15 Ιουν 2014

Εθνικοι ευεργετες-Το Spiegel αποκαλύπτει ότι οι Έλληνες εφοπλιστές δεν έχουν φορολογήθεί για 140 δισ. ευρώ

Το Spiegel αποκαλύπτει ότι οι Έλληνες εφοπλιστές δεν έχουν φορολογήθεί για 140 δισ. ευρώ

15 Ιουνίου
17:332014
Με τον τίτλο «Πλούτος και κρυψίνοια» δημοσιεύεται άρθρο, στην αυριανή έκδοση του εβδομαδιαίου περιοδικού Spiegel, και στο οποίο αναλύονται οι φορολογικές διευκολύνσεις που απολαμβάνουν οι Έλληνες εφοπλιστές.
Σύμφωνα με το γερμανικό περιοδικό, οι Έλληνες εφοπλιστές προχωρούν σε παραγγελίες πλοίων σαν μην υπάρχει κρίση στη ναυτιλία. Το δημοσίευμα επισημαίνει ότι το 2012 είχαν δώσει παραγγελίες για την κατασκευή 275 καινούργιων πλοίων αξίας 10 δισεκ. ευρώ και άλλα τόσα για την ανακαίνιση του στόλου τους.
Το κόστος για παραγγελίες καινούργιων πλοίων και αγορές μεταχειρισμένων ανέρχεται στα 5 δισεκ. ευρώ, μόνον για τις πρώτες εβδομάδες του 2014 . Όπως δηλώνει στο περιοδικό, ο Πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών, Θεόδωρος Βενιάμης, «τα χρήματα προέρχονται από τις δικές μας τσέπες».
Για την υψηλή αυτή ρευστότητα που παρουσιάζουν οι Έλληνες εφοπλιστές μεσούσης της κρίσης που επικρατεί στη διεθνή ναυσιπλοΐα, αναφέρεται και το γεγονός ότι πληρώνουν ελάχιστους –σε σχέση με το εύρος της επιχειρηματικής τους δραστηριότητας- φόρους.
Βασιζόμενο σε διεθνείς αναλύσεις το Spiegel υποστηρίζει ότι από το 2002 έως σήμερα, Έλληνες εφοπλιστές δεν έχουν φορολογήσει τουλάχιστον 140 δισεκ. ευρώ. Αλλά και πέραν αυτού – βάση 58 ειδικών ρυθμίσεων, οι περίπου 800 ελληνικές οικογένειες του κλάδου δεν πληρώνουν σχεδόν καθόλου φόρους. Όπως σημειώνεται, πουθενά αλλού στον κόσμο δεν προστατεύονται τόσο πολύ οι εφοπλιστές από οικονομικές επιβαρύνσεις, όπως στην Ελλάδα.
Από την πλευρά του, ο κ. Βενιάμης υποστηρίζει ότι οι εφοπλιστές πληρώνουν φόρους «ως ιδιώτες όπως και άλλοι». Βασιζόμενο σε στοιχεία ελληνικών συνδικαλιστικών οργανώσεων, το Spiegel γράφει ότι το 2012 οι εφοπλιστές πλήρωσαν ως ιδιώτες φόρους ύψους 15 εκατ. ευρώ την ώρα που οι Έλληνες ναυτικοί έχουν καταβάλει φόρους ύψους 55 εκατ. ευρώ.
Υποκύπτοντας στις πιέσεις που τους ασκήθηκαν οι εφοπλιστές υποσχέθηκαν ως «εθελοντική συνεισφορά» τον διπλασιασμό του φόρου στο τονάζ των πλοίων για τα επόμενα τρία χρόνια. Όπως όμως γράφει το γερμανικό περιοδικό, ενώ η κυβέρνηση αναμένει από αυτό το διπλασιασμό ετήσια έσοδα ύψους 140 εκατ. ευρώ, οι εφοπλιστές τα υπολογίζουν σε λιγότερα από 100 εκατομμύρια ευρώ.

Η ταινία της εβδομάδας: Μίμης ο σιδεράς

 Η ταινία της εβδομάδας: Μίμης ο σιδεράς

Στη Σικελία, ο ανθρακωρύχος Καρμέλο «Μίμης» Μαρντοκέο ψηφίζει τον υποψήφιο του Κομμουνιστικού Κόμματος και όχι τον εκλεκτό της Μαφίας, θεωρώντας ότι η ψήφος είναι μυστική.

Μετά τις εκλογές, απολύεται και δεν μπορεί να βρει άλλη δουλειά στο χωριό του, το οποίο ελέγχει ο μαφιόζος Ντον Καλοτζέρο. Αφήνει τη γυναίκα του Ροζάλια και την οικογένειά του για να αναζητήσει δουλειά στο Τορίνο. 

Εκεί γνωρίζει την Φιόρε, την οποία ερωτεύεται και κάνουν μαζί ένα παιδί. Θα μπει όμως πάλι στο «μάτι» της Μαφίας και θα αναγκαστεί να επιστρέψει πίσω στη Σικελία μαζί με τη Φιόρε και τον γιο του, για να μάθει ότι η Ροζάλια με την οποία είναι ακόμη παντρεμένος, είναι έγκυος.
Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης
H Λίνα Βερτμίλερ το 1972 δίνει σ' αυτή την κωμωδία , τη ζωή ενός εργάτη όπου μπερδεύονται η πολιτική,η μαφία,ο έρωτας,ο πουριτανισμός,η οικογένεια, για να φτιάξουν την αλλοτρίωση και το συμβιβασμό,του απλού και ευάλωτου ανθρώπου.
Λύσιππος


Τζιχάντ-Oil ‒ Οι σκοταδιστικές οργανώσεις από τη Δύση ως το Λεβάντε

 Τζιχάντ-Oil ‒ Οι σκοταδιστικές οργανώσεις από τη Δύση ως το Λεβάντε

2007. Ποταμός Τίγρης, Τικρίτ. Από έκρηξη βόμβας σε αγωγό, στην πόλη Μπαϊτζί, βόρεια του Τικρίτ. Ο στρατός των ΗΠΑ κατηγόρησε τους αντάρτες (Φωτό)
«Νερό στο μύλο» των ιμπεριαλιστών η επέλαση των ισλαμιστών

