Διάλογος για την υποταγή

Προετοιμάζουν το έδαφος

«Η προχτεσινή παρέμβαση του ΣΕΒ για τους μισθούς και τις Συλλογικές Συμβάσεις δεν είναι μόνο υποκριτική, είναι κυρίως, και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο, μια σχεδιασμένη προσπάθεια να κατοχυρώσει τα ταξικά συμφέροντα της μεγάλης εργοδοσίας και να ετοιμάσει το έδαφος για τη μετεκλογική επίθεση του κεφαλαίου εναντίον των εργαζομένων. Οι στοχεύσεις του είναι συγκεκριμένες: Μείωση του μη μισθολογικού κόστους, δηλαδή των εργοδοτικών εισφορών και της φορολογίας των επιχειρήσεων, που οι βιομήχανοι θεωρούν ως "εμπόδια στην ανταγωνιστικότητα" και στη μεγέθυνση της "επιχειρηματικότητας". Και εδώ οι εργαζόμενοι πρέπει να βγάλουν συμπεράσματα, όταν από τα προεκλογικά μπαλκόνια ακούνε για την "ανάπτυξη", για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και της επιχειρηματικότητας που έχει ανάγκη η χώρα. Γιατί οι έννοιες αυτές και τα μέσα που θα υλοποιηθούν θα σημάνουν νέο οδοστρωτήρα για τα εργατικά δικαιώματα, τους μισθούς και τις συντάξεις, λιγότερους πόρους για την Υγεία και την Παιδεία.

Διάλογος για την υποταγή

Για να εξυπηρετηθούν ακριβώς αυτοί οι στρατηγικοί στόχοι, ο ΣΕΒ με τη διαμεσολάβηση του υπουργείου Εργασίας, αλλά και της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ, επιχειρεί να στήσει νέο γύρο "διαλόγου των κοινωνικών εταίρων". Γιατί γνωρίζει ότι η παραπέρα υλοποίηση των επιδιώξεών του έχει ανάγκη από την περίφημη "εργασιακή ειρήνη". Ξέρει καλά ότι αυτά μπορούν να γίνουν πράξη σε επιχειρήσεις που έχει επιβληθεί "άκρα του τάφου σιωπή" και όχι σε επιχειρήσεις που βρίσκονται σε αγωνιστικό αναβρασμό. Εξ ου και οι προτάσεις του για να επανεξεταστούν ορισμένοι όροι. Μόνο που την ώρα που τα προτείνει στα χαρτιά, την ίδια στιγμή, με την ίδια κυνικότητα οι βιομήχανοι πετσοκόβουν τους μισθούς των εργατών. (...) απέναντι σε αυτή την επιχείρηση παραπλάνησης των εργαζομένων (...) η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ έσπευσε για άλλη μια φορά να δώσει χέρι βοήθειας στους εργοδότες, δηλώνοντας συμμετοχή στο διάλογο - απάτη (...) η επιδίωξη είναι ίδια: Η εξουδετέρωση του εργατικού κινήματος.

Καμιά αναμονή

(...) οι εργαζόμενοι όχι μόνο δεν πρέπει να δείξουν την παραμικρή αναμονή, αλλά από σήμερα να οργανώσουν την πάλη τους με άμεσο στόχο την υπεράσπιση των Συλλογικών Συμβάσεων και του εργατικού εισοδήματος. Να μη δώσουν ούτε ένα λεπτό περιθώριο στους δικολάβους της ταξικής συνεργασίας. Σε συμπαράταξη με το ΠΑΜΕ, να βγούνε μπροστά και να αποτρέψουν τη νέα επίθεση. Αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος για να βάλουν εμπόδια στα χειρότερα και να "πνεύσει άνεμος" αισιοδοξίας στο εργατικό κίνημα» (από το κύριο άρθρο στον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ).

Ποια είναι η εμπειρία από «αριστερές» κυβερνήσεις στην Ευρώπη;

Ποια είναι η εμπειρία από «αριστερές» κυβερνήσεις στην Ευρώπη;

Πολύς λόγος γίνεται μπροστά στις εκλογές ειδικά από τον ΣΥΡΙΖΑ για τις «αριστερές κυβερνήσεις» που στο πλαίσιο της ΕΕ και της εξουσίας των μονοπωλίων, δήθεν θα πάρουν μέτρα που θα ανακουφίζουν τα λαϊκά στρώματα. Η εμπειρία, ωστόσο, της «κεντροαριστεράς» σε Γαλλία και Ιταλία είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική και διδακτική για την κατάντια ιστορικών Κομμουνιστικών Κομμάτων που σταδιακά μεταλλάχτηκαν και ενσωματώθηκαν στο σύστημα και τη διαχείρισή του, απογοητεύοντας τους εργαζόμενους.

Το Γαλλικό ΚΚ συνεργάστηκε στην κυβέρνηση του σοσιαλιστή Μιτεράν, παίρνοντας και υπουργεία το διάστημα από το 1981 - 1984 και συνέβαλε σε αντιλαϊκά μέτρα. Συνεχώς στήριζε τις σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις με συνεργασίες σε όλα τα επίπεδα και στην κυβέρνηση του Ζοσπέν 1997 - 2002, είχε υπουργεία. Η παραπέρα ιδιωτικοποίηση των τηλεπικοινωνιών της «Φρανστέλεκομ» προχώρησε γοργά σε αυτή τη διακυβέρνηση, ταυτόχρονα αιτήματα των εργαζομένων για καλύτερες συνθήκες δουλειάς, συνάντησαν τοίχο, πιο χαρακτηριστική η μεγάλη απεργία στις μεταφορές, που παρεμπιπτόντως ο υπουργός ήταν από το Γαλλικό ΚΚ. Οσο για το λεγόμενο «35ωρο» που παρουσιάστηκε το 2000 ως μεγάλη αλλαγή (και από ντόπιες οπορτουνιστικές δυνάμεις) αυτό ουσιαστικά που σήμανε ήταν μεγαλύτερη εντατικοποίηση της εργασίας και εκμετάλλευση των εργαζομένων, κατάργηση διαλειμμάτων, επέκταση των ελαστικών μορφών απασχόλησης, «ζεστό χρήμα» στο κεφάλαιο από τις επιδοτήσεις για 5 χρόνια εφαρμογής του νόθου «35ωρου».

