16 Δεκ 2011

Ρεπορτάζ και ανταποκρίσεις


Καθώς προχωράει η οργάνωση της αντιδιχτατορικής πάλης, η συχνότητα που εκπέμπει η «Φωνή της Αλήθειας» (τα «κύματα», όπως τα έλεγαν τότε) γίνεται το παράθυρο απ' όπου γίνονται γνωστές μικρές και μεγάλες πράξεις της αντίστασης. Αλλοτε με τη μορφή οργανωμένης συλλογής πληροφοριών κι άλλοτε άμεσα μέσα από τα ίδια τα γράμματα που φτάνουν με διάφορους τρόπους στη σύνταξη του σταθμού.
Παραθέτουμε ορισμένες τέτοιες ανταποκρίσεις:
Στις 17 Σεπτέμβρη 1967 διαβάζεται ένα γράμμα με υπογραφή «ένας παράνομος αγωνιστής» προς τη «Φωνή»:
«Αγαπητή Φωνή της Αλήθειας
Μια σειρά γεγονότα και περιστατικά από την πολιτεία της Χούντας και την αντίσταση του λαού δεν τα έμαθες. Σου τα γράφω και ελπίζω να λάβεις το γράμμα μου.
-- Στην Αθήνα ένα από τα πρώτα θύματα της «αναιμάκτου επαναστάσεως» ήταν ένας οδηγός ταξί (...) στους Αμπελόκηπους ένας αξιωματικός του φώναξε να σταματήσει. Αλλά ο ταξιτζής ανυποψίαστος είτε γιατί δεν άκουσε, είτε γιατί αδιαφόρησε δεν σταμάτησε. Ο παλληκαράς αξιωματικός έρριξε και τον σκότωσε. Η είδηση διαδόθηκε αμέσως. Αλλά η χούντα δεν ανακοίνωσε τίποτα.
-- Στις 22 Μάη βρέθηκε νεκρός ο ταγματάρχης Γούλας (...) αρμοδίως δόθηκε η εξήγηση στους οικείους του ότι πέθανε από συγκοπή καρδιάς. Αλλά τόσο η οικογένειά του όσο και οι συμπατριώτες του θεωρούν ότι τον δολοφόνησαν γιατί αντιτάχθηκε στους κινηματίες.
-- Στα τέλη Απρίλη βρέθηκε νεκρός ο ταγματάρχης Δράκος. Για το θάνατό του δόθηκε αρμοδίως η εξήγηση ότι τον παρέσυρε ένα αυτοκίνητο καθώς έδενε τα κορδόνια των παπουτσιών του στο δρόμο. Φυσικά, κανείς δεν τα πιστεύει αυτά.
-- Σχετικά με τη μαγνητοφωνημένη εκπομπή του Πατριωτικού Μετώπου.
Στα λεωφορεία γύρω από το Πανεπιστήμιο, όπου οι αφετηρίες πολλών γραμμών ο κόσμος είχε ενθουσιαστεί αφάνταστα. Και κοροϊδεύαν τους αστυνομικούς που δεν μπορούσαν να ξηλώσουν την εγκατάσταση από το φόβο της επιγραφής: Μην πλησιάζετε θα γίνει έκρηξη. Η εκτέλεση των δρομολογίων των αυτοκινήτων καθυστέρησε.
-- Σχετικά με τη διαδήλωση των νέων στο Σύνταγμα.
Από διάφορες μεριές κατευθύνθηκαν μπροστά στο κέντρο Παπασπύρου και άρχισαν τα συνθήματα (...) ο κόσμος και οι ξένοι τουρίστες αιφνιδιάστηκαν. Εκείνη την ώρα έκλειναν τα καταστήματα αλλά οι καταστηματάρχες στάθηκαν με τα ρολά μισοκατεβασμένα. Κανένας δεν ήθελε να απομακρυνθεί από το χώρο αυτό (...) Επίσης, κανένας δεν κινήθηκε εναντίον των διαδηλωτών, μέχρις ότου έφτασε η αστυνομία. Μόνο ένας λοχίας ή δεκανέας κινήθηκε εναντίον των νέων να τους χτυπήσει χρησιμοποιώντας τη ζωστήρα του. Αλλά οι διαδηλωτές έπεσαν πάνω του και τον ξυλοφόρτωσαν όπως του άξιζε.
-- Στο εργοστάσιο ΕΣΚΙΜΟ, μια νύχτα οι τοίχοι ορισμένων εσωτερικών χώρων γέμισαν συνθήματα και γελοιογραφίες εναντίον της χούντας. Κλήθηκε η αστυνομία, έκαναν τρεις συλλήψεις υπόπτων. Διέταξε να ασβεστωθούν οι τοίχοι. Σβήστηκαν τα συνθήματα αλλά την άλλη μέρα τα συνθήματα ήταν πάλι γραμμένα.
-- Ενας κάτοικος Πολυγώνου Αττικής ηλικίας 55 ετών περίπου απολύθηκε από τη γενική ασφάλεια στα μέσα Ιούλη αφού κρατήθηκε και βασανίστηκε στα υπόγειά της από τη μέρα του πραξικοπήματος. Οσοι τον είδαν δεν τον γνώρισαν. Σκελετός της κατοχής και σακατεμένος από το ξύλο, τη φάλαγγα κλπ. Ολα αυτά για να κάνει δήλωση υποταγής, αλλά δεν έκανε ο λεβεντόγερος».
Ανταπόκριση από τη Θεσσαλονίκη
Το Νοέμβρη του '67, το δελτίο της «Φωνής», με τις ειδήσεις για τη δίκη των 41 πατριωτών που κατηγορούνταν με χαλκευμένα στοιχεία για τη δολοφονία του Κόλλια και γίνονταν κεκλεισμένων των θυρών στο Παλαί ντε Σπορ, χαρακτηρίζει τη Θεσσαλονίκη «αμερικάνικο νότο της χούντας», με αφορμή το όργιο της τρομοκρατίας που είχε απλωθεί.
Παρ' όλα αυτά, σημείωνε, το Πατριωτικό Αντιδιχτατορικό Μέτωπο ρίζωσε στις συνειδήσεις των πατριωτών της Θεσσαλονίκης. Απλώνει όλο και πιο βαθιά τις ρίζες του στο λαό και κατακτά καθημερινά καινούργιους φανατικούς οπαδούς και αγωνιστές. Σε κάθε συνοικία σε κάθε περιοχή σε κάθε τομέα της πόλης υπάρχει η Επιτροπή του Μετώπου.
Αγωνιστές του Μετώπου κάθε βράδυ σκορπούν τρικ με αντιδιχτατορικά συνθήματα, σ' όλη την πόλη από την Καλαμαριά ως τον Εύοσμο, τη Νεάπολη, Ξηροκρίνη, Συκιές, Ανω Πόλη, Τούμπα.
«Κάτω η Χούντα - Δημοκρατία» φωνάζουν οι τοίχοι, ακόμα και της πλατείας Αριστοτέλους!!!
Το Μέτωπο έγινε ο εφιάλτης της χούντας. Το Μέτωπο δεν εξολοθρεύεται στις αίθουσες των θανατοποινιτών. Το Μέτωπο γιγαντώνεται μέσα στις καρδιές των Ελλήνων. Το Μέτωπο δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την ολοκληρωτική συντριβή των στραγγαλιστών της λαϊκής θέλησης (...) Το Μέτωπο έγινε η ζεστή ελπίδα του κάθε Ελληνα. Γι' αυτό ο λαός της Θεσσαλονίκης αντιστέκεται στη Χούντα και καθημερινά όλο και περισσότερο εμπιστεύεται τον αγώνα του στο Μέτωπο. Ο αμερικάνικος νότος της χούντας γίνεται κάστρο της λευτεριάς και της δημοκρατίας.
Η τρομοκρατία στους δρόμους και η αντίσταση
Στις 16 Δεκέμβρη '67 μεταδίδεται το παρακάτω γράμμα που προέρχεται επίσης από τη Θεσσαλονίκη:
«Αγαπητή Φωνή
