.

ΚΝΕ- Αυτό είναι το Φεστιβάλ! Σπιθαμή προς σπιθαμή κάθε χώρος..

 Αυτό είναι το Φεστιβάλ! Σπιθαμή προς σπιθαμή κάθε χώρος..



Επάγγελμα πρώην κομμουνιστής

 Επάγγελμα πρώην κομμουνιστής




-Τι επαγγέλεσθε;


-Είμαι πρώην κομμουνιστής.


-Μμμμ... πάρα πολύ ενδιαφέρον. Και τι μπορείτε να κάνετε για μας;


-Ο,τι ακριβώς χρειάζεστε κι έχετε ανάγκη. Δηλαδή μπορώ τα πάντα για σας. Γιατί αν χάσετε την εξουσία σας... Είμαι ό,τι πιο χρήσιμο μπορείτε να φαντασθείτε! Μιλάω αριστερά κοιτάζοντας δεξιά. Είμαι επαναστάτης βροντερός στα λόγια, που οφείλω να πω πως μου έμαθαν καλά να χειρίζομαι, ενώ στην πράξη κάνω ό,τι πρέπει για να φρενάρω τη συνείδηση. Βαρέθηκα ξέρετε τις επαναστάσεις, τις εξεγέρσεις και τους χαζούς ηρωισμούς. Δεν αντέχω άλλες φασαρίες και ξεσηκωμούς. Ζητάω κοινωνική ειρήνη, συνεργασία όλων με όλους για το ...κοινό μας καλό.
Δώστε μου ένα ρόλο στη μηχανή σας και δεν θα μετανιώσετε.




-Μάλιστα... Και με τους τέως συντρόφους σας;


-Εξακολουθώ να τους φωνάζω συντρόφους, τι καλύτερο; Οχι για να με ακούνε αυτοί βέβαια, αυτοί ξέρουν..., αλλά για να μπορώ να μιλήσω στους άλλους με τη γλυκιά φωνή μου και να κλαψουρίζω για αυτούς που γοητεύονται από τα ψευτοκλάματα.
Κατά βάση τους σιχαίνομαι, θέλω να εξαφανιστούν, έλεος πιά! Ο κόσμος προχώρησε, δεν θέλει βία και αίματα! Θέλουμε την ησυχία μας... Οσο για τους πολλούς, τους αρέσει σίγουρα να νομίζουν ότι μπορούν χωρίς κόπο και ζόρι να καταφέρουν κάτι...


-Να καταφέρουν τι;


-Μα ό,τι τους επιτρέπετε φυσικά.


-Νομίζω ότι συνεννοούμαστε απόλυτα. Φυσικά θα έχετε αρκετές "αποκαλύψεις" για τους τ.συντρόφους σας. Ξέρετε... ράμματα για τη γούνα τους.


-Μα τι λέτε; Εχω ό,τι χρειαστεί, κι ό,τι δεν έχω μπορώ να το δημιουργήσω. Πως θα πείσω άλλωστε... αν δε μιλάω διαρκώς για την "αγριότητα", τη "σκληρότητα", την απανθρωπιά τους... Ο κόσμος διαρκώς κοιτάζει με το πλάι του ματιού του προς τα κει. Κάποιος πρέπει να του γυρίζει με κάθε τρόπο διαρκώς το κεφάλι. Κάποιος ..."δικός τους" αν γίνεται.
Μην ανησυχείτε, είμαι ένα είδος ζωγράφου που ειδικεύεται στο να μαυρίζει διαρκώς το λευκό. Λερώνω καλά!


-Πιστεύετε κι εσείς ότι ο καπιταλισμός έχει τελειώσει;


-Μα τι λέτε; Ο καπιταλισμός είναι μια Λερναια Ύδρα, με την καλή έννοια βέβαια...Είναι ένα πανέξυπνο σύστημα που πάντα βρίσκει τρόπους! Αρα και τώρα θα βρεί τρόπο να ξεγλυστρίσει, αν φυσικά βρει τους κατάλληλους συνεργάτες. Δεν  είναι έτσι;


-Ακριβώς, αρκεί να ξεφορτώνεται τους επίδοξους Ηρακλήδες που θέλουν την εξόντωσή του. Ειδικά όταν οργανώνουν και δημιουργούν κι άλλους τότε κινδυνεύουμε.


-Αυτό αφήστε το σε μας. Ειδικότητά μας η ..."επαναστατική" διάλυση των πάντων μέχρι τη σχάση του πυρήνα αν χρειαστεί. Όπου μαζεύεται ...σκόνη, φυσάμε επαναστατικά και  σκορπίζει πριν γίνει πέτρα. Πάνω απ' όλα το άτομο, ο άνθρωπος... Και οι ομάδες όπως ξέρετε καταπιέζουν την προσωπική ελευθερία, πράγμα που δε μας αρέσει. Πως μπορεί να αλλάξει κανείς τον κόσμο καταπιέζοντας την προσωπική του ελευθερία; Αρκεί να φερόμαστε με κάποια ανθρωπιά, καταλαβαίνετε... πρέπει να πείθουμε.