Αυτή ήταν η τραγική εμπειρία που βίωσαν οι εργαζόμενοι και τη χρέωσαν και στους κομμουνιστές. Επίσης, το ΓΚΚ ανέχτηκε την εξαπόλυση της ιμπεριαλιστικής επέμβασης στη Γιουγκοσλαβία και έφτασε να ψηφίζει στις εκλογές του 2002 με ηγεσία του Ρομπέρ Υ, μαζί με τους σοσιαλδημοκράτες τον δεξιό Σιράκ για να μη βγει ο ακροδεξιός Λεπέν. Αυτή η στάση του κατ' όνομα ΚΚ το οδήγησε στην απαξίωση, στο να ταυτίζεται από τους λαϊκούς ανθρώπους με το πέρασμα της αντιλαϊκής πολιτικής, με την καθιέρωση του δήθεν μονόδρομου της ΕΕ. Ολα αυτά οδήγησαν στην υποχώρηση του εργατικού κινήματος, στο πέρασμα στις γραμμές του της ταξικής συνεργασίας και τελικά στον αφοπλισμό του, στο μεγαλύτερο μέρος του. Και στη συντηρητικοποίηση.

Στην Ιταλία, η πορεία ήταν αντίστοιχη. Η διάλυση του Ιταλικού ΚΚ, μετά τις ανατροπές του 1990, οδήγησε σύντομα στο εγχείρημα της «κεντροαριστεράς». Φυσικά, το λεγόμενο «ευρωκομμουνιστικό» ρεύμα πριν από δεκαετίες είχε συμβάλει στον αφοπλισμό της εργατικής τάξης και να την οδηγήσει στον ολέθριο δρόμο της ταξικής συνεργασίας. Πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα οι κυβερνήσεις Πρόντι το '96 και Ντ' Αλέμα το '99 που στήριξαν τα κόμματα που προέκυψαν από τη διάλυση του Ιταλικού ΚΚ (Κομμουνιστική Επανίδρυση και Κόμμα Ιταλών Κομμουνιστών). Τι έκανε η κυβέρνηση Πρόντι; Διατήρησε όλους τους νόμους που είχε ψηφίσει η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι. Υποσχέθηκε ότι θα αποσύρει τον ιταλικό στρατό από το Αφγανιστάν, αλλά τον διατήρησε εκεί. Αύξησε κατά δύο χρόνια τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης και μείωσε τις συντάξεις. Μάλιστα, διενήργησε και δημοψήφισμα (τύπου... συμμετοχικής δημοκρατίας), όπου με εκβιαστικά διλήμματα έβαλαν τους εργάτες να ψηφίσουν υπέρ!! Ετσι ξαναήρθε στο προσκήνιο η κεντροδεξιά του Μπερλουσκόνι.

Αυτή είναι η συμβολή των «αριστερών» στη διαχείριση του καπιταλισμού, να αποκοιμίζουν εργατικές συνειδήσεις. Πρώτα υπό την ηγεσία του Φάουστο Μπερτινότι και πρώην προέδρου του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς (που σήμερα πρόεδρός του είναι ο πρόεδρος του Γαλλικού ΚΚ και αντιπρόεδρος ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Α. Τσίπρας) και στη συνέχεια με όλα τα σχήματα που επιλέχτηκαν στη συνεργασία με σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις.

Την ίδια «ξινισμένη» σούπα προτείνουν σήμερα στους εργαζόμενους με την κυβέρνηση της «αριστεράς». Σε αυτό το ξαναπαιγμένο έργο που πλήρωσαν ακριβά οι εργάτες, αυτοί που έχουν ενσωματωθεί στο εκμεταλλευτικό σύστημα, που ονειρεύονται «δίκαιο καπιταλισμό», προτείνουν να συμμετέχει και το ΚΚΕ. Ομως το ΚΚΕ δεν καλεί το λαό να παλέψει κάτω από σημαίες διαχείρισης του καπιταλισμού, αντίθετα από αυτούς, δεν παλεύει για τον «εξανθρωπισμό» της βαρβαρότητας, μέσα στην ΕΕ και με πολιτική υπέρ των επιχειρηματικών ομίλων, αλλά για την ανατροπή του. Προβάλλει στους εργαζόμενους ότι με το κεφάλαιο και τους οργανισμούς του, όχι μόνο δεν υπάρχουν φιλολαϊκές λύσεις, αλλά το αντίθετο, χαντάκωμα και τσάκισμα της ζωής τους. Θέλει το λαό πρωταγωνιστή, το λαό στην εξουσία με τα μέσα παραγωγής στα χέρια του. Σε αυτήν τη διακυβέρνηση, το ΚΚΕ θα πρωταγωνιστήσει σε προσφορά και θυσίες.

Πώς δημιουργούνται διάφοροι «φιλέλληνες»...

Πώς δημιουργούνται διάφοροι «φιλέλληνες»...

Τα περί ...αποφασιστικής στήριξης της Ελλάδας από τη νέα ηγεσία του γαλλικού κράτους συνεχίζονται, μετά και την πρόταση του Προέδρου Ολάντ για την έκδοση ευρωομολόγου. Βέβαια, το πώς και το γιατί δημιουργούνται διάφοροι «φιλέλληνες» (και κυρίως βέβαια το ότι αυτοί οι «φιλέλληνες» στηρίζουν τα μονοπώλια και τις επιχειρήσεις που εδρεύουν σήμερα στην Ελλάδα) λίγοι το λένε. Για την ακρίβεια, μόνο το ΚΚΕ, που συστηματικά και αταλάντευτα εξηγεί πως οι συμμαχίες των ιμπεριαλιστών και των διαφόρων μερίδων του κεφαλαίου διαμορφώνονται και αναδιαμορφώνονται πάντα σε βάρος των λαϊκών συμφερόντων και πάντα με στόχο να εξασφαλίσουν το μεγαλύτερο δυνατό όφελος για τα μονοπώλια.

Ετσι, λοιπόν, αποκαλυπτικό για τις στοχεύσεις τέτοιων «φιλελληνικών συναισθημάτων» είναι πρόσφατο δημοσίευμα της γαλλικής οικονομικής εφημερίδας «Les Echos», που έγραφε μεταξύ άλλων ότι η Γαλλία αποτελεί τη χώρα με τη μεγαλύτερη έκθεση στο ελληνικό χρέος. Η Γαλλία είναι η έκτη εξαγωγός χώρα στην Ελλάδα μετά τη Γερμανία, τη Ρωσία, την Ιταλία, την Κίνα και τις Κάτω Χώρες. Το 2010 η Γαλλία ήταν τέταρτη χώρα με επενδύσεις ύψους 2,8 δισ. ευρώ στην Ελλάδα, μετά το Λουξεμβούργο (5,5 δισ. ευρώ), τις Κάτω Χώρες (5,1 δισ.) και τη Γερμανία (3 δισ. ευρώ). Το 2010, εξάλλου, η Γαλλία αντικατέστησε τη Γερμανία ως πρώτη επενδύτρια χώρα στην Ελλάδα με ροές κεφαλαίων που ανήλθαν στα 570 εκατ. ευρώ. Ακόμα, όπως αναφέρεται, σύμφωνα με το δημοσίευμα, και σε έγγραφο της γαλλικής πρεσβείας στην Αθήνα, «περίπου 150 επιχειρήσεις με γαλλική συμμετοχή δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα, κυρίως σε συνεργασία με ελληνικές επιχειρήσεις. Η Γαλλία είναι αναμφίβολα ο πρώτος ιδιώτης εργοδότης στην Ελλάδα, απασχολώντας στις γαλλικές θυγατρικές περί τις 30.000 εργαζομένους».

