22 Σεπ 2017

Ή θα κατασχεθεί η λαϊκή κατοικία ή θα «κουρευτούν» οι καταθέσεις!

        

Το τι θα ζήσουμε και το τι θα ακούσουμε ακόμα από αυτούς τους παλιοαπατεώνες που εκλέχτηκαν ως οι Ρομπέν των φτωχών και αποδείχτηκαν Ρομπέν των πλουσίων και των τραπεζών δεν λέγεται! Οι τύποι που καλύπτουν τις βρομοδουλειές των βιομηχανιών, οι τύποι που καλούν τον λαό να κάνει μπάνιο στις γεμάτες από μαζούτ θάλασσες για να καλύψουν τις βρομοδουλειές των εφοπλιστών, οι τύποι που ετοιμάζονται να φέρουν πυρηνικά στην Ελλάδα για να συνδράμουν στις βρομοδουλειές των ιμπεριαλιστών, αυτοί οι βρωμεροί και τρισάθλιοι τύποι αρπάζουν την λαϊκή κατοικία για χάρη των τραπεζιτών και διασπείρουν πως αν η λαϊκή κατοικία δεν αρπαγεί τότε θα πρέπει να «κουρευτούν» οι τραπεζικές καταθέσεις !
Οι λωποδύτες που παράστησαν τους αριστερούς για να κοροϊδέψουν τον λαό ώστε να τους δώσει δύναμη και κράτος, προσπαθούν να δημιουργήσουν κοινωνικό αυτοματισμό για να αρπάξουν την λαϊκή κατοικία! Δεν θα είναι η ωραιότερη εικόνα για τους κρατούντες να βλέπεις εισαγγελείς, ΜΑΤ και δικαστικούς κλητήρες να αρπάζουν από τα μαλλιά τους φτωχούς μαζί με τα παιδιά τους και να τους σέρνουν έξω από τα σπίτια τους! Εάν όμως αυτήν την βρομοδουλειά σε βάρος των ανήμπορων την αναλάβουν ενάρετοι πολίτες οι οποίοι δεν θέλουν να «κουρευτούν» οι καταθέσεις τους θα είναι αλλιώς! Εάν μάλιστα οι ενάρετοι εισβάλλοντας και κατάσχοντας τα σπίτια των φτωχών για λογαριασμό των τραπεζών, κρατούν στα δικά τους χέρια τα δικά τους παιδιά και φωνάζουν ότι δεν θέλουν να πεινάσουν κι αυτά, τότε η Αριστερά θα έχει δημιουργήσει μία σουρεαλιστική εικόνα αντάξια της αλητείας και της απάτης της!
Οι ψευταράδες που ήρθαν υποσχόμενοι να σώσουν τον λαό, τώρα προσπαθούν να δημιουργήσουν συνθήκες ζούγκλας καλλιεργώντας το «ο θάνατός σου, η ζωή μου»! Τα χαμένα κορμιά που δήθεν κονταροχτυπιούνται με τον Κυριάκο, ο οποίος διατράνωσε την άποψή του πως δεν υπάρχει δημοκρατία εάν άνθρωπος δεν πίνει το αίμα ανθρώπου και άνθρωπος δεν τρώει την σάρκα ανθρώπου, όχι μόνο είναι ίδια ακριβώς με τον Κυριάκο αλλά εφαρμόζουν τον νόμο της ζούγκλας για τον οποίον μίλησε ο Κυριάκος όπως κανένας Κυριάκος δεν θα μπορούσε να τον εφαρμόσει!
Ο Άνθρωπος απέναντι σ’ αυτήν την προσπάθεια επιβολής του νόμου της ζούγκλας, απέναντι σ’ αυτήν την προσπάθεια δημιουργίας κοινωνικού αυτοματισμού, πρέπει να αντιτάξει την αγάπη, την φιλία, την αλλυλεγγύη, πρέπει να κάνει σύνθημά του το «ένας για όλους και όλοι για έναν» και να κόψει από τον ώμο το χέρι που θα απλωθεί να αρπάξει την λαϊκή κατοικία!
Αλλά επειδή η αριστερή αλητεία θα επιμείνει ότι πρέπει να αρπαχτούν οπωσδήποτε οι λαϊκές κατοικίες, ο λαός πρέπει να κάνει ένα βήμα παραπέρα και να αρπάξει τις λαϊκές κατοικίες αλλά όχι για να τις δώσει στην τράπεζα αλλά για να τις κάνει λαϊκή περιουσία! Ο λαός πρέπει να μετατρέψει το σύνθημα «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη» στο σύνθημα «όλη η εξουσία στην εργατική τάξη και στον λαό»! Και τότε θα μετρήσουμε όλοι το μπόι μας και θα δούμε ποια τρύπα θα βρουν να κρυφτούν τα σκουλήκια που άρπαξαν την ψήφο αυτών που κινδυνεύει το σπίτι τους από τις τράπεζες τάζοντας ότι θα το σώσουν και τώρα απλώνουν την λερή χερούκλα τους για να τ’ αρπάξουν!

Ραφαήλ Βασιλειάδης

21 Σεπ 2017

Η Αλέκα, ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος και το Φεστιβάλ


Στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης, η Αλέκα είχε τον περισσότερο κόσμο μετά την Μποφίλιου, αλλά ήταν λίγο ντεφορμέ εισηγητικά και σε μένα τουλάχιστον, δημιούργησε μάλλον περισσότερες απορίες από αυτές που έλυσε. Κάτι που έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό και με τη φύση του προφορικού λόγου ή των σημειώσεων που διαβάζονται σε μια ομιλία, και θα αναπτύσσονταν πολύ καλύτερα γραπτά, σε ένα άρθρο.

Μια φράση για τον "αποχαρακτηρισμό" του Β' Παγκοσμίου Πολέμου -που οι σοβιετικοί και το ΚΚ τον θεωρούσαν αντιφασιστικό και έπαψαν να τον αναφέρουν ως ιμπεριαλιστικό- μου φάνηκε κάπως αδόκιμη, αλλά είχε ενδιαφέρον και την συγκράτησα, για μερικές προεκτάσεις.

Αν καταλαβαίνω καλά -που δεν είναι και σίγουρο- το πρόβλημα δεν είναι ο διπλός χαρακτηρισμός, αλλά η προβληματική γενίκευση του ενός όρου, σε βάρος του άλλου, που έπαψε να αναφέρεται και σταδιακά εξαλείφθηκε. Με άλλα λόγια, ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν ιμπεριαλιστικός και άδικος από την πλευρά των καπιταλιστικών χωρών, αλλά αντι-ιμπεριαλιστικός κι αντιφασιστικός για τη Σοβιετική Ένωση και τους λαούς. Το προβληματικό στοιχείο δεν είναι να υπενθυμίζουμε το δεύτερο, αλλά να το απολυτοποιούμε, συγκαλύπτοντας και υποτιμώντας τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα του πολέμου για τους "συμμάχους" που βρέθηκαν συγκυριακά στον αντιναζιστικό συνασπισμό.

Αυτό σημαίνει, κατά τη γνώμη μου, πως είναι εξίσου λάθος να στραβώνουμε το κλαδί από την ανάποδη, θεωρώντας πως ο Β' Π.Π. ήταν αποκλειστικά και μόνο ιμπεριαλιστικός. Γιατί τι άλλο παρά αντι-ιμπεριαλιστικός ήταν ο πόλεμος για τη Σοβιετική Ένωση και τους λαούς; Ιδίως όταν σημειώνει εύστοχα η Αλέκα πως ο εθνικο-απελευθερωτικός πόλεμος έχει άλλη έννοια και περιεχόμενο για εμάς κι άλλη για την άρχουσα τάξη -που δεν έχει εθνικο-απελευθερωτικούς σκοπούς.

Μπορούμε άραγε να παραλείψουμε αυτή την πτυχή, όταν στο δυτικό μέτωπο έλαβε χώρα ένας "παράξενος -ή αστείος- πόλεμος", που δεν ήταν παρά ένα δευτερεύον επεισόδιο, συγκριτικά με τις πολεμικές επιχειρήσεις στην Ανατολή, τη λυσσαλέα επίθεση των ναζί και τη σφοδρή αντίσταση των Σοβιετικών; Η ενδοϊμπεριαλιστική διαμάχη έμεινε κυρίως σε κατάσταση αναμονής των εξελίξεων, ταξίδεψε στη Βόρειο Αφρική για τα πετρέλεαιά της κι απέκτησε πραγματικά πολεμικές διαστάσεις, μόνο όταν οι Σοβιετικοί έδειχναν ικανοί να κερδίσουν μόνοι τους τον πόλεμο.

Α ναι, υπάρχει κι η Δουνκέρκη, όπου οι ναζί επέτρεψαν στους Άγγλους να ανασυνταχθούν και να γλιτώσουν μια ολοκληρωτική καταστροφή των δυνάμεών τους. Αυτές τις μέρες παίζεται η ομώνυμη ταινία στον κινηματογράφο (ίσως γράψει προσεχώς κάτι σχετικά το Λαϊκό Στρώμα στην Κατιούσα), που στη χολιγουντιανή του εκδοχή, έχει συμβάλει στην ιστορική παραχάραξη και την εντυπωσιακή μεταστροφή της κοινής γνώμης, που διαμορφώνεται κατεξοχήν με τέτοια έργα και θεωρεί πως αυτό που άλλαξε τα δεδομένα του πολέμου κι έγειρε αποφασιστικά την πλάστιγγα κατά των ναζί ήταν η είσοδος των ΗΠΑ στον πόλεμο, κι όχι τα 20 εκατομμύρια νεκρών που έδωσε η ΕΣΣΔ.


Αν αποδεικνύουν κάτι τα παραπάνω, είναι πως ο Β' Π.Π. έγινε κυρίως κατά της Σοβιετικής Ένωσης κι αυτό βάζει τη σφραγίδα του στο χαρακτήρα του πολέμου, αλλά όχι φυσικά για να βγάλει λάδι τους εταίρους της αντιφασιστικής συμμαχίας και τις ιμπεριαλιστικές βλέψεις τους, που εκδηλώθηκαν την επαύριο κιόλας του πολέμου.

Κατά τη γνώμη μου, η αντιφασιστική συμμαχία ήταν ένα είδος Λαϊκού Μετώπου. Που σημαίνει με τη σειρά του, ευμενής ουδετερότητα ενός μέρους των αντιπάλων, χωρίς καμία αυταπάτη πως δε θα κληθεί η δική μας πλευρά -οι κομμουνιστές- να τραβήξει κουπί και πως δε θα τους βρούμε απέναντί μας, αντίπαλους, στο μέλλον.

Με  αυτό το (δικό μου) σκεπτικό, τα Λαϊκά Μέτωπα ήταν μια αντιφατική επιλογή, που πέτυχε γενικά τον τακτικό της στόχο, να σπάσει δηλαδή τη διεθνή απομόνωση της Σοβιετικής Ένωσης και να της διασφαλίσει καλύτερες θέσεις εν όψει του πολέμου που διέβλεπε πως ερχόταν. Αν κρίνουμε όμως τα Λαϊκά Μέτωπα ως στρατηγική επιλογή για την επανάσταση και το σοσιαλισμό, το αποτέλεσμα ήταν μια οικτρή αποτυχία.

Και πάλι, το πρόβλημα κατά τη γνώμη μου είναι η απολυτοποίηση της μιας ή της άλλης πλευράς. Τα Λαϊκά Μέτωπα ήταν μια πρωτότυπη επεξεργασία, που πατούσε στη συγκυρία και την ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης, πετυχαίνοντας ορισμένα αποτελέσματα. Δεν αποτελούσαν στρατηγική για την επαναστατική κατάκτηση της εξουσίας και κακώς θεωρήθηκαν μεταπολεμικά, ως τέτοια. Το πρόβλημα δεν ήταν ακριβώς τα ΛΜ αυτά καθαυτά ως συγκεκριμένη επιλογή στην εποχή τους, αλλά η προβληματική γενίκευση που έκανε μεταπολεμικά το διεθνές ΚΚ, έξω από το ιστορικό πλαίσιο που τα υπαγόρευσε.

Είναι χαρακτηριστικός ο εορτασμός στη Σοβιετική Ένωση του Μπρέζνιεφ των 30 χρόνων από το 7ο Συνέδριο της Κομιντέρν, με την εισήγηση του Ντιμιτρόφ για το φασισμό και τα ΛΜ. Αν δεν κάνω λάθος, σε αυτό πλαίσιο εντασσόταν η μελέτη-διατριβή του Σάρλη, μετέπειτα ιδεολογικού υπεύθυνου της κετουκε, που οδήγησε στο βιβλίο του για την "πολιτική του ΚΚΕ κατά του μοναρχοφασισμού", και κινούνταν στο αντισταλινικό, αντιζαχαριαδικό πνεύμα της εποχής, αντιπαρέθετοντας τη σωτήρια ενωτική πολιτική της Κομιντέρν, στο ζαχαριαδικό σεχταρισμό, που αναγκάστηκε να υποχωρήσει υπό την πίεση του ενιαίου διεθνούς κέντρου.