Σου γνωστοποιούμε μερικές χαρακτηριστικές περιπτώσεις που δείχνουν το κύμα τρομοκρατίας που έχει εξαπολύσει στην πόλη μας η χούντα (...) Πριν απ' αυτά όμως σου δίνουμε μια εικόνα του τριήμερου γιορτασμού στην πόλη μας: Γενική ατμόσφαιρα στρατοκρατίας και αστυνομοκρατίας. Μοναδικός θεατής ο μαθητόκοσμος και οι δημόσιοι υπάλληλοι υποχρεωτικά και παγερότητα από την πλευρά του κόσμου. Σφιγμένες γροθιές μέσα στις τσέπες. Ματιές γεμάτες οργή και αγανάκτηση. Χειροκροτήματα μηδέν. Η πόλη ζωσμένη γύρω γύρω από στρατό. Φαντάροι και χωροφύλακες έχουν καταλάβει και τους πιο στενούς δρόμους. Ενισχύσεις κουβάλησαν ακόμα και από τη Δράμα και Κοζάνη. Τα αυτοκίνητα των επισήμων θεόκλειστα και πίσω από το καθένα ένα τζιπ ανοιχτό με όρθιους "Γορίλες". Κάτι παρόμοιο ποτέ δεν είδε η Θεσσαλονίκη. Η τρομοκρατία ξέσπασε πριν από τις γιορτές οπότε συνέλαβαν προληπτικά 100 περίπου άτομα (...) στα σπίτια πολλών αριστερών οικογενειών τοποθέτησαν φρουρούς και απαγόρεψαν κάθε έξοδό τους τη μέρα της εθνικής γιορτής. Παρ' όλα όμως τα σκληρά μέτρα την παραμονή του Αγ. Δημητρίου κυκλοφόρησαν στις συνοικίες της Θεσσαλονίκης προκηρύξεις με αντιδιχτατορικά και αντιαμερικάνικα συνθήματα. Εντρομη η χούντα από την οργή του λαού (...) σκληραίνει τη στάση της (...) ύστερα από τη δολοφονία του Χαλκίδη, του νεαρού Λαμπράκη γραμματέα της Επταλόφου και σ' όλο το διάστημα μέχρι σήμερα έχουν συλλάβει πάνω από 100 νεολαίους, εργάτες, φοιτητές, επιστήμονες και πολλές γυναίκες που τους παραπέμπουν σε δίκη για δολοφονική απόπειρα κατά του Κόλλια (...) τα κρατητήρια όλων των αστυνομικών τμημάτων είναι γεμάτα (...)
Μερικά άλλα νέα της Θεσσαλονίκης:
Στο σύνταγμα που εδρεύει στο (...) γράφτηκαν συνθήματα αντιδιχτατορικά. Αν και πήραν δείγμα γραφής απ' όλους τους "ύποπτους" φαντάρους δεν κατόρθωσαν να βρουν εκείνον που τάγραψε.
Νέος 17 ετών περίπου έγραφε συνθήματα αντιδιχτατορικά στους τοίχους των πανεπιστημιακών κτιρίων στις 7 π.μ. (!!!) πολλοί τον είδαν μα κανένας δεν τηλεφώνησε στην ασφάλεια κι έτσι ο θαρραλέος νέος δεν πιάστηκε».
Νέα από την «Αδούλωτη Αθήνα»
Στις 16 Ιούλη 1968 η «Φωνή της Αλήθειας» αποδελτιώνει την εφημερίδα «Αδούλωτη Αθήνα», που κυκλοφορούσε παράνομα, και μεταδίδει στο πανελλήνιο αλλά και στο εξωτερικό ότι: η πινακίδα με το σύνθημα «ζήτω η 21η Απριλίου» που είχε βάλει η χούνταστον Λυκαβηττό γκρεμίστηκε...
Νέοι και νέες, φοιτητές και εργάτες έκαναν εξορμήσεις σ' όλο το χώρο της Αθήνας και των συνοικιών και έσχισαν τις αφίσες της χούντας και όσες δεν μπόρεσαν να τις σχίσουν ζωγράφιζαν επάνω τον αγκυλωτό σταυρό.
Σε πολλούς τοίχους και δρόμους γράφτηκαν αντιδικτατορικά συνθήματα. Μοιράστηκαν χιλιάδες προκηρύξεις στον Βύρωνα, στο Μετς, στα Πατήσια, στη Νέα Ιωνία, στην Ηλιούπολη, στην Καλλιθέα, στο κέντρο της Αθήνας και αλλού.
Μαγνητόφωνο μετέδωσε αντιδικτατορικά συνθήματα σε αίθουσα του Πολυτεχνείου κατά τη διδασκαλία του κυρίου Πιπέρη.
Πλήθυναν τα αντιστασιακά έντυπα και κυκλοφόρησαν κλαδικά εργατικά δελτία. Επίσης, εργατικοί κλάδοι όπως οι οικοδόμοι, οι τσαγκαράδες και άλλοι κυκλοφόρησαν την πρωτομαγιά προκηρύξεις.
Στην αναπτυσσόμενη πάλη του λαού και της νεολαίας μας η χούντα απαντά με ένταση της τρομοκρατίας. Δεκάδες φοιτητές του πολυτεχνείου, άλλων σχολών έχουν συλληφθεί.
Συνεχίζονται οι κλήσεις πολιτών στα τμήματα για δηλώσεις υποταγής καθώς και τα βασανιστήρια. Πολλές συλλήψεις έγιναν στη Ριζούπολη. Μπλόκα έγιναν στα Πατήσια και σε άλλες συνοικίες. Επίσης, στη λεωφόρο Κηφισίας και κοντά στο Γηροκομείο αστυνομικοί έστησαν πόστο - μπλόκο στις 10 τη νύχτα όπου σταμάτησαν οχήματα και έκαναν έλεγχο ταυτοτήτων.
Προκηρύξεις σ' όλες τις γειτονιές
Στις 5 Σεπτέμβρη του 1968 μεταδίδεται:
Οι δρόμοι της Αθήνας και άλλων πόλεων πλημμυρίζουν τις νύχτες από προκηρύξεις που οι πατριώτες τις διαβάζουν με ενθουσιασμό, παντού στα εργοστάσια, στα γιαπιά, στα καταστήματα, στα γραφεία, ακόμα και στα δημόσια γραφεία κυκλοφορούν τα παράνομα έντυπα και στα κρυφά ή φανερά γίνονται συζητήσεις για το περιεχόμενό τους και για το φούντωμα της αντίστασης στη χούντα.
Κυκλοφορούν ήδη πολλά έντυπα πατριωτικού περιεχομένου. Τελευταία κυκλοφόρησε στην Αθήνα το πρώτο φύλλο της εφημερίδας ΛΕΥΤΕΡΙΑ οργάνου του ΠΑΜ περιοχής πρωτευούσης. Τα φύλλα της ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ έγιναν ανάρπαστα και χαιρετήθηκε η έκδοσή της από τους πατριώτες. Παράλληλα, το ΠΑΜ της Αθήνας κυκλοφόρησε χιλιάδες προκηρύξεις στη Νέα Φιλαδέλφεια, τα Πατήσια, το Μεταξουργείο, το Περιστέρι, το Παγκράτι, ακόμα και στο κέντρο της Αθήνας. Με τις προκηρύξεις αυτές καλείται ο λαός να δυναμώσει τον αγώνα του για την ανατροπή της χούντας, την κατάργηση των στρατοπέδων συγκέντρωσης και την απελευθέρωση των κρατουμένων πατριωτών. Εξάλλου στο Παγκράτι σκορπίστηκαν και τοιχοκολλήθηκαν στους στύλους της ΔΕΗ προκηρύξεις του ΚΚΕ που καλούσαν τους εργαζόμενους σε μαζικούς αγώνες κατά της χούντας. Συνεργεία νέων του ΠΑΜ έγραψαν στους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας τα συνθήματα «114», «κάτω το ψευτοσύνταγμα» «όχι στο δημοψήφισμα» «κάτω η χούντα».
Η αντιστασιακή πάλη του ελληνικού λαού στρέφεται και κατά των Αμερικανών ιμπεριαλιστών. Ετσι, σε δημόσιο χώρο κοντά στην οδό Τσώρτσιλ του Φαλήρου απέναντι από το σημείο όπου ήταν αγκυροβολημένα πλοία του 6ου αμερικάνικου στόλου, μέλη του ΠΑΜ από τον Πειραιά τοποθέτησαν μαγνητόφωνα που για πολλή ώρα μετέδιδαν στην ελληνική και αγγλική γλώσσα τα συνθήματα: «έξω οι γιάγκηδες ιμπεριαλιστές από την Ελλάδα» «όχι πυραυλικές βάσεις του ΝΑΤΟ».

