Για την ταξική πάλη

Για την ταξική πάλη

«Η ιστορία όλων των ως τα τώρα κοινωνιών είναι ιστορία ταξικών αγώνων. Ελεύθερος και δούλος, πατρίκιος και πληβείος, βαρόνος και δουλοπάροικος, μάστορας και κάλφας, με μια λέξη καταπιεστής και καταπιεζόμενος, βρίσκονται σε μια ακατάπαυστη αντίθεση μεταξύ τους. Κάνουν αδιάκοπο αγώνα, πότε ανοιχτό, πότε σκεπασμένο, έναν αγώνα που τελειώνει κάθε φορά με τον μετασχηματισμό ολόκληρης της κοινωνίας ή με την από κοινού καταστροφή των τάξεων». (Κ. Μαρξ Φ. Ενγκελς, «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος»)


Τ
ι είναι οι ταξικοί αγώνες, η ταξική πάλη; Ποια είναι η βάση εκδήλωσής της, ποιες οι βαθύτερες αιτίες εμφάνισης και ανάπτυξής της; Ολες οι ταξικές κοινωνίες μαστίζονται από ανειρήνευτες κοινωνικές αντιθέσεις, η βάση των οποίων βρίσκεται, σε τελευταία ανάλυση, στις εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής. Οι ταξικές κοινωνίες είναι διαιρεμένες σε τάξεις, εκ των οποίων μία, η κυρίαρχη, αυτή που έχει επιβάλει τις δικές της σχέσεις παραγωγής και βρίσκεται στην εξουσία, πραγματοποιεί τα δικά της συμφέροντα, εκμεταλλευόμενη βασικά την άλλη, την κυριαρχούμενη τάξη, αλλά και άλλα ενδιάμεσα κοινωνικά στρώματα. Πίσω, λοιπόν, από την εκδήλωση των αντιθέσεων, υπάρχουν συγκεκριμένα ταξικά συμφέροντα. Αντικειμενικά, λοιπόν, οι ταξικές αντιθέσεις είναι η βάση εκδήλωσης της ταξικής πάλης, ανάμεσα στους εκμεταλλευτές και τους εκμεταλλευόμενους, που εκφράζει το ασυμβίβαστο των συμφερόντων των διαφόρων κοινωνικών τάξεων.




Τι είναι, όμως, τα ταξικά συμφέροντα και από τι καθορίζονται; Ορισμένοι κοινωνιολόγοι, άλλοι θεωρητικοί υποστηρίζουν ότι τα ταξικά συμφέροντα καθορίζονται από το επίπεδο της συνείδησης της δοσμένης τάξης. Αυτή η άποψη είναι πέρα για πέρα λαθεμένη. Αλλο ζήτημα είναι τα αντικειμενικά ταξικά συμφέροντα και διαφορετικό το επίπεδο συνειδητοποίησής τους. Για παράδειγμα, η εργατική τάξη μιας καπιταλιστικής χώρας μπορεί να μην έχει συνειδητοποιήσει τα γενικά, τα θεμελιακά της συμφέροντα, που συνίστανται, σε τελευταία ανάλυση, στην κατάργηση της αιτίας της εκμετάλλευσης, η οποία βρίσκεται στην ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής από τους καπιταλιστές. Ετσι, για μια περίοδο η πάλη της μπορεί να περιορίζεται σε ορισμένα άμεσα επιμέρους ζητήματα, όπως η βελτίωση των όρων πώλησης της εργατικής της δύναμης, η βελτίωση των όρων ζωής της, του βιοτικού επιπέδου. Αυτό δε σημαίνει ότι αυτά είναι τα ταξικά της συμφέροντα, τα οποία υπάρχουν αντικειμενικά και οφείλονται στη θέση της στο δοσμένο ιστορικά σύστημα παραγωγής, ως τάξη που την εκμεταλλεύονται, γιατί στερείται ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής. Αντικειμενικά, λοιπόν, τα ταξικά της συμφέροντα συνίστανται στην κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και την εγκαθίδρυση κοινωνικής ιδιοκτησίας σ' αυτά, δηλαδή ιδιοκτησία ολόκληρης της κοινωνίας. Η εργατική τάξη ενδιαφέρεται αντικειμενικά για την κατάργηση του καπιταλισμού, σε αντίθεση με τους καπιταλιστές που ενδιαφέρονται για τη διαιώνισή του.


Η κοσμοθεωρία του μαρξισμού, για πρώτη φορά, θεμελίωσε την επιστημονική αντίληψη της πάλης των τάξεων σαν κινητήρια δύναμη της κοινωνικής εξέλιξης, σ' όλες τις ταξικές κοινωνίες. Απέδειξε ότι η έκβαση της ταξικής πάλης είναι το πέρασμα από έναν κοινωνικοοικονομικό σχηματισμό σε έναν άλλο, ανώτερο σε σχέση με τον προηγούμενο. Απέδειξε, επίσης, ότι στην καπιταλιστική κοινωνία, η ταξική πάλη οδηγεί αναπόφευκτα στη σοσιαλιστική επανάσταση και στη δικτατορία του προλεταριάτου, που οδηγεί στην οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας, με προοπτική την εξάλειψη όλων των τάξεων και τη δημιουργία μιας κομμουνιστικής κοινωνίας.


«Οσο για μένα - γράφει ο Μαρξ - δε μου ανήκει η τιμή, ούτε ότι εγώ ανακάλυψα την ύπαρξη των τάξεων στη σύγχρονη κοινωνία, ούτε ότι εγώ ανακάλυψα την πάλη ανάμεσά τους. Πολύ πριν από μένα, αστοί ιστορικοί είχαν περιγράψει την ιστορική εξέλιξη αυτής της πάλης των τάξεων και αστοί οικονομολόγοι την οικονομική ανατομία των τάξεων. Ο,τι καινούριο έκανα εγώ, ήταν για να αποδείξω:


1. Οτι η ύπαρξη των τάξεων συνδέεται απλώς με ορισμένες φάσεις ανάπτυξης της παραγωγής.


2. Οτι η ταξική πάλη οδηγεί αναγκαστικά στη δικτατορία του προλεταριάτου.


3. Οτι η ίδια αυτή η δικτατορία αποτελεί μονάχα το πέρασμα στην κατάργηση όλων των τάξεων και σε μια αταξική κοινωνία». (Πηγή: Κ. Μαρξ - Φ. Ενγκελς, «Διαλεκτά Εργα», τ. 1, σελ. 530).


Ο
ι αστοί θεωρητικοί, κοινωνιολόγοι, πολιτικοί κ.ά. υποστηρίζουν ότι η ταξική πάλη δεν είναι αποτέλεσμα των ολοκληρωτικά αντίθετων ταξικών συμφερόντων, αλλά αποτέλεσμα μη αμοιβαίας κατανόησης των τάξεων μεταξύ τους, είτε λόγω προσωρινής διαταραχής από τη μη κατανόηση των εξελίξεων και των αναγκών ολόκληρης της κοινωνίας, ή από την προσωρινή μη σωστή άσκηση πολιτικής, ή ακόμη και από τα κακώς εννοούμενα συμφέροντα ορισμένων κοινωνικών ομάδων, οι οποίες τα διεκδικούν σε βάρος της κοινωνίας. Δεν είναι τυχαία η αστική προπαγάνδα περί συντεχνιών και συντεχνιακών συμφερόντων. Αλλωστε, η αστική θεωρία, η αστική πολιτική και προπαγάνδα, δεν επιδιώκει απλά και μόνο να συσκοτίσει την ύπαρξη αντίθετων ταξικών συμφερόντων και την αντικειμενική τους βάση, τις αιτίες τους. Σκοπός της είναι η στήριξη και διαιώνιση του καπιταλισμού, συνεπώς και η αντιμετώπιση της ταξικής πάλης της εργατικής τάξης και των άλλων καταπιεσμένων λαϊκών στρωμάτων, των συμμάχων της. Ετσι, επιδιώκεται η προβολή και στήριξη της θεωρίας για τη συνεργασία των τάξεων και την ταξική ειρήνη. Γι' αυτό επιδιώκει, τόσο τη συγκάλυψη των αντίθετων ταξικών συμφερόντων, όσο και τη συσκότιση των αντικειμενικών νόμων της κοινωνικής εξέλιξης.




Ο μαρξισμός - λενινισμός, με την επεξεργασία και ανάπτυξη της θεωρίας για την ταξική πάλη, το νομοτελειακό της χαρακτήρα και ρόλο στην κοινωνική εξέλιξη, απάντησε, από επιστημονική άποψη για τις κοινωνικές επιστήμες, στις παραπάνω θεμελιακά λαθεμένες και αντιεπιστημονικές αντιλήψεις.


«Ο μαρξισμός, λέει ο Λένιν, μας πρόσφερε το νήμα (μίτο), με τη βοήθεια του οποίου - μέσα απ' αυτόν το λαβύρινθο και το φαινομενικό χάος - θα ανακαλύψουμε και θα φέρουμε στο φως τους νόμους: Τη θεωρία της πάλης των τάξεων. Μόνο η μελέτη του συνόλου των βλέψεων, των επιδιώξεων όλων των μελών μιας κοινωνίας ή μιας ομάδας ατόμων μας επιτρέπει να προσδιορίσουμε με επιστημονική ακρίβεια το αποτέλεσμα αυτών των βλέψεων. Συνεπώς, οι αντιφατικές βλέψεις γεννιούνται από τη διαφορά θέσης και τις συνθήκες ζωής των τάξεων, από τις οποίες απαρτίζεται κάθε κοινωνία». («Λένιν: Μαρξ - Ενγκελς, Μαρξισμός»).


Η ιστορία όλων των κοινωνιών, αρχίζοντας από τη δουλοκτητική κοινωνία, είναι η ιστορία της πάλης των τάξεων. Διάφορες αντιεπιστημονικές αστικές θεωρίες, αλλά και μικροαστικές οπορτουνιστικές, προβάλλουν ότι η ταξική πάλη οδηγεί σε ανώφελες και επιζήμιες συγκρούσεις, ότι η επαναστατική πάλη του προλεταριάτου είναι αδιέξοδη, όπως, επίσης, και η παλιά θεωρία του Μπερνστάιν «το κίνημα είναι το παν, ο τελικός σκοπός τίποτα». Μ' αυτές τις θεωρίες, η αστική τάξη επιδιώκει το σταμάτημα της ιστορικής εξέλιξης ως τον καπιταλισμό με τη διαιώνισή του. Αναπαλαιωμένες τέτοιες θεωρίες ενισχύθηκαν μετά την αντεπανάσταση στις χώρες που οικοδομούσαν το σοσιαλισμό, όπως το τέλος της ιστορίας, το τέλος των ιδεολογιών, αλλά και άλλες κοινωνικές θεωρίες, όπως της μεταβιομηχανικής κοινωνίας, της κοινωνίας της γνώσης και της πληροφορίας κλπ., και επιδιώκουν να επιδράσουν στη συνείδηση της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, ότι μπορεί να υπάρξει άλλο κοινωνικό σύστημα, έξω από το σοσιαλισμό, που μπορεί να δημιουργεί συνθήκες ευημερίας για ολόκληρη την κοινωνία, ότι ο καπιταλισμός μετεξελίσσεται κιόλας σ' αυτό το σύστημα. Οτι μειώνεται πλέον η εργατική τάξη και τείνει να εξαφανιστεί, ότι η ταξική πάλη είναι ουτοπία. Σ' αυτές τις θεωρίες, αφαιρούν το κύριο, που είναι οι σχέσεις παραγωγής, η ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, προκειμένου να αποπροσανατολίσουν από το κύριο την πάλη της εργατικής τάξης, δηλαδή την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας για να καταργηθεί η εκμετάλλευση.


Βεβαίως οι τάξεις, αλλά και η ταξική πάλη ως νομοτέλεια, δεν υπάρχουν, όπως και δεν εξαφανίζονται, γιατί αυτό υπάρχει ως ιδέα στα μυαλά ορισμένων απολογητών του καπιταλισμού. Οσο θα υπάρχει ο καπιταλισμός, οι αστοί και οι προλετάριοι, που διεξάγουν μια σκληρή ανειρήνευτη πάλη μεταξύ τους, θα εξακολουθούν να είναι ταυτόχρονα οικονομικά δεμένοι, σαν αναπόσπαστα μέρη της καπιταλιστικής κοινωνίας. Και αυτή η πραγματικότητα θα υπάρχει αντικειμενικά, ανεξάρτητα από τη θέληση των αστών θεωρητικών. Και η ταξική πάλη, νομοτελειακά, θα οδηγήσει στη δικτατορία του προλεταριάτου.


Η ταξική πάλη διεξάγεται σ' όλη τη σφαίρα της οικονομικής, πολιτικής και ιδεολογικής πραγματικότητας, όλων των ταξικών κοινωνιών. Οι βασικές μορφές πάλης του προλεταριάτου είναι η οικονομική, η πολιτική και η ιδεολογική πάλη. Η πολιτική πάλη, που είναι η ανώτερη μορφή και έχει στο επίκεντρό της το κράτος, την εξουσία, ολοκληρώνεται με τη σοσιαλιστική επανάσταση και την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου, που είναι ο πρωταρχικός όρος για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης και ολόκληρης της κοινωνίας από την εκμετάλλευση. Η οικονομική και ιδεολογική πάλη είναι υποταγμένες στις επιδιώξεις της πολιτικής πάλης.


Η ταξική πάλη δε σταματάει με την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου, αλλά παίρνει νέες μορφές, γιατί συνεχίζεται η πάλη για την εξάλειψη της αντίστασης των εκμεταλλευτών που γίνεται ακόμη μεγαλύτερη, αφού διεκδικούν να πάρουν πίσω την πολιτική εξουσία και την οικονομική βάση την οποία έχασαν. Εχουν δε και τη στήριξη του διεθνούς κεφαλαίου. Η πείρα της αντεπανάστασης αυτό αποδεικνύει.

Μείωση του χρόνου εργασίας και ανεργία

Μείωση του χρόνου εργασίας και ανεργία

«Οσο μεγαλύτερος είναι ο κοινωνικός πλούτος, το κεφάλαιο που λειτουργεί, οι διαστάσεις και η ένταση της αύξησής του, και επομένως το απόλυτο μέγεθος του προλεταριάτου και η παραγωγική δύναμη της εργασίας του, τόσο μεγαλύτερος είναι ο βιομηχανικός εφεδρικός στρατός... Οσο μεγαλύτερος όμως είναι αυτός ο εφεδρικός στρατός σε σύγκριση με τον εν ενεργεία εργατικό στρατό, τόσο μαζικότερος είναι ο σταθεροποιημένος υπερπληθυσμός, που η φτώχεια του είναι αντιστρόφως ανάλογη προς τα βάσανα της δουλιάς του. Τέλος, όσο πιο μεγάλο είναι το εξαθλιωμένο στρώμα της εργατικής τάξης και ο βιομηχανικός εφεδρικός στρατός, τόσο πιο μεγάλος είναι και ο επίσημος παουπερισμός (σ.σ. πολλή φτώχεια). Αυτός είναι ο απόλυτος, ο γενικός νόμος της καπιταλιστικής συσσώρευσης» (Κ. Μαρξ, «Κεφάλαιο», τ. 1, σελ. 667).


Τ
ο νομοσχέδιο που κατέθεσε η κυβέρνηση, και το οποίο ανατρέπει καθολικά τις εργασιακές σχέσεις, επιδιώκει, σύμφωνα με τους εμπνευστές του, και την αντιμετώπιση του προβλήματος της ανεργίας. Πυρήνας της λογικής που το διέπει, η διευθέτηση του εργάσιμου χρόνου σε ετήσια βάση, σε συνδυασμό με τη μείωση του υπολογισμού του εβδομαδιαίου εργάσιμου χρόνου σε 38 από 40 ώρες που είναι σήμερα, η γενικευμένη καθιέρωση της μερικής απασχόλησης, η μείωση των εργοδοτικών εισφορών στα ταμεία κοινωνικής ασφάλισης. Μπορεί όμως να αντιμετωπιστεί, να εξαλειφθεί ή έστω και να μειωθεί η ανεργία στον καπιταλισμό; Μπορεί έστω και να μειωθεί με μέτρα όπως η μείωση του εργάσιμου χρόνου γενικά και μάλιστα με την κατάργηση του σταθερού ημερήσιου εργάσιμου χρόνου;




Βεβαίως, δεν είναι μόνο η κυβέρνηση που προβάλλει απατηλές διεξόδους για το πρόβλημα της ανεργίας, προκειμένου να επιβάλλει πολιτική έντασης της εκμετάλλευσης, γιατί αυτό κάνει με το νομοσχέδιο. Οι πολιτικές και συνδικαλιστικές δυνάμεις που προβάλλουν την αναγκαιότητα διεκδίκησης του 35ωρου, συμφωνώντας με την κατάργηση του σταθερού ημερήσιου εργάσιμου χρόνου, με τη διευθέτηση δηλαδή και τη λεγόμενη ευελιξία, προβάλλουν το επιχείρημα ότι η καθιέρωση του 35ωρου μπορεί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της ανεργίας, να τη μειώσει με το εξής λογικοφανές επιχείρημα: Αν όλοι οι άλλοι παράγοντες της παραγωγικής δραστηριότητας δε μειωθούν (όγκος παραγωγής, χρόνος λειτουργίας των επιχειρήσεων), τότε η μείωση του εργάσιμου χρόνου αντικειμενικά δημιουργεί ανάγκες για νέες θέσεις εργασίας.