Αργότερα, ο Σάρλης έγραψε τα "προβλήματα τακτικής και στρατηγικής", που εγείρουν πολλά κι ενδιαφέροντα ζητήματα. Τον τίτλο αυτό αντέγραψε -συνειδητά και με αμετροέπεια κατά τη γνώμη μου- ο Βασίλης Λιόσης, στο βιβλίο του που κυκλοφορεί οσονούπω από τις εκδόσεις ΚΨΜ, θέλοντας προφανώς να δείξει πως υπερασπίζεται εκείνο το (παλιό, αυθεντικό) ΚΚΕ. Κλείνει η παρένθεση.

-Σε κάποια φάση, η Αλέκα αναφέρθηκε στα μεταβατικά αιτήματα των μπολσεβίκων, προκαλώντας εύλογα τη μία και μοναδική (λόγω χρονικής πίεσης) ερώτηση ενός συντρόφου από το κοινό. Για να το πω κάπως απλοϊκά και χοντροκομμένα, υπάρχουν δύο βασικές αντιλήψεις για τους μπολσεβίκους και τα μεταβατικά αιτήματα που πρόβαλλαν. Μία που λέει πως αυτά έρχονταν όταν δεν ήταν ώριμες οι (υποκειμενικές) συνθήκες για επαναστατικούς στόχους, οπότε έμπαιναν για να γεφυρώσουν αυτό το χάσμα μεταξύ της συγκυρίας και των απαιτήσεων του καιρού μας, ανάμεσα στο μέσο επίπεδο της λαϊκής συνειδητοποίησης και το αντικειμενικά ώριμο ζήτημα της σοσιαλιστικής επανάστασης. Και η δεύτερη που λέει πως τα μεταβατικά αιτήματα των μπολσεβίκων έρχονται ακριβώς όταν εμφανίζεται επαναστατική κατάσταση, σε άμεση σύνδεση και όχι πριν από αυτήν, που θα ήταν ενσωματώσιμα -πχ όπως ο εργατικός έλεγχος, που δεν μπορεί να μπει ανεξάρτητα από το ζήτημα της εξουσίας και της τάξης που θα την κατέχει.

Έχω λοιπόν την εντύπωση πως εμείς λέμε γενικά το δεύτερο, αλλά η Αλέκα απάντησε στη λογική του πρώτου. Αλλά στον προφορικό λόγο, πολλά πράγματα χάνονται, παρανοούνται ή κατανοούνται λειψά και διαστρεβλώνονται. Για αυτό είναι καλύτερο να τα δούμε γραπτά, για να κριθούν επαρκώς.

Ξεκινώντας πάντως με το Sniper από το σωστό συμπέρασμα πως με την εξέγερση δεν παίζει κανείς και πως όταν αρχίζει, πρέπει να είμαστε έτοιμοι να την οδηγήσουμε μέχρι τέλους, το μεταφράσαμε εκλαϊκευτικά ως εξής: όταν είναι να πλακωθούμε, τότε πλακωνόμαστε, αλλιώς δεν...
Μπαίνει όμως το ζήτημα αν χρειάζονται μεταβατικές καρπαζιές, καβγαδάκια για την εγρήγορση του κινήματος, trash-talking και προκλήσεις Μεϊγουέδερ-Μακ Γκρέγκορ, λαϊκά αντίφα γυμναστήρια για μάι-τάι και πολεμικές τέχνες, που αρνούνται όμως να παλέψουν με φασίστες, γιατί πρέπει να σέβεσαι τον αντίπαλο κι αυτοί δεν έχουν ούτε ίχνος σεβασμού για χρυσαυγίτες (είδες το Αλ-Τζαζίρα;).
Πρέπει να προκαλούμε τον αντίπαλο ή να αποφεύγουμε να σπαταλάμε ενέργεια και να κρατάμε δυνάμεις για το καίριο, αποφασιστικό χτύπημα (του γερανού) όπως ο Ντάνιελ-σαν στο Καράτε Κιντ; Και μέχρι τότε, wax-in, wax-out, wax-in...

Τρίτο, σημαντικό πλην σύντομο σημείο είναι η ενθάρρυνση της Αλέκας προς το κοινό να μη διστάζει να ρωτήσει, γιατί όποιος δεν το κάνει ή νομίζει πως τα ξέρει όλα ή δεν ξέρει απολύτως τίποτα. Και ήταν πολύ διδακτικό να βλέπεις την ίδια, τρεις μέρες μετά, στην εκδήλωση των καλλιτεχνών, που δεν ένιωθε ότι κατέχει καλά τα πιο ειδικά θέματα και ζητούσε συνεχώς να την συμπληρώνουν και να την διορθώνουν, για να μην πει κάτι ζαβό...
Αλλά αυτό είναι το θέμα μιας επόμενης ανάρτησης...

Υστερόγραφο

Η κε του μπλοκ σιχαίνεται από θέση αρχής τα αυτοαναφορικά σημειώματα, οπότε τα χώνω απλώς σε ένα υστερόγραφο.
Αν ήταν να κλείσει το μπλοκ, θα υπήρχε ενημέρωση, συνεπώς δε χρειάζονται επιμνημόσυνες δεήσεις για το συχωρεμένο. Έχω πει εγκαίρως πως μετά το Μάιο κάποια δεδομένα θα άλλαζαν, τα πράγματα θα γίνονταν στριμόκωλα και θα αραίωνε η καθημερινή ροή των αναρτήσεων. Και ναι, παίζει κάποιο ρόλο σε αυτό η Κατιούσα, αλλά όχι καθοριστικό. Θα προσπαθήσω να ανανεώνω πιο συχνά το μπλοκ και με κείμενα που έχουν ανέβει πρώτα στην Κατιούσα -η οποία πάντως δίνει επιλογή για σχολιασμό για όποιον θέλει να πει κάτι- αλλά μέχρι τα Χριστούγεννα, δε βλέπω να αλλάζει κάτι δραματικά.

Κατά τα άλλα να διαβάσετε το τρίτο μέρος του Αριστερισμού, που δέησε επιτέλους να γράψει το ΛΣ, που περνά δημιουργικά το χρόνο του στο Φεστιβάλ, φτιάχνοντας λογοπαίγνια για τον Πετρολούκατς Χαλκιά. Το ζητήσατε, το περιμένατε, τον απειλήσατε για να το γράψει, οπότε είναι κρίνα να αφήσετε τώρα την προσμονή τόσων χρόνων να το κάνει να περάσει απαρατήρητο σε σχέση με τις προσδοκίες που είχαν γιγαντωθεί. Κι αν φτωχικό το βρήκες το τρίτο μέρος, δε σε γέλασε. Άσε που θα υπάρξει κι άλλο, σαν επίλογος στην τριλογία και Νταρτανιάν στους τρεις σωματοφύλακες.

