3 Ιαν 2019

Ροβανιέμι – Το ναζιστικό παρελθόν του χωριού του Άη – Βασίλη

Το Ροβανιέμι, γνωστότερο ως «χωριό του Αη – Βασίλη», αποτελεί σήμερα έναν από τους μεγαλύτερους πόλους έλξης τουριστών στη Φινλανδία. Οι απαρχές της μετατροπής μιας άσημης πολίχνης στα όρια του Αρκτικού Κύκλου σε «τόπο προσκυνήματος» των Χριστουγέννων, κάθε άλλο παρά εναρμονισμένες με το κλίμα αγάπης των ημερών ήταν.
Πριν τον πόλεμο, το Ροβανιέμι ήταν μια κωμόπολη 6000 κατοίκων. Η οικιστική της έκρηξη συμπίπτει με την απόφαση της Φινλανδίας να συμμαχήσει με τους ναζί εναντίον της ΕΣΣΔ, στη διάρκεια του φιννοσοβιετικού πολέμου το 1939. Οι Γερμανοί μετέτρεψαν την πόλη σε στρατιωτική βάση, ενώ η Λουφτβάφε κατασκεύασε αεροδρόμιο και στρατώνες. Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα το διπλασιασμό του πληθυσμού σε ελάχιστο διάστημα. Λίγοι υποψιάζονται ότι το «Επίσημο Αεροδρόμιο του Άγιου Βασίλη» και οι στρατώνες της Βέρμαχτ αποτελούν τον πυρήνα του χωριού του Αη – Βασίλη.
Η συμμαχία με τους ναζί κόστισε ακριβά στον πληθυσμό της περιοχής, καθώς οι Γερμανοί, κατά την υποχώρησή τους τον Οκτώβρη του 1944 έβαλαν φωτιά στην πόλη, η οποία ήδη ήταν εγκαταλελειμμένη, καθώς οι κάτοικοί της είχαν βρει καταφύγιο στη Σουηδία, διαδικασία καθόλου εύκολη, που είχε σα συνέπεια 279 άνθρωποι να χάσουν τη ζωή τους. Ούτε όμως και η επιστροφή αποδείχτηκε αναίμακτη, αφού 200 άνθρωποι έγιναν κομμάτια από τις γερμανικές νάρκες που έμειναν διάσπαρτες στην πόλη.  Μπορεί όλη η πόλη του Ροβανιέμι όπου βρίσκεται το «χωριό του Άη Βασίλη» να είναι γεμάτη με ταράνδους (αληθινούς ή ψεύτικους), όμως λίγοι είναι εκείνοι που γνωρίζουν ότι ακόμα και η ίδια η πόλη έχει σχήμα ταράνδου.
Η καταστροφή του Ροβανιέμι λειτούργησε όμως κι ως εφαλτήριο έμπνευσης για το μεγάλο Φινλανδό αρχιτέκτονα Αλβάρ Άαλτο, που εμπνεύστηκε ένα σχέδιο σε σχήμα τράνδου, βασισμένος στην τοπογραφία της περιοχής, ενώ το γήπεδο της πόλης έγινε το «μάτι» του νέου σχεδίου. Η πληθυσμιακή έκρηξη ωστόσο σήμανε πως το αρχικό σχήμα του ταράνδου σταδιακά αλλοιώθηκε, καθώς η πόλη εκτεινόταν προς διάφορες πλευρές για να στεγάσει τους νέους κατοίκους.
Ο Αη – Βασίλης πάντως θα αργούσε ακόμα να κάνει την εμφάνισή του. Η φήμη του Ροβανιέμι τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες βασίστηκε κυρίως στην επίσκεψη της Ελεονώρας Ρούζβελτ  το 1950, που φιλοξενήθηκε σε σπίτι χτισμένο για εκείνη κοντά στο αεροδρόμιο. Η Ρούζβελτ έστειλε από εκεί στον πρόεδρο Τρούμαν το «πρώτο γράμμα από τον αρκτικό κύκλο», μολονότι το σπίτι βρισκόταν στην πραγματικότητα λίγο νοτιότερα από τα όριά του, κάτι που τεχνηέντως οι Φινλανδοί της  απέκρυψαν.
Όταν το 1984 η γαλλική Κονκόρντ έφερε επισκέπτες για να δουν τον Αρκτικό κύκλο, ντόπιοι επιχειρηματίες είχαν την ιδέα να ενισχύσουν την εμπορική αξία του Ροβανιέμι, δημιουργώντας το χωριό του Αη – Βασίλη. Για να το πετύχουν προσάρμοσαν τη φινλανδική μυθολογία στα μέτρα τους, καθώς στην πραγματικότητα η αυθεντική κατοικία του Αη – Βασίλη βρίσκεται σε έναν βράχο 300 χλμ πιο βόρεια. Ως το 1990 το Ροβανιέμι κατόρθωσε να καθιερωθεί διεθνώς ως «χωριό του ‘Αη- Βασίλη» και ως προορισμός 700.000 γραμμάτων προς εκείνον κάθε χρόνο.
Εκτός από το ναζιστικό, το μέρος διαθέτει και ψυχροπολεμικό παρελθόν, καθώς το υπόγειο θεματικό πάρκο του Άη – Βασίλη πλέον είναι υπόγειο θεματικό πάρκο. Ενδεικτικό είναι ότι ακόμη και μέρος του πυρηνικού καταφυγίου που είχε δημιουργήσει στο παρελθόν το υπουργείο Εσωτερικών της χώρας, πλέον έχει μετατραπεί σε υπόγειο θεματικό πάρκο του Άη Βασίλη.
Με πληροφορίες από κείμενο σε επιμέλεια Αντώνη Ρηγόπουλου στο koutipandoras.gr

Όταν η ελληνική κυβέρνηση συμμετείχε στην ιμπεριαλιστική εκστρατεία ενάντια στη Σοβιετική Ρωσία

  

Άλλη μια τυχοδιωκτική εκστρατεία από τον «μεγάλο» Ελ. Βενιζέλο («υπάλληλο των Άγγλων» τον χαρακτήριζε ο Λένιν), που «διέγνωσε την μεγάλην ανθρωπιστικήν αποστολήν, την οποίαν η μοίρα πάντοτε επεφύλαξεν εις την ελληνικήν φυλήν”.


Σαν σήμερα, το 1919, η ελληνική κυβέρνηση Βενιζέλου αποδέχεται πρόταση του Γάλλου πρωθυπουργού Κλεμανσό να σταλούν ελληνικές δυνάμεις στη Ρωσία, στο πλαίσιο της επέμβασης των συμμάχων της Αντάντ εναντίον του Κόκκινου Στρατού. Άλλη μια τυχοδιωκτική εκστρατεία από τον «μεγάλο» Ελ. Βενιζέλο («υπάλληλο των Άγγλων» τον χαρακτήριζε ο Λένιν), που «διέγνωσε την μεγάλην ανθρωπιστικήν αποστολήν, την οποίαν η μοίρα πάντοτε επεφύλαξεν εις την ελληνικήν φυλήν”.

Η εκστρατεία στην Ουκρανία, αποφασίστηκε από τις ιμπεριαλιστικές κυβερνήσεις της Γαλλίας, της Αγγλίας και των Ηνωμένων Πολιτειών, πριν από το τέλος ακόμα του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου του 1914 – 1918, υπήρξε μέρος του γενικού σχεδίου των ιμπεριαλιστών για ένοπλη στρατιωτική επέμβαση στην επαναστατημένη Ρωσία, με σκοπό την ανατροπή του νεαρού σοβιετικού καθεστώτος και την επαναφορά της εξουσίας των καπιταλιστών και γαιοκτημόνων.


Να πώς ερμηνεύει το ΓΕΣ την σκοπιμότητα της Ελληνικής συμμετοχής στην εκστρατεία:

«Η Ελληνική Κυβέρνησις, αποβλέπουσαν εις την εκπλήρωσιν των εθνικών διεκδικήσεων, ιδία εν Μικρά Ασία έχουσα δε ανάγκη της ηθικής συμπαραστάσεως των Συμμάχων προς υποστήριξιν αυτών, έκρινεν ότι έπρεπε να δεχτεί την συμμετοχήν του Ελληνικού Στρατού της εκστρατείας εις την Ρωσίαν». Είναι χαρακτηριστική η εκτίμηση του αστού στρατιωτικού και κεντρώου πολιτικού Νικολάου Πλαστήρα που είχε προθυμοποιηθεί οικειοθελώς να πάρει μέρος στην αντισοβιετική εκστρατεία. Ο Πλαστήρας υποστήριζε ότι «από τη συμμετοχή μας στην εκστρατεία έχουμε να ωφεληθούμε πολύ και ότι ο δρόμος για τη Θράκη και τη Μικρά Ασία περνάει από την Ρωσία».

Η κατάληξη της εκστρατείας, θλιβερή. Τα ηττημένα από τον Κόκκινο Στρατό ελληνικά στρατεύματα εκδιώχτηκαν στη Ρουμανία και στη συνέχεια στάλθηκαν απευθείας στο σφαγείο της Μικρασιατικής Εκστρατείας και καταστροφής. Όσον δε αφορά τα «ανταλλάγματα» για τη Σμύρνη (στα οποία στόχευε ο Βενιζέλος) ήταν η καταστροφή, ο ξεριζωμός και η προσφυγιά.

Παράλληλα, όμως, η τυχοδιωκτική αυτή εκστρατεία στην Ουκρανία είχε και τη θετική, εξ αντικειμένου, πλευρά της: η επαφή των ανδρών του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος με τις μάζες των απελευθερωμένων λαών της Σοβιετικής Ρωσίας άσκησε τεράστια επίδραση στις αντιλήψεις όχι μόνο των απλών φαντάρων και υπαξιωματικών, αλλά και των στελεχών του ελληνικού στρατού. Δεν ήταν τυχαίο το γεγονός ότι οι περισσότεροι ανώτεροι Έλληνες αξιωματικοί, που προσχώρησαν στις γραμμές του ΕΛΑΣ, στη διάρκεια του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα της χώρας μας, προέρχονταν από αυτό ακριβώς το Σώμα Στρατού, που είχε σταλεί το 1919 στην Ουκρανία. Ένας από αυτούς κι ο ίδιος ο Στέφανος Σαράφης. Το ότι, εξάλλου, η Ελλάδα ήταν η μόνη χώρα στην κατεχόμενη από τους γερμανοφασίστες Ευρώπη, που δεν έστειλε ούτε ένα στρατιώτη ενάντια στη Σοβιετική Ένωση στη διάρκεια του πατριωτικού της πολέμου, οφείλεται κατά ένα μέρος και στα διδάγματα του ελληνικού λαού από την τυχοδιωκτική εκστρατεία της Ουκρανίας.

Μία από τις προκηρύξεις των Ελλήνων κομμουνιστών Οδησσού (Ιούνη 1919), που μοιράζονταν στον πληθυσμό και στους Έλληνες στρατιώτες έλεγε:

«Η νίκη των πολλών εναντίων των ολίγων είναι εξασφαλισμένη, αρκεί καθένας να κάμει το καθήκον του.

Αδέλφια!

Τα όπλα που κρατείτε στα χέρια σας μεταχειρισθείτε τα προς σωτηρίαν ειδικήν σας και των αδελφών σας και εναντίον του κοινού εχθρού όλων.
Αδέλφια!

Κάτω τα όπλα αν πρόκειται να μολυνθούν με αδελφικό αίμα. Ενωθείτε μαζί μας και με τον κόκκινο στρατό της επαναστατικής Ρωσία, που πολεμάει για την απελευθέρωσιν όλων των λαών του κόσμου.

Αν δεν θέλετε να λάβετε μέρος σ’ αυτό το ηρωικό ένδοξο έργον τουλάχιστο μη βοηθήτε τους εχθρούς μας, εχθρούς όλων των εργατών.

Φύγετε στην πατρίδα και αφήστε μας μονάχους να κάμωμε το καθήκον και για σας.

Ζήτω η παγκόσμιος επανάστασις!

Ζήτω η διεθνής συναδέλφωσις της ανθρωπότητος!

Ζήτω ο παγκόσμιος κομμουνισμός!

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΟΜΑΣ ΟΔΗΣΣΟΥ»

Μάνος Δούκας


Υ.Γ. Για περισσότερες πληροφορίες, δείτε διάφορα σχετικά άρθρα που μπορείτε να βρείτε στο αρχείο του Ριζοσπάστη, καθώς και το βιβλίο του Κώστα Αυγητίδη: «Η επέμβαση των καπιταλιστικών χωρών ενάντια στη Σοβιετική Ρωσία και η Ελλάδα, 1918 – 1920», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».