της Δέσποινας ΟΡΦΑΝΑΚΗ
Νέα δεδομένα στην ευρύτερη περιφέρεια της Μέσης Ανατολής δημιουργεί η ραγδαία προέλαση των ισλαμιστών εξτρεμιστών σουνιτών της οργάνωσης «Ισλαμικό Κράτος σε Ιράκ και Λεβάντε» μετά την κατάληψη της βόρειας ιρακινής επαρχίας Νινευή, συμπεριλαμβανομένων της πρωτεύουσάς της, Μοσούλης, και των πόλεων Τικρίτ, Σαντίγια και Τζαλούλα της επαρχίας Ντιγιάλα από την περασμένη Τρίτη έως προχτές το απόγευμα.
Οι καταιγιστικές εξελίξεις, αν μη τι άλλο, πέρα από τους εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες και τους εκα­τοντάδες νεκρούς που προκάλεσαν μέσα στα πρώτα 24ωρα, ανοίγουν την όρεξη ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για νέα επέμβαση στο Ιράκ και ανακάτεμα της τράπουλας στην ευρύτε­ρη περιοχή με στόχο την προώθη­ση των συμφερόντων τους υπέρ μονοπωλίων που θεωρούν πως «αδική­θηκαν» από το μοίρασμα της «πίτας» με τα πετρέλαια και τα κατασκευα­στικά έργα στο βομβαρδισμένο Ιράκ μετά την επέμβαση του 2003.
Οι πιέσεις και οι κινήσεις του Ομπάμα
Πρώτοι από όλους οι ΗΠΑ βλέπουν τις εξελίξεις με ιδιαίτερο ενδιαφέρον επιχειρώντας να αποδείξουν ότι τα «δυ­σαναπλήρωτα» κενά που δημιουργεί η «πλήρης» αποχώρηση των αμερικανι­κών στρατευμάτων κατοχής (π.χ. στο Αφγανιστάν), όπως έγινε το 2011 στο Ιράκ, μπορεί, σε συνδυασμό με μία κυ­βέρνηση που την κατονομάζει ως α­νίκανη, να ανατρέψουν τις «ευαίσθη­τες» ισορροπίες.
Οι τζιχαντιστές της ISIS σκορπούν το θάνατο στο Ιράκ. Tις φωτογραφίες ανέβασαν μέλη των φανατικών μουσουλμάνων.
Η δράση των εξτρε­μιστών μισθοφόρων της ISIL προσφέ­ρει τα κατάλληλα προσχήματα στους Αμερικανούς, για επιστροφή στην πε­ριοχή και για επέμβαση (παλιού ή νέ­ου τύπου...), με ενδιάμεσο στάδιο βραχυπρόθεσμες στρατιωτικές λύσεις, όπως «αεροπορικές επιδρομές» ακριβείας με επανδρωμένα ή τηλεκατευθυνόμενα αεροσκάφη, κάποια εκ των οποίων μεταφέρονται και από το αεροπλανοφόρο «USS George Bush», που πήρε ήδη από την Παρασκευή εντολή να κινηθεί στον Περσικό Κόλπο.
Η κατάληψη στρατηγικών πόλεων και η ραγδαία επέλαση των εξτρεμιστών έως προχτές βράδυ, που μάχονταν με δυνάμεις του ιρακινού στρατού στα περίχωρα της Μπακούμπα (δηλαδή μερικές δεκάδες χλμ. έξω από τη Βαγδάτη) αναγκάζουν, κατά τους Αμερικανούς, την κυβέρνηση του σιϊτη πρωθυπουργού, Νούρι αλ Μάλικι, να άρει τις αντιστάσεις και να σταματήσει τον παραγκωνισμό των σουνιτών (που η κυβέρνηση του Τζ. Ου. Μπους είχε ενθαρρύνει βετά την επέμβαση του2003, σε μία προσπάθεια να ξεδοντιάσει όλο τον κρατικό μηχανισμό του Ιρακινού Προέδρου Σαντάμ Χουσεΐν).
Ο Ομπάμα, στη διάρκεια δηλώσε­ων που έκανε το απόγευμα της Παρα­σκευής από το Λευκό Οίκο, ξεκαθάρι­σε πως δεν προτίθεται άμεσα τουλά­χιστον να ξαναστείλει χερσαίες δυ­νάμεις στο Ιράκ, με δεδομένο το βα­ρύ τίμημα των 4.500 νεκρών Αμερι­κανών στρατιωτών, ή να προχωρήσει σε σχέδιο στρατιωτικής και πολιτικής δράσης για την ανάσχεση των εξτρε­μιστών εάν προηγουμένως η ιρακι­νή κυβέρνηση δεν παραμερίσει τις διαφορές της και δεν τα βρει με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις.
«Δεν πρόκειται να επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να συρθούμε ξα­νά σε μια κατάσταση κατά την οποία ενώ ελέγχουμε τα πράγματα όσο εί­μαστε εκεί με τεράστιες Θυσίες, στη συνέχεια εν τη απουσία μας, κάποιοι αρχίζουν να ενεργούν με τρόποϋς μη παραγωγικούς για τη μακροπρόθεσμη σταθερότητα και ευημερία της χώρας», είπε ο Ομπάμα φωτογραφίζοντας την κυβέρνηση Μάλικι.
Και ενώ κάποιες πιο συγκεκριμένες αποφάσεις, από αμερικανικής πλευ­ράς, αναμένονται τουλάχιστον μέσα στις επόμενες μέρες, «μετά από προ­σεκτική εκτίμηση των δεδομένων», ό­πως σημείωσε ο Ομπάμα, και άλλες δυνάμεις παρακολουθούν τις εξελί­ξεις με επίσης μεγάλο ενδιαφέρον.
Washington Post. 11 Ιουνίου 2014, 21:37
Ευρωπαϊκές αντιδράσεις
Οι πάντα «ετοιμοπόλεμοι» Γάλλοι του «Σοσιαλιστή» Προέδρου Φρανσουά Ολάντ έσπευσαν διά του υπουργού Ε­ξωτερικών Λοράν Φαμπιούς να δη­λώσουν, αμέσως μετά την πτώση της Μοσούλης, ότι «οι "διεθνείς" δυνάμεις πρέπει να δράσουν άμεσα».
Οι Βρετανοί ξεκαθάρισαν, επίσης διά του υπουργού Εξωτερικών, Γουί­λιαμ Χέιγκ, ότι δεν πρόκειται να στεί­λουν χερσαίες δυνάμεις στο ιρακινό «ναρκοπέδιο» πέραν ίσως μιας ανθρω­πιστικής βοήθειας. Ο γγ του NATO, Αντερς Φογκ Ράσμουοεν, την Πέμπτη, διέγνωσε ότι «δεν υπάρχει κανένας ρόλος» για το NATO στο Ιράκ στο πα­ρόν στάδιο...
Εξυπακούεται πως οι Ρώσοι, με πρώ­το τον υπουργό Εξωτερικών, Σεργκει Λαβρόφ, διαπίστωναν πικρόχολα πως ό,τι συμβαίνει σήμερα στο Ιράκ δεν εί­ναι παρά επακόλουθο της ιμπεριαλι­στικής επέμβασης του 2003, σημειώνοντας: «Αυτό που συμβαίνει στο Ιράκ δείχνει την πλήρη αποτυχία της περι­πέτειας που ξεκίνησαν πρώτοι από ό­λους cm ΗΠΑ και η Βρετανία χάνοντας οριστικά τον έλεγχο. Διακυβεύεται πλέ­ον η ενότητα του Ιράκ».
Το ίδιο ανήσυχος για τις εξελίξεις που δρομολογούνται στο Ιράκ μετά την κα­τάληψη της Μοσούλης και του Τικρίτ (της γενέτειρας του Σαντάμ Χουσεΐν) εμφανίστηκε ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών, Φρανκ - Βάλτερ Σταϊν­μάγιερ, που εκτίμησε πως οι εξτρεμι­στές της οργάνωσης ISIL είναι «υπο­λογίσιμος παράγοντας ισχύος που βρί­σκεται πλέον πέρα από τις τρομοκρα­τικές επιθέσεις» και που θα πρέπει να αντιμετωπιστεί «στο μέλλον όχι μόνο στο Ιράκ, αλλά και σε όλη την ευρύτε­ρη περιοχή».
Ο Σταϊνμάγιερ ήταν και ο πρώτος δυτικός υπουργός που έθεσε εμμέσως πλην σαφώς ζήτημα μεσο­πρόθεσμης εδαφικής ακεραιότητας του Ιράκ διαπιστώνοντας πως είναι ο­ρατότερος από ποτέ ο κίνδυνος δια­μελισμού της χώρας...
Ο χάρτης του Ιράκ και ενδεικτικά η εθνοθρησκευτική προέλευση του πληθυσμού, στοιχείο που αξιοποιείται για τα σενάρια διαμελισμού της χώρας
Οι κινήσεις Κούρδων, Ιρανών και Τούρκων
Ενδεχομένως ο Σταϊνμάγιερ να διέ­βλεψε υστερόβουλα κίνητρα πίσω, π.χ., από τη σπουδή των κουρδικών δυνά­μεων ασφαλείας (γνωστές ως «Πεσμεργκά», που σημαίνει «Οι Γενναίοι») από το αυτόνομο Ιρακινό Κουρδιστάν να «καθαρίσουν» την πετρελαιοφόρα πόλη Κιρκούκ, που διεκδικούν ιστορι­κά ως τμήμα του εδάφους τους.
Όπως φάνηκε, μερικές εκατοντάδες Κούρ­δοι των δυνάμεων ασφαλείας όχι μό­νο αναπτύχθηκαν εν ριπή οφθαλμού στο Κιρκούκ την Τετάρτη αλλά και ή­ταν αρκετές για να απωθήσουν τους τάχα «πανίσχυρους» 2.000 ισλαμιστές της ISIL που μπήκαν στην πόλη ανα­λαμβάνοντας την ασφάλειά της από τον ιρακινό στρατό, που είχε φροντί­σει από την πρώτη στιγμή να το βά­λει στα πόδια (είτε σε συνεννόηση με τους εισβολείς, είτε από ανικανότητα).
Εξυπακούεται ότι οι Κούρδοι παρα­μένουν στο Κιρκούκ και το περιφρου­ρούν ως κόρη οφθαλμού και ότι δύ­σκολα θα μπορέσει κανείς να τους εκτοπίσει στο μέλλον.
Βέβαια, δεν είναι μόνο οι Κούρδοι που παίρνουν θέση, με αφορμή τη δράση των εξτρεμιστών της ISIL Αμερικανικό ΜΜΕ, που επικαλούνται πληροφορίες ιδρυμάτων γεωπολιτικής (π.χ-. WASHINGTON INSTITUTE), ανέφεραν ότι βρίσκονται στο Ιράκ «από τον περασμένο Απρίλη» τουλάχιστον τρία τάγματα των Ιρανών «Φρουρών της Επανάστασης» πίσω από πολιτοφυλακές «εθελοντών» και οργανώσεις όπως οι «Kataib Hezbollah» και η «Asaib Ahl al Haqq».
Άλλωστε, ο Ιρανός Πρόεδρος, Χασάν Ρουχανί, ήταν από τους λίγους που έσπευσαν να προσφέρουν βοήθεια στον (επίσης σιιτη) Ιρακινό πρωθυπουργό έναντι των εισβολέων, διαβεβαιώνοντας ότι η χώρα του «θα αγωνιστεί εναντίον της βίας και της τρομοκρατίας» της ISIL και των «άγριων ενεργειών» κατά του πληθυσμού.
Από το παζλ των τελευταίων δραματικών εξελίξεων στο Ιράκ δεν θα μπορούσε κανείς να παραβλέψει το ρόλο και την ανάμειξη της Τουρκίας, η κυβέρνηση της οποίας στήριξε κάθε λογής μισθοφόρους και ακραίους ισλαμιστές, όπως η οργάνωση ISIL. ενάντια στην κυβέρνηση Άσαντ.
Άλλωστε, τον περασμένο Μάρτη αποκαλύφθηκε πως σχεδίαζε προβοκάτσια σε βάρος της Συρίας για να δικαιολογήσει μία επέμβαση του τουρκικού στρατού στη χώρα ώστε να αναβαθμίσει και το ρόλο της στην περιοχή και την ιμπεριαλιστική επέμβαση.
Αξίζει να σημειωθεί πως λίγο μετά την κατάληψη της δεύτερης μεγαλύτερης ιρακινής πόλης, της Μοσούλης, οι ισλαμιστές της ISIL επέλεξαν στις 11/6/14 να καταλάβουν από όλα τα προξενεία ξένων χωρών της πόλης το τουρκικό, θέτοντας σε κατάσταση ομηρίας 49 άτομα, ανάμεσά τους τον Τούρκο γενικό πρόξενο, Οζτούρκ Γιλμάζ, πρώην στενό σύμβουλο του πρωθυπουργού Ερντογάν.
Όμηροι πιάστηκαν και 31 Τούρκοι φορτηγατζήδες. Συνολικά 80 όμηροι...
Αυτά ενώ Τούρκοι διπλωμάτες είχαν αγνοήσει τις από 6/6 (δηλαδή πέντε μέρες πριν την κατάληψη της Μοσούλης...) προειδοποιήσεις του κυβερνήτη της Μοσούλης, Αθίλ αλ Νουτζαΐφι, για τον κίνδυνο που αντιμετώπιζε η πόλη από τους ισλαμιστές της ISIL.
Παράλληλα ο πολύξερος Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Αχμέτ Νταβούτογλου, δήλωνε στις 10/6 ότι δεν υπάρχει καμία απειλή για το τουρκικό προξενείο, «ξεχνώντας» ότι ο πρόξενος είχε γίνει δύο φορές στόχος επίθεσης (μία τον περασμένο Μάη και άλλη μία το Σεπτέμβρη του 2013).
Βέβαια, ο Ντοβούτογλου άλλαξε στη συνέχεια τροπάριο δηλώνοντας στις 12/6 σπ, δεδομένων των συνθηκών, ήταν «ανέφικτη» η εκκένωση του τουρκικού προξενείου όταν η αντιπολίτευση άρχισε να τον κατηγορεί και να τον καλεί σε παραίτηση.
«ΙΣΛΑΜΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΣΕ ΙΡΑΚ ΚΑΙ ΛΕΒΑΝΤΕ»
Εξτρεμιστές ισλαμιστές στην επαρχία Ανμπάρ
Ποια είναι η σκοταδιστική οργάνωση
Ο Αμπού Μπακρ αλ Μπαγκντάντι (πραγματικό όνομα Αουάντ Iμπραχίμ Αλί αλ Μπάντρι αλ Σαμάρι) ισχυρίζεται ότι είναι γνήσιος απόγονος του Προφήτη Μωάμεθ και παρουσιάζεται ως ο ηγέτης του «Ισλαμικού Κράτους σε Ιράκ και Λεβάντε» (Λεβάντε σημαίνει Ανατολή και συντομευμένα η οργάνωση αναφέρεται συχνά ως ISIL ή ISIS), που μπήκε στο διεθνές προσκήνιο ορμητικά στις αρχές της βδομάδας καταλαμβάνοντας τη Μοσούλη στο Βόρειο Ιράκ.
Σύμφωνα με πληροφορίες διεθνών ΜΜΕ, ο Μπαγκντάντι γεννήθηκε το 1971 στη Σαμάρα και διαθέτει ντοκτορά ισλαμικών σπουδών από το πανεπιστήμιο της Βαγδάτης.
Τον καιρό της επέμβασης των Αμερικανών το 2003 είχε επιφανή θέση στην ισλαμική κοινότητα και λίγο καιρό μετά συμμετείχε σε επιχειρήσεις κατά των δυνάμεων κατοχής στην επαρχία Άνμπαρ.
Το 2006 ο Μπαγκντάντι συνελήφθη από τους Αμερικανούς και κρατήθηκε στο Στρατόπεδο Μπούκα όπου εκεί απέκτησε τις πρώτες του γνωριμίες με την «Αλ Κάιντα» (που βέβαια αρχικά ήταν σύμμαχος των ιμπεριαλιστών), στην οποία εντάχθηκε αμέσως μετά την απελευθέρωσή του, φθάνοντας να γίνει «εμίρης» ως το 2010.
Πολέμησε σε διάφορες ομάδες της «Αλ Κάιντα» στο Ιράκ τουλάχιστον μέχρι το 2012.
Όμως, η ιστορία του ως αρχηγού της οργάνωσης ISIL ξεκίνησε πριν την επίσημη ίδρυσή της τον Απρίλη του 2013.
Το 2011 ο Μπανγκάντι έστειλε τον υπαρχηγό-βοηθό του, Αμπού Μοχάμαντ αλ Γκολάνι, στη Συρία, διαισθανόμενος από νωρίς τις «προοπτικές» και τις «δυνατότητες» της επέμβασης στη Συρία.
Ο Γκολάνι έστησε το «Μέτωπο Νούσρα», που δραστηριοποιήθηκε στη Βόρεια Συρία, εξαπολύοντας μπαράζ βομβιστικών επιθέσεων, αποκτώντας τη φήμη «του αποτελεσματικού» ανάμεσα σε όσους πολεμούσαν τη συριακή κυβέρνηση.
Στη συνέχεια ο Γκολάνι άρχισε να παίρνει αποστάσεις από τον Μπαγκντάντι και να αγνοεί την εντολή του αρχηγού του για συγχώνευση με το «Ισλαμικό Κράτος».
Αγνοώντας την έκκληση του αρχηγού της «Αλ Κάιντα», Αϊμάν αλ Ζαουάχρι, να αφήσει τη Συρία στο «Μέτωπο Νούσρα» ο Μπαγκντάντι διεύρυνε τις επιχειρήσεις στη Βόρεια και Ανατολική Συρία το 2012, πολεμώντας αρχικά ενάντια στο συριακό στρατό.
Στις αρχές του 2013 ο Μπαγκντάντι πήγε στη Συρία, προσπαθώντας να πείσει τον Γκολάνι να συμμετάσχει στο «Ισλαμικό Κράτος σε Ιράκ και Λεβάντε» που ίδρυσε επίσημα τον Απρίλη ίου 2013.
Η άρνηση του Γκολάνι έκανε τον Μπαγκντάντι να ξεκινήσει πόλεμο κατά του «Μετώπου Νούσρα» και να πάρει «διαζύγιο» από τον αρχηγό της «Αλ Κάιντα».
Σε κάθε περίπτωση, η βαρβαρότητα των επιθέσεων της ISIL σε όσους Σύρους είχαν την ατυχία να ζουν στις περιοχές δράσης της οργάνωσης, την έκαναν ανεπιθύμητη, πολλαπλασιάζοντας τους εχθρούς.
Σύντομα ο Μπαγκντάντι αναγκάστηκε σε στρατηγική «οπισθοχώρηση» στις πετρελαιοφόρες ερήμους της Ανατολικής Συρίας, αλλά και σε συσπείρωση των δυνάμεών του στη συριακή μεθοριακή πόλη Ράκα, το καλοκαίρι - φθινόπωρο του 2013, όπου επέβαλε αυστηρό ισλαμικό νόμο «σαρία».
Σύντομα στην παρακείμενη επαρχία Ντέιρ αλ Ζορ οι ένοπλοι της ISIL ξεκίνησαν πολύνεκρες επιθέσεις κατά των πρώην συμπολεμιστών τους από το «Μέτωπο Νούσρα», με εκατοντάδες νεκρούς (μέσα στους πρώτους μήνες του 2014), κατάληψη πετρελαιοπηγών και πόλεων στις βορειοανατολικές όχθες του Ευφράτη, σε απόσταση 100 χλμ. από τα ιρακινά σύνορα.
Χάρτης