Αλλο Μακρυγιάννης κι άλλο Λάτσης!



Λέω να αρχίσω και εγώ με τον Καβάφη. Μια επίδειξη γνώσης, ποτέ δε βλάφτει! Για να επικαλείσαι τον Αλεξανδρινό ποιητή, σου λέει ο απλός λαός, ο βλάκας, σίγουρα θα είσαι σοβαρός άνθρωπος και κάτι σοβαρό έχεις να εξαγγείλεις! Καβάφης, λοιπόν! Αλλωστε αφού, πια, ο μεγάλος ποιητής έχει πεθάνει, ελεύθερα, και χωρίς αιδώ, ο καθένας μπορεί να κάνει χρήση του ονόματός του. Και να το χρησιμοποιεί κατά βούληση! Φόβο κανέναν δεν έχουμε, οι νεκροί δε θυμώνουν! Στέκονται παράμερα και κοιτάζουν. Πότε πότε κουνάνε μελαγχολικά το κεφάλι τους, αλλά ποιος από εμάς νοιάζεται για τη μελαγχολία (που κρύβει τόση περισυλλογή) των ποιητών... Επάνω τους, λοιπόν! Αρκεί να στεριώσουμε τις ύποπτες πολιτικές μας.
«Εν μέρει για να εξακριβώσω μια εποχή, /εν μέρει και την ώρα να περάσω, /τη νύχτα χθες πήρα μια συλλογή/ επιγραφών των Πτολεμαίων να διαβάσω. /Οι άφθονοι έπαινοι κ' οι κολακείες/ εις όλους μοιάζουν. Ολοι είναι λαμπροί, /ένδοξοι, κραταιοί, αγαθοεργοί, /κάθ' επιχείρησίς των σοφοτάτη./ Αν πεις για τες γυναίκες της γενιάς, κι αυτές, /όλες Βερονίκες κι οι Κλεοπάτρες θαυμαστές»!
Εκθαμβος θα διαβάζει ο αναγνώστης του μέλλοντος την ομιλία (και τις κολακείες) του πρωθυπουργού, στην εκδήλωση της πολιτείας «Ελληνες ΕθνικοίΕυεργέτες - μνήμη και τιμή»: «Οταν θέλουν οι Ελληνες να καυχηθούν, γράφει ο Καβάφης, είπε ο πρωθυπουργός, "τέτοιους βγάζει το Εθνος μας, θα λένε". Και είναι, πράγματι, άξιος ο έπαινος αυτός για ανθρώπους που δίδαξαν με το δικό τους τρόπο την προσφορά στην πατρίδα, τον άνθρωπο, τον πολιτισμό. Ανθρώπους με υψηλό αίσθημα φιλοπατρίας, φιλανθρωπίας, κοινωνικής αλληλεγγύης. Τιμούμε σήμερα εκείνους που ενίσχυσαν (και μάλιστα σε δύσκολους καιρούς) την πατρίδα μας με τις δωρεές και τα κληροδοτήματά τους. Είναι, μάλιστα, ο χώρος αυτός (το Ζάππειο Μέγαρο) ένας από τους πλέον κατάλληλους για μια τέτοια εκδήλωση, αφού κι αυτός αποτελεί προϊόν του εθνικού ευεργετισμού. Προσθέτω ότι είναι το πρώτο κτίριο, σ' ολόκληρο τον κόσμο, που ανεγέρθηκε για την εξυπηρέτηση Ολυμπιακών Αναγκών. Κι αυτό δείχνει ότι ένας από τους βασικούς προσανατολισμούς των εθνικώνευεργετών ήταν ο πολιτισμός».
Πόσο μακριά πάει αυτή η καραμέλα! Η πρώτη «ζύμη» έγινε στην αρχαία Ελλάδα! Οπου μια ολιγαρχία είχε θεσπίσει, για τις «εσωτερικές» συνδιαλλαγές, «κανόνες συμπεριφοράς». Εκείνοι, βέβαια, πιο σοβαροί από τους σύγχρονους, είχαν την «αγαθοεργία» υποχρεωτική και όχι σύμφωνα με τις επιθυμίες των πλουσίων. Η δεύτερη «ζύμη», πολύ πιο «λάσκα» αυτή, έδεσε στο Βυζάντιο και μετά στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, όταν άνθρωποι που θησαύριζαν συνεργαζόμενοι άλλοτε με τον κλήρο και άλλοτε με τον εισβολέα, έπρεπε, αν και εφόσον το επιθυμούσαν, να χτίζουν «από μια εκκλησιά και ένα εικονοστάσι», για να τους συγχωρήσει ο θεός (λαός).
Η ίδια τακτική ίσχυσε και κατά τη διάρκεια της εθνεγερσίας του '21 και στην εδραίωση του ελληνικού κράτους. Εδώ τα πράγματα έγιναν πιο καθαρά. Μια καινούρια αγορά άνοιγε. Οποιος πρώτος πατούσε πόδι, θα τύχαινε των αναμενόμενων προνομίων. Ανάμεσα στουςευεργέτες, άκουσον άκουσον, η Εκκλησία, που βαρυνόταν με τόσες «συνδιαλλαγές», πλούσιοι Ελληνες της διασποράς, που είδαν καινούρια κέρδη και έτρεξαν να πατήσουν πόδι στο νέο κράτος, νεο-επιχειρηματίες, που ήθελαν σπουδασμένους υπαλλήλους και έφτιαξαν (τα) σχετικά σχολεία!..
Και φτάνουμε στις μέρες μας! Ο «ευεργέτης» καπιταλισμός βρίσκεται στο χυδαιότερο στάδιό του. Η πολιτεία, υποκινούμενο της οικονομικής ολιγαρχίας, ονομάζει, άλλοτε σιωπηλά και άλλοτε με τυμπανοκρουσίες και τελετές, όπως αυτή στο Στάδιο, ευεργέτες, ανθρώπους που βαρύνονται με την καταλήστευση του εθνικού πλούτου, με τη στυγνότερη εκμετάλλευση των εργαζομένων, με χαριστικά δάνεια, με απίστευτα χρέη στο ΙΚΑ και σε άλλους ασφαλιστικούς και κρατικούς οργανισμούς. Ανθρώπους οι οποίοι, για να θησαυρίζουν (και με την άδεια της πολιτείας), κατέστρεψαν και καταστρέφουν το περιβάλλον, αχρήστευσαν και αχρηστεύουν τα δάση, τις θάλασσες, τα ποτάμια. Ρουφάνε τον ιδρώτα και τον πλούτο της χώρας! Ευεργέτες, πολυεθνικές και Ομιλοι χωρίς κανέναν έλεγχο!
Δεν είναι τυχαίο ότι τη διοργάνωση της γιορτής για τους ευεργέτες, η οποία, σύμφωνα με την εξαγγελία, θα γίνεται κάθε χρόνο (8 Σεπτέμβρη -σαν τιμωρία), την είχε το υπουργείο Οικονομικών. Οικονομικό είναι το θέμα! «Η πολιτεία», τους είπε, «θα σας διευκολύνει να πλουτίζετε, και εσείς, για τα μάτια του κόσμου, θα χτίζετε και από ένα στραβό αγκωνάρι. Ενα σχολείο χωρίς δασκάλους, ένα νοσοκομείο χωρίς γιατρούς»!
Αλλά, κύριε Καραμανλή, δεν παραποιήσατε μόνον την αλήθεια και την ιστορία, δε μας είπατε μόνον ψέματα για τους ευεργέτες, παραποιήσατε και τον ποιητή. Το ποίημα, που επικαλεστήκατε, μιλάει για (τους), «αντρείοι σεις που πολεμήσατε και πέσατ' ευκλεώς,/ τους πανταχού νικήσαντας μη φοβηθέντες». Μιλάει για τον Μακρυγιάννη και όχι για τον Λάτση και τον Βαρδινογιάννη!

Τιμούν τους δυνάστες του λαού



Γρηγοριάδης Κώστας
Τους «εθνικούςευεργέτες» μνημονεύουν και τιμούν η Νομαρχία Αθηνών, οι «τοπικοί άρχοντες» και σύσσωμη η πολιτική, στρατιωτική ηγεσία του τόπου. Την επιμνημόσυνη δέηση θα κάνει ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος. Ολοι οι εκπρόσωποι της αστικής τάξης, η οποία κατά καιρούς ρίχνει μερικά ψίχουλα στα λαϊκά στρώματα για να αποτρέψει τις αντιδράσεις, θα πάρουν μέρος την ερχόμενη Τρίτη (σ.σ. την ανακήρυξαν «Ημέρα μνήμης των Εθνικώνμας Ευεργετών»...) σε σχετική εκδήλωση.
Τη «φιλανθρωπία» αυτών των «ευεργετών» την έχουν νιώσει στο πετσί τους χιλιάδες εργαζόμενοι στη χώρα μας, που «έλιωσαν» στις βιομηχανίες τους, που πνίγηκαν στα σαπιοκάραβά τους, που «θάφτηκαν» κάτω από τα απόβλητα των εργοστασίων τους, που ήρθαν σε σύγκρουση μαζί τους για ένα κομμάτι ψωμί. Πρόκειται για «ευεργέτες», που έτρωγαν με χρυσά κουτάλια στη γερμανική κατοχή και στη χούντα. Για «ευεργέτες», που τσάκισαν το λαϊκό κίνημα λυσσαλέα και με κάθε μέσο. Για ευεργέτες, που έχτιζαν φυλακές και σωφρονιστήρια. Για «ευεργέτες», που έκαναν «φιλανθρωπίες» με τον πλούτο των εργαζομένων. Αυτούς τιμούν ακόμη και σήμερα...

