18 Οκτ 2018

Παραιτήθηκε ο Ν. Κοτζιάς – Ο Τσίπρας στο Υπουργείο Εξωτερικών, όπως ο Μητσοτάκης το 92′

Ραγδαίες είναι οι εξελίξεις στο κυβερνητικό στρατόπεδο, μετά το επεισοδιακό χτεσινοβραδινό υπουργικό συμβούλιο, που έφερε στο επίκεντρο τη σύγκρουση μεταξύ του Νίκου Κοτζιά και του Πάνου Καμμένου, του πρώην Υπουργού Εξωτερικών και του Υπουργού Εθνικής Αμύνης, και βασικού κυβερνητικού συνέταιρου του ΣΥΡΙΖΑ, αντιστοίχως.
Το βασικό ζήτημα φαίνεται να ήταν η Συμφωνία των Πρεσπών, με τον Κοτζιά να θεωρεί πως εκπροσωπεί τη γραμμή που χάραξε η κυβέρνηση στο Μακεδονικό, να μην ανέχεται τη στάση του Καμμένου που υπηρετεί δική του ξεχωριστή γραμμή στο ζήτημα και να ζητά σαφή και άμεση στήριξη από τον πρωθυπουργό, κάτι που επί της ουσίας δεν έγινε ποτέ. Συγκεκριμένα κατηγορούσε τον πρόεδρο των ΑΝΕΛ πως ασκεί τη “δική του” εξωτερική πολιτική, ενάντια στην “εθνική γραμμή” της κυβέρνησης, ενώ από την πλευρά του ο Καμμένος τόνιζε πως δεν πρόκειται να ρίξει την κυβέρνηση κι ότι υπήρξε δέσμευση πως θα έρθει στη Βουλή η Συμφωνία των Πρεσπών.
Αντί να εκτονωθεί η ένταση, η διαμάχη συνεχίστηκε και οξύνθηκε με προσωπικές αντεγκλήσεις, υπονοούμενα για διαρροές, τα μυστικά κονδύλια των υπουργείων και διάφορες πικάντικες πλην ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες. Ο Κοτζιάς στη συνέχεια συναντήθηκε με τον ΠτΔ, Προκόπη Παυλόπουλο και συζήτησαν μαζί για μιάμιση ώρα, χωρίς να διαρρεύσει το περιεχόμενο της συνομιλίας τους. Από σήμερα το πρωί υπήρχε έντονη φημολογία πως ο Νίκος Κοτζιάς απειλεί με παραίτηση, νιώθοντας εκτεθειμένος από τη μεσοβέζικη στάση του Πρωθυπουργού, και τελικά αποφάσισε να παραιτηθεί.
Η είδηση έπεσε σα βόμβα, καθώς πρόκειται για την πιο σοβαρή κρίση στο κυβερνητικό στρατόπεδο, μετά τις εκλογές του Σεπτέμβρη του 15′ ενώ τίποτα δεν προμήνυε αυτή την εξέλιξη. Το Μαξίμου αποφάσισε να απαντήσει με την τοποθέτηση του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα στη θέση του Ν. Κοτζιά, στο Υπουργείο Εξωτερικών, δίνοντας έτσι το μήνυμα πως όποιος αμφισβητεί την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης, βασικά διαφωνεί με τον ίδιο τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση συνολικά. Ουσιαστικά επαναλαμβάνεται ως φάρσα η ιστορία και το προ 25ετίας σκηνικό, με το Σαμαρά να παραιτείται από τη θέση του Υπουργού Εξωτερικών (κατά σύμπτωση και πάλι στα μέσα Οκτώβρη) και τον τότε πρωθυπουργό, Κ. Μητσοτάκη, να τον τον αντικαθιστά.
Πέρα όμως από τον επικοινωνιακό αντιπερισπασμό που επιχειρεί το Μαξίμου για τη διαχείριση της κυβερνητικής κρίσης, σε μια κρίσιμη καμπή και ενώ βρισκόμαστε ουσιαστικά σε προεκλογική περίοδο, παραμένουν ανοιχτά τα ερωτήματα για τους λόγους αυτής της κρίσης και τα βαθύτερα κίνητρα κάθε πλευράς. Ουσιαστικά ο Τσίπρας κλήθηκε να επιλέξει ανάμεσα στον Κοτζιά και τον Καμμένο. Κι ενώ διαφαινόταν πως υπάρχει ακόμα κι από κυβερνητικούς κύκλους, όπως η “Εφημερίδα των Συντακτών”, στοχοποίηση του Καμμένου, ο οποίος θεωρούνταν καμένο χαρτί, χωρίς ρόλο στο νέο μετεκλογικό τοπίο, τελικά ο Τσίπρας επέλεξε ουσιαστικά να τον καλύψει.
Αυτό το τελευταιο φαίνεται από μια σειρά ενδείξεις, όπως τη δήλωση του Τζαννακόπουλου που είπε πως ο Κοτζιάς δεν έχει λόγους να νιώθει δυσφορία στην κυβέρνηση, την τοποθέτηση του Νίκου Παππά που κάρφωσε το Ν. Φίλη, γιατί χαρακτήρισε “Σαλβίνι” (ακροδεξιός πολιτικός της Ιταλίας) τον Καμμένο, όσο και από διάφορες διαρροές που προσπαθούσαν να αποδώσουν τη διαμάχη στον οξύθυμο χαρακτήρα του τέως Υπουργού Εξωτερικών.
Πολλοί σχολίασαν επίσης πως θυσιάζοντας τον Κοτζιά, η κυβέρνηση δε χάνει τη στήριξη των ΑΝΕΛ από την εύθραυστη κυβερνητική της πλειοψηφία αλλά αυτό δεν αρκεί ως εξήγηση, καθώς ο Κοτζιάς μόνο τυχαίο ρόλο δεν είχε στις επαφές της κυβέρνησης με τις ΗΠΑ και το γεωστρατηγικό ρόλο του… “μεντεσέ” που επιφυλάσσει η “κυβέρνηση της Αριστεράς” για τη χώρα στο ΝΑΤΟϊκό πλαίσιο.
Γιατί λοιπόν επιλέγει η κυβέρνηση να καλύψει τον Καμμένο και να θυσιάσει το Ν. Κοτζιά; Πού πατάει ο Πρόεδρος των ΑΝΕΛ και έχει τόση στήριξη, απέναντι και σε ένα από τα πιο ισχυρά ονόματα του Υπουργικού Συμβουλίου και τον εκλεκτό των ΗΠΑ; Ποιο είναι το παρασκήνιο που υπάρχει πίσω από όσα διέρρευσαν και τη διαμάχη για το Μακεδονικό που προβάλλεται σε πρώτο πλάνο;
Τα ερωτήματα παραμένουν ανοιχτά και προς διερεύνηση το επόμενο διάστημα.

“Πρέπει να τελειώνουμε με αυτόν τον όχλο”: -Θα κάνωμεν και λαοκρατίαν…

Στις 18 Οκτώβρη, έξι μέρες μετά την απελευθέρωση της Αθήνας, ο πρωθυπουγός της “Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας” Γ. Παπανδρέου, μπαίνει στην Αθήνα, φοβισμένος για το λαό που καλείται να κυβερνήσει και ο οποίος φωνάζει με πάθος συνθήματα για τη λαοκρατία και την παραδειγματική τιμωρία των δωσίλογων. Ως δημαγωγός και λαοπλάνος, ωστόσο, δε διστάζει να φωνάξει παραπλανητικά αυτό το σύνθημα, “θα κάμωμεν και λαοκρατία”, προκειμένου να καταλαγιάσει το πλήθος και να “τελειώνουμε με αυτόν τον όχλο”, όπως του ζητάει ο Σκόμπι σε ρόλο τοποτηρητή.
Ας δούμε πώς περιγράφει τα γεγονότα ο Θ. Χατζής, ο επί μια τριετία Γραμματέας του ΕΑΜ, στο τετράτομο έργο του για τη “Νικηφόρο Επανάσταση που χάθηκε”.
Το πρωί στις 18 του Οχτώβρη 1944, όπως έγραψε αργότερα κι ο ίδιος ο Παπανδρέου, «ο πρόεδρος της κυβερνήσεως Γ. Παπανδρέου και ο στρατηγός Σκόμπυ επιβαίνουν της πρώτης ανοικτής αμάξης… συμφώνως προς το πρόγραμμα ανήλθον πρώτον εις την Ακρόπολιν, όπου ο πρωθυπουργός της απελευθερώσεως (!!!) ύψωσε την ελληνικήν σημαίαν, ζητωκραυγάσας υπέρ της αιωνίας Ελλάδος».
Από την Ακρόπολη όλοι οι επίσημοι κατευθύνθηκαν στη Μητρόπολη. Έγινε δοξολογία, εκφωνήθηκαν λόγοι και μετά, σύμφωνα με το πρόγραμμα, περνώντας ανάμεσα σε ένα τεράστιο πλήθος ανθρώπων, πήγαν στην πλατεία Συντάγματος, όπου θα εκφωνούσε ο Παπανδρέου τον πανηγυρικό της απελευθέρωσης και θα ανέπτυσσε την πολιτική της κυβέρνησης της εθνικής ενότητας.
Ο πρωθυπουργός πρόσωπο με πρόσωπο με το λαό
Ο Παπανδρέου αρχίζει το λόγο του με μεγαλόστομες φράσεις.
Ασπαζόμεθα την ιεράν γην της ελεύθερης πατρίδας μας… Οι βάρβαροι αφού εβεβήλωσαν, επυρπόλησαν και εδήωσαν, επί τρία και ήμισυ έτη, πιεζόμενοι πλέον από την γενικήν συμμαχικήν νίκην και την εθνικήν μας αντίστασιν, τρέπονται εις φυγήν. Και η κυανόλευκος κυματίζει μόνη εις την Ακρόπολιν… από τα βάθη της ιστορίας οι ελληνικοί αιώνες πανηγυρίζουν την επάνοδον της ελευθερίας εις την αρχαίαν πατρίδαν της… Από την εποχή του Λιβάνου διακηρύξαμε ότι κύριος σκοπός της κυβερνήσεως είναι η εθνική απελευθέρωσις και αποκατάστασις.
Το συμβόλαιο του Λιβάνου, το οποίον έχουν συνυπογράψει όλα τα κόμματα, ορίζει ως περιεχόμενον του εθνικού μας προγράμματος «την πλήρη ασφάλεια των νέων συνόρων μας…» Οφείλομεν να αποβλέπωμεν δια το μέλλον εις την σοβαρά αύξησιν του εθνικού μας εισοδήματος και ταυτοχρόνως εις την δικαίαν διανομήν του. Το ιδεώδες μας είναι να πραγματοποιήσεωμεν συγχρόνως και την οικονομικήν ευημερίαν και την κοινωνικήν δικαιοσύνην…»
Ο λαός τον διακόπτει. Φωνάζει «λαοκρατία»! «Eθνική νέμεση»! «Οι εθνοπροδότες στο λαό».
Ανήσυχος ο Παπανδρέου, σκουπίζοντας το ιδρωμένο πρόσωπό του, γυρίζει ικετευτικά προς το μέρος του Ζεύγου και του Ιωαννίδη. Ο Ζεύγος κάνει χειρονομίες στο λαό και απαιτεί ησυχία για να συνεχίσει τον προγραμματικό του λόγο ο πρωθυπουργός. Επικρατεί ησυχία, για λίγο όμως. Και πάλι ο λαός ζητάει λαοκρατία. Αντηχεί το τραγούδι: τόχουμε γράψει βαθιά μες στην καρδιά μας, λαοκρατία κι όχι βασιλιά. Τα χωνιά, οι τηλεβόες της κατοχής, διακόπτουν συνεχώς τον Παπανδρέου. Ο Σκόμπυ δείχνει φανερό εκνευρισμό και τότε ακούστηκε να λέει στον επιτελάρχη του:
Πρέπει να τελειώνουμε με αυτόν τον όχλο.
Ο Παπανδρέου κατάλαβε πως η λαοθάλασσα στην πλατεία Συντάγματος δεν ήταν μία από τις γνωστές προεκλογικές συγκεντρώσεις της προπολεμικής εποχής. Εδώ είχαν συγκεντρωθεί λαϊκές μάζες πολιτικά ανεβασμένες, οργανωμένες, που είχαν συνείδηση του έργου που είχαν επιτελέσει και κατοχύρωση των κατακτήσεών τους και λαοκρατικό καθεστώς.
Ο Παπανδρέου όμως δεν ήταν από κείνους που τα χάνουν εύκολα, αλλά ούτε είχε το θάρρος να έρθει αντιμέτωπος με τη θέληση του λαού. Έπρεπε να κρατηθεί στην κυβέρνηση με κάθε τρόπο. Δε διστάζει λοιπόν, να υποσχεθεί τα πάντα, για να καθησυχάσει τα πνεύματα. Ο λαός ζητούσε λαοκρατία. Θα κάμωμεν και λαοκρατίαν απάντησε ο πρωθυπουργός της νίκης. Θύελλα χειροκροτημάτων και επευφημίες υπέρ της κυβέρνησης της εθνικής ενότητας.
Ο Παπανδρέου που γοητεύεται από τα παλαμάκια, προχωρεί ακόμα παραπέρα: πιστεύομεν εις την λαοκρατίαν… Είναι πλέον καιρός, έπειτα από την μακράν περίοδον της δουλείας, όπως ο ελληνικός λαός, απηλλαγμένος πάσης και υλικής και ψυχολογικής βίας, αποφασίσει κυριάρχως και διά το πολίτευμα και διά το κοινωνικόν καθεστώς και διά την κυβέρνησιν της αρεσκείας του, καθώς επίσης και διά τους δημοτικούς και κοινοτικούς άρχοντας του.
Δεν ημπορούμε να προχωρούμε με τα τεκμήρια του παλαιού παρελθόντος, το οποίον ευλόγως τίθεται υπό αμφισβήτησιν… Το έθνος χρειάζεται οριστικόν πολίτευμα και λαοπρόβλητον κυβέρνησιν, ώστε να αναληφθή μετά σταθερότητος η προσπάθεια της μεγάλης δημιουργίας του μέλλοντος…
Θύελλα χειροκροτημάτων και επιδοκιμασιών, κάλυψαν τα τελευταία λόγια του «πρωθυπουργού της απελευθέρωσης», όπως ο ίδιος ανύψωσε τον εαυτό του. Στην πλατεία Συντάγματος κέρδισε μια μάχη ο Παπανδρέου υπέρ της αντίδρασης και των Άγγλων. Ο ίδιος όμως πέρασε στιγμές δύσκολες, που επέδρασαν στην ψυχολογία του και κυριαρχήθηκε από μια φοβία μπροστά στο λαό που θα εκδηλωθεί στην πρακτική του με τη μορφή της διστακτικότητας, που προκαλούσε ανησυχίες τόσο στην αντίδραση όσο και στους Άγγλους.