Εμπόριο πετρελαίου και ισχυρά ερείσματα
Η πώληση συριακού πετρελαίου στη μαύρη αγορά από τους άνδρες του Μπαγκντάντι, αλλά και οι κατά καιρούς απαγωγές αμάχων (ντόπιοι και ξένοι) απέφερε στα ταμεία της ISIL εκατομμύρια δολάρια.
Το χρήμα διευκόλυνε τη στρατολόγηση μισθοφόρων όχι μόνο στο Ιράκ (κυρίως μεταξύ πρώην στελεχών του κόμματος Μπάαθ, του σουνίτη πρώην προέδρου του Ιράκ Σαντάμ Χουσεΐν και υψηλόβαθμων στρατιωτικών αξιωματούχων που παραμερίστηκαν από την κυβέρνηση του σιίτη πρωθυπουργού Νούρι αλ Μάλικι), αλλά και σε ΗΠΑ, Γαλλία, Γερμανία.
Αμέσως μετά την κατάληψη της Μοσούλης, την περασμένη Τρίτη, η ISIL φέρεται να έκλεψε 420 εκατομμύρια δολάρια και μεγάλες ποσότητες χρυσού από το εκεί παράρτημα της Κεντρικής Ιρακινής Τράπεζας, πράγμα που, αν ισχύει, της δίνει τεράστιες δυνατότητες.
Από το Δεκέμβρη του 2013 οι Αμερικανοί (όπως αποκάλυψαν πρόσφατα στελέχη του Πενταγώνου) είχαν ξεκινήσει και πτήσεις κατασκοπευτικών μη επανδρωμένων αεροπλάνων, παρακολουθώντας και με αυτόν τον τρόπο (πέρα από τα ηλεκτρονικά κατασκοπευτικά συστήματα της τελευταίας λέξης της τεχνολογίας) τις κινήσεις του Μπαγκντάντι.
Οι Αμερικανοί είχαν μάλιστα ενημερώσει από τις αρχές της άνοιξης για τα σχέδια πιθανής μαζικής επίθεσης στο Βόρειο Ιράκ, αλλά η κυβέρνηση του Μάλικι προτίμησε να τα αγνοήσει, υποτιμώντας τους αντιπάλους της.
Ο Μπαγκντάντι, που δρούσε στο παρασκήνιο το μεγαλύτερο μέρος της «θητείας» του στην «Αλ Κάιντα», θεωρείται από φίλους και πολέμιους στρατηγικό μυαλό, που δρα στο σκοτάδι, αιφνιδιάζοντας τους αντιπάλους του.
Θεωρούν ότι ήδη έχει αναδειχθεί σε ηγετική μορφή των ακραίων ισλαμικών ένοπλων οργανώσεων τζιχάντ («ιερού πολέμου») και ότι η επιρροή του πλέον ξεπερνά τα σύνορα της Συρίας και του Ιράκ, μετατρέποντάς τον σήμερα σε έναν δύσκολο και διόλου ευκαταφρόνητο αντίπαλο για τις ιρακινές και δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, μολονότι αμφότερες χρησιμοποιούν ως άλλοθι τη δράση του για να προωθή­σουν τα συμφέροντά τους.
Η συμβολική κίνησή του να ξεκινήσει το άνοιγμα δρόμου ανάμεσα στα σύνορα Συρίας - Ιράκ είναι δηλωτική του στόχου του για τη διάσπαση εδαφών και από τις δύο χώρες, με στόχο ένα α νέο ισλαμικό χαλιφάτο που θα ενώνει βορειο-ανατολικές περιοχές της Συρίας με σουνιτικές περιοχές του Δυτικού Ιράκ όχι βεβαίως για χάρη του... Προφήτη Μωάμεθ, αλλά για να αποσπά­σει σημαντικές πετρελαιοφόρες πε­ριοχές και πλουτοπαραγωγικές πηγές που θα πολλαπλασιάσουν την επιρ­ροή του και τη δύναμη του στην ευ­ρύτερη περιοχή, διαμορφώνοντας έ­να νέο γεωπολιτικό σκηνικό στην ευ­ρύτερη περιφέρεια που θα τον φέρει και σε καλύτερη θέση διαπραγμάτευ­σης με μονοπωλιακούς ομίλους ιμπε­ριαλιστικών δυνάμεων.

