21 Ιουλ 2013

Η Ολλανδία με το κεφάλι στη δίνη της κρίσης


Η Ολλανδία με το κεφάλι στη δίνη της κρίσης


Printer-friendly version
Όπου και να γυρίσεις το κεφάλι σου αυτό τον καιρό ακούς κυβερνήσεις και αρχηγούς κρατών να παραδέχονται ανοιχτά ότι «κάναμε» ή «έγιναν»λάθη. Κι αναρωτιέσαι, πώς στο καλό έτυχε και όλοι μαζί οι σοφοί να πέσουν την ίδια περίοδο ακριβώς στο λάθος; Όλοι μαζί ταυτόχρονα;
Στην Ελλάδα βρήκαμε τη δικαιολογία στο «υπερτροφικό δημόσιο» και στους αναρίθμητους δημοσίους υπαλλήλους, στην Ιταλία στις κρατικές σπατάλες και στα μπούνγκα-μπούνγκα του Σίλβιο, στην Ισπανία στα φαραωνικά έργα και τις παραθεριστικές κατοικίες, στην Πορτογαλία στα δεν ξέρω τι, ένα μίγμα από όλα τα προηγούμενα με ολίγην από δημοσίους υπαλλήλους ως το απαραίτητο καρύκευμα στη σούπα των λαθών, στις ΗΠΑ στα ανεξέλεγκτα δάνεια, μόνο η Γερμανία τα έκανε όλα σωστά, και δεν περιέπεσε στον πειρασμό, το ίδιο και η Φιλανδία και το κολλητήρι της η Ολλανδία. Βέβαια, υπάρχουν πολλά ράμματα για τη γούνα της Γερμανίας η οποία ακόμα μπορεί να κρύβει κάτω απ’ το χαλί τα χάλια της ναυαρχίδας της, τήςDeutsche Bank, και των μεγαλοεταιριών της, στο βαθμό που θα καταφέρουν να επιβιώσουν χωρίς τα «μαύρα» τους ταμεία, τα οποία όπως πάνε τα πράγματα θα μείνουν ανενεργά για πολύ καιρό ακόμα .
Δυστυχώς για τη Γερμανία, και ίσως ευτυχώς για τους υπόλοιπους ταλαίπωρους της Ευρωζώνης, η Ολλανδία δεν θα μπορεί για πολύ ακόμα να στέκεται στο πλευρό της. Άλλο να βλέπεις στα χαρτιά τα νούμερα να μιλάνε από καιρό για το υπέρογκο ιδιωτικό χρέος των Ολλανδών, κι άλλο να τα βλέπεις να ζωντανεύουν και να ρίχνουν αληθινά χαστούκια.
 
Η Ολλανδία, είναι πλέον γεγονός και επισήμως, ότι δεν μπορεί άλλο να κρύβεται ότι δεν βρίσκεται σε κρίση, σε κρίση οικιστική,λίγο πολύ όπως και οι ομοιοπαθείς της στις ΗΠΑ, Ισπανία και Ιρλανδία.
Η πορεία προς το «λάθος» γνωστή και μη εξαιρετέα: Οι τράπεζες μοίραζαν αφειδώς δάνεια για κατοικία, σε ποσά τα οποία υπερέβαιναν πολλές φορές το ετήσιο εισόδημα των αιτούντων ή ακόμα και την αξία της κατοικίας. Οι ιδιοκτήτες, αφ’ ενός τύγχαναν φορολογικών διευκολύνσεων, αφ’ ετέρου επένδυαν τα δανεικά σε διάφορα funds που ξεφύτρωναν σαν μανιτάρια με μεγαλύτερες αποδόσεις από τους τόκους, με την προοπτική σε κάποιο σύντομο μεταγενέστερο χρόνο να πουλήσουν το σπίτι σε υψηλότερη τιμή, αφού οι τιμές συνέχιζαν ν’ ανεβαίνουν, και να ξεπληρώσουν αφ’ ενός το δάνειο, αφ’ ετέρου να βάλουν και κάτι στην άκρη απ’ αυτό.
Μόνο που τους πρόλαβε η κρίση! Οι τιμές των σπιτιών κάνουν χαμηλές πτήσεις, οι φορολογικές διευκολύνσεις κόπηκαν ήδη από φέτος, τα νοικοκυριά βρίσκονται σε αδυναμία πληρωμής και οι τράπεζες ανακαλύπτουν ότι από τα δις των δις που έδωσαν σε οικιστικά δάνεια κάποια δεν θα τα δουν ποτέ να επιστρέφουν στα ταμεία τους. Καμιά άλλη χώρα στην ΕΖ δεν βρίσκεται τόσο βαθιά στο χρέος όσο η Ολλανδία, αναφέρει το Spiegel. Αυτή τη στιγμή οι τράπεζες έχουν γύρω στα 650 δις δάνεια-φούσκα στα τεφτέρια τους, ενώ το μέσο ιδιωτικό χρέος ανέρχεται στο 250% του μέσου ετήσιου εισοδήματος. Για σύγκριση, το μέσο καταναλωτικό χρέος του Ισπανού ανέρχεται μόνο στο125%.
Ενός κακού, όπως λέει και το ρητό, μύρια έπονται. Η Ολλανδική ανταγωνιστικότητα, δύσκολα θα βγάλει τη χώρα από το χρέος με τέτοιο βάρος. Η ανεργία ήδη αυξάνει με ασυνήθιστους ρυθμούς, επισήμως στο 7.7%, χωρίς να συνυπολογίζονται οι 800,000 εργαζόμενοι με μπλοκάκι, που είναι κι εδώ αόρατοι.Μόνο το Φεβρουάριο, 755 επιχειρήσεις κήρυξαν πτώχευση, πρωτοφανές νούμερο από το 1981, και να σκεφτείς ότι ο χρόνος ακόμα δεν περπάτησε. Και η ανεργία δεν χτυπάει πλέον τους ανειδίκευτους, αλλά και τους «εξειδικευμένους».
Ο YΠOIK Dijsselbloem ανήγγειλε περικοπές 4.5 δις, στα γνωστά της υγείας, παιδείας, πρόνοιας κλπ, οι οποίες όμως θα εφαρμοστούν από του χρόνου, διότι όπως δήλωσε: "Sticking the knife in even more deeply" would be "very, very unreasonable." Προσέξτε τον εμφατικό διπλασιασμό του «very», όταν απευθύνεται στο εκλογικό σώμα, όπου εντελώς τυχαία ξαναθυμάται τις σοσιαλδημοκρατικές του ρίζες. Τoίδιο και το «unreasonable”, όταν πρόκειται για τους άρειους του Βορά, κι όχι για τους μαυριδερούς του Νότου.
Οι Ολλανδοί ήδη νοιώθουν την κοφτερή άκρη του μαχαιριού να τους αγγίζει στο σβέρκο. Θα συνεχίζουν άραγε να γλείφονται στην ποδιά της Μέρκελ; Είναι αλήθεια ότι το βλέπω λιγάκι χλωμό.
Αχ, τι ωραία που περνάμε εις τας Ευρωζώνας!
πηγή: CYNICAL