Αντικομμουνιστική διαβουκόληση

Ο επιφυλλιδογράφος της «Καθημερινής» Χρήστος Γιανναράς σπούδασε θεολογία. Ύστερα πήγε στη Γερμανία για μεταπτυχιακές σπουδές στη Φιλοσοφία. Το μπέρδεμα τής θεολογίας με τη φιλοσοφία αποτελούσε βασικό χαρακτηριστικό του μεσαιωνικού πνεύματος. Γι’ αυτό, άλλωστε, και η μεσαιωνική «βυζαντινή» φιλοσοφία, δηλαδή εκείνη που παράχθηκε στα χρόνια της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, είχε ως κύρια πηγή της την χριστιανική σκέψη και ηθική, όπως αυτή διατυπώθηκε από τους «μεγάλους πατέρες της Εκκλησίας». Οι φιλοσοφούντες παπάδες του μεσαίωνα ήθελαν να αποδείξουν την ύπαρξη του Θεού με λογικά επιχειρήματα, αλλά ακόμα το ψάχνουν. Έτσι, μη βρίσκοντας λύση, προτίμησαν να καταπιαστούν με άλλα επιστημονικά προβλήματα, μέσου βεληνεκούς, όπως το αν το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται μόνον από το Θεό ή και από τον Υιό, ή αν η Παναγία είναι αειπάρθενος ή εκπαρθενευμένη. Με συνέπεια να διασπαστούν σε πλείστα όσα δόγματα, να αλληλοαφορίζονται και να μαλλιοτραβιούνται μέχρις ξεριζώματος της τελευταίας τριχός και γι’ αυτό η συγκεκριμένη αποψίλωση ποινικοποιήθηκε από τον μεσαιωνικό κώδικα του Δουσάν.
Ένα τέτοιο, λοιπόν, μεσαιωνικό πνεύμα φαίνεται να διακατέχει μέχρι σήμερα τον επιφυλλιδογράφο μας, που όσο περνάει ο καιρός γίνεται και χειρότερος. Προσπαθεί με γλωσσικά διανθίσματα ελληνιστικού τύπου να καλύψει τα αντιδραστικού περιεχομένου κείμενά του, αλλά συνήθως μπερδεύει τον Κάρολο Μαρξ με τον Γκράουτσο Μαρξ καθώς και τον Διαλεκτικό Υλισμό (που μισεί σαν τον διάολο) με το Διάβολο, με συνέπεια να καταλήγει σε αντεπαναστατικά παραληρήματα. Το άρθρο που δημοσίευσε στην «Καθημερινή» (7.10.2018) με τίτλο «Η ύβρις της αυτοκεφαλίας», συνιστά χαρακτηριστικό παράδειγμα για την «βυζαντινής» προελεύσεως ιδεολογία τού Χρήστου Γιανναρά αλλά και για το αντικομμουνιστικό του αλτσχάιμερ. Πιο συγκεκριμένα:
Ξεκινά το άρθρο του με μια υβριστική πρόταση που στρέφεται συνολικά κατά του Τύπου, της Τηλεόρασης και, κατά συνέπεια, των δημοσιογράφων, επειδή «αγνόησαν το κρίσιμο για τον Ελληνισμό θέμα των πρόσφατων […] αμφισβητήσεων της “οικουμενικότητας” του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης σε διεθνές πεδίο»:
«T​​ύπος και τηλεθέαμα αποβλέπουν στον εντυπωσιασμό, τη διαβουκόληση του πολίτη, όχι στην πληροφόρησή του», γράφει, χωρίς να παραπέμπει σε εξαιρέσεις. Ενώ, όπως αποδεικνύεται από αυτό καθεαυτό το γεγονός της συγγραφής και δημοσίευσης του άρθρου, ο ίδιος που το έγραψε και η «Καθημερινή» που το δημοσίευσε δεν αποβλέπουν στον «εντυπωσιασμό και στην διαβουκόληση του πολίτη, δηλαδή στην «εξαπάτηση και παράσυρση του πλήθους» των αναγνωστών, αλλά στην πληροφόρησή τους. (Ο πονηρός θεολόγος χρησιμοποιεί μια αρχαία λέξη, τη «διαβουκόληση», για να καλύψει την ύβρη του κατά του Τύπου, της Τηλεόρασης και, φυσικά, των δημοσιογράφων ως απατεώνων και λαοπλάνων που παρασύρουν το πλήθος. [Για την έννοια της «διαβουκόλησης» βλ. μεταξύ άλλων 1. το Ετυμολογικό Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Γ. Μπαμπινιώτη, Α΄ έκδοση, σελ. 348, όπου το «βουκολέω, (-ῶ)» = «βόσκω βοοειδή – εξαπατώ» και 2. το ελληνικό Βικιλεξικό, όπου η «διαβουκόληση», σημαίνει α) την καθοδήγηση των βοδιών για βοσκή και β) την εξαπάτηση και παράσυρση του πλήθους από λαοπλάνους ]).
Αλήθεια, πώς χρησιμοποίησε ο ίδιος άλλες εφημερίδες και την Τηλεόραση για να απευθυνθεί στον πολίτη εδώ και κάποιες δεκαετίες; «Παρέμβαινε και συνεχίζει να παρεμβαίνει στην κοινωνική και πολιτική επικαιρότητα μέσω τακτικής αρθρογραφίας στις εφημερίδες, Το Βήμα, παλαιότερα, επί 13 χρόνια, και από το 1993 μέχρι σήμερα στην Καθημερινή, με παράλληλες τηλεοπτικές εμφανίσεις», αναφέρει η Βικιπαίδεια, στο λήμμα που του αφιερώνει. Οπότε, προς τι αυτή η καθολική κατηγορία κατά του Τύπου, της Τηλεόρασης και, προφανώς, κατά όσων χρησιμοποιούν αυτά τα μέσα που «αποβλέπουν» ανεξαιρέτως «στον εντυπωσιασμό» και στη «διαβουκόληση του πολίτη» και «όχι στην πληροφόρησή του»; Ας μη λέμε ότι θέλουμε· Ο Χρήστος Γιανναράς δεν θεωρεί τον εαυτό του τέτοιο βουκόλο. Τώρα, αν εξασκεί με εντυπωσιακές αρχαιοπρεπείς εκφράσεις τη διαβουκόληση, προσπαθώντας να καθοδηγήσει το ποίμνιο των πολιτών, κι αν στην προσπάθειά του αυτή εξαπατά («διαβουκολεί») το ποίμνιο, αυτό δεν το κάνει συνειδητά. Αντικομμουνιστής είναι ο άνθρωπος, και ως τέτοιος γράφει, θεωρώντας, ενδεχομένως, πως αυτό συνιστά θείο λειτούργημα. Γι’ αυτό και κάθε θεολογικό του κείμενο χαρακτηρίζεται από αντικομμουνιστικές δεκαρολογίες. Παράδειγμα, εν προκειμένω, το αρθρίδιο «Η ύβρις της αυτοκεφαλίας».
Το θέμα του θεολόγου μας υποτίθεται ότι αφορά τις πρόσφατες αμφισβητήσεις της «οικουμενικότητας» του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης σε διεθνές πεδίο. Και ποιος αμφισβητεί αυτήν την οικουμενικότητα; «Η Μόσχα», λέει ο ίδιος. Και πώς της προέκυψε της Μόσχας να αμφισβητήσει την οικουμενικότητα του Πατριαρχείου; Λόγω της «αμερικανικής (ιδιότυπης) ευήθειας». [Ευήθεια (αρχαία ελληνική εὐήθεια < εὐήθης < εὖ + ἦθος) = καλοκάγαθος, αγαθός. Ευήθεια, σημαίνει και μωρία, βλακεία, μαλακία, αλλά ο Χρήστος ως ενάρετος και συνάμα φίλος των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ, ποτέ δεν θα τους χαρακτήριζε μαλάκες.] Και γιατί τελικά χαρακτήρισε «αγαθούς» τους Αμερικανούς και, όπως θα προσθέσει αμέσως μετά, το ΝΑΤΟ; Ο Χρήστος θα απαντήσει σε αυτό «τηλεγραφικά και γι’ αυτό σχηματικά»:
«Είναι δυσεξήγητο αίνιγμα, η απροκάλυπτη φοβία για τη Ρωσία που διακατέχει το αμερικανικό πολιτικό κατεστημένο, όποιος κι αν είναι ο Πρόεδρος. Μοιάζει να πιστεύουν οι Αμερικανοί ότι η Ρωσία συνεχίζει να είναι η σταλινική Σοβιετία: μια εφιαλτική απειλή κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού. Επομένως, και το ΝΑΤΟ συνεχίζει να αποτελεί την οχυρή άμυνα συμμαχίας χωρών απέναντι στον μαρξιστικό κίνδυνο!»
Με τις προτάσεις που υπογραμμίζω, ο Γιανναράς σαν αντικομμουνιστής βουκόλος επιχειρεί να μας διαβουκολήσει σχετικά με το τι ήταν και τι συνεχίζει να είναι το ΝΑΤΟ, η Σοβιετική Ένωση και ο κομμουνισμός. Η Σοβιετική Ένωση (η «σταλινική Σοβιετία») συνιστούσε για τον άλλο κόσμο «μια εφιαλτική απειλή κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού». Γι’ αυτό και το ΝΑΤΟ συγκροτήθηκε ως «οχυρή άμυνα συμμαχίας χωρών απέναντι στον μαρξιστικό κίνδυνο».
Για τον θεολόγο μας, που συνεχίζει να θεωρεί αυτό τον επιθετικό ιμπεριαλιστικό οργανισμό των ΗΠΑ και των συμμάχων τους ως «αμυντικό» δεν υπάρχει άλλη εξήγηση για τη συνέχεια της εγκληματικής του δράσης, εκτός από την φοβία και την ευήθεια των Αμερικανών. Αγαθά παιδιά είναι, που συνεχίζουν να παραμένουν φοβισμένα και να δρουν υπό το κράτος του τρόμου που τους προκάλεσε η «σταλινική σοβιετία».
«Πεισματική λοιπόν (γι’ αυτό και παιδαριώδης) η αμερικανική εμμονή να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και η Ουκρανία, προκειμένου να εγκατασταθούν πολεμικές βάσεις των ΗΠΑ στο μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας». Ποιος λέει, όμως, ότι οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ διακατέχονται από τέτοιες ηλίθιες ιδέες, μανίες, παιδαριώδη πείσματα και διάφορες ευήθειες; Υποθέσεις και λόγια του θεολόγου φίλου τους είναι, που στενοχωρήθηκε γιατί οι στόχοι των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία επιφέρουν μεταξύ άλλων ως συνέπεια την εκκλησιαστική αυτοκεφαλία της Ουκρανίας:
«Για να επιτευχθεί [ο στόχος] να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και η Ουκρανία, προκειμένου να εγκατασταθούν πολεμικές βάσεις των ΗΠΑ στο μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας, πρέπει να απεξαρτηθεί η Ουκρανία από τους ιστορικούς, φυλετικούς, πολιτισμικούς, εκκλησιαστικούς δεσμούς της με τη Ρωσία, και η εκκλησιαστική “αυτοκεφαλία” θεωρήθηκε καίριο βήμα προς αυτή την απεξάρτηση. Πρώτη φορά στα διεθνή χρονικά, υπουργός Εξωτερικών της Αμερικανικής Υπερδύναμης βγήκε να δηλώσει απερίφραστα ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας πρέπει να κηρυχθεί “αυτοκέφαλη”, να αυτονομηθεί από το Πατριαρχείο της Μόσχας!» Αυτά στενοχωρούν το θεολόγο μας, που ο αντικομμουνισμός του τον τυφλώνει τόσο, ώστε να θεωρεί πως η αμερικανική ηγεσία και η ηγεσία του ΝΑΤΟ διαπράττουν τα ιμπεριαλιστικά τους εγκλήματα επειδή διακατέχονται από αγαθοσύνη και θεωρούν τη Ρωσία «σταλινική σοβιετία» και, κατά συνέπεια, οργανώνουν την άμυνά τους απέναντι στον κομμουνιστικό κίνδυνο. Όποιος, όμως, θεωρεί «αγαθούς» τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ, μάλλον ο ίδιος πάσχει από βαρύτατης μορφής «ευήθεια» ή, απλώς, προσπαθεί να διαβουκολήσει το πλήθος. Ενδεχομένως με τον αντικομμουνιστή θεολόγο μας να συμβαίνουν και τα δύο.