Δ.Ο.


«Ο Κουφοντίνας είναι άνθρωπος της CIA»

«Ο Κουφοντίνας είναι άνθρωπος της CIA»

15 Ιουνίου
09:332014
Ο Βασίλης Τζωρτζάτος, σε επιστολή του την οποία δημοσιεύει η «Ελευθεροτυπία», επιτίθεται στον Δημήτρη Κουφοντίνα, κατηγορώντας τον πως όσα λέει και γράφει είναι υπαγορευμένα από τη CIA. Ο ίδιος αναφέρει για τον μια φορά κι έναν καιρό επιχειρησιακό αρχηγό του πως άφησε σκοπίμως ενοχοποιητικά στοιχεία στη γιάφκα της «17 Νοέμβρη», μετά από την έκρηξη στον Πειραιά και τον τραυματισμό του Σάββα Ξηρού, το καλοκαίρι του 2002, με σκοπό να συλληφθούν όλα τα μέλη της οργάνωσης, αφού, όπως ισχυρίζεται, είχε προϋπάρξει συμφωνία με τις διωκτικές αρχές.
Επιπλέον, ο Τζωρτζάτος, ο οποίος στις Φυλακές Κορυδαλλού βρίσκεται σε επαφή μόνο με τον Αλέξανδρο Γιωτόπουλο, καταγγέλλει πως ο Κουφοντίνας μετέφερε επίτηδες παλαιά χειρόγραφα για τις αμοιβές των τρομοκρατών και φρόντισε μόνο να σβηστούν τα ίχνη που υπήρχαν για να απαλλαγούν συγγενικά του πρόσωπα. Ο Τζωρτζάτος, εξάλλου, ισχυρίζεται πως δέχεται επανειλημμένως απειλές για τη ζωή του κι ότι για τον εκφοβίσουν, επιχειρούν να τον βγάλουν «χαφιέ».

