29 Μαΐ 2020

“Δεν μπορώ να αναπνεύσω”


Μια λαοθάλασσα οργής ξεχύθηκε αυτές τις μέρες στους δρόμους της Μινεάπολης των ΗΠΑ μετά τη δολοφονία από την αστυνομία, το απόγευμα της Δευτέρας 25/5, του 46χρονου Αφροαμερικανού Τζορτζ Φλόιντ, που το βίντεο τον έχει καταγράψει τα τελευταία 9 λεπτά της ζωής του να παρακαλά τους αστυνομικούς να τον αφήσουν να αναπνεύσει… 
Οι εικόνες από την Μινεάπολη μοιάζουν σαν η συνέχεια των γεγονότων του 2014 που ξέσπασαν με σύνθημα «Hands up – dont shoot» («Χέρια ψηλά – Μην πυροβολείτε») μετά την δολοφονία του 18χρονου μαύρου στο Μιζούρι, ο οποίος λίγο πριν πέσει νεκρός από τα πυρά του λευκού αστυνομικού εκτελεστή του, έχοντας τα χέρια ψηλά φώναζε: «Είμαι άοπλος, μην πυροβολείτε».
 Οσο για τις εικόνες από την δολοφονία του Φλόιντ είναι “ριμέικ” της δολοφονίας στη Νέα Υόρκη προ εξαετίας του Ερικ Γκάρνερ, από στραγγαλισμό από έναν αστυνομικό. 
 Χιλιάδες Αμερικανοί στέκονται και πάλι απέναντι στις «κάνες» ενός συστήματος εξουσίας και δικαιοσύνης που μετρά δεκάδες περιπτώσεις άγριας και αναίτιας δολοφονίας μαύρων πολιτών με αντίστοιχη ατιμωρησία ή με δήθεν “τιμωρία” των οργάνων της τάξης που ευθύνονται για αυτές τις δολοφονίες.
Ηδη από μέσον σχεδόν της δεύτερης θητείας του πρώτου μαύρου προέδρου των ΗΠΑ, που “θα άλλαζε τα πράγματα”, οι δημοσκοπήσεις ήταν αποκαλυπτικές: Το 53% των πολιτών απαντούσαν ότι οι φυλετικές σχέσεις επιδεινώθηκαν από τότε που στα ηνία του Λευκού Οίκου πέρασαν στα χέρια του Ομπάμα…
 Η εκλογή του Ομπάμα είχε πανηγυριστεί το 2008 ως επιστέγασμα του τέλους μιας εποχής. Αναπτύχθηκε η θεωρία πως ο ρατσισμός, αυτό το «ιδεολογικό υπόβαθρο» του ιμπεριαλισμού της αποικιοκρατίας, η  «θεωρητική δικαίωση» της υπερπόντιας ληστείας και φυσικά το συστατικό στοιχείο του σύγχρονου καπιταλισμού, που στηρίζεται στην (ανεξαρτήτως χρώματος) προλεταριοποίηση της «μαύρης» εργασίας και στο εργασιακό δουλεμπόριο εντός των συνόρων των αποικιοκρατών, εξέλειπε…
Αποδείχτηκε ότι δεν αρκεί ένας μαύρος Πρόεδρος για να μπει τέλος σε όλα αυτά. Γιατί πολύ απλά δεν άλλαξε τίποτα από τους υλικούς όρους που τα γεννούν. Ισα – ίσα: Επιδεινώθηκαν. Με δυο λόγια η Αμερική του Τραμπ είναι το κληροδότημα του Ομπάμα. 
Βέβαια, οι θιασώτες του «αμερικανικού (και του εν γένει καπιταλιστικού) ονείρου» όταν ακούν για «υλικούς όρους» που διαμορφώνουν το κοινωνικό εποικοδόμημα σουφρώνουν τη μυτούλα τους από απέχθεια για τον «δογματισμό» που εκπέμπει μια τέτοια προσέγγιση.
Απαντάμε: Δεν υπάρχει απανθρωπιά που να εκδηλώνεται ως κοινωνικό φαινόμενο η οποία να μην έχει τη βάση της στους υλικούς όρους που καθορίζουν τη λειτουργία της εκάστοτε κοινωνίας. Εδώ, λοιπόν, όταν μιλάμε για τον ρατσισμό στην αμερικανική κοινωνία – της πάντα παρούσας Κου Κλουξ Κλαν και των ποικιλοτρόπως προστατευμένων «μπάτσων» που δολοφονούν με τόση ευκολία μαύρους – δεν πρόκειται για φαινόμενο που ερμηνεύεται με βάση τα εξατομικευμένα ψυχολογικά χαρακτηριστικά του ενός εκάστου εκ των «μπάτσων» ή των δικαστών. Πρόκειται για κάτι πολύ περισσότερο.