http://www.katiousa.gr

Η εποχή του ταχέος θανάτου

Δουλεύω μπρος στη μηχανή,
στη βάρδια δύο δέκα

Κι από την πρώτη τη στιγμή
μου στείλανε τον ελέγκτή,
να μου πετάξει στο αυτί

δυο λόγια νέτα σκέτα

Με τους εργάτες μη μιλάς
την ώρα σου να τηνκρατάς,
το γιο σου μην το λησμονάς

πεινάει κι είναι κρίμα

Ο καπιταλισμός πνέει τα λοίσθια, προσπαθεί να αναβιώσει ρουφώντας το αίμα των εργατών, γεννώντας καθημερινότητες που τρώνε γρήγορα, αγαπάνε γρήγορα, δουλεύουν γρήγορα, ζούνε γρήγορα, πεθαίνουν ακόμη πιο γρήγορα.
Είκοσι πέντε λεπτά πριν την έναρξη του 2019, ένας νέος άνθρωπος, έχασε τη ζωή του για να μην κρυώσει μια παραγγελία ή για να προλάβει να παραδώσει όσο το δυνατόν περισσότερες, ίσως και για να καταφέρει να γυρίσει νωρίτερα στους δικούς του. Άλλη μια “παράπλευρη απώλεια” στο βωμό της κερδοφορίας, στο βωμό της σύγχρονης ρομποτοποίησης των εργαζομένων.
Κάποιοι κάνουν λόγο για ισότητα ευκαιριών, άλλοι επιμένουν πως αν δουλέψεις σκληρά θα κερδίσεις και κάποιοι τρίτοι μιλούν για απρόσεκτους ντελιβεράδες οδηγούς, για απρόσεκτους εργαζόμενους που όφειλαν και μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά. Κι όσο αυτοί μιλούν τόσο τα μεροκάματα του τρόμου μειώνονται, τόσο τα εργατικά ατυχήματα αυξάνονται και οι οικογένειες τρέμουν όταν χτυπάει το τηλέφωνο ενώ ο άνθρωπός τους βρίσκεται στη δουλειά.
Ο νέος που άφησε τη ζωή του στην άσφαλτο την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς στα Χανιά, είχε όνειρα, πάλευε για μια καλύτερη ζωή, έτρεχε, έτρεχε, έτρεχε για να καταφέρει να  ζήσει την οικογένειά του. Είχε μια γυναίκα και δυο μωράκια να τον περιμένουν στο σπίτι, όσο αργά και αν γυρνούσε, κουρασμένος και παγωμένος από το κρύο.
Όμως δεν γύρισε, όπως δεν γύρισαν εκατοντάδες άνθρωποι τα τελευταία χρόνια. Κούριερ, εργαζόμενοι στην καθαριότητα, ντελιβεράδες, εργαζόμενοι στον τουρισμό και στην εστίαση. Οι εργαζόμενοι σε κάθε πόστο έγιναν αριθμοί, οι θάνατοί τους εν ώρα εργασίας κατέληξαν αποτέλεσμα ερευνών σχετικά με τα εργατικά ατυχήματα.
Ο νομοθέτης δε φρόντισε να ορίσει επακριβώς τον όρο ”εργατικό ατύχημα”. Περιορίστηκε στην απόδοση αυτού με τη φράση «το εν τη εργασία ή εξ αφορμής ταύτης βίαιον συμβάν και την επαγγελματική ασθένεια»,στους εννοιολογικούς προσδιορισμούς του άρθρου 8 του Α.Ν.1846/51. Η νομολογία των δικαστηρίων ανέλαβε δράση και προσδιόρισε τις περιπτώσεις και προϋποθέσεις υπό τις οποίες ένα ατύχημα μπορεί να χαρακτηριστεί σαν εργατικό. Ο θάνατος ή η ανικανότητα ενός ασφαλισμένου να εργαστεί όταν προκαλείται από βίαιο περιστατικό που έλαβε χώρα εντός νόμιμου ωραρίου και πάθηση, βλάβη ή επιδείνωση προϋπάρχουσας νόσου, εφόσον έγινε κατά την εκτέλεση της εργασίας ή με αφορμή αυτή και συνδέεται με την εργασία άμεσα ή έμμεσα σε σχέση αιτίου και αποτελέσματος , θεωρείται εργατικό ατύχημα(Σ.τ.Ε. 2464/77, 4697/83 κ.α.)
Καθίσταται λοιπόν σαφές από τα παραπάνω ότι ένα ατύχημα εν ώρα εργασίας για να θεωρηθεί εργατικό, ο εργαζόμενος πρέπει να είναι ασφαλισμένος. Άρα, αποκλείονται αμέσως οι ανασφάλιστοι. Με τον όρο εργασία νοείται οποιοδήποτε έργο παρέχεται από τον εργαζόμενο  κατ’ εντολή εργοδότη, ακόμα και εάν αυτό είναι πέρα από τα καθήκοντά του όπως αυτά απορρέουν από τη σχετική σύμβαση εργασίας του. Υπάρχουν κατηγορίες εργαζομένων που ασφαλίζονται μόνο για τον κίνδυνο εργατικού ατυχήματος, με την ασφαλιστική εισφορά ν’ ανέρχεται σε 1%.(π.χ κρατούμενοι στις φυλακές της χώρας που εργάζονται ως ηλεκτρολόγοι, υδραυλικοί, μάγειρες και προσωπικό κουζίνας, ανήλικοι τρόφιμοι του Κρατικού αναμορφωτικού καταστήματος στον Κορυδαλλό,επαγγελματικώς Καταρτιζόμενοι στις Τεχνικές Σχολές Εγκ. 67/55).
Σε περίπτωση που ο εργαζόμενος αποδεικνύεται ότι λειτούργησε υπό υπέρμετρη πίεση από τον εργοδότη και κατέβαλε σε δεδομένο χρόνο υπεράνθρωπη προσπάθεια  ή υποχρεώθηκε να εργασθεί κάτω από εξαιρετικά δυσμενείς συνθήκες που προκάλεσαν τραυματισμό, αναπηρία ή θάνατο, κάνουμε λόγο για εργατικό ατύχημα και εργοδοτική ευθύνη. Αρκεί να αποδειχθεί πως η βλάβη που υπέστη ο εργαζόμενος οφείλεται σε κάποιο ξαφνικό και έκτακτο περιστατικό που δεν μπορεί να θεωρηθεί πως βρίσκεται μέσα στον κύκλο των συνηθισμένων, ανάλογα με την περίπτωση, συνθηκών παροχής εργασίας του. Ακόμη και το ατύχημα που μπορεί να συμβεί στον εργαζόμενο, ενώ είναι σε άδεια, αλλά πηγαίνει στο χώρο της εργασίας εκτάκτως ή για να εισπράξει το μισθό του θεωρείται ως τέτοιο. Αναφέρουμε ενδεικτικά ότι και ο θάνατος από τσίμπημα εντόμου θεωρείται βάσει νομολογίας εργατικό ατύχημα.
Τις ακριβέστατες συνθήκες του προχθεσινού θανάτου μπορεί να μην τις γνωρίζουμε, αλλά δυστυχώς είναι σαν να βιώνεται ξανά και ξανά η ίδια σκηνή, με το ίδιο φρικτό αποτέλεσμα και κάθε φορά ευχόμαστε να είναι η τελευταία και αυτοακυρωνόμαστε.
Η εποχή του ταχέος ανθρώπου και του ταχέος θανάτου, είναι αυτή που πρέπει να ανατραπεί.

Ο αποκλεισμός της Λωρίδας της Γάζας βλάπτει σοβαρά την υγεία όλου του πλανήτη

Μια απρόσμενη και δυνάμει επικίνδυνη για όλο τον πλανήτη συνέπεια φαίνεται να έχει ο πολύχρονος αποκλεισμός της Λωρίδας της Γάζας από το Ισραήλ και την Αίγυπτο. Πρόκειται για τη δημιουργία ενός ανθεκτικούς στα αντιβιοτικά βακτηρίου (superbug) που μπορεί να γίνει απειλητικό όχι μόνο για τον πολύπαθο λαό της Παλαιστίνης, αλλά για ολόκληρο τον κόσμο. Η επιδημία που πλήττει ήδη τη Γάζα και τη Δυτική Όχθη εξαντλεί και τις τελευταίες δυνατότητες παρέμβασης του παλαιστινιακού συστήματος υγείας, που βρίσκεται σε κακή κατάσταση λόγω της απάνθρωπης κατοχής.
Η κατάσταση είναι τέτοια που η πρόσβαση σε αντιβιοτικά και άλλα φάρμακα, αλλά ακόμα και στοιχειώδη αγαθά όπως το νερό και το ρεύμα καθιστούν πολύ δύσκολο το έργο των γιατρών.
Η Ντίνα Νάσερ, νοσηλεύτρια σε νοσοκομείο της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, που έχει δουλέψει στη Γάζα, επισήμανε το πρόβλημα μιλώντας σε ξένα μέσα: «Είναι ένα παγκόσμιο ζήτημα υγείας γιατί οι ανθεκτικοί στα φάρμακα μικροοργανισμοί δεν γνωρίζουν σύνορα. Γι’ αυτό η διεθνής κοινότητα, ακόμα κι αν δεν ενδιαφέρεται για την πολιτική στη Γάζα, θα έπρεπε να ενδιαφέρεται γι’ αυτό.»
Η επιδημία και η δημιουργία τέτοιων οργανισμών διευκολύνεται από το γεγονός πως οι ασθενείς υποβάλλονται σε ανολοκλήρωτες θεραπείες με αντιβιοτικά ή ό,τι άλλο υποκατάστατο είναι διαθέσιμο.
Οι γιατροί επισημαίνουν πως οι τραυματίες από τις δυνάμεις κατοχής έχουν αυξημένο κίνδυνο να νοσήσουν από τέτοια βακτήρια. Περίπου 2000 κάτοικοι της Γάζας που έχουν τραυματιστεί στα άκρα τους από τον ισραηλινό στρατό πάσχουν από ασθένειες ανθεκτικές στα φάρμακα, καθιστώντας πιο δύσκολη την αποθεραπεία τους. «Περιμένουμε μια απόλυτη καταστροφή σε σχέση με την αναπηρία των τραυματιών», λέει ο Δρ. Γκασάν Αμπού – Σιτάχ από το Ιατρικό Κέντρο Βηρυτού, που περιθάλπει και ασθενείς στην Παλαιστίνη.
Η εξάπλωση των βακτηρίων είναι εύκολη, παρά την απομόνωση της Γάζας, τόσο στα υπόλοιπα παλαιστινιακά εδάφη, όσο και στο Ισραήλ και τις γειτονικές χώρες. Σύμφωνα με έρευνες, ακόμα και τα αποδημητικά πουλιά μπορούν να κουβαλήσουν μαζί τους παθογόνους μικροοργανισμούς σε μεγάλες αποστάσεις.
Το μέγεθος του κινδύνου καθίσταται πιο σαφές, αν αναλογιστεί κανείς πως στην Παλαιστίνη έχουν καταγραφεί κρούσματα όλων των καταγεγραμμένων ανθεκτικών βακτηρίων της σχετικής λίστας του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Επιδείνωση αναμένεται και λόγω της δραστικής περικοπής του προγράμματος διατροφής του ΟΗΕ στην Παλαιστίνη από σήμερα, που αφορά 193000 κατοίκους, μετά την απόφαση των ΗΠΑ να σταματήσουν να χρηματοδοτούν προγράμματα ανθρωπιστικής βοήθειας στην Παλαιστίνη.
Με πληροφορίες από telesurtvnet

Θα σας σκίσουμε με ψηφισμένα μέτρα, αλλά λίγο αργότερα…





Διάβασα χθές (1/1/19) ότι “αναβάλλεται για 6 μήνες η εξίσωση του ΦΠΑ των νησιών με αυτό της υπόλοιπης χώρας”. Σχεδόν μια στις δύο ειδήσεις για το κυβερνητικό έργο, αυτό τον καιρόν, αφορούν υποσχέσεις ή και ρυθμίσεις, για “αναβολές εφαρμογής” κάποιων αντιλαϊκών μέτρων, που οι ίδιοι είχαν προηγουμένως ψηφίσει:
  • “Αναβολή της εξίσωσης του ΦΠΑ στα νησιά, με τον ΦΠΑ στην υπόλοιπη χώρα”…
  • “Αναβολή εφαρμογής του νόμου Κατρούγκαλου για νέες περικοπές στις συντάξεις και στα επικουρικά, με την προσωπική διαφορά και τον επανυπολογισμό”…
  • “Αναβολή της κατάργησης του νόμου Κατσέλη, που προστατεύει κάπως την πρώτη κατοικία”…
  • “Αναβολή της περαιτέρω μείωσης του όριου του αφορολόγητου”…
  • “Αναβολή της εφαρμογής του φόρου υπεραξίας, του άρθρου 41 του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος, σχετικά με τη φορολόγηση από τη μεταβίβαση ακινήτων”…
  • “Αναβολή εφαρμογής του νέου Κανονισμού Παροχών του ΕΟΠΥΥ, που αφορά νέες περικοπές δαπανών και αυξήσεις των δαπανών των ασθενών στις ιατρικές πράξεις και στα φάρμακα”.

Άλλες πάλι ειδήσεις, αφορούν πιό φλου ακόμα υποσχέσεις, του τύπου: “Αναβολή της περικοπή των συντάξεων χηρείας για δικαιούχους κάτω των 55 ετών, ΘΑ ΜΕΛΕΤΗΣΟΥΜΕ μέσα στο 2019” (είπε ο Πετρόπουλος)
 
Κι απορεί κανείς συζητώντας με ΣΥΡΙΖΑΙΟΥΣ:
 

  1. Γιατί ρε παιδιά πανηγυρίζετε; Επειδή κρύψατε για λίγο το αντιλαϊκό πρόσωπο της κυβέρνησής σας πίσω από αναβολές; Δε σκέφτεστε ότι θα αποκαλυφθείτε όταν θα αναγκαστείτε να τα εφαρμόσετε; Δεν το καταλαβαίνετε ότι η αναβολή είναι καθαρή ομολογία, ότι αυτά τα μέτρα που τώρα “αναβάλλονται” είναι αντιλαϊκά και τα έχετε ψηφίσει εσείς οι ίδιοι;
  2. Αφού είστε σίγουροι ότι “το πλεόνασμα θα συνεχίσει για πολλά ακόμα χρόνια”, γιατί μόνο τα αναβάλλετε αυτά τα μέτρα και δεν τα ακυρώνετε; Αφού, όπως λέτε, “βγήκαμε από τα μνημόνια”, γιατί δε μπορείτε να ακυρώσετε αυτές τις νέες μνημονιακές περικοπές; Και γιατί το συζητάτε ακόμα με την τρόικα – θεσμοί και την ΕΕ;
  3. Συμπτωματικά έτυχε να τις κάνετε όλες τις αναβολές προεκλογικά; Αυτή η “σύμπτωση” δεν οδηγεί τον πολίτη να σκεφτεί ότι αυτές οι διατάξεις που τώρα αναβάλλονται, θα υλοποιηθούν αμέσως μετά τις εκλογές, ανεξάρτητα ποιος δεξιός (Μητσοτάκης ή Τσίπρας) θα εκλεγεί;
  4. Πώς φαίνεται λοιπόν η “φροντίδα σας για τον αδύναμο” κι η “αριστερή… ταξική πολιτική σας”; Στο ότι ανάμεσα σε δυό θητείες θα αφήσετε ένα μικρό προεκλογικό διάστημα χωρίς να εφαρμόσετε τα νέα αντιλαικά μέτρα, που ήδη έχετε ψηφίσει; Τελικά ποιο είναι το “ταξικό πρόσημο” της πολιτικής σας; Παίζει άραγε μεγάλο ρόλο, αν τα μέτρα που σας διέταξαν να πάρετε (ή τα πήρατε εσείς για να τους προλάβετε) θα πέσουν πάνω στα κεφάλια του λαού το πρώτο τρίμηνο του 19 ή το τελευταίο; Λέτε να δυσαρεστηθεί το κεφάλαιο κι η ΕΕ αν οι εντολές τους εφαρμοστούν τώρα αμέσως ή σε πέντε μήνες;

Ο λαός πάντως, αυτό που καταλαβαίνει από τις αναβολές αυτές, είναι… “θα σας σκίσουμε, αλλά λιγάκι αργότερα”. Και κρίνει ανάλογα με το πόσο σοβαρά παίρνει την πολιτική και τη ζωή του, πόσο σανό έχει καταναλώσει κι ανάλογα βέβαια με το αν έχει πάρει περισσότερες προσωπικές υποσχέσεις από σας ή από τους Νεοδημοκράτες.