Διαβάστε όλη την επιστολή Τζωρτζάτου

«Το άδειασμα ήταν μια συνήθης πρακτική της οργάνωσης. Μάλιστα μια φορά άδειασα ένα σπίτι που κρατούσα σε ένα απόγευμα, γιατί με ειδοποίησαν ότι κάποιο μέλος που το γνώριζε υποψιαζόταν ότι τον παρακολουθούσαν. Οι κανόνες για τα σπίτια ήταν αυστηροί. Κανένα μέλος δεν είχε δικαίωμα να ξέρει πού βρίσκεται και να μπει σ’ αυτό, χωρίς την άδεια του υπεύθυνου του σπιτιού για λόγους στεγανότητας.

Αυτός φρόντιζε να είναι καθαρά ώστε να μην προκαλεί υποψίες αν κάποιος ξένος έμπαινε μέσα απρόβλεπτα. Να έχει λίγα πράγματα, τακτοποιημένα και σε τάξη ώστε σε περίπτωση συναγερμού να μπορούν να μεταφερθούν γρήγορα αλλού.

Μέσα στη φυλακή πληροφορήθηκα ότι τον Γενάρη του 2002 δηλ. 6 μήνες πριν από τις συλλήψεις ήρθε αίτημα από δύο πλευρές προς τον υπεύθυνο (πάντα τον ίδιο) ενός σπιτιού που ήταν παραφορτωμένο να το αδειάσουν για κάποιο χρονικό διάστημα. Μεταφέροντας τα υλικά στην επαρχία και θάβοντάς τα όπως το ‘χανε κάνει στο παρελθόν. Οταν υπήρχε παρόμοιο αίτημα ο πρώτος που συμφωνούσε ήταν ο υπεύθυνος, για λόγους ευνόητους.

Μεγάλη ήταν η έκπληξή τους όταν πληροφορήθηκαν την αρνητική απάντηση. Αντί να ζητάει ο ίδιος το άδεισμα, επέμενε στην άρνηση χωρίς να δίνει εξηγήσεις. Τους διαβεβαίωσε όμως κατηγορηματικά ότι δεν υπήρχε κανένα απολύτως χειρόγραφο ούτε άλλα στοιχεία γιατί τα είχε καταστρέψει και πετάξει σύμφωνα με τους κανόνες. Επεσαν όλοι απ’ τα σύννεφα τον Ιούλη του 2002 όταν μάθανε ότι στο σπίτι που αποκαλύφθηκε υπήρχε όλο αυτό το χαρτομάνι. Θα σκεφτεί κάποιος ότι η εξήγηση είναι ότι είπε ψέματα το Γενάρη του 2002 κι ότι δεν τα ‘χε καθαρίσει.

Αυτό όμως δεν είναι ακριβές για τους εξής λόγους:

1) Ο Σάββας βεβαίωσε επανειλημμένα το Δικαστήριο ότι τα χειρόγραφα που βρέθηκαν, δεν υπήρχαν στο σπίτι. Ο Σάββας πήγαινε συχνά στο σπίτι κι αν υπήρχαν θα τα ‘βλεπε κι είναι σίγουρο ότι θα τα κατάστρεφε.

2) Ο Σάββας τον τελευταίο χρόνο περνούσε στον υπολογιστή όλα τα χειρόγραφα ακριβώς για να μην υπάρχουν στοιχεία. Μάλιστα τα είχε περάσει όλα, κι εκείνη την περίοδο περνούσε τα κείμενα διεκδίκησης από αποκόμματα του Τύπου κι όχι από χειρόγραφα.

3) Το τετράδιο, με τις καταγραφές χρηματικών ποσών που αναφέρονται σχεδόν σε όλους τους κατηγορούμενους, θα το είχε σίγουρα καταστρέψει. Να σημειώσω εδώ ότι ενώ δεν βρέθηκε το τετράδιο της περιόδου του 2002 που θα ήταν πιο λογικό να βρεθεί, βρέθηκε αυτό που ήταν παλιό, μέχρι το ’94. Δεν υπήρχε κανένας λόγος να το κρατάνε και σύμφωνα με τους κανόνες θα ‘πρεπε να το ‘χουν καταστρέψει από καιρό. Μέσα στη φυλακή όταν πρωτοδιάβασα στον Τύπο ότι υπάρχουν κάποια στοιχεία για ποσά, τον ρώτησα:

«Τι είναι αυτά που γράφουν οι εφημερίδες για χρηματικά ποσά;» και μου απάντησε: «Θα ‘ναι καμιά σελίδα που έπεσε πίσω απ’ το καλοριφέρ και δεν την είδα» ενώ επρόκειτο για δύο τετράδια!

Η εξήγηση είναι μόνο μία και φωτίζει και την άρνηση του Γενάρη.

Αυτός που πήγε στο σπίτι το βράδυ, μετά την έκρηξη στον Πειραιά, δεν πήγε για να τ’ αδειάσει αλλά για να το γεμίσει. Μετέφερε εκεί τα χειρόγραφα που έκαιγαν σχεδόν όλους τους κατηγορούμενους. Τα έφερε είτε από κάποια προσωπική του κρύπτη όπου τα φύλαγε είτε του τα έδωσαν κάποιοι για να τα τοποθετήσει εκεί.

Ρίχνοντας ορισμένα στο πάτωμα, σκηνοθετώντας ότι δήθεν του έπεσαν, μέσα στη βιασύνη του. Αλλωστε, αν ήθελε να τα αφαιρέσει απ’ το σπίτι όπως ισχυρίζεται, ήταν πολύ εύκολο και γινόταν σε μία μόνο φορά εκείνο το βράδυ, αφού όλος ο όγκος τους χωρούσε σε μια πλαστική σακουλίτσα σούπερ μάρκετ. Τα μόνα στοιχεία που φρόντισε να εξαλείψει με τη χλωρίνη είναι σε μερικά όπλα γιατί φοβόταν την ύπαρξη DNA που ενδεχόμενα ανήκε σε στενό του πρόσωπο.

Η άρνηση όμως του Γενάρη δείχνει και κάτι άλλο. Οτι αυτός είχε ήδη έρθει σε επαφή με αυτούς με τους οποίους έκανε συμφωνία μεταγενέστερα και του είχαν διαμηνύσει ότι προϋπόθεση οποιασδήποτε συμφωνίας είναι να βρεθούν στοιχεία και τεκμήρια. Τα σπίτια έπρεπε πάση θυσία να παραδοθούν γεμάτα. Επιβεβαιώνεται ο δημοσιογράφος που έγραψε πέρσι ότι το κάστρο της 17Ν έπεσε κι αυτό από μέσα.

Λύνεται, έτσι και ο γρίφος, γιατί πήρε μαζί του στον Πειραιά το καμένο περίστροφο-ταυτότητα της 17Ν, αφού, όπως γνωρίζω, υπήρχε τουλάχιστον ένα άλλο περίστροφο, καθαρό και αχρησιμοποίητο. Δεν ήταν «λάθος». Το περίστροφο πάρθηκε εσκεμμένα και εσκεμμένα αφέθηκε εκεί μετά την έκρηξη. Αν δεν υπήρχε αυτό το συγκεκριμένο, δεν θα ακολουθούσε η ανάκριση με μοντέρνα ναρκοφάρμακα στον Σάββα, όπως είχε συμβεί στο παρελθόν με άλλους. Απ’ τη στιγμή που είχαν την απόδειξη της σχέσης του Σάββα με τη 17Ν, όποιος και να ‘ταν στη θέση του, η έκβαση θα ήταν η ίδια.