Αυτό το «κάτι πολύ περισσότερο» ήταν που προφανώς οδήγησε το αμερικανικό περιοδικό «The Nation», από τη πρώτη στιγμή της δολοφονίας του 18χρονου μαύρου στο Φέργκιουσον, να γράφει: «Κανένας από όσους  μιλήσαμε δεν πίστευε ότι ο αστυνομικός θα παραπεμφθεί. Κανένας δεν πίστεψε ότι το σύστημα που σκότωσε τον Michael Brown θα νοιαζόταν εκ των υστέρων για την αξία της ζωής του» (Κώστας Φουρίκος, www.toperiodiko.gr).
Το σύστημα «που σκότωσε τον Michael Brown» το 2014 και που παρείχε στο «The Nation» τη βεβαιότητα ότι δεν νοιάζεται για την αξία της ζωής των δολοφονημένων μαύρων, σύμφωνα με την έκθεση του «Pew Center», είναι αυτό:
  • Στις ΗΠΑ υπάρχουν πάνω από 2,5 εκατομμύρια φυλακισμένοι, το 50%  εκ των οποίων είναι μαύροι αν και το ποσοστό των μαύρων στο σύνολο του πληθυσμού δεν ξεπερνά το 13%.
  • Ο ένας στους 99 ενηλίκους στις ΗΠΑ, είναι φυλακισμένος. Όσον αφορά τις διακρίσεις, η πιθανότητα εγκλεισμού στη φυλακή κάποιου που δεν είναι λευκός εκτοξεύεται: Ανάμεσα στους μαύρους ο ένας στους 15 είναι έγκλειστος και ανάμεσα στους ισπανόφωνους φυλακισμένος είναι ο ένας στους 36. Αν δηλαδή είσαι μαύρος ή ισπανόφωνος στις ΗΠΑ έχεις 6 φορές και 3 φορές, αντίστοιχα, περισσότερες πιθανότητες να βρεθείς στη φυλακή απ’ ό,τι αν ήσουν λευκός.
  • Σύμφωνα με τα στοιχεία που αφορούν ειδικά στο γυναικείο πληθυσμό, μεταξύ 35 – 39 ετών φυλακισμένη είναι η μια στις 355 λευκές γυναίκες, αντίθετα στις μαύρες γυναίκες φυλακισμένη είναι η μία στις 100.
  • Το 80% των εκτελέσεων της ποινής του θανάτου στις ΗΠΑ αφορά σε μαύρους.
  • Οι μαύροι είναι 10 φορές πιθανότερο να φυλακιστούν για υποθέσεις ναρκωτικών, απ’ ό,τι οι λευκοί, παρότι οι δύο φυλετικές ομάδες συμμετέχουν ισόποσα σε σχετικά αδικήματα.
  • Το 60% των μαύρων ζουν σε γκέτο και σε περιοχές που έχουν επιλεγεί για την απόρριψη απορριμμάτων.
  • Σύμφωνα με τα στοιχεία για τη φτώχεια, το ποσοστό των μαύρων που ζουν σε συνθήκες κάτω του ορίου της φτώχειας είναι τρεις φορές μεγαλύτερο από το ποσοστό των λευκών.
  • Το προσδόκιμο ζωής του μαύρου πληθυσμού στις ΗΠΑ υπολείπεται κατά 6 χρόνια του προσδόκιμου ζωής που αφορά στο λευκό πληθυσμό.
  • Η αναλογία του εισοδήματος μιας μέσης οικογένειας λευκών στις ΗΠΑ προς μια μέση οικογένεια μαύρων είναι 2 προς 1.
  • Ενώ το 20% των παιδιών στις ΗΠΑ (ένα στα πέντε παιδιά – ποσοστό που είναι το μεγαλύτερο στον ανεπτυγμένο κόσμο) ζει μέσα στη φτώχεια, το μεγαλύτερο μερίδιο παιδιών σε φτώχεια είναι μαύροι (37%) και ισπανόφωνοι (35%), έναντι 15% των λευκών παιδιών.
  • Στον 21οαιώνα (State of working America 2000-01, «Economic Policy Institute») στο Νότο των ΗΠΑ, το 25% του πληθυσμού ζει κάτω από όριο της φτώχειας, ενώ ειδικά τα παιδιά και οι νέοι ζουν στην εξαθλίωση σε ποσοστά πάνω από 35%.
  • Στον κόσμο της «δημοκρατίας», σύμφωνα με μελέτη των Πανεπιστημίων Κορνέλ και Ουάσιγκτον, εννιά στους δέκα μαύρους Αμερικανούς, δηλαδή το 91%, το οποίο φτάνει στην ηλικία των 75 ετών, έχει περάσει τουλάχιστον ένα χρόνο της ώριμης ηλικίας του σε συνθήκες φτώχειας.
Οσον αφορά τις συνθήκες σε περίοδο πανδημίας, τα στοιχεία είναι συγκλονιστικά: Ενώ το ποσοστό των μαύρων στο σύνολο του πληθυσμού των ΗΠΑ κινείται στο 13%, στα θύματα λόγω του κορωνοιού το 60% και πλέον είναι Αφροαμερικανοί. Στα μέσα της πανδημίας είχε υπολογιστεί ότι στο Σικάγο οι Αφροαμερικανοί αποτελούν το 30% του πληθυσμού, αλλά τα θύματα στην μεγαλούπολη λόγω της πανδημίας ήταν Αφροαμερικανοί κατά 70%, στο Ιλινόι ο μαύρος πληθυσμός είναι το 14%, οι θάνατοι, όμως, Αφροαμερικανών ανέρχονταν στο 41% του συνόλου, στο Μιλγουόκι οι μαύροι αποτελούν το 26% του πληθυσμού, στα θύματα, όμως, ξεπερνούσαν το 80%.