Δύο δρόμοι ανάπτυξης που συγκρούονται

Δύο δρόμοι ανάπτυξης που συγκρούονται

Διαφωτιστική για την ανάλυση και τις εκτιμήσεις των καθαρόαιμων αστικών επιτελείων ήταν η συζήτηση στην εκπομπή «Ανιχνεύσεις» στην ΕΤ3, το βράδυ της Τετάρτης 23/5.

Ιδιαίτερα αποκαλυπτικός ο διάλογος με τον Γ. Γλυνό, σύμβουλο των πρωθυπουργών Γ. Παπανδρέου και Λ. Παπαδήμου επί ευρωπαϊκών θεμάτων και έναν εκ των διαπραγματευτών των μνημονίων, άνθρωπο με μακρά θητεία στο τραπεζικό σύστημα και σε ευρωπαϊκά πόστα. Με μια ρεαλιστική αστική ματιά ο Γ. Γλυνός «έβαλε τα πράγματα στη θέση τους», βεβαίως από τη σκοπιά υπεράσπισης του κεφαλαίου.

-- Δημοσιογράφος: Αυτή η κρίση που ζούμε σήμερα είναι η κρίση από τη νεοφιλελεύθερη διαχείριση είτε από σοσιαλδημοκρατικά είτε φιλελεύθερα κόμματα...

-- «Τι είναι νεοφιλελεύθερη πολιτική; Αυτή είναι η άποψή σας. Ο καθένας ό,τι θέλει λέει, εδώ γίνεται σκληρή παρέμβαση και την ονομάζει νεοφιλελεύθερη. Η σκληρή λιτότητα δεν είναι νεοφιλελευθερισμός, είναι λιτότητα.

Ερχεται το κράτος και σου βάζει λιτότητα, έρχεται το κράτος και μειώνει μισθούς και συντάξεις, πού είναι ο νεοφιλελευθερισμός, αυτό είναι άγρια κρατική παρεμβατική πολιτική».

-- Δημοσιογράφος: Υπάρχουν στοιχεία που να δείχνουν μια νέα σοσιαλδημοκρατία στην Ευρώπη; Ο,τι έζησε ο λαός από το 1996 με το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν σοσιαλδημοκρατία, ήταν «αριστερός νεοφιλελευθερισμός»...

-- «Εχω την εντύπωση ότι ο αντινεοφιλελευθερισμός είναι ο σύγχρονος αντικομμουνισμός. Δεν έχει πει ποτέ κανείς τι είναι ο νεοφιλελευθερισμός.

Ο νεοφιλελευθερισμός θεωρείται σαν κάποιο φρούτο που το γέννησε τώρα ο καπιταλισμός, ενώ δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια από τις εκδοχές του καπιταλισμού ο φιλελευθερισμός, αλλά πάρα πολλοί αποφεύγουν τον όρο του καπιταλισμού, είτε είναι δεξιοί είτε αριστεροί, για διάφορους λόγους, και γίνονται αντινεοφιλελεύθεροι αντί να είναι αντικαπιταλιστές και μάλιστα με έναν τρόπο του κλασικού αντικομμουνισμού. Ο,τι και να γίνει φταίγανε οι κομμουνιστές, και μάλιστα της Μόσχας, με την έξωθεν οδηγία. Το ίδιο πράγμα έχει συμβεί σήμερα με το νεοφιλελευθερισμό. Ολα τα δεινά του καπιταλισμού, τα οποία είναι πασίγνωστα και πολύ καλά τα ξέρουμε, συν επιπλέον όλα τα κακά της πολιτικής, των συγκρούσεων, τα αποδίδουν στο φιλελευθερισμό που πηγάζει δήθεν από κάποιες πολιτικές της ΕΕ τις οποίες δεν τις πολυξέρουμε αλλά είναι γενικώς κακές όπως ήταν ο κομμουνισμός την παλιά εποχή του αντικομμουνισμού.

Κανείς δε λέει ότι η αγορά ένωσε την Ευρώπη και είπε κάντε μπίζνες και όχι πόλεμο. Και ήταν σημαντικό.

Διάφοροι τύποι τώρα επιτίθενται στην αγορά, είτε επειδή είναι μπαταχτσήδες είτε επειδή χάνουν είτε επειδή δεν είναι ικανοί να συμμετέχουν είτε επειδή δεν είναι ανταγωνιστικοί είτε επειδή δεν παίρνουν αρκετές επιδοτήσεις και εμφανίζονται και ως αντινεοφιλελεύθεροι. Αυτοί δεν είναι τίποτα άλλο, είναι ο κλασικός αντικομμουνισμός που περνούσε στα μικρομεσαία στρώματα με τη νέα του μορφή».

-- Δημοσιογράφος: Ναι, αλλά δε νοείται και σοσιαλδημοκρατία να παράγει νεοφιλελευθερισμό, όπως το ΠΑΣΟΚ από το 1996 και μετά;

-- «Σε τι συνίσταται; Στο ότι είπε ότι θα μειώσουμε το έλλειμμα; Ο χαμηλός πληθωρισμός ήταν φιλελευθερισμός; Η πολιτική μετά το 1996 ήταν η πολιτική εισόδου στην ΟΝΕ. Να μειωθούν τα ελλείμματα, να μειωθεί ο πληθωρισμός, να καταφέρει να δανειστεί η χώρα στο εξωτερικό, αυτοί ήταν οι στόχοι και επιτεύχθηκαν και μπήκαμε στην ΟΝΕ. Δηλαδή τι να έκανε το '96 το ΠΑΣΟΚ (...) Να καταφέρουμε να έχουμε σταθερή ισοτιμία με σκληρή δραχμή και να μπούμε στο ευρώ(...)