Μπολσονάρο, το ανεπιθύμητο τέκνο του “προοδευτισμού”

Το κείμενο που ακολουθεί είναι του Hoenir Sartou και γράφτηκε σε μέσο της Ουρουγουάης. Χωρίς να είναι απαραίτητα από τη δική μας σκοπιά, εξηγεί με βάση τα γεγονότα και το ποιόν των λεγόμενων “προοδευτικών” κυβερνήσεων της Βραζιλίας, τη μεγάλη απήχηση που είχε ο ακροδεξιός Μπολσονάρο στις τελευταίες εκλογές. Κι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο επιλέξαμε να το μεταφράσουμε-αποδώσουμε στα ελληνικά.
Περίπου πενήντα εκατομμύρια Βραζιλιάνοι, πρακτικά οι μισοί από όσους ψήφισαν, το έκαναν υπέρ του Ζαΐρ Μπολσονάρο, στον πρώτο γύρο των εκλογών.
Υπάρχουν πολλοί τρόποι να ερμηνεύσει κανείς το γεγονός. Ορισμένοι ουρουγουανοί τρομοκρατούνται. Βλέπουν τον Μπολσονάρο σαν την ενσάρκωση του κακού και φτάνουν στο σημείο να ισχυρίζονται πως η δημοκρατία (υποθέτουμε μόνο η βραζιλιάνικη) είναι σε κίνδυνο. Το ίδιο λεγόταν όταν θριάμβευσε ο Τραμπ στις ΗΠΑ. Είναι παράξενο να ακούς ότι η δημοκρατία κινδυνεύει από ένα εκλογικό αποτέλεσμα. Ίσως κάποιοι μπερδεύουν τη δημοκρατία με το θρίαμβο εκείνου που προτιμούν.
Όπως προκύπτει από την πορεία του, ο Μπολσονάρο είναι ένας αυταρχικός στο πολιτικο-θεσμικά θέματα και ένα υπερσυντηρητικός στα κοινωνικά. Μένει να μάθουμε τι θα κάνει πραγματικά στην οικονομία, έναν ουσιαστικό τομέα για κάθε κυβέρνηση και για κάθε λαό. Το προφίλ του είναι υπέρ του προστατευτισμού, τείνει να υπερασπιστεί τη βραζιλιάνικη οικονομία. Αλλά ο έμπιστος άνθρωπός του στην οικονομία είναι ο Πάουλου Γκέδες, ένας υπερφιλελεύθερος θιασώτης της ιδιωτικοποίησης και της απορρύθμισης των πάντων. Μαζί με τον Γκέδες, πολλές μορφές του χρηματιστικού συστήματος διαγκωνίζονται με τους στρατιωτικούς για θέσεις στη μελλοντική κυβέρνηση.
Πριν τις εκλογές, έγινε γνωστό ότι ο Μπολσονάρο θα ωφελούσε με κάποιον τρόπο το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Η εκδοχή αυτή διαψεύστηκε, αλλά τα ονόματα των κυβερνητικών στελεχών που ανακοινώθηκαν, μας επιτρέπουν το λιγότερο να αμφιβάλλουμε. Αναρωτιέται κανείς αν αυτή η χορεία ονομάτων είναι μια στρατηγική που συγκαλύπτει κάποιο προστατευτικό σχέδιο ή αν είναι το οριστικό τίμημα που θα πληρώσει ο Μπολσονάρο για να φτάσει στην προεδρία.
Με αυτά τα δεδομένα, είναι πιθανό ότι ο επόμενος πρόεδρος της Βραζιλίας θα είναι αυταρχικός, αντιδραστικός, μισογύνης, ομοφοβικός, ρατσιστής, βίαιος και όλες τις άλλες “ομορφιές” που του προσάπτουν και ταυτόχρονα μια βολική μαριονέτα των οικονομικών συμφερόντων. Τα γεγονότα θα δείξουν.
Γιατί ο Μπολσονάρο είναι σχεδόν έτοιμος να γίνει πρόεδρος της Βραζιλίας με τη στήριξη σχεδόν των μισών ψηφοφόρων μετά από 15 χρόνια προοδευτικών κυβερνήσεων του Κόμματος Εργασίας;
Αυτή είναι η ερώτηση που προσπαθούν σήμερα να απαντήσουν οι “υγιώς σκεπτόμενοι” αναλυτές όλου του κόσμου. Πώς ο προοδευτισμός μπορεί να δώσει αυτό το ανεπιθύμητο τέκνο;
Η πιο άμεση απάντηση είναι: η διαφθορά. Χωρίς αμφιβολία, η διαφθορά του πολιτικού συστήματος της Βραζιλίας και ειδικότερα αυτή του Κόμματος Εργασίας, τροφοδότησε τη δυσαρέσκεια που σήμερα εκφράζεται μέσω του Μπολσονάρο. Αλλά αυτή η εξήγηση έχει ένα πρόβλημα.
Η διαφθορά δε γεννιέται από το τίποτα. Πόσο μάλλον σε ένα κόμμα όπως το Κόμμα Εργασίας, που συγκροτήθηκε από κοινωνικές βάσεις ξένες στα μεγάλα συμφέροντα. Πριν από τη διαφθορά είναι απαραίτητο κάτι άλλο: η αποδοχή της δεδομένης τάξης πραγμάτων και του ρόλου που ανστιστοιχεί εντός αυτής στις προοδευτικές κυβερνήσεις.
Ο ιστορικός ρόλος που αποδέχτηκε ο προοδευτισμός (όχι μόνο στη Βραζιλία) είναι ταυτόχρονα αυτός του εργαλείου και διαχειριστή του παγκόσμιου οικονομικού μοντέλου. Εργαλείου γιατί προοδευτικές κυβερνήσεις είναι αυτές που πετυχαίνουν να επιβάλουν τα πιο αντιδημοφιλή μέτρα του μοντέλου. Και διαχειριστής γιατί προσπαθεί να αμβλύνει τις πιο σκληρές πτυχές του.
Η σημασί που δίνουν οι προοδευτικές κυβερνήσεων στις εξωτερικές επενδύσεις, η έγνοια τους για το δείκτη επενδύσεων, το θράσος με το οποίο σωρεύουν δημόσιο χρέος που τους καθορίζει, η φυσικότητα με την οποία αποδίδουν προνόμια στο οικονομικό κεφάλαιο και τις πολυεθνικές που ενδιαφέρονται να αντλήσουν φυσικούς πόρους, είναι συγκρίσιμες μόνο με τον ενθουσιασμό με τον οποίο “αγοράζουν” το κοινωνικό και πολιτισμικό πρόσωπο του μοντέλου: κοινωνικές πολιτικές αρωγής, παραμέληση της παιδείας, αδιαφορία για τη βία που επηρεάζει τα πιο φτωχά κοινωνικά στρώματα, υποτίμηση της τοπικής κουλτούρας, αντζέντα ταυτοτικών διεκδικήσεων στη θέση μιας γενικής επιδίωξης της ισότητας, η πολιτική ορθότητα και η λογοκρισία της κριτικής σκέψης, το καταναλωτικό μοντέλο ως πηγή ενσωμάτωσης, η μόδα και η διασκέδαση ως ανώτερες αξίες και μια συστηματική σύγχυση μεταξύ της δημόσιας επικοινωνίας και της ψευδούς διαφήμισης.
Το νόμισμα ανταλλαγής των προοδευτικών κομμάτων για να δρουν σα διαχειριστές του μοντέλου, είναι η ικανότητά τους να ελέγχουν τους κοινωνικούς οργανισμούς (συνδικάτα, φοιτητικό κίνημα κτλ) και μια κάποια ηγεμονία στους ακαδημαϊκούς τομείς, τους διανοούμενους και τους καλλιτέχνες. Αυτό εξασφαλίζει πως δε θα υπάρχουν μεγάλες αντιστάσεις.
Αλλά φυσικά συμβαίνει το αναπόφευκτο. Όπως είπε πριν λίγο καιρό ο Φερνάντο Σκρίγνα, οι πλειοψηφίες κουράζονται να ακούνε μόνο για τα δικαιώματα των μειοψηφιών. Πάνω από όλα νιώθουν να ασφυκτιούν μεταξύ της διαφθοράς των πάνω και της βίας των από κάτω. Σε βάθος χρόνου, κουράζονται να βλέπουν πως το μοντέλο τους αποκλείει, ότι τα προνόμια είναι για μειοψηφίες που τα έχουν όλα και για μειοψηφίες που διαμαρτύρονται πως υφίστανται διακρίσεις. Η απόδειξη είναι οι μεγάλες φεμινιστικές διαδηλώσεις, που διοργανώθηκαν κάτω από το σύνθημα “ΕλεΝαο”, που φαίνεται να σταθεροποίησαν το προβάδισμα του Μπολσονάρο.
Υπάρχει κάτι που πρέπει να πούμε: οι προοδευτικές κυβερνήσεις δε διαμόρφωσαν πολιτική συνείδηση. Πιστεύοντας πως ο πλούτος των επενδυτών θα διαχυθεί κάποια μέρα για το γενικό καλό, και πως η δυστυχία θα μετατρεπόταν σε κρατική πρόνοια, δεν έκριναν απαραίτητο να διαμορφώσουν πολίτες. Αυτή είναι μια άλλη συνταγή του παγκόσμιου μοντέλου: οι πολίτες είναι μύθος, υπάρχουν μόνο καταναλωτές και περιθωριοποιημένα θύματα που χρειάζονται φροντίδα.
Η συνταγή αποδείχτηκε λανθασμένη. Για αυτό, οι προοδευτικές κυβερνήσεις πέφτουν μία-μία, στο βαθμό που δεν μπορούν να εκπληρώσουν τις υποσχέσεις τους. Στη θέση τους εμφανίζονται εκπληκτικά πράγματα: φασίστες, δημαγωγοί, ναρκω-κυβερνήσεις, αποτυχημένα κράτη. Πίσω από αυτήν την αποκτήνωση βρίσκονται τα ίδια συμφέροντα που πριν ενθάρρυναν τον προοδευτισμό.
Η ύπαρξη πολιτών απαιτεί τρία βασικά θεμελιώδη πράγματα: 1) μια ισχυρή αίσθηση ισότητας όλων των προσώπων απέναντι στους νόμους και τις δημόσιες εξουσίες: 2) τη γενική πεποίθηση που είναι απαραίτητη για δέσμευση στις δημόσιες υποθέσεις. 3) ένα σύστημα διδασκαλίας προσανατολισμένο στη διαμόρφωση πολιτών πάνω σε αυτές τις αρχές. Αν υπάρχουν αυτές οι τρεις προϋποθέσεις, όλα τα υπόλοιπα έρχονται ως επιπρόσθετα, συμπεριλαμβανουμένου του ελέγχου της διαφθοράς και της σταθερότητας της κυβέρνησης.
Για κάποιο λόγο το παγκόσμιο μοντέλο αποστρέφεται αυτά τα τρία πράγματα σαν την πανούκλα. Για αυτό αντικαθιστά την ισότητα με συμβολικές πολιτικές αντίστροφων διακρίσεων, τη δέσμευση του κοινού με “χαρούμενες” καταναλωτικές επιλογές που έχουν ήδη πραγματοποιηθεί, και την εκπαίδευση των πολιτών με την “προσαρμογή της εκπαίδευσης στην αγορά” ή με την ασαφή ηθικολογία της “εκπαίδευσης στις αξίες”, στην οποία κανείς δεν ξέρει ποιες είναι οι αξίες ούτε ποιος τις ορίζει.
Οι Μπολσονάρος αυτού του κόσμου είναι, ως ένα βαθμό, τέκνα της απογοήτευσης που προκαλεί ο προοδευτισμός. Και μπορεί να είναι επίσης τα εγγόνια του ίδιου μαριονετοπαίκτη (που κινεί τα νήματα).