Ο Άπτον Σίνκλερ στη ζούγκλα του καπιταλισμού

Στις 20 του Σεπτέμβρη 1878, γεννήθηκε ο Άπτον Σίνκλερ, ένας από τους πολυγραφότερους και πιο πολυδιαβασμένους στο εξωτερικό Αμερικανούς συγγραφείς. Γόνος οικογένειας πτωχευμένων αριστοκρατών του Νότου, από νωρίς προσχώρησε στο σοσιαλιστικό κίνημα της χώρας του. Σε όλο το έργο του στηλιτεύει κάθε μορφή κοινωνικής αδικίας, περιγράφει την αδυσώπητη πάλη ανάμεσα στον κεφαλαιοκράτη και τον εργαζόμενο.
«Η Ζούγκλα» (1906)  το δημοφιλέστερο μυθιστόρημά του, με τεράστια κοινωνική απήχηση,  στηλίτευε την καπιταλιστική εκμετάλλευση στα σφαγεία του Σικάγου. Γράφτηκε, όπως λέει ο ίδιος ο Σίνκλερ, «μέσα σ’ ένα σανιδένιο καλύβι, δυόμισι επί τρία, στην πλαγιά ενός λόφου στα βόρεια του Πρίνστον». Για τη συγγραφή της «Ζούγκλας» ο Σίνκλερ χρειάστηκε  να ζήσει για εφτά βδομάδες μαζί με τους απόκληρους και αξιολύπητους ξένους στα σφαγεία του Σικάγου. Το μυθιστόρημα εξιστορεί τη ζωή ενός Λιθουανού χωρικού, μετανάστη στις ΗΠΑ στις αρχές του 20ου αιώνα, που προσπαθεί να επιζήσει σαν εργάτης στα σφαγεία και σαν ξένος γνωρίζει τη διπλή εκμετάλλευση.
Η συμμετοχή του Σίνκλερ στο σοσιαλιστικό κίνημα, από το 1903, εντείνει την κοινωνική του κριτική στα μυθιστορήματα του. «…Σοσιαλιστής, αισθηματίας χωρίς θεωρητική κατάρτιση», έγραφε για αυτόν ο Λένιν. Ο Άπτον Σίνκλερ υπερασπίστηκε την Οχτωβριανή Επανάσταση και στα τελευταία χρόνια της ζωής του πάλεψε κατά του πυρηνικού πολέμου και εκδήλωσε τη συμπάθειά του προς τη Σοβιετική Ένωση. Έφυγε από τη ζωή στις 25 του Νοέμβρη 1968.
Ακολουθεί απόσπασμα από τη «Ζούγκλα»:
Ο Άπτον Σίνκλερ στη ζούγκλα του καπιταλισμού
Άπτον Σίνκλερ (1878-1968)
Ο Οστρίνσκι ήταν Πολωνός, γύρω στα πενήντα. Είχε ζήσει στη Σιλεσία, μέλος μιας καταφρονεμένης και διωκόμενης φυλής, κι είχε πάρει μέρος στο προλεταριακό κίνημα στις αρχές της δεκαετίας του εβδομήντα, τότε που ο Βίσμαρκ, αφού κατάκτησε τη Γαλλία, έστρεψε την πολιτική του του αίματος και του σιδήρου ενάντια στη «Διεθνή». Ο ίδιος ο Οστρίνσκι είχε πάει φυλακή δυο φορές, αλλά τότε ήταν νέος και δεν τον ένοιαζε. Πάντως, εξακολούθησε ν’ αγωνίζεται, γιατί τότε ακριβώς που ο σοσιαλισμός είχε σπάσει όλους τους φραγμούς κι είχε γίνει η μεγάλη πολιτική δύναμη της αυτοκρατορίας, εκείνος είχε έρθει στην Αμερική κι είχε αρχίσει πάλι από την αρχή. Στην Αμερική, όλοι γελούσαν τότε με την ιδέα και μόνο του σοσιαλισμού, γιατί, στην Αμερική, όλοι ήταν ελεύθεροι. Λες κι η πολιτική ελευθερία μπορούσε να κάνει τη σκλαβιά του μεροκάματου πιο ανεκτή, είπε ο Οστρίνσκι.
Ο μικροκαμωμένος ράφτης καθόταν γέρνοντας πίσω στη σκληρή καρέκλα της κουζίνας του, με τα πόδια τεντωμένα πάνω στη σβηστή σόμπα και μιλούσε ψιθυριστά για να μην ξυπνήσει αυτούς που κοιμόντουσαν στο διπλανό δωμάτιο. Στον Γιούργκις φαινόταν το ίδιο θαυμάσιος άνθρωπος όσο κι ο ομιλητής στη συγκέντρωση. Ήταν φτωχός, ο τελευταίος των τελευταίων, πεινασμένος κι εξαθλιωμένος, κι όμως, πόσα ήξερε, πόσα είχε τολμήσει και πραγματοποιήσει, τι ήρωας που είχε σταθεί! Κι ήταν κι άλλοι σαν κι αυτόν, χιλιάδες σαν κι αυτόν κι όλοι τους εργαζόμενοι! Κι όλος αυτός ο θαυμαστός μηχανισμός της προόδου είχε δημιουργηθεί από τους συντρόφους του!… Ο Γιούργκις δεν μπορούσε να το πιστέψει· του φαινόταν πολύ ωραίο για να είναι αληθινό.
Έτσι γινόταν πάντα, είπε ο Οστρίνσκι. Όταν κάποιος προσηλυτιζόταν στο σοσιαλισμό, έκανε σαν τρελός. Δεν μπορούσε να καταλάβει πώς ήταν δυνατό άλλοι να μην το βλέπουν και περίμενε πως θα προσηλύτιζε όλο τον κόσμο την πρώτη βδομάδα. Ύστερα από λίγο, θα καταλάβαινε πόσο δύσκολη δουλειά ήταν. Κι ύστερα θα ήταν τυχερός αν συνέχιζαν να προσέρχονται καινούριοι, ώστε να μην κατακαθίσει στη ρουτίνα. Αυτό τον καιρό, ο Γιούργκις θα είχε άφθονες ευκαιρίες να ξοδέψει την έξαψή του, γιατί ήταν παραμονές προεδρικών εκλογών κι όλοι μιλούσαν πολιτικά. Ο Οστρίνσκι θα τον έπαιρνε στην επόμενη συγκέντρωση της τοπικής οργάνωσης και θα τον σύστηνε και θα μπορούσε να γραφτεί στο κόμμα. Η συνδρομή ήταν πέντε σέντσια τη βδομάδα, αλλά όποιος δεν μπορούσε να πληρώνει απαλλασσόταν από την υποχρέωση. Το σοσιαλιστικό κόμμα ήταν αληθινά δημοκρατική πολιτική οργάνωση, ελεγχόταν απόλυτα από τα μέλη του και δεν είχε κομματάρχες. Όλα αυτά τα πράγματα τα εξήγησε ο Οστρίνσκι, καθώς και τις αρχές του κόμματος.
Θα μπορούσε να πει κανείς πως δεν υπήρχε στην πραγματικότητα παρά μόνο μια σοσιαλιστική αρχή, η αρχή του «μη συμβιβασμού», που ήταν η ουσία του προλεταριακού κινήματος σ’ όλο τον κόσμο. Όταν ένας σοσιαλιστής εκλεγόταν σ’ ένα αξίωμα, ψήφιζε μαζί με τους παλαιοκομματικούς οποιοδήποτε μέτρο μπορούσε να ωφελήσει την εργατική τάξη, αλλά δεν ξεχνούσε ποτέ πως αυτές οι παραχωρήσεις, όποιες κι αν ήταν, ήταν ασήμαντες σε σύγκριση με το μεγάλο σκοπό: την οργάνωση της εργατικής τάξης για την επανάσταση. Ως τότε, στην Αμερική, ένας σοσιαλιστής έκανε, κατά κανόνα, έναν άλλο σοσιαλιστή μια φορά κάθε δυο χρόνια. Αν κρατούσαν αυτό το ρυθμό, θα έπαιρναν την εξουσία το 1912, αν και δεν περίμεναν όλοι ότι θα πετύχαιναν τόσο γρήγορα.
Οι σοσιαλιστές ήταν οργανωμένοι σε κάθε πολιτισμένο έθνος. Ήταν ένα διεθνές πολιτικό κόμμα, είπε ο Οστρίνσκι, το μεγαλύτερο που γνώρισε ποτέ ο κόσμος. Αριθμούσε τριάντα εκατομμύρια οπαδούς κι έριχνε οχτώ εκατομμύρια ψήφους. Είχε βγάλει την πρώτη του εφημερίδα στην Ιαπωνία κι είχε εκλέξει τον πρώτο του βουλευτή στην Αργεντινή. Στη Γαλλία διόριζε μέλη υπουργικών συμβουλίων και στην Ιταλία και την Αυστραλία έπαιζε ρυθμιστικό ρόλο κι ανέτρεπε κυβερνήσεις. Στη Γερμανία, όπου οι ψήφοι του ξεπερνούσαν το ένα τρίτο των συνολικών ψήφων της αυτοκρατορίας, όλα τα άλλα κόμματα και δυνάμεις είχαν συνενωθεί για να το πολεμήσουν. Δε θα ωφελούσε, εξήγησε ο Οστρίνσκι, να νικήσει το προλεταριάτο ενός έθνους, γιατί το έθνος αυτό θα συντριβόταν από τη στρατιωτική ισχύ των άλλων. Κι έτσι, το σοσιαλιστικό κίνημα ήταν παγκόσμιο κίνημα, μια οργάνωση όλης της ανθρωπότητας για την εγκαθίδρυση της ελευθερίας και της αδελφοσύνης. Ήταν η νέα θρησκεία της ανθρωπότητας ή, θα μπορούσε να πει κανείς, η εκπλήρωση της παλιάς θρησκείας, αφού δε συνεπαγόταν παρά την εφαρμογή κατά γράμμα της διδασκαλίας του Χριστού.
Μέχρι αργά μετά τα μεσάνυχτα, ο Γιούργκις καθόταν, χαμένος στην κουβέντα με τη νέα του γνωριμία. Ήταν γι’ αυτόν μια εξαίσια εμπειρία, μια σχεδόν υπερφυσική εμπειρία. Ήταν σαν να είχε συναντήσει έναν κάτοικο της τέταρτης διάστασης του χώρου, ένα ελεύθερο απ’ όλες τις συμβατικότητες. Τέσσερα χρόνια τώρα, ο Γιούργκις τριγύριζε στα τυφλά στα βάθη μιας ερημιάς. Κι εδώ, ξαφνικά, ένα χέρι είχε απλωθεί, τον είχε αδράξει, τον είχε σηκώσει έξω απ’ αυτήν και τον είχε καθίσει πάνω σε μια βουνοκορφή, απ’ όπου μπορούσε να τη βλέπει όλη. Μπορούσε να δει τα μονοπάτια όπου είχε περιπλανηθεί, τους βάλτους όπου είχε πέσει σκοντάφτοντας, τους κρυψώνες των αρπαχτικών θεριών που είχαν ριχτεί καταπάνω του. Υπήρχαν, για παράδειγμα, οι εμπειρίες του από την Κονσερβούπολη.
Τι υπήρχε σχετικά με την Κονσερβούπολη που ο Οστρίνσκι δεν θα μπορούσε να το εξηγήσει; Για τον Γιούργκις, οι κονσερβάδες ήταν το ισοδύναμο της μοίρας. Ο Οστρίνσκι του έδειξε πως αποτελούσαν το Τραστ του Βοδινού. Ήταν μια γιγαντιαία συνένωση κεφαλαίων που είχε συντρίψει κάθε αντίσταση, είχε ανατρέψει τους νόμους της χώρας κι έγδερνε τον κόσμο. Ο Γιούργκις θυμόταν πως, όταν είχε πρωτόρθει στην Κονσερβούπολη, είχε σταθεί και παρακολουθήσει το σφάξιμο των γουρουνιών και σκεφτόταν πόσο σκληρό κι άγριο ήταν, και βγήκε μακαρίζοντας τον εαυτό του που δεν ήταν γουρούνι. Τώρα, η νέα του γνωριμία του έδειξε πως τότε δεν ήταν παρά ένα γουρούνι ένα από τα γουρούνια των κονσερβάδων. Αυτό που ήθελαν από ένα γουρούνι ήταν ό,τι κέρδος μπορούσαν να βγάλουν απ’ αυτό. Κι αυτό ήταν που ήθελαν κι από τον εργάτη κι ακόμα αυτό ήταν που ήθελαν από το κοινό. Το τι σκεφτόταν για όλα αυτά το γουρούνι, το τι υπέφερε, δε λογαριαζόταν. Το ίδιο δε λογαριαζόταν κι ο εργάτης, το ίδιο κι ο αγοραστής κρέατος. Αυτό ίσχυε παντού στον κόσμο, αλλά ίσχυε ειδικότερα στην Κονσερβούπολη.
Φαίνεται πως υπήρχε κάτι στη δουλειά του σφαξίματος που έτεινε στην ασπλαχνία και την αγριότητα: ήταν κυριολεκτικά γεγονός ότι στις δουλειές των κονσερβάδων, εκατό ανθρώπινες ζωές δεν εξισώνονταν με μιας πεντάρας κέρδος. Όταν ο Γιουργκις θα εξοικειωνόταν με τη σοσιαλιστική φιλολογία, πράγμα που θα γινόταν πολύ γρήγορα, θα έβλεπε το Τραστ του Βοδινού από κάθε λογής άποψη και θα το έβρισκε από παντού το ίδιο. Ήταν η ενσάρκωση της τυφλής κι αχαλίνωτης απληστίας. Ήταν ένα τέρας που καταβρόχθιζε με χίλια στόματα, που ποδοπατούσε με χίλιες οπλές. Ήταν ο Μέγας Χασάπης, ήταν το ενσαρκωμένο πνεύμα του καπιταλισμού.
Πάνω στον ωκεανό του εμπορίου, έπλεε σαν κουρσάρικο καράβι. Είχε υψώσει τη μαύρη σημαία κι είχε κηρύξει πόλεμο κατά του πολιτισμού. Η δωροδοκία κι η διαφθορά ήταν οι καθημερινές του μέθοδοι. Στο Σικάγο, η τοπική αυτοδιοίκηση ήταν απλά ένα από τα υποκαταστήματά του. Έκλεβε απροκάλυπτα δισεκατομμύρια γαλόνια νερό, υπαγόρευε στα δικαστήρια τις ποινές για τους άταχτους εργάτες, απαγόρευε στο δήμαρχο να εφαρμόσει τον οικοδομικό κανονισμό σε βάρος του. Στην εθνική πρωτεύουσα, είχε τη δύναμη ν’ αποτρέπει έλεγχο των προϊόντων του και να παραποιεί κρατικές εκθέσεις. Παραβίαζε τους νόμους για την επιστροφή κρατικών επιβαρύνσεων κι όταν μια φορά απειλήθηκε έρευνα, έκαψε τα βιβλία του κι έστειλε τους εγκληματίες πράκτορές του έξω από τη χώρα. Στον εμπορικό κόσμο, ήταν οδοστρωτήρας. Εξολόθρευε χιλιάδες επιχειρήσεις κάθε χρόνο, έσπρωχνε άντρες στην τρέλα και την αυτοκτονία. Είχε κατεβάσει τις τιμές των βοδιών τόσο χαμηλά που κατάστρεψε την κτηνοτροφία από την οποία ζούσαν ολόκληρες πολιτείες. Είχε ρημάξει χιλιάδες κρεοπώλες που αρνήθηκαν να πουλούν τα προϊόντα του. Χώρισε τη χώρα σε περιοχές και όριζε την τιμή του κρέατος σε όλες. Κι είχε δικά του όλα τα βαγόνια-ψυγεία κι επέβαλε φοβερό χαράτσι σ’ όλα τα πουλερικά και τ’ αβγά και τα φρούτα και τα λαχανικά. Με τα εκατομμύρια δολάρια που μάζευε κάθε βδομάδα, επιχειρούσε ν’ αποχτήσει τον έλεγχο άλλων κλάδων: των σιδηροδρόμων και των τραμ, του φωταερίου και του ηλεκτρικού. Είχε ήδη δική του τη βυρσοδεψία και τα σιτηρά της χώρας. Ο κόσμος είχε ξεσηκωθεί ενάντια σ’ αυτές τις καταπατήσεις, αλλά κανείς δεν είχε γιατριά να προτείνει. Ήταν δουλειά των σοσιαλιστών να τους διδάξουν και να τους οργανώσουν και να τους ετοιμάσουν για τον καιρό που θα έπαιρναν στα χέρια τους το γιγάντιο μηχανισμό που λεγόταν Τραστ του Βοδινού και θα τον χρησιμοποιούσαν για να παράγουν τροφές για ανθρώπινα όντα κι όχι για να συσσωρεύουν περιουσίες μια χούφτα πειρατές.
Αργά μετά τα μεσάνυχτα, ο Γιούργκις ξάπλωσε στο πάτωμα της κουζίνας του Οστρίνσκι. Όμως, πέρασε μια ώρα πριν μπορέσει να κοιμηθεί, θαμπωμένος από το χαρούμενο όραμα του κόσμου της Κονσερβούπολης να μπαίνει στα σφαγεία και να τα παίρνει στην κατοχή του!
Άπτον Σίνκλερ, Η ζούγκλα (εκδ. Σύγχρονη Εποχή)

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟΣ: Δεν είναι Ιράν, δεν είναι Σαουδική Αραβία είναι ο Στρατός του Πάνου Καμμένου

 


Στους καταδρομείς της Ρεντίνας η "θαυματουργή" εικόνα της Παναγίας Γοργοϋπηκόου
από την Ιερά Μονή Δοχειραρίου του Αγίου Όρους, με πομπή αυτοκινήτων!
Για μία εβδομάδα χιλιάδες πιστοί είχαν την ευκαιρία να προσκυνήσουν και να λάβουν τη χάρη της Παναγίας Γοργοϋπηκόου η οποία προθύμως υπακούει και ελεεί όλους όσους την ευλαβούνται και την επικαλούνται με πίστη.
Με την παρουσία του σεπτού Ποιμενάρχη της περιοχής Λαγκαδά κ. Ιωάννη, του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Δοχειαρίου Γέροντα Γρηγορίου, πλήθος πιστών με τα αυτοκίνητά τους και λεωφορεία συνόδευσαν με πομπή την εικόνα έως την Ουρανούπολη. Από εκεί δύο πλοία ένα με την Θαυματουργή εικόνα, τους πατέρες της μονής και τους άνδρες μετέβησαν στο Δοχειάρι ενώ το δεύτερο που παρέλαβε τις γυναίκες, τα μικρά παιδιά και τους ηλικιωμένους ακολούθησε και παρέμεινε στην προκαθορισμένη απόσταση από τον αρσανά της μονής.