Πού ήταν τα νεοφιλελεύθερα στοιχεία; Ηρθαν δηλαδή στην αγορά μας και επένδυαν και πουλάγανε ό,τι θέλανε; Νεοφιλελευθερισμός σημαίνει να μην υπάρχουν προδιαγραφές λειτουργίας των αγορών, χωρίς κανέναν έλεγχο. Αυτό ίσχυε και πριν το '96 και μετά το '96 και σήμερα. Αυτό είναι νεοφιλελευθερισμός».

Το ΚΚΕ έχει άλλη πρόταση εξουσίας

-- Δημοσιογράφος: Αυτή είναι η δική σας ερμηνεία του νεοφιλελευθερισμού...

-- «Μα εσείς δε λέτε κάποια ερμηνεία, λέτε για τις αγορές. Δηλαδή ποια είναι η λογική της παρέμβασης του κράτους στις αγορές; Δηλαδή άπαξ υπάρχουν αγορές είναι φιλελευθερισμός; Εγώ δεν έχω αντίρρηση να μου πείτε ότι θέλετε να στηρίξετε την κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία, ευχαρίστως, να το κουβεντιάσουμε».

-- Δημοσιογράφος: Ο ΣΥΡΙΖΑ κάτι λέει, δεν είναι που λέτε ότι δε λέει τίποτα, δε θέλει για παράδειγμα να βγουμε από το ευρώ.

-- «Θα ήθελα πολύ να διαφωνούσα με την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ αλλά δεν έχει.

Η πολιτική πρόταση του Τσίπρα, που έλεγε μάλιστα έχω πρόταση εξουσίας, ήταν: Με το ΚΚΕ και τη ΔΗΜΑΡ να κάνουμε μια αριστερή πλειοψηφία. Και εισέπραττε άρνηση από το ΚΚΕ και τη ΔΗΜΑΡ και συνέχιζε να παρακαλάει και το παρουσίαζε ως πρόταση εξουσίας. Αυτό δεν είναι πρόταση εξουσίας. Παρακαλούσε το ΚΚΕ και τη ΔΗΜΑΡ και του έλεγαν όχι, δε σε θέλουμε. Και έλεγε ότι ήταν πρόταση εξουσίας.

(...) Το ΚΚΕ έχει άλλη πρόταση εξουσίας, έλεγε λαϊκή εξουσία. (...)

Εγώ σας λέω και ας πέσω έξω, η χώρα έχει ανάγκη από αναδιαπραγμάτευση, πρέπει να την κάνει μια πολιτική δύναμη που να έχει πολιτική δύναμη. Πολιτική δύναμη φαίνεται να έχει ο ΣΥΡΙΖΑ, πράγματι, ο κόσμος τον ψηφίζει για διάφορους λόγους πρώτα από όλα γιατί απαξιώνει τους προηγούμενους, άρα το Μνημόνιο 3 με την υπογραφή του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι η λύση για τη χώρα, αυτό νομίζω θα γίνει. Θα παίξει ρόλο πρωταγωνιστικό. Αυτό εκτιμώ».

Τα συμπεράσματα δικά σας...

Ενισχύεται η ανισότιμη προβολή των κομμάτων

Ενισχύεται η ανισότιμη προβολή των κομμάτων

Δημοσιεύτηκε χτες η σχετική Κοινή Υπουργική Απόφαση

Δημοσιεύτηκε χθες στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης η Κοινή Υπουργική Απόφαση (ΚΥΑ) των υπουργών Εσωτερικών και Επικρατείας για τους όρους και τις προϋποθέσεις προβολής κομμάτων, συνασπισμών κομμάτων και υποψηφίων κατά την προεκλογική περίοδο. Στην ΚΥΑ έχει ενσωματωθεί η πρόσφατη απόφαση της Διακομματικής Επιτροπής Εκλογών, βάσει της οποίας η κατανομή του χρόνου προβολής στα ραδιοτηλεοπτικά μέσα γίνεται αναλογικά με την εκλογική δύναμη των κομμάτων, όπως αυτή καταγράφηκε στις εκλογές της 6ης Μάη.

Στο πλαίσιο αυτό η ΝΔ λαμβάνει το 19,574% του συνολικού χρόνου, ο ΣΥΡΙΖΑ το 17,425%, το ΠΑΣΟΚ το 13,686%, οι Ανεξάρτητοι Ελληνες το 11,007%, το ΚΚΕ το 8,806%, η Χρυσή Αυγή το 7,238%, η ΔΗΜΑΡ το 6,345%, οι Οικολόγοι Πράσινοι 3,043% και ο ΛΑ.Ο.Σ. το 3,011%.

Ο συνολικός χρόνος για τη μετάδοση μηνυμάτων των πολιτικών κομμάτων στους τηλεοπτικούς σταθμούς εθνικής εμβέλειας, αντιστοιχεί στο ποσό των 6 εκατ. ευρώ και στους φορείς παροχής συνδρομητικών ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών υπηρεσιών μέσω δορυφόρου, αντιστοιχεί στο ποσό των 250.000 ευρώ. Από το ποσό αυτό, για την προβολή των κομμάτων που εκπροσωπούνταν στην Βουλή της 6ης Μάη, στους τηλεοπτικούς σταθμούς εθνικής εμβέλειας αντιστοιχεί ποσό περίπου 5,5 εκατ. ευρώ. Το υπόλοιπο θα κατανεμηθεί στα μη εκπροσωπούμενα στη Βουλή και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κόμματα ή συνασπισμούς κομμάτων με άλλη Υπουργική Απόφαση.

Υπενθυμίζεται, τέλος, ότι σύμφωνα με απόφαση της Διακομματικής Επιτροπής, στην τρέχουσα προεκλογική περίοδο δεν ισχύουν οι περιορισμοί στις εμφανίσεις των υποψηφίων βουλευτών, δεδομένου ότι βάσει της εκλογικής νομοθεσίας, στις εκλογές της 17ης Ιούνη δεν ισχύει ο σταυρός προτίμησης, αλλά η λίστα.

Υπενθυμίζεται ότι με τοποθέτησή του στη συνεδρίαση της Διακομματικής για τις εκλογές, ο εκπρόσωπος του ΚΚΕ Π. Μεντρέκας είχε θέσει το ζήτημα της ίσης προβολής των θέσεων και της δραστηριότητας των κομμάτων από τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ και της συμμετοχής τους στις συζητήσεις. Ζήτησε ακόμα τη δραστική περικοπή της προβλεπόμενης κρατικής επιχορήγησης των κομμάτων για τις εκλογές, δηλώνοντας ότι το ΚΚΕ δεν έχει αντίρρηση να καταργηθεί εντελώς η επιχορήγηση για τις εκλογές στο βαθμό που εξασφαλιστεί η ίση προβολή των κομμάτων.