 Δεν υπάρχει τίποτα πιο προφανές, λοιπόν: Στις ΗΠΑ υπάρχει ένα… μικρό προβληματάκι φυλετικών διακρίσεων. Αλλά οι φυλετικές διακρίσεις στις ΗΠΑ – και παντού – δεν είναι αυτοφυείς. Δεν προκύπτουν γενικώς και αορίστως. Δεν είναι ανεξάρτητες από το συνολικό οικονομικό και κοινωνικό κάδρο. Έχει σημασία αν το έδαφος πάνω στο οποίο αναπτύσσονται είναι ευεπίφορο να τις καλλιεργήσει και τι το κάνει ευεπίφορο. 
Σε παλιότερο σημείωμα για το ίδιο θέμα είχαμε αναφερθεί στον τρόπο που τοποθετήθηκε στο ζήτημα της δολοφονίας του Μπράουν το 2014 ένας θρύλος του αμερικανικού μπάσκετ, το άγαλμα του οποίου δεσπόζει στο στάδιο των Λέικερς στο Λος Αντζελες, ο Καρίμ Αμπντούλ ΤζαμπάρΕίχε γράψει:
 «Και εφόσον δεν θέλουμε την αγριότητα του Ferguson να την καταπιεί η Ιστορία και να καταλήξει ένα ερέθισμα στο έντερο της, πρέπει δούμε την όλη κατάσταση όχι μόνο σαν άλλη μια πράξη στα πλαίσια του ρατσισμού του συστήματος, αλλά και ό,τι άλλο στην πραγματικότητα είναι: Ταξικός πόλεμος».
Υπάρχει τέτοιος «ταξικός πόλεμος» στις ΗΠΑ ή είναι αποκύημα της φαντασίας του Τζαμπάρ; Υπάρχει “ταξικός πόλεμος” όταν την ίδια στιγμή που την περίοδο της πανδημίας οι άνεργοι στις ΗΠΑ ανήλθαν στο αστρονομικό αριθμό των 40 εκατομμυρίων ανθρώπων, την ίδια στιγμή, την ίδια περίοδο, μέσα στην πανδημία, οι 600 δισεκατομμυριούχοι της Αμερικής έγιναν κατά 434 δισ. δολάρια πλουσιότεροι;;; Υπάρχει “ταξικός πόλεμος” όταν την περίοδο του λοκντάουν που χάθηκαν εκατομμύρια θέσεις εργασίας, την ίδιο αυτό διάστημα οι Μπέζος, Γκέιτς, Ζούκεμπεργκ, Μπάφετ και Ελισον αύξησαν τις περιουσίες τους κατά 76 δις; 
Οσα ακολουθούν είναι μερικές μόνο εκφάνσεις, προ πανδημίας, του «ταξικού πολέμου» για τον οποίο μιλούσε ο Τζαμπάρ και οι συνέπειες που έχει – ανεξαρτήτως χρώματος – στον αμερικανικό λαό:
  • Μια οικογένεια στις ΗΠΑ, η οικογένεια Γουόλτον της αλυσίδας πολυκαταστημάτων Walmatt κατέχει τόσο πλούτο όσον έχουν αθροιστικά… 100 εκατομμύρια φτωχοί Αμερικανοί.
  • Κατά τον Στίγκλιτς, το 95% των κερδών που παράχθηκαν από το «μοντέλο Ομπάμα» από το 2009 μέχρι το 2012 στις ΗΠΑ κατέληξαν στο πλουσιότερο 1% του πληθυσμού, και κατά τον Κρούγκμαν από αυτά τα κέρδη το 60% πήγε στους μεγιστάνες που αποτελούν το μόλις 0,1% του πληθυσμού.
  • Το 1% των πλουσίων μεταξύ του αμερικανικού πληθυσμού (περί τα 2,5 εκατομμύρια) έχουν τόσο εισόδημα όσο τα 100 φτωχότερα εκατομμύρια.
  • Το 1% των πλούσιων Αμερικανών κατέχει πάνω από το 40% του πλούτου της χώρας.
  • Το 1% κατέχει το 50% των μετοχών, των ομολόγων και των αμοιβαίων κεφαλαίων στη χώρα.
  • Σύμφωνα με την Οικονομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, ο πλούτος που κατέχει το 20% των πλουσιότερων Αμερικανών φθάνει στο 93% του συνολικού πλούτου της χώρας. ‘Η αντίστροφα, το υπόλοιπο 80% του πληθυσμού κατέχει μόλις το 7% του πλούτου.