Έχεις κατέβει στο υπόγειο της Κοραή 4;

Αναδημοσιεύουμε ένα κείμενο του Βασίλη Σαμπράκου στο Gazzetta.gr, για τα κρατητήρια της Κομαντατούρ στην πλατεία Κοραή, το κεφάλαιο της Εθνικής Αντίστασης που παραμένει άγνωστο κι εκτός ύλης για τους περισσότερους μαθητές, και για την αδιαφορία των αρχών να δημιουργήσουν ένα Μουσείο Εθνικής Αντίστασης, για να εξοπλίσουν τις νεότερες γενιές με γνώση ενάντια στο δηλητήριο των Νεοναζί. Ένα χρήσιμο κείμενο, από αυτά που δε βλέπει συχνά κανείς σε αθλητικές ιστοσελίδες.
Σε μια στιγμή ποδοσφαιρικής ηρεμίας, προτού αρχίσει να βρέχει ελληνικό και ξένο ποδόσφαιρο, από το ερχόμενο Σάββατο, και με πάρει μαζί του, θέλησα να μοιραστώ μαζί σας μια σημερινή εμπειρία μου. Ανάμεσα στον εορτασμό για την συμπλήρωση 74 χρόνων από την απελευθέρωση της Αθήνας, δηλαδή από την 12η Οκτωβρίου 1944, και τον εορτασμό της Επετείου του “Οχι”, θέλησα να βρεθώ στις φυλακές των υπογείων της “Κομαντατούρ” στην Κοραή 4. Κι επειδή εκτός από συναισθήματα έχω πλημμυριστεί και από ερωτήσεις, για τις οποίες δεν βρήκα απάντηση σε μια πρόχειρη έρευνα, είπα να τα μοιραστώ όλα αυτά μαζί σας. Και τα συναισθήματα και τις ερωτήσεις.
Ξεκινώ με τα απλά, τα βασικά: Σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει με τις υπόλοιπες χώρες που έζησαν την Κατοχή, η Ελλάδα δεν γιορτάζει την απελευθέρωση, αλλά μόνο την έναρξη του πολέμου, την 28η Οκτωβρίου, και έχει επιλέξει να την περνά την ημερομηνία της απελευθέρωσης σχετικά απαρατήρητη. “Ζορίστηκα” για να βρω μια σειρά από “ήσυχες” εκδηλώσεις, οι οποίες λαμβάνουν αυτές τις μέρες χώρα στην Αθήνα, για τον εορτασμό της απελευθέρωσής της. Γιατί; Γιατί δεν θέλουμε να τη θυμόμαστε αυτή την ημερομηνία; Δεν μας δίνει χαρά η ανάμνησή της; Δεν είμαστε περήφανοι για αυτήν;
Μου τρώει πολύ περισσότερο το μυαλό και την ψυχή όμως η ερώτηση σχετικά με την επιλογή μας να ζούμε χωρίς Μουσείο Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, με εξαίρεση την Εκθεση στο Ιστορικό Μουσείο Κρήτης. Σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει σε όλες τις υπόλοιπες, η Ελλάδα είναι η μόνη από τις “νικήτριες” και “ηττημένες” χώρες που δεν έχει κεντρικό μουσείο για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την Εθνική της Αντίσταση. Υπάρχουν μουσεία (ναι, πληθυντικός) στο Βερολίνο και δεν υπάρχει μουσείο στην Αθήνα. Πώς μας συνέβη αυτό; Και γιατί το αφήνουμε να συμβαίνει;
Ετυχε να διαβάσω ότι σε ένα γκάλοπ που πραγματοποίησε μια δημοσιογράφος του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων στην Κοραή, στις καφετέριες που βρίσκονται δίπλα στην είσοδο του σταθμού “Πανεπιστήμιο” του Μετρό, όλοι όσοι απάντησαν στην σχετική ερώτηση δεν γνώριζαν ότι έπιναν καφέ δίπλα στο αρχηγείο και τα κρατητήρια της “Κομαντατούρ”, εκεί όπου είχαν φυλακιστεί, βασανιστεί, αλλά και εκτελεστεί άνθρωποι. Γιατί; Επειδή ο “ Χώρος Ιστορικής Μνήμης 1941 – 1944”, όπως γράφει η σχετική πινακίδα στην είσοδο του υπογείου, είναι ακριβώς αυτό: ένας … χώρος, ο οποίος μάλιστα δεν ανήκει στο Κράτος αλλά στην “Εθνική Ασφαλιστική”. Κι αν αύριο η “Εθνική Ασφαλιστική” πωληθεί σε μια κάποια… Gongbao, η οποία θελήσει να τα μετατρέψει τα υπόγεια σε music club, ή να τα μετατρέψει σε αυτό για το οποίο αρχικώς είχαν κατασκευαστεί, δηλαδή σε καταφύγιο, τι θα γίνει; Πώς είναι δυνατόν η Ελλάδα να αφήνει στην “Εθνική Ασφαλιστική” ένα μνημείο που θα έπρεπε να έχει εδώ και δεκαετίες αναγάγει σε βασικό προορισμό όλων των Ελλήνων, από την παιδική τους ηλικία, προκειμένου να μάθουν και – κυρίως αυτό – να νιώσουν τι συνέβαινε στα δύο υπόγεια επί 1264 ημέρες πριν από 74 χρόνια;
Όσα μελέτησα πριν και μετά από την επίσκεψή μου με οδήγησαν στην επιβεβαίωση ότι ακόμη και σήμερα γνωρίζουμε λίγα ή ελάχιστα πράγματα για τη χρήση του κτηρίου στην Κατοχή, εκτός από το ότι το υπόγειο αντιαεροπορικό καταφύγιο μετατράπηκε σε κρατητήρια της Kommandatur. Οι ναζί δεν άφησαν αρχεία και η σύνθεση της ιστορίας γίνεται, με πολύ μεγάλη προσπάθεια των επιστημόνων που μετέχουν σε αυτό το έργο, μέσα από τις επιγραφές που σώθηκαν, από μικροαντικείμενα, προσωπικές σημειώσεις, σελίδες από γερμανικά ημερολόγια που βρέθηκαν και μαρτυρίες κάποιων ανθρώπων που είχαν οδηγηθεί εκεί από τους Γερμανούς. Οι επιβεβαιωμένοι κρατούμενοι είναι μόνο 239, διότι αυτά τα ονόματα ήταν καταγεγραμμένα στους τοίχους. Μόνο που οι τοίχοι λένε ένα μικρό μέρος της αλήθειας του 1944, διότι οι Γερμανοί έβαφαν κατά διαστήματα τους τοίχους προκειμένου να εξαφανίζουν τις επιγραφές. Φαίνεται πως όταν έχασαν τον πόλεμο και έφυγαν εσπευσμένα, δεν πρόλαβαν να ξαναβάψουν το δεύτερο υπόγειο κι έτσι έμειναν οι χαραγμένες επιγραφές του 1944 στους τοίχους. Για να σε συγκλονίζουν.
«24 ώρες χωρίς φαΐ και νερό. Μόνο μυρίζοντας γιασεμί», «Ποινή Θανάτου», «Είσοδος 8/4/44. Κατηγορηθείς για λάστιχα και ποδήλατα του Άξονος. Συλληφθείς από τους τσολιάδες. Αχ Βαχ. Και κάνω Πάσχα στα σίδερα αυτά, στον υγρό αυτόν τάφο. Κάτοικος συνοικίας Μεταξουργείου, Δεληγιώργη 47. Αχ Βαχ», «Μαυρίκιος Ν. Μαλευρής, τελειόφοιτος Ιατρικής, κρατούμαι ως όμηρος, αδίκως φυλακισθείς, είσοδος 15-12-42, έξοδος 10-1-43 δια Αβέρωφ, μαρτύρια Ιεράς Εξέτασης», Να με τουφεκίσουνε και να ζήσει ο αδερφός μου ο Μιχάλης», «Φωνάξτε για νερό, αλλιώς θα πεθάνετε εδώ».
Διαβάζεις, κοιτάς, φέρνεις τον εαυτό σου στη θέση τους, νιώθεις την αγωνία, τον φόβο, την απόγνωση, την θλίψη, κάθε μορφής φρικιαστικό συναίσθημα. Αυτή η επίσκεψη σε ταράζει ασύγκριτα περισσότερο από μια επίσκεψη σε απλές φυλακές, διότι σκέφτεσαι διαρκώς ότι στα υπόγεια της Κομαντατούρ βρέθηκαν αθώοι, που βασανίστηκαν από τους ναζί. Και μετά αναλογίζεσαι πόσοι βρέθηκαν εκεί, αναρωτιέσαι τι απέγιναν, πόσοι χάθηκαν αλλά και πόσων η ζωή επηρεάστηκε. Κι ύστερα σκέφτεσαι ότι ο πατέρας σου ήταν παιδί 10 ετών τον καιρό εκείνο, κι είχε μάλλον σταθεί τυχερό που δεν βρέθηκε στα κελιά διότι κι εκείνο έκλεβε φαγητό από τους Γερμανούς. Και κάπου εκεί συνειδητοποιείς ότι υπάρχεις από τύχη, ότι ήρθες στον κόσμο απλώς επειδή δεν του έτυχε του πατέρα σου αυτό που του έτυχε του Κωνσταντίνου Καμπενά και των άλλων 79 συγκρατουμένων του: “«Μας έπιασαν οι γερμανοί, διότι είμεθα αναρριχώμενοι επί των θυρών των τραμ της ΗΕΜ (Ηλεκτρική Εταιρεία Μεταφορών). Εδώ είμεθα 80 κρατηθένετες επί 24ωρο».
Θα μπορούσα να γράψω πάρα πολλά ακόμη. Θα περιοριστώ όμως στην βασική μου σκέψη: πόσο καλύτερη θα ήταν η σημερινή ελληνική κοινωνία αν σε αυτό το κτήριο είχε στεγαστεί το Εθνικό Μουσείο Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, κι είχε αυτό ενταχθεί στις “υποχρεωτικές” εκδρομές των δημοτικών και των γυμνασίων; Πόσα και πόσο λιγότερο χαλασμένα μυαλά θα κυκλοφορούσαν εκεί έξω ανάμεσά μας; Μια χώρα που επιμένει πεισματικά να αφήνει την ιστορία της δεκαετίας του ’40 έξω από την διδακτέα ύλη του σχολείου και μιλά για αυτήν μόνο στο πανεπιστήμιο, πώς είναι δυνατόν να μην κάνει ούτε το ελάχιστο, να φτιάξει ένα μουσείο προκειμένου να δίνει παραστάσεις και ερεθίσματα στα παιδιά της από την πρώτη περίοδο της ζωής τους; Αυτός ο χώρος πρωτοάνοιξε για το κοινό το 1991, και έκλεισε το 1995, για συντήρηση, όπως διάβασα. Μέχρι το 2008 η είσοδος επιτρεπόταν μόνο σε σχολεία και δημοσιογράφους, κατόπιν αδείας. Σήμερα ευτυχώς έχεις την ευκαιρία να τον επισκεφθείς, δωρεάν, από Τρίτη έως Σάββατο, από τις 09.00 έως τις 14.00, διότι αυτό είναι που μπορεί να κάνει η “Εθνική Ασφαλιστική”. Το κτίριο ανήκει στην “Εθνική Ασφαλιστική”, αυτή ορίζει το ωράριο επισκέψεως και τον υπάλληλο του χώρου που τελεί υπό την εποπτεία του υπουργείου Πολιτισμού.
Εντελώς τυχαία έπεσα πάνω στην προσπάθεια του συγγραφέα Αλέξανδρου Ασωνίτη να συλλέξει υπογραφές σε ένα αίτημα για την ίδρυση μουσείου. Και έχει συγκεντρώσει 456 υπογραφές. Ενώ αν ρωτούσε “να φύγει ο Τάκης Ομορφούλης ή η Σόνια Κολώνη από το Survivor;”, θα μετρούσε ήδη χιλιάδες υπογραφές. Αυτοί είμαστε ή αυτό μας έχουν καταντήσει;
Στον δρόμο της επιστροφής στο γραφείο ένιωθα πολύ άσχημα που έχω αρθρογραφήσει τόσες φορές περί της ανάγκης δημιουργίας ενός μουσείου ελληνικού ποδοσφαίρου. Όταν δεν έχεις μουσείο για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, δηλαδή όταν δεν έχεις φροντίσει να δώσεις στα παιδιά την ευκαιρία να μάθουν και να νιώσουν την Ιστορία ώστε να μην παπαγαλίζουν την κάθε κατευθυνόμενη βλακεία που τους φυτεύουν στο κεφάλι οι νεοναζί, πώς να μιλήσεις για ποδόσφαιρο;
Ποδόσφαιρο, πάντως, υπάρχει και στα υπόγεια κελιά της “Κομαντατούρ”. Τα αρχικά της ΑΕΚ κι ένας δικέφαλος αετός. Στους τοίχους οι κρατούμενοι ζωγράφιζαν, χάραζαν εικόνες από τον έξω κόσμο, για να βλέπουν εικόνες, να νιώθουν ότι ζουν, να παίρνουν ζωή. Σκέψου να ζει αυτός που είχε χαράξει το “ΑΕΚ” το 1944 στα 15 του χρόνια, διότι ναι, στα κελιά βρέθηκαν και παιδιά, και σήμερα, στα 89 του χρόνια να ακούει από τα εγγόνια του ότι κυκλοφορούν ακροδεξιοί στις κερκίδες των γηπέδων.
ΥΓ. Αν ζεις μακριά από την Αθήνα και θέλεις να πάρεις μια ιδέα, μπορείς να δεις το ντοκιμαντέρ “Μόνο μυρίζοντας γιασεμί” του Γιάννη Οικονομίδη.