ΣΕΡ ΜΠΕΙΖΛ ΖΑΧΑΡΟΦ Ο αδίστακτος έμπορος όπλων, "εθνικός ευεργέτης"


Ο αδίστακτος έμπορος όπλων, "εθνικός ευεργέτης"
Ο Βασιλάκης Ζαχαρίου, γνωστότερος ως sir Basil Zakharoff γεννήθηκε το 1849 στα Μούγλα της Μικρασίας και πέθανε στο Λονδίνο το 1936. Φοίτησε στο Αμερικανικό Κολέγιο της Κωνσταντινούπολης, το γνωστό "Ροβέρτειο" (θα πούμε σε επόμενο σημείωμα το ρόλο των κολεγίων αυτών - Βηρυτός, Αθήνα, Πόλη), εργάστηκε ως υπάλληλος και μετά συνέταιρος στον υφασματέμπορο θείο του.
Η απογείωσή του άρχισε όταν έγινε εκπρόσωπος της εταιρίας όπλων "Nordenfeld", μετά και της "Maxim" και το 1890 μέτοχος της "Maxim" και αργότερα της κοινοπραξίας "Maxim" - "Vickers". Θησαύρισε στο Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1877 μονοπωλώντας τα μυδραλιοβόλα "Maxim", και στις εντάσεις ή και συγκρούσεις του τέλους του 19ου αιώνα, όπως την ελληνοτουρκική κρίση, τον σινο - ιαπωνικό πόλεμο, τον ισπανο - αμερικανικό πόλεμο, τους αποικιακούς πολέμους στην Αφρική κ.ά.
Ηδη οι βιογράφοι του σημείωναν ότι "... οι ενέργειές του σχεδόν πάντοτε ισορροπούσαν επικίνδυνα μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας..." και είναι γνωστό ότι ήδη από την αρχή της σταδιοδρομίας του ασκήθηκαν δικαστικές διώξεις, που πάντα όμως κατέληγαν στην απαλλαγή του.
Στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν ανεπίσημα πολιτικός σύμβουλος του Λόιδ Τζορτζ, και ήταν "πολύ κοντά" στον Βενιζέλο, παίζοντας καθοριστικό ρόλο στην έξοδο της Ελλάδας στον Πόλεμο το 1916.
Υπολογίζουν τις εθνικές του ευεργεσίες "... σε 2.500.000 δολάρια σε χρήμα και πολεμικό υλικό προς την Ελλάδα στους Βαλκανικούς Πολέμους, 1.250.000 στον ελληνοβουλγαρικό και ανέλαβε μεγάλο μέρος του κόστους της Μικρασιατικής Εκστρατείας..." (λέγεται για άλλα 2.500.000 δολάρια, συνολικά 6.250.000, αλλά κατά τη "Britanica" το σύνολο ήταν μόνο 3.750.000) καθώς και την ίδρυση του Ινστιτούτου "Παστέρ", Πανεπιστημιακών Κλινικών κ.ά.Οι βιογράφοι του όμως δε μας λένε τι συνολικά πληρώσαμε για τους πολέμους αυτούς, μήπως τελικά τα ποσά αυτά ήταν απλώς οι συνήθεις "εμπορικές προμήθειες";
Ας το δούμε αυτό. Ο Ανδρεάδης υπολογίζει το πολεμικό κόστος 1914 - 1924 σε 12,5 περίπου δισεκατομμύρια δραχμές (τιμές 1926) επιπλέον δε, 2 δισ. για αναπλήρωση κατεστραμμένου πολεμικού υλικού μετά το '24 και χωρίς να υπολογίζονται οι υλικές ζημιές των ιδιωτικών και των δημοσίων έργων, οι πολεμικές συντάξεις, η απώλεια περιουσιών και κυρίως η απώλεια ζωών. Μόνο το ποσό των παραπάνω 14,5 δισ., αντιστοιχούσε τότε σε 210 εκατομμύρια δολάρια. Αν δεχτούμε ότι οι αγορές πολεμικού υλικού σε καιρό πολέμου θα ήταν πάνω από το μισό του πολεμικού κόστους (το άλλο είναι καύσιμα, μισθοί κ.ά.) τότε ο σερ Μπέιζλ για κάθε δραχμή που μας χάριζε, πουλούσε 35 - 40 φορές περισσότερο σε όπλα, και αν δεχτούμε απλώς τη φράση του ιστορικού Γιάννη Δελλαγραμμάτικα, ότι "τόσο πριν, όσο και μετά το 1920 η ελληνική πλευρά δεν είχε λόγο ούτε για τις τιμές, ούτε για την επιλογή του πολεμικού υλικού" δεδομένου ότι ερχόταν μέσω της Αντάντ, δηλαδή του Ζαχάροφ, είναι προφανές ότι ένα καθαρό κέρδος 40 - 50% είναι πολύ λιγότερο από το άγνωστο πραγματικό, μ' άλλα λόγια, σε κάθε δραχμή που μας χάριζε ο Ζαχάροφ κέρδιζε ο ίδιος τουλάχιστον άλλες είκοσι με τριάντα (ο Ευεργέτης μας!!!). Πόσο άραγε δίνουν τώρα "προμήθεια" οι σημερινοί έμποροι όπλων, η "Ντασό", η "Λόκχιντ", και σε ποιους; (!)
Και σημειώνουμε ότι μετά το 1920 το πολεμικό υλικό το πληρώναμε τοις μετρητοίς, όχι πως δε μας έκλεβαν από το 1916 έως το 1920 με τη μέθοδο των "λογιστικών πιστώσεων" των τριών συμμάχων, Αγγλίας, Γαλλίας και ΗΠΑ, αλλά αυτό ήταν μια άλλη ιστορία "υποθήκης και για μελλοντική εξάρτηση". Για την ιστορία, οι "λογιστικές πιστώσεις" αφορούσαν έναν περίπλοκο υπολογισμό που μέσα από τεράστιες πολιτικές και στρατιωτικές δεσμεύσεις, μας έδιναν πολεμικό υλικό που θα υπολογίζαμε την αξία του και θα το ξεχρεώναμε μετά το τέλος του Πολέμου και είναι γνωστό πώς υπολογίζεται αυτό ανάμεσα σε κυρίαρχους και υποτελείς. Αναφέραμε τις "λογιστικές πιστώσεις" γιατί θα πρέπει να προστεθούν στα 14,5 δισ. που αναφέρθηκαν και άλλα από αυτές, και τότε το κέρδος του Ζαχάροφ ανεβαίνει από ένα προς τριάντα σε ένα προς πενήντα και βάλε.
Για όλη αυτή τη συμβολή του Ζαχάροφ στις πολεμικές επιχειρήσεις των ιμπεριαλιστικών κρατών, τόσο στον πολεμικό, όσο και στον πολιτικό τομέα, τιμήθηκε από τους Γάλλους με τους τίτλους του chevalier και αργότερα του commandeur της Λεγεώνας της Τιμής (εννοούσαν την τιμή σε χρυσά φράγκα;) και από τους Αγγλους με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Λουτρού (ίσως για να ξεπλύνει το αίμα από το χρήμα του...) και τον τίτλο του "σερ".
Η αστική τάξη, αμείβει γενναία τα στελέχη της και καλά κάνει. Εμείς όμως γιατί επιμένουμε να τους αποδεχόμαστε ως "εθνικούςευεργέτες"
Γεώργιος Μ. ΣΑΡΗΓΙΑΝΝΗΣ