  • Περίπου 55 εκατομμύρια Αμερικανοί (σύμφωνα με την Εθνική Ακαδημία Επιστημών) ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, εκ των των οποίων 15,5 εκατομμύρια είναι παιδιά. Περίπου 100 εκατομμύρια, δηλαδή το 1/3 του πληθυσμού, αντιμετωπίζουν σοβαρή οικονομική δυσπραγία.
  • Υπάρχουν 50 εκατομμύρια Αμερικανοί που δεν έχουν ασφάλεια υγείας, 50 εκατομμύρια που σιτίζονται με κουπόνια σίτισης.
  • Σύμφωνα με το πρακτορείο «Ρόιτερ», μερικούς μήνες πριν τους «Δίδυμους Πύργους» ένα στα έξι παιδιά στις ΗΠΑ δεν είχε φαγητό.
  • Ο μέσος όρος των εσόδων των ανώτερων εισοδηματικά τάξεων στις ΗΠΑ είναι κατά 400 φορές μεγαλύτερος από το μέσο όρο των αποδοχών των εργαζόμενων στρωμάτων.
  • Τα ετήσια έσοδα του Μπιλ Γκέιτς ισούνται με το άθροισμα των εισοδημάτων 1 εκατομμυρίου μέσων νοικοκυριών των ΗΠΑ.
  • Τα διευθυντικά στελέχη των επιχειρήσεων, τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, είδαν την «ψαλίδα» του «7 προς 1» που χώριζε τις αποδοχές τους από τους μισθούς των εργατών, να διευρύνεται στο «110 προς 1».
  • Ενας μέσος εργαζόμενος στις ΗΠΑ πρέπει να εργαστεί επί ένα μήνα για να κερδίσει όσα ένας διευθύνων σύμβουλος σε μια ώρα.
  • Τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, η ένταση της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης των ΗΠΑ (πέρα από τη γενική εφαρμογή της μερικής απασχόλησης) ισοδυναμεί με μια αύξηση του χρόνου που εργάζεται κατά 21%, αλλά η αγοραστική της δύναμη βαίνει μειούμενη.
  • Στις ΗΠΑ ο αριθμός των ανέργων και των υποαπασχολούμενων ανέρχεται στο 27%
Αυτός είναι ο ταξικός πόλεμος για τον οποίο μιλάει ο Τζαμπάρ. Και είναι μονομερής και αμείλικτος.                                                                              
Να, λοιπόν, γιατί επιμένουμε: Εκδήλωση αυτού του ταξικού πολέμου που μαίνεται και που τον έχει εξαπολύσει η τάξη των ισχυρών, είναι ο ρατσισμός, η φυλετική διάκριση, ο «χρωματισμός» της φτώχειας και της αδικίας.
Να γιατί επιμένουμε: Πάνω σε αυτή τη «τη διάσπαση της κοινωνίας σε ασυμφιλίωτες εχθρικές τάξεις», όπως έγραφε ο Λένιν, είναι που η Αστυνομία, ο Στρατός, η Εθνοφρουρά και η Δικαιοσύνη επιβάλλουν την «τάξη» εκείνης της τάξης που κατέχει την εξουσία.
Να γιατί επιμένουμε: Είναι οι κοινωνικές και ταξικές αντιθέσεις που έχουν ακριβώς την ιδιότητα να αναζητούν στον αδύναμο τον πιο αδύναμο.
Να γιατί επιμένουμε: Οι «από πάνω» για να συντηρούν την κοινωνική και ταξική ανισότητα πάντα θα προσπαθούν να κρατούν τους «από κάτω» όχι μόνο καταπιεσμένους, αλλά και διασπασμένους λόγω χρώματος, φυλής, θρησκείας, αφού έτσι – μέσω της διάσπασης των «από κάτω» – συντηρείται και διαιωνίζεται η καταπιεστική κυριαρχία των «από πάνω».  
Να γιατί επιμένουμε: Στα κηρύγματα και τις νουθεσίες των «από πάνω» για “εθνική ενότητα”, ειδικά όταν έπονται των απροσχημάτιστων εγκλημάτων της τάξης τους, μια ενδιαφέρουσα απάντηση θα ήταν:
Δουλειά και αξιοπρέπεια, ελευθερία και φαγητό, εργασία και ελεύθερος χρόνος, στέγη και δικαιοσύνη, μόρφωση και έρωτας για την ομορφιά της ζωής.
Τι πιο ανθρώπινο όραμα, τι πιο «απλή» διεκδίκηση για την οποία θα άξιζε οι «από κάτω» να φτιάξουν τη δική τους κοινωνική συμμαχία, πέρα από φυλή, χρώμα ή θρησκεία,απειθαρχώντας στη συμμαχία των ανά τη Γη λευκών, μαύρων και κίτρινων ταξικών τους δολοφόνων, αδιαφορώντας για τις νουθεσίες τους;