Πρότεινε επίσης να μην αγοραστεί χρόνος από τα κανάλια για διαφημιστικά σποτ αλλά να υποχρεωθούν να εκχωρήσουν χρόνο δωρεάν στα κόμματα για να προβάλουν τις θέσεις τους. Ζήτησε τέλος να ξεκαθαρίσουν τα κόμματα τη θέση τους γύρω από το ντιμπέιτ και πρότεινε αν γίνει, σ' αυτό να συμμετέχουν όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί, οι ερωτήσεις να είναι κοινές για όλους και οι δημοσιογράφοι να επιλεγούν με ευθύνη της ΕΣΗΕΑ.

Εκκλησιαστική κοπριά και νεοναζισμός

Εκκλησιαστική κοπριά και νεοναζισμός

Το 1969μΧ. ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Μανουήλ Κομνηνός διαμαρτύρεται έντονα στους συμβούλους του για την εμπλοκή της Εκκλησίας στα ζητήματα του κράτους. Ζητά την υποστήριξή τους σε σειρά νομοθετημάτων που επιθυμεί να εφαρμόσει που θα περιορίζουν αυτή την επιρροή. Η απάντηση είναι διστακτική μεν αρνητική δε. Πολλοί από τους άρχοντές του ήταν ήδη σε στενές οικονομικές σχέσεις με την Εκκλησία με αποτέλεσμα να διστάζουν απέναντι σε κάτι τέτοιο.

Το πρόβλημα του Μανουήλ Κομνηνού ξεκινά ήδη από τις απαρχές της χριστιανικής θρησκείας και συνεχίζεται έως και σήμερα.


Σήμερα η επίσημη θέση της Ελληνικής Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι η μη εμπλοκή της με τα πολιτικά ζητήματα, γραμμή όμως που δεν εφαρμόζει , όπως έκανε στην πορεία ολόκληρης της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

Αφορμή για το άρθρο αυτό είναι ο αποτροπιασμός που μας προκάλεσε η πρόσφατη δήλωση του μητροπολίτη Αμβροσίου σχετικά με το πολιτικό σκηνικό της χώρας, σε κήρυγμά του εκ του άμβωνος.
Ειπώθηκαν τα εξής: «Δεν δύναμαι να κατανοήσω πώς και γιατί οι ιδέες της Χρυσής Αυγής είναι ανατρεπτικές και γιατί δεν είναι το ίδιο ανατρεπτικές ή επικίνδυνες και οι ιδέες του ΣΥΡΙΖΑ ή του ΚΚΕ». 

Ακούγοντας αυτά αναρωτιόμαστε εάν πρόκειται για βλακεία ή για στοχευμένη προπαγάνδα. Αναλογιζόμενοι την ιστορική διαδρομή της Εκκλησίας καταλήγουμε στο δεύτερο. Άραγε ο κύριος Αμβρόσιος δεν γνωρίζει τα εγκλήματα του ναζισμού στην χώρα; Δεν γνωρίζει τι έκαναν οι ορδές του Χίτλερ στα Καλάβρυτα, στα οποία τυχαίνει να είναι μητροπολίτης; Δεν γνωρίζει ότι η Χρυσή Αυγή κρύβεται πίσω από δολοφονίες και ξυλοδαρμούς μεταναστών και Ελλήνων που αποτελούν με την στενή αλλά και την ευρύτερη έννοια ποίμνιο του κύριου Αμβρόσιου; Για να απαντήσουμε θα πρέπει να επιστρέψουμε ξανά στην ιστορία και να ρίξουμε φως σε κάποια θέματα.


Όταν ο ναζισμός πατά το πόδι του στην χώρα η επίσημη Εκκλησία, με την μοναδική φωτεινή στάση του Χρύσανθου, θα ορκίσει αδιαμαρτύρητα την νέα κυβέρνηση Κουίσλινγκς της χώρας. Από εκεί και μετά θα συντρώγει και θα συνεστιάζεται μαζί με τους δυνάστες του λαού ντόπιους και ξένους, τους μαυραγορίτες και τους βασανιστές. Ελάχιστα τα φαεινά παραδείγματα που θα διαλέξουν τον δρόμο της αντίστασης και θα το πληρώσουν με "ξύρισμα", βασανιστήρια και εκτελέσεις.

Θυμίζουν αυτοί οι ευσεβείς ιερείς κάτι στον κύριο Αμβρόσιο; Τους γνωρίζει; Τους δίδασκαν στις ιερατικές σχολές που φοίτησε;

Προχωράμε στο 1942 και μετά. Η μητροπολίτες ανά την χώρα υιοθετούν μια ενιαία και καλά κατευθυνόμενη στάση. Κατακεραυνώνουν εξ άμβωνος τους αντάρτες του ΕΛΑΣ, καλούν τον λαό να υποκύψει στην πείνα και τον θάνατο "για να μην δίδεται λόγος εις τους Γερμανούς να πράξουν αναλόγως". και συνεργάζονται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο με τους χειρότερους ταγματασφαλίτες και προδότες της χώρας ( δείτε: H εκκλησία στην Κατοχή).  Χαρακτηριστικά θα μείνουν τα συγχαρητήρια και του Αγίου Όρους στον Αδόλφο Χίτλερ για την νίκη του επί των Σοβιετικών:

Εν Αγίω Όρει τη 13/26 Απριλίου 1941

Προς την Αυτού Εξοχότητα τον Αρχικαγκελλάριον του ενδόξου Γερμανικού Κράτους Κύριον Αδόλφον Χίτλερ εις Βερολίνον.

Εξοχότατε,

Οι βαθυσεβάστως υποσημειούμενοι Αντιπρόσωποι των Είκοσιν Ιερών Βασιλικών Πατριαρχικών και Σταυροπηγιακών Μονών του Αγίου Όρους Αθω, λαμβάνομεν την εξαιρετικήν τιμήν ν' απευθυνθώμεν προς την Υμετέραν Εξοχότητα και παρακαλέσωμεν Αυτήν θερμώς, όπως, ευαρεστημένη, αναλάβη υπό την Υψηλήν προσωπικήν Αυτής προστασίαν και κηδεμονίαν τον Ιερόν τούτον Τόπον, του οποίου Ηγούμενοι και αντιπρόσωποι τυγχάνομεν, διαδεχομένη εν τούτω τους ιδρυτάς και Ευεργέτας του Ιερού τούτου Τόπου Βυζαντινούς Αυτοκράτορας και διαδόχους τούτων.