Εθνικοί ευεργέτες και πολιτική εξουσία


Εθνικοί ευεργέτες και πολιτική εξουσία
Σήμερα ας δούμε τη σύμφυση των "εθνικώνευεργετών" μας με την πολιτική εξουσία. Είναι κάτι που απορρέει από την ίδια τη σχέση κεφαλαίου και εξουσίας και που τελικά είναι η ίδια η φύση του καπιταλισμού. Απλά θα δούμε ότι όσο ο καπιταλισμός εξελίσσεται, τόσο οι σχέσεις αυτές μεταβάλλονται προς τη μορφή του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού, από την ατελή σχέση ενός πλουσίου με τους κυβερνώντες, σχέση όπως ήταν στο 18ο - αρχές του 19ου αιώνα.
Υπήρξαν τρεις μορφές αυτής της σχέσης. Η πρώτη, που αναπτύχθηκε στις υποανάπτυκτες χώρες, όπου ο κεφαλαιούχος που απομυζά τον ντόπιο πλούτο και τους "ιθαγενείς" προσφέρει ταυτόχρονα και εξυπηρέτηση στην κυβέρνηση, επειδή συμμετέχει στην παραγωγική διαδικασία.
Αυτές οι σχέσεις είναι μεταφεουδαλικές - προκαπιταλιστικές, όπου ο κεφαλαιούχος αναλαμβάνει τη διαχείριση τιμαρίων και μεγάλων γαιοκτησιών, αποδίδοντας στην κυβέρνηση το "νόμιμο" φόρο ή πρόσοδο. Τέτοιες σχέσεις είχαμε στη Νότια Ρωσία, την Αίγυπτο και τις παραδουνάβιες χώρες, αλλά και στην Αυστροουγγαρία. Κλασικές περιπτώσεις ο Γεώργιος Αβέρωφ και ο Μ. Τοσίτσας (γαιοκτήμονες και εκμισθωτές δημοσίων γαιών στην Αίγυπτο), o Βαρβάκης στη Ρωσία (ατελώς το αποκλειστικό δικαίωμα αλιείας στην Κασπία, και γαιοκτήμονας), οι Ζαππαίοι, ο Τριανταφυλλίδης, ο Χαροκόπος (γαιοκτήμονες στη Ρουμανία), ο Βερναρδάκης (ενοικιαστής οινοπνευματοπαραγωγής στη Ρωσία), ο Σ. Σίνας (γαιοκτήμονας στην Αυστρουγγαρία).
Συνήθως στις επιχειρήσεις τους μετέχουν και ηγέτες και υψηλοί αξιωματούχοι του κράτους, όπως ο Γ. Αβέρωφ που ήταν συνεταίρος του ηγέτη (Χεδίβη) της Αιγύπτου Τεφίκ ίμπν Ισμαήλ, ο Ζαρίφης που ήταν προσωπικός τραπεζίτης του Σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ, ο Μ. Τοσίτσας διαχειριστής της γαιοκτησίας του Σουλτάνου της Αιγύπτου Μεχμέτ Αλή κ. ά.
Στις περιπτώσεις αυτές, πολλές φορές μετείχε ο ίδιος ο κεφαλαιούχος στην εξουσία (όπως ο Αρσάκης, πρωθυπουργός της Ρουμανίας, ο Βαρβάκης, πολιτικός σύμβουλος του Αυτοκράτορα της Ρωσίας, ο Μπέλλιος, υπουργός στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες), αλλά και η κυβέρνηση του απέδιδε γαίες και τίτλους ευγενείας, όπως στον Σίνα, τον Τοσίτσα, τον Βαρβάκη, τον Δούμπα, τον Μπέλλιο (βαρόνοι όλοι τους).
Σε μια δεύτερη φάση, καπιταλιστικής μορφής πλέον, η σύμφυση με την εξουσία γίνεται με καθαρά οικονομικά κριτήρια εξαγοράς της εξουσίας για ίδιον όφελος. Δωροδοκίες υπουργών και βασιλέων, αθέμιτοι δανεισμοί κ. ά. και πολλές φορές καταλήγει και στη συμμετοχή στην κυβέρνηση για πιο μεγάλη σιγουριά. Είναι η εποχή όπου ο κεφαλαιούχος κερδίζει από την ίδια τη σύμφυση με την εξουσία κυρίως μετέχοντας σε κρατικά δάνεια σε καταρρέουσες οικονομίες. Στην περίπτωση αυτή, η "ευεργεσία" είναι ακριβώς το προκάλυμμα στην κοινή γνώμη. Ο κεφαλαιούχος προβάλλεται με τις ευεργεσίες του και από το ίδιο το κράτος, ώστε να αποσιωπηθούν και οι ληστείες του, αλλά και η διαφθορά της κρατικής εξουσίας. Τυπική περίπτωση ο Συγγρός, για τον οποίο ομολογούν οι βιογράφοι του ότι "... γεγονός είναι ότι όλες οι ενέργειές του υπήρξαν σε συστοίχιση με τα ιδιωτικά επιχειρηματικά του συμφέροντα...". O Συγγρός, προσωπικός φίλος του Γεωργίου του Α και βουλευτής του Τρικούπη, υπήρξε πρωταγωνιστής της διαχείρισης της δημοσιονομικής κρίσης που κατέληξε στην πτώχευση του 1893. Το "δυστυχώς, επτωχεύσαμεν" του Τρικούπη αφορούσε την Ελλάδα, αλλά όχι τον Συγγρό!!
Σημειώνεται ότι ο εκσυγχρονιστής της αστικής τάξης στην Ελλάδα Βενιζέλος έχρισε βουλευτές του πολλά μεγάλα κεφάλια της οικονομίας - αυτούς άλλωστε εξέφραζε ο βενιζελικός εκσυγχρονισμός - όπως ο Μπενάκης, ο Εμπειρίκος, ο Χαροκόπος.
Σε μια τρίτη περίπτωση, πιο σύγχρονη, ο κεφαλαιούχος χρησιμοποιεί την "ευεργεσία" σαν επένδυση και σαν αυτοτελή μηχανισμό κέρδους. Τυπική περίπτωση είναι ο Λαμπράκης σήμερα, που ασχολείται με τον "πολιτισμό" σε μια επιχείρηση η οποία ουσιαστικά πληρώνεται από το κράτος, εμφανίζεται όμως ως ευεργεσία και μη κερδοσκοπική επιχείρηση. Μετά από αυτό το προκάλυμμα - όσο είναι προκάλυμμα αυτό το διάτρητο κουρέλι - επεκτείνεται άνετα (όσο του το επιτρέπουν οι ανταγωνιστές του) σε καθαρά επιχειρηματικές δραστηριότητες "στα πλαίσια" της πολιτιστικής του (μη κερδοσκοπικής!) δραστηριότητας.
Ακραία μορφή είναι η με το προκάλυμμα της "ευεργεσίας" άσκηση παρακρατικών δραστηριοτήτων σε παγκόσμια κλίμακα από ιδρύματα "πολιτιστικά", που διευθύνονται προσωπικά από τους ίδιους τους φορείς της μεγάλης καπιταλιστικής εξουσίας και ασκούν ιδεολογική δράση όχι μόνο εξαγοράς συνειδήσεων, αλλά και πολιτικής - στρατιωτικής υπονόμευσης καθεστώτων. Αυτά όμως σε επόμενα άρθρα.
Γεώργιος Μ. ΣΑΡΗΓΙΑΝΝΗΣ

ΕΘΝΙΚΟΙ ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ Ο ρόλος τους στην αναπαραγωγή του συστήματος