Ο λαϊκός πατριωτισμός


alt.gr

«Πατριωτικό καθήκον». Τι μας θυμίζει άραγε…

Πόσες αμέτρητες φορές η εκάστοτε κυβέρνηση και οι παρατρεχάμενοί της αλλά και άλλες δυνάμεις το έχουν «ρίξει» σαν παραγάδι για να…ψαρέψουν τη στήριξη του λαού στην αντιλαϊκή πολιτική;

Τα καλέσματα περί πατριωτισμού έχουν διαχρονικά κλιθεί σε όλες τις πτώσεις. Με πολύ συγκεκριμένο αποδέκτη και στόχο. Να βάλει πλάτη ο λαός σε μέτρα που είναι εις βάρος του, όπου μοναδικός ευνοούμενος είναι το μεγάλο κεφάλαιο.

Πόσες φορές έχει βαφτιστεί πατριωτισμός το να πληρώνει κανείς τους αβάσταχτους και άδικους φόρους, τον ΕΝΦΙΑ (βλ. ΣΥΡΙΖΑ 2015), τα διάφορα χαράτσια που ζητούν από το λαό, σα «σωστός πολίτης»;

Ενώ από την άλλη πλευρά, οι…«πατριώτες» εφοπλιστές, βιομήχανοι, μεγαλοξενοδόχοι και άλλα..φτωχαδάκια, ενώ θησαυρίζουν από τον ιδρώτα των εργαζόμενων, πληρώνουν μόλις το 5% των συνολικών φορολογικών εσόδων του κράτους. Βέβαια όλοι αυτοί οι γενναιόδωροι «πατριώτες», μόλις σταματήσουν να έχουν τα κέρδη που θέλουν στην Ελλάδα, μαζεύουν τα μπογαλάκια τους και στήνουν σε άλλες χώρες μαγαζιά, αφήνοντας έτσι στον αέρα χιλιάδες οικογένειες. Κι αυτό με τις ευλογίες ή ακόμα και τις επιδοτήσεις των κυβερνήσεων και της ΕΕ.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πόσο «πατριωτικά» βλέπουν τα πράγματα όλοι αυτοί αποτελεί η περίπτωση των εφοπλιστών. Οι Έλληνες εφοπλιστές (σημειωτέον, 2οι στον κόσμο σε αξία στόλου) έχουν τη δυνατότητα να βάζουν ξένη σημαία στα πλοία τους και να τα ναυπηγούν οπουδήποτε αλλού. Έτσι, τους δίνεται η δυνατότητα να εκμεταλλεύονται μέχρι τελικής πτώσεως και με κανέναν έλεγχο την εργασία χιλιάδων ναυτεργατών. Άρα, μήπως η επιθυμία για μεγιστοποίηση των κερδών- και όχι οι αγώνες και οι απεργίες των ναυτεργατών για τα δικαιώματά τους, όπως λένε κάποιοι άλλοι «πατριώτες»- «διώχνουν» τους εφοπλιστές από τα ελληνικά λιμάνια; Τόσος «πατριωτισμός» πια, περισσεύει…

Πόσες φορές με πατριωτικές κορώνες έχουν διαχρονικά προσπαθήσει
να στοιχίσουν το λαό πίσω από τα δολοφονικά σχέδια του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ στην περιοχή; Ξεχάσαμε τη συμφωνία των Πρεσπών που σαν τον καλό μεσάζοντα του ΝΑΤΟ έφερε ο ΣΥΡΙΖΑ και υλοποίησε η ΝΔ; Για να υλοποιηθούν τα σχέδια ΝΑΤΟποίησης της Β. Μακεδονίας, η Ελλάδα έγινε «ντίλερ» των προταγμάτων των αμερικανονατοϊκών.

Βαφτίστηκε πατριωτισμός η συμμετοχή σε πολέμους, στο ξαναμοίρασμα των αγορών και των πηγών ενέργειας. Ο στόχος της γεωστρατηγικής αναβάθμισης. Αλήθεια, μπορεί να είναι πατριωτική μια πολιτική επιλογή που δένει χειροπόδαρα τη χώρα μας σε επικίνδυνες εξελίξεις; Που μετατρέπει τη χώρα σε ορμητήριο θανάτου, που από εδώ οι δολοφονικές μηχανές του ΝΑΤΟ σκορπούν τη δυστυχία και τον ξεριζωμό σε χιλιάδες κατατρεγμένους; Που καθιστά τη χώρα στόχο σε ενδεχόμενο σύγκρουσης των ανταγωνιστριών δυνάμεων στην περιοχή;

Δε συνιστά πατριωτική στάση η στήριξη οργανισμών σαν το ΝΑΤΟ, που υπό την ομπρέλα του γκριζάρεται το Αιγαίο, που δίνει άλλοθι στις τουρκικές προκλήσεις αφού θεωρεί την Τουρκία
«σημαντικό σύμμαχο» στην περιοχή.