Αυτά που συμβαίνουν από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στον ελληνικό στρατό είναι πρωτοφανή.

Ποια Χούντα των Συνταγματαρχών..

Η στρατιωτικοποίηση του εργαζόμενου λαού μας που επιχειρεί η κυβέρνηση προχωρά ταυτόχρονα με την ταύτιση του Στρατού με τον Ορθόδοξο Φονταμενταλισμό, ώστε να γίνει κατορθωτό να επιβληθούν όλα τα αντιδραστικά στερεότυπα και τα θέσφατα:

ΛΑΟΣ=ΣΤΡΑΤΟΣ=ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Αυτό είναι το κράτος του Ολοκληρωτικού Καπιταλισμού που οικοδομεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Είναι μια απόπειρα που άρχισε επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, με επικεφαλή στις Ένοπλες Δυνάμεις τον ΑΓΕΕΘΑ Αντιστράτηγο Κωσταράκο, με την επιβολή θρησκευτικών σημάτων στις στρατιωτικές σχόλες και την αναβάθμιση μιλιταριστικών και εθνικιστικών επιδείξεων. Ταυτόχρονα όμως είχαμε του πρωην ΥΕΘΑ Μπεγλίτη να υποστηρίζει ότι ¨η συμμετοχή στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις είναι εθνική ανάγκη", ενώ ο Στρατός σε τρεις (3) τουλάχιστον περιπτώσεις διατάχθηκε να αναλάβει καθήκοντα Καταστολής Πλήθους απέναντι στις μεγάλες εργατικές κινητοποιήσεις κατα των Μνημονίων.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συνέχει όχι μόνο την αστική Μνημονιακή πολιτική των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, αλλά και την οικοδόμηση του κράτους διαρκούς έκτακτης ανάγκης με τα πλέον αντιδραστικά χαρακτηριστικά.


Χαρακτηριστικό επεισόδιο του Σκοταδισμού και της Αντιδραστικής επίθεσης που συντελείται είναι τα όσα σημειώθηκαν στο στρατόπεδο της 1ης Ταξιαρχίας Καταδρομέων - Αλεξιπτωτιστών στη Ρεντίνα.

Διαβάζουμε λοιπόν: 

"Κάθε χρόνο ο Μητροπολίτης ο οποίος ευλαβείται ιδιαίτερα την Παναγία Γοργοϋπήκοο και στηρίζει το γυναικείο μετόχι, συνοδεύει ο ίδιος την πομπή με την εικόνα της Παναγίας μέχρι το στρατόπεδο της Ρεντίνας όπου είναι και τα όρια της Μητροπολιτικής του περιφέρειας και βγαίνοντας από το αυτοκίνητο ευλογεί όλη την αυτοκινητοπομπή που οδεύει προς την Ουρανούπολη.

Η πομπή σταμάτησε μπροστά στην πύλη του στρατοπέδου όπου ήταν παραταγμένα όλα τα στελέχη με τον Ταξίαρχο κο Παπαδημητρίου και με ευλάβεια απέδωσαν τιμές στην Παναγία. 

Μάλιστα το αυτοκίνητο με την ιερά εικόνα οδηγήθηκε εντός της Ταξιαρχίας και του ΚΕΑΠ, όπου όλα τα στελέχη, οι οπλίτες και μαθητές της Σχολής Ευελπίδων που βρισκόταν στην περιοχή για εκπαίδευση, προσκύνησαν την Γοργοϋπήκοο και έλαβαν την ευλογία του σεπτού ποιμενάρχη, ο οποίος με Σταυρό της Ι.Μ. Δοχειαρίου που περιέχει Τίμιο Ξύλο ευλόγησε τους πάντες.

Η χαρά και η συγκίνησή του Μητροπολίτη ήταν τόσο μεγάλη που το έθιμο θα καθιερωθεί από τον Μητροπολίτη, τη Μονή και το ΓΕΣ και κάθε χρόνο η εικόνα θα οδηγείται εντός του στρατοπέδου! 

Μάλιστα μαζί με τον Δήμαρχο Λαγκαδά και την αστυνομία, θα υπάρχει και στρατιωτική αντιπροσωπεία που θα συνοδεύει την εικόνα μέχρι τον αρσανά της μονής.

Απαιτείται η δημιουργία ενός εργατικού διεθνιστικού αντικαπιταλιστικού αντιπολεμικού κινήματος που θα γυρίσει στους εθνικούς τους στόχους, θα απαιτήσει την ικανοποίηση των αναγκών και δικαιωμάτων των εργαζομένων, βάζοντας φραγμό σε πόλεμο-εθνικισμό και φασισμό, παλεύοντας ενάντια σε ΝΑΤΟ-ΕΕ.

Πρέπει τώρα η Αριστερά και τα κοινωνικά κινήματα να καταγγείλουν και αντιπαλέψουν τη γενικευμένη στρατιωτικοπόιηση του εργαζόμενου λαού μας που προωθεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Μια στάση εδώ


28o Φεστιβάλ ΚΝΕ – Οδηγητή, 15 χρόνια πριν, Πανεπιστημιούπολη, Ιλίσια.
Τελευταία μέρα του πρώτου μου Φεστιβάλ. Η χρέωσή μου ήταν στις ψησταριές του Λαϊκού, αλλά η καρδιά μου πέταγε στην κεντρική σκηνή, στη συναυλία του Μητροπάνου. Όταν ήρθαν και ζήτησαν κόσμο για το ξεστήσιμο προσφέρθηκα με τη μία. Δεν είχα ιδέα για τι επρόκειτο, αλλά σίγουρα θα ήταν μια δουλειά πιο κοντά στον Μητσάρα.
Βαδίσαμε γρήγορα μέσα από την Διεθνούπολη, το Στέκι ΑΕΙ-ΤΕΙ, το Μαθητικό και το εργατικό στέκι. Το πρώτο σοκ, γιατί οι σύντροφοι είχαν αρχίσει να τα ξεστήνουν με μανία. Δεν είχε περάσει μια ώρα από τότε που είχα περάσει από εκεί και τά ’χα δει όλα φωτισμένα και με κόσμο να τριγυρίζει ανάμεσα στα τραπεζάκια! Και τώρα ένα κοπάδι… ακρίδες να εξαφανίζει σιγά σιγά τα πάντα!
Στο αρχηγείο την ομάδα μου την έστειλαν στον Παιδότοπο. Πέταγα απ’ τη χαρά μου. Απ’ το ύψωμα εκείνο που στηνόταν κάθε χρόνο ο Παιδότοπος είχες την καλύτερη θέα της Κεντρικής Σκηνής και άκουγες τέλεια τη συναυλία. Πήραμε τις τανάλιες μας κι ανηφορίσαμε τραγουδώντας το κομμάτι που τραγούδαγε λίγο πιο πέρα κι ο Μεγάλος.
Στον Παιδότοπο σκοτάδι, φώτιζαν μονάχα η ανταύγεια της Κεντρικής Σκηνής και οι πυλώνες με τα φώτα της Πανεπιστημιούπολης. Αρχίσαμε να κόβουμε με τις τανάλιες τα συρματάκια που κράταγαν στη θέση τους πανιά, μουσαμάδες και ταμπλό και τα ταχτοποιούσαμε προσεχτικά σε μια γωνιά.
Όλην την ώρα, άλλοι δυνατά κι άλλοι πιο σιγανά, τραγουδάγαμε -άλλωστε, τα ξέραμε όλα τα λόγια των τραγουδιών του Μητροπάνου. Πού και πού, κάποιος φορτωμένος με ρολά μουσαμάδες, όπως τα πήγαινε στη γωνιά που τα ποστιάζαμε έκανε και μια στροφή, για να εισπράξει ένα παλαμάκι ή ένα χωρατό.
Αυτή η καλή μας διάθεση κάλυπτε την πιο ψυχοφθόρα και ψυχοπλακωτική διαδικασία του Φεστιβάλ, που είναι το ξεστήσιμο. Όλα αυτά που χτίζαμε απ’ το μηδέν απ’ την αρχή του Σεπτέμβρη, με τόσο κόπο, με τόσες θυσίες, που ίσα που τα χαρήκαμε τις τέσσερις μέρες του Φεστιβάλ, έπρεπε τώρα να τα γκρεμίσουμε και να τα εξαφανίσουμε. Να αφήσουμε τούτο το μέρος, που είχαμε περάσει έναν τόσο έντονο μήνα, σαν να μην είχαμε βρεθεί ποτέ εκεί πέρα.
Τα πανιά κι οι μουσαμάδες κατέβηκαν κι έπρεπε να περάσουμε στα βαριά: Να ξεστήσουμε τους πύργους και να αποθέσουμε τα συστατικά τους, πλαίσια, χιαστά, κυπελάκια, ταχτοποιημένα κι αυτά κάτω, για να τα φορτώσουν άλλοι σύντροφοι αύριο το πρωί και να τα πάρουν από εκεί.
Το τραγούδι μας συνέχιζε, λίγο πιο ξεθυμασμένο τώρα, αναμεμιγμένο με ελαφρύ λαχανητό. Μέχρι που…
Το δεύτερο μπουζούκι της ορχήστρας του Μητροπάνου από κάτω μας άρχισε να παίζει «μπουκωμένο» μια πολύ γνώριμη αλληλουχία νοτών.
Μετά από δύο μέτρα, το πρώτο μπουζούκι μπαίνει με ένα σόλο που έσπαγε κόκκαλα.
Παγώνουμε. Χωρίς καμία συνεννόηση παρατάμε ό, τι κάνουμε και τρέχουμε προς το φρύδι του υψώματος. Τους δυο-τρεις που μείνανε πίσω χωρίς να καταλαβαίνουν τι συμβαίνει, τους προγκήξαμε να ‘ρθούν κι αυτοί: «Λέει το Αλίμονο, ρε μαλάκα, έλα!»
«Δυόοοοοοοοοοοοοο…» Εκεί, μπροστά μας, μια όρθια περήφανη φιγούρα στο μέσο μιας τεράστιας σκηνής, ο Μητσάρας με κλειστά μάτια και το μικρόφωνο ψηλά, κολλητά σχεδόν στο στόμα του, αρχίζει να ψέλνει. Εμείς, σχεδόν σε στάση προσοχής, παρακολουθούμε, χωρίς να τολμήσουμε να ακολουθήσουμε την φωνή του στις κορυφές και στις κοιλάδες στις οποίες ταξίδευε. Μονάχα κάποιοι αυθάδεις πήραν θάρρος σε δυο τρία σημεία που πήγαινε λίγο πιο στρωτά το τραγούδι κι άνοιξαν το στόμα τους, για να το κλείσουν ντροπιασμένοι μετά από λίγο, με τα πνευμόνια τους αδειανά, ενώ ο Μητροπάνος συνέχιζε.
Μετά από τρία λεπτά τραγούδι, όμως, δεν γινόταν να μείνουμε σιωπηλοί. Στο «Χωρίς την αγάπη σου / θα ήμουνα μόνος» η φωνή μας εξερράγη μέσα απ’ τα στήθια μας και οι λαιμοί μας φούσκωσαν. Τα χέρια μας υψώθηκαν -μαζί με τα χέρια και των χιλιάδων που ήταν από κάτω, στην αυλαία μπροστά στη μεγάλη σκηνή- και ουρλιάξαμε όλοι μαζί:
«Αλίμονο σ’ αυτούς που δεν αγάπησαν
Αλίμονο, αλίμονο, αλίμονο
Αλίμονο σ’ αυτούς που δε δακρύσανε, ζωή
Την ομορφιά σου δε γνωρίσανε ζωή
Την ομορφιά σου δε γνωρίσανε».
Η «χορωδία» του κοινού που συντρόφευε με τόση ένταση τον Μητροπάνο στο τραγούδι δεν οφειλόταν στο ότι όλοι οι άνθρωποι που ήμασταν εκεί είχαμε εμπειρίες από έναν μεγάλο έρωτα, σαν αυτόν του τραγουδιού. Κάθε άλλο. Ήταν από τις στιγμές κι απ’ τα τραγούδια που σε τραντάζουν, σε τραβάνε με δύναμη απ’ την ατομικότητά σου και σε κάνουν υμνητή του συνολικού φαινομένου της ζωής και όσων αυτή περιλαμβάνει. Που διαχέουν το πάθος και τη λαχτάρα και τα συλλογικοποιούν.
Γυρίσαμε στο ξεστήσιμο εξαντλημένοι, σα νά ’χαμε κουβαλήσει τα διπλάσια πλαίσια απ’ όσα απόμεναν να κατεβάσουμε, αλλά με μια άλλη ηρεμία στην καρδιά. Δεν ήμασταν απλοί θεατές μιας ακόμα συναυλίας. Ήμασταν κοινωνοί αυτής της μουσικής εμπειρίας. Ο Μητροπάνος τραγούδησε αυτό το τραγούδι στο σπίτι του, στο σπίτι μας, όχι σε θεατές, αλλά σε συντρόφους. Η φωνή του πέρασε από έναν ενισχυτή που όμοιό του δεν μπορεί να φτιάξει καμία τεχνολογία, μας δόνησε και χαράχτηκε για πάντα στο μυαλό μας, για να συνεχίσει να μας δονεί και τώρα, που δεν είναι πια μαζί μας.