Είναι άποψη πέρα για πέρα και βαθιά λαθεμένη. Οι καπιταλιστές με την εργατική τάξη βρίσκονται σε βαθιά αντίθεση, διαρκή και ανειρήνευτη πάλη για την υπεραξία, δηλαδή τη νέα αξία που παράγεται στη διάρκεια του απλήρωτου χρόνου δουλιάς, την οποία καρπώνονται οι καπιταλιστές. Η εργατική τάξη παλεύει για τη μείωση του απλήρωτου εργάσιμου χρόνου, ενώ οι καπιταλιστές για την αύξησή του.


Σ
τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής η τάση για την ολοένα και μεγαλύτερη απόσπαση υπεραξίας, για τη συνεχή αύξηση των κερδών, είναι κυρίαρχη. Αρα και η επιδίωξη για αυξανόμενη ένταση της εκμετάλλευσης είναι κυρίαρχη. Η δε αναπαραγωγή του κεφαλαίου γίνεται ολοένα και πιο διευρυνόμενη. Οι καπιταλιστές ένα μέρος της υπεραξίας το επενδύουν για να μεγαλώσουν οι διαστάσεις του κεφαλαίου, προκειμένου να αποσπούν μεγαλύτερη από πριν υπεραξία. Η διαδικασία μετατροπής μέρους της υπεραξίας σε κεφάλαιο ονομάζεται συσσώρευση.




Η τάση για αύξηση της μάζας της υπεραξίας, που αποσπούν οι καπιταλιστές από την απλήρωτη δουλιά της εργατικής τάξης, τους οδηγεί να επιδιώκουν τη σχετική και απόλυτη αύξηση του απλήρωτου εργάσιμου χρόνου και να μειώνουν την αξία της εργατικής δύναμης. Επιδιώκουν λοιπόν την αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας, γιατί έτσι αυξάνεται ο απλήρωτος χρόνος δουλιάς, αφού στην ίδια μονάδα χρόνου παράγονται περισσότερα εμπορεύματα, άρα στον ίδιο εργάσιμο χρόνο παράγεται μεγαλύτερη νέα αξία, ενώ η αξία της εργατικής δύναμης μειώνεται, αφού τα μέσα αναπαραγωγής της εργατικής του δύναμης με την αύξηση της παραγωγικότητας φτηναίνουν, αποκτούν σχετικά μικρότερη αξία, άρα μειώνεται ο αναγκαίος χρόνος εργασίας.


Αυτή η τάση οδηγεί τους καπιταλιστές να εκσυγχρονίζουν τα μέσα παραγωγής. Τα επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνικής έχουν πρακτική εφαρμογή στην αλλαγή των παλιών μέσων παραγωγής με νέα, σύγχρονα, που απαιτούν βεβαίως μεγαλύτερες διαστάσεις κεφαλαίου, αλλά υπόσχονται και μεγαλύτερα κέρδη. Τα νέα μέσα παραγωγής μπορούν τώρα να αυξάνουν την παραγωγή νέων αξιών, με την ίδια ή και τη λιγότερη χρήση εργατικής δύναμης. Ετσι αλλάζει και η σχέση του σταθερού κεφαλαίου (αυτό που επενδύεται σε μέσα παραγωγής), με το μεταβλητό κεφάλαιο (αυτό που επενδύεται σε εργατική δύναμη), υπέρ του πρώτου. Η σχέση ανάμεσα στο σταθερό και το μεταβλητό κεφάλαιο ονομάζεται οργανική σύνθεση κεφαλαίου.


Τα σύγχρονα μέσα παραγωγής μπορούν να μπουν σε κίνηση με την ίδια ή και λιγότερη εργατική δύναμη. Ετσι χρειάζονται λιγότεροι εργάτες για τις ίδιες ή και μεγαλύτερες διαστάσεις της παραγωγής.


Α
ντικειμενικά λοιπόν η μείωση του εργάσιμου χρόνου, ακόμη και με σταθερούς τους άλλους παράγοντες της παραγωγικής διαδικασίας, δεν μπορεί να μειώσει την ανεργία. Ακόμη και αν για μικρό σχετικά χρονικό διάστημα υπάρξει κάποια μικρή έστω μείωσή της, στη συνέχεια η αύξηση της ανεργίας θα γίνεται ακόμη μεγαλύτερη από πριν και με πιο γοργούς ρυθμούς.




Ταυτόχρονα με τη γενικευμένη εφαρμογή της κατάργησης του σταθερού ημερήσιου εργάσιμου χρόνου και τη μερική απασχόληση, οι καπιταλιστές μπορούν, χωρίς αύξηση των θέσεων εργασίας, να διατηρούν τις ίδιες διαστάσεις της παραγωγής ή και να τις αυξάνουν, όταν αυτό τους χρειάζεται σε σχέση και με τη ζήτηση στην αγορά.


Επομένως η λογική που προβάλλει τη μείωση του εργάσιμου χρόνου ως μέσου μείωσης της ανεργίας και μάλιστα με την κατάργηση του σταθερού ημερήσιου εργάσιμου χρόνου είναι απατηλή και αποπροσανατολίζει την πάλη της εργατικής τάξης, υποτάσσοντάς τη στα πλαίσια των συμφερόντων του κεφαλαίου. Η πάλη για τη μείωση του ημερήσιου εργάσιμου χρόνου μπορεί να συμβάλει στη μείωση του βαθμού εκμετάλλευσης, ή τουλάχιστον να ανακόψει την αύξησή του.


Με τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας (αυξομείωση του ημερήσιου εργάσιμου χρόνου), η εργατική δύναμη αδυνατεί να αναπληρωθεί. Στη διάρκεια της μέρας που αναλώνεται πάνω από τα κατακτημένα όρια του ημερήσιου εργάσιμου χρόνου (8ωρο), και μάλιστα χωρίς υπερωριακή πληρωμή, η φθορά της είναι πολλαπλάσια μεγαλύτερη. Ετσι η μείωση του εργάσιμου χρόνου με την κατάργηση του σταθερού ημερήσιου εργάσιμου χρόνου αυξάνει την εκμετάλλευση, αφού μειώνει την τιμή της εργατικής δύναμης.


Η μείωση των εργοδοτικών εισφορών στην κοινωνική ασφάλιση, ως κίνητρο για αύξηση των θέσεων εργασίας, καλλιεργεί αυταπάτες, αφού δεν πρόκειται για τέτοιο μέτρο, αλλά για ένα ακόμη μέσο μείωσης της τιμής της εργατικής δύναμης και αύξησης των κερδών των καπιταλιστών.


Με τη μερική απασχόληση επιχειρείται το μοίρασμα μιας θέσης εργασίας ανάμεσα σε δυο και τρεις εργάτες. Ετσι θεωρώντας τους μερικά απασχολούμενους ως κανονικά, επιδιώκουν να παρουσιάσουν πλασματική μείωση της ανεργίας.


Σ.

Για τη σχέση αναγκών των εργατών, βιοτικού επιπέδου και τρόπου ζωής

Για τη σχέση αναγκών των εργατών, βιοτικού επιπέδου και τρόπου ζωής

Σ
το προηγούμενο άρθρο αναφερθήκαμε γενικά στην κατάσταση της εργατικής τάξης και στις ανάγκες της. Δυο ζητήματα αλληλένδετα μεταξύ τους, δίνοντας ταυτόχρονα τους παράγοντες που καθορίζουν το περιεχόμενό τους, με βάση τους οποίους, στην κάθε φορά δοσμένη βαθμίδα εξέλιξης του καπιταλισμού, πρέπει να καθορίζονται και τα αιτήματα, ως στόχοι πάλης, που καλύπτουν αυτές τις ανάγκες.




Τις ανάγκες τις διακρίνουμε σε κοινωνικές και ατομικές. Στις κοινωνικές ανάγκες κατατάσσονται τα μέσα παραγωγής και τα μέσα συντήρησης, τα συσσωρευμένα χρηματικά αποθέματα, όλα εκείνα τα μέσα, που είναι αναγκαία για την ανάπτυξη της επιστήμης, της δημόσιας Παιδείας, της Υγείας, του Πολιτισμού κλπ.


Στις ατομικές ανάγκες ανήκουν αυτές, που είναι απαραίτητος όρος για μια κανονική ζωή και για την ανάπτυξη της ανθρώπινης προσωπικότητας. Δηλαδή, όλα εκείνα τα μέσα για την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης, που σημαίνει όχι μόνο τροφή, ένδυση και κατοικία, αλλά και διατήρηση της υγείας, μόρφωση, ψυχαγωγία, ανάπαυση, διεύρυνση των γνώσεων, σύμφωνα με τις κατακτήσεις του ανθρώπινου πολιτισμού, ελεύθερο χρόνο κλπ.


Οπως οι κοινωνικές ανάγκες, έτσι και οι ατομικές, δεν μπορούν να εξαντλούνται στο ελάχιστο δυνατό της διατήρησης της ζωής, αλλά στο μέγιστο δυνατό της εξασφάλισης της δυνατότητας να ζει και να δουλεύει ο άνθρωπος. Για παράδειγμα, δεν μπορούμε να θεωρούμε ότι σήμερα αρκεί μια στοιχειώδης μόρφωση, που στο παρελθόν μπορεί να έφτανε μόνο σ' αυτήν της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, για να μπορεί ο εργάτης να δουλέψει, πολύ περισσότερο να ζει σε συνθήκες που καθορίζονται από τα επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνικής. Υπάρχει απαίτηση για ολοκληρωμένη μόρφωση. Το ίδιο ισχύει και για όλους τους όρους που καθορίζουν τη ζωή τη δική του και της οικογένειάς του: Οπως π.χ. κατοικία και εξοπλισμός της, (διαφορετικές ήταν οι ανάγκες πριν 30 χρόνια), των μετακινήσεών του, της διατροφής του, της ανάπαυσής του, κλπ.


Οι ανάγκες της εργατικής τάξης, επομένως, αυξάνονται. Οχι μόνο γιατί μπορεί να αυξάνεται η αξία των απαραίτητων μέσων για την ύπαρξή της, αλλά και λόγω ανάπτυξης των κοινωνικών και πολιτιστικών αναγκών τους. Αλλωστε, η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων γεννά καινούριες ανάγκες, ατομικές και κοινωνικές. Τόσο ως προς τα μέσα συντήρησης, όσο και ως προς τον πολιτισμό.


Ο
ταν, λοιπόν, θέτουμε σήμερα ενιαίο πλαίσιο διεκδικήσεων,1.200 ευρώ κατώτατο μισθό, 960 ευρώ κατώτατη σύνταξη, κανονική, σταθερή δουλιά για όλους, με σταθερό ημερήσιο εργάσιμο χρόνο, 7ωρο - 35ωρο - 5ήμερο και 6ωρο - 30ωρο για όσους δουλεύουν σε βαριά και ανθυγιεινά, σύνταξη στα 60 στους άνδρες και τα 55 για τις γυναίκες, επιδότηση των ανέργων με το 80% του μισθού, χωρίς προϋποθέσεις, μέτρα υγιεινής και ασφάλειας στους τόπους δουλιάς, αποκλειστικά δημόσια δωρεάν Παιδεία, Υγεία και Πρόνοια, κατάργηση του φόρου προστιθέμενης αξίας και πάγωμα των τιμών σε είδη πλατιάς κατανάλωσης, με προτεραιότητα στα είδη διατροφής, ένδυσης, υπόδησης, σχολικά και φάρμακα, δωρεάν εισιτήρια στα μέσα μαζικής μεταφοράς το πρωί και μείωσή τους σε όλα τα μέσα στις υπόλοιπες ώρες, κατάργηση των διοδίων, δωρεάν στέγαση και σίτιση για τους φοιτητές, σπουδαστές των λαϊκών οικογενειών και κατάργηση των διδάκτρων στα ΙΕΚ, αφορολόγητο όριο για τον άγαμο φορολογούμενο στα 15.000 ευρώ το χρόνο, προσαυξημένο ανάλογα με τα παιδιά, το θέτουμε ως το ελάχιστο κατώτερο όριο που μπορεί να καλύψει, στις σημερινές συνθήκες, τις βασικές ανάγκες της εργατικής οικογένειας. Και με το συγκεκριμένο ενιαίο πλαίσιο δρούμε για την ανάπτυξη της ταξικής πάλης της εργατικής τάξης, προκειμένου να εξασφαλίζεται το βιοτικό επίπεδο της εργατικής τάξης στα επίπεδα που μπορεί σήμερα να ικανοποιήσει η ανάπτυξη της οικονομίας, των παραγωγικών δυνάμεων. Βεβαίως, επειδή η παραγωγή είναι καπιταλιστική και τον πλούτο που παράγει η εργατική τάξη τον καρπώνονται οι καπιταλιστές, επειδή οι δυσκολίες αναπαραγωγής του κεφαλαίου απαιτούν την εφαρμογή των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, άρα εντείνεται η εκμετάλλευση, οι όροι ζωής της εργατικής οικογένειας επιδεινώνονται, το βιοτικό επίπεδο πέφτει. Γιατί τα 566 ευρώ κατώτατου μισθού δε φτάνουν ούτε για τα στοιχειώδη, δηλαδή την κάλυψη των φυσικών αναγκών για την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης. Πολύ περισσότερο δεν μπορούν να καλυφθούν οι ανάγκες για εκπαίδευση, υγεία, πολιτισμό κλπ. Στον καπιταλισμό, οι σχέσεις εκμετάλλευσης είναι που καθορίζουν και τα κοινωνικά πλαίσια του βιοτικού επιπέδου της εργατικής τάξης και που καθορίζονται από τις ανάγκες αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης. Οσο μεγαλώνει ο βαθμός εκμετάλλευσης, τόσο μεγαλύτερες είναι και οι ανάγκες αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης, όπως επίσης, όσο αναπτύσσονται οι παραγωγικές δυνάμεις, αυξάνονται και οι ανάγκες αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης.




Ο Κ. Μαρξ, στο έργο του «Μισθός, τιμή και κέρδος», αναφέρει: «Το βιοτικό επίπεδο προϋποθέτει, όχι μόνο την ικανοποίηση των αναγκών της φυσικής ζωής, αλλά και την ικανοποίηση ορισμένων αναγκών, που πηγάζουν από εκείνες τις κοινωνικές συνθήκες, στις οποίες βρίσκονται και αναπτύσσονται οι άνθρωποι».


Η
 αστική οικονομία, όταν αναφέρεται ή μελετά το βιοτικό επίπεδο, στέκεται κυρίως στο εισόδημα και τη διάθεσή του. Το βιοτικό επίπεδο, όμως, εκφράζει το βαθμό ικανοποίησης του συνόλου των ανθρώπινων αναγκών, υλικών και πνευματικών, σε μια δοσμένη φάση ανάπτυξης της κοινωνίας. Οι οποίες για την εργατική τάξη μένουν ανικανοποίητες. Αυτή η πραγματικότητα καθορίζει και τον τρόπο ζωής της εργατικής τάξης, τον οποίο επιβάλλει η ίδια η καπιταλιστική πραγματικότητα, αφού ο τρόπος ζωής περιλαμβάνει τις διάφορες πλευρές της ανθρώπινης δραστηριότητας: Την εργασία, τις μορφές κοινωνικής οργάνωσής της, τις μορφές χρησιμοποίησης του ελεύθερου χρόνου, τη συμμετοχή στην πολιτική και κοινωνική ζωή, τις μορφές ικανοποίησης των υλικών και πνευματικών αναγκών.




Ο τρόπος παραγωγής επιδρά καθοριστικά στον τρόπο ζωής. Οι Κ. Μαρξ και Φρ. Ενγκελς, στο έργο τους «Η γερμανική ιδεολογία», αναφέρουν ότι «ο τρόπος που οι άνθρωποι παράγουν τα μέσα της ύπαρξής τους εξαρτιέται πρώτα - πρώτα από τη φύση, από τα μέσα διαβίωσης που βρήκανε έτοιμα και που οφείλουνε να αναπαράγουν. Ομως, δεν πρέπει να αντικρίσουμε αυτόν τον τρόπο παραγωγής μόνο από αυτήν την άποψη, δηλαδή ότι είναι η αναπαραγωγή της φυσικής ύπαρξης των ατόμων. Ο τρόπος που τα άτομα εξωτερικεύουν τη ζωή τους καθρεφτίζει με πολλή ακρίβεια αυτό που είναι. Αυτό που είναι συμπίπτει, λοιπόν, με την παραγωγή τους, τόσο με εκείνο που παράγουν, όσο και με τον τρόπο που το παράγουν. Το τι είναι τα άτομα εξαρτιέται από τους υλικούς όρους της παραγωγής τους».


Τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του τρόπου ζωής για τους εργαζόμενους στον καπιταλισμό είναι η αστάθεια της υλικής τους κατάστασης, η αβεβαιότητα για το αύριο, η μόνιμη απειλή της ανεργίας, που για ένα σημαντικό τμήμα της εργατικής τάξης είναι μια σκληρή δοκιμασία, ο φόβος της ανασφάλειας στα γηρατειά, τα ταξικά εμπόδια στην Παιδεία, οι διακρίσεις σύμφωνα με το φύλο, την ηλικία και την εθνικότητα.


Α
π' όλα τα παραπάνω, γίνεται φανερό πως η εργατική τάξη θέλει και διαφορετικό βιοτικό επίπεδο και διαφορετικό τρόπο ζωής. Μόνο που η εξασφάλισή τους απαιτεί την κατάργηση των εκμεταλλευτικών σχέσεων. Επομένως, η ταξική πάλη με το πιο πάνω ενιαίο πλαίσιο διεκδικήσεων, ως βάση που μπορεί να την ενώνει σε ενιαία δράση δεν αρκεί, προκειμένου να κατακτήσει το βιοτικό επίπεδο που χρειάζεται να ζει με τον τρόπο που θέλει, σε τελευταία ανάλυση να ικανοποιεί τις ανάγκες της. Αυτό μπορεί να εξασφαλίζεται μόνο όταν η ίδια καθορίζει τη ζωή της, μόνο όταν επιβάλλει τις δικές της σχέσεις παραγωγής, τις σοσιαλιστικές. Επομένως, η ενιαία πάλη πρέπει να τείνει στη συνειδητοποίηση της ανάγκης της πολιτικής πάλης για την επιβολή της δικής της εξουσίας, ανατρέποντας την εξουσία του κεφαλαίου. Ζήτημα που εξαρτάται από τη δράση του δικού της κόμματος, του Κομμουνιστικού Κόμματος. Δράση που να ωριμάζει τη συνείδησή της ως προς αυτό το σκοπό, να την αποσπά από την αστική ιδεολογία και πολιτική, να χειραφετείται, ώστε να επιτελέσει την ιστορική της αποστολή. Και αυτό το ζήτημα υπηρετείται όταν το Κόμμα εξασφαλίζει με την πολιτική του δράση την προώθηση της στρατηγικής του, τη σωστή σχέση της ταχτικής με τη στρατηγική.




Σ.Λ.


    


 Σελ. /24     

Στενάζουν από την εντατικοποίηση και τις «ευέλικτες» συμβάσεις

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΕ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑ - ΕΠΙΣΙΤΙΣΜΟ - ΤΟΥΡΙΣΜΟ

Στενάζουν από την εντατικοποίηση και τις «ευέλικτες» συμβάσεις

Από την απεργία του κλάδου τον Ιούνη

Οι ξενοδόχοι από την περασμένη Παρασκευή (13/7) χαμογελούν και «τρίβουν τα χέρια» τους αφού πέτυχαν νέα σημαντική μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης. Η συμβιβασμένη συνδικαλιστική πλειοψηφία στην Ομοσπονδία του κλάδου, δηλαδή οι παρατάξεις ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ, είναι επίσης ευχαριστημένες καθώς βάζοντας την υπογραφή τους κάτω από την κλαδική ΣΣΕ για τους ξενοδοχοϋπαλλήλους που προβλέπει μείωση στους βασικούς μισθούς σε ποσοστό 15%, συνέβαλαν στη θωράκιση της κερδοφορίας των επιχειρηματιών του κλάδου. Η κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ ανακουφίστηκε επίσης καθώς, όπως δήλωσε η υπουργός Τουρισμού Ο. Κεφαλογιάννη, η υπογραφή της κατάπτυστης ΣΣΕ είναι μια θετική εξέλιξη, κομβικής σημασίας για την πορεία του ξενοδοχειακού κλάδου (για τα κέρδη των εργοδοτών ενδιαφέρεται άλλωστε) η οποία μάλιστα, όπως δήλωσε, εξασφαλίζει την επίτευξη εργασιακής ειρήνης.

Θύματα όλης αυτής της εξέλιξης δεν είναι άλλοι από τους χιλιάδες ξενοδοχοϋπαλλήλους στα ξενοδοχεία της χώρας που οι μισθοί τους σφαγιάσθηκαν στο όνομα της «σωτηρίας» του τουρισμού. Από την πλάτη των εργαζομένων θα βγουν «τα σπασμένα» «των «προσφορών» και των μαγικών «ευκαιριών» για διακοπές στην Ελλάδα, που τάζουν οι «τουρ οπορέιτορς» και τα διάφορα ξενοδοχειακά συγκροτήματα. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης μόλις έκλεισε η κατάπτυστη νέα κλαδική ΣΣΕ άρχισαν να παπαγαλίζουν τις «ειδήσεις» των ξενοδόχων για «ανάκαμψη»... του Τουρισμού.

Την ίδια στιγμή οι εργαζόμενοι στον κλάδο δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται. Αρκεί μόνο να αναφερθεί ότι στη Ρόδο, εκεί που η πλειοψηφία του σωματείου (ΠΑΣΚΕ) και οι ξενοδόχοι συμφώνησαν σε τοπική ΣΣΕ με μείωση 13%, το 90% των εργαζομένων είναι απλήρωτο τη φετινή σεζόν. Την ίδια στιγμή, οι καμαριέρες στενάζουν από την εντατικοποίηση αφού φτάνουν να καθαρίζουν 20, 25 ακόμα και 30 δωμάτια τη μέρα! Οι μάγειρες και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι στη κουζίνα «ψήνονται» κυριολεκτικά πάνω από τις κατσαρόλες και τις ψησταριές, αφού οι ξενοδόχοι (για να ενισχύσουν την κερδοφορία τους) έχουν διευρύνει τον κύκλο εργασιών στα εστιατόρια τους.

Μέσα στις χλιδάτες ξενοδοχειακές μονάδες επικρατεί σήμερα κάθε ελαστική μορφή απασχόλησης. Είναι ενδεικτικό ότι σε μεγάλη κεντρική ξενοδοχειακή μονάδα στην Αθήνα από τις 55 μόνιμες καμαριέρες που δούλευαν πριν κάποια χρόνια, σήμερα έχουν μείνει 17 και άλλες 45 δουλεύουν μέσων «δουλεμπορικών». Αυτή η εικόνα αφορά το σύνολο των ξενοδοχείων. Εργαζόμενοι που δουλεύουν με συμβάσεις ολίγων ημερών ή ακόμα χειρότερα με σύμβαση μιας μέρας. Οι εποχικοί εργαζόμενοι αναγκάζονται να δουλεύουν στα μεγάλα ξενοδοχειακά «κάτεργα» ήλιο με ήλιο για ένα κομμάτι ψωμί και για λίγους μήνες.

Αντίστοιχη κατάσταση επικρατεί σε όλη τη χώρα. Στην Κέρκυρα, χτες, στήθηκε απεργιακό μπλόκο στην απλήρωτη εργασία. Σε μονάδες όπως αυτές του ομίλου της AQUIS, RODA BEACH, SIDARI VILLAGE, ALBATROS κτλ. υπάρχουν περιπτώσεις που χρωστούνται δεδουλευμένα μέχρι και από πέρσι. Και όλα αυτά όταν οι αφίξεις στο νησί της Κέρκυρας έχουν αυξηθεί συγκριτικά με πέρσι, όταν οι ξενοδόχοι λαμβάνουν πολύμορφες ενισχύσεις για φοροαπαλλαγές, απαλλαγή από εργοδοτικές εισφορές, πριμοδοτούνται με φτηνό εργατικό δυναμικό μέσα από διάφορα ευρωπαικά προγράμματα, για να αυγατίσουν τα κέρδη τους.

«Απέναντι σε όλους αυτούς είμαστε όλοι εμείς»

Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα φρένο μπορούν να βάλουν μόνο τα σωματεία που παλεύουν στη γραμμή της υπεράσπισης των συμφερόντων των εργαζομένων, στη γραμμή της σύγκρουσης με όσους υπονομεύουν τη ζωή τους. Η καθημερινή δράση των ταξικών σωματείων στα ξενοδοχεία και στα επισιτιστικά καταστήματα, στις σχολές τουριστικών επαγγελμάτων δημόσιες και ιδιωτικές, παρ' όλες τις δυσκολίες και πιέσεις πρέπει να συνεχιστεί και να δυναμώσει.

«Η σύγκρουση στους χώρους δουλειάς πρέπει να αποκτήσει μαζικό χαρακτήρα και μεγαλύτερο βάθος. Εκεί αμφισβητείται στα ίσα και κατά μέτωπο ο ταξικός αντίπαλος, αυτός που ληστεύει νόμιμα και παράνομα τον πλούτο που παράγει ο εργαζόμενος», υπογραμμίζει ηΠανελλαδική Γραμματεία Επισιτισμού - Τουρισμού του ΠΑΜΕ.

Και συνεχίζει: «Το στέριωμα αυτής της γραμμής στους τόπους δουλειάς με τη συγκρότηση αγωνιστικών πυρήνων με πρωτοπόρους εργαζόμενους αποτελεί πρώτο και αναντικατάστατο καθήκον. Οι αγώνες θα είναι νικηφόροι όταν η κάθε μεγαλοεργοδοσία θα βλέπει εντός των τειχών της να υψώνονται εμπόδια. Θα χάνουν τον ύπνο τους, όταν η οργάνωση των εργατών σε ταξική κατεύθυνση θα δυσκολεύει την εφαρμογή των αντεργατικών τους σχεδίων. Θα γίνουν ανίσχυροι μπροστά στην αλληλεγγύη σωματείων, κλάδων, που πολεμούν προς ίδια κατεύθυνση, κάνοντας πράξη το σύνθημα: κανείς μόνος».

«Η ενίσχυση των συλλογικών διαδικασιών μέσα στους εργασιακούς χώρους, το γκρέμισμα των εργοδοτικών και κυβερνητικών πλειοψηφιών, η βελτίωση της δουλειάς των σωματείων, είναι οι προκλήσεις που έχουμε μπροστά μας για να δώσουμε τους αγώνες που έρχονται με προοπτική νικηφόρα για την τάξη μας.

Προχωρούμε με μεγαλύτερη αυτοθυσία και εμπιστοσύνη στις ανεξάντλητες δυνάμεις που έχει το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα. Η συμμαχία μας με τα άλλα λαϊκά τμήματα που καταπιέζονται από την πολιτική των μονοπωλίων, η ανάπτυξη δράσης των σωματείων και στις γειτονιές για το καθετί που σήμερα απασχολεί την εργατική-λαϊκή οικογένεια, είναι πλευρές που δένονται με την οργάνωση στα ξενοδοχεία, τα επισιτιστικά καταστήματα, στις μεγάλες τουριστικές περιοχές, είναι κρίσιμα ζητήματα που θα μπαίνουν στο επίκεντρο όλο και πιο έντονα. Δεν επιτρέπεται καμιά αναμονή», καταλήγει το κάλεσμα της Πανελλαδικής Γραμματείας Επισιτισμού - Τουρισμού του ΠΑΜΕ προς τους εργαζόμενους.

Η αστική δημοκρατία και η σχέση των μαζών με τη «διακυβέρνηση»

Η αστική δημοκρατία και η σχέση των μαζών με τη «διακυβέρνηση»