-Μα φυσικά, πάνω απ' όλα ο άνθρωπος, ειδικά ο ...ικανός άνθρωπος. Κι  εμείς οι καπιταλιστές άνθρωποι είμαστε άλλωστε όπως όλοι. Και μάλιστα πιο άνθρωποι απ' τους άλλους!


-Ας δώσουμε λοιπόν τα χέρια! Για ένα καπιταλισμό για τον άνθρωπο! Για την επανάσταση της ελπίδας για "κάτι καλύτερο για όλους"!

-Μμμμ πολύ ωραίο! Που τα βρίσκετε...Πραγματικά χρήσιμος! Για έναν κόσμο για ...όλους! Υπέροχα ακίνδυνο! Μα αλήθεια, τι θα έκαναν αυτά τα ζώα αν δεν τους δίναμε εμείς μια δουλειά; Αυτοί δεν είναι ικανοί να χωρίσουν δυο γαιδουριών άχυρο. Εμπρός λοιπόν για τον άνθρωπο, το νέο  ...ικανό άνθρωπο και την προσωπική του ελευθερία. Ακούγεται μια χαρά!

giorgossarris


ΜΑΚΗΣ ΜΑΪΛΗΣ: Το αστικό πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα 1950 - 1967

 ΜΑΚΗΣ ΜΑΪΛΗΣ: Το αστικό πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα 1950 - 1967


Ο
 συγγραφέας στο νέο αυτό πόνημα καταθέτει ιστορική γνώση και επαναπροσδιορίζει επιστημολογικά και μεθοδολογικά ερωτήματα για τη σχέση οικονομίας και πολιτικής στο παρελθόν και στο παρόν με άξονα την υλιστική διαλεκτική ανάλυση των γεγονότων της περιόδου 1950 - 1967. Στην εισαγωγή (σελ. 21 - 51) εμπεριστατωμένα καταγράφει ό,τι προηγήθηκε (1940 - 1949) ως γεγονοτική και πολιτική ιστορία με τρεις άξονες: α) Την Ελλάδα στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, β) το ιστορικό ερώτημα για την περιοριστική ή επεκτατική οικονομική πολιτική Γ) την κατάσταση του λαϊκού κινήματος και την πολιτική του ΚΚΕ: Η ιστορική αφήγηση γεγονότων μέσω της δημοσιευμένης βιβλιογραφίας, των αρχείων αλλά και ρήσεων επωνύμων της εποχής καλύπτει την πολιτική ιστορία και τις οικονομικές ορίζουσες της ταξικής πάλης. Η κριτική και συνθετική αφήγηση του συγγραφέα στοχεύει στην αποδόμηση ιστορικών ταμπού και στερεοτύπων για το ρόλο των αστικών κομμάτων, για την δικτατορία της αστικής τάξης. Είναι σταθερή η θέση του συγγραφέα διαχρονικά και συγκριτικά επίσης με άλλα κράτη versus στην τάση «...του αστικού παράγοντα να εγκλωβίζει τον όγκο των λαϊκών δυνάμεων στις δικές του αντιθέσεις...» (σελ. 47).
Σε τρία πυκνά και τεκμηριωμένα κεφάλαια α) «Οι προσπάθειες ανασύνταξης και σταθεροποίησης του αστικού, πολιτικού συστήματος 1950 - 1952» (σελ. 51 - 139), β) «Η πορεία σταθεροποίησης και ανασυγκρότησης του αστικού πολιτικού συστήματος (1953 - 1965)» σελ. 139 - 269, γ) «Η αποσταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος, η στρατιωτική δικτατορία 1967» (σελ. 269 - 311) ο συγγραφέας μάς μεταφέρει σε γεγονότα, πρόσωπα, δομές και αιτίες στην ιστορική διαδρομή του αστικού πολιτικού συστήματος. Τέλος, διαβάζουμε με ενδιαφέρον τις θεμελιακές αρχές συγκρότησης της σοσιαλιστικής εξουσίας από το Πρόγραμμα του ΚΚΕ, ένα διαχρονικό μάθημα Ιστορίας για την οργάνωση του Κόμματος (αντί επιλόγου, σελ. 317 - 325). Στο Παράρτημα, δίνονται σύντομα βιογραφικά στοιχεία (35) πολιτικών της περιόδου 1950 - 1967 (σελ. 325 - 351), αναδεικνύοντας την άνεση του συγγραφέα στη χρήση και αξιοποίηση της ιστορίας των επωνύμων, ενώ με την παράθεση των πηγών επιβεβαιώνει την ιστορική τεκμηρίωση και τη διασταύρωση των ιστορικών στοιχείων, ώστε να κατανοούν οι αναγνώστες την πορεία της κριτικής, ιστορικής σκέψης (351 - 354).