«Τι θέλει αυτή εδώ;»

Σούρουπο Σεπτέμβρη του 1992. Στη δημοσιογραφική πιάτσα συζητάνε με υποδόριο χιούμορ την ευάριθμη, από πλευράς συμμετοχής κόσμου, «νεκρανάσταση» του Φεστιβάλ της ΚΝΕ στην Πανεπιστημιούπολη. Άλλοι πάλι λένε πως ο κόσμος είναι πιο πολύς απ’ αυτόν που αναμενόταν. Η Αλέκα έχει ήδη κάτσει απέναντί μου στην πολυθρόνα του “Ψηλά τα Χέρια” . Το βρώμικο 89, ο Κοσκωτάς, τα «γουνάκια» , η αισθητική της Αυριανής, το 13ο, το 14ο… Αποφασίζω να πάω στο φεστιβάλ. Διαλέγω να πάω μόνη μου για να δω και ν’ ακούσω χωρίς να …εκθέσω κανέναν.
Φτάνω στην είσοδο. Ένας πάγκος, δυο γυναίκες, η μία νεότερη, η άλλη λίγο πιο πάνω από τα χρόνια μου. Κοντοστέκομαι. Αμηχανία. Βλέπεις δεν μπορώ να κρυφτώ, άτιμο πράγμα η δημόσια μούρη, και δεν το θέλω.
«Εισιτήριο;» ρωτάω. «Περάστε , δημοσιογράφος είστε» λέει η μεγαλύτερη, ψελλίζοντας κι ένα «από πού;». Εννοούσε από ποιο μέσο. Τώρα ούτε εγώ θυμάμαι καλά καλά, μετά την παταγώδη αποχώρηση απ’ το mega, την επανάκαμψη στην ΕΡΤ, το FLASH, το Σκάι. Επαγγελματικά κουλουβάχατα σε αναμοχλευτικούς καιρούς. «Από πουθενά» απαντάω. «Από μόνη μου». Προχωράω. Έχουν πυκνώσει κάποιοι παράξενοι νεολαίοι. Ευγενείς, αγόρια και κορίτσια λιγότερα, και τ’ αυτί μου πιάνει ένα «τί θέλει αυτή εδώ;». Δεν ξέρω ποιος και αν απάντησε.
Περπάτησα με ευκολία. Όλα χειροποίητα. Πάγκοι, πανό, κόσμος αραιός. Με πλησιάζει μια γιαγιά. Μαζί με δυο-τρείς νεότερες, απ’ αυτές που λατρεύω να βλέπω στις διαδηλώσεις, εκδηλώσεις και φεστιβάλ του κόμματος, και κάθε μα κάθε φορά να ξορκίζω κάθε κακό που έρχεται με τα γεράματα και να εύχομαι να τους μοιάσω στα κότσια. «Κι εσύ εδώ; Αμ το λεγα γω ότι αυτή δεν μπορεί, σα δικιά μας ακούγεται. Και ξέρεις το ψέμα φαίνεται στη μούρη. Κι είναι καλύτερη απ’ την τηλεόραση». Στο φεστιβάλ της ΚΝΕ, σ’ αυτό το ηρωϊκά αμήχανο, μια γιαγιά έσπασε την επιφύλαξη και την παγωμάρα, αλλά κυρίως μ’ έναν τρόπο μαγικό έβγαλε απ’ τα μάτια που με περιεργαζόντουσαν, και γιατί όχι με παρακολουθούσαν, την καχυποψία που γεννούσε η ιδιότητα, η μέρα, ο τόπος, η ιστορία, η ώρα και η στιγμή.
Πέρασαν χρόνια και την ερώτηση «τί θέλει αυτή εδώ» μου την αποκρυπτογράφησε συντρόφισσα που δουλεύαμε πολλά χρόνια στη βουλή μαζί κι από σύμπτωση ήταν αυτή η ίδια και τότε, και το 2000 που έχουμε ορκιστεί βουλευτές και με υποδέχεται ζεστά, όταν περνάω τρέμοντας από συγκίνηση την πόρτα των γραφείων του κόμματος. Τότε είχε αναρωτηθεί ακριβώς αυτό. Το 2000 μου το θύμισε και με ξεψάρωσε όταν αναρωτιόμουν εγώ για άλλα, πολύ ευκολότερα από το πρώτο βήμα.
Πολλοί θυμούνται τη ΔΕΗ και την εικοσάλεπτη διακοπή του ρεύματος στο φεστιβάλ του 92. Εγώ, το διακόπτη που άναψε την ερώτηση κι απάντησα με τη ζωή μου. Εικοσιπέντε χρόνια μετά ξέρω πως ήταν η Ρόζυ.

Επιτυχίες





Ο Αμερικανός πρέσβης αναδεικνύεται ως ο πιο δραστήριος απ' όσους έχουν περάσει από την Ελλάδα, τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια. Δεν περνάει μέρα που να μην υπάρχει μια είδηση με το όνομά του, είτε λόγω κάποιας συνάντησης με στελέχη της κυβέρνησης και των άλλων αστικών κομμάτων, είτε μιας επίσκεψης σε κάποια περιοχή με έντονο «επενδυτικό» ενδιαφέρον, είτε μιας παρέμβασης στα ΜΜΕ για τη γεωπολιτική σημασία που έχει η Ελλάδα στην υλοποίηση των αμερικανικών ιμπεριαλιστικών σχεδίων στην περιοχή. Αν κρίνουμε μάλιστα από τις εξελίξεις, ο πρέσβης των ΗΠΑ κρίνεται ιδιαίτερα επιτυχημένος στη δουλειά του: Η κυβέρνηση αναβαθμίζει τη στρατιωτική συνεργασία με τις ΗΠΑ σε όλα τα επίπεδα (Σούδα, Αραξος κ.λπ.), τα ενεργειακά σχέδια, με βάση τους μακροπρόθεσμους προγραμματισμούς των αμερικανικών μονοπωλίων προχωράνε κανονικά, ενώ δεν υπάρχει επένδυση που να εκδηλώνει ενδιαφέρον αμερικανική εταιρεία και να μην της κατοχυρώνεται. Τελευταίο παράδειγμα είναι τα ναυπηγεία της Σύρου, όπου βρέθηκε πριν από ένα μήνα ο πρέσβης, για να προβάλει το ενδιαφέρον δύο αμερικανικών ομίλων για την αγορά τους. Τώρα ανακοινώνεται ότι ο ένας από τους δύο παραιτήθηκε υπέρ του άλλου, ο οποίος απέμεινε πλέον μοναδικός διεκδικητής! Χώρια που η κυβέρνηση επισπεύδει τη διαδικασία εκκαθάρισης, για να μπει αμέσως ο «επενδυτής» με κερδοφόρες προοπτικές στο ναυπηγείο. Σε κάθε περίπτωση, ο Αμερικανός πρέσβης δεν είναι καθόλου αχάριστος και με κάθε ευκαιρία αναγνωρίζει τη συμβολή της κυβέρνησης στις απανωτές διπλωματικές του επιτυχίες.

Το ταμείο...




Κάνοντας «ταμείο» για τα δύο χρόνια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, που αναδείχτηκε σαν χτες από τις εκλογές του 2015, στην πλάτη του λαού φορτώθηκε όχι μόνο η απαρέγκλιτη υλοποίηση του τρίτου και των προηγούμενων μνημονίων, αλλά και τα πρόσθετα μέτρα της δεύτερης «αξιολόγησης», με ορίζοντα τα επόμενα πολλά χρόνια. Τώρα, μπροστά μας βρίσκεται ο νέος γύρος της επίθεσης που σηματοδοτεί η τρίτη «αξιολόγηση».
Πριν από εκείνες τις εκλογές είχε γίνει το δημοψήφισμα και ψηφίστηκε το τρίτο μνημόνιο, από τον ΣΥΡΙΖΑ, τους ΑΝΕΛ, τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι. Σ' εκείνη την εκλογική αναμέτρηση, ο ΣΥΡΙΖΑ προβαλλόταν ως η δύναμη που μπορούσε τάχα να διαχειριστεί τις μνημονιακές συμφωνίες με «κοινωνικό πρόσημο», σε αντίθεση με τη «νεοφιλελεύθερη» ΝΔ.
Αν ένα συμπέρασμα είναι επομένως χρήσιμο για το λαό, απ' όλη την κυβερνητική θητεία του ΣΥΡΙΖΑ, είναι ότι φιλολαϊκή διαχείριση του καπιταλισμού ούτε υπήρξε, ούτε πρόκειται να υπάρξει. Οτι το κέρδος των επιχειρηματικών ομίλων και η ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών είναι ασύμβατα στο πλαίσιο του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, σε ανάπτυξη και κρίση.
Το συμπέρασμα αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία απέναντι στο αφήγημα της «δίκαιης ανάπτυξης» που λανσάρουν από κοινού κεφάλαιο και κυβέρνηση, για να στρατεύσουν τα λαϊκά στρώματα στους αντιλαϊκούς τους στόχους. Το αντεργατικό οπλοστάσιο, που θωράκισε και εμπλούτισε περαιτέρω η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, σε αντιδιαστολή με τα προνόμια και τις δεσμεύσεις στο κεφάλαιο, για να βελτιωθεί το «επενδυτικό κλίμα», είναι τρανή απόδειξη.
Επιβεβαιώνεται ότι η καπιταλιστική οικονομία έχει τους δικούς της σιδερένιους νόμους, ότι η κερδοφορία του κεφαλαίου όχι μόνο δεν μπορεί να συμβαδίσει ή να συμβιβαστεί με τις εργατικές - λαϊκές ανάγκες, αλλά εξ ορισμού τις αντιστρατεύεται, έχει ως «προαπαιτούμενο» την ισοπέδωσή τους, για να θωρακίζεται η ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου. Η οικονομία και η εξουσία του κεφαλαίου, η συμμετοχή στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις σημαίνουν μόνιμη «επιτροπεία» και «μνημόνια» διαρκείας για την εργατική τάξη και το λαό, ανεξάρτητα απ' το «πρόσημο» του διαχειριστή.
Δύο χρόνια μετά, με την αντιπαράθεση ανάμεσα σε κυβέρνηση και ΝΔ, αλλά και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, να μετατοπίζεται ολοένα και πιο αντιδραστικά, με άξονα το ποιος είναι ικανότερος να υλοποιήσει την αντιλαϊκή πολιτική, επιβεβαιώνεται ότι η συζήτηση για τις αναλογίες στο «μείγμα» της αστικής διαχείρισης δεν αφορά τα λαϊκά συμφέροντα, αλλά αποκλειστικά αυτά του κεφαλαίου. Το ίδιο και οι αντιπαραθέσεις των τμημάτων της αστικής τάξης για το ποια ιμπεριαλιστική συμμαχία και με ποιους όρους είναι ικανή να εξασφαλίσει τα συμφέροντά τους.
Δύο χρόνια μετά, η ανάδειξη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ σε «σημαιοφόρο» των αμερικανοΝΑΤΟικών σχεδίων στην περιοχή, με το κάλεσμα του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, την αναβάθμιση του ρόλου της βάσης της Σούδας, την αναζήτηση αναβαθμισμένων ρόλων στο πλαίσιο των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών, δείχνει με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο ότι η επιχείρηση ανάκαμψης της καπιταλιστικής οικονομίας πηγαίνει χέρι χέρι με την ακόμα βαθύτερη εμπλοκή στους επικίνδυνους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς.
Η μείωση των απαιτήσεων, ο «ρεαλισμός» της υποταγής στις ανάγκες της καπιταλιστικής κερδοφορίας και συνολικά στους στόχους του κεφαλαίου, η επιλογή του υποτιθέμενου «μικρότερου» κάθε φορά κακού, οι δηλητηριώδεις αυταπάτες περί συμβιβασμού των συμφερόντων των καπιταλιστών με αυτά των εργαζομένων, στις οποίες πρωτοστάτησε και πρωτοστατεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, επιβεβαιώνεται ότι οδηγούν όλο και παρακάτω την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, στο μεγαλύτερο κακό.
Ελπίδα για το λαό δεν μπορεί να υπάρξει από τις φθαρμένες αυταπάτες περί ενός «δικαιότερου» εκμεταλλευτικού συστήματος, αλλά από την πάλη για την κατάργησή του. Η φιλολαϊκή διέξοδος δεν μπορεί να αναζητηθεί στα σχέδια του κεφαλαίου, με όποια μάσκα κι αν αυτά εμφανίζονται κάθε φορά, αλλά στη συστράτευση με το ΚΚΕ, στη μάχη για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, την οικοδόμηση της Κοινωνικής Συμμαχίας των εργαζομένων με τα άλλα λαϊκά στρώματα, στη σύγκρουση με το κεφάλαιο και την εξουσία του, τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις.