Ισαάκ Ασίμοφ – Το ιερό τέρας της επιστημονικής φαντασίας που βρέθηκε στο στόχαστρο του FBI


Mε 500 βιβλία στο ενεργητικό του, πολλά από αυτά μεταφρασμένα σε δεκάδες γλώσσες, ο Ισαάκ Ασίμοφ δίκαια θεωρείται μια από τις κορυφαίες πένες επιστημονικής φαντασίας τον 20ο αιώνα, αν και πρέπει να σημειωθεί ότι περίπου τα μισά έργα του είναι μελέτες και επιστημονικές πραγματείες. Αυτό όχι τυχαία, γιατί πέρα από λογοτεχνικό χάρισμα, ο Ασίμοφ διέθετε στέρεο υπόβαθρο στις φυσικές επιστήμες ως καθηγητής βιοχημείας στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, αλλά και τη δυνατότητα να πλάθει ψυχολογικά ρεαλιστικούς χαρακτήρες, γεγονός όχι πάντα σύνηθες στο συγκεκριμένο είδος που υπηρέτησε.
Γεννήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 1920 στη Ρωσία, ενώ σε ηλικία 3 ετών οι Εβραϊκής καταγωγής γονείς του μετανάστευσαν στις ΗΠΑ. Ο ίδιος ήταν δίγλωσσος στα αγγλικά και τα γίντις, τη γλώσσα των Ασκενάζι Εβραίων.Μεγάλωσε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης και σπούδασε στο φημισμένο πανεπιστήμιο της Κολούμπια. Στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε στον πειραματικό σταθμό αεροναυπηγικής στη Φιλαδέλφεια, όπου γνωρίστηκε με τους συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας Ρόμπερτ Χένλαιν και Σπραγκ ντε Καμπ. Μετά τον πόλεμο έλαβε το διδακτορικό του στη χημεία και από το 1948 δίδασκε στο πανεπιστήμιο της Βοστώνης.
Άρχισε να γράφει τα πρώτα του διηγήματα που δημοσιεύονταν σε περιοδικά επιστημονικής φαντασίας το 1939.   Το διήγημα «Νύχτα» (1941) σχετικά με έναν πλανήτη όπου το σκοτάδι έρχεται μόνο μια φορά κάθε 2049 χρόνια τον καθιέρωσε ως συγγραφέα πρώτης γραμμής στο είδος του.
Την ίδια περίοδο άρχισε να γράφει τις δημοφιλέστατες ιστορίες του για ρομπότ, η πρώτη από τις οποίες κυκλοφόρησε στον τόμο «Εγώ, το Ρομπότ» το 1950. Τα ρομπότ αυτά λειτουργούσαν με βάση τους τρεις νόμους της ρομποτικής:
Ένα ρομπότ δεν μπορεί να τραυματίσει ανθρώπινο πλάσμα ή μέσο αδράνειας να επιτρέψει να του συμβεί κάτι κακό.
Ένα ρομπότ οφείλει να υπακούει τις ανθρώπινες εντολές, εκτός κι αν αυτές προσκρούουν στον πρώτο νόμο
Ένα ρομπότ πρέπει να προστατεύει την ύπαρξή του για όσο αυτή η προστασία δεν προσκρούει στον πρώτο ή δεύτερο νόμο.
Ως τότε τα ρομπότ αντιμετωπίζονταν εχθρικά από άλλους συγγραφείς, η εισαγωγή όμως ενός κώδικα δεοντολογίας στη συμπεριφορά τους άσκησε μεγάλη επίδραση σε άλλους συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας. Το 1942 ξεκινά με τους «Εγκυκλοπαιδιστές» και η εξίσου αγαπητή σειρά της «Γαλαξιακής Αυτοκρατορίας» που αργότερα συγχωνεύθηκε με τις ιστορίες των ρομπότ. Η σειρά αυτή βασίζεται ως σύλληψη στην πτώση της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, εκκινώντας από τις τελευταίες μέρες της «Γαλαξιακής Αυτοκρατορίας». Ο Χάρι Σέλντον, μέσω της «ψυχοϊστορίας» προσπαθεί να προφητεύσει τα μελλούμενα, περιορίζοντας την προβλεπόμενη «σκοτεινή περίοδο» του γαλαξία από 30 χιλιάδες σε χίλια χρόνια, μέσω της δημιουργίας μιας νέας Γαλαξιακής αυτοκρατορίας που θα κρατήσει τον πολιτισμό ζωντανό.
Στα τέλη της δεκαετίας του ’50, ο Ασίμοφ στράφηκε περισσότερο σε επιστημονικά θέματα, έγραψε όμως και οδηγούς για το Σαίξπηρ και τη Βίβλο. Επέστρεψε στο χώρο της Επιστημονικής Φαντασίας το 1972 με το πολυβραβευμένο «Και οι θεοί ακόμα», που αφορά την επαφή με προηγμένους εξωγήινους ενός παράλληλου σύμπαντος. Την επόμενη δεκαετία ένωσε τις δυο σειρές του, των ρομπότ και της γαλαξιακής αυτοκρατορίας, στο ίδιο συγγραφικό σύμπαν, ενώ μετά το 1990 άρχισε να επεκτείνει σε μυθιστορηματική μορφή παλιότερα διηγήματά τους.
Οι κοινωνικοπολιτικές του αντιλήψεις ανιχνεύονται έμμεσα στο έργο του, καθώς θεωρούσε πως η επιστημονική φαντασία εξυπηρετεί το καλό της ανθρωπότητας, αλλά και σε δημόσιες τοποθετήσεις του, καθώς αρκετές φορές είχε λάβει δημόσια θέση για μια ζητήματα. Ήδη από την εποχή του Νιου Ντιλ ήταν πιστός υποστηρικτής των δημοκρατικών. Αντιπαθώντας τις αντικομμουνιστικές διώξεις, δημοσίευσε το 1952 την αλληγορική νουβέλα «The Martian Way», για την οποία περίμενε να αντιμετωπίσει προβλήματα με την επιτροπή αντιαμερικανικών υποθέσεων, τίποτε όμως δε συνέβη. Ο ίδιος έλεγε μεταξύ αστεϊσμού και απογοήτευσης πως «είτε ήταν πολύ έμμεση είτε πολύ ασήμαντη». Αργότερα τάχθηκε κατά του πολέμου του Βιετνάμ και αντιπαθούσε σφοδρά τον Ρίτσαρντ Νίξον, τον οποίο θεωρούσε «απατεώνα και ψεύτη», θεωρώντας μέγα σφάλμα την απονομή χάριτος σε εκείνον για το σκάνδαλο του Γουότεργκεϊτ από το διάδοχό του.
Τη δεκαετία του ’60 το όνομά του εμφανίστηκε σε μια λίστα του ΚΚ ΗΠΑ, όπου ο Ασίμοφ θεωρούνταν άτομο «κατάλληλο για συνεργασία», έχοντας ως αποτέλεσμα τη στοχοποίησή του από το FBI. Μάλιστα, η ακαδημαϊκή του καριέρα τον κατέστησε για ένα διάστημα ύποπτο στην υπόθεση του σοβιετικού κατασκόπου με την κωδική ονομασία Robprof, η έρευνα όμως δεν ανέδειξε καμία τέτοια διασύνδεση.
Παρά την εβραϊκή καταγωγή του, ο Ασίμοφ είχε αμφίσημη σχέση με το κράτος του Ισραήλ. Στην πρώτη του αυτοβιογραφία δηλώνει μη σιωνιστής, που ενδιαφέρεται για την ασφάλεια της χώρας, αλλά στην τρίτη της εκδοχή αντιτίθεται στην ύπαρξη του ισραηλινού κράτους, απορρίπτοντας γενικά την ιδέα του έθνους – κράτους και θεωρώντας πως το Ισραήλ ήταν απλά ένα «εβραϊκό γκέτο» μεταξύ εχθρικών κρατών.
Ήταν από νωρίς υποστηρικτής της γυναικείας χειραφέτησης και των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων, παράλληλα όμως είχε εκφράσει και απόψεις περί ελέγχου του πληθυσμού, που παρέπεμπαν σε μαλθουσιανές λογικές.
Αμφιλεγόμενη ήταν και η στάση του απέναντι στην ειρηνική χρήση της πυρηνικής ενέργειας, υπέρμαχος της οποίας υπήρξε, ερχόμενος σε σύγκρουση με άλλους ομοϊδεάτες του. Μάλιστα είχε δηλώσει πως θα προτιμούσε να ζει κοντά σε πυρηνικό αντιδραστήρια παρά σε εργοστάσιο της Union Carbide, αναφερόμενος στην πολύνεκρη καταστροφή του Μποπάλ στην Ινδία το 1984.
Προς τιμήν του έλαβαν το όνομά του ένας κρατήρας στον Άρη, ένας αστεροειδής, ένα λογοτεχνικό βραβείο καθώς και ένα δημοτικό σχολείο στο Μπρούκλιν.
Έφυγε από τη ζωή στις 6 Απρίλη 1992.

ΓΙΑ ΤΙΣ ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΕΣ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΤΟΥ ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ ΠΟΥ ΠΛΑΣΑΡΟΥΝ OI ΦΑΣΙΣΤΟSSΕΛΙΔΕΣ

 


Η ψεύτικη ιστορία που διακινούν οι φασίστες για Γκεστάπο και ΕΛΑΣ



Πηγή: Κόκκινος Φάκελος


Με αφορμή τις πρόσφατες διαδικτυακές συζητήσεις σχετικά με μια φωτογραφία που υποτίθεται ότι απεικονίζει στελέχη του ΕΛΑΣ Πελοποννήσου με Γερμανούς αξιωματικούς, ο Κόκκινος Φάκελος θεωρεί σκόπιμο να παραθέσει μια ανάλυση της υπόθεσης, που έβγαλε πολλούς λάτρεις του Χίτλερ από τις διαδικτυακές τους τρύπες, μαζί με μπόλικο ακόμα κόσμο που δέχεται αβίαστα τέτοιες απόψεις και θεωρίες που δεν στέκουν στην κριτική σκέψη.
Ξεκινώντας από το γεγονός ότι μια μόνο φωτογραφία δεν μπορεί να αποτελεί απόδειξη για τίποτε ,ιδιαίτερα όταν δεν εντάσσεται σε κάποιο αρχείο και δεν συνοδεύεται από άλλα στοιχεία, όπως ντοκουμέντα, μαρτυρίες κτλ, θα ξεκινήσουμε με μια απλή ανίχνευση του από που προήλθε η εν λόγω φωτογραφία.
Η φωτογραφία φαίνεται πως αναδύθηκε στο διαδίκτυο τον Μάιο του 2011 από το blog Φιλονόη Πόντου. Αργότερα αναδημοσιεύτηκε σε διάφορα σημεία του διαδικτύου. Αρχικά η φωτογραφία εμφανίζεται στο βιβλίο του Χρίστου Γούδη, Αίμα και Χώμα, εκδόσεις Αδούλωτη Μάνη.
Όπως το Blog αναφέρει και όπως συνήθως συμβαίνει με όλες τις χαλκευμένες πηγές, η φωτογραφία σώθηκε χάρη σε μια “άγνωστη νοικοκυρά”, στο σπίτι της οποίας ζούσε ένας Γερμανός φωτογράφος. Το πώς αυτή η φωτογραφία έφθασε στο διαδίκτυο φυσικά κανείς δεν το αναφέρει, ούτε και το όνομα της εν λόγω γυναίκας που τυχαίνει να διαθέτει έναν πραγματικό θησαυρό της σύγχρονης ιστορίας, ο οποίος αξίζει σίγουρα χιλιάδες ευρώ και ξαναγράφει την ιστορία της Εθνικής Αντίστασης… αν ισχύει…

Από το μπλογκ Φιλονόη Πόντου

Ας δούμε τώρα ποιους απεικονίζει η φωτογραφία. Και εδώ, όπως συμβαίνει σχεδόν με όλα τα ιστορικά ψευδοντοκουμέντα τα ονόματα είναι αδύνατο να εντοπιστούν. Στη συγκεκριμένη λοιπόν φωτογραφία, εικονίζονται “Ο διοικητής της Γκεστάπο Τριπόλεως (αριστερά) και ο διοικητής της Γκεστάπο Σπάρτης (δεύτερος από δεξιά)”. Τα ονόματά τους άγνωστα και αυτό γιατί εάν διασταυρωθούν τα ονόματα των εν λόγω διοικητών με τα πρόσωπα, πιθανότατα θα είναι διαφορετικά. Οι τρεις τώρα αντάρτες του ΕΛΑΣ αναφέρεται ότι είναι οι: Μαρινάκης, Μπαρμαπλιάς και Γιάτρας, χωρίς να αναφέρεται ο βαθμός τους ή εάν τα ονόματα που δίδονται είναι ψευδώνυμα ή πραγματικά. Για τον Μαρινάκη, αναφέρεται ότι λέγονταν Κωνσταντίνος. Ένας ταγματάρχης και όχι στέλεχος του επιτελείου του ΕΛΑΣ με το όνομα Κώστας Μαρινάκης είχε σκοτωθεί στη μάχη της Μεσοχώρας αρκετούς μήνες πριν.
Και εδώ φίλες και φίλοι ξεκινάνε τα σοβαρά προβλήματα τεκμηρίωσης.
Πρώτον: Ρουχισμός και οπλισμός
Κανείς από τα εικονιζόμενα “Στελέχη του ΕΛΑΣ” δεν φορά στρατιωτική στολή που αναδεικνύει το βαθμό του. Δεδομένου ότι τα στελέχη του ΕΛΑΣ που ήταν στρατός έφεραν με κανονισμό διακριτικά του βαθμού τους, και σε αυτή τη φωτογραφία οι υποτιθέμενοι αξιωματικοί θα έπρεπε να φορούν τη στολή τους με τα αντίστοιχα διακριτικά. Ο τελευταίος από τα αριστερά δε, φορά μια μίξη πολιτικών και στρατιωτικών ρούχων.