Το Αγιον Όρος, Εξοχώτατε, συνέστη εις Πανορθόδοξον μοναχικήν πολιτείαν, εις ήν ανέκαθεν διαβιούν εν αγαστή ομονοία μοναχοί ακωλύτως προσερχόμενοι από διάφορα ορθόδοξα Έθνη, κατά τον Θ΄ μ.Χ. αιώνα, πνευματικώς μεν εξαρτωμένων από του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, πολιτικώς δε αυτοδιοικούμενον υπό της Ιεράς Συνάξεως των Αντιπροσώπων των Είκοσιν Ιερών και Κυριάρχων Μονών και πολιτειακώς υπαγομένων υπό την προστασίαν και κηδεμονίαν των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων και των διαδόχων Αυτών.

Το Αυτονομιακόν τούτο πολίτευμα περιεθριγκώθη δι' αλλεπαλλήλων τυπικών και Χρυσοβούλων των ιδρυτών και ευεργετών των Ιερών μονών Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Βασιλείου του Μακεδόνος (882), Ιωάννου Τσιμισκή (972), Κωνσταντίνου Μονομάχου (1046), Στεφάνου Δουσάν (1346) και άλλων Σλαύων, Ουγγροβλάχων Ηγεμόνων και των μετέπειτα Σουλτανικών Φιρμανίων τελευταίως δε υπό του Καταστατικού Χάρτου του 1926, ούτινος δύο αντίτυπα εσωκλείομεν.

Το ουτωσί καθιερωθέν προνομιακόν και αυτοδιοίκητον καθεστώς του Ιερού τούτου Τόπου, αποτελέσαν αντικείμενον συζητήσεων και επικυρώσεων διαφόρων διεθνών συνθηκών περιεθριγκώθη τέλος, διά του 62ου άρθρου της Βερολινείου συνθήκης του έτους 1878, έχοντος ούτω, οι μοναχοί του Όρους Αθω οθενδήποτε και αν κατάγωνται θα διατηρήσωσι τα κτήματα και τα πρότερα αυτών δικαιώματα και θ'; απολαύωσιν, άνευ ουδεμιάς εξαιρέσεως, πλήρους ισότητος δικαιωμάτων και προνομίων.

Των εν Αγίω Όρει ενασκουμένων Μοναχών, ανεξαρτήτως τόπου προελεύσεως και Εθνικότητος, σκοπός και αποστολή καθ' όλον τον υπερχιλιετή βίον του Αγίου Όρους, υπήρξεν η διατήρησις, προαγωγή και εξασφάλισις των Ιερών αυτού σκηνωμάτων, η διά της ακαταπονήτου φιλεργίας των εν αυτώ ενασκουμένων μοναχών καλλιέργεια της τε εκκλησιαστικής και κλασσικής φιλολογίας και καλλιτεχνίας, ο ασκητικός βίος και η διηνεκής προσευχή υπέρ του σύμπαντος κόσμου.

Την διατήρησιν του καθεστώτος τούτου της αυτονόμου μοναχικής πολιτείας, ικανοποιούντος πλήρως άπαντας τους εν Αγίω Όρει ενασκουμένους ανεξαρτήτως εθνικότητος Ορθοδόξους μοναχούς και εναρμονιζόμενοι προς τον σκοπόν και την αποστολήν αυτών, παρακαλούμεν και ικετεύομεν θερμώς την Υμετέραν Εξοχότητα όπως αναλάβη υπό την υψηλήν προστασίαν και κηδεμονίαν Αυτής.

Τον Βασιλέα των Βασιλευόντων και Κύριον των Κυριευόντων εξ όλης ψυχής και καρδίας ικετεύοντες, όπως επιδαψιλεύση τη Υμετέρα Εξοχότητι υγείαν και μακροημέρευσιν επ' αγαθώ του ενδόξου Γερμανικού Έθνους.

Υποσημειούμεθα βαθυσεβάστως"

Πηγή: Ιστορικόν Διπλωματικόν Αρχείον του Υπουργείου Εξωτερικών.
Αναδημοσίευση: περιοδικόν Ελληνικόν Πάνθεον, τεύχος 13, Ιουνίου-Αυγούστου 2001, σελίδα 18.

Μεταπολεμικά, ακολουθεί το όργιο του αντικομμουνισμού και του φασισμού. Ο στόχος όπως και τότε είναι το ΚΚΕ, το ΕΑΜ, ο ΕΛΑΣ και οι άλλες αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις της εποχής.
Είναι ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός που θα συνομιλήσει ως αντιβασιλέας με τον Τσώρτσιλ κατά τα Δεκεμβριανά, και μέσω αυτού η Εκκλησία που αναλαμβάνει με την παραίτηση Παπανδρέου, το πογκρόμ του αντικομμουνισμού. Κατά τον εμφύλιο η στάση της Εκκλησίας εδραιώνεται ολοκληρωτικά. Από το μέτωπο που ένοπλοι ιερείς ακολουθούν τις συμμορίες της παρακρατικής ακροδεξιάς (παππούδες των σημερινών Χρυσαυγιτών) και τα ΜΑΥ, μέχρι την Μακρόνησο όπου ο Θεόφιλος κηρύττει τον τρόμο λέγοντας το περίφημο "Σήμερα ο Θεός θα σας δικάσει με το πιστόλι"(λίγο πριν την σφαγή των 300ων στο ΑΕΤΟ), η εκκλησία παίζει και εκείνη τον ρόλο της στην καταπίεση και την εξαθλίωση του ελληνικού λαού.


Πώς άραγε ο κύριος Αμβρώσιος να ξεφύγει από την ιστορία; Πώς να μην συνεχίσει μια τέτοια "θαυμάσια" πορεία των προκατόχων του; Αλλά ακόμα κι αν δεν μπορεί ο ίδιος να ξεφύγει από την εκκλησιαστική κοπριά του αντικομμουνισμού και της αντιαριστεράς, αν δεν μπορεί να μην θαυμάσει τον νέο Χίτλερ-Μιχαλολιάκο, ας σιωπήσει τουλάχιστον γιατί το χώμα των Καλαβρύτων που πατά, είναι σπαρμένο με τα κόκαλα των νεκρών αθώων πολιτών που σφαγιάστηκαν από τους Ναζί με τις στολές χασάπη, που τιμά και θαυμάζει ο κύριος Μιχαλολιάκος...

Στιγμές από την φαεινή ιστορία της Εκκλησίας και της Χρυσής Αυγής σε έναν επίκαιρο παραλληλισμό

Ο φασίστας Πούλος με τον ιερέα πάντα στην δεξιά του

Συνεργασίες με τον κατακτητή

Μητροπολίτης σε διατεταγμένη υπηρεσία

Κείμενο της Μητρόπολης Ιωαννίνων του 1943 που καταφέρται ενάντια στον ΕΛΑΣ

Πράκτοας της Ιντέλιτζενς Σέρβις και μετέπειτα ιερέας

Πράκτοας της Ιντέλιτζενς Σέρβις και μετέπειτα ιερέας

Δημοκρατικός χαιρετισμός των νέων φίλων του κυρίου Αμβρόσιου

Έκδοση της Χρυσής Αυγής με τον ήρωά τους Ρούντολφ Ες

Ακόμα ένα έντυπο της Χρυσής Αυγής με αφιέρωμα στον Αδόλφο Χίτλερ.