20 Σεπ 2017

«Ανάπτυξη»: Για ποιόν;

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ 
«Σωτηρία». «Μεταρρυθμίσεις». «Ανάπτυξη». Και εσχάτως: «Επενδύσεις». Για χρόνια οι λέξεις αυτές κλίνονται καθημερινά σε όλες τις πτώσεις από τους επαϊοντες της «σωτηρίας» μας.
Μόνο που είναι προφανές ότι στο πλαίσιο της διαρκούς αποκολοκύνθωσης λέξεων και εννοιών, τα ίδια λόγια – για να παραφράσουμε τον ποιητή – δεν έχουν το ίδιο βάρος σ’ όλες τις καρδιές και σ’ όλα τα χείλη.
Προδήλως η ακολουθούμενη πολιτική ήταν «σωτήρια». Αλλά για ποιόν; Για τις τράπεζες και όσους προκάλεσαν την κρίση, σίγουρα. Για τους μισθωτούς, όμως;
Όντως αυτά τα χρόνια έγιναν «μεταρρυθμίσεις». Προς όφελος ποιού, όμως; Του εργάτη που είδε τον βασικό του μισθό να κατρακυλάει στα 480 ευρώ και τον ΕΝΦΙΑ να τον πνίγει; Η’ προς όφελος της πολυεθνικής που απαλλάχτηκε από τα «περιττά» (για την ίδια) εργασιακά δικαιώματα και του fundπου πλέον θα αρπάζει σπίτια και ηλεκτρονικώς από τον λεηλατημένο και τρισχαρατσωμένο;
Μιλούν για «ανάπτυξη» και για «επενδύσεις». Τι ωραία! Αλλά δεν μας λένε: «Επενδύσεις» προς όφελος ποιού; Και άρα «ανάπτυξη» για ποιόν;
Τι ακριβώς θα «αναπτύξουν» οι 125.000 νέοι με μηνιάτικο 100 ευρώ και οι άλλες 600.000 απασχολούμενοι με τα 380 ευρώ το μήνα;
Κι από πότε, αλήθεια, η εκποίηση πλουτοπαραγωγικών πηγών και η άσκηση της «τέχνης του επιχειρείν» με προϋπόθεση τον εργασιακό μεσαίωνα είναι «επένδυση» και όχι ξεπούλημα και ειλωτεία;
«Για ποιόν», λοιπόν. Αυτό είναι το ερώτημα. Και η απάντηση, μαζί.

Απαράδεκτα σχόλια Τραμπ για την Κούβα

  


Από το στόχαστρο του Τραμπ κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, δεν ξέφυγε ούτε η Κούβα.  Χαρακτήρισε την κυβέρνηση της Κούβας «διεφθαρμένη» και τη δράση της «αποσταθεροποιητική»
Η διπλωματία της Κούβας αντέδρασε στη νέα προκλητική τοποθέτηση του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ για το νησί λέγοντας πως επέδειξε έλλειψη σεβασμού, πρόθεση να αναμιχθεί στα εσωτερικά της χώρας και χαρακτηρίζοντας «απαράδεκτα» τα σχόλιά του.
Η δημοσιοποίηση αυτής της οξύτατης ανακοίνωσης του υπουργείου Εξωτερικών της Κούβας σημειώθηκε μετά τη συνάντηση αντιπροσωπειών των δύο χωρών για να συζητηθούν οι διμερείς σχέσεις. Επρόκειτο για την πρώτη συνάντηση υψηλού επιπέδου αφότου ανέλαβε τα καθήκοντά του ο ρεπουμπλικάνος, την 20ή Ιανουαρίου.
Η συνάντηση διεξήχθη την ίδια ημέρα που ο Τραμπ, απευθυνόμενος στους ηγέτες των άλλων κρατών μελών των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη, χαρακτήρισε την κυβέρνηση της Κούβας «διεφθαρμένη» και τη δράση της «αποσταθεροποιητική». Ακόμη, ξεκαθάρισε ότι δεν πρόκειται να άρει το αμερικανικό εμπάργκο σε βάρος της Κούβας πριν η Αβάνα προχωρήσει σε «θεμελιώδεις μεταρρυθμίσεις».
Το ΥΠΕΞ της Κούβας σημείωσε ότι εξέφρασε την «έντονη διαμαρτυρία» του για τα σχόλια του προέδρου των ΗΠΑ, καθώς και για τη νέα πολιτική του απέναντί της. Ο ρεπουμπλικάνος ανακοίνωσε τον Ιούνιο ότι ανακαλεί εν μέρει τα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης στο πλαίσιο της διαδικασίας αποκατάστασης των διμερών σχέσεων που είχε αρχίσει επί των ημερών του προκατόχου του, του δημοκρατικού Μπαράκ Ομπάμα.
Οι σχέσεις ΗΠΑ-Κούβας πήραν τροπή προς το χειρότερο αφότου το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ανακοίνωσε τον περασμένο μήνα ότι μέλη του αμερικανικού διπλωματικού προσωπικού στην Αβάνα αντιμετώπισαν προβλήματα υγείας—από απώλεια της ακοής ως εγκεφαλική βλάβη—εξαιτίας «συμβάντων», για τα οποία δεν έδωσε καμιά άλλη λεπτομέρεια.
Σύμφωνα με το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών, τα θύματα που συνδέονται με την αμερικανική πρεσβεία στην Αβάνα είναι 21, ενώ επηρεάστηκαν και Καναδοί.
Η Κούβα διέψευσε ότι έχει οποιαδήποτε σχέση με τα «συμβάντα» αυτά. Επισήμως οι ΗΠΑ δεν έχουν διατυπώσει κάποια κατηγορία εναντίον της Αβάνας, όμως ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας Ρεξ Τίλερσον διεμήνυσε την Κυριακή πως η Ουάσινγκτον ενδέχεται να κλείσει την πρεσβεία στην πρωτεύουσα της Κούβας σε αντίδραση.
«Η Κούβα ουδέποτε διέπραξε ή θα διαπράξει ποτέ ενέργειες αυτής της φύσης και ουδέποτε επέτρεψε ή θα επιτρέψει σε οποιοδήποτε τρίτο μέρος να χρησιμοποιήσει το έδαφός της για έναν τέτοιο σκοπό. Οι αρχές της Κούβας έχουν δείξει το έντονο ενδιαφέρον τους για την αποσαφήνιση του ζητήματος», σύμφωνα με την ανακοίνωση της κουβανικής διπλωματίας.

Εφοπλιστής σημαίνει δις

Κι είναι καημός πολύ βαρύς.
Να μην μπορείς να εμπορευτείς.
Και να σε χλευάζουν για τις ευεργεσίες σου.
Κάποιοι κακόβουλοι ειρωνεύτηκαν άδικα τη βράβευση του Κούστα, του εφοπλιστή και ιδιοκτήτη του πλοίου που βρέθηκε με 121 κιλά κοκαΐνη στο Περού, από τις ελληνικές αρχές.
Ξέρετε όμως τι περιπέτεια είναι να δρας στην τελευταία Σοβιετία της Ευρώπης, που χτυπά ανελέητα την υγιή επιχειρηματικότητα και γονατίζει με φοροαπαλλαγές την κρατικοδίαιτη ιδιωτική πρωτοβουλία;
Ξέρετε τι θυσίες κάνουν διαχρονικά οι αγαθοί εφοπλιστές, για να φέρουν την ανάπτυξη στη χώρα μας με σημαία Παναμά;
Ξέρετε τι δύσκολη απόφαση είναι να μαζέψουν, να ταΐσουν και να χρηματοδοτούν αδρά τα χρυσαυγίτικα μαντρόσκυλα; Να πέφτουν στην ανάγκη τους, για να προστατέψουν την επένδυσή τους από απεργίες, το ΠΑΜΕ και παράλογες απαιτήσεις για μεροκάματα;
Ξέρετε τι τραβάνε για να μπορέσουν να εξασφαλίσουν μια άδεια και το αξιόπλοο για τα σαπάκια τους, με μανούρα, διατυπώσεις, γραφειοκρατία, λαδώματα; Δεν πάμε πουθενά έτσι ως χώρα…

Ξέρετε τι βάσανο είναι να αναγκάζεσαι να μπλέξεις με λαθρεμπόριο ναρκωτικών, για να συμπληρώσεις κι εσύ το τίμιο εισόδημά σου; Και να έχεις να αντιμετωπίσεις τον αθέμιτο ανταγωνισμό της αστυνομίας, που πουλάει ηρωίνη, και θέλει μερίδιο;
Να αντιμετωπίζεις ελέγχους, ατυχήματα, θάλασσες μας ζώνουν κύματα μας κλειούν; Κι από πάνω και την κοινωνική κατακραυγή για την πετρελαιοκηλίδα, την καταστροφή των θαλασσών, κι ας μας βεβαιώνουν οι κυβερνώντες -αυτοί οι μπολσεβίκοι που μισούν θανάσιμα την ιδιωτική πρωτοβουλία και κολεκτιβοποιούν τα πάντα- ότι είναι ασφαλές να κολυμπήσουμε δίπλα στο ναυάγιο;
Και θα έρθετε εσείς, αχάριστοι, να ειρωνευτείτε τη στυλοβάτρια τάξη της οικονομίας μας; Τους ευεργέτες; Να ειρωνευτείτε τα βραβεία τους; Ε όχι. Ο ορισμός της αριστείας και της αχαριστίας, κυρία μου… Και λίγα τους έχουν δώσει!

Διαψεύσεις



Το να φτάνει ο πρωθυπουργός να προβάλλει τις περσινές δεσμεύσεις της κυβέρνησης ότι δεν θα έρθουν νέα μέτρα, ως «χαρτί» αξιοπιστίας για τις φετινές αντίστοιχες δεσμεύσεις του, πραγματικά ξεπερνάει κάθε λογική. Προχτές, στο Υπουργικό Συμβούλιο, προειδοποίησε ότι θα «εκτεθούν» όσοι κάνουν προβλέψεις για νέα μέτρα το 2018, όπως εκτέθηκαν και πέρυσι (!). Ομως ο λαός ξέρει καλά ότι τα παζάρια της περσινής 2ης «αξιολόγησης» ολοκληρώθηκαν τελικά με ένα συμπληρωματικό μνημόνιο, το οποίο περιλαμβάνει «έξτρα» φορολογικά και αντιασφαλιστικά μέτρα, και όχι με επιβεβαίωση των ...καθησυχαστικών δεσμεύσεων της κυβέρνησης. Στο μεταξύ, πίσω από τις κάμερες του Υπουργικού Συμβουλίου, στελέχη της κυβέρνησης διαρρέουν ότι νέα μέτρα θα έρθουν το 2018, καθώς προβλέπονται «τρύπες» στα δημοσιονομικά, ενώ και ο ΣΕΒ σπρώχνει προς αυτήν την κατεύθυνση, όπως ακριβώς γινόταν και πέρυσι, στην αφετηρία της «αξιολόγησης». Επομένως, η επίκληση από τον πρωθυπουργό ειδικά στην πρόσφατη πείρα του λαού μάλλον επιβεβαιώνει τον κανόνα: Κάθε δέσμευση για «μη λήψη νέων μέτρων» ανεβάζει ακόμα περισσότερο το λογαριασμό για τα εργατικά - λαϊκά στρώματα. Αλλωστε, υπάρχουν κι εκείνα τα μέτρα που είτε είναι ψηφισμένα, είτε «ωριμάζουν» το 2018, που κι αυτά θα φορτωθούν στις πλάτες του λαού...

Το «μείγμα» της εκμετάλλευσης...