Ε
Ο Μ. Μαΐλης εντοπίζει τις αιτίες της 
εγκαθίδρυσης της χούντας το 1967 
στις ενδοαστικές αντιθέσεις, 
αντικρούοντας τα ιδεολογήματα της 
αστικής ιστοριογραφίας περί 
"αφρόνων αξιωματικών" 
(φωτ. ο δικτάτορας Παπαδόπουλος 
με τον ελληνοαμερικάνο πράκτορα 
της CIA Τομ Πάππας)
ιδικότερα, περιγράφεται «η τριετία του Συναγερμού, η αντικομμουνιστική υστερία, η επίδραση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων στο αστικό, πολιτικό σύστημα της Ελλάδας, η ίδρυση της ΕΡΕ, η Ενωση Κέντρου» και ανασυντίθεται διαλεκτικά η «αστική στρατηγική στις νέες συνθήκες, το αστικοπολιτικό σύστημα στα χρόνια 1950 - 1952 με τις ενδοαστικές αντιθέσεις, το δίχρονο των κυβερνήσεων του Κέντρου»: Στο πυκνό με πηγές υλικό διαβάζουμε ως λέξεις και θεματικές κλειδιά την επαναστατικότητα versus στις οικονομικές συμμαχίες του αστικού κράτους, που συνιστούν το βασικό πυρήνα της ιστορικής ανάλυσής του (σελ. 55). Επιπρόσθετα, η παραπομπή στο θεσμικό πλαίσιο που οικοδομήθηκε στα χρόνια 1946 - 1949 (σελ. 57) και η Ιστορία του ΚΚΕ ενισχύουν την ιστορική ερμηνεία της περιόδου αυτής με στόχο «το ιδεολόγημα για το κράτος της Δεξιάς», με σαφείς ποσοτικές αναφορές και ποιοτικά στοιχεία για τις «κοινωνικές λειτουργίες του κράτους», αναδεικνύοντας την επικαιρότητα της ιστορικής αναδρομής στη «διεύρυνση των κατασταλτικών και γραφειοκρατικών τομέων της δημόσιας διοίκησης» versus των τομέων της Παιδείας, Υγείας, Πρόνοιας (σελ. 60). Ο ρόλος του στρατού ως μηχανισμού της αστικής εξουσίας και οι ενδοαστικές αντιθέσεις οδηγούν τους αναγνώστες στη χρονογραμμή της ιστορικής αφήγησης με: α) κριτική αποτίμηση για την παρέμβαση του αμερικανικού παράγοντα, β) τη στάση της εγχώριας αστικής τάξης, γ) την «αναπαλαίωση του Συναγερμού», δ) τη λαθεμένη επιλογή του ΚΚΕ για την ίδρυση της ΕΔΑ χωρίς ωστόσο να αναιρείται η δεκάχρονη επαναστατική δράση της, ε) το ρόλο της βασιλείας, στοχεύοντας στην πολιτική ρήση του συγγραφέα «κριτήριο για το λαϊκό κίνημα δεν μπορεί να είναι ποια αστική κυβέρνηση θα μείνει ή θα πέσει... αλλά η υπεράσπιση της λαϊκής πάλης» (σελ. 112). Με ιστορικές αναφορές τόσο σε πτυχές της εγχώριας όσο και της διεθνούς πραγματικότητας της περιόδου μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο συγγραφέας αναδεικνύει λανθασμένες - όπως αποδείχτηκαν - εκτιμήσεις του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος της εποχής για τη στρατηγική των συνεργασιών κομμουνιστικών κομμάτων με αστικές πολιτικές δυνάμεις. Μπορούμε να σταθούμε σε τρία βασικά παραδείγματα στα οποία και από τα οποία προκύπτουν συμπεράσματα τόσο για τη λαθεμένη, όπως αποδείχθηκε, λογική των σταδίων όσο και για τη σχέση μεταξύ «εθνικού» και «ταξικού» ως παράγοντα διαμόρφωσης επαναστατικής πολιτικής γραμμής.