Στην παραπάνω φωτογραφία του Γ.Α. του ΕΛΑΣ όλοι οι αξιωματικοί φορούν τα γαλόνια τους. Σε όσους δεν είναι ορατά, βλέπετε ότι εμφανούς φορούν από πάνω από το αμπέχονό τους στρατιωτικό παλτό. Μόνο ο Άρης Βελουχιώτης δεν φοράει γαλόνια καθώς υπήρξε πολιτικό στέλεχος του ΕΛΑΣ και όχι βαθμοφόρος. Γιατί άραγε στην αντίστοιχη φωτογραφία με τους υποτιθέμενους ΕΛΑΣίτες κανείς δεν φορά στολή ή διακριτικά βαθμού; Επιπροσθέτως, όπως φαίνεται από την παραπάνω φωτογραφία, στάνταρ εξοπλισμός των αξιωματικών του ΕΛΑΣ είναι το δίκοχο και όχι ο μπερές. Στο κάθε δίκοχο είναι ραμμένη σφαίρα με το έμβλημα του ΕΛΑΣ, που φαίνεται καλύτερα στο παρακάτω σκίτσο του Δημήτρη Μεγαλίδη, σκιτσογράφου του Γενικού Αρχηγείου:
Παραδόξως, κανένας από τους εικονιζόμενους “ΕΛΑΣίτες” δεν φορά δίκοχο, αλλά μπερέ με κάποιο απροσδιόριστο σύμβολο που δεν μοιάζει με το διακριτικό του ΕΛΑΣ.
Σε ότι αφορά τον οπλισμό που φαίνεται στη φωτογραφία, εντοπίζουμε ότι δύο εκ των “ΕΛΑΣιτών” φέρουν επιδεικτικά αγγλικού τύπου αυτόματα όπλα Sten μια παραλλαγή του αυτόματου Thompson. Φαίνεται μάλιστα πως τα όπλα είναι οπλισμένα με τη δεσμίδα τους. Από την άλλη μεριά, οι Γερμανοί δεν φαίνεται να κρατούν όπλα, φέρουν απλώς στη θήκη τους τα ατομικά τους περίστροφα και μάλιστα σε θέση της ζώνης που δεν εμποδίζει την ελεύθερη κίνηση των χεριών. Σε μια λοιπόν υποθετική συνάντηση με τον εχθρό, θα περιμέναμε αφενός οι Γερμανοί να μην δεχτούν οι συνομιλητές τους να φέρουν όπλα και μάλιστα οπλισμένα, ή εάν έφεραν τότε κι εκείνοι θα είχαν σε ετοιμότητα τα δικά τους. Από την πόζα των εικονιζόμενων προσώπων καταλαβαίνουμε ότι οι “ΕΛΑΣίτες” είναι κατά πάσα πιθανότητα οπλισμένη συνοδεία των Γερμανών αποτελούμενη από ντόπιους Πελοποννήσιους συνεργάτες τους, αν έχει τραβηχτεί στην Ελλάδα…
Δεύτερον: Τα πρόσωπα της φωτογραφίας
Η αυθεντικότητα της φωτογραφίας ξεκινά να καταρρέει δραματικά όταν κανείς εξετάσει τα πρόσωπά της. Καταρχήν, οι αναφερόμενοι ως “ΕΛΑΣίτες” της φωτογραφία δεν εντοπίζονται ως ονόματα πουθενά στον επίσημο κατάλογο των αξιωματικών του Κεντρικού Αρχηγείου του ΕΛΑΣ Πελοποννήσου, όπως αποτυπώνεται στα βιβλία:
Γιάννης Πριόβολος, Μόνιμοι αξιωματικοί στον Ε.Λ.Α.Σ. – Οικειοθελώς ή εξ ανάγκης, Νότια και Κεντρική Ελλάδα, Εκδόσεις Αλφειός, 2009.
Γιάννη Λεων. Λέφα, Ο Δημοκρατικός Στρατός Πελοποννήσου ( Δημιουργία -Ανάπτυξη – Ήττα ), εκδόσεις Αλφειός, Αθήνα 1998.
Δεν υπάρχουν επίσης τέτοια ονόματα στο πλούσιο αρχειακό υλικό που διατίθεται για τον ΕΛΑΣ από τον Στέφανο Σαράφη στο βιβλίο του Ο ΕΛΑΣ. Πρόκειται λοιπόν για στελέχη του ΕΛΑΣ ουρανοκατέβατα, που κανείς από τους πρωταγωνιστές του ΕΛΑΣ της εποχής δεν είδε και δεν άκουσε ποτέ. Το να πιστοποιήσουμε σε δεύτερο επίπεδο τους Γερμανούς αξιωματικούς της φωτογραφίας στάθηκε τιτάνιο έργο. Καταρχήν, οι Γερμανοί εν υπηρεσία αξιωματικοί και στελέχη των δυνάμεων Κατοχής υπήρξαν στην Ελλάδα οι εξής:
Günther Altenburg,
Hermann Neubacher,
Jürgen Stroop,
Walter Schimana,
Captain Anton Burger,
Colonel Walter Blume,
General Alexander Löhr,
General Hubert Lanz,
General Hellmuth Felmy,
General Walter Stettner,
General Karl von Le Suire,
General Hartwig von Ludwiger,
General Friedrich-Wilhelm Müller,
General Heinrich Kreipe, Commander,
Dr. Max Merten,
Dieter Wisliceny,
Friedrich Schubert
Προσπαθήσαμε λοιπόν να ταυτοποιήσουμε με βάση τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους και την τοποθεσία της υπηρεσίας τους την εν λόγω φωτογραφία. Mοναδική ομοιότητα υπάρχει ανάμεσα στον πρέσβη της Γερμανίας και μετέπειτα διοικητή της Ελλάδας Gunther Altenburg με τον από αριστερά Γερμανό αξιωματικό.

Φυσικά το θέμα της ομοιότητας είναι ξεκάθαρα υποκειμενικό, όμως ο Altenburg σαν πολιτικό στέλεχος του Τρίτου Ράιχ δεν θα έφερε στρατιωτική στολή. Όμως ποιοι είπαμε ότι είναι οι εικονιζόμενοι αξιωματικοί; Kατά τα αναφερόμενα είναι οι διοικητές της Γκεστάπο Τρίπολης και Σπάρτης. Προσέξτε όμως το χρώμα της στολής:

Οι εικονιζόμενοι “ΕΛΑΣίτες” φορούν μάλλον χακί χιτώνιο όπως ακριβώς και ο από αριστερά Γερμανός. Αντίθετα ο δεξιά εικονιζόμενος “ΕΛΑΣίτης” φορά εμφανώς μαύρο παντελόνι. Είναι γνωστό ότι οι αξιωματικοί της Γκεστάπο και μάλιστα οι διοικητές της φορούσαν μαύρες στολές και όχι χακί. Χακί ήταν η στολές των Waffen SS και της Wehrmacht.

Στολή αξιωματικού της Γκεστάπο

Έτσι οι “διοικητές της Γκεστάπο Τρίπολης και Σπάρτης” μάλλον είναι Γερμανοί αξιωματικοί των Waffen SS αφού φέρουν και τη νεκροκεφαλή στα πηλήκιά τους.
Τρίτον: Το ιστορικό πλαίσιο
Η φωτογραφία που παρουσιάζεται ως απόδειξη της συνεργασίας Γερμανών- ΕΛΑΣ αναφέρεται πως έχει ληφθεί στις 30-03-1944. Ως γνωστό εκείνη την εποχή, ο ΕΛΑΣ και το Γενικό του Αρχηγείο υπάγεται άμεσα στο Συμμαχικό Αρχηγείο της Μέσης Ανατολής και βρίσκεται σε διαρκή επαφή μαζί του. Ποιον λόγο είχε λοιπόν ο ΕΛΑΣ για μια τέτοια συνεργασία; Προφανώς κανέναν. Παράλληλα, οι Γερμανοί είχαν ήδη θέσει σε δραστήρια εθνοπροδοτική λειτουργία τα Τάγματα Ασφαλείας τα οποία στην Πελοπόννησο άλωσαν την ύπαιθρο σε διάφορες εκκαθαριστικές επιχειρήσεις. Είχαν λοιπόν ανάγκη από κάποια συνεργασία με τον ΕΛΑΣ, αφού έτσι κι αλλιώς διέθεταν τάγματα ντόπιων προδοτών στις υπηρεσίες τους; Προφανώς όχι. Κι αν όντως υπήρξε μια τέτοια συνεργασία ή συμφωνία μη επίθεσης. Πως εξηγείται ιστορικά η σειρά μεγάλων συγκρούσεων ανάμεσα σε Γερμανούς και ΕΛΑΣίτες μετά τις 30-03-1944 στην Πελοπόννησο; Μάχες όπως αυτή της Αγορέλιτσας (19/07/1944) δεν θα έπρεπε να έχουν συμβεί ποτέ…
Τέταρτον: Ο συγγραφέας Χρίστος Γούδης
Αν ακόμα δεν σας έχουμε πείσει για την πλαστότητα της φωτογραφίας, ίσως σας πείσει η πολιτική προέλευση του συγγραφέα που την πρωτοδημοσίευσε στο βιβλίο του. Πρόκειται για τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Πατρών Χρίστο Γούδη, που παρά το γεγονός ότι ειδικεύεται στην Αστροφυσική, είναι πιθανότατα ειδικός και σε ιστορικά θέματα, όπως φαίνεται από την σοβαρή έρευνα που έχει διεξάγει. Με “ιστορικά” βιβλία που εκδίδονται σε εκδοτικούς οίκους που υμνούν τον ταγματασφαλιτισμό, όπως ο Πελασγός και φέρουν τίτλους όπως Νέος Πατριωτισμός, Η αλήθεια για τον Μακεδονικό Αγώνα 1904-1908, Η κουλτούρα της δεξιάς και Η σύγχρονη Δεξιά ως ιδεολογία και πράξη, ο Χρίστος Γούδης εθεάθη σε ομιλία Χρυσαυγιτών στην Αρεόπολη, όπου προσφωνούμενος από τον Ηλία Κασιδιάρη μίλησε και ο ίδιος.



Ο Χρίστος Γούδης. 


ΙΣΤΟΡΙΑ
Αντικομμουνιστική παραχάραξη της Ιστορίας
ΕΙΣΑΓΩΓΗ



Είναι γεγονός πως, ιστορικά, κάθε φορά που ξέσπαγε βαθιά και παρατεταμένη καπιταλιστική οικονομική κρίση, ο αντικομμουνισμός οξυνόταν (δίπλα σε κάθε μορφής καταστολή) υπό το φόβο της ριζοσπαστικοποίησης των μαζών και με στόχο την ενσωμάτωσή τους. Σήμερα, ένα δείγμα της έντασης αυτής του αντικομμουνισμού αποτελεί η αναβίωση μιας σειράς «επιχειρημάτων» κατά του ΚΚΕ που κατασκευάστηκαν την περίοδο της Κατοχής και διαδίδονται στις μέρες μας ευρέως από διάφορα αστικά, εθνικιστικά, νεοναζιστικά έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα. «Αξιοποιούνται» δε στην πρώτη γραμμή της αντικομμουνιστικής επίθεσης κομμάτων, όπως η Χρυσή Αυγή ή ο ΛΑ.Ο.Σ. και όχι μόνο.


Πρόκειται για «ντοκουμέντα», που στη διάρκεια της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης παράχθηκαν μαζικά, προκειμένου να δυσφημιστεί ο αγώνας του ΕΑΜ και του ΚΚΕ. 
Δεκάδες «συμφωνίες» έκαναν τότε την εμφάνισή τους, με τις οποίες το ΕΑΜ και το ΚΚΕ άλλοτε εμφανίζονταν να «προδίδουν» την Ελλάδα στους Αλβανούς, άλλοτε στους Βούλγαρους, άλλοτε στους Γιουγκοσλάβους, άλλοτε στους Γερμανούς κ.ο.κ. Είναι χαρακτηριστικό πως τα κείμενα αυτά στην πλειονότητά τους «ανακαλύφθηκαν» και διοχετεύτηκαν στη δημοσιότητα από τις ίδιες τις δυνάμεις κατοχής, από οργανώσεις όπως η ΠΑΟ (βλ. στη συνέχεια) ή ακόμα και από τις βρετανικές υπηρεσίες.

Με το πέρας του πολέμου, συναντάμε τα εν λόγω «έγγραφα» συγκεντρωμένα στην έκδοση του Υφυπουργείου Τύπου & Πληροφοριών (1947), με τίτλο «Η εναντίον της Ελλάδος επιβουλή». Αποτελούν πλέον τμήμα του οπλοστασίου της άρχουσας τάξης, από το οποίο επιστρατεύονται όλα εκείνα τα «στοιχεία» που απαιτούνται, προκειμένου να στοιχειοθετηθεί ο διωγμός των αγωνιστών της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης και του ΚΚΕ (φυλακές, εξορίες, εκτελέσεις κ.ο.κ.). Ετσι τα «ντοκουμέντα» αυτά ανασύρονται ξανά και ξανά για να «αποδείξουν» τα περί «ξενοκίνητου κομμουνισμού», περί «πρακτορισμού», περί «σχεδιαζόμενου διαμελισμού της Ελλάδας» χάριν των «Σλαύων» κ.ο.κ. Οι πρώην συνεργάτες των Ναζί εμφανίζονταν πια ως τιμητές της «εθνικοφροσύνης», ισχυριζόμενοι πως «ούτε ο ΕΛΑΣ ούτε οι Σέρβοι παρτιζάνοι διεξήγον αγώνα κατά του κατακτητού» (σ.σ. η Ελλάδα και η Γιουγκοσλαβία ήταν εν τω μεταξύ οι μόνες χώρες της Ευρώπης που απελευθερώθηκαν από ίδιες δυνάμεις) και πως «η μετά των Γερμανών και Βουλγάρων συνεργασία των κομμουνιστών ήταν πλέον απροκάλυπτος»!1

Κατόπιν, τα «ντοκουμέντα» αυτά αναπαράχθηκαν σε εκδόσεις της Χούντας («Δεκέμβριος 1944 - Δεκέμβριος 1967»), στα «έργα» του «διαφωτιστή» της δικτατορίας και υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ Γ. Γεωργαλά («Η Προπαγάνδα»), του καθηγητή στις Σχολές των Σωμάτων Ασφαλείας και του Αρχηγείου Στρατού (επί Χούντας) και ιδιαιτέρου του Ι. Λαδά Κ. Πλεύρη («Ο λαός ξεχνά τι σημαίνει Αριστερά») κ.ά.

Πλέον, αποτελούν «πρώτη ύλη» στην αντικομμουνιστική προπαγάνδα των σύγχρονων «Ταγμάτων Εφόδου» του συστήματος, παρουσιαζόμενα ως «στοιχεία που ανατρέπουν αυτά που γνωρίζαμε μέχρι σήμερα ή πιο σωστά ρίχνουν φως (!) στο σκοτάδι στο οποίο προσπαθούν να μας εγκλωβίσουν οι Προπαγανδιστές του Κομμουνισμού [...] Αποκαλούν "φασίστα" και προδότη τον Μεταξά που είπε ΟΧΙ ενώ αυτοί έκαναν συμφωνίες με τους Γερμανοϊταλούς [...] Για την Ελλάδα πολέμησαν οι Ελληνες εθνικιστές [...] Οι Αριστεροί κατά τον Β΄ παγκόσμιο δεν πολέμησαν υπέρ της Ελλάδος (εφόσον δεν πιστεύουν σε σημαίες, πατρίδες, θρησκείες, σύνορα, κ.τ.λ.), πολέμησαν υπέρ του Κομμουνισμού. Αυτό συνεπάγεται και μαθηματικά (λόγω ιδεολογίας) αλλά και αποδεικνύεται και μέσω των παραπάνω εγγράφων»2.