« Σ την αστική δημοκρατία οι καπιταλιστές με χίλιες δυο λαθροχειρίες - τόσο πιο έντεχνες και δραστικές, όσο πιο εξελιγμένη είναι η "καθαρή" δημοκρατία - απομακρύνουν τις μάζες από τη συμμετοχή στη διακυβέρνηση...». (Λένιν, «Απαντα» τ. 37, σελ. 256). Η πιο πάνω επισήμανση έχει ουσιαστικά διπλό χαρακτήρα. Από τη μια πλευρά, τοποθετεί το ζήτημα της πραγματικής δημοκρατίας, δηλαδή του κράτους του δήμου, της εξουσίας του λαού αρνητικά. Το πραγματικό, το θεμελιακό ζήτημα της δημοκρατίας είναι η συμμετοχή των λαϊκών μαζών στην πολιτική, στη διακυβέρνηση, στη διαχείριση των υποθέσεων της κοινωνίας. Από την άλλη πλευρά αναδεικνύει το γεγονός ότι η «δημοκρατία» δεν είναι ουδέτερη, δεν μπορεί να είναι ουδέτερη. Εχει συγκεκριμένο ταξικό περιεχόμενο και η βάση του βρίσκεται στην ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και στην ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων της παραγωγής, που είναι καπιταλιστική. Επομένως, η δημοκρατία είναι συστατικό στοιχείο του κράτους, της εξουσίας, λειτουργεί και δρα σε συγκεκριμένη κατεύθυνση, με συγκεκριμένες μεθόδους και τρόπους για συγκεκριμένο σκοπό, που δεν είναι άλλος από τη διατήρηση και ενίσχυση της κυριαρχίας της άρχουσας τάξης. Γι' αυτό και δεν μπορούμε να μιλάμε για δημοκρατία γενικά. Αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς ως προς το περιεχόμενο της δημοκρατίας, πρέπει υποχρεωτικά να την προσδιορίζουμε, με το χαρακτηριστικό της τάξης την κυριαρχία της οποίας υπηρετεί. Αστική δημοκρατία (δημοκρατία της αστικής τάξης), προλεταριακή δημοκρατία (δημοκρατία της εργατικής τάξης). Και από τη στιγμή που η κοινωνία είναι καπιταλιστική, θα υπάρχει αστική δημοκρατία, η οποία θωρακίζεται παντοιοτρόπως, προκειμένου να μπορεί να προστατεύεται από τους κινδύνους ανατροπής και κατάργησής της. Και αυτοί βεβαίως προέρχονται από την εργατική τάξη και τ' άλλα λαϊκά στρώματα. Μια από τις μεθόδους που χρησιμοποιεί, συνδυασμένα βεβαίως με όλα τα μέσα άσκησης της εξουσίας, είναι η μόνιμη και σταθερή απομάκρυνση των λαϊκών μαζών από τη διακυβέρνηση, από την πολιτική γενικά. Ενώ βεβαίως τυπικά, πάντα, προσπαθεί να εμφανίζει ακριβώς το αντίθετο, ότι δηλαδή όλες οι κοινωνικές τάξεις και στρώματα συμμετέχουν στη διακυβέρνηση και μάλιστα ότι συνεχώς ενδιαφέρεται για τη βελτίωση αυτής της συμμετοχής. Η  διαχείριση των υποθέσεων της κοινωνίας έχει ανατεθεί στην κυβέρνηση, στη βουλή και το κράτος. Η κυβέρνηση αναδεικνύεται μετά από καθολική ψηφοφορία (τυπική ισοτιμία), αφού το εκλογικό δικαίωμα ανήκει σ' όλα τα μέλη της κοινωνίας, από το κόμμα το οποίο εξασφαλίζει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Ποια όμως μπορεί να είναι η συμμετοχή των μαζών στη διακυβέρνηση στο χρονικό διάστημα ανάμεσα σε δυο εκλογικές αναμετρήσεις; Μα υπάρχουν οι αντιπροσωπευτικοί θεσμοί, με πρώτον απ' όλους το Κοινοβούλιο, στους οποίους όλοι υποτίθεται ότι συμμετέχουν στην πολιτική, στη διακυβέρνηση, δι' αντιπροσώπων. Υπάρχει θεσμοθετημένος έλεγχος του κυβερνητικού έργου, κατ' αρχήν στο ίδιο το Κοινοβούλιο, από τα κόμματα τα οποία εκφράζονται κοινοβουλευτικά. Μπορεί όλ' αυτά να θεωρούνται συμμετοχή των λαϊκών μαζών στη διακυβέρνηση, δι' αντιπροσώπων; Το πραγματικό πρόβλημα που μπορεί να βοηθήσει στην προσέγγιση της συμμετοχής των λαϊκών μαζών στη διακυβέρνηση, στην πολιτική, είναι η δυνατότητα πραγματοποίησης των συμφερόντων των λαϊκών μαζών, αφού η πολιτική υπηρετεί συμφέροντα, η διακυβέρνηση πραγματοποιεί συμφέροντα. Μπορούμε λοιπόν να θέσουμε ένα απλό ερώτημα, η απάντηση στο οποίο μπορεί να αποκαλύψει την απάτη της λαϊκής συμμετοχής στην αστική δημοκρατία. Ποια είναι η ταχτική της κυβέρνησης και του κράτους, απέναντι στις διεκδικήσεις των συμφερόντων των λαϊκών μαζών; Βεβαίως, εδώ εννοούμε τα πραγματικά τους συμφέροντα, που σε τελευταία ανάλυση είναι η ιδιοποίηση από την εργατική τάξη και τ' άλλα λαϊκά στρώματα των αποτελεσμάτων της εργασίας τους. Η  ουσία του ζητήματος έχει ως εξής. Η άσκηση πολιτικής έχει σχέση με τα ταξικά συμφέροντα. Στην καπιταλιστική κοινωνία τα ταξικά συμφέροντα της αστικής τάξης είναι αυτά που κυριαρχούν σε βάρος ολόκληρης της υπόλοιπης κοινωνίας. Επομένως, μπορεί μέσω του καθολικού εκλογικού δικαιώματος να αναδεικνύεται κυβέρνηση, αλλά αυτή υπηρετεί τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Και μπορεί να τα υπηρετεί πιο αποτελεσματικά, όσο λιγότερα εμπόδια συναντά στη δράση της. Αυτά τα εμπόδια μόνο από τις λαϊκές μάζες μπορούν να ορθώνονται, αφού τα δικά τους συμφέροντα είναι αντίθετα μ' αυτά που υπηρετούν οι κυβερνήσεις. Ακριβώς γι' αυτό μαζί με τη διακυβέρνηση, δηλαδή τις κυβερνητικές αποφάσεις, το νομοθετικό έργο της Βουλής, είναι και οι μοχλοί επιβολής της πολιτικής που υπάρχουν στο κράτος και αποτελούν μορφές βίας, ιδεολογικής και κατασταλτικής. Για παράδειγμα, κάθε κυβερνητικό μέτρο που θίγει εργατικά δικαιώματα, εξαγγέλλεται και εφαρμόζεται στο όνομα των συμφερόντων της εργατικής τάξης. Αναπτύσσεται μια ολόκληρη ιδεολογική βία από τους αντίστοιχους μηχανισμούς. Πρόσφατο παράδειγμα τα μέτρα κατεδάφισης της κοινωνικής ασφάλισης στο όνομα τής «σωτηρίας» της. Χτυπιέται η ασφάλιση, αλλά επιδιώκουν να πείσουν τους εργαζόμενους ότι είναι προς το συμφέρον τους. Και όταν αναπτύσσονται αγώνες υπεράσπισης και διεκδίκησης, τότε υπάρχει και η αστυνομική βία. Πολύ περισσότερο που υπάρχει φροντίδα (κατασταλτικοί νόμοι όπως ο τρομονόμος, ο προετοιμαζόμενος ενάντια στις διαδηλώσεις κλπ.), να εμποδίζεται όχι η συμμετοχή στην πολιτική δράση, αλλά και το ελάχιστο, η υπεράσπιση των καταχτήσεων. Το κύριο λοιπόν στη λειτουργία και τη δράση της αστικής δημοκρατίας είναι η με κάθε μέσο παρεμπόδιση των μαζών στην πολιτική δράση και αξιοποιείται και η δύναμη της πολύμορφης καταστολής. Δίκαια ο Μαρξ, την εξουσία και το κράτος της αστικής τάξης τα ονόμασε δικτατορία μιας μειοψηφίας στην τεράστια πλειοψηφία της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, ακόμη και στις πιο ανεπτυγμένες αστικοδημοκρατικές μορφές, δικτατορία της αστικής τάξης. Αλλωστε, χωρίς την πολύμορφη βία, η λειτουργία της αστικής δημοκρατίας δε θα μπορούσε να σταθεί μπροστά στις ανειρήνευτες ταξικές αντιθέσεις και συμφέροντα. Η βία επιδρά βαθιά στη συνείδηση και την ψυχολογία της εργατικής τάξης και των λαϊκών μαζών, έτσι που η δημοκρατική επίφαση της «ελευθερίας» πολιτικής δράσης να περιορίζεται συνεχώς. Οταν η εξάρτηση της εργατικής τάξης από τη θέληση των καπιταλιστών, για το ανύπαρκτο δικαίωμα στη δουλιά, κυριαρχεί, σε συνδυασμό με τη σύμφυτη με το σύστημα ανεργία, όταν η δημοκρατία στους τόπους δουλιάς εξαντλείται στο δικαίωμα και την ελευθερία του καπιταλιστή να εκμεταλλεύεται τον εργάτη, ενώ η ελευθερία του εργάτη να διεκδικεί γίνεται απειλή για απόλυση ή και ποινικό αδίκημα, όταν το δικαίωμα του «συνέρχεσθαι» σταματά εκεί που ξεκινούν τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας, όταν αντικειμενικά η δύναμη του πλούτου καθιστά ανισότιμη τη διάδοση των ιδεών και την ενασχόληση με την πολιτική, τότε η κατ' επίφαση δημοκρατία είναι βία της δικτατορίας της κυρίαρχης τάξης πάνω στη θέληση των εκμεταλλευομένων μαζών. Β εβαίως, η πραγματικότητα αυτή διαμορφώνεται και με όρους ταξικής πάλης. Γι' αυτό φροντίζει η οργανωμένη πολιτική πρωτοπορία της εργατικής τάξης, το κόμμα της δηλαδή, το Κομμουνιστικό Κόμμα. Αποκαλύπτοντας ακριβώς την αντίφαση στη λειτουργία της αστικής δημοκρατίας, αλλά και οργανώνοντας την ταξική πάλη της εργατικής τάξης και των συμμάχων της ενάντια στην αστική δημοκρατία, ως την οριστική ανατροπή της. «Οι καταπιεζόμενες μάζες συναντούν στο κάθε βήμα, ακόμη και στο πιο δημοκρατικό αστικό κράτος, τη χτυπητή αντίφαση ανάμεσα στην τυπική ισότητα που διακηρύσσει η "δημοκρατία" των καπιταλιστών και στους χιλιάδες πραγματικούς περιορισμούς και πονηριές, που μετατρέπουν τους προλετάριους σε μισθωτούς δούλους. Αυτή ακριβώς η αντίφαση ανοίγει τα μάτια των μαζών για να δουν τη σαπίλα, την ψευτιά και την υποκρισία του καπιταλισμού. Αυτή ακριβώς την αντίφαση ξεσκεπάζουν συνεχώς μπροστά στις μάζες οι διαφωτιστές και οι προπαγανδιστές του σοσιαλισμού, για να τις προετοιμάσουν για την επανάσταση» (Λένιν, Απαντα τ.37 σελ. 255).

Τιμοκατάλογος για τα ΜΑΤ

Τιμοκατάλογος 

 Για ενοικίαση των δυνάμεων των ΜΑΤ οι νέες τιμές διαμορφώνονται ως εξής:
 -για απλή απώθηση, 2 ευρώ η μέρα και δύο φοντανάκια ανά κάθε μέλος διμοιρίας
 -για απώθηση με συνοδεία χρήσης γκλόπ, 3 ευρώ η μέρα ένα γλυκό του κουταλιού και ένα αυγό Τουρκίας ανά κάθε μέλος διμοιρίας.(*1)
 -για απλή χρήση χημικών ουσιών(*2) κατά διαδηλωτών,4 ευρώ η μέρα, μία σωβρακοφανέλα (ανά κάθε μέλος),και μία πρόσκληση για δύο άτομα (κατόπιν κλήρωσης) για μία συμμετοχή σε χουντικό γλέντι σε χώρο που θα σας υποδειχτεί.(*3)
 -για χρήση χημικών ουσιών μετά γυμναστικών επιδείξεων (βλ. μπούφλες) κατά διαδηλωτών, 5 ευρώ η μέρα, ένα σουτζούκ λουκούμ (ανά κάθε μέλος) και μία ζαρντινιέρα (*4) (ανά διμοιρία) για να μην ψάχνουν επιτόπου οι δυνάμεις και χάνουν πολύτιμο καιρό (ο χρόνος είναι χρήμα).(*5)
 -αν τα παραπάνω αφορούν διαδηλώσεις από μέλη οικοδόμων, ναυτεργατών οι τιμές διπλασιάζονται (καθώς αυτοί βαράνε).
 -αν τα παραπάνω αφορούν διαδηλώσεις με μέλη του ΠΑΜΕ και ταξικά σωματεία οι τιμές διπλασιάζονται (για να μάθουν).
 -για φύλαξη εργοστασίων από απεργούς, η χρέωση είναι ,μία ξαπλώστρα ανά άνδρα, ένα μπουκαλάκι ζεστό νερό ανά δύο άνδρες και ένα (μισοφαγωμένο) πορτοκάλι χωρίς τα κουκούτσια του ανά τρεις άνδρες.
 -για «άνοιγμα» εργοστασίων, σπάσιμο περιφρουρήσεων μετά γυμναστικών επιδείξεων (βλ. παραπάνω κατηγορία), χρήση χημικών ουσιών, η τιμή είναι μία σόδα ανά άνδρα (διαίτης), μία κασέτα με άσματα σκυλάδικου τρίτης κατηγορίας ανά διμοιρία (διαφορετική κατά προτίμηση για να τις αλλάζουν μεταξύ τους), μία χούφτα γαρύφαλλα από το παρακείμενο στην περιοχή νεκροταφείο (για χρήση κατά την ώρα της ακρόασης των ασμάτων) κι ένα αλκοτέστ ανά διμοιρία. Η τιμή αυτή δεν αλλάζει κατά τις βραδινές ώρες. Οι συλλήψεις σε αυτή τη περίπτωση χρεώνονται χωριστά και γίνονται κατόπιν ειδικής συμφωνίας.(*5) 


  Για όλες τις άλλες περιπτώσεις, πληροφορίες στα κεντρικά μας με τηλεφώνημα σε ώρες γραφείου. Για έκτακτες περιπτώσεις απευθυνθείτε σε ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς (ειδική τιμή στο Σκάι) κατά την διάρκεια των κεντρικών δελτίων ή στη Καθημερινή. Η υποστήριξη από «ειδικούς» αναλυτές στα κεντρικά δελτία των ΜΜΕ είναι δώρο σε όλα τα πακέτα (εκτός αργιών).σε όλες τις παραγγελίες η παρουσία εισαγγελέα είναι απαραίτητη και σε κάθε παραγγελία άνω των 5 διμοιριών είναι προσφορά του καταστήματος. Τιμές συζητήσιμες. Δεκτές όλες οι κάρτες. Ειδική έκπτωση για τα μέλη του ΣΕΒ. Τα μέλη της ΕΕΕ (Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών) να απευθυνθούν στις κατά τόπους λιμενικές αρχές. Χρέωση ΦΠΑ 13% στο χέρι, 23% αν θα καθίσετε σε τραπεζάκι (τετραθέσιο θαλάσσης). Διατίθενται και πακέτα προσφορών. Ευχαριστούμε που διαλέξατε εμάς για την εξυπηρέτησή σας.   


                                             ΠΡΟΣΦΟΡΑ 
                                 Στις πέντε (5) συλλήψεις η μία δώρο 
                                     (η προσφορά ισχύει μέχρι το τέλος του μήνα)


                                      ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΣΟΚ (το αφεντικό τρελάθηκε)
      Δωρεάν φωτογραφία σας στον χώρο της επέμβασης με φόντο τις δυνάμεις μας






 *1.δώρο μία σύλληψη
 *2.κατεψυγμένο προιόν
 *3.δώρο δύο συλλήψεις
 *4.το χρώμα και οι διαστάσεις είναι από το στοκ μας και δεν γίνονται επιστροφές
 *5.η παραγγελία δεν μπορεί να είναι κάτω από τρεις (3) κλούβες




                                                  Υπουργείο Προστασίας του ΣΕΒ
                                                            Υπογραφή (δυσανάγνωστος)
  Αναρτήθηκε από  blogsevikos

(«Το χτύπημα της Φυτιάς»)

(«Το χτύπημα της Φυτιάς»)

«Θωμάς Μπαρούτας»
«...Βράδυ, πρώτη του Νοέμβρη 1945. Λίγο πιο πάνω απ' τη Φυτιά κοντά στο δάσος δυο καρβουνάδες κάνουν την τελευταία εξέταση στο καμίνι τους. Είναι κι οι δυο νεολαίοι απ' τη Φυτιά, παλιοί ελασίτες. Για να γλιτώσουν απ' τους μαυροσκούφηδες διάλεξαν τη δουλιά του καρβουνά. Ζούσαν όλο τον καιρό όξω στο βουνό, έκοβαν ξύλα, φτιάχνανε το καμίνι και κουβάλαγαν τα κάρβουνα στη Νάουσα. Αυτή ήταν η ζωή τους.




Κείνη τη νύχτα τέλειωσαν νωρίς τη δουλιά και πέσανε να κοιμηθούν στο καλύβι πούχανε φτιάσει. Ξαφνικά μια ριπή έσκισε την ησυχία. Υστερα άστραψε ο ουρανός, σφύριξε ο αγέρας. Δέσμες δέσμες οι τροχιοδεικτικές φεύγανε κατακόκκινες απ' τη μεριά του βουνού και πνίγονταν μέσα στη Φυτιά...


Ο ένας πετάχτηκε όξω...


- Τι γίνεται βρε;


- Χτυπάνε τη Φυτιά...


Απ' το χωριό ακούγονταν ντουφεκιές που πέφτανε ομαδικά σα νάταν πασχαλιά - χαλασμός κόσμου. Φόρεσαν τα τσαρούχια τους κι όρμησαν.


- Επανάσταση μωρέ... Χτυπάνε τη Φυτιά...


Ο ένας κοντοστάθηκε μια στιγμή.


- Και τα κάρβουνα;


- Τι κάρβουνα μου λες μωρέ;... εδώ χαλάει ο κόσμος και μεις νάμαστε απ' όξω;


Τρέχανε μες στο σκοτάδι, γκρεμοτσακίζονταν στα χαλίκια ως που έφτασαν τα ακρινά σπίτια του χωριού και βρήκαν τα παιδιά του Μπαρούτα.


- Τι γίνεται βρε;


- Ο Μπαρούτας χτυπάει τη Φυτιά... Δε βλέπεις;


Οι δυο καρβουνάδες δεν πρόφτασαν να μπουν κι αυτοί στο χορό. Μέσα σε 9 λεφτά η μάχη είχε τελειώσει - αν πρέπει να το πούμε μάχη.


Γιατί ό,τι έγινε ήταν πολύ μακριά απ' το νόημα που δίνει στη συνάντηση δύο αντιπάλων τούτη η λέξη. Γιατί μοναχά από μια μεριά έρχονταν τα φωτεινά τόξα των τροχιοδεικτικών. Απ' την άλλη άκουγες τρομαγμένες φωνές, τζάμια που σπάζανε, τον αέρα που σφύριζε στις κάμαρες των μαυροσκούφηδων, και ανθρώπους να τρέχουνε σαν τρελοί. Οι μαυροσκούφηδες της Φυτιάς απ' τις πρώτες ριπές, πέταξαν τα όπλα τους και τόβαλαν στα πόδια. Αλλοι κρύφτηκαν σε αχυρώνες, άλλοι σε χαντάκια και υπόγεια, κι ένας άλλος, στη βιασύνη του να το σκάσει έπεσε, μέσα σ' ένα πλημμυρισμένο βόθρο. Από κει τον έβγαλε η γυναίκα του με χίλιους κόπους και μοναχά που δεν του τις έβραξε έτσι αγαναχτισμένη που ήταν. Τον έσερνε για το σπίτι και τον έψελνε...


- Βρε χέστη, αφού δεν έχεις ψυχή να κρατήσεις το ντουφέκι γιατί το πήρες;


- Τι τόθελα ντε ο βαριόμοιρος... Θαρρούσα όμως ότι δε θα χρειαζόταν να πολεμήσω.


Στο μεταξύ το χωριό ήταν στα χέρια του Μπαρούτα. Αυτό έγινε ακριβώς την πρώτη του Νοέμβρη 1945, όταν όλη η Ελλάδα πνιγόταν κάτω απ' τις αλυσίδες των εγγλέζικων τανκς, που περιοδεύανε μέχρι το τελευταίο χωριό, κουβαλώντας τα περιβόητα τάγματα της "Εθνοφυλακής". Απ' τη σπείρα του Σκουλαρικιώτη δεν ήταν παρά ο Θεοδωρόπουλος στο χωριό. Οι άλλοι λείπανε στη Βέροια, μαζί με τους μαυροσκούφηδες του Γαλή, που είχαν αφήσει πριν τρεις μέρες τη Φυτιά.


Η πλατεία γέμισε μονομιάς απ' τους λευτερωμένους Φυτιώτες. Βγήκαν οι κρυμμένοι, βγήκαν οι δαρμένοι, τα πομπεμένα κορίτσια, βγήκε κι η γριά Πανάγιω, η μάνα του Γκιουλιόπουλου κι έπεσε στην αγκαλιά του Μπαρούτα.


- Εγώ τόλεγα... Δε θα μ' αφήσουν τα παιδιά σ' αυτούς τους αντίχριστους.


Η νεολαία τριγύριζε στους δρόμους και χτύπαγε τις πόρτες.


- Ζήτω το καινούργιο αντάρτικο!


Κανείς δεν ήξερε τι γινόταν. Θαρρούσαν ότι το χτύπημα της Φυτιάς ήταν ένα μικρό μονάχα μέρος απ' το γενικό ξεσήκωμα.