Ε
Στο έργο του ο Μάκης Μαΐλης υπογραμμίζει 
τον εγκλωβισμό του ΚΚΕ στο ψευδεπίγραφο 
δίπολο "Κέντρο - Δεξιά" και την αδυναμία 
του Κόμματος να χαράξει πολιτική η οποία
 θα βοηθούσε το εργατικό - λαϊκό κίνημα 
να χειραφετηθεί από κάθε αστική διαχείριση 
(φωτ. Κωνσταντίνος Καραμανλής και 
Γεώργιος Παπανδρέου)
ΑΜ και κυβέρνηση εθνικής ενότητας: Το ΕΑΜ, του οποίου βασικός αιμοδότης ήταν το ΚΚΕ, συμμετείχε στην κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» (έπειτα απ' τη συμφωνία του Λιβάνου, 1944) με πέντε υπουργούς και έναν υφυπουργό. Τέτοιου είδους κυβερνήσεις, όπως σημειώνεται στο βιβλίο (υποσ. 15, σελ. 28), σχηματίστηκαν και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες (Γαλλία, Ιταλία, κ. α.) ως αποτέλεσμα μιας ευρύτερης στρατηγικής του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος της εποχής που ενίσχυε τις τάσεις συνεργασίας των «αντιφασιστικών» δυνάμεων ενάντια στους κατακτητές. Ορθώς επισημαίνει ο συγγραφέας ότι η συμμετοχή του ΕΑΜ στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας επιβεβαιώνει την αδυναμία του ΚΚΕ, στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, να διαμορφώσει στρατηγική πάλης για την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας. Γράφει συγκεκριμένα ο Μ. Μαΐλης: «Ο ένοπλος λαός έγινε τότε ουρά των εξελίξεων, που το άρμα τους έσυραν οι αστικές πολιτικές δυνάμεις. Η παρουσία έξι ΕΑΜιτών υπουργών στην κυβέρνηση και μάλιστα στα οικονομικά υπουργεία, όχι μόνο δε συνέβαλε στη λήψη ουσιαστικών φιλολαϊκών μέτρων, αλλά και υποχρέωσε τους ΕΑΜίτες υπουργούς να συναινέσουν σε μέτρα τα οποία δεν είχαν φιλολαϊκό χαρακτήρα» (σελ. 138). Το ισχυρό πλειοψηφικό ρεύμα που δημιούργησε η δράση του ΕΑΜ την περίοδο της Κατοχής θα μπορούσε, όπως σημειώνει ο συγγραφέας (σελ. 45), υπό προϋποθέσεις, να οδηγήσει το λαϊκό κίνημα προς μια επαναστατική κατεύθυνση κατάληψης της εξουσίας. Δεν υπήρξαν, όμως, οι αναγκαίες προϋποθέσεις, μεταξύ των οποίων η στρατηγική του ΚΚΕ, η αυτοτελής δράση του εργατικού - λαϊκού κινήματος, η σύγκρουση με το σύνολο της αστικής τάξης και του οπορτουνισμού κ.ά. Σημαντικό, επομένως, συμπέρασμα είναι αυτό που αναφέρει το βιβλίο (επιβεβαιώνοντας ουσιαστικά εκτιμήσεις που περιλαμβάνονται στο Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ 1949 - 1968, «Σύγχρονη Εποχή», 2011) ότι το Κόμμα υποτίμησε τη δυνατότητα της αστικής τάξης και των πολιτικών της εκπροσώπων να οδηγήσουν, σε συνεργασία με τις ΗΠΑ και παρά τις όποιες δυσκολίες, στη μεταπολεμική ανασυγκρότηση και σταθεροποίηση του ελληνικού αστικού κράτους.
Οι περιπτώσεις των ΚΚ Γαλλίας και Ιταλίας: Η συμμετοχή του ΕΑΜ στην «κυβέρνηση εθνικής ενότητας» πρέπει να ερμηνευτεί μέσα από το πρίσμα της στρατηγικής του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος της εποχής. Χαρακτηριστικές είναι οι περιπτώσεις των ΚΚ Γαλλίας και Ιταλίας τις οποίες υπενθυμίζει ο συγγραφέας (υπ. 220, σελ. 137). Και τα δύο αυτά ισχυρά Κομμουνιστικά Κόμματα της Ευρώπης μετείχαν σε αστικές κυβερνήσεις των χωρών τους, συμβάλλοντας ουσιαστικά σε δύο πράγματα: 1. Στη μεταπολεμική σταθεροποίηση των αστικών πολιτικών συστημάτων στις χώρες τους και 2. στον ιδεολογικό εκφυλισμό των ίδιων και την επακόλουθη σοσιαλδημοκρατικοποίησ τους. Οπως σημειώνεται στο βιβλίο, οι περιπτώσεις των ΚΚ Γαλλίας και Ιταλίας αποτελούν και αυτές επιβεβαίωση της λανθασμένης εκτίμησης που επικρατούσε στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα ότι η συνεργασία ΚΚ και σοσιαλδημοκρατίας θα μετατόπιζε εργατικές μάζες προς τα ΚΚ.