Πωλούνται κορίτσια για εργασία



Κορίτσια από τους πρόσφυγες Ροχίνγκια πωλούνται και υποχρεώνονται σε καταναγκαστική εργασία προκειμένου οι απελπισμένες οικογένειές τους να έχουν χρήματα στους υπερπλήρεις καταυλισμούς στο Μπαγκλαντές, σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης (ΔΟΜ) των Ηνωμένων Εθνών. 
 Ο ΔΟΜ ανακοίνωσε ότι έχει ταυτοποιήσει 99 περιπτώσεις εμπορίας ανθρώπων μέσα σε ένα χρόνο από τον Σεπτέμβριο του 2017, αν και επισήμανε ότι ο πραγματικός αριθμός ενδέχεται να είναι πολύ μεγαλύτερος. Μεταξύ των θυμάτων, τα 35 είναι κορίτσια και οι 31 γυναίκες, ανέφερε ο ΔΟΜ σε έκθεση που δημοσιοποίησε αυτή την εβδομάδα. 
Τριάντα ένα από τα κορίτσια κατέληξαν σε καταναγκαστική εργασία, όπως και 26 από τις γυναίκες. «Οι ιστορίες που ακούμε συχνά είναι ευάλωτων ανθρώπων που προσεγγίζονται από διακινητές με ψεύτικες υποσχέσεις για εργασία και μια καλύτερη ζωή», δήλωσε η εκπρόσωπος του ΔΟΜ Ντίνα Πάρμερ, προσθέτοντας ότι κάποιοι αγνοούν αυτούς τους κινδύνους. 
«Άλλοι μπορεί να γνωρίζουν ότι είναι επικίνδυνο, αλλά να νιώθουν ότι είναι σε τέτοια απόγνωση που είναι διατεθειμένοι να προχωρήσουν σε ακραία μέτρα, θυσιάζοντας ίσως ένα μέλος της οικογένειας για χάρη των υπόλοιπων», ανέφερε η Πάρμερ σε ανακοίνωση. 
Τα υπόλοιπα ταυτοποιημένα θύματα εμπορίας ανθρώπων περιλαμβάνουν 25 ενήλικες άνδρες και 8 αγόρια, που υποχρεώθηκαν σε καταναγκαστική εργασία. Πέντε γυναίκες και τέσσερα κορίτσια έπεσαν θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης. 
Η ανθρωπιστική οργάνωση του Μπαγκλαντές Young Power in Social Action (YPSA) προσπαθεί να ενημερώσει τους πρόσφυγες για τους κινδύνους της εμπορίας ανθρώπων και συγκεντρώνει αναφορές από τους ηγέτες της κοινότητας των Ροχίνγκια καθώς και τοπικών και διεθνών οργανώσεων. 
«Πάνω από 1.000 έχουν ταυτοποιηθεί ως θύματα εμπορίας ανθρώπων», δήλωσε ο Τζίσου Μπαρούα από την YPSA. Πάνω από 900.000 Ροχίνγκια, μια εθνική και θρησκευτική μειονότητα μουσουλμάνων στη Μιανμάρ, ζουν στην επαρχία Κοξ Μπαζάρ του Μπαγκλαντές, η μεγάλη πλειονότητα των οποίων σε καταυλισμούς σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη. 
Το Μπαγκλαντές απαγορεύει στους πρόσφυγες να φύγουν από τους καταυλισμούς, ή να εργαστούν εκτός από το να συμμετέχουν σε μικρά προγράμματα ανθρωπιστικών οργανώσεων, ανέφερε ο ΔΟΜ. «Είναι απελπισμένοι να βγουν από τους καταυλισμούς και να βγάλουν κάποια χρήματα», δήλωσε ο Μπαρούα στο Thomson Reuters Foundation μέσω τηλεφώνου από το Κοξ Μπαζάρ. 
Οι διακινητές εκμεταλλεύονται αυτή την απόγνωση, προσφέροντας μετακίνηση και ευκαιρίες για εργασία, σύμφωνα με τον ΔΟΜ. 
ΑΠΕ

Κάλπικη ζωή…


Εσύ μου μιλούσες κι εγώ σώπαινα κι ας ήξερα πως τούτες οι ύστατες στιγμές θα μας χώριζαν για πάντα… Το τραπέζι μας ήταν τοποθετημένο στην άκρη του δρόμου κι είχα τη δυνατότητα να κατοπτεύω την κίνηση της λεωφόρου, τα ψηλά και σιωπηλά κτήρια, τα ασθενικά δένδρα με τα αραιά φυλλώματα, την σκόνη και τον καπνό των αυτοκινήτων, τις σκυφτές σκιές των ανθρώπων που χάνονταν βιαστικά μέσα στη θολή αχλή, στη μελαγχολική αμφιλύκη του φθινοπωρινού απόβραδου. Κι έβλεπα κι εκείνο τον αόμματο ζητιάνο με τα λεκιασμένα ρούχα, με το σκονισμένο κασκέτο και με τα φθαρμένα του υποδήματα ακουμπισμένο στην αντικρινή γωνιά, να ικετεύει τη συμπόνια και τον οίκτο των συνανθρώπων του…
’Τούτη η χώρα, μου ‘λεγες, είναι το θύμα μιας φθονερής και χαιρέκακης μοίρας… Τα τρένα αναχωρούν από τους σταθμούς, τα πλοία σηκώνουν τις άγκυρες στα λιμάνια, οι άνθρωποι εκπατρίζονται κι ο χρόνος μισεύει κι αυτός κι εξαντλείται στ’ ασήμαντα γεγονότα της καθημερινότητας, στο χάσμα, στην ασάφεια και στην παρανόηση… Τα πουλιά αποδημούν, τα ποτάμια στερεύουν, τα κλαριά εκτεθειμένα στην κακοκαιρία ρίχνουν τα φύλλα τους στη γη, τίποτα πια δεν περισσεύει σε τούτο τον ανερμάτιστο κι αλλοπρόσαλλο τόπο… Ένας απόκοσμος και βίαιος αγέρας στοιχειώνει τις λαχτάρες, τις επιθυμίες, τα όνειρα, τις προσδοκίες και τις βεβαιότητες των απλών ανθρώπων… Το ανεμικό φως του ήλιου μαραίνεται, ξεθωριάζει και καταλαγιάζει μέσα στην πυκνή ομίχλη και στη γκρίζα συννεφιά… Πείνα, δίψα, κακουχίες, παίδεμα δίχως αναπαμό κι ο πόνος πάντα βαθύς κι ανέκκλητος, δίχως μια ρονιά δάκρυ στις κόγχες των ματιών του κι ο πλούτος κι η αφθονία της ψυχής, μέσα σε τούτες τις θανατηφόρες συντεταγμένες, έχει αναλωθεί κι εξαντληθεί προ πολλού… Οι νύχτες γογγύζουν ασυνάρτητα, φθίση, εκφυλισμός, και ακραία κατάπτωση μας περιστοιχίζουν κι ένα σκαιό χέρι σηκώνει ξανά το δίκοπο μαχαίρι για να κόψει βάναυσα και προκλητικά, μικρά –μικρά κομμάτια τ’ όνειρο,… γιατί να μείνω; ‘’
Αναμετρήθηκα με το θλιμμένο βλέμμα σου κι αντίκρισα τις ψηλές φωτιές, τις πληγές και τα αίματα, όμως μια συναισθηματική ουδετερότητα με είχε καθηλώσει, γιατί εγώ ήμουν αποφασισμένος να μείνω εδώ, να δώσω την ύστατη μάχη, να διασφαλίσω έναν αξιοπρεπή θάνατο για μένα, ένα συνετό τέλος για την ασήμαντη κι ανάξια παρουσία μου… Και δεν ένιωσα την ανάγκη ν’ αλλάξω στάση τούτη την οριακή στιγμή, να αποκρούσω με έλλογα επιχειρήματα τους συλλογισμούς σου, να κρίνω τον τρόπο της σκέψης σου, να καταδικάσω τις επιλογές σου, να ματαιώσω την οριστική κι αμετάκλητη απόφασή σου… Μου έσφιξες το χέρι δυνατά, μ’ αγκάλιασες τρυφερά σαν τη μάνα του Χριστού, τα χείλη σου άγγιξαν απαλά τους δυο γκρίζους κροτάφους μου… Κι αν μπορούσες να με κοιτάξεις στα μάτια, την ώρα που μου ‘λεγες το στερνό αντίο κι έπαιρνες το δρόμο του μισεμού, θα ‘βλεπες τα θραύσματα και τα συντρίμμια της δικής μου ζωής, την αγαλήνευτη θλίψη της ψυχής μου, την ασύχαστη οδύνη για τις στυγερές ώρες που μας φραγγελώνουν αλύπητα, για τις φρικαλέες στιγμές της σημερινής μέρας που έγιναν κιόλας χτες στα θολά δάκρυα της καρδιάς μου…
Κι όταν ενσωματώθηκες μέσα στο βαθύ σκοτάδι της νύχτας που ‘πεφτε τούφες – τούφες από τον ουρανό, τότε σηκώθηκα κι εγώ, προσπέρασα το απλωμένο χέρι του τυφλού ζητιάνου αφήνοντας ένα πενιχρό φιλοδώρημα και του ευχήθηκα καλή βραδιά… Μ’ ένα εξανεμισμένο χαμόγελο μου ανταπέδωσε την ευχή και με ανανεωμένο πλέον το ψυχικό του σθένος συνέχισε να επαιτεί στην αφέγγαρη και κακοφωτισμένη νύχτα, εκλιπαρώντας τους λιγοστούς διαβάτες στ’ όνομα του θεού, για μια τρύπια δεκάρα, για μια κάλπικη ελπίδα, για μια ζωή θλιβερή κι επουσιώδη, ναυαγισμένη από την αρχή στο σκοτεινό, μελαγχολικό κι ανελέητο πέλαγο της ανυπαρξίας του!!!
ΓΙΩΡΓΟΣ Δ. ΜΠΙΜΗΣ.

Χαφιεδισμού το ανάγνωσμα – Πράκτορες της αστυνομίας σε 124 βρετανικές οργανώσεις και συνδικάτα επί δεκαετίες

Ένα εκτεταμένο δίκτυο διείσδυσης πρακτόρων της αστυνομίας σε αριστερές, αντιπολεμικές, περιβαλλοντικές, ακόμα και σε φιλοζωικές οργανώσεις στη Βρετανία αποκάλυψε η Γκάρντιαν σε συνεργασία με το Undercover Research Group, που ερευνά υποθέσεις αστυνομικής κατασκοπίας. Ως τώρα η λίστα περιλαμβάνει 124 οργανώσεις από το 1968 και διευρύνεται διαρκώς. Σύμφωνα με τη λίστα, 22 αριστερές οργανώσεις, 9 αντιρατσιστικές, 10 περιβαλλοντικές και 9 αναρχικές ομάδες είχαν διείσδυση πρακτόρων. Στο στόχαστρο της αστυνομίας βρέθηκαν επίσης συνδικάτα, βρετανοί αντιμοναρχικοί, πολέμιοι του Απαρτχάιντ και του εμπορίου όπλων, ακόμα και οι οικογένειες θυμάτων αστυνομικής βίας μαζί με τους υπσοτηρικτές τους. Τη λίστα συμπληρώνουν οργανώσεις σχετικά με το ιρλανδικό ζήτημα και 12 φιλοζωικές ομάδες.
Ενδεικτικό για τις προτεραιότητες του βρετανικού αστικού κράτους είναι το γεγονός πως στη λίστα παρακολούθησης περιλαμβάνονται μόνο τρεις αρκοδεξιές κι εθνικιστικές οργανώσεις. Στον αντίποδα, το τροτσκιστικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα βρισκόταν σχεδόν αδιάκοπα υπό παρακολούθηση μέσω πρακτόρων στις γραμμές του, από το 1970 έως το 2007. Συνολικά 24 αστυνομικοί, χρησιμοποιώντας συχνά ταυτότητες νεκρών παιδιών, διείσδυσαν στην οργάνωση, αρκετοί εξ αυτών συνάπτοντας ερωτικές σχέσεις με γυναίκες-μέλη. Ένας εξ αυτών μάλιστα γνώρισε την τρίτη του σύζυγο στη διάρκεια της υπηρεσίας κι απέκτησε μαζί της ένα παιδί. Οι ανώτεροί του τον απέσυραν, όταν τους δήλωσε πως είχε ερωτευτεί και σκόπευε να αποκαλύψει στη γυναίκα την πραγματική του ταυτότητα.
Σημαντική παρουσία πρακτόρων -9 μεταξύ 1968-1972- υπήρξε και σε οργανώσεις κατά του Βιετνάμ. Σύμφωνα με το συνταξιούχο δικαστή Σερ Τζον Μίτινγκ, που διεξάγει έρευνα ανάρμοστης συμπεριφοράς κατά μυστικών αστυνομικών, η οποία βρίσκεται ακόμα σε προκαταρκτικό στάδιο, πάνω από 1.000 πολιτικές οργανώσεις είχαν κατά καιρούς αστυνομικούς στους κόλπους τους.
Σύμφωνα με το γραμματέα του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος, Τσάρλι Κίμπερ, το επίπεδο διείσδυσης των πρακτόρων στο κόμμα είναι ενδεικτικό του φόβου του κράτους προς την αριστερά, καταδικάζοντας ιδιαίτερα την εξαπάτηση γυναικών που πίστευαν πως βρίσκονται σε πραγματικό δεσμό.