Σ' ένα σπίτι πιάσανε τρυπωμένο τον τελάλη του Νικολόπουλου που γύριζε κάθε μέρα το χωριό και φώναζε ότι όποιος ελασίτης μετάνιωσε, να γραφτεί στη Χ, αλλιώς θα του κάψουνε τη φαμίλια. Ο Μπαρούτας δεν τον πείραξε.


- Πάρε το χωνί και τρέχα να φωνάξεις καλά λόγια... Αϊντε πες να μαζευτούνε όλοι στην πλατεία, δεξιοί και αριστεροί. Να μιλήσουμε μονιασμένοι λίγη ώρα.


Οι γυναίκες των μαυροσκούφηδων πήγαν οι ίδιες, τους ξετρύπωσαν απ' τους κρυψώνες και τους σύρανε στην πλατεία. Αυτοί στην αρχή τραβιόντουσαν τρομαγμένοι.


- Θα μας σκοτώσουν μωρέ...


- Βρε έλα πάμε... Ποιος θα σε σκοτώσει; Ο Μπαρούτας;... Σάματις δεν τον ξέρω γω τόσα χρόνια τι άνθρωπος είναι;...


Οταν μαζεύτηκε όλο το χωριό, ο Μπαρούτας μπήκε μπροστά και διάταξε...


- Πάμε, στο σχολειό.


Μέσα απ' το πλήθος ακούστηκαν φωνές:


- Ποιο σχολειό; Από καιρό τόχουν κάνει φυλακή...


- Πάμε, είπε πάλι ο Μπαρούτας.


Κίνησαν όλοι μαζί, δεξιοί κι αριστεροί, μαυροσκούφηδες και δικοί μας. Οταν φτάσανε μπροστά στην κλειδωμένη πόρτα, ο Μπαρούτας έβγαλε το αυτόματό του, τσάκισε με δυο ριπές το λουκέτο και μπήκε μέσα.


Το σχολειό ήταν άδειο. Πριν δυο μέρες που φύγανε οι σουρλαίοι πήρανε μαζί όλους τους φυλακισμένους. Το πάτωμα ήταν λεκιασμένο και βρώμικο. Αίματα, τούφες από βγαλμένα μαλλιά, κουρελιασμένες κουβέρτες, όλα ανάκατα.


Το χωριό χώρεσε ολόκληρο κει μέσα. Εγινε ησυχία και ο Μπαρούτας άρχισε να μιλάει...


- Χωριανοί... Δεν ξεσηκώθηκε κανένα καινούργιο αντάρτικο όπως θάρρεψαν μερικοί... Εμείς οι λίγοι που μας διώξανε στα βουνά, κάναμε μοναχοί μας τούτο δω πούγινε... για να σας δείξουμε τι θα βγει αν κάνετε ό,τι σας λέει ο Νικολόπουλος κι όσοι τον πληρώνουν...


Κρυμμένος ανάμεσα στον κόσμο, έτρεμε ο Θοδωρόπουλος ο πρόεδρος της Χ.


- Ελα συ δω μπροστά...


Οι γυναίκες των μαυροσκούφηδων αγρίεψαν σαν τον είδανε. Αρχισαν να φωνάζουν και να σπρώχνουν το Θοδωρόπουλο.


- Σκότωσέ τον βρε Θωμά. Σκότωσέ τον να ξεβρωμίσει η Φυτιά... Αυτός σταυρώνει τους άντρες να πάρουν όπλα...


Ο χίτης, κιτρινιάρης και σκυφτός, ήρθε και ξέρασε μπροστά στο Μπαρούτα...


- Λυπήσου τα παιδιά μου, βρε Λιόλιο...


- Εσύ γιατί δε λυπήθηκες τα δικά μου Θοδωρόπουλε, κι έβαλες τους σουρλαίους να τα πομπέψουνε;


Στέκονται κι οι δυο δίπλα δίπλα. Ο Μπαρούτας ήταν δυο μπόγια ψηλότερος απ' το ζαρωμένο χίτη. Με κυπαρισσένιο κορμί, τα μαλλιά κατάμαυρα να πέφτουν αχτένιστα πάνω στο ατίθασο πρόσωπο - φάνταζε σαν το ίδιο το δίκιο καταντίκρυ στο άδικο.


- Εσύ Θοδωρόπουλε, τούπε κοιτάζοντάς τον στα μάτια, έκανες τούτο το σχολειό φυλακή. Εγώ θα το κάνω πάλι σχολειό και θα σου μάθω αυτά που σ' έκαναν να ξεχάσεις οι λίρες των Εγγλέζων...


Τον έπιασε απ' το πέτο και τον τράνταξε.


- Γιατί να μη ζήσουμε μονιασμένοι βρε; Θέλεις να πιστεύεις στο βασιλιά σου. Πίστευε... Αν και εγώ θάθελα τώρα να μου πεις μπροστά στους χωριανούς πόσες φορές ήπιες καφέ με το βασιλιά για να τον αγαπάς τόσο.... Κι ύστερα να μου πεις πόσες φορές ήπιες με μένα και θέλεις τόσο το καλό μου... Αστα όμως τώρα αυτά... Εγώ σε ρωτάω; Θέλεις να ζήσουμε ήσυχοι στο χωριό μας;


- Και ποιος δεν το θέλει - έκανε ο Θοδωρόπουλος.


Ο Μπαρούτας κούνησε το κεφάλι:


- Μη λες μεγάλα λόγια. Εδώ έχει πέσει ούλο το χρυσάφι της Αγγλίας... Εσένα σ' αρέσουν τα λεφτά... Κι εγώ ξέρω πως μόλις φύγω απ' το χωριό, θα ξανάρθουν αυτοί. Θα σας πουν ότι ένας είναι ο Μπαρούτας... Τον καθαρίζουμε και τελειώνει. Θα μείνουμε μεις με την ησυχία μας και σεις με τις λίρες που θα πάρετε για πληρωμή, σα τον σκοτώσετε. Μην πάρετε ντουφέκι γιατί σας το ξαναλέω... Το ντουφέκι γεννάει ντουφέκι, το αίμα άλλο αίμα κι ο σκοτωμένος Μπαρούτας πολλούς Μπαρούτηδες ζωντανούς... Αντε πάτε τώρα στα σπίτια σας...


Χαράματα άφησε η μικρή ομάδα του Μπαρούτα τη Φυτιά. Ηταν ευχαριστημένοι και τραγούδαγαν. Τους ξεπροβόδησε όλο το χωριό. Ολόκληρη η Φυτιά είχε δεχτεί το σπόρο της συμφιλίωσης που τον πρόσφερε το ντουφέκι του Μπαρούτα. Γέροι, γυναίκες, ψημένοι άντρες όλοι ήταν βουρκωμένοι. Ο Μπαρούτας ήξερε να μιλάει στην καρδιά του λαού».
«Τα χελιδόνια»


«Οι Πολιτικοί Επίτροποι πόλεων και υπαίθρου είναι τα χελιδόνια του Δημοκρατικού Στρατού της Ελλάδας, που θα ξαπλώσουν τη δράση τους στις πόλεις και στα χωριά και θα φέρουν σ' αυτά την άνοιξη της λευτεριάς».


Β. ΜΠΑΡΤΖΙΩΤΑΣ


«Η γριά Μέλπω έσκιζε με κόπο τα βαριά κούτσουρα. Κάθε τόσο σηκωνόταν, έπιανε τη μέση της και κοίταζε με θλίψη το Λίνο, το εγγονάκι της πούπαιζε με τα νερά της αυλής. Υστερα σήκωνε ξανά το τσεκούρι και στο μυαλό της γύριζε ολοένα το παιδί της και η νύφη της που είχαν φύγει πριν δυο χρόνια στους αντάρτες. Από τότε δεν είχε πάρει καμιά είδηση. Το χωριό ήταν ένα μικρό βαλτοχώρι, χωμένο ανάμεσα στις δημοσιές που σταυρώνανε απ' όλες τις μεριές τον κάμπο. Τα βουνά ήταν πολύ μακριά κι οι αντάρτες δεν είχαν έρθει ποτέ να χτυπήσουν εδώ. Ο σκληρός πόλεμος γινόταν αλλού, μακριά. Η γριά έβλεπε τα νοσοκομειακά αυτοκίνητα που κουβαλάγανε τη νύχτα τους σακατεμένους, διάβαζε στα μάτια των περαστικών φαντάρων τον τρόμο του πολέμου και έτσι μάθαινε ότι οι δικοί της κρατάνε.


Οι μέρες στο χωριό περνάγαν, πικρές, σαν ένα ατέλειωτο βάσανο. Στο κτίριο της αστυνομίας έμενε ένας νωματάρχης και τρεις χωροφύλακες. Πίνανε κάθε τόσο στην ταβέρνα κι όταν το ούζο τους χτύπαγε στο κεφάλι θυμόντουσαν τούτη τη γριά πούχε δυο παιδιά στο βουνό. Εμπαιναν στο σπίτι, δέρνανε το μικρό και φεύγανε αφού μαζεύαν πρώτα όσες κότες βρίσκανε στην αυλή.


Τούτο τ' απομεσήμερο η γη άχνιζε κάτω από τα πόδια της - μούσκλια και χορτάρια είχαν φυτρώσει στις άκρες του φράχτη και η ανοιξιάτικη αντηλιά έπαιζε με τα κάτασπρα ανθάκια της μυγδαλιάς που καθρέφτιζε τα κλωνιά της στη μικρή στέρνα του χωριατόσπιτου.


Ξαφνικά ένα φουρφούρισμα έσκισε τον αέρα, τα ανθάκια της μυγδαλιάς τινάχτηκαν και σκόρπισαν πάνω απ' το κεφάλι της και πεντέξι σταυρωτές ουρίτσες ψαλίδισαν τον ουρανό.


Το μικρό άφησε τα παιχνίδια του με τα νερά και έτρεξε κοντά της, δείχνοντας ψηλά.


- Γιαγιάκα, χελιδόνια... Ηρθαν τα χελιδόνια... Ομως αυτή δε σταμάτησε τη δουλιά της.


- Καλά!... Τα είδα - τούπε ξερά και άρχισε πάλι να κατεβάζει το τσεκούρι στα χοντρά κούτσουρα... Ασε με τώρα να τελειώσω τη δουλιά μου και το βράδυ θα σου πω ένα παραμύθι για τα χελιδόνια.


Ο Λίνος τραβήχτηκε υπάκουα στη γωνιά του και η γριά βυθίστηκε πάλι στη συλλογή...


Τι κι αν είχαν έρθει τα χελιδόνια; Οι μυγδαλιές άσπρισαν πάνω από τους φράχτες, στις πλαγιές το χορτάρι είχε ψηλώσει και στον αέρα κυνηγιόντουσαν οι πεταλούδες. Μα ο νωματάρχης με το βούρδουλα τριγύριζε στα στενοσόκακα, μαύριζε την ψυχή της, και έκανε πιο χλωμό το φοβισμένο προσωπάκι του Λίνου. Κι αυτός ήταν που χαιρότανε τούτες τις ώρες την άνοιξη κει έξω στα λιβάδια. Είχε πάρει μαζί του τον ταβερνιάρη και τους τρεις χωροφύλακες και τρωγοπίνανε απ' το μεσημέρι. Η γριά τούς έβλεπε καλά. Το σπίτι της ήταν το τελευταίο του χωριού και ύστερα απ' το φράχτη του άρχιζαν πια τα χωράφια. Απότομα, κει που έκοβε τα ξύλα μια άγρια σκέψη της τάραξε το μυαλό. Αφησε το τσεκούρι, πήρε το Λίνο απ' το χέρι, και τον κατέβασε στο σκοτεινό υπόγειο με τα βαρέλια. Μπορεί αυτοί νάρχονταν σε λίγο έτσι όπως κάνανε πάντα σα μέθαγαν. Θα ανοίγανε με μια κλωτσιά την αυλόπορτα και θα της ζήταγαν το παιδί...


- Πού έχεις μωρέ το βουλγαράκι σου; Για φέρτο να το δούμε...


Πόσες φορές είχε γίνει αυτό, και πόσες φορές της το άρπαξαν απ' τα χέρια για να το πιλατέψουν με τις χερούκλες τους.


Ομως σήμερα θα τόκρυβε καλά. Και μοναχά αν τη σκοτώνανε θα κατέβαιναν στο υπόγειο.


Το παιδί δεν έβγαλε μιλιά απ' το στόμα του, ούτε τη ρώτησε γιατί τον έκρυψε μέσα στο αδειανό, αραχνιασμένο κρασοβάρελο. Τούτα τα άγρια χρόνια τόχαν κάνει σοβαρό σαν άντρα. Μονάχα όταν αυτή τοιμάστηκε να ανεβεί πάλι απάνω, έσκυψε στ' αφτί της και τη ρώτησε.


- Θάρθουν πάλι οι χωροφύλακες γιαγιάκα να μας δείρουν;


Η γριά δεν πρόφτασε να του απαντήσει. Κει προς τα λιβάδια άρχισαν ξαφνικά να πέφτουν ντουφεκιές. Το μικρό γαντζώθηκε τρομαγμένο απάνω της.


- Ερχονται γιαγιάκα.


- Οχι αγόρι μου... Ετσι βαράνε, στον αέρα...


Το ησύχασε μα ο φόβος της μεγάλωσε, γιατί οι ντουφεκιές δε σταματούσαν. "Εχουν γίνει σαν τρελοί απ' το μεθύσι και δεν ξέρουν τι κάνουν", σκέφτηκε με τρόμο.


Ανέβηκε γρήγορα γρήγορα τη σκάλα να δει τι γίνεται. Και τότε της ήρθε η ζαλάδα. Επιασε το μάνταλο να στηριχτεί και πάσχιζε να πει στον εαυτό της, πως ήταν ψέματα, όνειρο, ή καμιά φαντασία αυτό που έβλεπε. Γιατί κει στο λιβάδι οι τρεις χωροφύλακες ήταν ανασκελωμένοι με ανοιχτά τα χέρια ανάμεσα στις αναποδογυρισμένες μπουκάλες του κρασιού και τα πιατικά, ενώ ο νωματάρχης στέκονταν γονατιστός με σηκωμένα τα χέρια μπροστά σε δυο παλικάρια, που είχαν στυλώσει τα ντουφέκια τους ίσια στο κεφάλι του.


Στο δρόμο έτρεχε ο ταβερνιάρης με τα μάτια γουρλωμένα και την ποδιά λυτή να σέρνεται πίσω σα σκούπα. Χάθηκε κι αυτός σε κάποια πόρτα φωνάζοντας άγρια σα να τον σφάζανε...


- Οι αντάρτες σκοτώνουν το νωματάρχηηη. Βοήθεια...


Ως να τα δει όλα, και να τα πιστέψει, ένα παλικάρι ήρθε και στάθηκε μπροστά στο φράχτη.


- Εχει άλλους χωροφύλακες το χωριό γιαγιά;


- Οχι... όχι, έκανε με μια λαχταρισμένη φωνή εκείνη, δίχως να μπορεί να διώξει ακόμα τη ζαλάδα της. Εσείς τι είσαστε παλικάρι μου; Αντάρτες;


- Ναι... Ελεύθεροι σκοπευτές...


- Τι;


Το παλικάρι φαινόταν πως δεν είχε καιρό. Ετρεξε πάλι για τα λιβάδια και φεύγοντας της φώναξε:


- Εννοια σου και θα το μάθεις καλά τ' όνομά μας γιαγιά... Από τώρα και μπρος δω μέσα θα γυρίζουμε...


Κι η γριά έμεινε πάλι μονάχη. Ούτε την ταραχή και το σούρουπο που ξεσηκώθηκε στο χωριό άκουσε, ούτε τα πτώματα των χωροφυλάκων είδε, σαν τα παίρνανε.


Στεκόταν ασάλευτη κάτω απ' τη μυγδαλιά, κι έβλεπε σαν παιδί το φτεροκόπημα των χελιδονιών ανάμεσα απ' τ' ανθισμένα κλώνια του δέντρου. Κι όταν πιο ύστερα ένιωσε το χεράκι του Λίνου να την τραβάει απ' το φουστάνι, δεν κρατήθηκε. Το πήρε στην αγκαλιά της, άρχισε να το σφίγγει με τα αδύνατα γεροντικά χέρια της, να κλαίει και να γελάει μαζί, δείχνοντας κάπου με το χέρι...