Στο παρόν άρθρο θα εξετάσουμε έξι από τα «επίμαχα» αυτά «ντοκουμέντα», που είναι και τα πλέον «δημοφιλή» στις ανάλογες αναφορές. 
Πρόκειται για το «Σύμφωνο του Πετριτσίου», τη «Συμφωνία ΕΑΜ - ΣΝΟΦ», το «Στρατιωτικό Σύμφωνο Γερμανών - ΕΛΑΣ», τις «Συμφωνίες» του Γ. Σιάντου με τους Γερμανούς και το «Σύμφωνο του Μελισσοχωρίου». 
Παρότι, όπως παρατήρησε ο ιστορικός H. Fleischer «οι περισσότερες από τις πλαστογραφίες αυτές είχαν κατασκευασθεί μάλλον αδέξια»3, ωστόσο πολλές από αυτές περιλαμβάνονται και στην έκδοση του Γενικού Επιτελείου Στρατού «Αρχεία Εθνικής Αντίστασης 1941-1944», προσδίδοντάς τους μια κάποια «σοβαρότητα» και «επισημότητα». 
Στο ίδιο έργο βέβαια παρατίθενται ως «ιστορικά ντοκουμέντα» ακόμα και καταθέσεις ταγματασφαλιτών, στις οποίες φέρονταν να πολεμούν στα βουνά της Λακωνίας τον ίδιο τον Γ. Δημητρώφ (ΓΓ της Κομμουνιστικής Διεθνούς), ο οποίος δήθεν μαχόταν μαζί με τον ΕΛΑΣ εναντίον των «αληθινών πατριωτών»!4 
Επομένως, το τι μπορεί από εκεί μέσα να χαρακτηριστεί ως αξιόπιστο και τι όχι είναι ένα μεγάλο ζήτημα.
ΟΙ ΛΕΓΟΜΕΝΕΣ «ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ» ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

Στη διάρκεια της Κατοχής εμφανίστηκαν και έδρασαν μια σειρά «εθνικιστικές οργανώσεις», όπως η «Χ» (οι γνωστοί Χίτες), ο ΕΔΕΣ Αθήνας, η Εθνική Δράση, η Τρίαινα, η ΠΑΟ (Πανελλήνια Απελευθερωτική Οργάνωση), η ΡΑΝ (Ρωμυλία - Αυλών - Νήσοι) κ.ά. Ορισμένες από αυτές «μοίρασαν» τη δράση τους, άλλοτε κάνοντας «αντίσταση» στον κατακτητή και άλλοτε μαχόμενοι κατά του ΕΑΜ. 
Στη συντριπτική τους πλειοψηφία, βέβαια, επικέντρωσαν τις ενέργειές τους στο δεύτερο. Οι εν λόγω οργανώσεις διατηρούσαν δίαυλους επικοινωνίας και συνεργασίας, τόσο με τις δυνάμεις κατοχής και τις δοσιλογικές κυβερνήσεις, όσο και με το Βρετανικό Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής και την κυβέρνηση του Καΐρου. 
Η σύγκρουση του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ με αυτές υπήρξε καταλυτική στη διαμόρφωση του συσχετισμού δυνάμεων εντός της Ελλάδας προς τα τέλη της κατοχικής περιόδου. Με τη λήξη δε του πολέμου, οι αστικές κυβερνήσεις δε δίστασαν να τις «αναγνωρίσουν» ως «αντιστασιακές», ενώ πολλοί από τους πρωταγωνιστές τους τιμήθηκαν ή έκαναν καριέρα στον κρατικό (και παρακρατικό) μηχανισμό.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση των Ταγμάτων Ασφαλείας (ΤΑ). Στις περιβόητες «δίκες των δοσίλογων» η συντριπτική τους πλειοψηφία «βγήκε λάδι». 
Οταν ο αρχηγός του κόμματος των Φιλελευθέρων Θ. Σοφούλης (ο οποίος μάλιστα είχε προσέλθει ως μάρτυρας κατηγορίας) ρωτήθηκε «διατί συνεκροτήθησαν τα Τάγματα Ασφαλείας», εκείνος απάντησε: 
«Είναι γνωστός ο σκοπός. Εγιναν διά να κτυπήσουν τα δήθεν τάγματα αντιστάσεως του ΕΑΜ. Διά της ιδρύσεώς των η κυβέρνησις [σ.σ. η κατοχική κυβέρνηση Ράλλη] ηθέλησε να εξασφαλίσει την δημοσίαν τάξιν. Αυτή ήτο η αρχική σκέψις. Εξετράπησαν όμως εις ασχήμιας, εξορμήσεις προς συνοικισμούς κ.λπ. Ο σκοπός των όμως είναι ο εκτεθείς. Περί τούτου δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία».5

Είχε, βεβαίως, προηγηθεί η ευρεία χρήση ανδρών των Ταγμάτων Ασφαλείας στις μάχες του Δεκέμβρη του 1944 (καθ' υπόδειξη και με τις ευλογίες των Βρετανών).6
 Στη συνέχεια, ακόμα και γνωστοί εγκληματίες ταγματασφαλίτες (όπως π.χ. ο Ι. Πλυντζανόπουλος και οι συνεργάτες του, που μετείχαν ενεργά στη δολοφονία δεκάδων πατριωτών στο μπλόκο της Κοκκινιάς) απαλλάχθηκαν από κάθε κατηγορία. 
Αλλοι, όπως ο διοικητής των ΤΑ Καλαμάτας Δ. Παπαδόπουλος, ο διοικητής των ΤΑ Σπάρτης Κ. Κωστόπουλος, ο διοικητής των ΤΑ Γυθείου Π. Δεμέστιχας, ο διοικητής των ΤΑ Ναυπλίου Δ. Μουστακόπουλος, ο υποδιοικητής των ΤΑ Χαλκίδας και τόσοι άλλοι, θα συνεχίσουν να κάνουν «λαμπρές» καριέρες στον ελληνικό στρατό.7

Επομένως, μάλλον δεν πρέπει να μας προκαλεί έκπληξη ο χαρακτηρισμός «εθνικοί αγωνιστές» που απέδωσε στους ταγματασφαλίτες ο ΓΓ της Χρυσής Αυγής Ν. Μιχαλολιάκος σε πρόσφατη τηλεοπτική εκπομπή ή η απόδοση τιμών στα Τάγματα Ασφαλείας από τη Χρυσή Αυγή στο «μνημόσυνο» που τέλεσε στο Μελιγαλά στις 16 Σεπτέμβρη 2012. 
Εκεί, όπου υπό το σύνθημα «Τιμή στους Χίτες και τους Ταγματασφαλίτες» η εν λόγω οργάνωση «δεσμεύτηκε» να αναγορεύσει την «επέτειο» σε «εθνική εορτή».

Μεταξύ άλλων, η επίκληση της ιστορίας των λεγόμενων «εθνικιστικών οργανώσεων» της Κατοχής έχει και την έννοια της δημιουργίας ενός ιστορικού προηγούμενου, μιας «παράδοσης» και μιας συνέχειας για τις σύγχρονες ακροδεξιές - φασιστικές οργανώσεις, όπως η Χρυσή Αυγή.
Η ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΙΣ (ΠΑΟ)

Μια ειδική αναφορά στην ΠΑΟ είναι απαραίτητη, μιας και η εν λόγω οργάνωση φέρεται (κατά τα λεγόμενα της ίδιας τουλάχιστον) ως υπεύθυνη για την «ανακάλυψη» και δημοσιοποίηση των τριών εκ των έξι «ντοκουμέντων» που εξετάζουμε.8

Η ΠΑΟ υπήρξε μετεξέλιξη της ΥΒΕ («Υπερασπισταί Βορείου Ελλάδος»), μιας οργάνωσης που συγκροτήθηκε το καλοκαίρι του 1941 από αξιωματικούς του στρατού και που τελούσε αρχικά «υπό τας διαταγάς της Κυβερνήσεως του Καΐρου»9. 
Οντας οργάνωση βαθύτατα αντικομμουνιστική, δεν άργησε να έρθει σε σύγκρουση με το ΕΑΜ - ΕΛΑΣ. Απόρρητη Εκθεση των Βρετανών αναφέρει πως «οι τριβές (σ.σ. με τον ΕΛΑΣ) ξανάρχισαν τον Σεπτέμβριο (σ.σ. του 1943), όταν πρώτα στην περιοχή της Κοζάνης ομάδες της ΠΑΟ άρχισαν να συνεργάζονται με τους Γερμανούς, και όταν ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος τον Οκτώβριο. Ο ΕΛΑΣ έκανε επίθεση με όλες του τις δυνάμεις εναντίον της ΠΑΟ, πράγμα που κατέληξε στην ουσιαστική εξαφάνιση της τελευταίας ως το τέλος του χρόνου.

Από τότε μερικές ομάδες της ΠΑΟ έχουν αναβιώσει με γερμανικά όπλα και γερμανική στήριξη και τα μέλη της κάνουν στην Μακεδονία και στον Εβρο τις ίδιες δουλειές που κάνουν αλλού τα Τάγματα Ασφαλείας.
 Οι σχετικές ενδείξεις οδηγούν αναμφισβήτητα στο συμπέρασμα ότι ορισμένες πρώην μονάδες της ΠΑΟ τώρα συνεργάζονται ολόψυχα με τους Γερμανούς σε επιχειρήσεις κατά του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ και έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί από τους Γερμανούς ως στρατός φρουράς».10

Μια άλλη ξεχωριστή ομάδα της ΠΑΟ διατηρούσε «στενές σχέσεις με εθνικιστικές οργανώσεις στην Αθήνα». 
Αιτιολογώντας τη στήριξη της ΠΑΟ από τις δυνάμεις Κατοχής, η ίδια Εκθεση εξηγούσε: «Στρατιωτικώς, το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετώπισαν οι Γερμανοί το 1943 ήταν ο ΕΛΑΣ. Ηταν προφανώς ασήμαντο γι' αυτούς ποιος έκανε αντίσταση στον ΕΛΑΣ και ήταν κατά συνέπεια πρόθυμοι να υποστηρίξουν μια οργάνωση σαν την ΠΑΟ».11
«Βεβαίως θα ηδύναντο να αντιταχθή», έγραφε η ΠΑΟ στον Πρόεδρο της Κυβέρνησης του Καΐρου (15 Μάη 1944) σε μια προσπάθεια να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, «ότι όφειλον ούτοι αντί να δεχθούν πυρομαχικά από τον εχθρόν, να επιστρέψουν στα χωριά των αποστρατευόμενοι. Τούτο [όμως] δύναται να υποστηριχθή μόνον από τον μη έχοντα σαφή γνώσιν της διαμορφωθείσης εν Βορείω Ελλάδι καταστάσεως». Διαβεβαίωνε δε πως «η ΠΑΟ παρέμεινεν αρραγής και συνεχίζει το εθνικόν της έργον μετά της αυτής θέρμης και επιμονής ως και πρότερον, αποτελούσα την μόνην εθνικήν οργάνωσιν της Βορ. Ελλάδος». Τέλος, εξέφρασε την επιθυμία όπως «το Συμμαχικόν Στρατηγείον Μέσης Ανατολής και η Κυβέρνησίς μας χρησιμοποιήση την σοβαράν ταύτην δύναμιν προς όφελος του διεξαγόμενου αγώνος και επ' αγαθώ της Ελληνικής Πατρίδος».12

Οι ίδιοι οι Βρετανοί, παρότι -όπως είδαμε και πρωτύτερα- συγκατέλεγαν την ΠΑΟ μεταξύ των δοσιλογικών οργανώσεων, είχαν προτείνει ακόμα και την ένταξή της στο Κοινό Γενικό Στρατηγείο της ελληνικής αντίστασης. Καθ' όλη την περίοδο του 1943-1944 η ΠΑΟ συνέχιζε να έχει επαφές με το Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής και την Ελληνική Κυβέρνηση του Καΐρου, προμηθεύοντάς τους με τις «αποδείξεις» της «προδοσίας» του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.13

ΤΟ «ΣΥΜΦΩΝΟ» ΤΟΥ ΠΕΤΡΙΤΣΙΟΥ
Το περιβόητο πια «Σύμφωνο» του Πετριτσίου, η πλέον αναπαραγόμενη και ταυτόχρονα γνωστή πλαστογραφία του είδους της, υποτίθεται ότι συνάφθηκε στις 12 Ιούλη 1943 μεταξύ του Γ. Ιωαννίδη (εκ μέρους του ΚΚΕ) και του Δ. Δασκάλωφ (εκ μέρους του ΚΚ Βουλγαρίας). «Προέβλεπε» τη δημιουργία Βαλκανικής Ενωσης Σοβιετικών Δημοκρατιών, στην οποία η Μακεδονία θα εντασσόταν ως Αυτόνομη Σοβιετική Δημοκρατία. Σύμφωνα με τον Χ. Νάλτσα (αρχηγό του πολιτικού κλάδου της ΠΑΟ), «αντίγραφον ταύτης επρομηθεύθη ολίγον μετά την υπογραφήν της η σχετική υπηρεσία της Πανελληνίου Απελευθερωτικής Οργανώσεως (ΠΑΟ) εν Θεσσαλονίκη και υπέβαλεν εις την εν Καΐρω Ελληνικήν κυβέρνησιν και το Συμμαχικόν στρατηγείον της Μέσης Ανατολής (...) Το σύμφωνον τούτο εδημοσιεύθη και από το όργανον του χιτλερικού κόμματος Volkischer Beobachter και δεν ημφεσβητήθη ποσώς κατά την εποχήν εκείνην από το ΚΚΕ»14.

Καθώς αναφέρει ο H. Richter, εκτός από τους ναζί και τους συνεργάτες τους (που αξιοποίησαν το όλο θέμα στο έπακρο προκειμένου να «υποσκάψουν την επιρροή του ΚΚΕ και να το στιγματίσουν ως αντεθνικό»), το «Σύμφωνο» εκμεταλλεύτηκαν προπαγανδιστικά τόσο οι Βρετανοί (διοχετεύοντάς το στις εφημερίδες, π.χ. στην «Daily Herald»), όσο και ο ΕΔΕΣ (δημοσιεύοντάς το στην εφημερίδα του, τη «Νέα Ελλάδα»)15.

Καταρχάς είναι ψέμα ότι το ΚΚΕ δε διέψευσε τότε το εν λόγω «Σύμφωνο»
Στις 20 Μάη 1944 ο «Ριζοσπάστης» έγραφε: 
«Ο Γκαίμπελς διαδίδει με τα φερέφωνά του ότι ο Γιάννης Ιωαννίδης και ο Βούλγαρος Δουσάν Δασκάλωφ υπογράψανε συμφωνία για την ίδρυση μιας "Σοβιετικής Eνωσης Βαλκανικών Δημοκρατιών" και ότι οι Eλληνες κομμουνιστές "ξεπουλήσανε την Ελλάδα στην Βουλγαρία". Πληροφορούμε τον κύριο Γκαίμπελς ότι άργησε πολύ να θυμηθεί το προβοκατόρικο αυτό έγγραφο που σκαρώθηκε πριν από πέντε μήνες και δημοσιεύτηκε απ' τους Ελληνες φασίστες της "Εθνικής Δράσης". Ο ελληνικός λαός γνωρίζει ότι οι Γερμανοί μαζί με τα τσιράκια τους Ράλληδες, Γούληδες, Ταβουλάρηδες και Πάγκαλους, φέρανε τους κομιτατζήδες στη Φλώρινα και τη Νάουσα και ξεπουλήσανε τη Μακεδονία στους Βούλγαρους. Μόνο οι κομμουνιστές και το ΕΑΜ πολεμάνε με το όπλο στο χέρι ενάντια στους Βούλγαρους καταχτητές, για να απελευθερώσουνε την ελληνική Μακεδονία και Θράκη απ' τους Γερμανούς και τους Βούλγαρους».
Οσον αφορά δε τους «πρωταγωνιστές» της υπογραφής του «Συμφώνου», ο μεν Δασκάλωφ ήταν ανύπαρκτο πρόσωπο, ο δε Ιωαννίδης την «επίμαχη» μέρα βρισκόταν στην Αθήνα. 
Οπως αναφέρει ο ίδιος, «εκείνη την ημέρα, το απόγευμα, εγώ είχα ανταμώσει με τον Σβώλο και είχαμε συνεργασία. Καθορίσαμε τη συνάντηση και για την άλλη μέρα. Το πρωί εκείνης της μέρας βγήκαν οι εφημερίδες με πηχυαίους τίτλους για το σύμφωνο Ιωαννίδη - Δασκάλωφ. Μα και μέχρι σήμερα δεν μπόρεσα να μάθω τι διάολο ήταν αυτό το όνομα. Υπάρχει, δεν υπάρχει; Είναι πραγματικό όνομα ή δεν είναι;»16.