Κύριο καθήκον της καθοδηγητικής δουλειάς η ισχυροποίηση των ΚΟΒ

Κύριο καθήκον της καθοδηγητικής δουλειάς η ισχυροποίηση των ΚΟΒ
Η ικανότητά μας να προωθούμε την πολιτική του Κόμματος είναι ζήτημα που πρέπει να βρίσκεται στο κέντρο της δουλειάς οργάνων και ΚΟΒ με συζήτηση, συμπεράσματα. Τα καθοδηγητικά όργανα να ασχολούνται συστηματικά και ουσιαστικά κατά πόσο βοηθάμε να ανεβαίνει το επίπεδο συζήτησης, λειτουργίας και δράσης των Γραφείων των ΚΟΒ, των ΚΟΒ, των Κομματικών Ομάδων και των ΔΣ των Συνδικάτων, έως το επίπεδο των αναγκών της ταξικής πάλης και των καθηκόντων του προγράμματός μας. Αυτό είναι κρίσιμο και καθοριστικό ζήτημα, για να λυθούν μια σειρά προβλήματα και να υλοποιηθούν οι στόχοι μας.
Αυτήν την περίοδο κάναμε βήματα ως Οργάνωση στην επεξεργασία ζητημάτων και στόχων που έχουν σχέση με την κομματική ισχυροποίηση και οικοδόμηση, με την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος στους κλάδους που έχουμε την ευθύνη.
Συζητάμε και επεξεργαζόμαστε πλευρές της γραμμής μας, όπως π.χ. «για το τι σημαίνει ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος σε κάθε κλάδο», «για τη δουλειά μας στους ανέργους και για την ανεργία», «για τον ναυπηγοεπισκευαστικό τομέα», «για την αμυντική βιομηχανία», «για την Ενέργεια και την ΕΥΔΑΠ» με βάση τις τελευταίες εξελίξεις, δένουμε την πρότασή μας και τις εξελίξεις του κάθε κλάδου όπως π.χ. των Τροφίμων, Ποτών, του Μετάλλου, της Χημικής βιομηχανίας, του Φαρμάκου, του Τύπου κ.ά.
Προσπαθήσαμε να βγάλουμε συμπεράσματα και διδάγματα από τη συμβολή μας στην ανάπτυξη μιας πολύμορφης αγωνιστικής δραστηριότητας (απεργίες, στάσεις, παραστάσεις, αρχαιρεσίες), όπου αλλού είμαστε εμείς οι οργανωτές, αλλού συμμετείχαμε ως μειοψηφία.
Επεξεργαστήκαμε καλύτερα ορισμένα ζητήματα που έχουν σχέση με το περιεχόμενο της ανασύνταξης κατά κλάδο, όπως ζητήματα που έχουν να κάνουν με την ενότητα της εργατικής τάξης, με τη λειτουργία και δράση των σωματείων, με τη συγκρότηση και λειτουργία συντονιστικών στο επίπεδο του κλάδου, με τη δημιουργία νέων κλαδικών συνδικάτων. Κάναμε βήματα στο να παρακολουθούμε και να παρεμβαίνουμε καλύτερα στους αγώνες, να δουλεύουμε με εργαζόμενους που δε συμφωνούν πλήρως μαζί μας. Να παίρνουμε πρωτοβουλίες για το συντονισμό της πάλης, με βάση πολύ οξυμένα προβλήματα, να βγάζουμε συμπεράσματα θετικά και αρνητικά.
Το ερώτημα είναι αν αυτά αφομοιώθηκαν από το σύνολο της Οργάνωσης, αν ενσωματώθηκαν στη δουλειά των ΚΟΒ, των Κομματικών Ομάδων, των Συνδικάτων.
Εδώ παραμένουν αδυναμίες, με αποτέλεσμα η απόδοση της δράσης μας να μην είναι σύμφωνη με τις δυνατότητές. Αυτός ο τρόπος δουλειάς - δηλαδή ολοκληρωμένη συζήτηση του σχεδιασμού, δράση, συμπεράσματα παράλληλα με τη δράση, διορθώσεις και προσαρμογές όταν χρειάζεται, τελικά συμπεράσματα όταν ολοκληρώνεται μια δράση κ.ο.κ. - δεν αγκαλιάζει όλους τους κρίκους της Οργάνωσης, δεν περνάει στα Συνδικάτα. Ενα τμήμα των δυνάμεων παραμένει πίσω από αυτήν την προσπάθεια, τους προβληματισμούς και τις επεξεργασίες. Οταν, όμως, δε συμμετέχει στη φάση της προετοιμασίας, του σχεδιασμού είναι φυσικό να χωλαίνει στην υλοποίηση.
Για να αλλάξει αυτό, πρέπει να δούμε τι φταίει, ποιες είναι οι αιτίες. Σίγουρα επιδρά η πολυχρέωση των στελεχών μας, η δύσκολη αντικειμενική κατάσταση, οι συνθήκες της πάλης που γίνονται πιο σύνθετες και δύσκολες. Ομως, αυτή είναι η μία πλευρά, υπάρχει και η καθοδηγητική δουλειά που πρέπει να βελτιωθεί.
Το βασικό είναι να βοηθήσουμε όλους τους κρίκους να δουλεύουν σωστά, να συζητάνε και να επεξεργάζονται όλα τα ζητήματα. Οι πιο δυναμικοί και δραστήριοι να συμβάλουν ακόμη περισσότερο και οι πιο αδύναμοι να μην παραβλέπονται και μένουν όλο και πιο πίσω.
Αυτός ο τρόπος δουλειάς απαιτεί ουσιαστικότερη και συχνότερη λειτουργία ολόκληρης της καθοδηγητικής μηχανής, της Τομεακής Επιτροπής, των ΚΟΒ, και κατ' επέκταση του περίγυρου. Βδομαδιάτικη συνεδρίαση του Γραφείου της ΚΟΒ και αντίστοιχα της μικρής ΚΟΒ που δεν έχει Γραφείο. Εκτακτες συνεδριάσεις όταν χρειάζεται. Συζήτηση και ενημέρωση με άλλους τρόπους, σε περίπτωση που η ΚΟΒ δεν μπορέσει μέσα στη βδομάδα να συνεδριάσει. Ολα πρέπει να στοχεύουν στην ισχυροποίηση της ΚΟΒ που είναι το θεμέλιο του Κόμματος, στην ισχυροποίηση του κάθε συντρόφου και οπαδού στο χώρο δουλειάς του, που είναι η βάση μας, τα στηρίγματά μας, η βοήθεια και ο έλεγχος της δουλειάς του κάθε συντρόφου, η συγκρότηση μέσα στον κάθε χώρο δουλειάς γερού πυρήνα γύρω από κάθε ΚΟΒ και σύντροφο.
Ο καθοδηγητής που κατορθώνει και παρακολουθεί από κοντά τη δουλειά του κάθε συντρόφου μέσα στο χώρο του, όχι μόνο μπορεί να τον βοηθήσει καλύτερα μεταφέροντας τη συνολικότερη πείρα της Οργάνωσης, αλλά βοηθιέται και ο ίδιος να γίνει καλύτερος. Θα μάθει πράγματα που δεν ξέρει, τρόπους δουλειάς που δεν τους φανταζόταν, αλλά μπορεί και να διαπιστώσει ότι ορισμένα που αποφασίσαμε δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν και πρέπει να κάνουμε έγκαιρα διορθώσεις. Καθοδηγητής που νιώθει επαρκής, υποτιμά την ικανότητα της ΚΟΒ και του κάθε συντρόφου να συζητάει και να χειρίζεται τέτοια ζητήματα, έχει μείνει ήδη πίσω χωρίς να το καταλάβει. Μέσα από τη μελέτη της πείρας από την καθοδηγητική δουλειά και την οργάνωση της πάλης, μπορεί να αφομοιωθεί η στρατηγική μας, να αποκτήσουμε την ικανότητα να την υλοποιούμε, να αποφεύγουμε τις παγίδες και τα λάθη, να γίνουμε καλύτεροι μάστοροι στην ανασύνταξη, στην οικοδόμηση και στο χτίσιμο της Λαϊκής Συμμαχίας.
Μέσα από πέντε παραδείγματα της καθημερινής δουλειάς, και χωρίς βέβαια να εξαντλούμε το θέμα, δίνουμε ορισμένες σκέψεις πώς πρέπει να δουλεύουμε, ώστε οι ΚΟΒ, οι Κομματικές Ομάδες, τα ΔΣ των σωματείων, να ανταποκρίνονται όλο και πιο αποτελεσματικά στις ανάγκες της ταξικής πάλης.
Οι διεθνείς εξελίξεις
Η κρίση συνεχίζεται, εξελίσσεται και έχουμε νέα ζητήματα. Οξύνονται παραπέρα οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα, σε καπιταλιστικές χώρες, ανάμεσα σε τμήματα της αστικής τάξης, στο εσωτερικό της κάθε χώρας. Εντείνεται η διαπάλη για τις μορφές και τα μείγματα διαχείρισης του καπιταλισμού και αντίστοιχα διαμορφώνονται συμμαχίες. Η διαχείριση της κρίσης γίνεται πιο δύσκολη από τις αστικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις, το ίδιο και η διαδικασία αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος.
Δε συζητάμε αυτές τις εξελίξεις όσο πρέπει μέσα στην οργάνωση και έξω με τους εργαζόμενους. Είτε γιατί νομίζουμε ότι φτάνει η συζήτηση που κάναμε στην αρχή γύρω από την κρίση και το χαρακτήρα της, είτε, στο όνομα του «καθηκοντολόγιου» της καθημερινής δουλειάς και της χρονικής πίεσης που υπάρχει, η συζήτηση αυτή θεωρείται περιττή. Ομως, το ένα όχι μόνο δεν έρχεται σε αντιπαράθεση με το άλλο, αλλά αντίθετα είναι άρρηκτα δεμένα μεταξύ τους. Η γνώση των διεθνών εξελίξεων βοηθάει στην αφομοίωση και εκλαΐκευση του προγράμματός μας, στην αντιπαράθεση με τα διάφορα μείγματα αστικής διαχείρισης. Να κατανοείται ο χαρακτήρας των κυβερνητικών μέτρων που παίρνονται στην Ελλάδα. Να ερμηνεύεται σωστά η συνεχιζόμενη κινητικότητα που υπάρχει ανάμεσα στα κόμματα και στο εσωτερικό του καθενός ξεχωριστά, η κινητικότητα που υπάρχει στο συνδικαλιστικό κίνημα. Να κατανοείται, γιατί το κύριο και βασικό ζήτημα είναι η αλλαγή τάξης στην εξουσία και όχι απλά της κυβέρνησης.
Οι εξελίξεις που υπάρχουν π.χ. σε Αίγυπτο, Τουρκία, Βραζιλία κι αλλού, επιδρούν στη διαμόρφωση αντιλήψεων. Μπορεί να συμβάλλουν στην ηττοπάθεια και την απογοήτευση, ότι «εκεί που ξεσηκώθηκαν είδαμε ποιο ήταν το αποτέλεσμα, άρα δε γίνεται τίποτα». Μπορεί όμως, με την παρέμβασή μας, να βοηθάνε να βγουν σωστά συμπεράσματα γύρω από τον προσανατολισμό, τη γραμμή και τα ταξικά χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει ο αγώνας, γιατί δεν φτάνει από μόνο του να βγούμε στους δρόμους. Για το ρόλο που πρέπει να παίξει το εργατικό κίνημα σε τέτοια λαϊκά ξεσπάσματα, όπου είναι έντονο το μικροαστικό, αντιδραστικό στοιχείο και η παρουσία όλων των πολιτικών δυνάμεων, για το ρόλο του οπορτουνισμού στην ενσωμάτωση του κινήματος, για την ανάγκη ύπαρξης κομμουνιστικού κόμματος με επαναστατική στρατηγική και πρόγραμμα.
Η τακτική των αντιπάλων
Η στρατηγική των αστικών και των οπορτουνιστικών κομμάτων, του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού είναι γνωστή και σταθερή, όπως και η μόνιμη επιδίωξή τους να χτυπήσουν το Κόμμα και το ταξικό εργατικό κίνημα. Χρειάζεται, όμως, να παρακολουθούμε συνεχώς πώς κάθε φορά προσπαθούν να το πετύχουν, με ποια τακτική, με ποια επιχειρήματα, με ποια νέα διλήμματα, πώς ελίσσονται. Η συζήτηση πάνω σε αυτό είναι αδύναμη.
Σήμερα π.χ. η ΝΔ έχει ανανεώσει τα συνθήματά της, μιλάει «για την ανάπτυξη και τις επενδύσεις που έρχονται», «για τη νέα Ελλάδα», «ότι γκρεμίζει τα κάστρα των βολεμένων». Αυτά δημιουργούν ελπίδα και αναμονή σε τμήματα εργαζομένων. Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ρεφορμιστικός οπορτουνιστικός πόλος γενικότερα μιλάει για τη «δημοκρατία ή δημοκρατική συρρίκνωση», «να πολιτικοποιηθεί η πάλη των εργαζομένων για να φύγει η κυβέρνηση», για «γενική πολιτική απεργία για να φύγει αυτή η κυβέρνηση». Μας κατηγορεί ότι δε θέλουμε την πολιτικοποίηση της πάλης, ούτε να φύγει αυτή η κυβέρνηση. Αυτά πρέπει να συζητιούνται μέσα στην Οργάνωση, με τους οπαδούς μας, να προσπαθεί η Οργάνωση να αφομοιώσει την επιχειρηματολογημένη απάντηση του Κόμματος, να διαμορφώσει αντίστοιχη επιχειρηματολογία, παίρνοντας υπόψη και την εμπειρία του κάθε χώρου, να διαμορφώσει συνθήματα. Ετσι θα είμαστε πιο πειστικοί, πιο αποτελεσματικοί, γιατί δεν αρκούν τα επιχειρήματα του χτες, ούτε περιμένοντας μόνο από τα πάνω. Η πείρα έχει δείξει πως εύστοχα συνθήματα και επιχειρήματα που "ακουμπάνε" στο επίπεδο συνείδησης των εργαζομένων βγαίνουν μέσα από τέτοια διαδικασία.
Ζητήματα της τακτικής μας στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα
Στη φάση που βρίσκεται τώρα η κρίση έχουμε να αντιμετωπίσουμε κλεισίματα επιχειρήσεων όπως ΚΑΤΣΕΛΗΣ, ΜΕΒΓΑΛ, ΦΗΜΗΠΑΚ, ΒΙΒΛΙΟΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ και έπεται συνέχεια. Εδώ λόγω της οξύτητας του προβλήματος υπάρχει συνήθως μαζική συμμετοχή, μπαίνουν εργαζόμενοι στον αγώνα που μέχρι χτες ήταν αρνητικοί. Σωματεία ή επιτροπές αυτών των χώρων που μέχρι χτες κοίταζαν «το μαγαζί τους» και καλλιεργούσαν το συντεχνιασμό, τώρα ζητάνε στήριξη από παντού. Αυτό αξιοποιείται από όλες τις άλλες δυνάμεις και παρεμβαίνουν, με στόχο να εντάξουν κάθε αγώνα στις πολιτικές τους επιδιώξεις. Συμμετέχουν με τις κομματικές τους σημαίες, αποδεικνύοντας και με αυτόν τον τρόπο πόσο υποκριτικά είναι τα «περί κομματικοποίησης των αγώνων», ότι με αυτό θέλουν να χτυπήσουν τα Κόμμα και το ταξικό κίνημα. Βρίσκει πρόσφορο έδαφος το «όλοι μαζί», το «να φύγει αυτή η κυβέρνηση». Το ίδιο γίνεται και σε επίπεδο γειτονιάς, εκεί που η κατάσταση σε ένα νοσοκομείο ή σχολείο έχει φτάσει στο απροχώρητο, πάει για κλείσιμο ή για συγχώνευση.
Η στάση μας σε κάθε τέτοια περίπτωση πρέπει να γίνεται αντικείμενο αναλυτικής συζήτησης στις ΚΟΒ με κριτήριο πάντα την προώθηση της ανασύνταξης του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, της Λαϊκής Συμμαχίας, την άνοδο της ταξικής συνείδησης και πάλης. Στο πλαίσιο αυτό, η ΚΟΒ να συζητά τι θέλουμε να κάνουμε και γιατί, το περιεχόμενο, τους στόχους, τα συνθήματα του αγώνα, τους διάφορους επιμέρους χειρισμούς, έχοντας υπόψη ότι οι αστικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις πάντα επιδιώκουν είτε να μας ενσωματώσουν στη γραμμή τους είτε να μας απομονώσουν. Δεν πηγαίνουμε βλέποντας και κάνοντας, δεν υποτιμάμε τη δυνατότητα των ΚΟΒ να αντιμετωπίσουν τέτοια ζητήματα και μέσα από τις δυσκολίες να δουν τις νέες δυνατότητες.
Σε κάθε περίπτωση, οξύνουμε την αντιπαράθεση, με στόχο να απεγκλωβίσουμε και να συσπειρώσουμε νέες δυνάμεις στην ταξική γραμμή πάλης. Δεν πρόκειται να γίνουμε με την παρουσία μας κολυμβήθρα του Σιλωάμ, όπου αστικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις θα ξεπλένουν την προηγούμενη βρωμιά τους και θα κρύβουν τη σημερινή.
Αν σωστά δουλέψουμε, αν δε γίνουμε χυλός φοβούμενοι την απομόνωση, θα δημιουργηθούν προϋποθέσεις για να έχουμε βήματα το επόμενο διάστημα στην οικοδόμηση και ανασύνταξη, γιατί αναδείχνονται νέες δυνατότητες. Βγαίνουν εργαζόμενοι στο δρόμο που μέχρι χτες δίσταζαν. Δημιουργείται εχθρικό κλίμα απέναντι στον εργοδότη που μέχρι χτες ήταν «ο καλός». Αναγκάζονται όλες οι πολιτικές και συνδικαλιστικές δυνάμεις να πάρουν θέση όπου με συστηματική δουλειά μπορούμε να αποκαλύψουμε την ουσιαστική διαφορά των δικών μας θέσεων. Ξεχωρίζουν τα πιο καλά στοιχεία μέσα στους εργαζόμενους, νέες δυνάμεις. Δοκιμάζεται στην πράξη και η δική μας ικανότητα, το επίπεδο συνοχής και συσπείρωσης των οπαδών μας, των ψηφοδελτίων μας. Οταν έτσι βλέπουμε αυτούς τους αγώνες, με αυτήν την προοπτική και όχι μεροδούλι μεροφάι, αλλά ως «πρακτική άσκηση για πιο σύνθετες καταστάσεις», τότε ούτε πανικός υπάρχει, ούτε απογοήτευση από πιθανά πισωγυρίσματα, σκαμπανεβάσματα. Ακόμα και όταν ένα εργοστάσιο κλείσει, θα υπάρξουν εργάτες που θα βγάλουν συμπεράσματα και θα τα αξιοποιήσουν στις όποιες δουλειές βρούνε στο μέλλον στον κλάδο ή αλλού. Τέτοια παραδείγματα έχουμε.
Μέσα στις ΚΟΒ και πλατιά με τους εργαζόμενους να συζητάμε και να ξεσκεπάζουμε την εκφυλιστική τακτική της ΓΣΕΕ που, για να εκτονώνει την κατάσταση ή για να στηρίξει μια άλλη πολιτική διαχείρισης, προκηρύσσει απροετοίμαστες απεργίες, ντουφεκιές στον αέρα, όπως με την περίπτωση της ΕΡΤ και του πολυνομοσχεδίου. Να δείχνουμε και μέσα από κάθε τέτοια ενέργεια την ανάγκη αλλαγής των συσχετισμών, ότι η ΓΣΕΕ είναι εχθρός των εργατών, να μην υπάρχει καμία αυταπάτη ότι «μπορεί να μπει στον ίσιο δρόμο».
Πλευρές της δράσης μας στα σωματεία
Τα ΔΣ των συνδικάτων πρέπει να επιταχύνουν τη συζήτηση των συμπερασμάτων από τις κινητοποιήσεις σε χώρους δουλειάς. Να τα συζητήσουν με τους εργαζόμενους μέσα στους χώρους δουλειάς. Τα όποια βήματα είναι λίγα, γίνονται αργά και βασανιστικά και όχι σε όλα τα συνδικάτα.
Οι αντικειμενικές δυσκολίες δεν μπορούν από μόνες τους να το αιτιολογήσουν. Ούτε το πρόβλημα είναι μόνο οργανωτικό. Πρέπει και αλλού να αναζητήσουμε τις αιτίες. Στο πόσο έχει κατανοηθεί ο ξεχωριστός, διακριτός ρόλος που πρέπει να έχει η ΚΟΒ, η Κομματική Ομάδα και το ΔΣ του Συνδικάτου. Κατά πόσο κατανοείται μέσα από την πείρα της δουλειάς η ουσία της ανασύνταξης και του ρόλου των συνδικάτων σε αυτή, ότι αυτή μπορεί να γίνει μόνο με τη δράση των ίδιων των εργατών.
Το Συνδικάτο είναι ξεχωριστή οργάνωση, τα μέλη του δεν είναι όλοι φίλοι ή ψηφοφόροι του Κόμματος, έχουν και διαφορετικές ως αντίθετες απόψεις. Επομένως, οι κατευθύνσεις της ΚΟΒ και των Κομματικών Ομάδων θέλουν ανάλογη προσαρμογή. Ούτε η ΚΟΒ μπορεί να πέφτει στο επίπεδο του Συνδικάτου ούτε αυτό μπορεί να ταυτίζεται με το επίπεδο της ΚΟΒ. Στο πλαίσιο μιας σωστής σύνδεσης ΚΟΒ - Κομματικής Ομάδας, Σωματείου, το ΔΣ του Σωματείου δεν παρακάμπτεται. Συζητά, αποφασίζει και οργανώνει στο πλαίσιο του χώρου του και τις κεντρικότερες πρωτοβουλίες. Ούτε οι διάφοροι συντονισμοί και τα απαραίτητα συντονιστικά μπορούν να αντικαθιστούν και να σμπαραλιάζουν την οργανωτική αυτοτέλεια και σχεδιασμό του κάθε συνδικάτου, γιατί τότε αντί να πάμε μπροστά πάμε προς τα πίσω, άσχετα αν αυτό στη δοσμένη στιγμή δε φαίνεται καθαρά.
Χρειάζεται επιμονή στη σταθερή και ουσιαστική λειτουργία των ΔΣ των σωματείων. Να συνεδριάζουν τακτικά και να σχεδιάζουν τη δουλειά τους στον κλάδο με βάση τους συνολικούς στόχους της ανασύνταξης και όχι μόνο μπροστά σε γενικότερες κινητοποιήσεις ή μετά από κάποιες εξελίξεις στον κλάδο και σε κάποιο χώρο. Να συζητούν και να σχεδιάζουν με όρους οργάνωσης που έχει καταστατικό με συγκεκριμένους κανόνες λειτουργίας, που έχει μέλη με διαφορετικές ιδεολογικοπολιτικές αντιλήψεις. Να έχουν μακροπρόθεσμο σχέδιο ισχυροποίησής τους με συγκεκριμένους στόχους εγγραφών νέων μελών, επαφών σε περισσότερους χώρους, που θα ελέγχεται κατά τακτά διαστήματα, θα εμπλουτίζεται και θα εξειδικεύεται ανάλογα με την πορεία υλοποίησής του και τις εξελίξεις. Να έχουν σχέδιο δραστηριοποίησης δυνάμεων στο πλάι του ΔΣ, με χρέωση καθηκόντων σε όλο και περισσότερους πρωτοπόρους εργάτες, σχέδιο απεγκλωβισμού δυνάμεων από τον εργοδοτικό κυβερνητικό συνδικαλισμό και συσπείρωσης στο Συνδικάτο. Να επεξεργαστούν σχέδιο για το πώς θα ενημερώνουν τακτικά τα μέλη τους για τις εξελίξεις, για τον προγραμματισμό του Συνδικάτου, το ζήτημα της εφημερίδας κ.ά. Να σκεφτούν τι μπορεί να γίνει και στο επίπεδο της γειτονιάς, τη συγκρότηση παραρτημάτων ή άλλων μορφών οργάνωσης.
Τα μέλη του Κόμματος που είναι και μέλη των ΔΣ, πριν απ' όλα λογοδοτούν στο Κόμμα για το πόσο επαρκώς και αποτελεσματικά το εκπροσωπούν και προωθούν τους σκοπούς και τους στόχους του. Πρέπει, όμως, να λογοδοτούν και στους εργάτες που τους ψήφισαν. Να νιώθουν την ευθύνη γι' αυτό, για τη λειτουργία του ΔΣ, για την τήρηση όλων των κανόνων λειτουργίας, για την τάξη στο μητρώο του, στα αρχεία του, στα οικονομικά του, σε ό,τι περιουσιακό στοιχείο έχει, στο νοικοκυριό που υπάρχει γενικότερα. Οι πρόεδροι των Συνδικάτων έχουν ιδιαίτερες ευθύνες, ο ρόλος τους είναι σημαντικός.
Σήμερα χρειάζεται περισσότερο από χτες ο συντονισμός της πάλης κατά κλάδο και γενικότερα. Δύσκολα μπορεί σήμερα να πετύχεις κάτι κατά χώρο και κλάδο. Κάθε κεντρικότερη πρωτοβουλία όμως χρειάζεται να αξιοποιείται από το κάθε Συνδικάτο για να βελτιώνει τη λειτουργία του, να τη δένει και να την εξειδικεύει στο δικό του κλάδο, με συγκεκριμένους στόχους. Να εξαντλεί τις δυνατότητες για συζήτηση κάθε συγκεκριμένης πρωτοβουλίας στο ΔΣ, σε ΓΣ του σωματείου, σε τόπους δουλειάς κ.λπ. ώστε να συμμετέχουν τα μέλη του και άλλοι εργαζόμενοι από τον κλάδο. Ολες αυτές οι πλευρές πρέπει να αποτελούν αντικείμενο μόνιμης συζήτησης στις Κομματικές Ομάδες και στα ΔΣ των Συνδικάτων.
Η ειδική δουλειά στους μετανάστες
Αρκετές φορές μιλάμε για την ανάγκη να κάνουμε ειδική δουλειά στους μετανάστες. Ειδικά σε ορισμένους χώρους δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα χωρίς αυτό γιατί η μεγάλη πλειοψηφία των εργατών είναι μετανάστες, με αντιπαραθέσεις όχι μόνο με τους Ελληνες αλλά και μεταξύ τους, με βάση την εθνικότητα, τη θρησκεία, τις σχέσεις ανάμεσα στις χώρες τους. Η δουλειά στους μετανάστες έχει γίνει ακόμη πιο δύσκολη από χτες. Εχουν ενισχυθεί ο ρατσισμός, τα κατασταλτικά μέτρα εναντίον τους. Μετά από τη δουλειά κλείνονται στα σπίτια, φοβούνται να κυκλοφορήσουν, έχουν δεν έχουν χαρτιά, τους συλλαμβάνουν. Είναι πιο έντονη η αντίληψη της άμεσης λύσης από ό,τι σε τμήματα Ελλήνων εργαζομένων, γιατί αισθάνονται περαστικοί. Εχουν πιο ειδικά ζητήματα όπως σε σχέση με τη νομιμότητα, με τα χαρτιά, με την τρομοκρατία, το ρατσισμό, πληρώνονται συνήθως λιγότερο από τους Ελληνες. Υπάρχει το πρόβλημα της γλώσσας που δυσκολεύει στη συνεννόηση, άρα θέλει να τους μιλάμε απλά, κωδικοποιημένα και στα βασικά. Αυτά δεν πρέπει να υποτιμούνται, ούτε να θεωρούνται υποδεέστερα, γιατί αν εμείς βγαίνοντας από το σπίτι γυρνάγαμε μετά από τρεις μήνες από κάποια Αμυγδαλέζα, τι θα λέγαμε, θα το υποτιμούσαμε; Αυτά δεν απαντιούνται με «αυτός είναι ο καπιταλισμός».
Μπορεί όμως ένα τόσο σοβαρό και σύνθετο πρόβλημα να προχωρήσει, αν δεν καταπιαστούμε ακόμη πιο συγκεκριμένα με αυτό; Το να λέμε, και σωστά, ότι «οι μετανάστες είναι κομμάτι της εργατικής τάξης της χώρας μας και πρέπει να κάνουμε δουλειά» και να το επαναλαμβάνουμε από πάνω μέχρι κάτω, δεν μας λύνει το ζήτημα. Χρειάζεται να ανοίξουμε όλα τα παραπάνω στις ΚΟΒ και να μελετάμε συνεχώς την πείρα από αυτήν τη δουλειά. Ενας τρόπος για να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα του φόβου, είναι να κάνουμε συσκέψεις στις γειτονιές εκεί που μένουν και όχι μέσα στο κέντρο. Η πείρα δείχνει ότι είναι αποτελεσματική η σύσκεψη κατά χώρο δουλειάς, γιατί μας βοηθάει να συνεννοούμαστε καλύτερα και να μπορούμε πρακτικά να τους οργανώνουμε στην πάλη. Χρειάζεται να δουλεύουμε σε όλους τους μετανάστες, από όλες τις χώρες, παίρνοντας υπόψη ότι έντονα προβλήματα ρατσισμού, εθνικισμού, υπάρχουν και ανάμεσά τους, που πρέπει και αυτά να τα αντιμετωπίσουμε.
Να μη μας πιάνει το άγχος του άμεσου αποτελέσματος. Αν κάνουμε δουλειά με συνέπεια και σταθερότητα, στην κρίσιμη φάση οι μετανάστες θα βρεθούν από τη σωστή πλευρά και η συμβολή τους θα είναι σημαντική και σε κάποιους χώρους καθοριστική.