- Τάδες τα χελιδόνια αγόρι μου; Τάδες; του φώναζε ολοένα, και μέσα σ' αυτό το γεροντικό παραμιλητό της που πότε ήταν γέλιο, κι άλλοτε κλάμα, δεν άκουγε τη φωνή του Λίνου που τη ρώταγε, ξαφνιασμένα:


- Και γω στα έδειξα πιο μπροστά τα χελιδόνια, γιαγιάκα... Ομως ούτε έκλαψες, ούτε γέλασες κι ούτε με πήρες στην αγκαλιά σου... Και τώρα γιατί κάνεις έτσι γιαγιάκα; Γιατί;»


Του
Αλέξη Πάρνη


    


Βιογραφικό του Αλέξη ΠΑΡΝΗ




Ο γνωστός ποιητής, πεζογράφος, δραματουργός, μεταφραστής Αλέξης Πάρνης γεννήθηκε στον Πειραιά (24/5/1924). Ως ΕΠΟΝίτης πολέμησε με τον ΕΛΑΣ στο Περιστέρι. Τραυματίστηκε το Δεκέμβρη 1944. Εντάχθηκε στο ΔΣΕ. Ηταν πολεμικός ανταποκριτής της εφημερίδας του Γενικού Αρχηγείου του ΔΣΕ, «Προς τη Νίκη». Το Γενάρη του 1949 ανακηρύχτηκε «υπολοχαγός ΠΕ» (με απόφαση δημοσιευμένη στην Εφημερίδα της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης». Στην εφημερίδα «Προς τη Νίκη» δημοσίευσε τα δύο διηγήματα που δημοσιεύουμε στο σημερινό μας φύλλο, καθώς και πολλά άλλα διηγήματα και ποιήματά του. Ως πολιτικός πρόσφυγας ΔΣΕ έζησε στην Τασκένδη και στη Μόσχα, όπου σπούδασε στο Λογοτεχνικό Ινστιτούτο «Μάξιμ Γκόρκι». Αναγνωρίζοντας το λογοτεχνικό του ταλέντο, ο τότε ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης τον παρότρυνε σε συνεχή δημιουργία. Το 1955 τιμήθηκε με το Βραβείο Παγκόσμιας Ποίησης της Νεολαίας, για το ποίημα «Νίκος Μπελογιάννης» (κριτική επιτροπή: Ναζίμ Χικμέτ, Λουί Αραγκόν, Πάμπλο Πικάσο, Νικόλα Γκιγιέν). Στην πολιτική προσφυγιά έγραψε και δημοσίευσε πολλά έργα. Μετά τη διεθνή επιτυχία (και κινηματογραφική) του θεατρικού έργου του «Το νησί της Αφροδίτης», για τους αγώνες του κυπριακού λαού κατά της αγγλικής κατοχής, το 1962 του επετράπη να επαναπατριστεί.

Η χελώνα

Η χελώνα

Η χελώνα, με το χτυπητό έμβλημα στο κράνος της, γλίστρησε αργά και αθόρυβα στο σαλόνι του εξοχικού σπιτιού και η αναπάντεχη παρουσία της έκανε τις κυρίες που χαρτόπαιζαν εκείνη την ώρα να ξαφνιαστούν και να μπήξουν τις φωνές:




-- Καλέ, πού ξετρύπωσε αυτό το μίασμα; ξεφώνισε η κυρία Αλεξάνδρα που την είδε πρώτη και οι συμπαίχτριές της στο κουμκάν είπαν η κάθε μία τη δική της εκδοχή καθώς περιεργάζονταν το φιλήσυχο ερπετό απορημένες:


-- Σίγουρα του «καπετάνιου» δουλιά είναι αυτό το κακόγουστο αστείο, είπε η κυρία Αντιγόνη με το παρατσούκλι «η σκυλού» - όχι «σκύλα», προς Θεού - που αντί για παιδιά τρέφει πλουσιοπάροχα ένα κοπάδι κοπρόσκυλα που αλυχτούν όλη τη νύχτα και τρομοκρατούν τους αργοπορημένους.


Η «προβληματική» επιχείρηση A.Ε. να είναι καλά. Παρά την ...πτώχευσή της, οι κάτοχοί της εξακολουθούν να είναι πλούσιοι! Τελικά, μετά από πολλές διαβουλεύσεις, όλη η παρέα συμφώνησε με την κυρία «σκυλού» πως μόνο ο «καπετάνιος» θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο για να πειράξει τον αντικρινό του, το σπιούνο, με τα μαύρα γυαλιά μόνιμα τοποθετημένα πάνω στη γαμψή μύτη.


Τον «καπετάνιο» και το σπιούνο δεν τους χώριζε μόνο ο δασικός στενόδρομος αλλά και χάσμα βαθύ. Αιτία, η στάση που κράτησε καθένας τους στη γερμανική Κατοχή. Ο πρώτος, αντάρτης στο βουνό, ο άλλος καταδότης των Γερμανών, βρέθηκαν κι οι δυο, γερόντια πια, να παραθερίζουν αντικριστά σε τούτο το καταπράσινο και ειδυλλιακό τοπίο, κουβαλώντας μέσα τους τόσο διαφορετικά πράγματα.


Κατατρεγμένος ο πρώτος με του λιναριού τα πάθη αποτυπωμένα στη ράχη. Σώος και αβλαβής ο δοσίλογος, δεν έδωσε λόγο σε κανένα για τ' ανομήματά του. Από οικονομικής πλευράς, σωστή άβυσσος η διαφορά μεταξύ τους. Η παράγκα και η βιλίτσα αντικριστά η μια με την άλλη, αψευδείς μάρτυρες της αντίθεσης που δημιουργούν.


Η μοναδική ανταμοιβή του αντάρτη είναι ότι οι γείτονες στην εξοχή... τον προβίβασαν σε καπετάνιο! Η μόνη διάκριση που του έγινε από την κοινή γνώμη! Ο,τι του αρνήθηκε η πολιτεία του το... πρόσφερε ο λαός!


Ας είναι καλά οι άνθρωποι, λέει, χαμογελώντας για την προαγωγή και δεν του κακοφαίνεται ούτε για τον περιπαιχτικό τίτλο, ούτε για το «αυθαίρετό» του, που μοιάζει σαν τη μύγα μες στο γάλα μπροστά στ' αρχοντικά των κοινωνικά επιτυχημένων.


Εχει το γνώθι σαυτόν και το καταλαβαίνει πως δεν μπορεί να παραβληθεί αυτός ο βιομηχανικός εργάτης, της λιτότητας οπαδός και της στέρησης, με τους εμποροβιομηχάνους, τους βιοτέχνες, τους ελεύθερους επαγγελματίες γενικά και κάτι ανεπάγγελτους αετονύχηδες.


Ολοι αυτοί οι λεφτάδες ήρθαν στο πανέμορφο παρθένο δάσος και λαδώνοντας τον ένα και τον άλλο, στήσανε (εξολοθρεύοντάς το) τα περίκομψα σπίτια τους, εδώ, που άλλοτε κατοικούσαν πουλιά, λαγοί και άλλα ζώα.


Ανάμεσα σ' αυτούς που εισπνέουν το δροσερό αγέρι του βουνού και της θάλασσας είναι και κάποιοι γείτονες ανεξακρίβωτου επαγγέλματος που κανείς δε γνωρίζει πώς τα οικονομούν. Να 'χουν σχέση με φακελάκια και «μπαξίσια»;


Είναι και ο γερο - δάσκαλος με τη γριά δασκάλα που δίδασκαν δεκαετίες ολόκληρες αλλά δε διδάχτηκαν από τη ζωή ότι οι προλήψεις και οι δεισιδαιμονίες δε συμβιβάζονται με τη γνώση. Πόση σκουριά να έχουν ενσταλάξει τάχα στα μυαλά των μαθητών τους; Κι άντε μετά να τη βγάλεις...


Ειδών ειδών προνομιούχοι σ' αυτό τον πραγματικά προνομιούχο τόπο, απ' όπου η ματιά απλώνεται χαρωπή ανεμπόδιστα στο μαγευτικό κόρφο με τα μικρά πλεούμενα και τα γεροδεμένα βουνά ολόγυρα, που τον προστατεύουν, θαρρείς...


Ετσι κυλούσε ήρεμα και καλά η ζωή ως τη μέρα που ξαφνικά και απρόσμενα παρουσιάστηκε η χελώνα με το σφυροδρέπανο κι ανατάραξε τα λιμνασμένα νερά της καλής μικρής κοινωνίας στην πλαγιά του λόφου.


Σαν έμαθε το περιστατικό ο σπιούνος, με τα μάτια φυλακισμένα πίσω από τα μαύρα γυαλιά, έδειξε προσποιητή αδιαφορία, γέλασε μάλιστα με το χωρατό αλλά δε σταμάτησε να καλημερίζει το φτωχό του γείτονα, τον «καπετάνιο», σε κάθε συναπάντημα, αν κι ένιωθε να τον διαπερνά η κοφτερή ματιά του.


-- Αυτός πρέπει να 'ναι ο κερατάς που μας κάρφωσε τότε στους κατακτητές, σκεφτόταν ο αντιστασιακός και γινόταν θεριό από θυμό κάθε φορά που θυμόταν τους συντρόφους, που δεν άντεξαν τα βασανιστήρια. Η αγριάδα όμως δεν κράταγε πολύ στο πρόσωπό του. Γρήγορα ξανάβρισκε τη φιλοσοφημένη ηρεμία του και το κουράγιο να ρίχνει λήθη στο παρελθόν. Και όταν ο δοσίλογος έπαθε συγκοπή, έτρεξε πρώτος για βοήθεια, άσχετα αν δεν κατάφερε να του φανεί χρήσιμος. Ξοπίσω πήγε κι ένας άλλος γείτονας, που εκείνη την ώρα καθάριζε το μπαλκόνι μ' ένα σκισμένο βρακί, που πάνω στη σαστιμάρα του το παράτησε στο σπίτι του νεκρού. Αυτό μαζί μ' ένα απολειφάδι και κάτι... τρίχες που βρέθηκαν στην αυλόπορτα, έγιναν αφορμή να βουίξει ο τόπος πως... τα μάγια ήταν τα αίτια του θανάτου, άποψη που υποστήριξε κι ο δάσκαλος με τη γριά δασκάλα! Αντίθετη γνώμη είχε η χαρτοπαίχτρα κυρα - Αντιγόνη, η σκυλού, που υποστήριζε με χειρονομίες ότι η συγκοπή οφείλεται μάλλον στη θέα ...του σφυροδρέπανου της χελώνας!


Οπως και να 'χει το πράμα, ο παλιός συνεργάτης των Γερμανών έφυγε από το μάταιο τούτο κόσμο, ήσυχα ήσυχα σαν πουλί και άσε τον κόσμο να λέει πως όλα εδώ πληρώνονται! Ετσι η χελώνα απόμεινε να τριγυρίζει στις αυλές και να σνομπάρει με την απάθειά της τις καθώς πρέπει κυρίες, που την κοιτάζουν περιφρονητικά. Θέλοντας και μη, το άκακο ζωντανό του βουνού και του λόγκου έγινε πολύ... οικείο στην περιοχή και συζητιέται απ' όλους.


Οσο για το γεροκαπετάνιο, γελάει με τούτα τα καμώματα και τις φήμες σε βάρος του, που δεν τον ενδιαφέρουν.


Εκείνο που τον απασχολεί είναι το όραμα της κοινωνικής δικαιοσύνης που όσο κι αν φαίνεται σήμερα όνειρο απατηλό, δεν μπορεί, κάποτε στο μακρινό μέλλον ίσως, θα γίνει κανόνας ζωής.


Βαγγέλης ΜΗΝΙΩΤΗΣ


    


Του Βαγγέλη ΜΗΝΙΩΤΗ




Ο Βαγγέλης Μηνιώτης γεννήθηκε στον Πειραιά το 1927 και από νεαρή ηλικία άρχισε να γράφει στον τοπικό Τύπο. Συνεργάστηκε κατά καιρούς με διάφορα περιοδικά, κυρίως με κλαδικά έντυπα, όπως «Η φωνή της ΓΣΕΕ», όπου είχε τη στήλη του χρονογραφήματος και «Η φωνή των φαρμακοϋπαλλήλων», που υπηρέτησε ανιδιοτελώς δεκαετίες, καθότι φαρμακοϋπάλληλος.




Οταν έγινε συνταξιούχος πια, έκανε την παρουσία του στα Γράμματα με δέκα έως τώρα βιβλία, κάποια εκ των οποίων έχουν βραβευτεί.


Είναι μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, της ΕΣΗΕΠ και άλλων πνευματικών Ενώσεων.

ΚΕΡΚΥΡΑ-ΕΡΓΑ και ΗΜΕΡΕΣτης ΕΕ.Και πάλι σε επίσχεση εργασίας από τη Δευτέρα οι ειδικευόμενοι ιατροί

Και πάλι σε επίσχεση εργασίας από τη Δευτέρα οι ειδικευόμενοι ιατροί

Σε επίσχεση εργασίας προχωρούν από το πρωί της Δευτέρας και κάθε μέρα με αποχή από το πρωινό ωράριο και τις εφημερίδες οι ειδικευόμενοι ιατροί του Νοσοκομείου Κέρκυρας. Αυτό αναφέρουν σε ανακοίνωση που εξέδωσαν, διαμαρτυρόμενοι για την νέα καθυστέρηση στην καταβολή των εφημεριών τους παρά τις υποσχέσεις στην προηγούμενη κινητοποίηση ότι θα τους καταβάλλονται οι αποδοχές τους κάθε μήνα κανονικά.
Καταγγέλλουν ότι δεν έχουν πληρωθεί τις εφημερίες των μηνών Απριλίου, Μαΐου και Ιουνίου υποστηρίζοντας ότι πίσω από την καθυστέρηση κρύβεται ο κίνδυνος να αποσταλλούν μειωμένα τα κονδύλια από το Υπουργείο Υγείας και να πετσοκοπούν οι αποδοχές τους.
Καλούν, δε, σε συμπαράταξη στο αγώνα τους την ΕΓΕΣΥΚ, το Ενιαίο Σωματείο Εργαζομένων του ΓΝΝΚ, τον Ιατρικό Σύλλογο λαο όλους τους εμπλεκόμενους συλλογικούς φορείς .