Η
Οπως επισημαίνεται στο έργο, η ίδρυση της ΕΔΑ 
υπήρξε λαθεμένη επιλογή από το ΚΚΕ, 
χωρίς αυτό να αναιρεί τον ηρωισμό και την 
ανιδιοτέλεια των αγωνιστών που έδρασαν 
μέσα στις γραμμές της
 συγκρότηση της ΕΔΑ το 1951 αποτέλεσε λαθεμένη επιλογή του ΚΚΕ. Προήλθε κυρίως ως ανάγκη του ΚΚΕ να δράσει πολιτικά, μέσα από τις κατά το δυνατόν νόμιμες κοινοβουλευτικές διαδικασίες, ιδιαίτερα μετά την ήττα του ΔΣΕ και το κύμα αντικομμουνισμού (εκτελέσεις, διώξεις, εξορίες, πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων κ.ά.) που ακολούθησε τον Εμφύλιο. Χωρίς να αναιρεί την ηρωική δράση κομμουνιστών και προοδευτικών ανθρώπων μέσα από τις γραμμές της ΕΔΑ, η προσέγγιση του συγγραφέα επιβεβαιώνει νομοτέλειες της επαναστατικής στρατηγικής που αφορούν και την πολιτική συμμαχιών. Η μελέτη της δράσης της ΕΔΑ γίνεται υπό το πρίσμα δύο βασικών παραγόντων: Από τη μια, η στρατηγική του ίδιου του ΚΚΕ και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος της εποχής και απ' την άλλη, οι ζυμώσεις για την ανασυγκρότηση του αστικού πολιτικού συστήματος. Ενα βασικό ζήτημα της στρατηγικής του ΚΚΕ, που σχετίζεται με τη συμμετοχή του στην ΕΔΑ, αναδεικνύει ο συγγραφέας σημειώνοντας: «Το προβληματικό σημείο βρισκόταν στο γεγονός ότι το ΚΚΕ είχε εντάξει την πάλη για δικαιώματα και ελευθερίες σε στρατηγική εκδημοκρατισμού της αστικής εξουσίας. Με αυτόν τον τρόπο τα αντικομμουνιστικά και άλλα αντιλαϊκά νομοθετήματα αντιμετωπίζονταν ως παρεκκλίσεις από τη Δημοκρατία και όχι ως οργανικό συμπληρωματικό στοιχείο της αστικής δημοκρατίας» (σελ. 120 - 121). Το βιβλίο προσφέρει χρήσιμα συμπεράσματα για την προσπάθεια της αστικής τάξης μεταπολεμικά να καθυποτάξει το ΚΚ, όχι μόνο μέσω των διώξεων, των έκτακτων στρατοδικείων και των «δηλώσεων μετανοίας», αλλά και σε ιδεολογικοπολιτικό επίπεδο, να οδηγήσουν δηλαδή σε εκφυλισμό και σοσιαλδημοκρατικοποίηση τον επαναστατικό χαρακτήρα του Κόμματος. Εχοντας το σοσιαλισμό ως τελικό, αλλά όχι άμεσο, στόχο, η στρατηγική που διαμόρφωσε το ΚΚΕ και το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα τις δεκαετίες 1950 - 1960 αντικατοπτρίζεται στην ίδια την πολιτική δράση της ΕΔΑ. Η στρεβλή εκτίμηση περί «αμερικανοκρατίας» και ο εγκλωβισμός στο δίπολο Κέντρο - Δεξιά οδήγησαν το ΚΚΕ σε μια αντίληψη ότι μπορεί να πετύχει μια αντιιμπεριαλιστική δημοκρατική συμμαχία, βλέποντας τμήματα της αστικής τάξης, που προσδιορίζονταν ως εθνική αστική τάξη, ως αντίβαρο της επιρροής των ξένων μονοπωλίων στη χώρα. Ερχόταν, επομένως, στο προσκήνιο η ανάγκη για ένα «μίνιμουμ πρόγραμμα» με τη συνεργασία άλλων κομμάτων (Ενωση Κέντρου) που θα οδηγούσε σε ένα εκδημοκρατισμένο αστικό καθεστώς. Αυτό αποτελούσε ουσιαστική λοξοδρόμηση από τον στρατηγικό στόχο του σοσιαλισμού, ο οποίος, παρότι δεν απεμπολήθηκε ποτέ από το Πρόγραμμα του ΚΚΕ, υποτασσόταν στην ανάγκη δημιουργίας «πατριωτικού αντιιμπεριαλιστικού μετώπου». Η ανάλυση του συγγραφέα επιβεβαιώνει τα συμπεράσματα που περιλαμβάνονται στο Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ 1949 - 1967, στο οποίο, μεταξύ πολλών άλλων, αναφέρεται: «Αποδείχτηκε στην πράξη ότι ήταν λάθος η υιοθέτηση, από το ΚΚΕ και το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, "ενδιάμεσου" στόχου εξουσίας που χαρακτηριζόταν είτε ως "επαναστατική εξουσία αστικοδημοκρατικού χαρακτήρα" ή "Λαϊκή Δημοκρατική Κυβέρνηση", είτε ως "αντιιμπεριαλιστική - αντιμονοπωλιακή εξουσία" κ.λπ.».