Ακόμα, γράφεται πως πατριωτισμός είναι να τηρούμε τις υποδείξεις των επιστημόνων, ώστε να μην επιβαρύνουμε κι άλλο αυτούς που μάχονται ενάντια στην πανδημία. Ας μη σταθούμε στο γεγονός ότι μιλάμε για ένα διαλυμένο και πλήρως υποβαθμισμένο σύστημα υγείας, λόγω των πολιτικών όλων των κυβερνήσεων.

Ας σταθούμε στο ότι αυτές οι «υποδείξεις των επιστημόνων» υποδεικνύουν τώρα γεμάτα αεροπλάνα, χωρίς κανένα μέτρο, ανοιχτά σχολεία χωρίς κανένα ουσιαστικό μέτρο με ευθύνη (ή με ανευθυνότητα) του κράτους, χώρους δουλειάς που από πριν δεν τηρούνταν τα μέτρα, πόσο μάλλον τώρα που «η πανδημία κάπως ξεπερνιέται», όπως κάποιοι τραγικοί τύποι λένε.

Άρα ας σταματήσουν να πουλάνε τα κέρδη των λίγων με την ετικέτα του πατριωτισμού. Δε θα πάρουμε.

Δεν μπορούν να έχουν σχέση με το λαϊκό πατριωτισμό, οι κάθε λογής πατριδοκάπηλοι φασίστες, οι πολιτικοί απόγονοι των ταγματασφαλιτών, των κουκουλοφόρων, των συνεργατών των Γερμανών. Οι κάθε λογής ρατσιστές. Ο γνήσιος λαϊκός πατριωτισμός αντιμάχεται τον εθνικισμό. Όποιος αγαπάει πραγματικά την πατρίδα του, αγαπάει και δε βάζει στο στόχαστρο και τις πατρίδες των άλλων ανθρώπων. Τίποτα δεν έχουν να χωρίσουν άλλωστε οι λαοί.

Όσα μορφώματα κι αν φτιάξουν για να ρετουσάρουν το προφίλ τους, θα είναι για πάντα εγκληματίες γιατί είναι φασίστες. Ο λαός αλλά και τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας θα πρέπει να τους γυρίσουν την πλάτη και να τους απομονώσουν. Εξάλλου, αποδεδειγμένη είναι η διασύνδεση με τους ανθρώπους του κεφαλαίου, αυτούς που καταδυναστεύουν το λαό. Είναι η μπράβοι τους, τα μαντρόσκυλά τους. Και η ιδεολογία τους είναι το πιο σάπιο και απάνθρωπο πράγμα που έχει γεννήσει αυτό το σύστημα.

Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι η Χρυσή Αυγή υποστηρίζει τη θέση πως οι Ένοπλες Δυνάμεις πρέπει να στρέφονται ενάντια στο λαό και στους αγώνες του. Υποστηρίζει ακόμα τη συμμετοχή της Ελλάδας σε αποστολές εκτός συνόρων, σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολέμους. Τι σχέση έχει αυτό με την αποστολή των Ενόπλων Δυνάμεων για την υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας;

Εν κατακλείδι, τα παραμύθια σχετικά με τις θυσίες που πρέπει να κάνει ο λαός για «το καλό του τόπου» πρέπει να τελειώσουν. Ο λαός και οι δυνάστες του δε μοιράζονται την ίδια πατρίδα.

Δεν είμαστε «όλοι μαζί», γιατί για να κερδίσει ο ένας πρέπει να χάσει ο άλλος. Και δυστυχώς, μόνο τα τελευταία χρόνια να δούμε, είτε στην ανάπτυξη είτε στην κρίση, εύκολα καταλαβαίνει κανείς ποιος χάνει και ποιος κερδίζει σε αυτή την ιστορία.