Το εν λόγω «Σύμφωνο» έχει ήδη απορριφθεί ως πλαστό και εργαλείο αντικομμουνιστικής προπαγάνδας από πολλούς μη κομμουνιστές ιστορικούς, όπως οι H. Richter και H. Fleischer - ακόμα και ο Ε. Κωφός (σε αγγλόφωνη μελέτη του 1964) το χαρακτήρισε «αμφιβόλου αυθεντικότητας»17. 
Ωστόσο, αυτό δεν εμπόδισε τον τέως ευρωβουλευτή της ΝΔ Γ. Μαρίνο να το επικαλεστεί σε άρθρο του στην εφημερίδα «Το Βήμα», στις 20 Δεκέμβρη 1992. Τελικά αναγκάστηκε να παραδεχτεί δημόσια ότι το έγγραφο ήταν όντως πλαστό (εφημερίδα «Το Βήμα», 10 Γενάρη 1993). Το «Σύμφωνο» του Πετριτσίου ανέσυρε ξανά από το βούρκο της Ιστορίας ο Α. Ντινόπουλος (βουλευτής της ΝΔ, υποψήφιος τότε υπερνομάρχης) σε παρουσία του στον τηλεοπτικό σταθμό ALTER, την 1η Απρίλη 2008, προκειμένου να «αποδείξει» την «προδοτική στάση του ΚΚΕ»!18

Η «ΣΥΜΦΩΝΙΑ» ΕΑΜ - ΣΝΟΦ

Η υποτιθέμενη αυτή «συμφωνία» φέρεται να υπογράφτηκε στις 22 Γενάρη 1944 μεταξύ του Α. Τζήμα (εκ μέρους του ΕΑΜ) και του Βούλγαρου αξιωματικού Β. Κάλτσεφ (εκ μέρους του Σλαβομακεδονικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Μετώπου - ΣΝΟΦ) στις Καρυδιές της Εδεσσας. «Προέβλεπε» τη δημιουργία ενός «αυτόνομου Μακεδονικού Κράτους Σοβιετικής Οργάνωσης» με την παραχώρηση μιας σειράς ελληνικών επαρχιών κ.ο.κ. «Οι βαρύτατοι διά το ΕΑΜ όροι», διευκρίνιζε ο Χ. Νάλτσας, «δεν φαίνονται και παράδοξοι (...) Η συμφωνία των Καρυδιών εγένετο κατόπιν "ντιρεκτίβας" της Κομιντέρν και άνευ αντιρρήσεως τινός του ΚΚΕ»19.

Τι και αν η Κομιντέρν (Κομμουνιστική Διεθνής) είχε αυτοδιαλυθεί το Μάη του 1943, σχεδόν οκτώ μήνες πριν την «υπογραφή» της επίμαχης «συμφωνίας»; 
Κατά τους παραχαράκτες της Ιστορίας συνέχιζε να λειτουργεί, εκδίδοντας ενοχοποιητικές ντιρεκτίβες! 
«Ολόκληρο αυτό το έγγραφο είναι παράλογο και σαν περιεχόμενο και σαν διατύπωση», τονίζει σχετικά ο Heinz Richter. «Εκεί δήθεν ένας Βούλγαρος υπογράφει για λογαριασμό της ΣΝΟΦ που προσανατολιζόταν προς τη Γιουγκοσλαβία. Πρόκειται για αφελή πλαστογραφία των ελληνικών κύκλων της δεξιάς». Ο H. Fleischer τη συγκαταλέγει (μαζί με εκείνη του Πετριτσίου) ανάμεσα στις γνωστότερες πλαστογραφίες «που επί δεκαετίες δημοσιεύτηκαν και αναδημοσιεύτηκαν από το μηχανισμό προπαγάνδας της ελληνικής Δεξιάς»και «είχαν σαφώς κατασκευαστεί κατά τη διάρκεια του πολέμου από τους πολιτικούς αντιπάλους του ΕΑΜ, κυρίως από την ΠΑΟ και τους οπαδούς της»20.
ΤΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ «ΣΥΜΦΩΝΟ» ΓΕΡΜΑΝΩΝ - ΕΛΑΣ

Το «Σύμφωνο» αυτό (που επίσης «ανακάλυψε» η ΠΑΟ) φέρεται να «συνάφθηκε» την 1 Σεπτέμβρη 1944 στο Λιβάδι Χαλκιδικής μεταξύ του Καπετάν Κίτσου (συνταγματάρχη του ΕΛΑΣ) και του Εριχ Φένσκε (ταγματάρχη, διοικητή της μονάδας 31756 και εκπροσώπου των ενόπλων γερμανικών δυνάμεων της στρατιάς Αιγαίου). 
«Προέβλεπε» την ανενόχλητη υποχώρηση του γερμανικού στρατού από τη Μακεδονία, με αντάλλαγμα την παραχώρηση στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ της Θεσσαλονίκης, καθώς και βαρέος οπλισμού, πολεμικού υλικού κ.λπ. 
Η «συμφωνία» περί «μη επιθέσεως μεταξύ του ΕΛΑΣ και των γερμανικών στρατευμάτων» κατεδείκνυε, κατά τον Χ. Νάλτσα, το «γεγονός» ότι ο ΕΛΑΣ δεν «διεξήγε αγώνα κατά του κατακτητού». 
Επετεύχθη δε - σύμφωνα πάντα με τον ίδιο - έπειτα από «μυστικήν επικοινωνίαν» των Σοβιετικών και του ΕΑΜ Θεσσαλονίκης με το 2ο Γραφείο του Γενικού Στρατηγείου του Γερμανικού Στρατού στην πόλη21.

Ελα όμως που «όπως εξάγεται από τους γερμανικούς καταλόγους των αξιωματικών», μας πληροφορεί ο H. Richter, «δεν υπήρχε στη Βέρμαχτ κανένας ταγματάρχης μ' αυτό το όνομα (σ.σ. Εριχ Φένσκε)», ενώ ακόμα και «η μονάδα με τον αριθμό 31756 είναι ανύπαρκτη και γέννημα φαντασίας (...) 
Τι προπαγανδιστική αξία έχει ακόμα και σήμερα (σ.σ. το 1975) αυτό το έγγραφο φάνηκε καθαρά το Δεκέμβριο του 1968. 
Η χούντα της 21.4.67 κυκλοφόρησε ένα λεύκωμα με τίτλο "Δεκέμβριος 1944 - Δεκέμβριος 1967", στο οποίο περιλαμβάνεται και ένα "φωτοαντίγραφο" αυτού του ντοκουμέντου»22.

Η επιπόλαιη κατασκευή του εν λόγω εγγράφου βεβαίως αποτελεί το ένα μόνο σκέλος στην ιστορική παραχάραξη που επιχειρείται εδώ. 
Το άλλο έχει να κάνει με τις διεργασίες που πράγματι έλαβαν χώρα λίγο πριν το τέλος του πολέμου, την αντιπαράθεση σοσιαλισμού και καπιταλισμού που ερχόταν στο προσκήνιο. 
Οσον αφορά αυτό το κομμάτι, λοιπόν, η αλήθεια είναι πως οι ναζί δεν είχαν καμιά πρόθεση να παραδώσουν εδάφη, οπλισμό ή οτιδήποτε άλλο στους κομμουνιστές. Αλλού είχαν στρέψει το ενδιαφέρον και τις ελπίδες τους, γεγονός που καταδεικνύεται από πληθώρα ντοκουμέντων:

Στην αναφορά του στρατάρχη Μαξιμίλιαν φον Βάικς στον αρχηγό του Ηγετικού Επιτελείου της Βέρμαχτ Αλφρεντ Γιοντλ (2 Σεπτέμβρη 1944) τονιζόταν μεταξύ άλλων πως «είναι ζωτικό αγγλικό συμφέρον να πάρει στα χέρια της (σ.σ. η Αγγλία) τις κατεχόμενες τώρα από τη Γερμανία θέσεις - κλειδιά της Ελλάδας, χωρίς να δημιουργηθεί χρονικό κενό που θα έδινε στις κομμουνιστικές συμμορίες τη δυνατότητα ανατροπής της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων και της κατοχής πριν τους Aγγλους. 
Η αναγκαιότητα σε περίπτωση γερμανικής εκκένωσης, να πάρει σταθερά στα χέρια του την Ελλάδα πριν από τους Ελληνες κομμουνιστές ή και πριν από τους Ρώσους, είναι το κίνητρο για το Συμμαχικό Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής στο Κάιρο. 
Αυτό εξηγεί την αναγγελθείσα προσφορά του συνταγματάρχη "Τομ" στον Ζέρβα και τις βολιδοσκοπήσεις μέσω των ελληνικών καναλιών στην Αθήνα με στόχο να επιτευχθεί μαζί μας μια βραχυπρόθεσμη προθεσμία για την εκκένωση "χέρι με χέρι"»23.

Σε τηλεγράφημα του Κουρτ - Φριτς φον Γκρέβενιτς προς τον Χέρμαν Νοϊμπάχερ στις 3 Σεπτέμβρη 1944 αναφερόταν πως «η Ομάδα Στρατιών Ε, Θεσσαλονίκη, δίνει ακριβώς τώρα οδηγίες στον Τύπο ότι πρέπει να σταματήσει κάθε δημοσιογραφική πολεμική κατά του Ζέρβα. Πρωταρχικός στόχος είναι (σ.σ. κατά την άποψη της Ομάδας Ε) η σύμπραξη όλων των εθνικών δυνάμεων κατά του κομμουνισμού». 
Ο ίδιος στις 10 Σεπτέμβρη ενημέρωνε σχετικά με την αποχώρηση του γερμανικού στρατού από την Κρήτη: «Οι Αγγλοι αφήνουν συνειδητά άθικτους τους ανθρώπους μας, παίρνοντας υπόψη μια επερχόμενη, που είναι και προς το αγγλικό συμφέρον, χρησιμοποίηση κατά των μπολσεβίκων»24.

Στα απομνημονεύματά του ο υπουργός Εξοπλισμών και στενός συνεργάτης του Χίτλερ, Αλμπερτ Σπέερ, μιλά ανοιχτά για συμφωνία μεταξύ των Γερμανών και των Βρετανών: 
«Παρά τον απόλυτο έλεγχο των Βρετανών στη θάλασσα, επετράπη στις γερμανικές μονάδες να επιβιβαστούν και να ταξιδέψουν ανενόχλητες προς την ενδοχώρα (...) Σε αντάλλαγμα η γερμανική πλευρά συμφώνησε να χρησιμοποιήσει αυτά τα στρατεύματα για να κρατήσει την Θεσσαλονίκη έως ότου θα ήταν δυνατό να καταληφθεί από τις βρετανικές δυνάμεις»25.
ΟΙ «ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ» ΤΟΥ Γ. ΣΙΑΝΤΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ

Τα «ντοκουμέντα» που προσκομίζονται εδώ αφορούν: α) Ενα «κείμενο» του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ (το υπογράφει ο Γραμματέας Γ. Σιάντος) όπου αναφέρεται σε «συμφωνία» με τη Γερμανική Διοίκηση για παύση των εχθροπραξιών και διευκόλυνση της αποχώρησης του γερμανικού στρατού από την Ελλάδα. 
β) Μία «συμφωνία» του ίδιου με τον Γερμανό πρέσβη Γ. Αλτενμπουργκ, η οποία «προέβλεπε» την ειρηνική μεταβίβαση της εξουσίας από τις δυνάμεις κατοχής στο ΕΑΜ.

Στο πρώτο ο Γ. Σιάντος φέρεται να ενημερώνει τον Γραμματέα μιας «Επιτροπής Πόλης» (ποιας δε λέει) πως «ύστερα από διαπραγματεύσεις με τη Γερμανική Διοίκηση καταλήξαμε μαζί της σε συμφωνίες», κατά τις οποίες «κάθε "σαμποτάζ" ή οποιαδήποτε άλλη ενέργειά μας ενάντια οπλιτών ή βαθμοφόρων του στρατού κατοχής θα γίνεται ύστερα από σχετικάς υποδείξεις του αρχηγού της Γκεστάπο. 
Δώστε επομένως εντολή στις Αχτίδες να πάψουν στο εξής οι ξεκάρφωτες ενέργειες (...) Ακόμα ανέλαβαν την υποχρέωση να μας ειδοποιούν για τα μπλόκα και τις συλλήψεις ώστε κανείς να μην υπάρχει κίνδυνος για τα μέλη της οργάνωσής μας. Παράλληλη υποχρέωση αναλάβαμε και μεις για την περίπτωση αναχώρησής τους από την Ελλάδα. Κανείς δεν πρέπει να ενοχληθεί. Αθήνα, 13/8/44. Γ. Σιάντος»26.

Χώρια από το γελοίο του πράγματος (οι επιθέσεις κατά των Γερμανών να γίνονται με τη σύμφωνη γνώμη και καθ' υπόδειξη των ιδίων!) και μόνο το σημείο που αναφέρεται στα περί «ειδοποιήσεως για τα μπλόκα» είναι αρκετό ώστε να αποκαλυφθεί το κατά πόσο πράγματι υπήρξε ή όχι μια τέτοια συμφωνία.
 Κάτι τέτοιο διαψεύδεται από την ίδια την Ιστορία: Τα μπλόκα στην Κοκκινιά στις 17 Αυγούστου και 29 Σεπτέμβρη, το μπλόκο στην Καλλιθέα στο μεσοδιάστημα, αποτελούν αδιάψευστους μάρτυρες της πλαστογραφίας. 
«Από τα μπλόκα που έγιναν τον τελευταίο καιρό στις κομμουνιστικές συνοικίες», έγραφε στην αναφορά του στις 25 Αυγούστου ο Φον Γκρέβενιτς προς τον Χ. Νοϊμπάχερ, «ιδιαίτερα αιματηρό ήταν το μπλόκο της συνοικίας Νέας Κοκκινιάς: Δίπλα στις 3.000 συλλήψεις, πάνω από 100 κομμουνιστές νεκροί, από τους οποίους τα δύο τρίτα στη μάχη κι ένα τρίτο (σ.σ. εκτελέστηκαν) σαν εξιλέωση για τραυματία μοίραρχο. Σε διαμαρτυρία κατά της αστυνομικής ενέργειας και της στρατολογίας για αναγκαστική εργασία οι κομμουνιστές κάλεσαν για σήμερα σε γενική απεργία»27. Κατά τ' άλλα ΚΚΕ - ΕΑΜ και Γερμανοί τα «είχανε συμφωνήσει».

Οσον αφορά τις «τεχνικές λεπτομέρειες» του εγγράφου, ούτε η έδρα του ΠΓ ούτε ο ίδιος ο Γ. Σιάντος βρίσκονταν στην Αθήνα την εποχή εκείνη, αλλά στα Πετρίλια Καρδίτσας. Ο Σιάντος επέστρεψε στην Αθήνα μετά την απελευθέρωση, στις 16 Οκτώβρη 1944.