Σ
το τρίτο και τελευταίο Κεφάλαιο του βιβλίου αναλύεται η πορεία που διέγραψε η πολιτική ζωή της χώρας τα τελευταία χρόνια πριν το στρατιωτικό πραξικόπημα της 21ης Απρίλη 1967. Για να δώσει μια επαρκή εικόνα του πολιτικού, οικονομικού και κοινωνικού υπόβαθρου που οδήγησε στη χούντα, ο συγγραφέας μελετά διεξοδικά μια σειρά από ζητήματα της εποχής: 1. Την όξυνση των ενδοαστικών αντιθέσεων και την αστάθεια του αστικού πολιτικού συστήματος ιδιαίτερα από το 1965 και έπειτα. 2. Την προσπάθεια αστικών κομμάτων (Ενωση Κέντρου, ΕΡΕ) και παλατιού να ελέγξουν τις εξελίξεις στο στρατό. 3. Τον αντικομμουνισμό ως κοινό ιδεολογικό παρονομαστή όλων των αστικών δυνάμεων. 4. Την αντιεπιστημονική θεωρία των δύο άκρων (περί «ολοκληρωτισμού»). 5. Τους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και την κατάσταση στο Κυπριακό. Ακολουθώντας μια σταθερά διαλεκτική εκτίμηση των γεγονότων και κρίνοντας την πορεία της ταξικής πάλης από την Κατοχή μέχρι την εγκαθίδρυση της χούντας, ο συγγραφέας αντικρούει τον ισχυρισμό που αναπτύχθηκε - και αναπτύσσεται μέχρι σήμερα - από αστικούς κύκλους περί «αφρόνων αξιωματικών». Οπως και στην περίπτωση της ναζιστικής θηριωδίας, την οποία αστοί ιστοριογράφοι αποδίδουν εν πολλοίς στη... «σχιζοφρένεια» του Χίτλερ, η αστική ιστοριογραφία αποκρύπτει εντέχνως το ταξικό υπόβαθρο του φασισμού, αποσυνδέοντας με αντιεπιστημονικό τρόπο την πολιτική απ' την οικονομία. Ο συγγραφέας ακολουθεί αντίστροφη πορεία απ' αυτήν, συνδέοντας γεγονότα, δηλώσεις πολιτικών προσώπων της εποχής, με το πλέγμα της πάλης και των αντιθέσεων που διαμορφώνονταν τη δεκαετία του '60, τόσο σε ενδοαστικό όσο και σε ευρύτερα διαταξικό πλαίσιο. Στην παρουσίαση και ανάλυση των γεγονότων, αλλά και στα συμπεράσματα, ο συγγραφέας καταφέρνει να δώσει μια ολοκληρωμένη εικόνα για τις αιτίες που οδήγησαν στην εγκαθίδρυση της χούντας το 1967. Αποφεύγοντας να εγκλωβιστεί στο τρίγωνο «Πολιτική - Παλάτι - Στρατός» (ή στο δίπολο «Κέντρο» - «Δεξιά» που κυριάρχησε στα μεταπολεμικά χρόνια), το βιβλίο αναζητά τις βαθύτερες αιτίες που οδήγησαν στη χούντα στις αντιθέσεις του ίδιου του αστικού πολιτικού συστήματος. Η αδυναμία του τελευταίου να αυτορρυθμιστεί, να αποβάλει δηλαδή μέρος των «αντικομμουνιστικών υλικών» (σελ. 313) των περασμένων δεκαετιών και να ενσωματώσει «στοιχειώδεις εκσυγχρονισμούς» το οδήγησε σε κρίση - «κρίση νομιμότητας» όπως τη χαρακτήρισε ένας εκ των θεωρητικών του αντικομμουνισμού της εποχής, ο δημοσιογράφος Σ. Κωνσταντόπουλος (4 διαλέξεις, σελ. 289 - 293) - οδηγώντας το προς την κατεύθυνση της στρατιωτικής δικτατορικής διακυβέρνησης. Από την πλευρά της, η θέση της ΕΔΑ και του ΚΚΕ για την ανάγκη σταθεροποίησης του πολιτικού σκηνικού, διενέργεια εκλογών και «συνδυασμένη πάλη όλων των αντιδικτατορικών και δημοκρατικών δυνάμεων της χώρας» (προσέγγιση με την «Ενωση Κέντρου») ουσιαστικά «συντηρούσε, αν δεν όξυνε, τις υπάρχουσες αυταπάτες για τη φιλολαϊκή διέξοδο που ανακόπηκε αλλά που υπήρχε η προσμονή πως θα συνεχιζόταν μετά τις εκλογές και τη νίκη της Ενωσης Κέντρου σ' αυτές» (σελ. 306).
Το κύριο συμπέρασμα που αποκομίζει ο αναγνώστης από την ταξική προσέγγιση των γεγονότων και των συνθηκών που οδήγησαν στο στρατιωτικό πραξικόπημα της 21ης Απρίλη 1967 είναι ότι η χούντα υπήρξε επιλογή της ίδιας της κυρίαρχης αστικής τάξης. Η επιβολή της δικτατορίας ήταν «γέννημα» ενός αστικού πολιτικού συστήματος που αδυνατούσε να υπερβεί εσωτερικές αντιφάσεις και συγκρούσεις, χωρίς ασφαλώς να παραγνωρίζεται η συμβολή των ΗΠΑ και του Κυπριακού ως παράγοντες που συνέβαλαν αποφασιστικά προς αυτήν την κατεύθυνση. Η ιστορική γνώση πηγάζει από πλήθος εστιών, ως θεσμοθετημένη ιστορία, αλλά και ως αντιιστορία, ως ατομική και συλλογική μνήμη, όπου αναμειγνύονται βεβαιότητες και ψευδαισθήσεις. Στο έργο αυτό γίνεται κατανοητό πως οι ιστορικές πηγές και η ερμηνευτική που προτείνεται συμβάλλουν τόσο στην ιστορική έρευνα, όπου απαιτείται καταγραφή και τεκμηρίωση γεγονότων από το παρελθόν, αλλά κυρίως στην ιστορική σκέψη και στη συνθετική ικανότητα για τη μετάβαση από το θετικιστικό προς το νεωτερικό επιστημολογικό μοντέλο ιστοριογράφησης.