Τομεακό Γραφείο Βιομηχανίας της ΚΟΑ του ΚΚΕ


Ενας ειναι ο εχθρος ο ΄ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ-Ευρωπαϊκή Ένωση: εκεί όπου οι φαντασιώσεις των εταιρειών γίνονται πραγματικότητα

Ευρωπαϊκή Ένωση: εκεί όπου οι φαντασιώσεις των εταιρειών γίνονται πραγματικότητα











Ευρωπαϊκή Ένωση: εκεί όπου οι φαντασιώσεις των εταιρειών γίνονται πραγματικότητα

του David Cronin 



Ο Έντουαρντ Σνόουντεν έφερε στο φως πολύ περισσότερα από μια υπόθεση μαζικής παρακολούθησης και κατασκοπίας. Πιθανώς χωρίς να έχει την πρόθεση, τράβηξε την προσοχή στο πόσο δουλοπρεπείς είναι οι πολιτικοί ηγέτες της Ευρώπης έναντι των ΗΠΑ.

Υποτίθεται ότι η Άνγκελα Μέρκελ και ο Φρανσουά Ολάντ έγιναν έξαλλοι με την αποκάλυψη ότι οι Αμερικανοί διάβαζαν την ηλεκτρονική διπλωματική αλληλογραφία τους (αν και η οργή τους δεν μπορεί να ήταν και τόσο έντονη, δεδομένου ότι μια φήμη ότι ο Σνόουντεν βρισκόταν σε αεροπλάνο κατευθυνόμενο προς τη Βολιβία ήταν αρκετή για να το εμποδίσει η Γαλλία να περάσει από τον εναέριο χώρο της).

Ακούστηκαν επίσης υπαινιγμοί ότι ως αποτέλεσμα αυτής της αντιπαράθεσης κινδύνευε η διατλαντική εμπορική συμφωνία που βρίσκεται στα σκαριά. Ωστόσο, οι συνομιλίες άρχισαν τον τρέχοντα μήνα, σύμφωνα ακριβώς με το πρόγραμμα. Πώς θα μπορούσε να γίνει αλλιώς; Με τις πιο ισχυρές εταιρείες στον κόσμο να επιμένουν ότι οι συνομιλίες πρέπει να προχωρήσουν, ήταν απίθανο να εκτροχιαστούν μόνο και μόνο εξαιτίας ενός μικροκαβγά για κάποιες αμερικανικές αδιακρισίες.
Τον περασμένο Μάιο, συγκροτήθηκε μια “επιχειρηματική συμμαχία” για να υποστηρίξει τη σχεδιαζόμενη διατλαντική εμπορική συμφωνία. Στον επιχειρηματικό αυτό συνασπισμό ανήκουν πολλές εταιρείες – BP, Coca-Cola, Deutsche Bank, British American Tobacco, Nestlé – που έχουν συμμετάσχει σε παρόμοιες ενέργειες από τη δεκαετία του 1990. Χρησιμοποιώντας μια άκρως αμφίβολη μεθοδολογία, η συμμαχία των εταιρειών εκτιμά ότι η διατλαντική εμπορική και επενδυτική συνεργασία (που είναι γνωστή με το απαίσιο ακρωνύμιο TTIP) θα απέφερε ετήσια κέρδη €119 δισ. για την Ευρωπαϊκή Ένωση και €95 δισ. για τις ΗΠΑ . Αυτό που δεν λένε είναι ότι το τίμημα γι’ αυτά τα κέρδη θα είναι η καταστροφή της δημοκρατίας.

Ένα έγγραφο που διέρρευσε και περιγράφει λεπτομερώς τι επιθυμούν να πετύχουν οι αξιωματούχοι της ΕΕ στις διαπραγματεύσεις αναφέρει ότι η τελική συμφωνία θα περιλαμβάνει “εκλεπτυσμένες” διατάξεις για την “επίλυση διαφορών”. Σύμφωνα μ’ αυτό, θα δημιουργηθούν ειδικά δικαστήρια που θα δίνουν τη δυνατότητα στις εταιρείες να κάνουν αγωγές στις κυβερνήσεις για νόμους που τις εμποδίζουν να μεγιστοποιούν τα κέρδη τους.

Όταν τέτοιου τύπου ρήτρες εισήχθησαν σε προηγούμενες επενδυτικές συμφωνίες, οι εταιρείες τις επικαλέστηκαν προκειμένου να αμφισβητήσουν μη αρεστούς σ’ αυτές νόμους για την υγεία και το περιβάλλον. Αυστραλέζικοι κανονισμοί που επέβαλαν να πωλούνται τα τσιγάρα σε πακέτα που δεν είναι ελκυστικά για τον αγοραστή και η απόφαση της Γερμανίας να εγκαταλείψει την πυρηνική ενέργεια αποτελούν το είδος των μέτρων που θέλουν να τορπιλίσουν οι εταιρείες, στο όνομα της “προστασίας των επενδυτών”.

Τι θέλουν να υπονομεύσουν στη συνέχεια τα αφεντικά της παγκόσμιας οικονομίας: τους κατώτατους μισθούς, τους περιορισμούς επικίνδυνων χημικών ουσιών, τις ποιοτικές προδιαγραφές για τα τρόφιμα; Όλα αυτά είναι αποτέλεσμα των αγώνων των εργαζομένων. Όλα αυτά θα κινδυνεύσουν αν οι Ευρωπαίοι και Αμερικανοί διαπραγματευτές εφαρμόσουν τα σχέδιά τους και δημιουργήσουν ένα ειδικό δικαστικό σύστημα που θα μπορούν να χρησιμοποιούν μόνο οι εταιρείες.

Για την ακραία ατζέντα που προωθείται τώρα ευθύνη φέρει ο Πίτερ Μάντελσον. Το 2006, όταν ήταν επίτροπος εμπορίου της ΕΕ, έδωσε στη δημοσιότητα ένα επίσημο σχέδιο με τον τίτλο Global Europe. Μ’ αυτό δέσμευε τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών να συνεργαστεί με τις μεγάλες εταιρείες, προκειμένου να παραμεριστούν τα όποια εμπόδια συναντούσαν σε όλο τον κόσμο.

Το σχέδιο ήταν παρόμοιο με τις συστάσεις εταιρικών ομάδων πίεσης όπως το European Services Forum (ESF). Το φόρουμ αυτό συνενώνει εταιρείες όπως οι Microsoft, BT, Veolia και η Goldman Sachs, και συγκροτήθηκε εν όψει της συνδιάσκεψης του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ) το 1999, που τη θυμόμαστε καλύτερα με την ονομασία η “μάχη του Σιάτλ”, από τις μεγάλης κλίμακας διαδηλώσεις που έγιναν εναντίον της.

Στο The Brussels Business, ένα εξαιρετικό φιλμ σχετικό με την οργανωμένη πίεση που ασκούν οι εταιρείες, ο Pascal Kerneis, εκπρόσωπος του φόρουμ, μόνο που δεν κλαίει καθώς θυμάται ότι κάποια “πολύ σημαντικά άτομα” δεν κατόρθωσαν να παρακολουθήσουν κρίσιμες συναντήσεις στο Σιάτλ, λόγω των διαδηλώσεων έξω από το ξενοδοχείο τους. Ωστόσο, αυτή η επίδειξη της λαϊκής δύναμης δεν έκαμψε καθόλου την αποφασιστικότητά του να αναμορφώσει την παγκόσμια οικονομία με τον τρόπο που θέλουν αυτά τα “πολύ σημαντικά άτομα”.

Στις συνομιλίες του με την ομάδα συμβούλων του Μάντελσον, ο , Kerneis υποστήριξε ότι εάν η ΕΕ δεν μπορέσει να εκπληρώσει τις επιθυμίες των εταιρειών στο επίπεδο του ΠΟΕ, θα πρέπει να ασκήσει τις μέγιστες πιέσεις στην κάθε κυβέρνηση ξεχωριστά (η ακριβής έκφραση είναι “να στρίψει τα χέρια, να στραμπουλήξει”). Οι στομφώδεις εκφράσεις κάποιων ενημερωτικών εγγράφων του φόρουμ δεν μπορούν να συγκαλύψουν το ότι σχεδιάζει να κάνει πραγματικότητα τις πιο άγριες φαντασιώσεις των εταιρειών. Ένα απ’ αυτά τα έγγραφα υποστήριζε ότι η ΕΕ πρέπει να καταργήσει εξ ολοκλήρου τις κεφαλαιακές απαιτήσεις για τις τράπεζες και τα όρια ξένης ιδιοκτησίας των εταιρειών για τους βασικούς εμπορικούς εταίρους της, όπως και όλους τους ενοχλητικούς κανονισμούς που εμποδίζουν τις εταιρείες να στέλνουν τα κέρδη τους στο εξωτερικό (π.χ. σε φορολογικούς παραδείσους).

Καθώς είχαν συνταχθεί πριν από την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, αυτά τα έγγραφα έχουν ένα ξένοιαστο και σχεδόν αφελές ύφος. Κι όμως, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ακόμη πασχίζει να εκπληρώσει τους βασικούς στόχους που περιέχουν. Η τελευταία ετήσια έκθεση της Κομισιόν για τους “φραγμούς στο εμπόριο και τις επενδύσεις” αναφέρει ότι θα επιστρατευτούν σε παγκόσμιο επίπεδο “όλα τα σχετικά εργαλεία και οι πολιτικές, ώστε να εξασφαλιστεί πως οι όροι του παιχνιδιού θα είναι ίσοι”. Επιφανειακά, αυτό μπορεί να ακούγεται αθώο. Στην πράξη όμως, σημαίνει ότι παραχωρούνται στις εταιρείες περισσότερα δικαιώματα από όσα στις ανθρώπινες υπάρξεις.

Αν ένας Ινδός φτάσει στο αεροδρόμιο του Χίθροου και απαιτήσει να του δοθούν αυτομάτως τα δικαιώματα ενός Βρετανού πολίτη, πιθανώς θα συλληφθεί. Ωστόσο, οι αξιωματούχοι της ΕΕ πιστεύουν ότι για τις μεγάλες δυτικές εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην Ινδία πρέπει να επιφυλάσσεται “εθνική μεταχείριση” — δηλαδή να τις μεταχειρίζονται όπως ακριβώς τις ινδικές. Η εκβιομηχάνιση της Βρετανίας επιτεύχθηκε, εν μέρει τουλάχιστον, επειδή ο κλάδος της υφαντουργίας προστατεύθηκε έναντι του ξένου ανταγωνισμού. Οι αξιωματούχοι των Βρυξελλών όμως, με τις νεοφιλελεύθερες παρωπίδες, θέλουν να εμποδίσουν τις πιο φτωχές χώρες να εφαρμόσουν την ίδια τακτική, που σήμερα περιγράφεται ως “προστατευτισμός” (μια βρόμικη λέξη, σύμφωνα μ’ αυτούς τους ιδεολόγους).

Η προθυμία να επιτρέψουν στις ομάδες πίεσης των εταιρειών να διαμορφώσουν τους κανόνες δεν περιορίζεται στην εμπορική πολιτική. Η ρύθμιση του χρηματοπιστωτικού τομέα επηρεάζεται στο μέγιστο βαθμό από τις πιο ισχυρές τράπεζες του κόσμου.