Ανδρέας Συγγρός: Αυτός που τους λήστεψε όλους, από την οθωμανική κυβέρνηση, μέχρι την αθηναϊκή εργατιά
Είδαμε στο άρθρο της 29.6.97 στο "Ριζοσπάστη" μια γενική θεώρηση των "ευεργετών", όμως καλύτερη ιδέα αποκτά κανείς εξετάζοντας από κοντά μερικές χαρακτηριστικές περιπτώσεις.
Αφήνοντας στην άκρη εκείνους του 18ου - αρχών του 19ου αιώνα, που είδαμε ότι είχαν και κάποια αναγκαιότητα, εφ' όσον κάλυπταν τομείς που δεν υπήρχε κανείς να καλύψει, όπως η γενική παιδεία για μεγάλες μάζες πληθυσμού, μια και δεν υπήρχε ακόμη ελληνικό κράτος, ας δούμε περιπτώσεις που έχουν και ιδιαίτερα πολλές αναλογίες με τη σύγχρονη εποχή.
Ο γενικός τύπος του "εθνικούευεργέτη" είναι εκείνος ο οποίος θησαυρίζει σε εξαρτημένες ή καθυστερημένες χώρες, καρπούμενος την υπεραξία των ντόπιων, σε αγαστή συνεργασία με τις τοπικές κυβερνήσεις, και ευεργετεί αφ' ενός το επίσημο κράτος και τους ομοεθνείς του στη χώρα αυτή και αφ' ετέρου την πατρίδα του. Η συνεργασία με τις τοπικές αρχές φθάνει πολλές φορές σε κατάληψη υψηλών αξιωμάτων, ακόμη και πρωθυπουργού (όπως ο Αρσάκης στη Ρουμανία) και η ανταμοιβή τους από τις κυβερνήσεις αυτές με διακρίσεις, παράσημα και τίτλους ευγενείας (όπως ο Ζαχάρωφ, ο Σίνας, ο Αβέρωφ).
Καλό θα είναι επίσης να δούμε και μερικές από τις σύγχρονες προσωπικότητες στο χώρο των "σπόνσορων", χορηγών επί το ελληνικότερον, όπως του Λάτση, του Ωνάση, του Λαμπράκη, αλλά και ακόμη και το ρόλο μερικών - ξένων κυρίως - Ιδρυμάτων με σκοπό τις "ευεργεσίες" κάθε είδους, όπως το "Ιδρυμα Ford" και το "Ιδρυμα Rockfeler", για να μείνουμε στα πιο γνωστά.
***
Ο Συγγρός, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1828 και εργάστηκε αρχικά στο εμπόριο, επεκτείνοντας στη συνέχεια τη δραστηριότητά του στον τραπεζικό τομέα, όπου μετά το 1860 ήταν ήδη από τους μεγαλοτραπεζίτες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και κύριος μέτοχος της "Τραπέζης Κωνσταντινουπόλεως".
Η μέθοδός του ήταν κλασική και προσαρμοσμένη στα δημοσιονομικά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας: προαγόραζε τους φόρους μιας περιοχής, παίρνοντας υψηλό τόκο για την εποχή (20% το χρόνο), και μάλιστα δεν έδιδε χρήματα αλλά εμπορεύματα υπερτιμημένα κατά 40 και 50% Ακόμη, καρπωνόταν τη διαφορά του νομίσματος από την επαρχία στην Πόλη, υπολογίζοντας τις προκαταβολές σε χαρτονόμισμα προς 105 γρόσια τη λίρα και εισπράττοντας χρυσές λίρες προς 140 γρόσια τη λίρα.
Ο ίδιος ο Συγγρός περιγράφει τον τρόπο δωροδοκίας των υπαλλήλων του Σουλτάνου, αλλά κυρίως το δανεισμό στην κυβέρνηση (π.χ. στον Κριμαϊκό Πόλεμο) που με την περίπου ίδια τακτική έφερνε "χοντρά" κέρδη. Ακόμη περισσότερο ληστρικά, κερδοφόρα ήταν τα δάνεια στην Αίγυπτο και τέλος η αγοραπωλησία τουρκικών ομολόγων στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου σ' όλη τη δεκαετία του 1860 και μετά. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι στις ληστείες αυτές μετείχαν και άλλοι "εθνικοίευεργέτες" όπως οι Βαλλιάνος, Ζαρίφης, Κορωνιός, Ιωνίδης!
Το 1872 ιδρύει τη "Γενική Πιστωτική Τράπεζα" και το 1881 την "Τράπεζα Ηπειροθεσσαλίας" στην Ελλάδα, βλέποντας ότι "... ο ελλαδικός χώρος μπορεί να θρέψει την ομογένεια πιο σίγουρα, αν όχι πιο πλουσιοπάροχα από ό,τι οι σιτοβολώνες της Ρωσίας ή το οθωμανικό δημόσιο ταμείο... ".
Η Τράπεζα Ηπειροθεσσαλίας διαχειριζόταν την εγκαταλειπόμενη μεγάλη οθωμανική γαιοκτησία που υπήρχε στη Θεσσαλία και θησαύρισε, όπως και οι τελικοί αγοραστές, επίσηςεθνικοίευεργέτες, (Αβέρωφ, Ζωγράφος, Ζάππας κ. ά. ), περιουσία που κανονικά όφειλε να ανήκει μετά την προσάρτηση της Θεσσαλίας στο ελληνικό δημόσιο!
Αυτή η ληστεία του οθωμανικού και ελληνικού δημοσίου, ήταν σχεδόν αφανής, ποιος ήξερε τότε τα δημόσια οικονομικά; Ο Συγγρός όμως έγινε γνωστός ως κερδοσκόπος από τα Λαυρεωτικά.
Η ιστορία άρχισε όταν ο Σερπιέρης επεκτάθηκε εκτός από την εκμετάλλευση των μεταλλείων και στις αρχαίες σκουριές, τις "καταβολάδες" του Λαυρίου για τις οποίες έλεγαν ότι λόγω της ατελούς αρχαίας κατεργασίας είχαν τεράστιες ποσότητες αργύρου. Στον καυγά μεταξύ κυβέρνησης και Σερπιέρη, παρενέβησαν οι "προστάτιδες δυνάμεις" υπέρ του Σερπιέρη και τελικά το αδιέξοδο λύθηκε με την "αγορά" της εταιρίας του Σερπιέρη από τον Συγγρό, (ο Σερπιέρης παρέμεινε ως μέτοχος!). Ετσι, ο επιχειρηματίας ήταν Ελληνας και σώθηκε και το εθνικό φιλότιμο και η κυβέρνηση.
Οπως σημειώνει, όμως, ο Μαρκεζίνης στην Ιστορία του, η αρχική εταιρία του Σερπιέρη κέρδισε τα μέγιστα, δεδομένου ότι είχε βάλει ελάχιστα κεφάλαια, αυτό δε που εκχώρησε στη νέα εταιρία Συγγρού - Σερπιέρη ήταν ελληνικός εθνικός πλούτος.
Με το θόρυβο όμως που έγινε, ο πολύς κόσμος νόμισε ότι οι καταβολάδες είχαν θησαυρό και τσακίστηκε να αγοράζει μετοχές της νέας εταιρίας, όχι μόνο πλούσιοι αλλά και εργάτες, υπηρέτριες, μεροκαματιάρηδες, μικρομαγαζάτορες και από την πρώτη μέρα οι μετοχές από 200 δραχμές έφθασαν στις 310. Ο Σερπιέρης είχε πει στον Συγγρό πριν αυτός αγοράσει την εταιρία του, ότι "στο Λαύριο δεν υπάρχει θησαυρός, αλλά απλό μετάλλευμα, όμως οι πολιτικοί εξήψαν τη φαντασία του κόσμου για τα δικά τους συμφέροντα". Από τα "Λαυρεωτικά" (κάτι σαν τις σύγχρονες αλβανικές πυραμίδες!), ο Συγγρός ισχυρίζεται στα "Απομνημονεύματά" του ότι δεν κέρδισε. Δε λέει όμως και ότι έχασε!!
Αυτός ήταν ο Συγγρός, και για να έχουμε πλήρη εικόνα του, πρέπει να γνωρίζουμε ότι το Δημοτικό Θέατρο, που αναφέρεται ως "ευεργεσία", ήταν μια απλή εμπορική πράξη. Συνέβαλε στην αποπεράτωσή του με 600.000 τότε δραχμές (1886) παίρνοντας ως αντάλλαγμα την εκμετάλλευσή του για 25 χρόνια. Το 1898 φαίνεται ότι του ήταν πρόβλημα η διαχείριση και το εκχώρησε στο Δήμο Αθηναίων, κρατώντας όμως την εκμετάλλευση των γραφείων και των καταστημάτων - το "φιλέτο" δηλαδή.
Πάντως, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε στον Συγγρό πως ήταν από τους πρώτους διδάξαντες ότι ο καλός καπιταλιστής είναι εκείνος που παίρνει την υπεραξία σε κρατικό επίπεδο, αντί να παιδεύεται με εργάτες, επιστάτες, διευθυντές εργοστασίων απεργίες, διεκδικήσεις και άλλους μπελάδες, αν και αυτό ο Μαρξ το χαρακτήρισε με πιο απλά λόγια ως υπαγωγή του βιομηχανικού και εμπορικού κεφαλαίου στο χρηματοπιστωτικό.
Γεώργιος Μ. ΣΑΡΗΓΙΑΝΝΗΣ