Η ανακοίνωση των ειδικευόμενων


Από την κατεδάφιση του Εθνικού Συστήματος Υγείας  δεν έχουν εξαιρεθεί οι Ειδικευόμενοι Ιατροί , που το τελευταίο διάστημα βλέπουμε:
-τις μισθολογικές μας απολαβές να συρρικνώνονται δραματικά (ενώ ετοιμάζονται και περαιτέρω μειώσεις με τις περικοπές στα ειδικά μισθολόγια)
-να ακυρώνεται η μελλοντική εργασιακή μας  προοπτική, με το πάγωμα κάθε πρόσληψης στο ΕΣΥ και την θεσμοθέτηση του ΕΟΠΥΥ, που θα συμβάλλεται με ελάχιστους γιατρούς, οι οποίοι μάλιστα θα αμείβονται με εξευτελιστικά ποσά. 
-Το καθημερινό φόρτο εργασίας να υπερβαίνει τα ανθρώπινα όρια αντοχής.
Οι Ειδικευόμενοι Ιατροί αποτελούν τα γρανάζια στη λειτουργία των νοσοκομείων καθώς και την κόλλα που κλείνει κάθε τρύπα σε αυτόν τον δυναμικό οργανισμό. 
Το σύστημα των δημόσιων νοσοκομείων καταφέρνει να παραμένει ζωντανό εκμεταλλευόμενο την εργατικότητα, αυτοθυσία, φιλότιμο, και αγάπη των Ιατρών προς τον άρρωστο. Χρέη γραμματειακά, νοσηλευτικά, τραυματιοφορέα, προσώπου ασφάλειας εκτελούνται από τους αδόκιμα αποκαλούμενους, «βοηθούς».
Εξάλλου οι Ειδικευόμενοι Ιατροί δεν έχουν άλλη πηγή εσόδων πέραν του βασικού μισθού και τις εφημερίες, οι οποίες συνιστούν περίπου το μισό των εσόδων τους. Αποτελούν, λοιπόν, μοναδικό εργασιακό κλάδο του οποίου έχει γίνει περικοπή των μηνιαίων απολαβών του κατά το ήμισυ!! Σε αυτό προστίθενται φυσικά οι μειώσεις σε ωρομίσθιο, επιδόματα, και βασικό μισθό, προβλήματα που βιώνουν οι περισσότεροι Έλληνες την περίοδο αυτή. 
Όσοι νέοι γιατροί επιλέγουν να στηρίξουν την πατρίδα τους και να μην μεταναστεύσουν, αντιμετωπίζουν στα Ελληνικά νοσοκομεία συνθήκες εργασίας επικίνδυνες και απαξιωτικές. Ελλείψεις σε όλα τα υλικά, ελλείψεις σε νοσηλευτικό και παραϊατρικό προσωπικό, αυξημένη κίνηση ασθενών που δεν καλύπτεται από τις προδιαγραφές των νοσηλευτικών ιδρυμάτων, απάνθρωπα ωράρια που δεν εναρμονίζονται με τις Ευρωπαϊκές οδηγίες, πενιχρή εκπαίδευση, ακόμα και αυτοεκπαίδευση, και φυσικά καθυστέρηση της καταβολής των δεδουλευμένων για πολλούς μήνες, περιγράφουν αυτή την δυστυχή καθημερινή πραγματικότητα...
Συγκεκριμένα για το Γ.Ν.ΚΕΡΚΥΡΑΣ :
Η υποστελέχωση των κλινικών οδηγεί σε εξαντλητικά ωράρια εργασίας, με εξέταση μεγάλου όγκου ασθενών και με εφημερίες που σχεδόν πάντα ξεπερνούν τις 7 και φτάνουν ακόμα και τις 10 το μήνα !! (φυσικά απλήρωτες...). Ούτε λόγος βέβαια δε γίνεται για το κατά τα άλλα κατωχυρωμένο δικαίωμα στην ημέρα ανάπαυσης μετά την εφημερία (ρεπό) . Η απουσία ειδικευομένων σε νευραλγικές για το νοσοκομείο κλινικές (νευρολογική, καρδιολογική, Ωρλ, ουρολογική, νευροχειρουργική) αφενός αυξάνει δραματικά το φόρτο εργασίας των ειδικευομένων της χειρουργικής και της παθολογικής κλινικής, αφετέρου μειώνει την ποιότητα περίθαλψης των ασθενών στις εν λόγω κλινικές.
Την ίδια στιγμή, το νοσοκομείο δυσκολεύεται να ανταπεξέλθει στην αυξημένη, λόγω της οικονομικής κρίσης, προσέλευση των ασθενών. Στα ΤΕΠ καθημερινά δίνεται μάχη από την μεριά μας για να ανταπεξέλθουμε, ενώ οι ασθενείς αντιμετωπίζουν απίστευτες ταλαιπωρίες ούτως ώστε να εξεταστούν.
Να θυμίσουμε εδώ ότι ο προϋπολογισμός για το ΓΝ Κέρκυρας το έτος 2010 ήταν 30 εκ. €, το 2011 ήταν 24 εκ. €, για το 2012 είναι 12 εκ. € !! Από τον Ιούνιο 2011 έχουν λήξει οι συμβάσεις εποχικών και επικουρικών εργαζομένων, χωρίς μέχρι σήμερα να έχει αναπληρωθεί κανένα από τα κενά. Οι ανάγκες και τα κενά είναι μεγάλα, όχι για εποχικό αλλά για μόνιμο νοσηλευτικό και ιατρικό προσωπικό.Υπάρχει τεράστια δυσκολία στην κατάρτιση των εβδομαδιαίων προγραμμάτων στις κλινικές και όλα τα τμήματα του νοσοκομείου.
Μέσα σε αυτή την ασφυκτική κατάσταση αντιμετωπίζουμε τώρα και τη νέα αδικαιολόγητη και απαράδεκτη καθυστέρηση της πληρωμής των εφημεριών των μηνών Απριλίου, Μαΐου, Ιουνίου...
Πίσω από αυτήν την καθυστέρηση κρύβεται η  πολιτική του υπουργείου Υγείας να αποστείλει μειωμένα τα κονδύλια των εφημεριών προφανώς στα πλαίσια των άγριων περικοπών που επιβάλλει το μνημόνιο και στο χώρο της Υγείας.
ΔΗΛΩΝΟΥΜΕ ΞΕΚΑΘΑΡΑ : Δεν ανεχόμαστε άλλη καθυστέρηση στην καταβολή των εφημεριών !
Είχαμε προειδοποιήσει από προήγουμενη κινητοποίησή μας ότι κάθε μήνα, μετά την πάροδο έστω και μίας ημέρας καθυστέρησης της πληρωμής των εφημεριών, πέραν του νομίμου χρονικού ορίου, οι Ειδικευόμενοι Ιατροί, με ατομική μας ευθύνη, θα προβαίνουμε σε επίσχεση εργασίας και θα εξαντλούμε όλα τα δικαιώματα που ορίζονται από το νόμο.
Ως εκ τούτου, από την Δευτέρα 23 Ιουλίου 2012 προβαίνουμε σε 
ΕΠΙΣΧΕΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ με αποχή από το πρωινό ωράριο και τις εφημερίες.
Θέλουμε στο πλευρό μας τους συναδέλφους μας Ειδικευμένους Ιατρούς, τους Νοσηλευτές, το προσωπικό των Παραϊατρικών Επαγγελμάτων, και τους ίδιους τους ασθενείς, ώστε από κοινού να αλλάξουμε ριζικά το άρρωστο πρόσωπο των δημόσιων νοσοκομείων της χώρας μας.
Καλούμε σε συμπαράταξη στο δίκαιο αγώνα μας την Ένωση Γιατρών ΕΣΥ Κέρκυρας , το Ενιαίο Σωματείο Εργαζομένων ,  τον Ιατρικό Σύλλογο ,όλους τους εμπλεκόμενους συλλογικούς φορείς .
Οι νέοι γιατροί έχουμε όραμα και θα παλέψουμε. 
Όλοι μαζί μπορούμε να ξανακερδίσουμε την κλεμμένη μας αξιοπρέπεια και να αναγεννήσουμε το ΕΣΥ.
ΕΙΔΙΚΕΥΟΜΕΝΟΙ ΙΑΤΡΟΙ Γ.Ν.ΚΕΡΚΥΡΑΣ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ

Για την κατάσταση στον τομέα της Υγείας - Η πρόταση του ΚΚΕ

Το KKE για μία ακόμα φορά αναδεικνύει την τραγική και επικίνδυνη κατάσταση στη δημόσια ιατροφαρμακευτική περίθαλψη του λαού. Ενώ σε συνθήκες κρίσης οι λαϊκές ανάγκες σε δημόσιες υπηρεσίες κυρίως πρωτοβάθμιας φροντίδας Υγείας και ιδιαίτερα πρόληψης αυξάνουν, η νέα κυβέρνηση ανακοινώνει νέο πακέτο άγριων περικοπών, που θα επιδεινώσει την ήδη άθλια κατάσταση. Με πρόκληση και εμπαιγμό προς τους εργαζόμενους ισοδυναμεί ο ισχυρισμός της κυβέρνησης ότι οι περικοπές θα θίξουν μόνο τις σπατάλες και θα οδηγήσουν σε «ορθολογική ανάπτυξη» υπηρεσιών και σε δήθεν νοικοκύρεμα.

Για τις κυβερνήσεις και τα κόμματα του «ευρωμονόδρομου»:

Είναι «σπατάλη» οι λαϊκές οικογένειες να βρίσκουν έγκαιρα και δωρεάν το γιατρό που χρειάζονται στην περιοχή που μένουν. Να μπορούν να κάνουν πλήρεις και δωρεάν εργαστηριακές εξετάσεις. Να υπάρχουν δημόσιες υπηρεσίες πρόληψης για την οικογένεια, τις γυναίκες και τα παιδιά. Να προμηθεύονται όλα τα φάρμακα χωρίς να πληρώνουν. Να γίνονται έγκαιρα οι ψεκασμοί για την αντιμετώπιση της ελονοσίας, του ιού του Δυτικού Νείλου κ.ά.

Είναι «ορθολογική ανάπτυξη» η πληρωμή των 5 ευρώ για μια ιατρική εξέταση το πρωί και μέχρι 90 ευρώ για τα απογευματινά ιατρεία, η πληρωμή χαρατσιού 15% για εξετάσεις στα ιδιωτικά εργαστήρια και ολόκληρου του ποσού για μια σειρά εξετάσεις που δεν καλύπτει ο ΕΟΠΥΥ.

Είναι «νοικοκύρεμα» να συγχωνεύονται και να κλείνουν μερικά από τα ελάχιστα Κέντρα Υγείας, τα εργαστήρια ή και τα πολυ-ιατρεία του ΙΚΑ. Να καταργούνται κρεβάτια, κλινικές, ειδικές μονάδες ή και ολόκληρα δημόσια νοσοκομεία, τα οποία παρέχουν και υπηρεσίες Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας και να αυξάνονται οι λίστες αναμονής για ένα ραντεβού. Να εξαναγκάζονται γονείς, παιδιά και ηλικιωμένοι εσωτερικά να μεταναστεύουν για να αναζητήσουν δημόσια οργανωμένη μονάδα Υγείας και όταν τη βρουν να είναι αποψιλωμένη από προσωπικό, υλικά και μηχανήματα.

Ολοι γνωρίζουν ότι αυτά τα επιχειρήματα χρησιμοποιήθηκαν και από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, για να προετοιμάσουν το έδαφος για επιπλέον αφαίμαξη του πενιχρού λαϊκού εισοδήματος για ιατρικές εξετάσεις και φάρμακα. Ολες οι κυβερνήσεις και τα κόμματα που δικαιολογούν τις περικοπές με το πρόσχημα της «πάση θυσία παραμονής στην ΕΕ», από τη μια θυσιάζουν την υγεία του λαού σε συνθήκες μεγάλης αύξησης της ανεργίας, γενικευμένης επιδείνωσης των εργασιακών σχέσεων, εξαθλίωσης με μισθούς πείνας και από την άλλη περιορίζουν και εμπορευματοποιούν ό,τι απέμεινε από το δημόσιο σύστημα Υγείας, ενισχύουν την επιχειρηματική δράση.

Είναι φανερό ότι οι σημερινές υπηρεσίες παροχής Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας που παρέχονται από τον Εθνικό Οργανισμό Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ), δεν αποτελούν σύστημα Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας (ΠΦΥ) που μπορεί να ικανοποιήσει τις λαϊκές ανάγκες.

Ο ΕΟΠΥΥ, μέσω της κρατικής υποχρηματοδότησης και του κανονισμού παροχών - περικοπών, αναδεικνύεται σε φορέα - δήμιο των λαϊκών αναγκών στην Υγεία, για τα 9,5 εκατομμύρια των άμεσα και έμμεσα ασφαλισμένων.

Η κατάσταση όπως διαμορφώνεται φέρνει στο προσκήνιο την πρόταση του ΚΚΕ που μπορεί να ικανοποιήσει τις άμεσες, σύγχρονες και διευρυμένες ανάγκες της λαϊκής οικογένειας σε υπηρεσίες ΠΦΥ και φάρμακα.

Σύστημα Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας προς όφελος της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων σημαίνει πριν απ' όλα πρόληψη αλλά και θεραπεία καιαποκατάσταση. Ολα αυτά θα υλοποιούνται μέσα από την πανελλαδική ανάπτυξη αποκλειστικά δημόσιων με δωρεάν υπηρεσίες Κέντρων Υγείας και των αποκεντρωμένων ιατρείων τους σε όλους τους δήμους, τις πόλεις και τα χωριά,ανάλογα με τον αριθμό και τη σύνθεση του πληθυσμού (παιδιά, ηλικιωμένοι, μετανάστες), τις εδαφολογικές και άλλες ιδιομορφίες (ορεινές, αγροτικές, τουριστικές περιοχές, νησιά), σε βιομηχανικές περιοχές, συγκροτήματα σχολείων, σχολών, αθλητικών χώρων και είναιδιασυνδεδεμένα με τα δημόσια νοσοκομεία και το ανεπτυγμένο δημόσιο και δωρεάν σύστημα επείγουσας ιατρικής (ΕΚΑΒ). Βασικό κριτήριο αυτού του συστήματος ΠΦΥ είναι να εξασφαλίζεται η εξειδικευμένη παροχή όλων των υπηρεσιών, όλο το 24ωρο, γρήγορα, έγκαιρα και με ασφάλεια κοντά στον τόπο κατοικίας, εργασίας, εκπαίδευσης, άθλησης κλπ.

Στα Κέντρα Υγείας πρέπει να αναπτύσσονται και να συνεργάζονται:

Ολες οι αναγκαίες υπηρεσίες υγείας και ασφάλειας της εργασίας, ψυχικής υγείας, προγεννητικού ελέγχου, δημόσιας υγείας, κατ' οίκον νοσηλείας, κοινωνικές υπηρεσίες, εργαστήρια, οδοντιατρεία, φαρμακεία. Να στελεχώνονται με γιατρούς όλων των βασικών ειδικοτήτων, οικογενειακών και γενικών γιατρών, παθολόγων, παιδιάτρων, γυναικολόγων, ψυχιάτρων, εργαστηριακών, γιατρών άλλων ειδικοτήτων (ορθοπεδικών, οφθαλμίατρων κλπ.) με νοσηλευτές, μαίες, φυσιοθεραπευτές, εργοθεραπευτές, ψυχολόγους, πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης. Να διαθέτουν πλήρη και σύγχρονο ιατρομηχανολογικό εξοπλισμό για εργαστηριακές, διαγνωστικές εξετάσεις. Από τα φαρμακεία των Κέντρων Υγείας να παρέχονται όλα τα φάρμακα δωρεάν σε όλους τους ασθενείς, καθώς και τα υγειονομικά υλικά. Τα Κέντρα Υγείας να διαθέτουν κινητές μονάδες για την παροχή υπηρεσιών σε σχολεία, εργασιακούς χώρους, ομάδες πληθυσμού όπως μετανάστες, Τσιγγάνους κλπ.

Τα Κέντρα Υγείας πρέπει να φροντίζουν:

Για την πλήρη καταγραφή, εκτίμηση και ικανοποίηση των αναγκών υγείας και πρόνοιας των οικογενειών και των κατοίκων κάθε περιοχής. Ρόλος τους και περιεχόμενο στη λειτουργία των υπηρεσιών τους είναι η δωρεάν συστηματική και εξειδικευμένη παρακολούθηση της υγείας των εργαζομένων, των αγροτών, των αυτοαπασχολούμενων, των γυναικών, των εγκύων, των παιδιών, των μαθητών, των φοιτητών, των ΑΜΕΑ και των ηλικιωμένων στο σπίτι, στα ΚΑΠΗ κλπ. Στόχος των δραστηριοτήτων πρέπει να είναι η πρόληψη των κινδύνων, η έγκαιρη διάγνωση των προβλημάτων υγείας και η παρακολούθηση της πορείας των χρόνιων νοσημάτων και αναπηριών. Με ευθύνη του Κέντρου Υγείας και όχι ατομική να οργανώνονται και να εφαρμόζονται συστηματικά προγράμματα πρόληψης, όπως εμβολιασμοί, παπ-τεστ, μαστογραφία κλπ., η ενημέρωση και εκπαίδευση σε θέματα υγείας.

Σε ένα τέτοιο σύστημα Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας μπορούν να ενταχθούν οι αυτοαπασχολούμενοι γιατροί, φαρμακοποιοί, οδοντίατροι, φυσιοθεραπευτές και άλλες ειδικότητες υγειονομικών που ασκούν σήμερα ιδιωτικό έργο.

Το ΚΚΕ θα αγωνιστεί σε όλα τα επίπεδα, μαζί με τους εργατοϋπάλληλους, τους αυτοαπασχολούμενους της πόλης και του χωριού, τις γυναίκες και τη νεολαία των λαϊκών οικογενειών, τους συνταξιούχους, μέσα από τα σωματεία, τις ταξικές και ριζοσπαστικές συσπειρώσεις, τις λαϊκές επιτροπές στις συνοικίες για:

• Δωρεάν κάλυψη όλου του πληθυσμού, με υπηρεσίες πρόληψης, Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, δημόσιας υγείας, νοσοκομειακής περίθαλψης και επείγουσας ιατρικής βοήθειας.
• Δωρεάν φάρμακα σε όλους και με προτεραιότητα στα ΑμΕΑ, στους χρόνιους πάσχοντες, στους καρκινοπαθείς.
• Δωρεάν παροχή όλων των εμβολίων για όλα τα παιδιά και των εξετάσεων που απαιτούνται για την εγγραφή τους στα σχολεία.
• Κατάργηση των πληρωμών, εισιτηρίων, συμμετοχών για ιατρικές, εργαστηριακές εξετάσεις και θεραπείες. Κατάργηση της πληρωμής του 15% από τους ασθενείς για τις εξετάσεις στο συμβεβλημένο με τον ΕΟΠΥΥ πρωτοβάθμιο ιδιωτικό τομέα.
• Πλήρη και επαρκή κρατική χρηματοδότηση του ΕΟΠΥΥ και των ασφαλιστικών ταμείων. Επιστροφή από το κράτος των αποθεματικών που χάθηκαν από το πρόσφατο κούρεμα. Κρατική χρηματοδότηση προς τον ΕΟΠΥΥ και τις δημόσιες μονάδες Υγείας (Κέντρα Υγείας, νοσοκομεία) για αποπληρωμή όλων των χρωστούμενων προς τους εργαζόμενους (εφημερίες, υπερωρίες κλπ.) προς τους ασφαλισμένους, για φάρμακα, ιατρικές, εργαστηριακές εξετάσεις και υγειονομικά υλικά και προς τους συμβεβλημένους αυτοαπασχολούμενους επιστήμονες Υγείας.
• Καμία συγχώνευση ή κατάργηση Κέντρων Υγείας, πολυ-ιατρείων και εργαστηρίων του ΙΚΑ. Τα πολυ-ιατρεία του ΙΚΑ να μετατραπούν σε κρατικά Κέντρα Υγείας. Καμία συγχώνευση ή κατάργηση δημόσιων νοσοκομείων, κρεβατιών, κλινικών, ειδικών μονάδων και άλλων υποδομών και υπηρεσιών τους.
• Προσλήψεις μόνιμων γιατρών όλων των ειδικοτήτων, οδοντίατρων, φαρμακοποιών και άλλων υγειονομικών με πλήρη και αποκλειστική απασχόληση στις δημόσιες μονάδες Υγείας και τον ΕΟΠΥΥ.
• Στελέχωση με μόνιμο προσωπικό και εξοπλισμό των δημοτικών ιατρείων για τη δωρεάν παροχή υπηρεσιών σε όλους, ιδιαίτερα στους ανασφάλιστους και τους μετανάστες.
• Κρατική χρηματοδότηση για την εξασφάλιση της συνέχισης και αναβάθμισης των υπηρεσιών «Βοήθεια στο σπίτι», με δωρεάν παροχή σε όσους ηλικιωμένους και ΑμΕΑ χρειάζονται βοήθεια και κατ' οίκον νοσηλεία χωρίς περιορισμούς.