Ο Τσάρλι ΜακΚρίβι, επίτροπος της ΕΕ για την ενιαία αγορά από το 2004 ως το 2010, επέδειξε βαθύτατη αποστροφή για την εποπτεία των τραπεζών κατά τη διάρκεια της θητείας του. Η άποψή του ότι δεν έπρεπε να αναμειγνύεται μπορεί να αποδοθεί στο γεγονός ότι οι “ειδικοί” που είχε διορίσει για να τον καθοδηγούν κατείχαν ακριβοπληρωμένες θέσεις στις επενδυτικές τράπεζες Goldman Sachs και Morgan Stanley. Η συμβουλευτική ομάδα για τα κεφάλαια κάλυψης (hedge funds) την οποία συγκρότησε ο Ιρλανδός πολιτικός αποτελούνταν εξ ολοκλήρου από στελέχη του χρηματοπιστωτικού τομέα.

Όταν ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του ΜακΚρίβι ο Μισέλ Μπαρνιέ, ο Νικολά Σαρκοζί (τον θυμάστε;) ισχυρίστηκε ότι η τοποθέτηση σ’ αυτή τη θέση ενός Γάλλου αποτελούσε ήττα του αγγλοσαξονικού μοντέλου του καπιταλισμού. Φαντασιόπληκτη δήλωση, όπως πολλές από τις δηλώσεις του Σαρκοζί. Ο Μπαρνιέ διατήρησε την επαίσχυντη παράδοση να στηρίζεται πρώτα απ’ όλα στις συμβουλές του ιδιωτικού τομέα. Το περασμένο έτος, συγκροτήθηκε με δική του εντολή μια “ομάδα ειδικών” για τη μεταρρύθμιση του τραπεζικού τομέα, στην οποία για τα μάτια του κόσμου συμμετείχαν ένας αντιπρόσωπος από την Ευρωπαϊκή Οργάνωση Καταναλωτών (γνωστή με το γαλλικό ακρωνύμιο BEUC) και δυο ακαδημαϊκοί. Τα περισσότερα από τα 11 μέλη της, όμως, ήταν εν ενεργεία ή πρώην τραπεζίτες – ή, ακόμη χειρότερα, έμποροι όπλων.

Οι άσσοι του χρηματοπιστωτικού κλάδου αντιμετωπίζονται με δέος από τους πολιτικούς της ΕΕ. Αυτό έγινε καταφανές το 2009. Εκείνη τη χρονιά, ο Μπόρις Τζόνσον (δήμαρχος του Λονδίνου) πήγε στις Βρυξέλλες για να υπερασπιστεί το Σίτι του Λονδίνου και όπως ήταν αναμενόμενο κατέλαβε τα πρωτοσέλιδα του Τύπου. Μακριά από τη λάμψη της δημοσιότητας όμως, ένας στρατός διαχειριστών των κεφαλαίων κάλυψης πέτυχε να εξουδετερώσει έναν νόμο που ήταν σχεδιασμένος να περιορίσει τον τζόγο τους. Όταν ο νόμος παρουσιάστηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, τα κεφάλαια κάλυψης προετοίμασαν ένα ογκώδες σύνολο τροπολογιών. Η Σάρον Μπόουλς, βουλευτής των Ελεύθερων Δημοκρατών που προεδρεύει στην επιτροπή οικονομικών του Κοινοβουλίου, μου ομολόγησε ότι υπέγραψε τροπολογίες που επεξεργάστηκε ο χρηματοπιστωτικός κλάδος και τις εμφάνισε με το δικό της όνομα. Αυτό, προφανώς, θέτει το ερώτημα εάν εργάζεται για λογαριασμό των ψηφοφόρων της ή για λογαριασμό των τραπεζών.

Οι ομάδες πίεσης των εταιρειών είναι μανούλες στο να καλλιεργούν μύθους. Ενώ ήταν ηλίου φαεινότερο ότι η οικονομική κρίση προκλήθηκε από την ριψοκίνδυνη συμπεριφορά των τραπεζών, ισχυρές ομάδες διέδωσαν το ψεύδος ότι η κρίση οφείλεται στις υπερβολικές κρατικές δαπάνες. Η Στρογγυλή Τράπεζα των Ευρωπαίων Βιομηχάνων (ERT) – στην οποία συμμετέχουν οι διευθύνοντες σύμβουλοι ή πρόεδροι των εταιρειών Shell, Volvo, Nestlé, Vodafone και Heineken – καταβάλλει μεγάλες προσπάθειες για να κατεδαφίσει το κράτος πρόνοιας. Ανάμεσα στις βασικές της απαιτήσεις είναι η ιδιωτικοποίηση της υγείας, ώστε να εξομοιωθεί ακόμη περισσότερο η Ευρώπη με τις ΗΠΑ. Η ERT έχει πρόσβαση σε υψηλά ιστάμενους πολιτικούς, μια πρόσβαση την οποία αρνούνται στους εκπροσώπους των μη προνομιούχων στρωμάτων του πληθυσμού. Είναι γνωστό πως ο Χέρμαν Βαν Ρομπάι, ο μη εκλεγμένος “πρόεδρος” της ΕΕ, δειπνεί συχνά με εκπροσώπους των βιομηχάνων σε ιδιωτικές λέσχες, και οι λεπτομέρειες αυτών των συναντήσεων δεν δημοσιοποιούνται. Και τον Μάρτιο του τρέχοντος έτους, η Μέρκελ και ο Ολάντ, μαζί με τον επικεφαλής της Κομισιόν Χοσέ Μανουέλ Μπαρόζο, συναντήθηκαν με εκπροσώπους της ERT στο Βερολίνο. Η οργάνωση των βιομηχάνων πιέζει τις κυβερνήσεις της ΕΕ να υιοθετήσουν το “σύμφωνο ανταγωνιστικότητας” τους επόμενους 12 μήνες. Με βάση αυτό το σύμφωνο, κάθε χώρα της ΕΕ υποχρεούται να μειώσει τα επίπεδα των μισθών και να καταργήσει την εργατική νομοθεσία της. Η “ανταγωνιστικότητα” είναι μια κωδική λέξη για τον καπιταλισμό των “ημετέρων”. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον ανταγωνισμό: ανάμεσα στις απαιτήσεις των εν λόγω βιομηχάνων είναι να πάψει η ΕΕ να είναι τόσο σχολαστική όσον αφορά τον έλεγχο των συγχωνεύσεων μεταξύ των μεγάλων εταιρειών. Θέλουν τη συγκέντρωση του πλούτου σε όλο και λιγότερα χέρια.

Με το να επαναλαμβάνεται τόσο συχνά, η “ανταγωνιστικότητα” έχει αποκτήσει σχεδόν θρησκευτική σημασία στην ελίτ της ΕΕ. Η εναντίωση σ’ αυτήν θεωρείται αιρετική συμπεριφορά.

Παρά τις τεταμένες σχέσεις της Θάτσερ με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, στις Βρυξέλλες έχουν επικρατήσει τα βασικά δόγματα του θατσερισμού. Οι προσπάθειες που έγιναν, τις περασμένες δεκαετίες, να δοθεί στην Ένωση μια κοινωνική διάσταση – με την υπεράσπιση, π.χ., της ισότητας των φύλων– πάντα αποτελούσαν το φύλλο συκής για ένα σχέδιο που ήταν ουσιαστικά δεξιό και αντιδημοκρατικό. Τα πιο πρόσφατα χρόνια, αυτό το φύλλο συκής δεν μπορεί πλέον να κρύψει την πραγματικότητα.

Ο Μπαρόζο ανήκει σε μια νέα γενιά πολιτικών που επιδεικνύουν ανοικτά τη δουλοφροσύνη τους προς την κληρονομιά της “σιδηράς κυρίας”. Ενώ συνήθως περιγράφει την ΕΕ ως “κοινωνική οικονομία της αγοράς”, είναι πασιφανές από την πολιτική που εφαρμόζει ότι η πραγματική ατζέντα του είναι η ενίσχυση της δύναμης των εταιρειών. Ένας από τους βασικούς σκοπούς της Κομισιόν είναι να προωθήσει τη “συνεργασία δημόσιου-ιδιωτικού”. Αυτή η ιδέα της παράδοσης υπηρεσιών, που χρηματοδοτούνται από τους φορολογούμενους, σε επιχειρήσεις που δεν δίνουν λογαριασμό ανάγεται στη Θάτσερ και στο διάδοχό της Τζον Μέιτζορ.

Με ελάχιστες εξαιρέσεις, η ΕΕ σφιχταγκαλιάζεται με τις μεγάλες επιχειρήσεις και εξοντώνει όλους τους υπόλοιπους. Ποτέ δεν ήταν τόσο επείγον ένα μαζικό κίνημα που θα αντιμετωπίσει την ισχύ των μεγάλων εταιρειών.

πηγή: New Left Project

Μετάφραση: Αριάδνη Αλαβάνου 

 via





Δούλεψε 26 ώρες σ' ένα σαββατοκύριακο κι απολύθηκε όταν διαμαρτυρήθηκε: καταγγελία της Ένωσης Ιδιωτικών Υπαλλήλων Χαλκίδας για την απόλυση της προέδρου του σωματείου

Δούλεψε 26 ώρες σ' ένα σαββατοκύριακο κι απολύθηκε όταν διαμαρτυρήθηκε: καταγγελία της Ένωσης Ιδιωτικών Υπαλλήλων Χαλκίδας για την απόλυση της προέδρου του σωματείου

Η Ένωση Ιδιωτικών Υπαλλήλων Χαλκίδας καταγγέλλει την προκλητική και τρομοκρατική απόλυση της προέδρου μας από ξενοδοχείο της Ερέτριας «Avantis suites Hotel», ιδιοκτησίας του κ. Κάλφα Γεώργιου, Γενικού Γραμματέα της Ένωσης Ξενοδόχων Εύβοιας.

Η απόλυση ήρθε σαν αποτέλεσμα της παρέμβασης της συνδικαλίστριας στο χώρο για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, όπως εφαρμογή των όρων της κλαδικής ΣΣΕ ενάντια στην κατάπτυστη επιχειρησιακή σύμβαση (την οποία έντεχνα απέκρυπτε), σταθερά ωράρια εργασίας, εβδομαδιαίο πρόγραμμα, διαλείμματα κ.ά. Η πράξη μεθοδεύτηκε από την αρχή του Ιούλη, οπότε και εντάθηκαν οι παρεμβάσεις της συνδικαλίστριας για το πρόγραμμα δουλειάς και τις πληρωμές, με αποτέλεσμα ο εργοδότης να αποφεύγει να την βάζει για δουλειά ή να την ειδοποιεί τελευταία στιγμή.  Αποκορύφωμα ήταν το Σαββατοκύριακο 13-14/7 όπου δούλεψε 26 ώρες με αποτέλεσμα η ίδια να λιποθυμήσει. Η αντιμετώπιση του εργοδότη σε παρέμβαση της συνδικαλίστριας για το γεγονός ήταν ότι η συλλογική διεκδίκηση ανθρώπινων όρων εργασίας πρόκειται για «κομμουνιστική λογική» και δεν μπορεί να συνεχιστεί η συνεργασία δίνοντας παράλληλα προθεσμία για να αναθεωρήσει την στάση της. Την επομένη της απεργίας (17/7) της ανακοινώθηκε η απόλυσή της. Η ίδια λογική συνεχίστηκε με το κάλεσμα της εργοδοσίας να αποσυρθεί η καταγγελία από την επιθεώρηση εργασίας προκειμένου να ξανασυζητήσει το ενδεχόμενο επαναπρόσληψης. 

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Το ζήτημα δεν αφορά μόνο τη συγκεκριμένη συνδικαλίστρια. Η εργοδοσία θέλει να στείλει μήνυμα προς όλους τους εργαζομένους ώστε να σκύψουν το κεφάλι και να δεχθούν τις συνθήκες γαλέρας που επιβάλλουν.

Με την απόλυση της προέδρου θέλει να δείξει πυγμή και να παραδειγματίσει.

Κανένας εργαζόμενος να μη φοβηθεί! Οργάνωση τώρα όλων των εργαζομένων στο σωματείο!

Κανένας μόνος του!

Απαιτούμε :
  1. Την άμεση απόσυρση της απόλυσης.
  2. Την τήρηση των όρων της κλαδικής ΣΣΕ στο χώρο εργασίας.
  3. Να σταματήσουν οι προσπάθειες εκφοβισμού του υπόλοιπου προσωπικού που εντάθηκαν τις τελευταίες μέρες.
 