ΕΘΝΙΚΟΙ ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα


Είδαμε στα προηγούμενα τη σχέση εξουσίας και ευεργετών, και είδαμε ότι η σχέση αυτή συνεπάγεται κέρδη για τους ευεργέτες αλλά και οφέλη για την εξουσία, τόσο απρόσωπα ως "κράτος" όσο και προσωπικά για εκείνους που την ασκούν.
Ας δούμε σήμερα τη σχέση ευεργετών και πατριωτισμού. Δε θα μας απασχολούσε το θέμα, γιατί γνωρίζουμε ότι το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα, αλλά μας "προκαλεί" ο τίτλος που τους δίνουν ως "εθνικούςευεργέτες!
Ο ελληνικός χώρος είναι μικρός και οι επιχειρήσεις με μεγάλη επιφάνεια εξαπλώνονται πέρα από τα σύνορα. Ετσι, κάποια στιγμή, νομίζει κανείς ότι βρίσκονται στο "δίλημμα" της συνέχισης μιας επιχείρησης όταν αυτή εξυπηρετεί άλλο έθνος με το οποίο η χώρα τους είναι στα πρόθυρα πολεμικής ή και σε πολεμική σύγκρουση. Λέμε "νομίζει" διότι στην πραγματικότητα για τον κεφαλαιούχο δεν υπάρχει κανένα δίλημμα: Οι επιχειρήσεις είναι επιχειρήσεις, πολύ απλά και χωρίς αμφισβήτηση. Απλά κάπου, κρατάνε και τα προσχήματα!
Από τα παλαιότερα παραδείγματα είναι του βαρόνου Μιχαήλ Τοσίτσα, ο οποίος ήταν όχι μόνο απλά μεγαλογαιοκτήμονας και επιχειρηματίας στην Αίγυπτο, αλλά και διαχειριστής του διοικητή της Αιγύπτου (τότε η Αίγυπτος ήταν οθωμανική επαρχία) Μοχάμετ Αλι. Ο Μιχαήλ Τοσίτσας δεν έβγαλε "κιχ" σ' όλη τη διάρκεια της ελληνικής επανάστασης του 1821 - 1830, ακόμη και όταν ο συνεταίρος του "φιλέλληνας" Μοχάμετ Αλι έστειλε το γιο του Ιμπραϊμ Πασά, τον γνωστό "Μπραϊμη" να κάψει και να λεηλατήσει την Πελοπόννησο από το 1824 ως το 1827. Η στάση του κατακρίθηκε από τους ιστορικούς Φιλήμονα και Σπηλιάδη και δικαιολογήθηκε από τον Γούδα με το επιχείρημα ότι θα αποκτούσε πλούτο με τον οποίο αργότερα θα ήταν ωφέλιμος για την πατρίδα ("να σε κάψω Γιάννη, να σ' αλείψω μέλι"!).
Εχουμε επίσης παραδείγματα όπως του Μποδοσάκη - Αθανασιάδη, ο οποίος ανεφοδίαζε τον τουρκικό στρατό με τρόφιμα μέχρι το 1918, δηλαδή σε όλη τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων και στα δύο τελευταία χρόνια του Πρώτου Παγκοσμίου όταν η Ελλάδα πολεμούσε τις Κεντρικές Δυνάμεις, σύμμαχος των οποίων ήταν και η Τουρκία. Οι βιογράφοι του αναφέρουν ότι μετά το '22 εγκατέλειψε την ευρισκόμενη στην Τουρκία περιουσία του από 5.000.000 χρυσές λίρες που κέρδισε με τον τρόπο που είδαμε. Τώρα πώς εξηγείται ο κατεστραμμένος πρόσφυγας ήδη το 1924 να είναι από τους ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες της Ελλάδας και το 1938 να είναι ιδιοκτήτης του μονοπωλίου πυρομαχικών, της Τηλεφωνικής Εταιρίας, να αγοράζει την Εριουργία και τα Ναυπηγεία Βασιλειάδη και την Εταιρία Οίνων και Οινοπνευμάτων, αυτό μόνο οι ελβετικές τράπεζες μπορούν να το εξηγήσουν καθώς και το γεγονός ότι το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα στην κυριολεξία!
Ο πατριώτης αυτός μάλιστα στη Λοζάνη το 1923 εισηγήθηκε στον Βενιζέλο, του οποίου ήταν σύμβουλος, την ανταλλαγή των πληθυσμών ισχυριζόμενος ότι "...οι διαφυγόντες Ελληνες ουδεμίαν επιθυμίαν είχον να επιστρέψουν εις την Τουρκίαν..." (έκρινε βέβαια από τη δική του περίπτωση...).
Χτυπητό παράδειγμα ήταν όπως είδαμε του Ζαχάροφ, ο οποίος πουλούσε όχι τρόφιμα αλλά όπλα σε όλους τους εμπολέμους, στην Ελλάδα, "δώρισε" πολεμικό υλικό και χρήμα (το οποίο βέβαια πήρε πίσω από τις παραγγελίες πολεμικού υλικού ... φορές), αλλά μόνο όσο αυτό εξυπηρετούσε τα σχέδια των Αγγλογάλλων. Μετά το 1920, το πολεμικό υλικό στη χώρα μας το πουλούσε τοις μετρητοίς και μας έδινε ό,τι ήθελε και αν ήθελε. Είναι γνωστά άλλωστε τα προβλήματα έλλειψης οπλισμού και πυρομαχικών στο μέτωπο μετά το 1921.
Από τους σύγχρονους "ευεργέτες" θα πρέπει να αναφερθεί ο γνωστός Γιάννης Λάτσης, που αν πιστέψουμε όσα λέχθηκαν στη δίκη εφημερίδας που τον κατάγγειλε (και αθωώθηκε η εφημερίδα), πουλούσε στους Τούρκους πετρέλαιο και κηροζίνη για τουρκικά πολεμικά αεροσκάφη, πρόκειται για κλασική περίπτωση κεφαλαιούχου. Συνεργάτης των Γερμανών στην Κατοχή, μαυραγορίτης και δοσίλογος και αμέσως μετά εθνικόφρων και αντικομμουνιστής εφοπλιστής, που του εγκαινιάζει το πρώτο του πλοίο ο ίδιος ο Δαμασκηνός μετά τον πόλεμο. Το 1978 - '79 στη διάρκεια της ελληνοτουρκικής κρίσης (εποχή του "βυθίσατε το Χόρα" του άλλου υπερπατριώτη και φυγάδα στην Αμερική το 1940 και στη Σουηδία το 1967), η "Πετρόλα" του Λάτση εφοδιάζει με 100.000 τόνους πετρέλαιο και 5.000 τόνους κηροζίνη (καύσιμο για αεροπλάνα) την Τουρκία, υλικό που έφτανε για 5.000 εξόδους στο Αιγαίο πολεμικών αεροσκαφών, κατά τις καταθέσεις στρατιωτικών μαρτύρων.
Να θυμίσουμε ότι ο πατριώτης αυτός χρηματοδοτούσε και την "Αυγή" της μεταπολίτευσης; Ε, αυτό κι αν είναι "εθνική ευεργεσία"!!!
Αυτά είναι τα γνωστότερα, που αναφέρονται και σε πολεμικές περιόδους. Υπάρχουν βέβαια και τα τρέχοντα σε ειρηνικές εποχές και γι' αυτό δεν είναι τόσο γνωστά. Ομως, πόσο πατριώτης είναι ένας ο οποίος ως βουλευτής κυβερνώντος κόμματος (μιλάμε για τον Συγγρό) είναι υπεύθυνος για την οικονομική πολιτική της κυβέρνησής του, και οδηγεί τη χώρα σε πτώχευση (1893) ενώ ο ίδιος βγαίνει κερδισμένος;
Η ακόμη η στρατιά εκείνη των μεγαλοκεφαλαιούχων των παροικιών, που επέπεσαν σαν τα κοράκια στα τουρκικά τσιφλίκια της Θεσσαλίας το 1881 (τα οποία κανονικά όφειλαν να είχαν περάσει στην κρατική ιδιοκτησία ως "εθνικές γαίες"), παρατείνοντας τη δουλοπαροικία στη Θεσσαλία για μερικές δεκαετίες ακόμη; Ολοι έχουν περάσει στην Ιστορία ωςεθνικοίευεργέτες: Ζάππας, Στεφάνοβικ, Ζωγράφος, Ζαρίφης, Παπούδωφ, Χαροκόπος κ.ά.
Πατρίδα, λοιπόν, είναι η τσέπη τους και τίποτα περισσότερο, και ας μη μας πουλάν πατριωτισμό και ευεργεσία. Και τα δύο είναι καλό και επικερδές εμπόρευμα, αλλά όχι, ευχαριστούμε, δε θα πάρουμε.
Γεώργιος Μ. ΣΑΡΗΓΙΑΝΝΗΣ

Φοβούνται την οργανωμένη αντίσταση



Παπαγεωργίου Βασίλης
Είναι εμφανές όλο το τελευταίο διάστημα πως το υπουργείο έχει πρόβλημα με την εφαρμογή του νόμου - πλαίσιο και απειλεί προς κάθε κατεύθυνση. Υπενθυμίζουμε πως η υπουργός Παιδείας, Α. Διαμαντοπούλου, την Τρίτη απείλησε τα πανεπιστήμια πως αν δεν εφαρμοστεί ο νόμος - πλαίσιο θα κοπεί η χρηματοδότηση στα πανεπιστήμια. Χτες, προχώρησε σε νέα δήλωση, όπου υποστήριξε, μεταξύ άλλων, πως «η οργανωμένη, όμως, αντίσταση στην εφαρμογή του νόμου είναι ευθεία βολή κατά της δημοκρατίας»! Η δήλωση αυτή έγινε με αφορμή τα «φαινόμενα εκφοβισμού σε ΑΕΙ», για το θέμα των συμβουλίων διοίκησης. Μάλιστα, η Α. Διαμαντοπούλου έδειξε για μια ακόμα φορά τις προθέσεις της κυβέρνησης υποστηρίζοντας ότι «η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας θα πράξει το παν για την εφαρμογή του νέου νόμου». Φοβούνται την οργανωμένη αντίδραση φοιτητών, σπουδαστών και διδασκόντων και απειλούν, πως θα επιβάλλουν το νόμο - πλαίσιο. Με τη μαζική συμμετοχή στον αγώνα για να μην εφαρμοστεί ο νόμος, απλά οι απειλές τους θα πέσουν στο κενό. Και κάτι τελευταίο: Ζορίζονται στην εφαρμογή του νόμου - πλαίσιου και φαίνεται...