Βρήκε ο φασίστας τη γενιά του κι αγαλλίασε η καρδιά του: Χέρι- χέρι Ουκρανοί και Γερμανοί ναζί σε παρέλαση στο Κίεβο

Χθες “γιορτάστηκε” η “Μέρα των Υπερασπιστών της Ουκρανίας”, δηλαδή των δοσιλόγων της στρατιωτικής οργάνωσης UPA, που διέπραξαν αιματηρά πογκρόμ κατά Εβραίων, Πολωνών και Σοβιετικών ανταρτών, συχνά σε συνεργασία με τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής, τις οποίες θεωρητικά “πολεμούσαν”, όλα στο όνομα της “ανεξάρτητης Ουκρανίας” Η μέρα αυτή θεσπίστηκε το 2015 ως επίσημη εορτή και “τιμάται” με παρέλαση δεκάδων χιλιάδων Ουκρανών νεοναζί και άλλων ακροδεξιών, ανάμεσά τους και μέλη της Ουκρανικής εθνοφρουράς.
Σε αυτή την χαρούμενη “φαιή” παρέα, ήρθαν να προστεθούν φέτος εκπρόσωπω της νεολαίας του νεοναζιστικού κόμματος NPD και της παρόμοιας ιδεολογίας οργάνωσης “Ο τρίτος δρόμος” από τη Γερμανία. Ομάδα διαδηλωτών προσπάθησε να ξηλώσει άγαλμα του σοβιετικού στρατηγού Νικολάι Βατούτιν, που είχε πρωτοστατήσει στην απελευθέρωση του Κιέβου το 1943 και δολοφονήθηκε από άνδρες της UPA σε ενέδρα ένα χρόνο μετά. Το μνημείο, ένα από τα ελάχιστα κατάλοιπα του σοβιετικού παρελθόντος στην πόλη, προστατευόταν – για πόσο ακόμα αναρωτιέται κανείς – από δυνάμεις της αστυνομίας, που κατέσχεσαν σκάλα με την οποία οι υποψήφιοι βάνδαλοι προσπάθησαν να διαπεράσουν τον κλοιό των αστυνομικών.
Φόβοι εκφράστηκαν και για επεισόδια στο “Μοναστήρι των Σπηλαίων”, μνημείο της Ουνέσκο, καθώς λίγες μέρες πριν ορθόδοξοι κληρικοί είχαν καλέσει τους πιστούς σε μαζική προσευχή, φοβούμενοι έφοδο Ουκρανών εθνικιστών στο μνημείο, σε μια περίοδο που η αυτοκεφαλία της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας προκαλεί τεράστιες αναταράξεις στα ορθόδοξα πατριαρχεία, με την ρήξη των δεσμών Οικουμενικού Πατριαρχείου και Πατριαρχείου Μόσχας, λόγω αναγνώρισης της αυτοκεφαλίας από το Φανάρι. Τα επεισόδια στο μοναστήρι πάντως αποφεύχθηκαν, καθώς προφανώς οι κυβερνώντες μ’όλη τους τη συμπάθεια στον ακροδεξιό δεσμό της πορείας, ήθελαν να αποφύγουν το θέαμα φασιστών να δέρνουν γριούλες που προσεύχονταν.
Με πληροφορίες από: jungewelt.de

Εισβολή αστυνομίας στο σπίτι και το κόμμα του Μελανσόν στα πλαίσια καταγγελίας ακροδεξιάς βουλευτή

Ένα νέο κρούσμα αστυνομικής αυθαιρεσίας με πρόσχημα τη “διαφάνεια των κομμάτων” σημειώθηκε στη Γαλλία του “κεντρώου Ευρωπαϊστή Μακρόν”, όπου η αστυνομία με 8 άνδρες, κάποιους από αυτούς οπλισμένους, εισέβαλε στο σπίτι του Ζαν Λυκ Μελανσόν την περασμένη Τρίτη, κατάσχοντας υπολογιστές και στικ usb, στα πλαίσια δυο ξεχωριστών ερευνών για καταχρήσεις κονδυλίων από το κόμμα του “Ανυπότακτη Γαλλία”. Όπως καταγγέλλει ο Μελανσόν, τόσο τα γραφεία του κόμματος, όσο και του γενικού γραμματέα και άλλων στελεχών δέχτηκαν την εισβολή των αστυνομικών δυνάμεων. Οι κατηγορίες αφορούν ισχυρισμούς για πληρωμή κομματικών υπαλλήλων από κονδύλια της ευρωβουλής με την οποία δε σχετίζονταν, καθώς και σε “ανωμαλίες” στα οικονομικά της εκστρατείας του Μελανσόν για την προεδρία του 2017.
Ο Μελανσόν μέσω ζωντανών βίντεο στο facebook κατήγγειλε την εισβολή ως πολιτικά υποκινούμενη: “Η νέα κυβέρνηση γεννήθηκε στην ντροπή, στην ντροπή να εισβάλει στα γραφεία ενός από τα βασικά κόμματα της αντιπολίτευσης”. Κατηγόρησε την παρισινή εισαγγελία για απευθείας καθοδήγηση από το υπουργείο δικαιοσύνης, κάτι που το ίδιο αρνείται, παραπέμποντας στην ίδια την εισαγγελία. Αναρωτήθηκε επίσης γιατί παρόμοια επιδρομή δεν πραγματοποήθηκε και στο σπίτι του Μακρόν.
Η συγκεκριμένη έρευνα περί κατάχρησης ευρωπαϊκών κονδυλίων ξεκίνησε πέρσι το καλοκαίρι μετά από καταγγελία της Σοφί Μοντέλ, ακροδεξιάς ανεξαρτητοποιημένης πρώην βουλευτή του Εθνικού Μετώπου, κατά του μέχρι πρότινος κόμματός της. Σε κάθε περίπτωση, είναι σαφές ότι η ρητορική περί ελέγχου των οικονομικών των κομμάτων, που συχνά – ανακινείται και στην εγχώρια ατζέντα, όταν γίνεται σε ηθικολογικού τύπου βάση, αποκομμένη από την καταγγελία του συστήματος που γεννά τη διαφθορά, μπορεί να γίνει πρόσχημα για ένταση του κρατικού αυταρχισμού και της καταστολής.
Πληροφορίες από politico.eu, ellinofreneia.net

Εργα που αντιπροσωπεύουν την ανοδική πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική απελευθέρωση