Η αντιπαράθεση ΣΥΡΙΖΑ - ΝΔ με αφορμή τα όσα ειπώθηκαν από τον Κυρ. Μητσοτάκη στη ΔΕΘ και από τον πρωθυπουργό στο υπουργικό συμβούλιο, για την αναλογία των περικοπών και των φόρων στο «μείγμα» της δημοσιονομικής πολιτικής, δύο πράγματα φανερώνει:
Πρώτον, τη στρατηγική τους σύμπλευση σε ό,τι αφορά τα ζητούμενα του κεφαλαίου, όπως είναι η «δημοσιονομική σταθερότητα» και τα κίνητρα στους επενδυτές, για τη στήριξη της καπιταλιστικής ανάκαμψης. Δεύτερον, την «αγωνιώδη» προσπάθεια να διαφοροποιηθούν έστω και στα επιμέρους, για να παίζεται «αξιοπρεπώς» το παιχνίδι εγκλωβισμού του λαού στη λογική της κυβερνητικής εναλλαγής.
Ετσι, η κυβέρνηση από τη μια παίρνει την «μπουκιά απ' το στόμα» της ΝΔ και των άλλων αστικών κομμάτων, οδηγώντας τους σε αντιπολιτευτική «αμηχανία» και μια απλή πλειοδοσία για το ποιος είναι ικανός να εφαρμόσει πιο αποτελεσματικά την αντιλαϊκή πολιτική για την ανάκαμψη του κεφαλαίου, κι απ' την άλλη επιτίθεται στη ΝΔ, με τα ίδια ακριβώς επιχειρήματα που έστρεφαν εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ τα άλλα αστικά κόμματα, τους πρώτους μήνες της διακυβέρνησής του.
Για παράδειγμα, ο «φιλοκυβερνητικός» Τύπος κατηγορεί τη ΝΔ ότι έχει «συνταγή δημοσιονομικού εκτροχιασμού», ότι οι οικονομικές εξαγγελίες του προέδρου της ΝΔ είναι «έωλες», αφού οδηγούν σε απώλεια εσόδων για το αστικό κράτος και παραβίαση των «συμφωνηθέντων» με τους δανειστές.
Οτι, δηλαδή, οι εξαγγελίες της ΝΔ - που βρίθουν από κίνητρα στο κεφάλαιο και στους «επενδυτές», έχοντας στην προμετωπίδα τους τη μείωση της φορολογίας για τους επιχειρηματικούς ομίλους - βάζουν σε κίνδυνο τους αντιλαϊκούς στόχους και τη «δημοσιονομική σταθερότητα», την επιχείρηση ανάκαμψης της καπιταλιστικής κερδοφορίας και την προσπάθεια του αστικού κράτους να τη στηρίξει, εξασφαλίζοντας «δημοσιονομικό χώρο» από το ξεζούμισμα του λαού.
Οχι τυχαία, εξάλλου, από την αντιπαράθεση αυτή, που γίνεται από τη σκοπιά του κεφαλαίου, «εκτός κάδρου» μένουν η ισοπέδωση των Συλλογικών Συμβάσεων και των εργασιακών δικαιωμάτων, η γενίκευση της μερικής απασχόλησης και της δουλειάς - λάστιχο, η ένταση της εκμετάλλευσης, το τσάκισμα φτωχών αγροτών και αυτοαπασχολούμενων. Δηλαδή, όλα όσα συνθέτουν τη «ραχοκοκαλιά» της ανάπτυξης του κεφαλαίου και από κοινού στηρίζουν τα αστικά κόμματα.
Στο φόντο μιας τέτοιας κριτικής (πολύ περισσότερο των αντιλαϊκών πεπραγμένων της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ), αποκαλύπτεται ακόμη περισσότερο το μέγεθος της υποκρισίας του ΣΥΡΙΖΑ, που μιλάει για «ταξική» πολιτική υπέρ του λαού και προσπάθεια άμβλυνσης των κοινωνικών ανισοτήτων, σε αντιπαράθεση υποτίθεται με τη ΝΔ, που στην προσπάθειά της να διαφοροποιηθεί από την κυβέρνηση και να δώσει διαπιστευτήρια στο κεφάλαιο, φτάνει να αναπαράγει τις πλέον αντιδραστικές θεωρίες, τύπου Μένγκελε, για τις κοινωνικές ανισότητες που βρίσκονται «στην ανθρώπινη φύση».
Η υποκρισία και η απάτη, τα καλέσματα για ένα «δικαιότερο» άδικο σύστημα και μια ταξική κοινωνία... χωρίς ανισότητες, για μια καπιταλιστική ανάπτυξη στην οποία θα κερδίζουν μαζί εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι, πλάι στον κυνισμό των εκπροσώπων του συστήματος, αποτελούν απαραίτητα συνοδευτικά της αντιλαϊκής πολιτικής, των ατελείωτων αντεργατικών νόμων, της πολιτικής που στηρίζει το κεφάλαιο και την εξουσία του, συνολικά το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα που υπηρετούν και οι δύο και που όσο υπάρχει θα γεννάει τις κοινωνικές ανισότητες, την ταξική εκμετάλλευση και τη φτώχεια, τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και επεμβάσεις.
Ολα, δηλαδή, όσα πρέπει να βάλουν στο στόχαστρο η λαϊκή πάλη και η συμμαχία της εργατικής τάξης με τα λαϊκά στρώματα, για να απαλλαγούν από τους καπιταλιστές - κηφήνες και τις συμμαχίες τους, τις κυβερνήσεις και τα κόμματά τους, για να ικανοποιηθούν οι σύγχρονες ανάγκες τους.

19 Σεπ 2017

Αστυνομικοί σκοτώνουν φοιτήτρια μέσα στο πανεπιστήμιο

Ακόμη μια δολοφονία από πυρά αστυνομικών αυτή τη φορά στη Τζόρτζια των ΗΠΑ.
Το θύμα, η Σκάουτ Σουλτς ήταν μια φοιτήτρια 21 ετών και το περιστατικό έγινε στον χώρο της Πολυτεχνική Σχολή της Τζόρτζια.
Το περιστατικό έλαβε χώρα το βράδυ του περασμένου Σαββάτου, μετά από διαδήλωση της LGBTQ κοινότητας, της οποίας η φοιτήτρια ήταν ενεργή ακτιβίστρια.
Στο βίντεο που δόθηκε στη δημοσιότητα η φοιτήτρια εμφανίζεται σε έναν προαύλιο χώρο της σχολής να καλεί δυο αστυνομικούς να την πυροβολήσουν.

 
Πλησιάζει τους αστυνομικούς και ακούγεται ο ένας από αυτούς, να την προειδοποιεί να μείνει ακίνητη και να πετάξει το μαχαίρι.
«Κανείς δεν θέλει να σε βλάψει», λέει ο ένας από τους αστυνομικούς, ενώ η Σουλτς συνεχίζει να περπατά προς το μέρος του. Ο αστυνομικός στη συνέχεια πυροβολεί μία φορά και η νεαρή πέφτει στο έδαφος, κραυγάζοντας από τον πόνο.
Η αστυνομία της Πολυτεχνικής Σχολής ανακοίνωσε επίσημα ότι η «φοιτήτρια συνέχιζε να προχωράει προς τους αξιωματικούς με ένα μαχαίρι. Στη συνέχεια, ο ένας αξιωματικός πυροβόλησε. Η Σουλτς δεν ήταν συνεργάσιμη και δεν συμμορφωνόταν με τις εντολές των αξιωματικών».

Εκατό χρόνια μετά η Ρώσικη Επανάσταση συνεχίζει να ανησυχεί τα αστικά επιτελεία…

  


Σχολιάζει ο Ειρηναίος Μαράκης //
Ενοχλεί τους νεοφιλελεύθερους, ακροδεξιούς δημοσιολόγους (διανοητές δεν είναι ούτε κατά… διάνοια αφού αναπαράγουν ξερά κάθε είδος της αστικής, καθεστωτικής προπαγάνδας) η επικαιρότητα της Ρώσικης Εργατικής και Σοσιαλιστικής Επανάστασης: οι συζητήσεις και οι διαφωνίες, οι πολιτικές διαμάχες μέσα στις δυνάμεις και τους φορείς της Αριστεράς, οι ιστορικές αναλύσεις μέσα στον κόσμο της εργασίας, στους μαθητές και τους φοιτητές, στα κοινωνικά δίκτυα και κινήματα, με αφορμή το ξεμασκάρεμα των καπιταλιστικών μύθων και της αποκάλυψης, για πολλοστή φορά, ότι το αόρατο χέρι της Αγοράς εξυπηρετεί πολύ συγκεκριμένα, υπαρκτά συμφέροντα με όπλα του τον ρατσισμό και τον σεξισμό, την ισλαμοφοβία και την οργανωτική και οικονομική υποστήριξη των φασιστικών/νεοναζιστικών συμμοριών, τα μνημόνια της εξαθλίωσης και της φτώχειας, για να καταστείλει κάθε δυνατότητα γόνιμης κοινωνικής αντίδρασης και για να εξαφανίσει την συζήτηση για την αναγκαία κοινωνική προοπτική που μόνο οι ταξικοί και εργατικοί, αντιφασιστικοί και αντιρατσιστικοί αγώνες μπορούν να προσφέρουν.
Ενοχλεί και φοβίζει η επικαιρότητα της Ρώσικης Εργατικής και Σοσιαλιστικής Επανάστασης, ανησυχεί τα αστικά επιτελεία και τα τσιράκια τους η υπαρκτή ιστορική και κοινωνική απόδειξη ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει, να είναι φιλικός για όλους και όλες, ότι δεν θα υπάρχουν περιορισμοί στα ζητήματα του φύλου, της αξιοπρέπειας, της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών, της ισότιμης, δημοκρατικής ανάπτυξης, χωρίς ταξικούς φραγμούς, χωρίς την καλλιέργεια του φόβου και του μίσους. Ναι, το βλέπουμε αυτό καθημερινά: από την στοχοποίηση ενός απεργιακού ή οικολογικού αγώνα ως αντιδραστικού, που βάζει εμπόδια στην οικονομική ανάπτυξη, των λίγων φυσικά, μέχρι την εξίσωση του Κομμουνισμού ως θεωρίας και κοινωνικής πρακτικής ταξικής απελευθέρωσης με τον Ναζισμό και το Φασισμό που αποτελούν τα ύστατα όπλα για την παλινόρθωση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης μέσα σε μια περίοδο έντασης κι ανάπτυξης των κοινωνικών αγώνων, αυτός ο φόβος εκφράζεται με κάθε τρόπο.
Αυτό ακριβώς τον φόβο, που επεκτείνεται σ’ ένα ευρύ φάσμα πολιτικών και δημοσιολόγων από τους Άδωνι και Μιχαλολιάκο μέχρι την Φώφη, τον Σαμαρά, τον Βενιζέλο κι από εκεί μέχρι τους διανοούμενους της συμφοράς, εκφράζει το αφιέρωμα, λέμε τώρα, στην Ρώσικη Επανάσταση που πραγματοποιεί στο καινούργιο τεύχος της η λογοτεχνική και κοινωνική επιθεώρηση The Books’ Journal, και μάλιστα την πιο χυδαία μορφή του, όπου το υπογράφουν γνωστοί εκπρόσωποι του νεοφιλελευθερισμού. Ήδη από το εξώφυλλο καταλαβαίνει κανείς σε ποια ακριβώς κατεύθυνση κινείται το αφιέρωμα… στην κατεύθυνση της απαξίωσης των κοινωνικών διεργασιών που πραγματοποιήθηκαν στην Ρωσία του και της κατασυκοφάντησης κάθε κοινωνικού αγώνα. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε να πούμε περισσότερα: αν θέλετε διαβάστε το – είναι χρήσιμο να γνωρίζεις τις θέσεις του Εχθρού, αν θέλετε, προσπεράστε το – θα λέγαμε πως είναι η ενδεδειγμένη αντιμετώπιση. Να ενημερώσουμε μόνο τους συντάκτες του περιοδικού και τον φιλότιμο δημιουργό του εξωφύλλου της παρούσας έκδοσης πως αφενός Ντίσνεϋλαντ του τρόμου είναι το σύστημα που υπηρετούν και αφετέρου ότι εάν θέλουν να κάνουν αποτελεσματική προπαγάνδα θα πρέπει να αφαιρέσουν την μορφή του Μίκυ Μάους από το εξώφυλλο τους. Βλέπετε, περισσότερο πιθανό είναι να ήταν ο Μίκυ Μάους σπιούνος της Οχράνα, της μυστικής αστυνομίας του Τσάρου, παρά “τρομοκράτης μπολσεβίκος” όπως οι ίδιοι τον οραματίζονται.

Επιχείρηση...