Ιφιγένεια ΒΑΜΒΑΚΙΔΟΥ & Νικόλαος ΜΟΤΤΑΣ
Η Ιφιγένεια Βαμβακίδου είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας και Πολιτισμού στην Παιδαγωγική Σχολή του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας
Ο Νικόλαος Μόττας είναι υποψήφιος διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών και Ιστορίας

Διαρκής η αξιοποίηση των «τζιχαντιστών»

Διαρκής η αξιοποίηση των «τζιχαντιστών»
Σε αυτήν τη στήλη γράφαμε την περασμένη Πέμπτη για το «πολυπαιγμένο έργο» του ισλαμιστικού κινδύνου, με αφορμή τη δράση του «Ισλαμικού Κράτους» σε Συρία και Ιράκ, που χρησιμοποιούν οι ιμπεριαλιστές, ως το σημερινό πρόσχημα για διεύρυνση των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων. Και το πρόσχημα αυτό αξιοποιείται ιδιαίτερα σε μια περίοδο που επιχειρείται το ξαναμοίρασμα των αγορών από τους μονοπωλιακούς ομίλους σε ένα ευρύτερο τόξο που ξεκινάει από τη Βόρεια Αφρική, διασχίζει τη Μέση Ανατολή και φτάνει στο Πακιστάν και το Αφγανιστάν. Με τα ρεπορτάζ στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο, αυτές τις μέρες, γίνεται λόγος για «πυρήνα τζιχαντιστών και στην Ελλάδα». Το ζήτημα, αν και επίσημα διαψεύδεται από το υπουργείο Εξωτερικών, ρίχνεται στο τραπέζι, όπως γίνεται και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, για να καλλιεργείται ένα καθεστώς τρομολαγνείας και προετοιμασίας συμμετοχής της χώρας για «αντιμετώπιση του κοινού κινδύνου».
***
Αυτό που κρύβεται και από τα αστικά ΜΜΕ που σηκώνουν το ζήτημα και από το αστικό κράτος είναι ότι το φαινόμενο «τζιχαντιστές» (δηλαδή σκοταδιστές του λεγόμενου ιερού πολέμου) στηρίχτηκε από τους ιμπεριαλιστές, για να προχωράνε κάθε φορά τα σχέδιά τους. Από την περίοδο της δεκαετίας του '80, όταν συνέβαλαν στο να ανατραπεί η προσπάθεια που έγινε στο Αφγανιστάν να ξεπεραστεί ο σκοταδισμός και η οπισθοδρόμηση τη μικρή περίοδο της Λαϊκής Δημοκρατίας. Τότε οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, της Βρετανίας, του Πακιστάν εκπαίδευαν «αγωνιστές της ελευθερίας» τύπου Οσάμα Μπιν Λάντεν. Πρόσφατα με τις επεμβάσεις για την ανατροπή μη αρεστών (πρώην όμως σύμμαχων) κυβερνήσεων σε Λιβύη και Συρία αξιοποιήθηκαν και πάλι τέτοιες οργανώσεις. Στη Συρία πήγαν (πώς άραγε τόσο εύκολα;) χιλιάδες μισθοφόροι, που μαζί με ντόπιες δυνάμεις που είναι ενάντια στην κυβέρνηση, εκπαιδεύτηκαν από τους ιμπεριαλιστές και τους συμμάχους στην περιοχή (βλέπε πετρελαιομοναρχίες του Περσικού Κόλπου, Σαουδική Αραβία, Κατάρ, Τουρκία κ.λπ.). Αυτοί οι ένοπλοι είναι σήμερα και στο Ιράκ.