ΣΥΡΙΖΑ: ΑντιΚΚΕ ακροβασίες... ως συνήθως




«Σημεία και τέρατα» εφηύρε πάλι ο προπαγανδιστικός μηχανισμός του ΣΥΡΙΖΑ για να επιτεθεί στο ΚΚΕ. Η αλήθεια είναι ότι όταν πρέπει να στηρίξεις πως είναι «αριστερή», «προοδευτική» η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, που πλειοδοτεί αυτήν την περίοδο σε προτάσεις - μέτρα στήριξης του κεφαλαίου, δίνοντας την καλύτερη πάσα στην αντεργατική πολιτική της ΝΔ, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα καταφύγεις σε μπούρδες και ακροβασίες.
Αξιοποιώντας μία - αγνώστου(;) προελεύσεως - διαρροή που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Τα Νέα», ο μηχανισμός του ΣΥΡΙΖΑ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχει κολλημένη τη βελόνα τις τελευταίες 24 ώρες στο «ο λόγος που το ΚΚΕ ψήφισε παρών στην επανεκλογή Στουρνάρα είναι ότι ο πατέρας του ήταν στο ΕΑΜ»! Ναι, καλά διαβάζετε... Ακολούθησε το μηχανισμό του ΣΥΡΙΖΑ σχετικό δημοσίευμα στον διαδικτυακό βόθρο της ναζιστικής Χρυσής Αυγής. Σήμερα η σκυτάλη πέρασε σε κάποιες εφημερίδες, όπως η «Εφημερίδα των Συντακτών», που κάνει λόγο για «ακατανόητη στάση» του ΚΚΕ.
Το ΚΚΕ τοποθετήθηκε στην ψηφοφορία που έγινε στην Επιτροπή της Βουλής με «παρών», όπως κάνει όσον αφορά πρόσωπα που αναλαμβάνουν διοικητές με αυστηρά καθορισμένο ρόλο στην προώθηση της αντιλαϊκής πολιτικής, όπως ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, διοικητές ΔΕΚΟ κ.ά. Το 2014 το ΚΚΕ είχε ψηφίσει κατά του διορισμού του Γ. Στουρνάρα, καθώς τότε μετακινήθηκε από τη θέση του υπουργού Οικονομικών της συγκυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ στη θέση του διοικητή της ΤτΕ.
Αλλά αν το ΚΚΕ ψήφισε παρών το 2020 «για τον πατέρα του Στουρνάρα που ήταν στο ΕΑΜ» - όπως λένε ο ΣΥΡΙΖΑ και οι υπόδικοι χρυσαυγίτες - γιατί δεν έκανε το ίδιο το 2014; Δεν υπήρχε τότε ο πατέρας Στουρνάρας; Ψιλά γράμματα για τα σαΐνια του ΣΥΡΙΖΑ...
Η πρόκληση από μεριάς του ΣΥΡΙΖΑ γίνεται ακόμη μεγαλύτερη από τη στιγμή που τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στο Γενικό Συμβούλιο της ΤτΕ δεν αντιτάχθηκαν ούτε «για την τιμή των όπλων» στην ανανέωση της θητείας του Γ. Στουρνάρα ως διοικητή της ΤτΕ. Βέβαια εδώ που τα λέμε δεν περίμενε κανείς το διορισμό του Γ. Στουρνάρα για να μιλήσει για «κωλοτούμπα» του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτήν τη... ρετσινιά την έχει κατακτήσει με το σπαθί του - και το μνημόνιό του κ.ά. - ο ΣΥΡΙΖΑ.
Στον ΣΥΡΙΖΑ νομίζουν ότι με τέτοια ακροβατικά «επιχειρήματα» θα κρύψουν την πλάτη που βάζει ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση της ΝΔ στις σημερινές συνθήκες κρίσης, όπως έχει πει ο Αλ. Τσίπρας. Επιτίθενται με φτήνιες στο ΚΚΕ γιατί έχουν εκτεθεί και στους πιο δύσπιστους ψηφοφόρους τους ως στυλοβάτες του συστήματος και της αντιλαϊκής πολιτικής.
Το ποιος στέκεται απέναντι σε αυτήν την πολιτική αποδεικνύεται κάθε μέρα εκεί που δίνεται η μάχη. Και εκεί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σταθερά απών. Αλλωστε αλλού έχει να δώσει τα διαπιστευτήριά του.

Παραμύθια «άνευ όρων»