Ακόμα πιο εξόφθαλμα πλαστογραφημένη όμως είναι η επόμενη «συμφωνία», στην οποία κατέληξαν δήθεν ο Σιάντος με τον Αλτενμπουργκ τον Οκτώβρη του 1944 και που επικαλείται στα γραπτά του ο Χ. Νάλτσας. 
Και αυτό βεβαίως γιατί ο Αλτενμπουργκ δε βρισκόταν στην Ελλάδα από το Νοέμβρη του 1943, όταν και έκλεισε οριστικά η γερμανική πρεσβεία, επομένως οποιαδήποτε συνάντηση, διαβούλευση ή συμφωνία μαζί του θα ήταν μάλλον ...αδύνατη!28

ΤΟ «ΣΥΜΦΩΝΟ» ΤΟΥ ΜΕΛΙΣΣΟΧΩΡΙΟΥ

Στις 20 Σεπτέμβρη 1944 «υπογράφτηκε» δήθεν στο Μελισσοχώρι Θεσσαλονίκης το ομώνυμο «Σύμφωνο» μεταξύ των Φιλίπποβιτς (ΚΚ Βουλγαρίας), Γιούνοφ (εκπρόσωπο του βουλγαρικού στρατού), Αυγερινού (ΕΛΑΣ) και Στασινόπουλου (ΠΕΕΑ), το οποίο «προέβλεπε» μεταξύ άλλων: την αμοιβαία υποστήριξη του ΕΛΑΣ και του βουλγαρικού στρατού, την κατάργηση των συνόρων μεταξύ Ελλάδας, Βουλγαρίας και Σερβίας και -βεβαίως- την ίδρυση ανεξάρτητης Μακεδονίας. 
«Η υπογραφή του συμφώνου ανηγγέλθη μετ' ολίγας ημέρας εις την Ελληνικήν Κυβέρνησιν Καΐρου, εις το Συμμαχικόν στρατηγείον Μέσης Ανατολής και εις τα εν Ιταλία ευρισκόμενα κατά τας ημέρας εκείνας κλιμάκια υπό [σ.σ. ποιου άλλου;] της Πανελληνίας Απελευθερωτικής Οργανώσεως (ΠΑΟ)»29.

Βεβαίως, τέτοια «Συμφωνία» δεν υπήρξε ποτέ. 
Αυτό που πράγματι υπήρξε ήταν το Σύμφωνο που συνήφθη μεταξύ του διοικητή των βουλγαρικών στρατευμάτων Ανατολικής Μακεδονίας - Δυτικής Θράκης Α. Σιράκοφ και του γενικού αρχηγού των εθνικιστικών ομάδων Ελλήνων ανταρτών Α. Φωστερίδη (Τσαούς Αντών) στις 18 Σεπτέμβρη 1944, το οποίο στρεφόταν εναντίον του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ: 
«Υστερα από τη συμφωνία αυτή τα τμήματα του ΕΛΑΣ που βρίσκονταν στη Δράμα στις 19 Σεπτέμβρη περιορίστηκαν στο Ινστιτούτο Καπνού», ενώ «στις 20 Σεπτέμβρη ο Τσαούς Αντών έστησε ενέδρα κι έπιασε τη διοίκηση της VI Μεραρχίας[σ.σ. του ΕΛΑΣ]». Σύμφωνα με τον στρατηγό Στ. Σαράφη, η όλη επιχείρηση διεξήχθη εν γνώσει και με τις «ευλογίες» των Βρετανών αξιωματικών Μίλερ και Ρίντελ, που ήταν παρόντες στις «διαπραγματεύσεις» με τους Βουλγάρους.30

«Οι Αγγλοι και ο Παπανδρέου», γράφει ο Β. Γεωργίου, 
«με φωνασκίες κάλυπταν την πολιτική του Μύλλερ και εντείνανε την προσπάθειά τους να παρουσιάσουν τον Τσαούς Αντών σαν συμμαχική δύναμη, κατά τον ίδιο τύπο που στην Κεντρική και Δυτική Μακεδονία, παρουσίαζαν την προδοτική οργάνωση ΠΑΟ σαν αντιστασιακή δύναμη [...] Ωστόσο, η περίεργη αυτή κατάσταση δεν κράτησε πολύ. Οι Βούλγαροι αντιφασίστες φαντάροι και υπαξιωματικοί έδεσαν το Συράκωφ και τους φασίστες αξιωματικούς και οι ισπανικοί πύργοι του Μύλλερ καταρρεύσανε. Τη διοίκηση του 2ου βουλγαρικού Σώματος Στρατού την ανέλαβαν Βούλγαροι παρτιζάνοι, που ακύρωσαν τη συμφωνία Συράκωφ - Τσαούς Αντών». Οσο δε για τη λεγόμενη «Συμφωνία του Μελισσοχωρίου», «οι αντιδραστικές δυνάμεις της Αθήνας με τις προβοκάτσιες του ψευτοσυμφώνου εκθέσανε την αγγλοπαπανδρεϊκή πολιτική σε τέτοιο σημείο, ώστε ο Παπανδρέου έσπευσε να δηλώσει ότι δεν υπέγραψαν οι κομμουνιστές την συμφωνία, αλλά ο Τσαούς Αντών. Κι αυτό, γιατί το πραγματικό σύμφωνο Τσαούς Αντών-Συράκωφ βρισκόταν στα χέρια του ΕΛΑΣ».31

Πράγματι, την 1η Οκτώβρη 1944 ο υπουργός Εξωτερικών Δραγούμης χαρακτήρισε το εν λόγω «Σύμφωνο» ως «δολοπλοκίαι του Γκεωργκήεφ»32 (σ.σ. του Βούλγαρου Πρωθυπουργού). 
Ο δε «Ριζοσπάστης», στις 3 Οκτώβρη 1944, έκανε λόγο για «ξαναζεσταμένο βουλγαρικό ιμπεριαλισμό», διατρανώνοντας ταυτόχρονα: «Εξω οι Βούλγαροι κατακτητές απ' τα ελληνικά και γιουγκοσλαβικά εδάφη!»33.

«Υστερα από τις διαμαρτυρίες του ΕΛΑΣ», αναφέρει ο Στ. Σαράφης, «ο ταγματάρχης Μύλλερ αντικαταστάθηκε και έφυγε για το Κάιρο». 
Οσο για τον Τσαούς Αντών, «ύστερα από τον Δεκέμβρη [σ.σ. του 1944] ονομάστηκε από την ελληνική κυβέρνηση έφεδρος λοχαγός, ενώ οι καπεταναίοι του ΕΛΑΣ και οι έφεδροι αξιωματικοί που βγήκαν από τη Σχολή του ΕΛΑΣ και πολεμούσαν διαρκώς τον κατακτητή όχι μόνο δεν αναγνωρίσθηκαν από το επίσημο κράτος, αλλά οι περισσότεροι βρίσκονται στις φυλακές με ασύστατες και συκοφαντικές κατηγορίες. Ολο το Σεπτέμβρη και Οχτώβρη που οι Γερμανοί εγκατέλειψαν την Ελλάδα το περίεργο είναι ότι όχι μόνο τα τάγματα ασφαλείας και τα τμήματα των ελλήνων προδοτών που είχαν οργανωθεί από τους Γερμανούς εξακολουθούσαν να συνεργάζονται μ' αυτούς ως την τελευταία στιγμή να καλύπτουν την υποχώρησή τους, αλλά και τμήματα που εξόπλισαν οι Αγγλοι, όπως του Τσαούς Αντών, έκαναν το ίδιο πράγμα και βοηθούσαν τους Βουλγάρους».34

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Τα δεκάδες «ντοκουμέντα» που κατασκευάστηκαν τότε επιδίωκαν να πλήξουν το κύρος του ΕΑΜ και του ΚΚΕ, παρουσιάζοντάς τα ως «αντεθνικά», «προδοτικά», που όχι μόνο δεν έκαναν αντίσταση, αλλά και συνεργάστηκαν με τον εχθρό: ό,τι ακριβώς δηλαδή έπραξαν οι εμπνευστές τους! 
Και όμως, καμιά φορά η απάντηση έρχεται από τις πιο «απρόσμενες» πηγές. Εκθεση του Foreign Office για το 1943 αναφέρει:
 «Την ίδια στιγμή που τα εθνικιστικά και συντηρητικά στοιχεία σπαταλούσαν τον χρόνο τους στην αδράνεια, το ΕΑΜ τράβηξε μπροστά φτάνοντας ένα σημείο στο οποίο μπορεί να ισχυριστεί πως είναι ο κύριος αντιπρόσωπος της ελληνικής αντίστασης [...] Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι το ΕΑΜ είναι ο ηγετικός παράγοντας στο αντιστασιακό κίνημα, και δικαιολογημένα ισχυρίζονται πως ηγούνται του αγώνα τόσο για την απελευθέρωση από τον Αξονα, όσο και για τις εσωτερικές ελευθερίες [...]
Οι πρώην πολιτικές προσωπικότητες απέτυχαν να δείξουν στον λαό οποιαδήποτε ηγετική ικανότητα με αυτό ή τον άλλο τρόπο, καθ' όλη τη διάρκεια της κατοχής. 
Κάποιοι κάτοχοι μεγάλων περιουσιών είναι αντίθετοι στο κίνημα αντίστασης γιατί βλέπουν τα τεράστια κέρδη που συσσώρευαν από την κατοχή να εξατμίζονται από τον κοινό σκοπό [...] Αλλά η μάζα του λαού βλέπει τους αντάρτες ως ηγέτες του αγώνα, και η θέση που κέρδισε το ΕΑΜ αποτελεί απόδειξη πως δεν υπάρχει σοβαρή αντιπολίτευση σε αυτό...»35.

Οι διαπιστώσεις αυτές του βρετανικού ιμπεριαλισμού δε γίνονταν βεβαίως με σκοπό να αποδώσουν τα εύσημα στο ΕΑΜ, αλλά για να εκθέσουν μια κατάσταση που ενυπήρχε αντικειμενικά στο διαμορφούμενο συσχετισμό δυνάμεων στην Ελλάδα (αλλά και ευρύτερα) και αναλόγως να παρθούν τα όποια απαραίτητα μέτρα, προκειμένου να διασφαλιστεί η συνέχεια της αστικής εξουσίας και μετά το πέρας του πολέμου.
«Η μεταβολή της στρατηγικής κατάστασης στη Μεσόγειο», αναφέρει ο Richter, οδήγησε σε «μια ομαδική έξοδο "εθελοντών" για την αντίσταση από την Αθήνα. Στρατιωτικοί και πολιτικοί, βασιλικοί και δωσίλογοι έφευγαν από την Αθήνα, όπως τα ποντίκια από το πλοίο που βουλιάζει, και παρουσιάζονταν στο στρατηγείο του Μάγιερς για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους»36. Πράγματι, Εκθεση του Foreign Office, με ημερομηνία 27 Ιούλη 1943, μιλά ξεκάθαρα για το πώς διάφοροι λεγόμενοι «εθνικόφρονες», οι οποίοι «υπήρξαν ενεργοί (ή από την απάθεια, αδράνειά τους) συνεργάτες του εχθρού [...] τώρα φυσικά κάνουν ύστατες προσπάθειες να αποδείξουν -μέσω της βιαστικής δημιουργίας νέων "αντιστασιακών ομάδων" και της υπογραφής πρωτοκόλλων- την πίστη τους στους Συμμάχους»37.

Από αυτούς, άλλοι ενσωματώθηκαν στον ΕΔΕΣ και άλλοι συνέχισαν να δρουν μέσα από αυτόνομες ομάδες, διατηρώντας σχέσεις τόσο με τους Βρετανούς όσο και τις δυνάμεις Κατοχής. Ταυτόχρονα, και «με την ανοχή των Βρετανών», τόνιζε ο Richter, εξαπολύθηκε «μια πλατιά συκοφαντική εκστρατεία ενάντια στον ΕΛΑΣ». 
Το 1944 ο Λίπερ (αξιωματούχος της Διεύθυνσης Πολιτικού Πολέμου της Βρετανίας) εξέδωσε την εξής οδηγία προς τα ΜΜΕ: «Γενικά, κανένα εύσημο, οποιουδήποτε είδους δεν πρέπει να δίνεται στον ΕΛΑΣ και το ΕΑΜ»38. Είναι σαφές πως όλα αυτά αξιοποιήθηκαν από το βρετανικό ιμπεριαλισμό και ως ένα μέσο πίεσης στο ΕΑΜ. Πρόκειται για «σημάδια» που καταδείκνυαν πως η «αντιφασιστική συμμαχία» έφτανε στο τέλος της. Οι αδυναμίες στη στρατηγική του Κομμουνιστικού Κόμματος θα απέβαιναν καθοριστικές στην υποτίμηση των «σημαδιών» αυτών.
Την ίδια στιγμή, λοιπόν, που ΕΑΜ και ΕΛΑΣ ρίχνονταν ολόπλευρα στη μάχη κατά των δυνάμεων Κατοχής και των ντόπιων συνεργατών τους, οι αστικές δυνάμεις -φιλογερμανικές και φιλοβρετανικές εξίσου- προετοιμάζονταν σε αγαστή συνεργασία για τη μάχη της επόμενης μέρας: τη μάχη για την εξουσία. 
Εκθεση του υποστράτηγου Εριχ Σμιτ-Ρίχμπεργκ (επιτελάρχη της Ομάδας Στρατιών Ε) για το δίμηνο Ιούλης-Αύγουστος 1944 αναφέρει γύρω από την ανάπτυξη της πάλης του ΕΑΜ λίγο πριν την απελευθέρωση: «Η εγκληματική συμμοριακή δράση έχει προσλάβει άγνωστη ως τώρα διάσταση. Πράξεις δολιοφθοράς κατά των συγκοινωνιακών συνδέσεων, καλά οργανωμένες επιδρομές και επιθέσεις εναντίον βάσεων και χωριών που κατέχονται από δικά μας τμήματα, αποτελούν σχεδόν καθημερινά φαινόμενα». Στον αντίποδα «η εθνικοδημοκρατική κατεύθυνση (ο ΕΔΕΣ), που πολιτικά βρίσκεται στη γραμμή της εξόριστης κυβέρνησης Παπανδρέου, προσπαθεί πάντα να διαβεβαιώσει τη δύναμη κατοχής για τη νομιμοφροσύνη της ώστε άθικτη να προετοιμαστεί για τον επερχόμενο στρατιωτικό και πολιτικό αγώνα για την εξουσία». Αλλωστε, όπως αναφέρουν διάφορες γερμανικές πηγές, ήδη από τα τέλη του 1943 είχε «κλειστεί μια σιωπηρή συμφωνία να μη γίνονται αμοιβαία εχθροπραξίες στην περιοχή των εθνικών ανταρτών».39

Το γεγονός ότι το ΚΚΕ δεν είχε και το ίδιο προετοιμαστεί για τον επερχόμενο πολιτικό και στρατιωτικό αγώνα (δηλαδή δεν μπόρεσε να εντάξει την εθνικοαπελευθερωτική πάλη σε στρατηγική για την εργατική εξουσία), αντίθετα είχε εγκλωβιστεί στις Συμφωνίες με τους «συμμάχους» Βρετανούς και τον αστικό πολιτικό κόσμο στο Κάιρο, σε καμιά περίπτωση δε σημαίνει ότι όση λάσπη και αν ρίξουν παλαιοί και σύγχρονοι θαυμαστές του Γκαίμπελς, θα μπορέσουν ποτέ να διαγράψουν ή να αμαυρώσουν το ρόλο του ΚΚΕ στον αντιφασιστικό - εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του λαού στην Κατοχή και γενικότερα. 