Πηγή: 902.gr 
Δημοσίευση: Σάβ, 20/07/2013 - 22:07
 

Η αλήθεια για το Μελιγαλά

Η αλήθεια για το Μελιγαλά
Αντάρτισσες σε διαδήλωση. «Κάτω η τρομοκρατία του Σκόμπι» γράφει το πλακάτ
Επί δεκαετίες ακροδεξιές ομάδες, με την ανοχή επίσημων εκπροσώπων της αστικής τάξης, συναθροίζονται στο Μελιγαλά, για να «τιμήσουν» τους «ηρωικούς» όπως λένε νεκρούς, που σφαγιάστηκαν από τους «κομμουνιστοσυμμορίτες»! Φέτος, μάλιστα, επιχειρείται να διοργανωθούν διάφορες εκδηλώσεις με τη συμμετοχή και ξένων νεοφασιστικών οργανώσεων από διάφορες χώρες της ΕΕ, όπου διώκονται οι κομμουνιστές ενώ οι νεοφασίστες δρουν ελεύθερα.
Για τη μάχη του Μελιγαλά έχουν γραφτεί και γράφονται από τους αντιπάλους του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ πάρα πολλά, παραποιώντας τα γεγονότα και την ιστορική αλήθεια. Πρόκειται για μια προσπάθεια συγκάλυψης της εγκληματικής και αντιλαϊκής πολιτικής της αστικής τάξης και σε εκείνα τα χρόνια. Κανενός Ελληνα εργαζόμενου δεν μπορεί να πονάει η καρδιά του για τους ταγματασφαλίτες. Πληρώθηκαν όπως τους άξιζε.
Τα «Τάγματα Ασφαλείας», που είχαν συγκροτηθεί προς το τέλος του 1943 από την κατοχική κυβέρνηση Ι. Ράλλη για την αντιμετώπιση του «κομμουνιστικού κινδύνου» και την «προστασίαν του κοινωνικού καθεστώτος», είχαν συγκεκριμένη αποστολή κατά τη στιγμή της αποχώρησης των Γερμανών, να αποτελέσουν την οπισθοφυλακή και πλαγιοφυλακή τους, ώστε να κρατήσουν τις θέσεις τους και να απασχολήσουν και φθείρουν τον ΕΛΑΣ. Ετσι, όχι μόνο θα στερούσαν τον ΕΛΑΣ από τα ηθικά και υλικά οφέλη που θα αποκόμιζε από το χτύπημα των Γερμανών, αλλά θα του προξενούσαν και απώλειες.
Κυρίως, όμως, τα «Τάγματα Ασφαλείας», όπως προαναφέρθηκε, συγκροτήθηκαν ως ένα ένοπλο χέρι της αστικής τάξης, ενταγμένο στους σχεδιασμούς της για τη μεταπολεμική εξέλιξη της πολιτικής κατάστασης. Γι' αυτό και στη συγκρότηση των «Ταγμάτων Ασφαλείας» συμμετείχαν οι Βενιζελικοί Θ. Πάγκαλος και Στυλ. Γονατάς, καθώς και άλλοι.
Στον απελευθερωτικό αγώνα
Εγραψε σχετικά με τα «Τάγματα Ασφαλείας» ο ιδρυτής τους Ι. Ράλλης: «Κατορθώσαμεν να έχωμεν εις τη διάθεσιν της Κυβερνήσεως Εθνικής Ενότητος, δύναμιν εγγυωμένην πλήρως την ασφάλεια και την τάξιν. Κατορθώσαμεν τέλος να εύρουν οι κ.κ. Παπανδρέου, Κανελλόπουλος, κλπ. ενταύθα αποβιβαζόμενοι, ΕΛΛΑΔΑ». «Ο κίνδυνος του κομμουνισμού είναι εγγύς. Η εξουθένωσις της Ελληνικής Φυλής και ημών αυτών έσεται βέβαια αν δεν ετοιμασθώμεν και αντιδράσωμεν». («Ο Ιωάννης Δ. Ράλλης ομιλεί εκ του τάφου», Αθήναι 1947, σελ. 70 και 92).
Εξάλλου πρέπει να υπογραμμιστεί ότι οι Γερμανοί είχαν εγκαταλείψει την Πελοπόννησο όταν διαδραματίστηκαν τα γεγονότα στο Μελιγαλά.
Η απόφαση της κυβέρνησης της λεγόμενης «Εθνικής Ενότητας», που ενώ κατάγγειλε τα «Τάγματα Ασφαλείας» στην πράξη τα προστάτευε, δεν ήταν παρά μια καταδολίευση του ΕΑΜ. Οι μυστικές οδηγίες των Αγγλων και των παλαιοκομματικών προς τα «Τάγματα Ασφαλείας» ήταν να μην παραδοθούν και να πολεμήσουν τον ΕΛΑΣ. Ο ΕΛΑΣ δεν είχε άλλη διέξοδο από το βίαιο αφοπλισμό και τη διάλυση των «Ταγμάτων Ασφαλείας», τα οποία, όμως, προσπαθούσαν να κρατηθούν ως τον ερχομό των Αγγλων, που όπως αποδείχτηκε αργότερα, θα τα μετατρέπανε σε «συμμαχικό» στρατό.
Επομένως η βίαιη διάλυση των «Ταγμάτων Ασφαλείας», ήταν βέβαιο ότι θα προσέκρουε στις επιδιώξεις των Αγγλων και της κυβέρνησης «Εθνικής Ενότητας». Ο Γ. Παπανδρέου άλλωστε είχε αρχίσει από παλιά (και οι Αγγλοι ιμπεριαλιστές το ίδιο), να κάνει λόγο ευθέως για τρομοκρατία του ΕΑΜ ή της «ΕΑΜικής μειοψηφίας κατά της πλειοψηφίας», και το επισημοποίησε στο Λίβανο.
Στις 8/9/1944, ο ΕΛΑΣ έδωσε τη μάχη για την απελευθέρωση της Καλαμάτας από τους ταγματασφαλίτες. Αιχμαλώτισε το μεγαλύτερο μέρος, ένα τμήμα όμως, με επικεφαλής τον κατοχικό Νομάρχη Μεσσηνίας Περωτή, διέφυγε προς Μελιγαλά. Στο δρόμο προς το χωριό Ασπρόχωμα, οι ταγματασφαλίτες έσφαξαν 30 πολίτες και 4 ΕΛΑΣίτες, οι οποίοι εκτελούσαν τηλεφωνική υπηρεσία σ' αυτό το χωριό.
Η μάχη του Μελιγαλά
Αντάρτες του ΕΛΑΣ
Οι εκκλήσεις του ΕΛΑΣ να σταματήσουν οι συγκρούσεις δε βρήκαν καμιά ανταπόκριση, εξαιτίας των ραδιουργιών των Αγγλων και της κυβέρνησης του Καΐρου, που πίστευαν ότι μ' αυτά θα μπορέσουν να καταβάλουν τις ισάριθμες σχεδόν δυνάμεις της ΙΙΙ Μεραρχίας του ΕΛΑΣ και να κρατήσουν υπό τον έλεγχό τους την Πελοπόννησο ως την άφιξη των αγγλικών στρατευμάτων.
Για την τριήμερη σκληρή μάχη που έδωσε ο ΕΛΑΣ στο Μελιγαλά, όπου είχαν συγκεντρωθεί γύρω στους 1.000 ταγματασφαλίτες, παραθέτουμε ένα απόσπασμα από το «Ματωμένο και ένδοξο χρονικό» του γιατρού Στάθη Κανναβού, Επάρχου διοικητικού αντιπροσώπου της ΠΕΕΑ, εκείνη την εποχή. Το χρονικό δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Εθνική Αντίσταση» (τεύχος 21, 1979).
«11 Σεπτέμβρη. Στην οχυρωμένη μ' όλα τα μέσα της πολεμικής τέχνης από τους Γερμανούς κωμόπολη του Μελιγαλά, έχουν συγκεντρωθεί να δώσουν την αποφασιστική δολοφονική τους μάχη, οι πιο αιμασταγείς ταγματαλήτες 2 επαρχιών. Οι βάσεις Βελίκας, Καλαμάτας,Μελιγαλά, Διαβολιτσιού, Δώριου, Κοπανακιού. Αποβραδίς, οι ηρωικοί ΕΛΑΣίτες του 8ου και 9ου Συντάγματος, έχουν δέσει γύρω από το άντρο αυτό της εθνοπροδοσίας ασφυκτικό κλοιό. Εφεδροελασίτες και από τις 3 επαρχίες πλαισιώνουν κι εδώ, στις πρώτες γραμμές, τον ΕΛΑΣ, ενεργούν αναγνωρίσεις, δίνουν πληροφορίες. Και τρεις μέρες και τρεις νύχτες, από το χάραμα της 12 Σεπτέμβρη, ο μικρός κάμπος και τριγύρω τα βουνά κρατούν την ανάσα τους στο ασταμάτητο σάλαγο της φονικής σύρραξης. Για τον ΕΛΑΣ, χάρη στις Καζέρτες και στα Λίβανα, κάθε σφαίρα, είναι ακριβότερη κι από το χρυσό. Είσαι υποχρεωμένος χίλιες να σφυρίζουν στ' αυτιά σου και ν' απαντάς με μία. Μονάχα που διαθέτει κανόνι! Είναι μια σκέτη κάννη, ψαρεμένη από το ΕΛΑΝ στ' απομεινάρια κάποιου ναυαγίου. Για να ψευτοσταθεί στον τόπο της, ύστερα από κάθε βολή, φορτώνεται μ' έναν αρμακά πέτρες. Μα κι έτσι, πάλι κλοτσοπηδάει και τα φέρνει όλα γύρω της, άνω - κάτω. Και οι άντρες για σιγουριά έχουν δέσει από τη σκανδάλη της ένα καραβόσκοινο, κι αυτό τραβάνε από καμιά δεκαριά μέτρα μακριά κάθε φορά που θέλουν να πυροβολήσουν!
Νεολαίοι τηλεβοϊστες στα βουνά του αγώνα
14 Σεπτέμβρη. Μια εγγλέζικη αποστολή έρχεται καταϊδρωμένη και ζητάει να περάσει στις γραμμές της εθνοπροδοσίας. Θα έπειθε λέει, τους αλήτες να σταματήσουν την αιματοχυσία, να παραδοθούν στον ΕΛΑΣ και να περιμένουν να κριθούν από την Κυβέρνηση. Οταν το παράλλο πρωινό, αιχμάλωτοι πια του ΕΛΑΣ, οι διπλοπουλημένοι αυτοί στους ξένους επιδρομείς "εθνικόφρονες" ρωτήθηκαν γιατί έστω και την τελευταία στιγμή δε δέχτηκαν να σταματήσουν την αιματοχυσία, η απάντησή τους ήταν και πάλι αυτή του αναίσθητου, επαγγελματία προδότη.
- Οι Εγγλέζοι μας πίεσαν να συνεχίσουμε...
Για το Μεσσηνιακό λαό για μια ακόμη τώρα φορά ενισχύονταν οι ανησυχίες του για το αύριο, ενώ οι ταγματαλήτες με τις ευλογίες τώρα γερμανών, εγγλέζων, της κυβέρνησης συνέχιζαν με πιο πολλή λύσσα, και αναισθησία το αιματοκύλισμα του λαού. Ο ΕΛΑΣ έχασε όσα σε καμιά μάχη του με τους Γερμανούς, κάπου 200 διαλεχτά παλικάρια. Οι ταγματαλήτες ως την τελευταία στιγμή, έβγαλαν από το Μπεζεστένι ομήρους τους και τους εκτελούσαν.