Οταν παραδόθηκε στην Αστυνομία, τα ΜΜΕ προέβαλαν σαν δικαιολογία ότι το έκανε τάχα για να σώσει την τιμή της οργάνωσης, τη στιγμή που ακόμη και οι ανακριτές μας ομολογούσαν ότι όσα και να λένε τα μίντια εναντίον της, ο μύθος της 17Ν δεν θα καταρρεύσει. Επινόησαν αυτό το παραμυθάκι για ν’ αποκρύψουν την πραγματική και ουσιαστική αιτία: Οτι δίκη χωρίς την παρουσία του δεν μπορούσε να γίνει.

Μόνο με τη συμμετοχή του θα εξασφαλιζόνταν η καταδίκη των κατηγορουμένων σύμφωνα με το κατηγορητήριο. Οποιοσδήποτε πραγματικός αγωνιστής, στη θέση του, θα έκανε, αμέσως μόλις φυλακίστηκε, ορισμένες απλές και απαραίτητες κινήσεις. Θα συγκαλούσε όσους δεν συνεργάστηκαν ανοιχτά, για να τους δώσει εξηγήσεις για ό,τι έγινε και θα δημιουργούσε μια συλλογικότητα ανεξάρτητα απ’ το γεγονός της διάλυσης ή μη της 17Ν. Θέτοντας στο περιθώριο τους 4 ανοιχτά συνεργαζόμενους. Αυτός έκανε ακριβώς το αντίθετο.

Προπαγάνδιζε ανοιχτά σ’ όλους τους κρατούμενους τη θέση της Αντιτρομοκρατικής ότι όσοι μίλησαν μίλησαν χωρίς να τους αγγίξουν κι είπαν την αλήθεια!

Ιδιαίτερα το έλεγε για τον Σάββα αλλά και για μένα, παρ’ ότι του έδειξα τα σημάδια στο σώμα μου από τον άγριο ξυλοδαρμό μου που τα είχα για 6 μήνες. Τορπίλισε οποιαδήποτε κοινή συζήτηση προτείνοντας να συμμετέχουν σ’ αυτήν και οι συνεργαζόμενοι που θα μας κάρφωναν στη Δίκη. Στην τελευταία προσπάθειά μου να έλθει για συζήτηση, όπως το ‘χε υποσχεθεί, με έβρισε και εξαφανίστηκε τρέχοντας. Για να λειτουργεί προσωπικά και ανεξέλεγκτα.

Ενώ υποτίθεται ότι παραδόθηκε για να σώσει την τιμή της οργάνωσης, έγινε το πρώτο φιλαράκι των ανοιχτά συνεργαζόμενων – ρουφιάνων. Ηταν συνέχεια μαζί τους και τους προστάτευε. Τον έπιασα δύο φορές μέσα στο κελί του, να δασκαλεύει, προφανώς κατόπιν εντολών, τους δύο, ώστε να καταθέσουν στη Δίκη ψεύδη υπέρ του τρίτου, για να ‘χει μειωμένη ποινή, πράγμα που έγινε και πέτυχε. Ετσι σήμερα και οι 4 ανοιχτά συνεργαζόμενοι έχουν αποφυλακιστεί με μειωμένες ποινές κι ενώ οι 3 απ’ αυτούς θα ‘πρεπε να καταδικαστούν σε ποινές ισοβίων.

Κάρφωνε μέσα στο Δικαστήριο. Οχι με το χοντροκομμένο ξεπερασμένο τρόπο. Με το μοντέρνο και φινετσάτο. Με την κατάπτυστη φράση: «Η τιμή μου και η υπόληψή μου δεν μου επιτρέπουν να απαντήσω», δηλ. και χαφιεδίζεις και παριστάνεις τον ήρωα που δεν καρφώνει. Γι’ αυτό σ’ όλη τη διάρκεια της Δίκης, μόλις κάποιος κατηγορούμενος απαντούσε «όχι», έσπευδε αμέσως κάποιος Δικαστής να ζητήσει επεξήγηση: «Οχι, δεν ξέρεις;» ρωτούσε ή «όχι, γιατί η τιμή σου και η υπόληψή σου…».

Αν απαντούσες το πρώτο, ξίνιζαν τα μούτρα τους, αν απαντούσες το δεύτερο, έτριβαν τα χέρια τους με ικανοποίηση.

Η περίπτωση της υπόθεσης Μομφεράτου τα εξηγεί όλα. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο αλλά και την κατάθεση του πρώτου συνεργαζόμενου-ρουφιάνου, που θεωρήθηκε αξιόπιστη απ’ το Δικαστήριο, ο ήρωάς μας ήταν ένας απ’ τους δύο φυσικούς αυτουργούς της ανθρωποκτονίας και καταδικάστηκε σε δις ισόβια. Ελα όμως που ο ρουφιάνος έλεγε ψέματα. Που ο φυσικός αυτουργός δεν ήταν ο ήρωας αλλά ο ίδιος.

Οποιοσδήποτε πραγματικός αγωνιστής θα έκανε το εξής απλό: Θα έκανε μια δήλωση λέγοντας ότι τα πράγματα δεν έγιναν έτσι, χωρίς να ‘ναι υποχρεωμένος να υποδείξει τον φυσικό αυτουργό. Δεν το ‘κανε όμως. Γιατί τότε ο ρουφιάνος θα καταδικαζόταν σε ισόβια και σήμερα δεν θα ‘χε αποφυλακιστεί. Κυρίως όμως γιατί θα κατέρρεε ως αξιόπιστος μάρτυρας και δεν θα καταδικάζονταν, με τα ψέματά του, σύντροφοι που δεν συνεργάστηκαν. Και συγκεκριμένα σ’ αυτήν μόνο την υπόθεση εγώ που καταδικάστηκα σε 2 φορές ισόβια ως οδηγός, ενώ δεν ήμουν εκεί και ο «ηθικός αυτουργός», σύμφωνα με την κατάθεσή του στο Δικαστήριο, ενώ στους ανακριτές είχε υποδείξει άλλους, σε άλλες 2 ισόβιες. Δηλ. ο ήρωάς μας προτίμησε τα ψέματα για να σώσει τον πρώτο ρουφιάνο και να καταδικαστούν σε 2 φορές ισόβια ο καθένας, δύο που δεν συνεργάστηκαν, απ’ την αλήθεια που θα τους έσωνε!

Κανένας αγωνιστής δεν θα ‘κανε ποτέ τέτοια ατιμία.

Μια μόνο εξήγηση υπάρχει γι’ αυτήν και για το γεγονός ότι εδώ και 7 χρόνια που του θέτω δημόσια το ερώτημα δεν απαντάει. Μόνο αν κάποιοι, μετά από συμφωνία, του είχαν απαγορεύσει ν’ αμφισβητήσει τους συνεργαζόμενους και το κατηγορητήριο.

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι η απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου επικαλείται τη στάση του για να αιτιολογήσει τις καταδίκες. Σε κάθε ενέργεια λέει: Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, κατηγορούμενοι είναι οι εξής. Ο ήρωάς μας που ανέλαβε την ευθύνη δεν εξέφρασε καμιά αντίρρηση. Αρα έτσι έγιναν τα πράγματα και σωστά καταδικάζονται. Δηλ. τα καρφώματα των ξεφωνημένων ρουφιάνων δεν αρκούσαν. Ηταν απαραίτητη και αναγκαία η σιωπηλή συναίνεση του ήρωα για την καταδίκη.