Ρεαλιστική και αναγκαία η πρόταση για λαϊκή εξουσία


Κατάμεστη η αίθουσα «Σκουφά» της Αρτας, στη χτεσινή πολιτική συγκέντρωση του ΚΚΕ
Από τη χτεσινή συγκέντρωση
Κατάμεστη ήταν χτες η αίθουσα «Σκουφά» της Αρτας, όπου έγινε η πολιτική συγκέντρωση του ΚΚΕ με ομιλήτρια την Αλέκα Παπαρήγα. Μεταξύ άλλων, η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ σημείωσε:
«Σήμερα πρέπει να καταλάβει όσο γίνεται μεγαλύτερο μέρος της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, που έχουν πάρει μέρος στους αγώνες, έστω περιστασιακά, έστω και λίγο, πρέπει να καταλάβουν ότι αν η πολιτική πρόταση του ΚΚΕ για λαϊκή εξουσία κερδίσει έδαφος μέσα στο λαό και γίνει δύναμη υλική - όχι απλώς μια πρόταση που τη συζητάμε, αλλά αν γίνει υλική δύναμη, γίνει στόχος πάλης - τότε υπάρχει ελπίδα να βάλουμε εμπόδια στα χειρότερα. Και πάνω από όλα, είναι μια πρόταση που εάν ο λαός την υιοθετήσει στην πλειοψηφία του, πατάει στην ελληνική και γενικότερη πραγματικότητα, είναι ρεαλιστική πρόταση.
Και αν θέλετε, δεν έχει άλλη επιλογή ο λαός από το να υιοθετήσει την πολιτική πρόταση του ΚΚΕ για την κοινωνικοπολιτική συμμαχία, για την πάλη για την εξουσία. Δεν έχει άλλη επιλογή. Αν δε σκεφθεί πάνω σε αυτήν την επιλογή, τότε ένα του μένει: Να διαπραγματεύεται συνέχει πόσα θα χάσει...
Οι κυβερνήσεις μπορεί να αλλάζουν, δηλαδή το πολιτικό προσωπικό να αλλάζει και το κράτος να παραμένει -και παραμένει- κράτος των μονοπωλίων, οι βιομήχανοι παραμένουν βιομήχανοι, οι εφοπλιστές εφοπλιστές, οι μεγαλέμποροι το ίδιο. Και μόνο αυτό να σκεφθεί κανείς, δηλαδή, και άμα αλλάξει μια κυβέρνηση τι έγινε; στην Ελλάδα έχουν αλλάξει κυβερνήσεις, πότε ΠΑΣΟΚ, πότε ΝΔ, και τώρα έχουμε κυβέρνηση συνεργασίας... Βεβαίως υπάρχουν κυβερνητικές ευθύνες, αλλά σήμερα πρέπει να δει κανείς αυτό που λέμε εμείς: Είναι καπιταλιστική οικονομική κρίση που χτυπάει παρά πολλές χώρες σε όλο τον κόσμο. Και μάλιστα για πρώτη φορά χτυπιέται ο αναπτυγμένος καπιταλισμός, οι ισχυρές καπιταλιστικές χώρες, ταυτόχρονα, έχουν κρίση.
Ολες οι αντιφάσεις που υπάρχουν, κυνήγι του υπερκέρδους, ανταγωνισμοί, αναρχία στην παραγωγή, υπόσκαψη της αγοραστικής ικανότητας των εργαζομένων, όλα αυτά φτάνουν σε ένα σημείο, όπου συγκεντρώνονται τεράστια κεφάλαια, πραγματικά και πλαστά - ας πούμε, σε ένα μέρος - χαρτιά, ομόλογα και δυσκολεύονται να ξαναπραγματοποιήσουν την ίδια κερδοφορία που είχαν. Και παραμένουν τα κεφάλαια λιμνάζοντα, και για να ξαναμπούν στην κυκλοφορία πρέπει να καταστρέψουν πριν από όλα την εργατική δύναμη, να της αφαιρέσουν ό,τι είχε κερδίσει, να εκτοπίσουν μικρομεσαίες επιχειρήσεις, να τους πάρουν την πελατεία.
Μετά να τσακωθούν μεταξύ τους ποιο μονοπώλιο θα κυριαρχήσει απέναντι στο άλλο. Και τέλος, πρέπει να καταστρέψουν ένα μέρος του υπερβολικού κεφαλαίου που έχουν, γιατί δεν μπορούν να το χρησιμοποιήσουν. Αλλά για να ξανακινηθεί η κερδοφορία, πρέπει να έχουν ξεκαθαρίσει το έδαφος με τις εργατικές κατακτήσεις. Αυτό ζούμε αυτήν την περίοδο.
Η πρόταση του ΚΚΕ έχει συνέπεια. Η λαϊκή εξουσία, η κατάργηση, κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων. Τι της λείπει σήμερα; Ο συσχετισμός δύναμης, ακόμα μια πιο οξυμένη κατάσταση, όπου οι επάνω να τρίζουν, να είναι πιο αδύναμοι και ο λαός να είναι αποφασισμένος να παρέμβει. Ομως έχει λογική, εσωτερική λογική, η πρότασή μας. Υπάρχει ένας κόσμος που φοβάται τη ρήξη, ενώ καταλαβαίνει. Ξέρουνε τι λέμε, φοβάται τη ρήξη... Αυτός ο κόσμος που φοβάται τη ρήξη, είναι αυτός που αύριο μπορεί να επιδείξει ηρωισμό, και πρωτόγνωρο, που ούτε εμείς οι κομμουνιστές δεν τον έχουμε δείξει».

15 Δεκ 2011

ΕΕ - ΔΝΤ το ίδιο συνδικάτο


«Στην περίπτωση κρίσης
- σημειώνει ο Σόρος στο βιβλίο του, με τίτλο «Για την Παγκοσμιοποίηση»,
οι δανειστές μπορούν να ευελπιστούν ότι το ΔΝΤ θα τους διασώσει».
Με αυτόν τον κυνικό και ωμό τρόπο περιέγραφε το ρόλο του ΔΝΤ πριν μερικά χρόνια ο μεγαλοχρηματιστής.
*
Και πράγματι αυτή είναι η δουλειά του ΔΝΤ. Εκεί κατατείνει η «τεχνογνωσία» του ευαγούς ιδρύματος:
Στη διάσωση των κεφαλαιοκρατών και όχι φυσικά στη διάσωση των λαών - των «χρεωμένων» λαών - από τα χρέη που φυσικά τα δημιούργησαν οι κεφαλαιοκράτες.
*
Ομως, εκτός από το ΔΝΤ, υπάρχει κι ένα άλλο εξίσου ευαγές ίδρυμα. Το οποίο - όπως ισχυρίζονται οι θιασώτες του - «κρατάει τα μπόσικα». Είναι η Ευρωπαϊκή Ενωση...
Η ΕΕ - κατά τους θιασώτες της πάντα - είναι «καλή». Κι αν καμιά φορά συνεργάζεται με το ΔΝΤ, δεν το θέλει. Το κάνει από... ανάγκη
(σ.σ.: πώς, για παράδειγμα, οι του ΠΑΣΟΚ όποτε παίρνουν σφαγιαστικά μέτρα λένε ότι το κάνουν από ανάγκη και ότι τα μέτρα κινούνται «έξω από την ιδεολογία τους»; Ε, κάτι ανάλογο...).
Η ΕΕ - επιμένουν οι ίδιοι «φωστήρες» - στοχεύει πράγματι στην αντιμετώπιση της κρίσης προς όφελος των λαών της Ευρώπης!
Και από πού προκύπτει αυτό; Μα - όπως υποστηρίζουν - από το γεγονός ότι, τελικά, η ΕΕ είναι ένας οργανισμός που πρωταγωνιστεί στην οικοδόμηση ενός «καλού», «δημοκρατικού», «δικαιότερου» καπιταλισμού...
*
Αυτό το γελοίο παραμύθι περί «καλού» καπιταλισμού και περί «ΕΕ - νεράιδας» που θα σώσει το πριγκιπόπουλο και θα το βγάλει από τη θλιβερή μορφή του βατράχου, το μηρυκάζουν τα πολιτικά ανδρείκελα του κεφαλαίου, από το πρωί μέχρι το βράδυ, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Και ενώ αρκεί μόνο μια ματιά στην ευρωπαϊκή ήπειρο, για να φανεί πόση λιτότητα, πόση δυστυχία, πόση βαρβαρότητα κρύβεται πίσω από τη γελοιότητα του παραμυθιού,
να που το γελοίο παραμύθι τους απέκτησε πλέον και «δράκο»!
Μόνο που ο «δράκος» εν προκειμένω είναι πραγματικός, έχει ταυτότητα και όνομα: «ΔΝΤ»!
*
Λέει αναφορικά με το χρέος η Δήλωση των Αρχηγών Κρατών και Κυβερνήσεων της Ζώνης του Ευρώ, που αποτέλεσε απόφαση των «26» στην τελευταία Σύνοδο της ΕΕ στις 9/12/2011:
«...θα τηρήσουμε αυστηρά τις καθιερωμένες αρχές και πρακτικές του ΔΝΤ. Τούτο θα αποτυπωθεί με τρόπο κατηγορηματικό στο προοίμιο της Συνθήκης» (άρθρο 15, παράγραφος 1).
*
Αν, όμως, η ΕΕ υιοθετεί και επισήμως πλέον - και μάλιστα «με τρόπο κατηγορηματικό» - τις αρχές και τις πρακτικές του ΔΝΤ,
τότε καλό είναι να επιστρέψουμε στον Σόρος.
Και στη φράση του Σόρος ότι «στην περίπτωση κρίσης οι δανειστές μπορούν να ευελπιστούν ότι το ΔΝΤ θα τους διασώσει»,
να προσθέσουμε:
«Οπως και η ΕΕ, επίσης»...
*
Ταυτόχρονα, δε, με την επισήμανση ότι όπως το ΔΝΤ έτσι και η ΕΕ «έγνοια» της δεν έχει και δεν είχε ποτέ την εξασφάλιση των μισθών και των συντάξεων των εργαζομένων, αλλά την εξασφάλιση των τόκων των δανειστών και των τοκογλύφων κεφαλαιοκρατών,
ωφέλιμο θα ήταν να εξάγουμε και τα αναγκαία πολιτικά συμπεράσματα που προκύπτουν από αυτήν την επισήμανση.
Συμπεράσματα που αφορούν
τόσο στους κραδαίνοντες το ευρωενωσιακό μαστίγιο,
όσο και στους άλλους, εκείνους που επιμένουν αδιάλειπτα, από την εποχή του «ΕΟΚ των εργαζομένων», να σπέρνουν αυταπάτες, έχοντας αναλάβει την «εξ ευωνύμων» διακίνηση του ευρωενωσιακού καρότου.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

TOP READ