15 Σεπτέμβρη. Λίγο μετά το ηλιβάρεμα, οι δολοφόνοι του Μελιγαλά, σηκώνουν από παντού λευκές σημαίες. Πετούν στα φυλάκια τα άτιμα όπλα τους και μπουλούκια - μπουλούκια, τρέχουν να κλειστούν στο Μπεζεστένι. Λίγες στιγμές πριν την παράδοσή τους, στις ανατολικές παρυφές της κωμόπολης είχε φτάσει χωρίς να προλάβει να πάρει μέρος στη μάχη το 11ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ μαζί με το θρυλικό καπετάνιο του Λαϊκού μας στρατού - τον Αρη Βελουχιώτη. Ο πόνος, η οργή και το αίσθημα της πιο άγριας εκδίκησης των χιλιάδων μαυροφορεμένων από τα γύρω χωριά που πλημμύρισαν την κωμόπολη ήταν ολόκληρο βουνό. Και μ' όλα αυτά, ο πατριωτισμός και η ανθρωπιά του εθνικολαϊκού μας κινήματος δεν υστέρησε. Από την πρώτη ημέρα με τη βοήθεια του ΕΛΑΣ διώχτηκαν στα χωριά τους εκατοντάδες ανοργάνωτοι, που περιφέρονταν στην πόλη, λεηλατούσαν και προκαλούσαν ανεύθυνα. Από τις πρώτες στιγμές οι κατά τόπους οργανώσεις ξεκαθάρισαν από το Μπεζεστένι πάνω ίσως κι από χίλιους Γερμανοντυμένους που υποτίθονταν ότι δε βαρύνονταν μ' εγκλήματα και τους έστειλαν στα σπίτια τους. Από την ίδια ημέρα το Λαϊκό Συμβούλιο Αυτοδιοίκησης συνέρχονταν και με εισήγηση του υποφαινόμενου αποφάσιζε την οργάνωση συσσιτίου για τις οικογένειες των ταγματαλητών!
Και μέσα σ' ένα τέτοιο αιμοσταγές περιβάλλον το ανθρώπινο πρόσωπο του Λαϊκού μας αγώνα, εύρισκε και πάλι την αντοχή του να εκδηλωθεί.
16 Σεπτέμβρη. Ενα μετά το άλλο τα 3 Συντάγματα του Λαϊκού Στρατού αποσύρονται από τοΜελιγαλά και προχωρούν από την απάνω Τριφυλία, την Ιθώμη, την Εύα, τη Βουφράδα, σ' ένα μέτωπο που πιάνει όλο το μάκρος του Νομού. Ολες οι δυνάμεις θα συγκλίνουν στους Γαργαλιάνους, τη μεγάλη αντάρτισσα πόλη του Μωρηά, με τους 600 αντάρτες της και τους χιλιάδες κυνηγημένους της. Εδώ έχει φωλιάσει ο αρχιδολοφόνος Στούπας και με τις ορδές του συνεχίζει και μετά την αποχώρηση των Γερμανών τις επιδρομές και τη σφαγή στα χωριά της Κάτω Τριφυλίας και της Πυλίας.
Στη σύρραξή του αυτή με τα τελευταία υπολείμματα της εθνοπροδοσίας, ο ΕΛΑΣ πληρώνει και πάλι μ' ακριβές απώλειες. Οι δολοφόνοι του Στούπα, ηττημένοι, σκορπίζονται στις σταφίδες και στην πορεία τους προς την Πύλο αιματοκύλησαν την περιοχή, σκοτώνοντας άνανδρα, κάθε χωριάτη που δούλευε ανύποπτος στα χτήματά του. Ο αρχιπροδότης Στούπας κλείνεται στο Κάστρο της Πύλου να γλιτώσει. Μα κάποτε αποκάνει από την αντιλαϊκή λύσσα του και αυτοκτονεί.
Ετσι, στις 20 Σεπτέμβρη η Μεσσηνία είναι λεύτερη. Ο ηρωικός καπετάνιος του Εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα Αρης Βελουχιώτης προχωρεί σ' όλο το μάκρος, από Πύλο - Μεσσήνη, Αρκαδικά σύνορα, αποχαιρετάει το λαό και με τα 3 Συντάγματα του ΕΛΑΣ τραβάει για το κέντρο του Μωρηά.
Εκεί, στα τέλη του Σεπτέμβρη, έφτανε στην Καλαμάτα και ο αντιπρόσωπος της Κυβέρνησης «Εθνικής Ενότητας» κ. Παναγ. Κανελλόπουλος. Από την πρώτη κι όλας στιγμή φάνηκε ότι μοναδική έγνοια και αγωνία της Κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου ήταν το πώς θα περιμαζέψει, θα διατηρήσει οπλισμένους και θα μεταφέρει στην Αθήνα τους ταγματαλήτες, για τη νέα αιματοχυσία που ετοίμαζε με τους Αγγλους πάτρωνές της. Λαϊκές επιτροπές από όλα τα στρώματα ανεβοκατεβαίνουν κάθε μέρα στο ξενοδοχείο που στάθμευε ο Αντιπρόσωπος της κυβέρνησης, χωρίς να παίρνουν έστω μια αόριστη απάντηση για τα προβλήματα ζωής ή θανάτου, που τους πίεζαν. Κι ήταν πάλι και τότε η πρωτοβουλία και πίεση των λαϊκών οργανώσεων, που έδινε μια άμεση και σωστική λύση σε πολλά αδιέξοδα. Με την υπογραφή του κ. Κανελλόπουλου του Διοικητ. Αντιπροσώπου Επαρχίας Καλαμάτας και του υποφαινόμενου σαν Διοικητικού αντιπροσώπου της Επαρχίας Μεσσήνης, εκδίδονταν για το Νομό και κυκλοφορούσαν ειδικά χαρτονομίσματα, εγγυημένα από το κράτος που θα δημιουργούνταν. Μ' αυτά πληρώθηκαν χιλιάδες υπάλληλοι που ένα δυο μήνες έμειναν απλήρωτοι και νηστικοί. Μ' αυτά άνοιξε και κινήθηκε η αγορά κι ο λαός ένιωσε ξανά ότι μπορεί μόνος του να κουμαντάρει κάθε πλευρά της ζωής του».
«Προσοχή νάρκες»
Η μάχη του Μελιγαλά Δεν τελείωσε με τη νικηφόρα έκβαση που είχε η μάχη για τον ΕΛΑΣ. Δημιουργήθηκε ένα φοβερό κλίμα που μύριζε θανατικό. Ο λαός της περιοχής ζητούσε με κάθε τρόπο να εκδικηθεί, ξεπαστρεύοντας τις εγκληματικές αυτές μορφές των ταγματασφαλιτών που είχαν διαπράξει ανήκουστα κακουργήματα σε βάρος του.
Η κατάληψη της μισητής εχθρικής εστίας από τον ΕΛΑΣ και μετά μάλιστα από τέτοιο φοβερό κόστος σε αίμα, είχε εξαγριώσει τα πράγματα. Κάποιοι αντάρτες είχαν αρχίσει να καίνε σπίτια απ' τα οποία τους χτυπούσαν και χρειάστηκε να επέμβει ο καπετάνιος Φώτης Αποστολόπουλος, για να συγκρατήσει την εκδικητική τους ορμή (1).
Για την εκδικητική μανία του κόσμου, ο Αρίστος Καμαρινός λέει σχετικά: «Είχα την ευθύνη της συγκέντρωσης των αιχμαλώτων στο Μπεζεστένι. Το έργο μας ήταν πολύ δύσκολο. Επρεπε να συγκρατήσουμε ομάδες εξοργισμένων πολιτών, οι οποίοι οπλισμένοι με τσεκούρια ορμούσαν να εκδικηθούν για τα θύματά τους. Για να περιφρουρήσουμε τους αιχμαλώτους, βάλαμε ισχυρή φρουρά στο Μπεζεστένι και γράψαμε με μεγάλα γράμματα: "Προσοχή Νάρκες!"» (2).
«Τους αιχμαλώτους», διηγείται ο Βαγγέλης Μαχαίρας, «σε πρώτη φάση τους μεταφέραμε στις αρχικές μας θέσεις. Συγκεντρώθηκαν εκεί εκατοντάδες αγανακτισμένοι Μεσσήνιοι, που φώναζαν: "Δολοφόνοι, προδότες, σκοτώσατε τους δικούς μας". Και απειλούσαν λιντσαρίσματα. Με το πιστόλι στ' αριστερό μου χέρι (το δεξί το είχα στο γύψο), τους είπα: "Δεν θα επιτρέψω να θιγεί ούτε ένας αιχμάλωτος" και τους εξήγησα: "1. Δεν ξέρουμε ποιοι κάνανε εγκλήματα. Χρειάζεται ανάκριση και 2. Αν θέλατε να εκδικηθείτε ας ερχόσαστε να λάβετε μέρος στη μάχη. Τρεις μέρες κράτησε"». (3)
Συνεχίζει ο Στάθης Κανναβός: «Οπως και στη Μεσσηνία, η ιστορία στην ένδοξη για το λαό εκείνη περίοδο περπάτησε με βήματα βαριά και απαραχάρακτα. Σπιθαμή με σπιθαμή το χώμα της έχει ποτιστεί με το αίμα χιλιάδων αγνών πατριωτών και ηρώων. Στη μνήμη του Κώστα Ξυδέα, του Νικήτα Σούμπλη, του Αντώνη Δημόπουλου, του Γιώργη Ζερμπίνου, της Ελένης Πιερράκου, του Τάκη Μουντζουρέα, του Κώστα Μπασακίδη, του Κώστα Κανελλόπουλου, του Μήτσου Κανελλόπουλου, του Γιάννη Δρυνέα, του Θόδωρου Κορμά, του Τάκη Αλεβιζάτου, του Μήτσου Οικονομόπουλου, του Πούλου Πουλόπουλου, του Τάκη Κουλαμπά, του Νίκου Μητρόπουλου, του Κώστα Σταθόπουλου, του Κλέαρχου Συρράκου, του Χρίστου Αντωνόπουλου, του Κώστα Νέζη, του Αντώνη Νέζη, του Βασίλη Μπράβου, του Νίκου Ανδριανόπουλου, του Παναγιώτη Κατσώλη, του Παναγιώτη Μπάρτζιου, του γιατρού Ματζή, του Μήτσου Κούκλινου, του Θόδωρου Μπουμπού, του Κούτρη, του Παναγιωτακάκη και των άλλων δεκάδων νεκρών κι αθάνατων στελεχών του»(4).
Η μάχη του Μελιγαλά ήταν μια μάχη ταξική μεταξύ των δυνάμεων της λευτεριάς και κοινωνικής προόδου και της πιο μαύρης αντίδρασης.
Συμπεράσματα
Είναι θεμελιακής σημασίας το γενικότερο συμπέρασμα που προκύπτει, τόσο από τα γεγονότα στο Μελιγαλά όσο και από τα ανάλογα σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, που αφορούσαν σε συγκρούσεις του ΕΛΑΣ με τα «Τάγματα Ασφαλείας», με τον ΕΔΕΣ, με την ΕΚΚΑ και άλλες οργανώσεις: Εχθρός όλων των αστικών δυνάμεων (και των Γερμανόφιλων και Αγγλόφιλων) ήταν το λαϊκό κίνημα (ΕΑΜ) και φυσικά το ΚΚΕ, παρά τις οξύτατες αντιθέσεις που υπήρχαν ανάμεσα στις αστικές δυνάμεις, αντιθέσεις που τις έφεραν να μάχονται μεταξύ τους και με τα όπλα.
Ωστόσο, κι ενώ συγκρούονταν μεταξύ τους, ταυτόχρονα συνεργάζονταν για την αντιμετώπιση του ΚΚΕ και του ΕΑΜ.
Το γεγονός εξηγείται: «... η αντίθεση κεφαλαίου - εργασίας περιέχονταν στον αντιφασιστικό χαρακτήρα του πολέμου» (5). Και εκδηλώθηκε με ακόμη πιο ανοιχτό και οξύτατο τρόπο μετά την άνοιξη του 1943, όταν είχε επέλθει η στροφή στον πόλεμο σε βάρος της Γερμανίας και υπέρ της Σοβιετικής Ενωσης. Από τότε ακριβώς αναπροσαρμόστηκε πιο συγκροτημένα η στρατηγική των αστικών δυνάμεων (Εγγλέζων - ντόπιων) κατά του ΕΑΜ (όχι όμως και η στρατηγική του ΕΑΜικού κινήματος), με τις γνωστές εξελίξεις που ακολούθησαν.
Πηγές:
  • Κωνσταντίνος Μπρούσαλης: «Η Πελοπόννησος στο Πρώτο Αντάρτικο 1941-1945», εκδόσεις «Επικαιρότητα», σελ. 469.
  • Γρηγόρη Κριμπά: «Η Εθνική Αντίσταση στη Μεσσηνία και τους γύρω νομούς», σελ. 334.
  • Στο ίδιο, σελ. 333.
  • Περιοδικό «Εθνική Αντίσταση», τεύχος 21, 1979.
  • «Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 60 χρόνια από την Αντιφασιστική Νίκη των λαών», σελ. 12.