Θα μου αντιτάξει κάποιος:

«Ο λόγος του όμως είναι επαναστατικός». Η απάντηση είναι ότι έτσι είναι πάντα και δεν γίνεται διαφορετικά. Επαναστατικός ήταν και ο λόγος του Μαλινόφσκι, όπως και του Κρυστάλη. Η επιτυχία του ρόλου τους βασίζεται στη διπροσωπία. Ο λόγος αυτός όμως αναιρείται από τις πράξεις. Κι όπως λέει η ιστορική εμπειρία και η επιστολή του Πλουμπίδη που ανέφερα, σ’ αυτήν την περίπτωση καθοριστική σημασία έχουν οι πράξεις κι όχι ο λόγος.

Η περίπτωσή μας είναι αγγλική πατέντα. Θυμίζει έντονα ανάλογες στρατολογίες μελών της ηγεσίας του IRA. Μία απ’αυτές είναι του Ντένις Ντόναλτσον, με επαναστατικό λόγο κι αυτός. Ηταν αγωνιστής, αντάρτης ,κολλητός του Μπόμπι Σαντς, ιστορικού στελέχους του IRA που πέθανε μετά από απεργία πείνας το ’81. Στη δεκαετία του ’80 στρατολογήθηκε από τις αγγλικές μυστικές υπηρεσίες ως έμμισθος πράκτορας. Παρέμεινε στην ηγεσία του IRA και στη συνέχεια του Σιν Φέιν, δίπλα στον Τζέρι Ανταμς για πάνω από 20 χρόνια χωρίς να τον πάρει είδηση κανείς. Ως το 2005, οπότε αποκαλύφθηκε και εκδιώχθηκε.

Η συμφωνία έγινε το αργότερο τον Αύγουστο του 2002, πριν παραδοθεί. Εγινε τουλάχιστον με τη CIA, το FBI, τις Αγγλικές Μυστικές Υπηρεσίες και την ΕΥΠ που του επέβαλαν τους όρους τους. Αν λάβουμε υπόψη μας και τον ευτελή φραξιονισμό του που γνώριζαν, η ανάληψη της ευθύνης ήταν μονόδρομος. Βασικά απαίτησαν την παράδοση των σπιτιών γεμάτων, την παράδοσή του, την ανάληψη ευθύνης για όλα, τη μη αμφισβήτηση του κατηγορητηρίου και των ανοιχτά συνεργαζόμενων ώστε να περατωθεί ομαλά γι’ αυτούς η Δίκη και να πετύχουν τις καταδίκες που είχαν προαποφασιστεί.

Πριν παραδοθεί βέβαια τον πέρασαν από ανάκριση, η οποία παραμένει μυστική. Απ’ την πλευρά τους του έδωσαν ορισμένα ανταλλάγματα, τα οποία τα βλέπουν όλοι, για τα οποία όμως κανένας δεν μιλάει.

Η ανάληψη της ευθύνης δεν περιορίζεται στη Δίκη αλλά προεκτείνεται χρονικά και μετά απ’ αυτήν. Επιτρέπει στη CIA να μιλάει σήμερα ως 17Ν μέσα απ’ τη φωνή του, υπαγορεύοντάς του ό,τι επιθυμούν. Το θεωρούν σημαντικό για τον έλεγχο τής μετά τη 17Ν «τρομοκρατίας» στη χώρα, μαζί με κάποιες άλλες κινήσεις.

Στη δευτεροβάθμια Δίκη, ενώ όλων των κατηγορούμενων οι ποινές μειώθηκαν, η δική μου έμεινε αμετάβλητη. Την τελευταία μέρα της Δίκης το 2007 με φώναξε ο μακαρίτης σήμερα συνήγορος της Πολιτικής Αγωγής Αλ. Κατσαντώνης και μου είπε, παρουσία ορισμένων άλλων συνηγόρων: «Ελα εδώ βρε. Με τον Κουφοντίνα πήγες και τα ‘βαλες; Σου ‘κανε μεγάλη ζημιά. Είναι σαν να τα ‘βαλες με την εξουσία»!

Το καλοκαίρι του 2009, μετά από ένα άρθρο μου στον Τύπο, ήρθε στη φυλακή να με συναντήσει ο τότε εισαγγελέας για την Τρομοκρατία. Μου είπε: «Ξέρω ότι δεν θα μου πεις τίποτα. Αλλά για λόγους τυπικούς όφειλα να έρθω. Να ξέρεις ότι με δυο θα ‘θελα να συζητήσω. Με τον Σάββα και με τον Γιωτόπουλο». Του λέω: «Με τον Κουφοντίνα δεν θέλεις;» Απάντησε: «Τι να τον κάνω αυτόν; Αυτός έχει υπογράψει συμφωνίες».

Το 2002, λίγο μετά τις συλλήψεις, είχε εκδοθεί ένα βιβλίο για τη 17Ν από δυο δημοσιογράφους, εκ των οποίων ο ένας είναι διευθυντής σε κανάλι. Πραγματικοί συγγραφείς του βιβλίου ήταν οι μυστικές υπηρεσίες, αφού αυτές είχαν δώσει το υλικό. Στόχος του ήταν να προπαγανδίσει το κατηγορητήριο προετοιμάζοντας την κοινή γνώμη για τη Δίκη και τις καταδίκες. 12 χρόνια μετά εκδίδεται ο δεύτερος τόμος αυτού του βιβλίου με τους ίδιους πραγματικούς συγγραφείς διά χειρός του ήρωά μας Ντόναλτσον της 17Ν. Στόχος του είναι να επιβεβαιώσει ότι το κατηγορητήριο ήταν σωστό, ότι δίκαια καταδικάστηκαν όλοι κι ότι η Δίκη ήταν άψογη. Επί της ουσίας και στα βασικά ζητήματα τα δυο βιβλία έχουν τις ίδιες θέσεις. Το νέο όμως βιβλίο έχει ένα κοινό χαρακτηριστικό που είναι πολύ πιο τονισμένο: Το ψέμα. Είνα γεμάτο ψέματα οφθαλμοφανή και προκλητικά. Αποκάλυψα ήδη την αλήθεια για την υπόθεση Παλαιοκρασσά στο προηγούμενο κείμενο.

Θα προσθέσω μόνο τρία αποκαλυπτικά.

Στη σελίδα 219 και 305 λέει ότι τραυματίστηκε από σφαίρα σε ενέργεια. Ο αναγνώστης συμπεραίνει λογικά ότι δέχθηκε σφαίρα αντιπάλου.Η αλήθεια είναι διαφορετική. Αυτοπυροβολήθηκε κατά λάθος χωρίς να απειλείται. Κρατούσε ένα πιστόλι κι απ’ την ένταση του ξέφυγε μια σφαίρα και χτύπησε το δάκτυλό του. Γιατί λέει αυτό το προκλητικό ψέμα; Τη στιγμή που σχεδόν όλοι γνωρίζουν την αλήθεια που θα αποκαλυπτόταν και μάλιστα του είχαν βγάλει και σχετικό παρατσούκλι.

Στη σελίδα 376 διηγείται πως πήγαν να μετακινήσουν ένα απαλλοτριωμένο αυτοκίνητο κάπου στην Κοκκινιά και χάρη στη διαίσθησή του απέφυγαν την παγίδα. Κι εδώ αντιστρέφει τα γεγονότα. Επειδή ο άλλος σύντροφος ήμουν εγώ, τα πράγματα έγιναν ως εξής: Πηγαίνοντας να το πάρουμε, φτάνοντας στα 10 μέτρα περίπου απ’ το αμάξι, βλέπουμε πίσω απ’ το αμάξι, σε απόσταση περίπου 30 μέτρων, 4 να πλένουν ένα αυτοκίνητο, εκ των οποίων μια γυναίκα, ντυμένοι με αθλητικές φόρμες κι έχοντας τραβήξει ένα λάστιχο από μια μονοκατοικία. Με το που μας βλέπουν, τους πετάγονται τα μάτια έξω.