Το ναυάγιο του δεξαμενόπλοιου «Αγία Ζώνη ΙΙ», σε μια περιοχή «φορτωμένη» από τα κάθε λογής «επενδυτικά σχέδια» του κεφαλαίου σε στεριά και θάλασσα, ήρθε να αναδείξει με τον πιο δραματικό τρόπο ότι το κυνήγι του κέρδους είναι ασυμβίβαστο με την προστασία της ανθρώπινης ζωής, της υγείας του λαού και του περιβάλλοντος. Ωστόσο, μαζί με την επιχείρηση απορρύπανσης του Σαρωνικού, μια άλλη «επιχείρηση» στήθηκε, με πολύ πιο γρήγορα αντανακλαστικά από τα αστικά επιτελεία, που μιλάνε για «μεμονωμένες» περιπτώσεις και «έκτακτα» περιστατικά, καλώντας την κυβέρνηση να πάρει μέτρα, ώστε ο νέος κύκλος ανάπτυξης να αποβάλει τους «τυχοδιώκτες» επιχειρηματίες και να βασιστεί στους «υγιείς» και «καθαρούς», που δεν θα διαπλέκονται με το αστικό κράτος, θα τηρούν τη νομοθεσία κ.ο.κ. Η «βρώμικη» αυτή επιχείρηση έχει ως στόχο να ξεπλύνει τον ίδιο τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, που γεννάει - σταθερά και επαναλαμβανόμενα σε όλο τον κόσμο - παρόμοια εγκλήματα.

Επαγρύπνηση




«Υπάρχει μια πραγματική δίψα για αμερικανική παρουσία στην περιοχή, από όλους, πολιτικούς, επιχειρηματίες...». Η παραπάνω διαπίστωση του πρέσβη των ΗΠΑ, σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή», συμπυκνώνει ίσως με τον καλύτερο τρόπο το τι σημαίνει «διεθνές κύρος» της χώρας, για το οποίο μίλησε ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ, και το πώς η «προσέλκυση επενδύσεων», που σε όλες τις πτώσεις κλίνουν τόσο η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ όσο και η ΝΔ, μαζί με τα αστικά κόμματα της αντιπολίτευσης, συνοδεύεται από την ενίσχυση της στρατιωτικο-πολιτικής παρουσίας του ΝΑΤΟ. Η νέα αυτή παρέμβαση του αξιωματούχου των ΗΠΑ στην Ελλάδα, μετά τις απανωτές βόλτες του σε όλη τη χώρα, αποτελεί ένα πραγματικό πανόραμα, που δείχνει ότι η καπιταλιστική ανάπτυξη, οι επιχειρηματικές συμφωνίες με ενεργειακούς κολοσσούς πάνε χέρι - χέρι με την ακόμα βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους στρατιωτικούς σχεδιασμούς ισχυρών καπιταλιστικών κρατών και συμμαχιών τους στην περιοχή.
Οχι τυχαία, άλλωστε, στην ίδια συνέντευξη χώρεσαν αναφορές τόσο στα σχέδια αμερικανικών μονοπωλίων για επενδύσεις όσο και στην ίδια τη θέση της Ελλάδας, που για τις ΗΠΑ αποτελεί γερό χαρτί για την παρουσία τους ευρύτερα στην περιοχή.
Εχουμε και λέμε: Από τη βάση της Σούδας, που αναβαθμίζεται, μέχρι την Αλεξανδρούπολη, που χαρακτηρίζεται από τις ΗΠΑ «πύλη εισόδου» στα Βαλκάνια, αλλά και την αξιοποίηση συνολικά της Βόρειας Ελλάδας για να μπει φρένο στην «ενεργειακή εξάρτηση» της Ευρώπης από τη Ρωσία, γίνεται σαφές από τι αποτελείται το παζλ της «γεωστρατηγικής αναβάθμισης», ως στοιχείο της περιβόητης παραγωγικής ανασυγκρότησης που προωθεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.
Ο Αμερικανός πρέσβης στη συνέντευξή του δεσμεύτηκε για κλιμάκωση της δραστηριότητας των ΗΠΑ στη Βόρεια Ελλάδα, εξαίροντας τις προσπάθειες της ελληνικής κυβέρνησης στην κατεύθυνση της ένταξης των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Αυτό ονομάζουν τόσο η κυβέρνηση των ΗΠΑ όσο και η κυβέρνηση «Ελλάδα - νησίδα σταθερότητας», το γεγονός δηλαδή ότι πρωτοστατούν στην υλοποίηση των επικίνδυνων σχεδιασμών στην ευρύτερη περιοχή.
Αν αποδεικνύεται κάτι από αυτήν την πολύμορφη εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, είναι ότι μαζί με τις επενδύσεις «προσελκύονται» και οι πολεμικοί σχεδιασμοί, η «επιστράτευση» γης, θάλασσας και αέρα από τις ΝΑΤΟικές δυνάμεις, η συμμετοχή ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων σε αποστολές εκτός συνόρων. Ολα μαζί, επενδύσεις και εμπλοκή στους ανταγωνισμούς, συνθέτουν ένα πολύ επικίνδυνο μείγμα για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Από τη μία, η καπιταλιστική ανάπτυξη επιβάλλει την ένταση της αντεργατικής επίθεσης και, από την άλλη, η συγκέντρωση των στρατιωτικών μέσων στην περιοχή της ΝΑ Μεσογείου, ως ομπρέλα υπεράσπισης των επενδυτικών σχεδίων, γιγαντώνει τους κινδύνους για όλους τους λαούς.
Στην κούρσα, λοιπόν, της «γεωστρατηγικής αναβάθμισης» της εγχώριας αστικής τάξης, η κυβέρνηση παίζει με τη φωτιά, ενώ παραμένουν σοβαρά ερωτήματα για τον εκσυγχρονισμό της βάσης του Αράξου, με σκοπό, όπως ακούγεται, να εγκατασταθούν εκεί αμερικανικά πυρηνικά όπλα. Τέτοιες ανησυχητικές εξελίξεις, που μάλιστα δεν διαψεύδονται από την κυβέρνηση, δείχνουν ότι η πολιτική αυτή όχι μόνο δεν διαφυλάσσει τα συμφέροντα της χώρας, αλλά βάζει σε μεγαλύτερους κινδύνους το λαό. Τον εκθέτει στους σφοδρούς ανταγωνισμούς, σε μια περίοδο που οι εστίες της έντασης εκτείνονται από την Κορεατική Χερσόνησο μέχρι τη Μ. Ανατολή και τη Β. Αφρική και από εκεί μέχρι τα Δυτικά Βαλκάνια και την Ουκρανία. Είναι τουλάχιστον απάτη, λοιπόν, ο ισχυρισμός ότι ο λαός σε αυτές τις εκρηκτικές συνθήκες «προστατεύεται» με τη βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς.
Οι εξελίξεις επιβάλλουν επαγρύπνηση, αφύπνιση και ένταση της πάλης του εργατικού - λαϊκού κινήματος ενάντια στους ΝΑΤΟικούς ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και στην ελληνική συμμετοχή σε αυτούς.

18 Σεπ 2017

Ο Κ. Μητσοτάκης και η Χρυσή Αυγή

ο χειρότερο στην πολιτική δεν είναι ο καταρτισμένος ιδεολογικός και πολιτικός αντίπαλος αλλά ο αντίπαλος που είναι ημιμαθής και ιδεοληπτικός.
Αναμφίβολα ο Κ. Μητσοτάκης δεν είναι φασίστας ούτε ακροδεξιός, παρόλο που ο νεοφιλελευθερισμός του- έτσι όπως τον διατυπώνει στο λόγο του- παραπέμπει σε οικονομικά μοντέλα τα οποία μόνο στην Χιλή του Πινοσέτ εφαρμόστηκαν. Το πρόβλημα για τον αρχηγό της ΝΔ γίνεται ακόμη χειρότερο- κι εν πολλοίς επικίνδυνο- αν ληφθεί υπόψη ότι δεν έχει μόνο αυτές τις αντιλήψεις αλλά περιβάλλεται και στηρίζεται από ακροδεξιούς και- γιατί όχι- ανθρώπους εκπαιδευμένους από τον εγχώριο φασισμό.
Το μείγμα είναι εκρηκτικό, κάτι που φάνηκε στην ομιλία του Κ. Μητσοτάκη το περασμένο Σάββατο στη Θεσσαλονίκη. Είπε ανάμεσα σε άλλα:
«Δεν τρέφω αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες. Κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση και όσοι το επιχείρησαν καταστρατήγησαν τελικά την ίδια τη Δημοκρατία και τα ατομικά δικαιώματα».
Ορισμένες παρατηρήσεις είναι επιβεβλημένες:
Πρώτον, ο Κ. Μητσοτάκης δεν αντιλαμβάνεται την έννοια της ισότητας, όχι με τους όρους των μαρξιστών αλλά με τους όρους του κλασικού φιλελευθερισμού των αστικών επαναστάσεων. Η ισότητα αφορά σε δικαιώματα και υποχρεώσεις σε μια οργανωμένη κοινωνία κατά την κλασική αστική έννοια. Δεν αφορά στο πανομοιότυπο των ανθρώπων.
Δεύτερον, οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί μεταξύ τους και στις κληρονομικές και στις επίκτητες ιδιότητες που φέρουν (Κοντοί, ψηλοί, όμορφοι, άσχημοι, λευκοί, μαύροι, χριστιανοί, μουσουλμάνοι, μαθηματικοί, γιατροί, εργάτες, ελεύθεροι επαγγελματίες, γέροι, νέοι, γυναίκες άνδρες, παιδιά κ.ο.κ.). Υπάρχει μια ατέλειωτη σειρά χαρακτηριστικών στους ανθρώπους που στον καθένα ξεχωριστά μεταφράζονται σε συγκεκριμένες δεξιότητες και ταλέντα. Γι’ αυτό και δεν υπάρχουν γενικά φυσικά- αντικειμενικά κριτήρια σύγκρισης των μελών μιας ανθρώπινης κοινωνίας. Οποιαδήποτε προσπάθεια σύγκρισης καταλήγει σε ρατσιστικού χαρακτήρα επιλογές και κριτήρια.
Κοινωνικά κριτήρια διάκρισης μεταξύ των ανθρώπων υπάρχουν; Ασφαλώς και υπάρχουν. Είναι τα ταξικά κριτήρια κάθε κοινωνίας. Αλλά ο Κ. Μητσοτάκης δεν αναφέρθηκε σ’ αυτό. Στην ανθρώπινη φύση αναφέρθηκε.
Το δυστύχημα για τον αρχηγό της ΝΔ είναι πως οι αντιλήψεις του περί ισότητας έχουν διατυπωθεί νωρίτερα από τους εκπροσώπους των φασιστικών κινημάτων. Για να μην πάμε μακριά θα θυμίσουμε τι έχει πει η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. Σ’ ένα παλιότερο κείμενό της με τίτλο «Τι είναι η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ;», ανάμεσα σε άλλα διαβάζουμε:
«Ο ΙΣΟΠΕΔΩΤΙΣΜΟΣ — Το σύστημα χρησιμοποιεί σαν βασικό του όπλο τις ισοπεδωτικές ιδεολογίες, τις ιδεολογίες δηλαδή, που ισχυρίζονται ότι αφ' ενός μεν δημιουργούν ένα καθεστώς ισότητος μεταξύ των ανθρώπων αφ’ ετέρου δε πως οι άνθρωποι μεταξύ τους είναι από τη φύση τους ίσοι. Η ισότης είναι ένα από τα μεγαλύτερα ψέματα του Συστήματος τόσο γιατί πουθενά σε κανένα κράτος δεν υπάρχει, αλλά πολύ περισσότερο γιατί η ανισότης και η ποικιλία είναι απαράβατος Φυσικός Νομός. Απέναντι σ’ αυτήν την ψεύτικη αρχή της ισότητος εμείς αντιπαρατάσσουμε τον Φυσικό Νόμο της Ιεραρχίας» (Περιοδικό Χρυσή Αυγή, τεύχος 17 (30) Οκτώβριος 1987).

Υπάρχει πλήθος τέτοιων αναφορών στα έντυπα της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ που θα μπορούσε κανείς να φτιάξει ολόκληρο βιβλίο με αποσπάσματα και αναφορές. Δεν χρειάζεται. Αρκούμαστε σε ένα σχόλιο. Είτε από ανικανότητα είτε από πολιτική σκοπιμότητα, ο Κ. Μητσοτάκης έχει αφήσει τεράστιο χώρο στα ακροδεξιά και φασιστικά στοιχεία της παράταξής του σε σημείο μάλιστα που να μετατρέπεται ο ίδιος σε εκφραστή των αντιλήψεων τους. Αυτό δεν μπορεί να το παραβλέψει κανείς. Ούτε να υποτιμήσει τους κίνδυνους που εμπεριέχει.

Εσύ ψηφοφόρε της Χρυσής Αυγής το ήξερες αυτό; (ΒΙΝΤΕΟ)

Ή θα κατασχεθεί η λαϊκή κατοικία ή θα «κουρευτούν» οι καταθέσεις!

         Το τι θα ζήσουμε και το τι θα ακούσουμε ακόμα από αυτούς τους παλιοαπατεώνες που εκλέχτηκαν ως οι Ρομπέν των φτωχών και απο...

TOP READ