Tου
Χρήστου ΤΣΙΝΤΖΙΛΩΝΗ*
*Ο Χρήστος Τσιντζιλώνης είναι μέλος του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ

Αποδιέλυσαν και τον Τουρισμό. Περισσότεροι επισκέπτες, στάσιμα έσοδα, τριτοκοσμικές εργασιακές συνθήκες.

Αποδιέλυσαν και τον Τουρισμό. Περισσότεροι επισκέπτες, στάσιμα έσοδα, τριτοκοσμικές εργασιακές συνθήκες.


 

Τελικά το άνοιγμα του υπουργείου τουρισμού στους Βαλκάνιους τουρίστες μπορεί να έφερε αύξηση στους αριθμούς των επισκεπτών αλλά τα έσοδα παραμένουν στάσιμα.



Η κυρία Κεφαλογιάννη, δεν έκανε κανέναν προγραμματισμό για τα all inclusive αλλά ούτε και παρενέβη πουθενα στην αγορά, (παρενέβη στην Κρήτη αλλα για να σταματήσουν οι κατεδαφίσεις των παράνομων κτισμάτων!!), καθώς πιστή στο νεοφιλελεύθερο δογματισμό της, άφησε τους μεγαλοξενοδόχους να…αυτορυθμίζονταιι, ενώ πολλά ξενοδοχεία είναι μονίμως επιδοτούμενααπό διαδοχικές κυβερνήσεις.


Έτσι, μόνο από την Σκανδιναβία, το 35% έκλεισε σε all inclusive εγκαταστάσεις.



Βέβαια και η δομή της τουριστικής βιομηχανίας είναι προβληματική, καθώς η τάση είναι από τον τουρισμό να κερδίζει η χώρα προέλευσης των επισκεπτών (Γερμανία, Βρετανία πχ), παρά η χώρα που τους υποδέχεται, μέσω προπληρωμένων πακέτων, που πληρώνωνται επιτόπου, στην τόπο διαμονής του τουρίστα και φυσικά η τρύπα στα έσοδα θα συνεχίσει να μεγαλώνει, όσο βρίσκεται υπο πλήρη κατάρρευση ο εσωτερικός τουρισμός.



Πολλοί ήταν αυτοί στον τουρισμό, που έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου όλο τον χειμώνα (και στο LEFTeria-news είχαμε αναρτήσει πολλά δημοσιεύματα), ότι με την φτωχοποίηση της χώρας, την τριτοκοσμική της εικόνα και την έξαρση της ακροδεξιάς τα μηνύματα από τους ταξιδιωτικούς πράκτορες στις καλές αγορές του τουρισμού και κυρίως στις ΗΠΑ, δεν ήταν καλά.
Και ενώ η καραμέλα των «κακών διαδηλωτών», εγκαταλήφθηκε νωρίς, καθώς φέτος είχαμε λιγότερες διαδηλώσεις από πέρυσι και πρόπερσι



Νωπά είναι τα αποτελέσματα έρευνας σχετικά με την Ακροδεξιά και τον Τουρισμό στην Ελλάδα και με εκτενείς αναφορές σχετικά με το τι δηλώνουν οι τουρίστες, τουριστικοί πράκτορες και επισκέπτες, μαζί με μια αποκαρδιωτική εικόνα η οποία προβαλλόταν στον Διεθνή Τύπο.



Ποιός επισκέπτης επιπέδου θα ερχόταν σε μια  χώρα, με τέτοια εικόνα; Δεν ίδρωσε όμως το αυτί κανενός.



Τώρα που τα στοιχεία του Ιουνίου δείχνουν αύξηση στις αφίξεις η οποία όμως δεν συνοδεύεται από την αντίστοιχη στα έσοδα, αρχίζουν όλοι να καταλαβαίνουν ότι μάλλον πέσαμε κατηγορία.



Σαν να μην φτάνει αυτό, τα στοιχεία που έδωσε στην δημοσιότητα ο ΣΔΟΕ για την φοροδιαφυγή των τουριστικών επιχειρήσεων είναι απογοητευτικά. Σε 1088 ελέγχους σε παραλίες , ενοικιαζόμενα δωμάτια, νυχτερινά κέντρα και ξενοδοχεία, μεταξύ 15 Ιουνίου εως 15 Ιουλίου, προέκυψαν 2473 παραβάσεις.






Βέβαια και να βεβαιωθούν παραβάσεις και πρόστιμα, το Κράτος δεν εισπράτει. Χαρακτηριστική η υπόθεση Δασκαλαντωνάκη, όπου ο ΄Ομιλος Δασκαλαντωνάκη χρωστούσε μισο δις & το Υπ.Οικονομικών δεν γνώριζε καν ποιές επιχειρήσεις έχει ο Όμιλος στην Ελλάδα, ενώ σύμφωνα με το Στατιστικό Δελτίο του Υπουργείου, για το 2011, απο πρόστιμα 1.5 δις εισπράχθησαν μόλις 29 εκ.!
 




Οι αδήλωτοι εργαζόμενοι και η εισφοροδιαφυγή των ξενοδόχων αγγίζει το 60% σε κάποιες παριοχές, ενώ ξενοδοχεία που έχουν πληρότητα,αφήνουν τους εργαζόμενους απλήρωτους. Φυσικά ωράρια και μισθοί έχουν γίνει λάστιχο.



Παράδειγμα οι κινητοποιήσεις στο ξενοδοχείο Laguna του ομίλου Μήτση στη Χερσόνησο της Κρήτης, οπού οι εργαζόμενοι στην αρχή της σεζόν ήδη ήταν απλήρωτοι τρείς μήνες αλλά και κάποιοι από αυτούς δεν είχαν πάρει δεδουλευμένα από την περσινή χρονιά.



Να θυμίσουμε ότι  το 2012 στην Ρόδο, λίστα με 46 ξενοδοχεία που δεν πληρώναν τους εργαζομένους,κατατέθηκε στον εισαγγελέα, ενώ στην Μύκονο είχαμε δικαστική έρευνα για 11 ξενοδόχους και την Αυτοδιοίκηση για τεράστια φοροδιαφυγή & ψευδείς βεβαιώσεις.



To Laguna βέβαια, με πληρότητα 90% τον προηγούμενο μήνα, ήταν το ξενοδοχείο όπου προσελήφθη ο διαταραγμένος Ολλανδός ανιματέρ, που μαχαίρωσε το άτυχο παιδάκι από την Ρωσία.



Ο δράστης δεν  ήταν ικανός για εργασία στην Ολλανδία, αλλά για το ελληνικό ξενοδοχείο ήταν ικανός για να εργάζεται με παιδιά ως κλόουν. Δηλωμένος φυσικά ως μαθητής.



Είναι πάγια τακτική των ξενοδόχων να προσλαμβάνουν ανειδίκευτο προσωπικό από απουδήποτε και να τους βαφτίζουν μαθητές. Επαγγελματίες στον τουρισμό τονίζουν ότι ο αριθμός των «μαθητών» είναι απροσδιόριστος και κυμαίνεται σε αρκετές χιλιάδες εργαζόμενους, ειδικά στα ξενοιδοχεία 5 αστέρων.


Μην ξεχνάμε και την τραγική κατάσταση του κερδοφόρου Πόρτο Καρράς στην Χαλκιδική, με μαθητές, απλήρωτους εργαζόμενους για μήνες & απολύσεις παραμονή Πρωτοχρονιάς!



Φανταστήτε λοιπόν την «μαύρη τρύπα» στο σέρβις των ελληνικών 5στερων ξενοδοχείων, στα οποία περιμένουμε, (μάταια), να εξυπηρετήσουμε έναν διαφορετικού επιπέδου επισκέπτη.





ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ



EΡΕΥΝΑ.Ακροδεξιά και Τουρισμός στην Ελλάδα. Τι δηλώνουν τουρίστες και επισκέπτες, τι προβάλλεται στον Ξένο Τύπο.




Ποιος κερδίζει από τον τουρισμό;


Ενώ κατέρρεαν τα νοσοκομεία, επιδοτούσαν τα ξενοδοχεία!


Ρόδος.Λίστα με 46 ξενοδοχεία που δεν πληρώνουν τους εργαζομένους,κατατέθηκε στον εισαγγελέα


Μύκονος.Δικαστικη έρευνα για 11 ξενοδόχους και Αυτοδιοίκηση για τεράστια φοροδιαφυγή & ψευδείς βεβαιώσεις.


Πόρτο Καρράς.Κερδοφόρο αλλα με απλήρωτους εργαζόμενους για μήνες & απολύσεις παραμονή Πρωτοχρονιάς!






ΧΑΟΣ.Ο ΄Ομιλος Δασκαλαντωνάκη χρωστά μισο δις & το Υπ.Οικ.δεν γνωρίζει ποιες επιχειρήσεις έχει ο Όμιλος στην Ελλάδα!



ΥΠ.ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ 2011.1 στούς 3 βιομήχανους δήλωσε κάτω απο 5000 ευρώ,απο πρόστιμα 1.5 δις εισπράχθησαν 29 εκ.! Όλο το Στατιστικό Δελτίο.



 



Οι τουρίστες ανησυχούν για την Χρυσή Αυγή και τον ρατσισμό.



BBC. Οι τουρίστες που κρατήθηκαν από την Ελληνική Αστυνομία,ως παράνομοι μετανάστες




New Zealand Herald.Νεοζηλανδός δηλώνει ότι απήχθη & έπεσε θύμα ξυλοδαρμού από την ελληνική αστυνομία.
http://lefteria-news.blogspot.gr/2012/11/new-zealand-herald.html




BBC.Συγκλονιστικές ιστορίες της χρεοκωπημένης Αθήνας,πίσω απο τον τουρισμό




Δημοσιεύθηκαν σε Βρετανική ιστοσελίδα οι καταθέσεις των δυο τουριστών-μαρτύρων δικαστικής υπόθεσης, που κατηγορούν την ΕΛΑΣ για κακοποίηση.



BBC VIDEO. Η ΕΛΑΣ κατηγορείται οτι χτύπησε τουρίστα, μάρτυρα σε θανάσιμο τραυματισμό στην Ζάκυνθο, για να αλλάξει κατάθεση


 

Νέα Στοιχεία. Βρετανικός Τύπος, Αστυνομία, Ιατροδικαστής, επιτίθενται στην ΕΛΑΣ για την υπόθεση Hiles & κακοποίηση τουριστών-μαρτύρων.




New York Times.Ελλάδα:Ταξιδιωτική Οδηγία.Αύξηση βίαιων επιθέσεων κατά μεταναστών & επισκεπτών,κυρίως από μέλη/υποστηρικτές Χρυσής Αυγής




ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΗΠΑ.Το πλήρες και ακριβές κείμενο της οδηγίας ασφαλείας για τους Αμερικανούς στην Ελλάδα



«Αίμα και Ανθρωπισμός» Άρθρο Βρετανού πρ.καθηγητή Πανεπιστημίου που ζεί μόνιμα στην Σάμο. Κατηγορεί την Πολιτεία για «Αδυναμία και Συνενοχή» απέναντι στην Χρυσή Αυγή.



Ο "Ξένιος Ζεύς", θεατρική παράσταση σε διεθνή Φεστιβάλ.΄Αλλη μια "διαφήμιση" της χώρας, προσφορά Δένδια.




ReINFORM.nl (Netherlands). Ζήσε τον μύθο σου στην Ελλάδα (μια ιδιόμορφη χούντα)

Δυστυχώς η βλακεία δεν είναι αντιστρόφως ανάλογη…

        Δυστυχώς η βλακεία δεν είναι αντιστρόφως ανάλογη της ανάπτυξης και της εξέλιξης! Δυστυχώς η βλακεία είναι ανάλογη της ανάπτυξ...

TOP READ