Του λέω: «Τους βλέπεις αυτούς πώς μας κοιτάζουν, πρέπει να είναι μπάτσοι». Απαντάει: «Οχι μωρέ, της γειτονιάς είναι, πάμε να το πάρουμε» και ήταν έτοιμος να μπει στο αυτοκίνητο. Του λέω “Εγώ δεν πάω” και, σπρώχνοντάς τον, στρίβουμε στη γωνία. Προχωράμε λίγο και του λέω: “Ακουσε, εγώ θα περιμένω εδώ και εσύ θα κάνεις το τετράγωνο, να ελέγξεις αν υπάρχουν κι άλλα ασφαλίτικα αμάξια”.

Ερχεται μετά από 10 λεπτά αλαφιασμένος και μου λέει: “Πάμε να φύγουμε, είχες δίκιο, μας την έχουν στημένη. Είναι άλλα δυο ασφαλίτικα αμάξια σε δυο δρόμους. Το ένα είναι κρυμμένο πίσω από μια νταλίκα. Σε καθένα είναι 4 και πίνουν καφέδες”. Δηλ. αν το είχαμε πάρει, όπως πρότεινε, θα είχαμε την τύχη του Τσουτσουβή, αφού αυτοί ήταν 12 και εμείς 2. Του λέω έξαλλος: “Ακου να δεις. Από δω και πέρα θα κάνω έλεγχο στα αμάξια μόνο εγώ. Δεν πρόκειται να ξανάρθεις μαζί μου για έλεγχο”. Απαντάει: “Εντάξει, αλλά μην το πεις στους άλλους”.

Στη σελίδα 249 περιγράφει το επεισόδιο της μηχανής με το περιπολικό, ισχυριζόμενος ότι εσκεμμένα χτύπησε το παρμπρίζ στη μέση και το φανάρι και κατασκευάζει ολόκληρο ρομάντζο για το τελευταίο. Δεν χρειάζεται όμως να είσαι ειδικός για να καταλάβεις ότι ένας 25άρης πάνω σε μια μηχανή, που δεν είναι επαγγελματίας και πυροβολεί ένα αυτοκίνητο σε κάποια απόσταση, χωρίς να σημαδεύει, ρίχνει στην τύχη, στο γάμο του καραγκιόζη. Και τυχαία πήγαν οι σφαίρες εκεί που πήγαν.

Γι’ αυτό άλλωστε του έγινε και σκληρή κριτική. Γιατί θα μπορούσε να χτυπήσει τους αστυνομικούς, πράγμα που ήταν αντίθετο με τη γραμμή της οργάνωσης, να μην τους χτυπάμε αν δεν μας απειλούν. Αυτό που έπρεπε να κάνουν, είναι να φύγουν αφού είχαν δυνατή μηχανή, όπως άλλωστε έκαναν στη συνέχεια. Γιατί λοιπόν αυτά τα ψέματα; Οι αντάρτες ήταν πάντα σεμνοί και ποτέ και πουθενά δεν παρίσταναν τον Τζέιμς Μποντ. Πέρα από έναν αρρωστημένο εγωισμό, τι εξυπηρετούν; Να τον εξυψώσουν; Να προβοκάρουν; Να τσεκάρουν τι είναι αλήθεια; Να δημιουργήσουν σύγχυση; Να καλύψουν άλλα ψέματα; Να καλύψουν άλλους;

Και όταν σε τέτοια ασήμαντα γεγονότα, λέγονται τέτοια ψέματα άνευ λόγου, ο καθένας καταλαβαίνει τι σχέση με την αλήθεια έχουν τα γραφόμενα, όταν αναφέρονται σε ζητήματα με κάποιο πολιτικό ή άλλο ουσιαστικό περιεχόμενο.
Την περίοδο της απεργίας πείνας που έκανα το 2004, ο ήρωάς μας έβαζε τους γνωστούς κλακαδόρους του «κινήματος» να γυρίζουν από καφενείο σε καφενείο στα Εξάρχεια και να διαδίδουν ψευδώς ότι έκανα μούφα απεργία πείνας και ότι έτρωγα. Λίγες μέρες πριν από τη λήξη της απεργίας, εξαντλημένος και κατά 21 κιλά ελαφρότερος, ήρθε ο ήρωας με τη δικηγόρο του και μου ζήτησαν να υπογράψω ένα κείμενο, λέγοντάς μου όταν αρνήθηκα: «Αν δεν το υπογράψεις, θα σε βγάλουμε χαφιέ».
Οχι “είσαι”. “Θα σε βγάλουμε”. Το ίδιο κάνουν και σήμερα. Προσπαθούν, ρίχνοντας λάσπη, να με φοβίσουν για να μου κλείσουν το στόμα, για να μην πω την αλήθεια. Αλλοι με απείλησαν ακόμη και με τη ζωή μου. Αλλοι τραμπούκισαν επανειλημμένα εναντίον μου μέσα στη φυλακή. Ο ήρωας με τον κολλητό του τον Χριστόδουλο προσπάθησαν ανεπιτυχώς να με βγάλουν έμπορο ναρκωτικών κι ότι προμηθεύω τη φυλακή με ναρκωτικά.
Ολα αυτά που μου έχουν κάνει όλα αυτά τα χρόνια ο ήρωας και η παρέα του (εντός και εκτός φυλακής) είναι τίτλοι τιμής για μένα και μάταια. Δεν με αγγίζουν, δεν με πτοούν. Είναι ασήμαντες, μικρές ενοχλήσεις που δεν συγκρίνονται με το τεράστιο καθήκον που έχω απέναντι στο λαό και στην ιστορία: Να πω την αλήθεια. Γιατί ολόκληρη η ιστορία του εικοστού αιώνα διδάσκει ότι καμία χειραφέτηση του λαού δεν πρόκειται να πετύχει, αν στηρίζεται στο ψέμα.
Βασίλης Τζωρτζάτος
Φυλακές Κορυδαλλού

http://www.koutipandoras.gr/sites/default/files/logo_2.png

…Η Τσέλσι Κλίντον έβγαζε 26.724 δολάρια το λεπτό χάρη στο «βαρύ» επώνυμό της (βίντεο)-viva capitalism

Η Τσέλσι Κλίντον έβγαζε 26.724 δολάρια το λεπτό χάρη στο «βαρύ» επώνυμό της (βίντεο)

15 Ιουνίου
09:152014


Αν λέγεσαι Κλίντον, τα δολάρια πέφτουν βροχή. Αυτό συμβαίνει και με την Τσέλσι, την θυγατέρα του Μπιλ και της Χίλαρι, η οποία κυρίως χάρη στο «βαρύ» επώνυμό της έβγαζε 26.724 δολάρια το λεπτό.
Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, η Τσέλσι τσέπωνε 600.000 δολάρια από το Νοέμβριο του 2011 ως ειδική ανταποκρίτρια του τηλεοπτικού σταθμού NBC News. Ο λόγος που χρησιμοποιούμε παρατατικό είναι το ότι έχει αλλάξει πρόσφατα η συμφωνία της με τον τηλεοπτικό σταθμό, καθώς η κα Κλίντον δεν θέλει να δεσμεύεται με ετήσιο συμβόλαιο στην περίπτωση που η μητέρα της θέσει υποψηφιότητα για την προεδρία των ΗΠΑ το 2016.
Όπως κι αν έχει, η Τσέλσι υπολογίζεται πως έχει λάβει από το NBC πάνω από ενάμισι εκατομμύριο δολάρια τα τελευταία δυόμισι χρόνια. Κι όλα αυτά για μόλις 14 εμφανίσεις στον «αέρα» και 58 λεπτά τηλεοπτικού χρόνου. Καθόλου άσχημα…

Το Κατίν, ο Γκαίμπελς και ο «Αλφα»

Από τον τηλεοπτικό σταθμό «Αλφα» και στην τηλεοπτική εκπομπή «Το κουτί της Πανδώρας» που παρουσιάζει ο κ. Κώστας Βαξεβάνης μεταδόθ...

TOP READ