Το ΚΚΕ καλεί τους εργαζόμενους να αντιστοιχίσουν τις διεκδικήσεις τους με τις σύγχρονες ανάγκες τους και τις τεράστιες δυνατότητες που δημιουργεί η εξέλιξη της επιστήμης και της τεχνικής, η ύπαρξη ενός ικανού αριθμού εξειδικευμένου υγειονομικού προσωπικού και άλλου που μπορεί να εκπαιδευθεί.

Ο λαός δε χρωστάει τίποτα. Την κρίση και το χρέος να πληρώσει η πλουτοκρατία.

Γι' αυτό απαιτείται να δυναμώνει η λαϊκή συσπείρωση για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης με κοινωνικοποίηση των μονοπωλιακών ομίλων, με αποδέσμευση από την ΕΕ, μονομερή διαγραφή του χρέους και λαϊκή εξουσία που θα οικοδομήσει ένα πραγματικά λαϊκό σύστημα Υγείας που θα εξασφαλίζει αποκλειστικά δημόσιες, δωρεάν, σύγχρονες υπηρεσίες σε όλους.

ΑΘΗΝΑ 20/7/2012

ΤΟ ΠΓ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ

Ο «αριστερός ψάλτης» της ΕΕ και η αντικομμουνιστική επίθεση στην Ευρώπη

Ο «αριστερός ψάλτης» της ΕΕ και η αντικομμουνιστική επίθεση στην Ευρώπη

Χιλιάδες Μολδαβοί τιμούν κάθε χρόνο τον ηγέτη της πρώτης σοσιαλιστικής επανάστασης, τον Λένιν, στο μνημείο του στο Κισσινάου, παρά την έξαρση της αντικομμουνιστικής αντισοβιετικής προπαγάνδας

Το περασμένο Σαββατοκύριακο, την ώρα που στην Εσθονία όλα ήταν έτοιμα για τον ποδοσφαιρικό τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος νέων, η χώρα αυτή έβγαζε προς τα έξω και το δεύτερο «πρόσωπό» της. Συγκεκριμένα, σε επίσημη εκδήλωση, ο υπουργός Αμυνας της Εσθονίας,Ούρμας Ρεϊνσάλι, εξέφρασε την εκτίμησή του προς τη λεγόμενη «Ενωση Αγωνιστών της Ελευθερίας», που ενώνει στις γραμμές της τους βετεράνους της 20ής εσθονικής μεραρχίας των SS, που πολέμησαν στο πλευρό της ναζιστικής Γερμανίας και τους απογόνους τους. Ο στρατηγός δήλωσε πως «η συνεισφορά τους έσωσε την τιμή του εσθονικού λαού».

Δεν είναι, βέβαια, η πρώτη φορά που οι αρχές της Εσθονίας, όπως κι άλλων χωρών της ΕΕ, εκδηλώνουν την προσπάθειά τους να διαστρεβλώσουν την Ιστορία και να δικαιώσουν τους ναζί. Αλλωστε, όσοι παρακολουθούν τις εξελίξεις γνωρίζουν πως πρόκειται για μια ολοκληρωμένη πολιτική της ίδιας της ΕΕ, που στηρίζει τη συνολική αντικομμουνιστική διαστρέβλωση της Ιστορίας. Πρόκειται για πολιτική με «αρχή» (την ταύτιση του φασισμού με τον κομμουνισμό), «μέση» (την απαγόρευση των κομμουνιστικών συμβόλων) και «τέλος» (την ηρωοποίηση των ναζί και τα εμπόδια στη δράση και την απαγόρευση των ίδιων των ΚΚ στην Ευρώπη, με στόχο τη συντριβή κάθε φωνής που αντιστέκεται στην καπιταλιστική βαρβαρότητα). Ηδη σε 7 χώρες της ΕΕ τα ΚΚ είναι απαγορευμένα ή αντιμετωπίζουν σοβαρά εμπόδια στη δράση τους (Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία, Ρουμανία, Ουγγαρία, Πολωνία, Τσεχία).

Αυτή η πολιτική της ΕΕ είναι διατυπωμένη τα τελευταία χρόνια σε αρκετά ψηφίσματα κι αποφάσεις του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου, της Κομισιόν και προωθείται αποφασιστικά, ιδιαίτερα εκεί που το κομμουνιστικό κι εργατικό κίνημα έχουν υποχωρήσει σημαντικά, ως αποτέλεσμα των αντεπαναστατικών αλλαγών της δεκαετίας του '90.

Είναι άξιο απορίας το πώς ακόμη αυτό δεν το έχουν συνειδητοποιήσει ο ΣΥΝ και τα άλλα κόμματα, που συμμετέχουν στο λεγόμενο «Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς» (ΚΕΑ). Κι αυτό γιατί το ΚΕΑ σε ανακοίνωσή του καλεί την ηγεσία της ΕΕ να επέμβει στη Μολδαβία, ώστε να αρθεί η πρόσφατη απαγόρευση των συμβόλων (του σφυροδρέπανου), που χρησιμοποιεί και το Κόμμα των Κομμουνιστών της Μολδαβίας (ΚΚΔΜ), που 'ναι και μέλος του Προεδρείου του ΚΕΑ. «Ο έρωτας τυφλώνει», λέει μια ρήση κι εδώ, πράγματι, βλέπουμε την τύφλωση του ΣΥΝ και των άλλων κομμάτων του ΚΕΑ, εξαιτίας των «τρυφερών αισθημάτων» που τρέφουν για την ιμπεριαλιστική ΕΕ, την οποία επιδιώκουν, εκτός των άλλων να ... εξανθρωπίσουν!

Οι εξελίξεις στη Μολδαβία

Την περασμένη βδομάδα, 53 βουλευτές, σε σύνολο 101, που διαθέτει το μολδαβικό κοινοβούλιο, ψήφισαν υπέρ του αντικομμουνιστικού νομοσχεδίου, που απαγορεύει τη χρησιμοποίηση του σφυροδρέπανου. Οι εμπνευστές του νομοσχεδίου, όπως ο επικεφαλής του φιλοευρωπαϊκού Φιλελεύθερου Κόμματος, Μιχάι Γκίμπου, στήριξαν τη νέα αυτή απόφαση με ανιστόρητες αναφορές στο παρελθόν, του είδους: «Το 1940, ο κομμουνισμός ήρθε με τανκς και ξιφολόγχες. Χιλιάδες υπήρξαν τα θύματα αυτού του εγκληματικού καθεστώτος. Πυροβολήθηκαν, μεταφέρθηκαν στη Σιβηρία, φυλακίστηκαν στα γκούλαγκς. Οι περισσότεροι ποτέ δεν επέστρεψαν». Στην πραγματικότητα, βέβαια, το 1940 μια σειρά εδάφη, που η Ρουμανία είχε καταλάβει το 1918, απελευθερώθηκαν από τον Κόκκινο Στρατό κι ενσωματώθηκαν στην ΕΣΣΔ, δημιουργώντας μαζί με άλλα εδάφη τη Μολδαβική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία.

Για την ιστορία, να θυμίσουμε πως οι εργαζόμενοι της Μολδαβίας συμμετείχαν στις ρωσικές επαναστάσεις του 1905 - 1907, στην επανάσταση του Φλεβάρη το 1917 και στη Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση, τον Οκτώβρη του 1917. Το Γενάρη του 1918, η Σοβιετική εξουσία επικράτησε σε όλο το έδαφος της Μολδαβίας. Ακολούθησε η στρατιωτική επέμβαση της μοναρχικής Ρουμανίας και η κατάληψη των εδαφών της Βεσσαραβίας, ενώ τα εδάφη στην αριστερή πλευρά του Δνείστερου (η σημερινή Υπερδνειστερία) διατήρησαν το σοβιετικό καθεστώς και εντάχθηκαν ως Αυτόνομη Δημοκρατία στη σύνθεση της Σοβιετικής Ουκρανίας. Στις 28/6/1940 η ΕΣΣΔ επανεκατέλαβε τη Βεσσαραβία και στις 2/8/1940 ιδρύθηκε η Σοβιετική Μολδαβία. Οσοι επιχείρησαν να πολεμήσουν τη σοβιετική εξουσία, κυρίως ναζιστικές οργανώσεις, που δρούσαν στη Ρουμανία εκείνη την περίοδο, συντρίφτηκαν από τη λαϊκή εξουσία.

Η προσπάθεια των σημερινών αρχών της Μολδαβίας να απαγορεύσουν το σφυροδρέπανο είναι μόνο μια «πινελιά» στο «έργο» τους, αφού διοργανώνουν αντικομμουνιστικές εκδηλώσεις για τα «θύματα του σταλινισμού», βραβεύουν ως «ήρωες» εκείνους που συνεργάστηκαν με τους ναζί κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ με προεδρικό διάταγμα το 2010 ήδη επιχείρησαν ανεπιτυχώς να απαγορεύσουν τη χρήση του τίτλου «Κομμουνιστικό Κόμμα». Το διάταγμα χαρακτηρίστηκε αντισυνταγματικό από το ανώτατο δικαστήριο της χώρας.

Φέτος, οι ίδιοι «δημόσιοι άρχοντες» εστίασαν στο σφυροδρέπανο. Δεν πρόκειται, λοιπόν, για κάποια «παραξενιά» τους, αλλά για συστηματική κι επεξεργασμένη προσπάθεια ιδεολογικού και πολιτικού ελέγχου της συνείδησης του λαού της Μολδαβίας.

Οπως οι ίδιοι αναφέρουν, η όλη επιχείρηση στηρίζεται στο αντικομμουνιστικό Μνημόνιο της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης, που καλεί στην «εξάλειψη της κληρονομιάς των κομμουνιστικών ολοκληρωτικών καθεστώτων» και στην «καταδίκη» τους. Στηρίζεται στις αποφάσεις και στα ανάλογα ψηφίσματα των αρχών της ΕΕ.

Οταν, λοιπόν, το ΚΕΑ καλεί την ΕΕ να αντιδράσει στην απαγόρευση του σφυροδρέπανου στη Μολδαβία είναι σαν να ζητά από ... «το λύκο να φυλάξει τα πρόβατα».

Οι ευθύνες του ΚΕΑ

Ωστόσο, η βασική ευθύνη του ΚΕΑ και του ΚΚΔΜ δεν είναι ότι απλώς σπέρνουν αυταπάτες στους λαούς για τη φύση και το ρόλο της ΕΕ. Η κύρια ευθύνη τους είναι πως πρωτοστάτησαν και συνεχίζουν να πρωτοστατούν στην αμαύρωση του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε. Επιχείρηση που συντονίζεται στα πλαίσια της ΕΕ. Το ΚΕΑ έχει εδώ και χρόνια αναλάβει το ρόλο του «αριστερού ψάλτη» στην αντικομμουνιστική κι αντισοβιετική καμπάνια, που βρίσκεται σε εξέλιξη, κάτω από τη σημαία του «αντισταλινισμού», για να αμαυρώσουν τα επιτεύγματα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και την καθοριστική συμβολή της Σοβιετικής Ενωσης στη συντριβή του φασισμού στο Β` Παγκόσμιο Πόλεμο.

«Η απόρριψη του σταλινισμού ανήκει στην πολιτική μας ταυτότητα», έχουν δηλώσει κατά καιρούς στελέχη του ΚΕΑ, που στο Καταστατικό του δηλώνει την «ανεπιφύλακτη αντιδιαστολή με αντιδημοκρατικές, σταλινικές πρακτικές». Ετσι και το ΚΚΔΜ, για να ενταχθεί στο ΚΕΑ και να αναδειχτεί στα ηγετικά του κλιμάκια, παραιτήθηκε από τη μαρξιστική - λενινιστική θεωρία και τις βασικές νομοτέλειες της σοσιαλιστικής επανάστασης και οικοδόμησης, αποκήρυξε το σοσιαλισμό στη Σοβιετική Ενωση. Κι όπως λέει ο λαός μας: «Με στραβό σαν κοιμηθείς, το πρωί θ' αλληθωρίζεις» κι αυτό το απέδειξε, όταν τα προηγούμενα χρόνια διαχειρίστηκε τον καπιταλισμό στη Μολδαβία, (όπως επιδιώκει τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα), καλλιεργώντας το όραμα της αστικής τάξης της χώρας, που δεν είναι άλλο από την ένταξη της Μολδαβίας στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Στο τελευταίο συνέδριο του ΚΚΔΜ ο Πρόεδρός του, Β. Βορόνιν, κατήγγειλε το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε τον 20ό αιώνα ως «δικτατορική μετάλλαξη». Την ίδια ώρα, ως γνήσιος οπορτουνιστής (βλέπε καιροσκόπος), προσπάθησε για άλλη μια φορά να επιπλεύσει πάνω στα φιλοσοβιετικά αισθήματα του λαού της Μολδαβίας λέγοντας πως: «Από την κοινωνική άποψη εκείνο το σύστημα σου επέτρεπε να ζήσεις, κι όχι απλώς να επιβιώσεις. Μπορούσες να σχεδιάσεις τη ζωή σου για τα επόμενα χρόνια, να έχεις μια καλή δωρεάν παιδεία και καλή δωρεάν ιατρική περίθαλψη, να χεις μια ζωή πολύ ελκυστική για τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού, κι όχι μόνο για τη Μολδαβία».

Παλιό το «παραμύθι». Τόσο παλιό που διαβάζεται πάντα επίκαιρα η επισήμανση του Λένιν πως: «Οι "κοινωνικοί" παπάδες και οι οπορτουνιστές είναι πάντα έτοιμοι να ονειροπολήσουν έναν ειρηνικό σοσιαλισμό, αλλά διαφέρουν από τους επαναστάτες σοσιαλδημοκράτες, ακριβώς γιατί δε θέλουν να σκέπτονται και να συλλογίζονται τη σκληρή ταξική πάλη και τους ταξικούς πολέμους για την υπεράσπιση αυτού του θαυμάσιου μέλλοντος».

Πού οδηγεί η υποχώρηση

Οι εξελίξεις στη Μολδαβία αποδεικνύουν, για άλλη μια φορά, το πού οδηγεί η σύγχρονη «δήλωση μετανοίας», δηλαδή η λεγόμενη «καταδίκη του σταλινισμού», η απόρριψη των αρχών της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και της συνεισφοράς του σοσιαλισμού που οικοδομήθηκε στην ΕΣΣΔ. Κάτι που έκαναν το προηγούμενο διάστημα τόσο το ΚΕΑ όσο και το ΚΚΔΜ, «ανοίγοντας την όρεξη» στις αστικές αντικομμουνιστικές πολιτικές δυνάμεις της Μολδαβίας. «Αν δεν γονάτιζε η καμήλα, δεν θα την φορτώνανε», λέει εύστοχα για την παραπάνω περίπτωση μια παροιμία.

Σήμερα, που ο καπιταλισμός βιώνει μια μεγάλη οικονομική κρίση, που οξύνει τα τεράστια λαϊκά προβλήματα, οι αστικές πολιτικές δυνάμεις προσπαθούν με κάθε τρόπο να χτυπήσουν το κομμουνιστικό κίνημα. Είτε να το υποτάξουν στη γραμμή του συμβιβασμού, της διαχείρισης, (που στην Ευρώπη πρεσβεύει το ΚΕΑ), είτε να το συρρικνώσουν και να το εξαφανίσουν. Στόχος τους είναι η συντριβή της επαναστατικής στρατηγικής του κομμουνιστικού κινήματος, για να «θωρακίσουν» έτσι το μέλλον του καπιταλιστικού συστήματος. Βασικό εργαλείο στα σχέδιά τους είναι η αμαύρωση της συνεισφοράς του σοσιαλισμού. Ο αντικομμουνισμός πάει χέρι - χέρι με τις επιθέσεις που δέχονται σήμερα οι εργαζόμενοι που καλούνται να πληρώσουν τις συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης.

Το ΚΚΕ ήταν και θα είναι σταθερά και μαχητικά στο πλευρό των κομμουνιστών της Μολδαβίας, της Εσθονίας και των άλλων χωρών της Ευρώπης, όπου λαμβάνονται κι εφαρμόζονται αντικομμουνιστικά μέτρα. Η απόκρουση του αντικομμουνισμού αποτελεί προτεραιότητα όσων αγωνίζονται για το δίκιο και την προοπτική της εργατικής εξουσίας.