Πριν την έναρξη της συναυλίας, χαιρετισμό απηύθυνε η Ελένη Μηλιαρονικολάκη, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και υπεύθυνη του Τμήματος Πολιτισμού της, που σημείωσε τα παρακάτω:
«Η σημερινή συναυλία μας είναι αφιερωμένη στα 100 χρόνια πάλης του ΚΚΕ για μια νέα κοινωνία με ανθρώπινους νόμους. Ταυτόχρονα όμως είναι και μια μικρή προκαταβολή για το χρέος μας απέναντι στον πρωτοπόρο στη δράση και το έργο του, κομμουνιστή μουσουργό Αλέκο Ξένο, πρωτεργάτη στην ανάπτυξη της μουσικής καλλιέργειας στον τόπο μας και προπαντός στην εισαγωγή της λαϊκότητας στην ελληνική κλασική μουσική.
Αρκετοί βέβαια υποστηρίζουν ότι η έντεχνη, δηλαδή η κλασική μουσική, δεν μπορεί να είναι λαϊκή, γιατί απευθύνεται σε έναν στενό κύκλο μυημένων. Πραγματικά λαϊκό όμως δεν είναι αυτό που γίνεται άμεσα αντιληπτό πλατιά από το λαό, αλλά αυτό που υπηρετεί το γιγάντιο πλέγμα των λαϊκών συμφερόντων, από τα πιο φανερά μέχρι τα πιο μύχια και κρυφά. Η κλασική μουσική, για παράδειγμα, έχει τη δύναμη να ενσαρκώνει με μοναδική, με ανυπέρβλητη βαθύτητα και σθένος τις ιδέες, τα αισθήματα και τα ανθρώπινα βιώματα, ακριβώς επειδή είναι η πιο απαιτητική και σύνθετη κατηγορία της μουσικής. Καθήκον επομένως των δυνάμεων που επιζητούν τη λαϊκότητα στην τέχνη είναι να μετατρέψουν τον στενό κύκλο των μυημένων, στη μουσική και σε κάθε είδος τέχνης, σε πλατύ κύκλο μυημένων.
Σε όλη την Ιστορία του ΚΚΕ, η τέχνη αποδείχθηκε συν-οργανωτής της λαϊκής αντεπίθεσης
Αυτό ακριβώς δηλαδή που έναν αιώνα τώρα επιδιώκει και πραγματοποιεί το ΚΚΕ με τη μορφωτική και πολιτιστική δράση του σε οποιεσδήποτε περιστάσεις - και όχι μονάχα στις σχετικά "ειρηνικές" όπως η σημερινή - χωρίς ποτέ να παραιτηθεί: Ούτε στις περιόδους όξυνσης της ταξικής πάλης, όπως η ΕΑΜική - ΕΛΑΣίτικη Αντίσταση και ο αγώνας του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας - περίοδοι στις οποίες η τέχνη αποδείχθηκε πολύτιμος συν-οργανωτής της λαϊκής αντεπίθεσης, όπως φαίνεται και στο έργο του Αλέκου Ξένου, ούτε σε συνθήκες βαθιάς παρανομίας, στις φυλακές και τις εξορίες.
Και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Το κόμμα που αγωνίζεται για να ανοίξει το δρόμο στο μέλλον της αταξικής κοινωνίας είναι φυσικό να αναδεικνύει την τέχνη ως παράγοντα ανύψωσης του ανθρώπου σε όλο και πιο πολύπλευρο, σε ολοκληρωμένο άνθρωπο. Για τα λαϊκά στρώματα και ειδικά για την πρωτοπορία τους, την εργατική τάξη, η πνευματική και αισθητική καλλιέργεια δεν είναι πολυτέλεια. Είναι αναντικατάστατο όπλο και εφόδιο στην πάλη της με την αστική τάξη για την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας και την οικοδόμηση ενός ανώτερου ανθρώπινου πολιτισμού.
Κι αυτό γιατί η αληθινή τέχνη πάνω απ' όλα είναι αυτή που καλλιεργεί στον άνθρωπο τη βαθύτερη συνείδηση της ανθρωπιάς του, τη δύναμή του να υποτάξει τη φύση και την κοινωνία στις ανάγκες του, είναι η τέχνη που δημιουργεί τον άνθρωπο - δημιουργό.
Τα έργα της σημερινής συναυλίας επιλέχθηκαν γιατί επιβεβαιώνουν, όπως θα δούμε στη συνέχεια, αυτήν την τοποθέτηση στην τέχνη κάθε εποχής, αφού η σύνθεσή τους έγινε σε δύο διαφορετικές ιστορικές περιόδους. Η 5ηΣυμφωνία του Μπετόβεν γράφτηκε την εποχή των αστικοδημοκρατικών επαναστάσεων και της συντριβής των φεουδαρχικών σχέσεων, την εποχή δηλαδή της ανόδου της αστικής τάξης. Τα συμφωνικά ποιήματα του Αλέκου Ξένου, "Ο Διγενής δεν πέθανε" και το "Κύπρος, Ελλάδα μας", ανήκουν στη σύγχρονη εποχή, που η αστική τάξη είναι πια ξεπερασμένη και αντιδραστική, αντιστέκεται και καταπολεμά την κοινωνική πρόοδο, της οποίας η σκυτάλη έχει περάσει πια στα χέρια της εργατικής τάξης. Το κοινό χαρακτηριστικό των δύο αυτών μουσουργών - παρά τη μεγάλη απόσταση που τους χωρίζει - είναι ότι δημιούργησαν έργο "λαϊκό". Εργο δηλαδή που αντιπροσωπεύει σημαντικές και χρήσιμες κοινωνικά και ιστορικά ιδέες για τη συνεχή και - παρά τις παλινδρομήσεις - ανοδική πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική απελευθέρωση.
"Ο Διγενής δεν πέθανε" και "Κύπρος, Ελλάδα μας"
Η σύνθεση στο συμφωνικό ποίημα του Αλέκου Ξένου "Ο Διγενής δεν πέθανε" έγινε το 1952, εμπνευσμένη από την εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη, και αποτελεί ένα από τα αντιπροσωπευτικότερα έργα του μουσουργού. Τη σύλληψή της την αντλεί από την τραγωδία του Αγγελου Σικελιανού "Ο θάνατος του Διγενή", για την οποία ο Ξένος είχε την ίδια χρονιά μελοποιήσει τα Χορικά. Η τραγωδία του Σικελιανού, που γράφτηκε την περίοδο 1947-48, απηχεί τη συγκίνηση του μεγάλου αυτού ποιητή μπροστά στο μεγαλείο και την τραγικότητα του αγώνα της ΕΑΜικής - ΕΛΑΣίτικης "λεβεντογενιάς", που η ταξική βία του αντιπάλου την υποχρεώνει να συνεχίζει με ακόμα σκληρότερους όρους την πάλη της μέσα από τις γραμμές του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, αλλά και την αισιοδοξία και την πίστη του στην αναπότρεπτη ιστορικά νίκη του λαού, όπως εκφράζεται στο συγκλονιστικό τέλος της: "Απ' την αντίβιγλα των λαών κι από τα δάση, / χυμά μια απέραντη πνοή, / πόχει βουή κι αντιβουή: / "Τόπο στη ζωή... Τόπο στη ζωή... / Δεν αποπαίδισεν η Πλάση!".
Στο έργο του Ξένου "Ο Διγενής δεν πέθανε" υπάρχει η ίδια αισιόδοξη, αγωνιστική ανταπάντηση, με τη διαφορά ότι ο "Διγενής" του Ξένου δεν είναι συνολικά η γενιά της Αντίστασης, που υπερασπίζεται την πατρίδα από τους κατακτητές, αλλά το πρωτοπόρο τμήμα της ταξικής επαναστατικής πάλης για μια νέα κοινωνική πραγματικότητα, οι κομμουνιστές, όπως εκπροσωπούνται από την ηρωική μορφή του Μπελογιάννη.
Το συμφωνικό αυτό έργο στο σύνολό του στηρίζεται στην κλασική φόρμα της σονάτας, όμως ενσωματώνει στοιχεία της βυζαντινής παράδοσης καθώς και τεχνικές σύνθεσης και ενορχήστρωσης των αρχών του 20ού αιώνα.
Ξεκινά με μια γρήγορη, βίαιη κίνηση της ορχήστρας, σαν ξαφνική ριπή ανέμου που φέρνει τα θλιβερά μαντάτα της εκτέλεσης. Τον αιφνιδιασμό από το άκουσμα της φοβερής είδησης διαδέχεται αμέσως μια πένθιμη μελωδία με βυζαντινά ακούσματα, που όμως έχει στοιχεία εμβατηρίου και που σταδιακά - με μια ευφυή μουσική σύνθεση - μετατρέπεται σε ηρωική. Η θλιμμένη βυζαντινή μελωδία αποκτά πολυφωνικό χαρακτήρα, οι αρμονίες της αλλάζουν και εξελίσσεται σε κάλεσμα επαγρύπνησης και μάχης.
Ενας πλούτος μουσικών ιδεών παρουσιάζεται στη συνέχεια, με ορμητικές, επιθετικές μελωδίες που παραπέμπουν στον αγώνα, στη φλόγα και αντοχή των μαχητών, στην ηθική νίκη τους απέναντι στο θάνατο, εναλλασσόμενες με εικόνες σκληρής αναμέτρησης, αλλά και λυρικά, τρυφερά θέματα - που τα αποδίδουν μικρότερα σύνολα της ορχήστρας - εκφράζοντας τη συντροφικότητα και τη στοργή για τους φυλακισμένους, τους εξόριστους, τους εκτελεσμένους κομμουνιστές και αγωνιστές, ενώ το αρχικό θέμα παρεμβάλλεται συχνά μέσα στο έργο, με τον πονεμένο, μελαγχολικό τόνο του να τον διαδέχεται ο φωτεινός και ελπιδοφόρος.
Το σοβαρό και στιβαρό μαζί φινάλε της σύνθεσης εκφράζει μια πιο σταθερή, πιο ώριμη, βαθύτερα συνειδητή - μέσα από το θάνατο του Μπελογιάννη - υπόσχεση, ότι "θα φέρουμε την κληρονομιά του στους ώμους μας, / ως την πόρτα του ήλιου", όπως έγραφε ο Ρίτσος την ίδια χρονιά, στο ποίημά του "Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο". Το φινάλε φτάνει σε μια εντυπωσιακή επική κλιμάκωση, με ύφος δοξαστικό, και κορυφώνεται με μια τελική φράση που παραπέμπει σε μια κατηγορηματική διακήρυξη πως την τελευταία λέξη στην ταξική σύγκρουση θα την πουν οι επαναστατικές δυνάμεις της νέας ζωής.
Αλλωστε, σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου του Αλέκου Ξένου για τη συγκεκριμένη σύνθεση, "μπορείς να σκοτώσεις τον άνθρωπο, αλλά όχι τις ιδέες του".
Το συμφωνικό ποίημά του "Κύπρος, Ελλάδα μας" γράφτηκε το 1964, μέσα σε ένα κλίμα αναζωογόνησης της διεθνιστικής αλληλεγγύης στον κυπριακό λαό, με αφορμή την υπεράσπιση από τη Σοβιετική Ενωση της ανεξαρτησίας του νησιού από κάθε ξένη επέμβαση και την εναντίωσή της στα σχέδια του αμερικάνικου και εγγλέζικου ιμπεριαλισμού για ΝΑΤΟποίησή του. Μια εξέλιξη που λειτουργούσε ως αντίβαρο στις επιδιώξεις των τριών λεγόμενων εγγυητριών δυνάμεων - Βρετανίας, Τουρκίας και Ελλάδας - αλλά και των εθνικιστικών και αντικομμουνιστικών κύκλων της Κύπρου και της Ελλάδας να προετοιμάσουν το έδαφος για ένωση.
Ετσι, τη σύνθεση του Ξένου πλημμυρίζει ένα πλήθος από αισθήματα αγάπης και αλληλεγγύης συνολικότερα για τον κυπριακό λαό: Θαυμασμός για τον ηρωισμό του στον αγώνα ενάντια στη βρετανική κατοχή, αγανάκτηση που γίνεται κραυγή διαμαρτυρίας για το δράμα του και βαθιά οδύνη για τα εκατοντάδες θύματά του, ενώ τη διαπερνά ο πόθος για ένα ειρηνικό και ευτυχισμένο μέλλον για τους λαούς.
Μια ζωή χωρίς συμβιβασμούς
Ο Αλέκος Ξένος, παρά την έντονη μαζική δράση του από το 1936, που γίνεται μέλος του ΚΚΕ στην παράνομη Κομματική Οργάνωση των μουσικών και στέλεχός της στα χρόνια της ΕΑΜικής Αντίστασης, μια δράση που συνεχίστηκε με σοβαρές συνέπειες για τη σταδιοδρομία του χωρίς συμβιβασμούς σε όλα τα γόνιμα χρόνια της ζωής του, και μάλλον ακριβώς εξαιτίας αυτής της δράσης, που διαρκώς ερέθιζε το ταλέντο του, διαθέτει πλουσιότατη εργογραφία σε όλες σχεδόν τις μουσικές κατηγορίες:
Στη μουσική δωματίου, στη μουσική για το θέατρο, στα χορωδιακά έργα, μα πάνω απ' όλα στη συμφωνική μουσική, για την οποία αναγνωρίστηκε και διακρίθηκε και στο εξωτερικό. Στη συμφωνική μουσική, εκτός από τις συνθέσεις που σήμερα παρουσιάζουμε, ξεχωρίζουν η Συμφωνία της Αντίστασης, γραμμένη το διάστημα 1944 - 1946, όπου στα τρία μέρη της αναπτύσσονται τα αντιστασιακά τραγούδια "Στ' άρματα, στ' άρματα", "Λευτεριά πανώρια κόρη" και "Εμπρός ΕΛΑΣ για την Ελλάδα", η Σουίτα για ορχήστρα εγχόρδων "Λαφίνα" του 1945, βαθιά επηρεασμένη από τον ηρωικό, αιματοβαμμένο Δεκέμβρη του '44, που βρήκε τον Αλέκο Ξένο να συμμετέχει ενεργά εμψυχώνοντας με μικρές μουσικές ομάδες τους αντάρτες στα πεδία των μαχών, καθώς και το συμφωνικό ποίημα - μπαλέτο "Σπάρτακος" του 1963, όπου εκδηλώνει ακόμη μια φορά την πεποίθησή του πως παρά τις θυσίες, οι αγώνες του λαού θα δικαιωθούν.
Πάμπολλα και πανέμορφα όμως είναι και τα τραγούδια του με μελοποιημένη ποίηση των σημαντικότερων Ελλήνων ποιητών, όπως οι: Σολωμός, Κάλβος, Παλαμάς, Καβάφης, Βάρναλης, Ρίτσος, Ρώτας, Βρεττάκος, Σοφία Μαυροειδή - Παπαδάκη, Αγγουλές, Κοτζιούλας, Λειβαδίτης κ.ά. Ιδιαίτερα περήφανος φαίνεται ωστόσο να είναι ο ίδιος για τα αντιστασιακά τραγούδια που έγραψε στο βουνό, όπου κατέφυγε καταδιωγμένος από τους ναζί το 1943, γιατί αγαπήθηκαν και τραγουδήθηκαν από πλήθος κόσμου, τέτοια σαν το "Τραγούδι της Αλληλεγγύης", ο "Υμνος της ΕΠΟΝ", το "Τραγούδι του Αρη", το "Τραγούδι για τ' Αετόπουλα", ο "Υμνος της ΠΕΕΑ", που παρουσίασε στην ορκωμοσία της Κυβέρνησης του Βουνού.
Με την 5η Συμφωνία, ο Μπετόβεν εναποθέτει τη μοίρα των ανθρώπων στα δικά τους χέρια
Για τον Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, του οποίου η αριστουργηματική και διάσημη 5η Συμφωνία σε Ντο ελάσσονα, έργο 67, καλύπτει το 2ο μέρος της συναυλίας μας, δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Πρόκειται για κορυφαία μορφή της μουσικής τέχνης, που άλλαξε την παγκόσμια μουσική Ιστορία και άφησε ανεξίτηλα σημάδια σ' αυτήν, δημιουργώντας ορχηστρικούς ήχους με πρωτοφανή δύναμη, έντονες συγκρούσεις και βαθύτατη δραματικότητα. Εκείνο που παραμένει λιγότερο γνωστό είναι πως η τεράστια μορφική ανανέωση που επέφερε στην κλασική μουσική ο Μπετόβεν οφείλει την επιτυχία της στην ανανέωση πρώτα απ' όλα του περιεχομένου της, στην αναγκαιότητα δηλαδή να ανατραπούν οι παλιές μορφές, για να αποδοθεί κατάλληλα το νέο περιεχόμενο της τέχνης του.
Γιατί ο Μπετόβεν δεν υπότασσε τη δημιουργία του στις επιθυμίες και τα γούστα των πριγκίπων, των ηγεμόνων και της Εκκλησίας, όπως το έκαναν οι συγκαιρινοί του μουσουργοί, ενώ επηρεάστηκε και από τις ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης, καθώς και από τα γεγονότα που την ακολούθησαν και σηματοδοτούσαν το πέρασμα από τη φεουδαρχία σε μια ανώτερη κοινωνική οργάνωση, τον καπιταλισμό. Με λίγα λόγια, ο Μπετόβεν υπήρξε μια τιτάνια προσωπικότητα, γιατί συνδύαζε το μεγαλοφυές μουσικό ταλέντο του με ένα ορμητικό, επαναστατικό πνεύμα. Στο έργο του συμπυκνώνεται η αντίληψη πως το ηρωικό άτομο που αγωνίζεται, μπορεί να υποφέρει, αλλά τελικά θριαμβεύει, ή αλλιώς η φράση: "Με αγώνα, για τη νίκη".
Αυτό άλλωστε είναι και το περιεχόμενο της 5ης Συμφωνίας του. Το θέμα του έργου είναι η πάλη του ανθρώπου με το πεπρωμένο. Μια πάλη που ξετυλίγεται στα τέσσερα μέρη της Συμφωνίας, ξεκινώντας στο πρώτο μέρος σκληρά και επιθετικά από την πλευρά της μοίρας και με αβέβαιη την έκβασή της, αφού στον πρώτο αυτό γύρο η μοίρα, παρά τις αντιστάσεις του ανθρώπου, επιβάλλεται και νικά. Μετά από αλλεπάλληλες συγκρούσεις και αμφίρροπες φάσεις, μέσα από τις οποίες ο άνθρωπος κατακτά την εμπιστοσύνη στη δύναμή του, τη σταθερότητα και τη βεβαιότητα ότι μπορεί με την πάλη του να φέρει καλύτερες μέρες και να απελευθερωθεί, καταλήγει σε μια θριαμβευτική νίκη του ανθρώπου πάνω στην αλαζονική μοίρα.
Οι περισσότεροι αναλυτές του έργου ισχυρίζονται μέχρι σήμερα ότι εκφράζει την εσωτερική πάλη, τα προσωπικά βιώματα και αισθήματα του Μπετόβεν, που έδινε μάχη με την κώφωση. Μια άλλη ανάγνωση του έργου, που τα τελευταία χρόνια κερδίζει έδαφος, είναι ότι η 5η Συμφωνία έχει κοινωνικό περιεχόμενο, με αναφορά στη Γαλλική Επανάσταση.
Ανεξάρτητα πάντως από το αν ήταν ή δεν ήταν στις προθέσεις του Μπετόβεν, με το έργο του αυτό εναποθέτει τη μοίρα των ανθρώπων στα δικά τους χέρια. Μοιάζει σαν να μας καλεί να γίνουμε οι ίδιοι δημιουργοί της τύχης μας, όπως το έκανε και ο ίδιος, αρνούμενος με προσωπικό κόστος να γίνει όργανο των λίγων που καθορίζουν τη μοίρα των πολλών. Η 5η Συμφωνία αντιπροσωπεύει αντικειμενικά τα προωθημένα ιδανικά της εποχής της: Την αναγκαιότητα μέσα από την πάλη να κινηθούν η ζωή και η Ιστορία προς τα εμπρός.
Η μουσική τους μπαίνει βαθιά στην καρδιά μας
Τόσο ο Μπετόβεν όσο και ο Αλέκος Ξένος φαίνεται ότι συνειδητοποιούσαν πως ο χρόνος δεν αναγνωρίζει ελαφρυντικά στους σκέτους "ωραιοπλάστες", ούτε σε εκείνους που απλά αντιγράφουν την οδυνηρή πραγματικότητα. Αντίθετα, επιβραβεύει όσους παλεύουν για να την αλλάξουν.
Η ίδια - επιστημονικά τεκμηριωμένη και πρακτικά επαληθευμένη - ακλόνητη βεβαιότητα έθρεψε την 100χρονη αντοχή του Κόμματός μας στις απίστευτα σκληρές και αποθαρρυντικές δοκιμασίες, μαζί και στις επίμονες προσπάθειες της αστικής τάξης να το καταντήσει ακίνδυνο. Και θα εξακολουθήσει να το τροφοδοτεί με την ίδια αντοχή, ψυχρή υπομονή και συνειδητή επιμονή στους ανατρεπτικούς στόχους του, ώσπου η ανθρωπότητα να εξανθρωπιστεί.
Γι' αυτό είναι σίγουρο πως η μουσική των δύο αυτών δημιουργών - αν και κλασική - θα μπει βαθιά στην καρδιά μας, διεγείροντας τις καλύτερες σκέψεις, αισθήματα και διαθέσεις για το δίκιο, την αναγκαιότητα και τη νίκη της πάλης που θα αλλάξει τον κόσμο.
Τελειώνοντας, δεν μπορούμε παρά να ευχαριστήσουμε ολόψυχα τους μουσικούς της Εθνικής Συμφωνικής Ορχήστρας της ΕΡΤ, καθώς και το τεχνικό και διοικητικό προσωπικό της, που για δεύτερη χρονιά φέτος μας συγκινούν δίνοντας τον καλύτερό τους εαυτό για την επιτυχία της συναυλίας μας. Ενα μεγάλο ευχαριστώ απευθύνουμε επίσης στον νέο, ταλαντούχο και γερά σπουδαγμένο μαέστρο και ερευνητή της νεοελληνικής έντεχνης μουσικής Χρήστο Κολοβό, που με χαρά προσφέρθηκε να διευθύνει την ορχήστρα. Ακόμη ευχαριστούμε τον μαέστρο και ενορχηστρωτή Σπύρο Μαυρόπουλο, που ενορχήστρωσε ειδικά για την αποψινή συναυλία τον Υμνο της Διεθνούς για μεγάλη συμφωνική ορχήστρα και ο οποίος θα ακουστεί σε πρώτη παγκόσμια εκτέλεση.
Θερμές ευχαριστίες απευθύνουμε στην Αλίκη Βεννάρδου - Ξένου, κόρη του Αλέκου Ξένου, για την καθοριστική συμβολή της στην προετοιμασία της σημερινής εκδήλωσης, εφοδιάζοντάς μας με μουσικό υλικό και σημαντικές πληροφορίες για τη ζωή και το έργο του σπουδαίου μουσουργού μας.
Τέλος, ευχαριστούμε όλους εσάς που μας τιμήσατε με την παρουσία σας και σας ευχόμαστε καλή ακρόαση».