Κλείνουμε, αναγράφοντας το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση - κάλεσμα της ΚΕ του ΚΚΕ της 3 Αυγούστου 1944: «Κομμουνιστές! Ξεσηκώστε, οδηγήστε το λαό και το στρατό μας στη μάχη. Σε γενική έφοδο για τη λευτεριά. Πολεμήστε στις πρώτες γραμμές. Μεταδώστε σ' όλο το λαό τόλμη και αποφασιστικότητα, το πνεύμα της δράσης και της νίκης. Πολεμήστε και απελευθερώστε στην Ελλάδα. Ολοι επί ποδός πολέμου!»40.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1. Βλ. π.χ. Χ. Νάλτσα: «Το Μακεδονικόν ζήτημα και η σοβιετική πολιτική», εκδ. «Εταιρία Μακεδονικών Σπουδών», 1954, σελ. 279, 282, 359, 363.

2. Αρθρο με τίτλο «Σύμφωνα ΕΑΜ-ΕΛΑΣ με Γερμανούς!!», στην ιστοσελίδα της «Χρυσής Αυγής», Τ.Ο. Α΄ Λιοσίων - Αχαρνών - Καματερού (http://xryshaugh.blogspot.gr/ 2012/08/blog-post_9776.html).

3. H. Fleischer: «Επαφές μεταξύ των Γερμανικών Αρχών Κατοχής και των κυριότερων οργανώσεων της Ελληνικής Αντίστασης», στο «Η Ελλάδα στη δεκαετία 1940-1950», εκδ. «Θεμέλιο», 1984, σελ. 113.

4. Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού, Αρχεία Εθνικής Αντίστασης (1941-1944), τ.8, Αθήνα, 1998, σελ. 252.

5. Ν. Καρκάνη: «Οι δωσίλογοι της κατοχής: Δίκες-παρωδία, ντοκουμέντα, αποκαλύψεις, μαρτυρίες», εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», 1981, σελ. 74.

6. Γεγονός που παραδέχτηκε ο ίδιος ο Λέοντας Σπαής (υφυπουργός τότε των στρατιωτικών) σε άρθρο του στο περιοδικό «Πολιτικά Θέματα» το Δεκέμβρη του 1976. Σε αυτό αναφέρει χαρακτηριστικά: «Αποφασίστηκε να χρησιμοποιηθούν κατά του ΕΑΜ τα Τάγματα Ασφαλείας. Η εισήγηση ήταν των Αγγλων και η απόφαση δική μου [...] Συνολικά υπήρχαν 27.000 άνδρες των Ταγμάτων. Χρησιμοποιήσαμε 12.000, τους λιγότερο εκτεθειμένους και οπωσδήποτε κανένα από τα σημαίνοντα στελέχη. Τους ντύσαμε και τους εξοπλίσαμε -αφού τους πήραμε από τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, κυρίως στο Γουδί- στο κτίριο των παλαιών Ανακτόρων, τη σημερινή Βουλή. Εκεί στα υπόγεια υπήρχαν αποθήκες ιματισμού και οπλισμού [...]

Δεν είναι αλήθεια ότι δε χρησιμοποιήθηκαν Τάγματα Ασφαλείας στα Δεκεμβριανά, όπως τότε και αργότερα ισχυρίζονταν Αγγλοι και Ελληνες. Χρησιμοποιήθηκαν οι μισοί περίπου, από όσους είχαν συλληφθεί και αυτή είναι η αλήθεια, που την αποκαλύπτω σήμερα».

7. Βλ. Τ. Κωστόπουλου: «Η αυτολογοκριμένη μνήμη: τα Τάγματα Ασφαλείας και η μεταπολεμική εθνικοφροσύνη», εκδ. «Φιλίστωρ», 2005, σελ. 73-74, 78.

8. Πρόκειται για τα «Σύμφωνα» του Πετριτσίου, του Μελισσοχωρίου και το «Στρατιωτικό Σύμφωνο Γερμανών-ΕΛΑΣ».

9. Εκτελεστική Επιτροπή της ΠΑΟ προς την Α.Ε., τον Πρόεδρο της Κυβερνήσεως της Ελευθέρας Ελλάδος, Κάιρον, 15.5.1944, στο Π. Παπαθανασίου: «Για τον Ελληνικό Βορρά. Μακεδονία 1941-1944. Αντίσταση και Τραγωδία. Το ανέκδοτο αρχείο-ημερολόγιο του (τότε) Ταγματάρχη Γιάννη Παπαθανασίου», τ.2, εκδ. «Παπαζήση», 1988, σελ. 805-806.

10. Εγγραφο PIC/263/21, 18.7.1944, στο Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού, Αρχεία Εθνικής Αντίστασης (1941-1944), τ.8, Αθήνα, 1998, σελ. 126.

11. Εγγραφο PIC/263/21, 18.7.1944, στο Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού, Αρχεία Εθνικής Αντίστασης (1941-1944), τ.8, Αθήνα, 1998, σελ. 95.

12. Εκτελεστική Επιτροπή της ΠΑΟ προς την Α.Ε. τον Πρόεδρο της Κυβερνήσεως της Ελευθέρας Ελλάδος, Κάιρον, 15.5.1944, στο Π. Παπαθανασίου: «Για τον Ελληνικό Βορρά. Μακεδονία 1941-1944. Αντίσταση και Τραγωδία. Το ανέκδοτο αρχείο-ημερολόγιο του (τότε) Ταγματάρχη Γιάννη Παπαθανασίου», τ.2, εκδ. «Παπαζήση», 1988, σελ. 808-810.

13. Βλ. Τσουδερός προς Λίπερ, 24.9.1943 και 29.9.1943, Αρχείο Τσουδερού, στο Η. Richter: «1936-1946: δύο επαναστάσεις και αντεπαναστάσεις στην Ελλάδα», τ. Β΄, εκδ. «Εξάντας», 1975, σελ. 20, Χ. Νάλτσα: «Το Μακεδονικόν ζήτημα και η σοβιετική πολιτική», εκδ. «Εταιρία Μακεδονικών Σπουδών», 1954, σελ. 279, 282, 291.

14. Χ. Νάλτσα: «Το Μακεδονικόν ζήτημα και η σοβιετική πολιτική», εκδ. «Εταιρία Μακεδονικών Σπουδών», 1954, σελ. 279.

15. Η. Richter: «1936-1946: δύο επαναστάσεις και αντεπαναστάσεις στην Ελλάδα», τ. Β΄, εκδ. «Εξάντας», 1975, σελ.178.

16. Μ. Μαΐλη: «Προβοκάτορες και προβοκάτσιες», εφημερίδα «Ριζοσπάστης», 4 Απρίλη 2008.

17. Η. Richter: «1936-1946: δύο επαναστάσεις και αντεπαναστάσεις στην Ελλάδα», τ. Β΄, εκδ. «Εξάντας», 1975, σελ. 178, H. Fleischer: «Επαφές μεταξύ των Γερμανικών Αρχών Κατοχής και των κυριότερων οργανώσεων της Ελληνικής Αντίστασης», στο «Η Ελλάδα στη δεκαετία 1940-1950», εκδ. «Θεμέλιο», 1984, σελ. 113, Ε. Kofos: «Nationalism and Communism in Macedonia», 1964, εκδ. «Institute for Balkan Studies», σελ. 134.

18. Μ. Μαΐλη: «Προβοκάτορες και προβοκάτσιες», εφημερίδα «Ριζοσπάστης», 4 Απρίλη 2008.

19. Χ. Νάλτσα: «Το Μακεδονικόν ζήτημα και η σοβιετική πολιτική», εκδ. «Εταιρία Μακεδονικών Σπουδών», 1954, σελ. 286-287.

20. Η. Richter: «1936-1946: δύο επαναστάσεις και αντεπαναστάσεις στην Ελλάδα», τ. Β΄, εκδ. «Εξάντας», 1975, σελ. 179 και H. Fleischer: «Επαφές μεταξύ των Γερμανικών Αρχών Κατοχής και των κυριότερων οργανώσεων της Ελληνικής Αντίστασης», στο «Η Ελλάδα στη δεκαετία 1940-1950», εκδ. «Θεμέλιο», 1984, σελ.102, 113.

21. Χ. Νάλτσα: ό.π., σελ.282, 359. Το «ντοκουμέντο» παραθέτει και σε «φωτοαντίγραφο» η Χρυσή Αυγή (http://xryshaugh.blogspot.gr/2012/08/blog-post_9776.html).

22. Η. Richter: «1936-1946: δύο επαναστάσεις και αντεπαναστάσεις στην Ελλάδα», τ. Β΄, εκδ. «Εξάντας», 1975, σελ. 179.

23. Κρατικό Κεντρικό Αρχείο Πότσνταμ, αρ. φιλμ 18.655, Μ. Ζέκεντορφ: «Η Ελλάδα κάτω από τον αγκυλωτό σταυρό: Ντοκουμέντα από τα Γερμανικά Αρχεία», εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», 1991, σελ. 250-251.

24. Στο Πολιτικό Αρχείο του υπουργείου Εξωτερικών της Βόννης, Ειδικός Πληρεξούσιος για τη Νότια Ανατολή, τομ.1, φ.43 και φ.8, Μ. Ζέκεντορφ: «Η Ελλάδα κάτω από τον αγκυλωτό σταυρό: Ντοκουμέντα από τα Γερμανικά Αρχεία», εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», 1991, σελ. 252 και 257.

25. Α. Speer: «Inside the Third Reich», εκδ. «Avon Publishers», 1979, σελ. 509-510.

26. Η «Συμφωνία» παρατίθεται σε φωτοαντίγραφο από τη «Χρυσή Αυγή» (http://xryshaugh.blogspot.gr/2012/08/blog-post_9776.html).

27. Στο Πολιτικό Αρχείο του υπουργείου Εξωτερικών της Βόννης, Ειδικός Πληρεξούσιος για τη Νότια Ανατολή, τομ.1, φ.60, Μ. Ζέκεντορφ: «Η Ελλάδα κάτω από τον αγκυλωτό σταυρό: Ντοκουμέντα από τα Γερμανικά Αρχεία», εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», 1991, σελ. 240.

28. Α. Βελλιάδη: «Κατοχή: Γερμανική Πολιτική Διοίκηση στην Ελλάδα 1941-1944», εκδ, «Ενάλιος», 2008, σελ. 159. Την πλαστογραφία καταδεικνύει και ο H. Fleischer: «Επαφές μεταξύ των Γερμανικών Αρχών Κατοχής και των κυριότερων οργανώσεων της Ελληνικής Αντίστασης» στο «Η Ελλάδα στη δεκαετία 1940-1950», εκδ. «Θεμέλιο», 1984, σελ. 113.

29. Χ. Νάλτσα: «Το Μακεδονικόν ζήτημα και η σοβιετική πολιτική», εκδ. «Εταιρία Μακεδονικών Σπουδών», 1954, σελ. 290-291.

30. Στ. Σαράφη: «Ο ΕΛΑΣ», εκδ. «Πολιτικές και Λογοτεχνικές Εκδόσεις», 1958, σελ. 466-467, Β. Γεωργίου: «1940-1945. Ιστορία της Αντίστασης», τ. 4, εκδ. «Αυλός», 1979, σελ. 1.593-1.954. Η Εκθεση υπ. αρ. 311/10 (Οκτώβρης 1944) της Ομάδας Μεραρχιών Μακεδονίας, έγραφε: «Ταυτόχρονα, ο κ. Μύλλερ και ο Στρατηγός Συράκωφ αξιώνουν από τον ΕΛΑΣ ν' απολύσει όλους τους κρατούμενους κομιτατζήδες και βούλγαρους εγκληματίες πολέμου. Οι γερμανοί φαίνεται ξεκάθαρα ότι για την προάσπιση της γραμμής Κρούσα μέχρι της λίμνης Δοϊράνης χρησιμοποιούν τις δυνάμεις της ΠΑΟ στο Κιλκίς και ανατολικώς Νιγρίτας. Εκτός τούτου επωφελούνται της κατάστασης που δημιουργήθηκε στην Ανατολική Μακεδονία (με το σύμφωνο Συράκωφ-Τσαούς Αντών) ώστε να εξουδετερώσουν όσο το δυνατόν περισσότερες δυνάμεις του ΕΛΑΣ και των Βουλγάρων παρτιζάνων για να συγκρατούνται και να μην επιτίθενται κατ' αυτών στη γραμμή Στρυμόνα», Στ. Σαράφη: «Ο ΕΛΑΣ», εκδ. «Πολιτικές και Λογοτεχνικές Εκδόσεις», 1958, σελ. 469.

31. Β. Γεωργίου: «1940-1945. Ιστορία της Αντίστασης», τ.4, εκδ. «Αυλός», 1979, σελ. 1594.

32. Εφημερίδα «Ελευθερία», 2 Οκτώβρη 1944.

33. Εφημερίδα «Ριζοσπάστης», 3 Οκτώβρη 1944.

34. Στ. Σαράφη: «Ο ΕΛΑΣ», εκδ. «Πολιτικές και Λογοτεχνικές Εκδόσεις», 1958, σελ. 470.

35. Σύνοψη της Αναφοράς για την Ελλάδα, 1943, Φάκελος HS5/224 (PRO).

36. Aide-memoire της 21.5.1943, Αρχείο Τσουδερού, στο Η. Richter: «1936-1946: δύο επαναστάσεις και αντεπαναστάσεις στην Ελλάδα», τ. Β΄, εκδ. «Εξάντας», 1975, σελ. 20.

37. Εκθεση του Foreign Office, 27.7.1943, Φάκελος HS5/22 (PRO).

38. From Foreign Office to Cairo, Φάκελος FO 954/11, 23/4/1944 (PRO) και Η. Richter: «1936-1946: δύο επαναστάσεις και αντεπαναστάσεις στην Ελλάδα», τ. Β΄, εκδ. «Εξάντας», 1975, σελ. 20.

39. ΚΚΑ Πότσνταμ, αρ. φιλμ 18.454, Ενορκη δήλωση των Γκέμπχαρντ φον Λέντε, πρώην αξιωματικού του επιτελείου του 22ου Ορεινού Σώματος Στρατού και Α. Βίντερ, πρώην Επιτελάρχη της Ομάδας Στρατιών Ε στο αμερικανικό στρατοδικείο της Νυρεμβέργης, V, στις 27.9.1947 και 22.9.1947 αντίστοιχα, Μ. Ζέκεντορφ: «Η Ελλάδα κάτω από τον αγκυλωτό σταυρό: Ντοκουμέντα από τα Γερμανικά Αρχεία», εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», 1991, σελ. 240, 267 και 235.

40. «ΚΚΕ, Επίσημα Κείμενα», τ.5, σελ. 221.
Αναδημοσιεύεται από την ΚΟΜΕΠ, τεύχος 1/2013

Ο “πράσινος καπιταλισμός” και η κλιματική αλλαγή

Κατιούσα Ανεξάρτητα από την ορολογία που χρησιμοποιείται, ανεξάρτητα αν περάσαμε από την κλιματι...

TOP READ