Η κατάσταση, επομένως, η σημερινή δεν προέκυψε από παρθενογένεση, και βεβαίως κάποιος απλός παρατηρητής θα εκπλήσσεται από τα δελτία ειδήσεων, αν δεν πιάσει το νήμα από την αρχή, αν δεν δει τι κρύβεται πίσω από τη δράση και αξιοποίηση τέτοιων σκοταδιστών εγκληματιών, αν δεν δει σε ποιανού «το μύλο ρίχνουν νερό».
***
Ενδεικτικές είναι οι αναφορές που υπάρχουν σε διάφορες «δεξαμενές σκέψης» ιμπεριαλιστικών κέντρων για την υποδαύλιση συγκρούσεων με εθνοτικό και θρησκευτικό χαρακτήρα. Οπως αναφέραμε και την περασμένη Πέμπτη, από το Νοέμβρη του 2013, έκθεση του αμερικανικού στρατιωτικού Πανεπιστημίου Ειδικών Επιχειρήσεων (JSOU), με τίτλο «Διχάζοντας τους εχθρούς μας», ανέφερε σχετικά με τη μετά Σαντάμ Χουσεΐν περίοδο ως «μία ενδιαφέρουσα υπόθεση εργασίας την πρόκληση και ενθάρρυνση δυσαρέσκειας μεταξύ εχθρών, προκειμένου να οδηγηθούν σε μεταξύ τους συγκρούσεις ("εχθρός εναντίον εχθρού")». Ολα αυτά τα «καλόπαιδα», που σήμερα σφάζουν στο Ιράκ και στη Συρία, είχαν Αμερικάνους, Βρετανούς και Γάλλους εκπαιδευτές, είχαν και έχουν σημαντικό ρευστό στη διάθεσή τους και ανοιχτή επικοινωνία με μυστικές υπηρεσίες κρατών.
***
Οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα πρέπει, επομένως, να είναι ψυλλιασμένοι και για την προβολή του θέματος των τζιχαντιστών που γίνεται και στην Ελλάδα. Οι δηλώσεις του αντιπροέδρου της συγκυβέρνησης ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και υπουργού Εξωτερικών, Ευάγγελου Βενιζέλου, ότι η χώρα μετέχει στη διεθνή κινητoποίηση κατά του λεγόμενου Ισλαμικού Κράτους, και σέβεται και εκτελεί τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας, της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, επιβεβαιώνουν τη διάθεση της αστικής τάξης της χώρας να χωθεί πιο βαθιά στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Το ζήτημα της μη ανοχής, της μαχητικής αντίστασης σε οποιαδήποτε συμμετοχή της χώρας στο νέο ιμπεριαλιστικό μακελειό που ετοιμάζεται είναι πρώτιστο θέμα που πρέπει να αναδείξει το λαϊκό κίνημα και οι αγωνιστικοί του φορείς. Γι' αυτό υπάρχει πλούσια εμπειρία στη χώρας μας με πρωτοπόρο το ΚΚΕ, να καλεί σε πάλη για την αποδέσμευση από κάθε ιμπεριαλιστική λυκοσυμμαχία, πάλη ενάντια στην εξουσία του κεφαλαίου που συμμετέχει ενεργά στην ιμπεριαλιστική δράση.

Τζιχαντιστές: Οι "Φρανκενστάιν" βγήκαν από το εργαστήριο

«Οι τρομοκράτες, η απαίσια ιδεολογία τους και όσοι τους δίνουν βοήθεια πρέπει να εξαλειφθούν τελείως από την κοινωνία.(…) Τόσοι π...

TOP READ