Με την ματιά στραμμένη στον ναζισμό

Μια τελευταία φωτογραφία-σχόλιο

Παπούδες της Χρυσής Αυγής; Φίλοι του κυρίου Αμβρόσιου; Ήρωες των παιδικών τους παραμυθιών; Δεν γνωρίζουμε, πάντως για εμάς σφαγείς του ναζισμού



Ο Θανάσης Παφίλης εφ' όλης της ύλης (Video)

Ο Θανάσης Παφίλης εφ' όλης της ύλης (Video)

Άγνωστες φωτογραφίες της Εθνικής Αντίστασης

Άγνωστες φωτογραφίες της Εθνικής Αντίστασης

Από το αρχείο του Γιώργου Φαρσακίδη

Θεσσαλονίκη. Φοιτητική εκδρομή του ΕΑΜ Νέων στου Κουρί

Μια από τις πρώτες ανταρτομάδες του ΕΛΑΣ στην Μακεδονία

ΕΠΟΝίτικη παρέα της περιοχής Ντεπώ-Καλαμαριάς σε πικ-νικ σε κάποια παραλία του Θερμαϊκού. Ο δεύτερος αγωνιστής από την επάνω σειρά είναι ο Άρης Μορουχλίδης. Στο μπλόκο της Καλαμαριάς οι γερμανοτσολιάδες του Πούλου σκότωσαν και τους δύο του γονείς. 

Γενάρης του 1944 ανταρτοπούλες και κοπέλες της Καλαμαριάς εθελόντριες νοσοκόμες, μαζί με αντάρτες του ΕΛΑΣ και τον γιατρό Πέτρο Καστρινό 

Γενάρης 1945. Το νοσοκομείο του ΕΛΑΣ στην Βίλλα Αλαττίνη 

Θεσσαλονίκη 1945. Στο νοσοκομείο Κεντρικό κρατούμενοι ΕΛΑΣίτες με τον Ινδό φρουρό της φρουράς (αριστερά)

Αντάρτισσες του ΔΣΕ αιχμάλωτες στην Θεσσαλονίκη

ΕΠΟΝίτες της γειτονιάς του Ντεπό σε εκδρομή στο Πανόραμα (Αρσακλή) 

Παρέα ΕΠΟΝιτών του Ντεπό. Πρώτος μπροστά ο Γιώργος Φαρσακίδης και δίπλα του δεξιά ο Τόλιας, που εκτελέστηκε ετών 17 για την δράση του στην ΕΠΟΝ

Γιατί θέλουν αδύναμο το ΚΚΕ;

Γιατί θέλουν αδύναμο το ΚΚΕ;

Το αστικό πολιτικό σύστημα, τα αστικά κόμματα, οι μηχανισμοί τους, επιχειρηματικοί κύκλοι εντός και εκτός χώρας, επιδιώκουν μπροστά στις εκλογές της 17ης Ιούνη να «συρρικνώσουν» την εκλογική δύναμη του ΚΚΕ. Είναι στόχευση διαχρονική. Το ΚΚΕ είναι ο πραγματικός τους αντίπαλος. Είχε καθοριστική συμβολή στην ανάδειξη της ταυτόσημης πολιτικής ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, επιβεβαιώθηκε με τη συγκυβέρνηση, συνέβαλε έτσι στην ήττα τους και στην αδυναμία του αστικού πολιτικού συστήματος να χειραγωγεί λαϊκές συνειδήσεις. Αποκάλυψε τον πραγματικό χαρακτήρα της κρίσης και πρωτοστάτησε για την ανάπτυξη του ταξικού εργατικού λαϊκού κινήματος, που επίσης είναι μεγάλη συμβολή στα εμπόδια της λειτουργίας του δικομματισμού. Είναι το μόνο κόμμα, σε συνδυασμό με τη διέξοδο που προβάλλει και καλεί το λαό να παλέψει, τη διέξοδο από την κρίση σε όφελος του λαού, δηλαδή για την εργατική λαϊκή εξουσία με την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων. Στην ίδια ρότα πρωτοστάτησε στην οργάνωση της πάλης που μπορεί να βάλει φρένο στη βάρβαρη πολιτική που αυξάνει τη φτώχεια, την ανεργία, την πείνα, που καταστρέφει το μέλλον και την προοπτική, προβάλλοντας μέσα και έξω από τη Βουλή διεκδικήσεις για την αντιμετώπιση της ανεργίας, για το εργατικό εισόδημα, την Υγεία, την Παιδεία κ.λπ. για όλα όσα ικανοποιούν τις λαϊκές ανάγκες. Εξω από «διαπραγματεύσεις» και «δεσμεύσεις» με την ΕΕ και τους επιχειρηματικούς ομίλους και άρα συμβιβασμούς που στέλνουν τις εργατικές λαϊκές οικογένειες στην καταστροφή.

Στην απόπειρα «συρρίκνωσης» του ΚΚΕ, εκτός από τα κόμματα του κεφαλαίου, ειδικό σημαντικό ρόλο παίζει διαχρονικά ο ΣΥΡΙΖΑ. Εφτασαν στο σημείο μετά τις εκλογές της 6ης Μάη να απειλούν, χλευάζοντας, ότι μετά τις εκλογές με το ποσοστό που θα πάρει το ΚΚΕ θα αναγκαστεί να ζητήσει συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ. Εδώ και πολλά χρόνια δηλώνουν ότι ξεκάθαρος στόχος τους είναι η περιθωριοποίηση του ΚΚΕ. Θέλουν να ρίξουν στον Καιάδα τη στρατηγική της σύγκρουσης και της ανατροπής της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και την οικοδόμηση της λαϊκής εξουσίας - λαϊκής οικονομίας, φοβούμενοι τη διατάραξη του κοινωνικού ιστού, όπως λένε, δηλαδή την πάλη της εργατικής τάξης, του λαού ενάντια στα μονοπώλια μέχρι την ανατροπή της οικονομικής και πολιτικής τους κυριαρχίας. Είναι μέρος της στρατηγικής τους, αφού υπερθεματίζουν της ΕΕ και της Ευρωζώνης, ενώ όταν μιλούν για ανάπτυξη της οικονομίας λένε ανάπτυξη των επιχειρηματιών, δηλαδή αυτών που εκμεταλλεύονται το λαό. Γι' αυτό λέμε μην τους εμπιστεύεστε. Δεν μπορούν με την πολιτική τους ούτε ανακούφιση στο λαό να φέρουν. Δεν αφήνουν η ΕΕ και οι επιχειρηματίες.