Ανατριχίλα





Από τον περασμένο Νοέμβρη, που ο Αλ. Τσίπρας επισκέφτηκε τον «διαβολικά καλό» Τραμπ και συμφώνησαν στην ενίσχυση της «αμυντικής συνεργασίας» ανάμεσα στις δύο χώρες, με αναβάθμιση της Ελλάδας σε πολεμικό ορμητήριο των ΑμερικανοΝΑΤΟικών, έχει τρέξει πολύ νερό στο αυλάκι. Είδαμε τις συνεκπαιδεύσεις να αυξάνονται, τις τριμερείς όπου συμμετέχει η Ελλάδα υπό ΝΑΤΟική ομπρέλα να ενισχύονται, τα αμερικανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη να σταθμεύουν μόνιμα στη Λάρισα, την Αλεξανδρούπολη, το Τυμπάκι, τη Σύρο και την Κάρπαθο να μπαίνουν στο «κάδρο» της στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ στην περιοχή, τον Αραξο να εκσυγχρονίζεται για το ενδεχόμενο να φιλοξενήσει πυρηνικά, το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό να συνοδεύει αμερικανικά αεροπλανοφόρα ανοιχτά της Συρίας, τον ευρωατλαντικό σχεδιασμό να «τρέχει» με τη συμφωνία των Πρεσπών και άλλα πολλά. Σημειώνουμε ότι τίποτα απ' αυτά δεν έγινε γνωστό μετά την επίσκεψη Τσίπρα στις ΗΠΑ, και ενώ μέχρι σήμερα μεσολάβησαν πολλά ακόμα «πήγαινε - έλα» στρατιωτικών αξιωματούχων και υπουργών. Θυμίζουμε ότι από την πρώτη ώρα, το ΚΚΕ είχε απαιτήσει αναλυτική ενημέρωση από την κυβέρνηση για το τι συζήτησε με τις ΗΠΑ πίσω από τις κλειστές πόρτες. Εννοείται βέβαια πως τέτοια ενημέρωση δεν υπήρξε ποτέ και έτσι σήμερα βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας να ξετυλίγονται οι συμφωνίες και ο σχεδιασμός εκείνης της επίσκεψης. Κι αν μέσα σ' ένα χρόνο συνέβησαν όλα τα παραπάνω, ο λαός πρέπει να ανατριχιάζει στη σκέψη του τι πρόκειται να ακολουθήσει, παίρνοντας υπόψη και τις «εκπλήξεις» που ακολούθησαν την επίσκεψη Καμμένου στις ΗΠΑ.

«Ακραία φτώχεια» και σύγχρονες ανάγκες


Περίσσεψαν χτες τα κροκοδείλια δάκρυα στον αστικό Τύπο για τα στοιχεία που δημοσίευσε η Γιούροστατ, τα οποία αποτυπώνουν ότι το 34,8% του ελληνικού πληθυσμού, δηλαδή 3,7 εκατομμύρια άνθρωποι, βρίσκονται αντιμέτωποι με τον κίνδυνο της «επίσημης φτώχειας» και του «κοινωνικού αποκλεισμού». Τα παχιά λόγια περί «φτωχοποίησης» των Ελλήνων λέγονται από τα ίδια μέσα που διαφημίζουν ως «αναγκαίες» τις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις, που λοιδορούν τις κατακτήσεις των εργαζομένων οι οποίες ξηλώθηκαν τα τελευταία 10 χρόνια και που καλούν την κυβέρνηση να συνεχίσει αποφασιστικά στον ίδιο δρόμο, διασφάλισης της ανταγωνιστικότητας, του φιλικού επιχειρηματικού περιβάλλοντος.
Βεβαίως, τα ποσοστά που δημοσιοποιεί η Γιούροστατ, αν και καταδεικνύουν τη μιζέρια στην οποία ζουν τα εργατικά - λαϊκά στρώματα, έχουν σχετική αξία, αφού τα 3,7 εκατομμύρια φτωχά άτομα χαρακτηρίζονται ως τέτοια σε σχέση με τον υπόλοιπο πληθυσμό και όχι προφανώς σε σχέση με τις υπαρκτές δυνατότητες να ικανοποιηθούν οι ανάγκες συνολικά του λαού. Είναι χαρακτηριστικό ότι για την Ελλάδα, το «κατώφλι» της επίσημης φτώχειας ορίζεται στα 4.560 ευρώ ετήσιου εισοδήματος για ένα ατομικό νοικοκυριό, δηλαδή για έναν εργάτη να ζει με 325 ευρώ το μήνα (!) ενώ το αντίστοιχο όριο το 2008 οριζόταν στα 6.580 ευρώ. Γίνεται εύκολα κατανοητό ότι αυτό το «φίλτρο» - λάστιχο της εξαθλίωσης αυτομάτως πετάει εκτός στατιστικών «ευρημάτων» χιλιάδες εργαζόμενους που φυτοζωούν με τους μισθούς πείνας.
Οι έρευνες αυτές είναι ταυτόχρονα πολύ βολικές για τις κυβερνήσεις που επιχειρούν να διαχειριστούν την ακραία φτώχεια, να την αναδιανείμουν ανάμεσα στο λαό με τα ψίχουλα που μοιράζουν κάθε τόσο, φορτώνοντας τα βάρη στους λιγότερο φτωχούς, οι οποίοι δεν καταγράφονται στα παραπάνω ποσοστά.
* * *
Η παραπάνω εικόνα κάνει σαφές ότι υπάρχει και η φτώχεια που δεν ...φαίνεται γιατί δεν καταγράφεται ως τέτοια, επιτρέποντας στα αστικά επιτελεία να μαγειρεύουν τα στοιχεία, άρα και τα μέτρα διαχείρισης κατά το δοκούν, όπως τα ψίχουλα που μοιράζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.
Π.χ. ποτέ, κανένα αστικό επιτελείο δεν θα αποτυπώσει τη φτώχεια του λαού σε σχέση με τον πλούτο που παράγει. Κανένα επιτελείο δεν θα καταγράψει την ένταση του βαθμού εκμετάλλευσης των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς, που αποτελεί την άλλη όψη της κλιμάκωσης της σχετικής και απόλυτης φτώχειας. Κανένα επιτελείο δεν καταγράφει το ότι μεγαλώνει η απόσταση ανάμεσα στις λαϊκές ανάγκες που διευρύνονται και στο βαθμό ικανοποίησής τους, ακόμα και όταν διανέμονται μερικά ψίχουλα παραπάνω.
Γιατί, σήμερα είναι φτώχεια η μη ικανοποίηση των αναγκών των εργαζομένων. Είναι φτώχεια η εργασιακή ζούγκλα και η περιπλάνηση ανάμεσα στην κακοπληρωμένη δουλειά και την ανεργία, ενώ υπάρχει η δυνατότητα να γίνει «καθεστώς» η βασική ανάγκη για μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Είναι φτώχεια για τα λαϊκά νοικοκυριά να είναι εκτεθειμένα στα φυσικά φαινόμενα, επειδή δεν συμφέρει τα μονοπώλια και το κράτος τους να κατασκευάσουν ανάλογες υποδομές, με αποτέλεσμα να μετράμε νεκρούς από πλημμύρες, πυρκαγιές και σεισμούς, ενώ υπάρχει η δυνατότητα θωράκισης απέναντι στη μανία της φύσης. Σήμερα είναι φτώχεια για τις εργατικές - λαϊκές οικογένειες να μην έχουν πρόσβαση σε φθηνή Ενέργεια, να βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη για λίγες ώρες θέρμανσης τη μέρα, την ίδια στιγμή που διαφημίζεται η αξιοποίηση του ενεργειακού πλούτου από επιχειρηματικούς κολοσσούς και η χώρα μετατρέπεται σε κόμβο αγωγών Ενέργειας. Φτώχεια είναι ακόμα για το λαό να μην έχει πρόσβαση σε σύγχρονες υποδομές Υγείας και Πρόνοιας, να μην εξασφαλίζεται μαζικά η πρόληψη του πληθυσμού από κάθε λογής ασθένειες. Φτώχεια είναι για τον εργάτη να μην έχει μέσα προστασίας, υγιεινής και ασφάλειας στο χώρο δουλειάς, και στο όνομα της «αντοχής» των κερδών να θερίζουν τα εργατικά «ατυχήματα». Φτώχεια είναι για το λαό να ζει σε διαρκή ανασφάλεια, να γίνεται θύμα των βρώμικων ανταγωνισμών μονοπωλιακών ομίλων που απομυζούν τον ενεργειακό του πλούτο, με κίνδυνο ακόμα και να χύσει το αίμα του όταν τα διπλωματικά εργαλεία των αστικών κυβερνήσεων εξαντλήσουν τις δυνατότητές τους.
***
Αυτή η φτώχεια λοιπόν δεν χαρακτηρίζεται «ακραία», αντίθετα χλευάζονται και χαρακτηρίζονται «ακραίες» οι εργατικές διεκδικήσεις που την αντιπαλεύουν, οι διεκδικήσεις που έχουν στο επίκεντρο τις σύγχρονες ανάγκες. Ομως, αυτές οι ανάγκες είναι που δείχνουν και το δρόμο που πρέπει να βαδίσει ο λαός. Γιατί βγάζουν στην επιφάνεια τη βασική προϋπόθεση για την ικανοποίησή τους, δηλαδή το να φύγει από τη μέση το κυνήγι του καπιταλιστικού κέρδους. Το να οργανωθεί η παραγωγή με κριτήριο τις ανάγκες των εργαζομένων και όχι τα κέρδη μιας χούφτας παρασίτων. Ετσι θα μπορούν οι εργάτες να απολαμβάνουν τον πλούτο που παράγουν.
Αυτή η φτώχεια λοιπόν πρέπει να βρεθεί στο στόχαστρο του εργατικού - λαϊκού κινήματος, και μαζί της η εργοδοσία, οι κυβερνήσεις και οι συμμαχίες τους, όπως η ΕΕ, που την επιβάλλουν. Με άξονα τη διεκδίκηση της ικανοποίησης των σύγχρονων αναγκών, ο λαός μπορεί να περάσει στην αντεπίθεση, να αλλάξει τους συσχετισμούς, για να ανατρέψει αυτό το σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης και της μιζέριας.

Ο καθείς κι ο τρόπος του!

Την ώρα που χιλιάδες κομμουνιστές κι αντιφασίστες στους δρόμους έστελναν στη μνήμη του Παύλου Φύσσα το μήνυμα πως σε τούτα εδώ τ...

TOP READ