Τα πανηγύρια για την πρόταση της Κομισιόν, σχετικά με το λεγόμενο «Ταμείο Ανάκαμψης», διαστρεβλώνουν προκλητικά την πραγματικότητα και επιχειρούν να αναβαθμίσουν στα μάτια του λαού την - σε έναν βαθμό - απαξιωμένη Ευρωπαϊκή Ενωση.
Το βασικό τους επιχείρημα ότι το πρόγραμμα περιλαμβάνει «επιδοτήσεις, άρα λεφτά χωρίς μνημονιακούς όρους» είναι ένα μεγάλο ψέμα.
Η πρόταση της Κομισιόν έχει «βαριά δεσμά» και όρους, αφού τα πακέτα για τους επιχειρηματικούς ομίλους πάνε «πακέτο» με προγράμματα «μεταρρυθμίσεων και επενδύσεων» που θα καταθέτει κάθε χώρα και θα εγκρίνει η Κομισιόν. Οι επιχορηγήσεις και τα δάνεια θα εκταμιεύονται σε δόσεις «με την ολοκλήρωση κάποιων ορόσημων και στόχων που θα καθορίζονται από τις χώρες - μέλη στα σχέδιά τους».
«Μνημόνια» εις τη νιοστή δηλαδή, για να ανοίξουν νέα πεδία κερδοφορίας, να «τρέξουν» παλιές και νέες «μεταρρυθμίσεις» για το κεφάλαιο, που ο λαός έχει πληρώσει και θα ξαναπληρώσει με ένταση της εκμετάλλευσης, εκτίναξη της «ευελιξίας», μαζική ανεργία, αλλά και ενεργειακή φτώχεια, υπονόμευση της υγείας και των άλλων αναγκών του, καταστροφή του περιβάλλοντος και ένταση των ανταγωνισμών.
Αυτά θα περιλαμβάνει το «σχέδιο σωστής αξιοποίησης» του πακέτου που διακηρύσσει η κυβέρνηση, για να μη «σκορπιστεί» ούτε σεντ πέρα και έξω από τα συμφέροντα του κεφαλαίου, αλλά «για να μεταμορφώσουμε τη χώρα μας και να μετασχηματίσουμε το αναπτυξιακό μοντέλο» με βάση τις προτεραιότητές του. Προτεραιότητες στις οποίες αποδεδειγμένα δεν «χωράνε» εργατικά δικαιώματα και ανάγκες.
Τα παραπάνω εννοεί και ο ΣΥΡΙΖΑ όταν ψελλίζει πως «βρέχει λεφτά» στην ΕΕ, αλλά η «αξιοποίησή» τους κινδυνεύει γιατί η κυβέρνηση πάει με σχέδιο «βλέποντας και κάνοντας», αντί να τρέξει να ενισχύσει τους επιχειρηματικούς ομίλους δίνοντάς τους «μπροστάντζα» χρήμα και παροχές.
Είναι «μέτρα που δείχνουν την αλληλεγγύη της ΕΕ», που «μπορεί καμιά φορά να αργεί, αλλά πάντα παίρνει μπρος», λένε με ένα στόμα και μια φωνή τα κυβερνητικά στελέχη, ενώ καλούν το λαό να «φανταστεί τι θα γινόταν αν δεν ήμασταν στην ΕΕ».
Δεν θέλει βέβαια και καμιά μεγάλη «φαντασία», αφού την «αλληλεγγύη» της ΕΕ την είδαν ξανά από την καλή και από την ανάποδη: Την περίοδο της προηγούμενης οικονομικής κρίσης, αλλά και πρόσφατα, όταν μετρούσαν δεκάδες χιλιάδες νεκρούς στα τσακισμένα από τη στρατηγική της ΕΕ συστήματα Υγείας, όταν έβλεπαν τον «πόλεμο» επιχειρηματικών ομίλων και κρατών για την πρόσβαση στο υγειονομικό υλικό.
Η πρόταση είναι «γενναίο βήμα», «άλμα προς ένα κοινό μέλλον», «προς την πραγματική σύγκλιση» και τη «μεγαλύτερη εμβάθυνση» της ΕΕ, λένε τα αστικά επιτελεία. Και όλα αυτά τα λένε τη στιγμή που η ψαλίδα ανάμεσα στα κράτη της Ευρωπαϊκής Ενωσης μεγαλώνει και μάλιστα ανάμεσα σε κράτη του ηγετικού πυρήνα της, όπως π.χ. η Ιταλία και η Γερμανία. Την ώρα που όλα αυτά τα χρόνια έχει αποδειχτεί ότι τα περί σύγκλισης είναι παραμύθια της Χαλιμάς, έχει επαναβεβαιωθεί ότι ανάμεσα σε καπιταλιστικά κράτη η ανισομετρία δυναμώνει και μαζί ο ανταγωνισμός, οι αντιθέσεις και οι κόντρες.
Στη νέα τους εκδοχή, τα παραμύθια αυτά επιστρατεύονται και για να κρύψουν πως το πακέτο συνδέεται με τα σχέδια για τη «νέα αρχιτεκτονική της ΕΕ», που σημαίνουν νέους αντιλαϊκούς μηχανισμούς για ακόμα αποτελεσματικότερη εφαρμογή των αντιδραστικών κατευθύνσεων της ΕΕ, ακόμη βαρύτερη «δημοσιονομική πειθαρχία» και ακόμα στενότερο «κορσέ» στις εργατικές και λαϊκές ανάγκες.
Δεν είναι τυχαίο ότι αυτά τα επιχειρήματα τα απευθύνουν σε έναν λαό που σε πρόσφατες έρευνες έχει εκφράσει την έλλειψη εμπιστοσύνης στην ΕΕ και τους θεσμούς της με μεγάλο ποσοστό.
Οσα κι αν πουν, όσο κι αν διαστρεβλώσουν την πραγματικότητα, η ιμπεριαλιστική Ενωση δεν «ξεπλένεται» με τίποτα. Η σύγκρουση μαζί της, η αποδέσμευση από αυτή, με το λαό στην εξουσία, είναι ο μόνος δρόμος που πραγματικά συμφέρει τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα.

ΚΕΡΚΥΡΑ Κινητοποίηση αγωνιστικής υποδοχής του πρωθυπουργού και καταδίκης της κυβερνητικής πολιτικής (ΦΩΤΟ)

Με πορεία στους κεντρικούς δρόμους της πόλης και συγκέντρωση εργαζόμενοι του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα στην ...

TOP READ