Ολοι, λοιπόν, οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι και τα κόμματα του «ευρωμονόδρομου», θέλουν αδύναμο το ΚΚΕ για να τσακίσουν το λαϊκό κίνημα, για να εξοντώσουν το λαό, για να είναι οι εκμεταλλευτές του παντοδύναμοι. Μπροστά σ' αυτήν την κατάσταση, δεν είναι δυνατόν, δεν πρέπει, άνθρωποι που τόσα χρόνια ψήφιζαν το ΚΚΕ, στήριζαν με τη δράση τους το ΚΚΕ, έβλεπαν ότι όσα έλεγε το ΚΚΕ δικαιώνονταν μέσα στην κοινωνία, τώρα, στο όνομα μιας ψεύτικης ελπίδας, να παραπλανηθούν, να υποκύψουν στους εκβιασμούς και να επιλέξουν να μην στηρίξουν το ΚΚΕ. Αυτός ο λαός που έχει στηρίξει το ΚΚΕ έχει συνδεθεί μαζί του μέσα από αγώνες. Αγώνες καθημερινούς για κατακτήσεις του σήμερα, που δημιουργούν τις προϋποθέσεις για την τελική νίκη του λαού.

Το ΚΚΕ βρέθηκε και βρίσκεται χρόνια τώρα δίπλα τους:

• Στο εργοστάσιο παλεύοντας για μισθούς και εργασιακά δικαιώματα, όταν άλλοι προσκυνούσαν την «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση» που τα πετσόκοβε για δεκαετίες και υπέγραφαν συμβάσεις για μειώσεις μισθών.
• Στο σχολείο των παιδιών και τους δρόμους για το δικαίωμα στη μόρφωση, ενάντια στον αντικομμουνισμό, όταν άλλοι πανηγύριζαν για την αλλαγή υπουργού Παιδείας.
• Στη γειτονιά, για να μην κοπεί στο ηλεκτρικό ρεύμα σε κανένα λαϊκό σπίτι, για να καταργηθεί στην πράξη το χαράτσι για τα ακίνητα, όταν άλλοι προσέφευγαν στα αστικά δικαστήρια και περίμεναν την απόφαση.
• Στα χωράφια για να μη χαθεί το ελάχιστο εισόδημά τους, όταν άλλοι πρόβαλαν σαν αναγκαιότητα την ύπαρξη της ΚΑΠ που ξεκλήριζε τα αγροτικά νοικοκυριά.
• Στα νοσοκομεία για να μην πεθαίνουν οι άρρωστοι που δεν έχουν να πληρώσουν, όταν άλλοι δεν λένε κουβέντα για την επιχειρηματική δραστηριότητα στην Υγεία.

Οσοι άνθρωποι αγωνίστηκαν, πίστεψαν, περπάτησαν μαζί με το ΚΚΕ, δεν πρέπει να γυρίσουν την πλάτη στην ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον γι' αυτούς και για τα παιδιά τους.

    

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

23/5/2012

 -- Μην τους κάνεις το χατίρι να αποδυναμώσουν το ΚΚΕ

8/4/2012

 -- ΚΚΕ: Δοκιμασμένη δύναμη στην πάλη για να σωθεί ο λαός

1/4/2012

 -- Ο λαός δεν έχει τίποτα να προσδοκά από μια «κυβέρνηση της αριστεράς»

13/3/2012

 -- Κριτήριο είναι η στρατηγική

1/2/2009

 -- Αντεπίθεση με ισχυρό ΚΚΕ και τη δοκιμασμένη πολιτική γραμμή του

Αναπαραγωγή της αθλιότητας

Αναπαραγωγή της αθλιότητας

Σε τοπική εφημερίδα της Κρήτης («Νέα Κρήτη») γράφτηκε, χτες, το εξής σχόλιο με τον τίτλο «Περιμένουν»: «Στάση αναμονής κρατούν τα στελέχη του ΚΚΕ στην Κρήτη, καθώς και εκεί δε λείπει η γκρίνια για τα ποσοστά που δίνουν οι τελευταίες δημοσκοπήσεις στο κόμμα. Μάλιστα, δε λείπουν και φωνές που λένε ότι τα συνεχόμενα λάθη του κόμματος διαχρονικά μπορεί να πληρωθούν μέσω των αριθμών στην κάλπη. Οπως πληροφορήθηκα, γνωστό στέλεχος του ΚΚΕ στην Κρήτη πρόσφατα σε τοποθέτησή του έκανε λόγο για εσωστρέφεια που καταγράφεται στο κόμμα, ζητώντας παράλληλα από τους συντρόφους του άνοιγμα στην κοινωνία με πιο σύγχρονα προφίλ και διαφορετικά επικοινωνιακά χαρακτηριστικά. Βρε, βρε πόσο έχουν τρομάξει τα κόμματα από την 6η Μαΐου! Αποτελεί μια ημερομηνία που "αναστάτωσε" τις πολιτικές ισορροπίες στη χώρα μας». Κατά τα πρότυπα συναδέλφων του στα αστικά έντυπα μεγάλης κυκλοφορίας, ο δαιμόνιος σχολιογράφος της εφημερίδας κατασκευάζει σενάρια γύρω από το ΚΚΕ, με μόνο στόχο να συκοφαντήσει το ΚΚΕ, να πείσει τους αναγνώστες του ότι μετεκλογικά υπάρχει θέμα αμφισβήτησης της στρατηγικής του Κόμματος. Κάνουν την επιθυμία τους πραγματικότητα για να της προσδώσουν αληθοφάνεια, κατασκευάζουν περιστατικά και γεγονότα βγαλμένα από την κοιλιά τους. Το έργο είναι γνωστό, παίζεται εδώ και βδομάδες, με βασικούς συντελεστές στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ (γνωστά στην εφημερίδα μας) που διοχετεύουν βρωμιές και ψέματα για το ΚΚΕ στα ΜΜΕ. Τέτοιο είναι και το δημοσίευμα της «Νέας Κρήτης», το οποίο είτε αναπαράγει τις ψευτιές που κυκλοφορούν σε άλλα Μέσα, είτε κατασκευάζει τις δικές του, προσδοκώντας μάταια ότι με τέτοια και άλλα τερτίπια θα καταφέρουν να πλήξουν το ΚΚΕ.