Ο Γιώργης Δάφνης

Ο Γιώργης Δάφνης

Χρονικό του Ντεκαμερέ

Μια προσωπική μαρτυρία

Παπαγεωργίου Βασίλης

Στις 6 του Απρίλη το 1944 με απόφαση της ΑΣΟ (Αντιφασιστική Στρατιωτική Οργάνωση) ξεσηκώθηκε ο στρατός μας της Μέσης Ανατολής. Με αίτημα την Εθνική Ενότητα και τη συνεργασία της κυβέρνησης του Καΐρου με την κυβέρνηση της ΠΕΕΑ (Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης) στην Ελλάδα για να μη συγκρουστούμε με τους αντάρτες μας και έχουμε εμφύλιο πόλεμο. Τότε ο Γλίξμπουργκ και ο πρωθυπουργός Σοφοκλής Βενιζέλος κάλεσαν τους Εγγλέζους και διέλυσαν το στρατό μας και μας έκλεισαν σε διάφορα στρατόπεδα της Αφρικής «στα σύρματα». Εγώ βρέθηκα στο στρατόπεδο του Τμίμι όπου ήμασταν 2.000 κρατούμενοι εκεί. Στις 15 Σεπτέμβρη μας πήγαν για διαλογή έξω από το στρατόπεδο σε ένα κοντινό σπίτι δίπλα στον ασφαλτόδρομο. Το οίκημα αυτό μυστηριώδες και περίεργο στην εσωτερική του διαμόρφωση το ονόμασαν οι Εγγλέζοι στρατιώτες Γκεστάπο χάουζ. Εκεί μέσα μας οδηγούσαν έναν έναν οι φρουροί, περνάγαμε από κάποιο μακρύ διάδρομο με παράπλευρα παραθυράκια με θαμπές κουρτίνες που πίσω ήταν κρυμμένοι βασιλοφασίστες χαφιέδες της παρακολούθησης στο στράτευμα και μας ξεχώριζαν συνθηματικά σε κατηγορίες. Σε στελέχη σε μέλη και παρασυρμένους. Βγαίνοντας έξω από την πίσω πόρτα περνούσαμε από σημαδεμένους διαδρόμους με άσπρες λουρίδες, μπαίναμε σε στρατιωτικά αυτοκίνητα με συνοδεία φρουρών κι ανάλογα με την κατηγορία οδηγούμασταν σε διάφορα άλλα στρατόπεδα. Από αυτή τη διαλογή ξεχώρισαν 450 που μας πήγαν στο σιξ καμπ. Ηταν εκεί γύρω σε μια αμμολακκούβα. Σε λίγες βδομάδες μας μετέφεραν στο Πορτ Σάιντ. Μας φόρτωσαν στο πλοίο ΜΑΝΙΛΑ διασχίσαμε την Ερυθρά Θάλασσα με αφόρητη ζέστη και δίψα! Σε μια βδομάδα φτάσαμε στο λιμάνι της Μασάουα. Κι από εκεί μπήκαμε σε στρατιωτικά αυτοκίνητα και σε δύο ώρες φτάσαμε στο Ντεκαμερέ υψόμετρο 2.000 μέτρα. Εκεί βρήκαμε κι άλλους πολλούς συναγωνιστές. Στριμωχτήκαμε όλοι μαζί περίπου 1.500 άτομα σε 12 μεγάλους μακρόστενους θαλάμους που ήταν αποθήκες παλιά, του ιταλικού στρατού.

Οι Εγγλέζοι βασανιστές μας με πρόγραμμα να μας λυγίσουν χρησιμοποίησαν παντοειδείς πιέσεις. Υποσιτισμό, αλλοιωμένα τρόφιμα, λιγοστό μαύρο ψωμί σκληρό ζυμωμένο με ψιλή άμμο που όταν το τρώγαμε κριτσάνιζαν, τρίζαν τα δόντια μας.@@@@@@ Από την κακή διατροφή και τις στερήσεις αρρώστησαν συναγωνιστές που μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο της Ασμάρας όπως ο ποιητής μας Φώτης Αγγουλές. Εκεί πέθανε από εξάντληση ο συγχωριανός Γιώργης Δάφνης. Στο Ντεκαμερέ βρεθήκαμε εννιά Καλαμπαχτασιώτες από τους Δρακαίους και από το Μπρινιά, τη σημερινή Καλλιθέα της Σάμου. Τα δυο αυτά χωριά αποτελούσαν παλιά το Δήμο Καλαμπαχτασίων Σάμου. Ετσι νιώθαμε σα να ήμασταν από ένα χωριό που μας ένωναν από παλιά μέχρι σήμερα συγγένειες, συμπεθεριά, φιλίες και γνωριμίες. Κι όταν σμίγαμε χαιρόμασταν πολύ που λέγαμε τα χωριανά μας. Την παρέα μας αποτελούσαν οι εξής χωριανοί συναγωνιστές. Από το Μπρινιά. Ο Γιάννης Βολάκης, ο Κώστας Παζάλος, ο Κώστας Κοκούλης (Γιαγάς), ο Σταμάτης Χατζηδημητρίου, ο Γιάννης Κοτάκης και ο Γιώργης Δάφνης. Από τους Δρακαίους. Ο Γιάννης Καπανταής, επιλοχίας, ο Γιώργος Χριστοδουλάκης αδελφός μου κι εγώ ο μικρότερος της παρέας, Χρήστος Χριστοδουλάκης. Στο τέλος μετά τις συζητήσεις μας για να ξεχνάμε λιγάκι τα δεινά μας, το ρίχναμε στα καλαμπούρια. Με εύθυμες ιστοριούλες με παροιμίες, συμβάντα κι ευτράπελα που κουβέντιαζαν οι γέροντες χωριανοί στα καφενεία μας, σεριανώντας έτσι νοερά στα μέρη μας, στα σπίτια μας και στους δικούς μας, δρασκελώντας με τη σκέψη μας τ' αγκαθωτά συρματοπλέγματα και τους Εγγλέζους φρουρούς που μας σημάδευαν από τις αψηλές σκοπιές τους... Ομως ένα θλιβερό γεγονός σταμάτησε τα εύθυμα καλαμπούρια της παρέας μας. Αρρώστησε ο συναγωνιστής μας Γιώργης Δάφνης! Τον πήγανε οι Εγγλέζοι στο νοσοκομείο της Ασμάρας... Σε λίγες μέρες μας ήρθε το απρόσμενο μαύρο μαντάτο του. Ο Γιώργης Δάφνης πέθανε!!! Πίκρα και πόνος στην παρέα μας. Δεν άντεξε τον υποσιτισμό και τις κακουχίες που μας υπέβαλαν οι Εγγλέζοι στο ίνγκλις Νταχάου. Ο Δάφνης, γνωστός στα χωριά μας για τη δύναμή του, άντρακλας 30 χρονών χεροδύναμος από τον Μπρινιά παντρεμένος στους Δρακαίους. Αφησε πίσω του γυναίκα και δυο αγοράκια και ήρθε να πολεμήσει τους καταχτητές της πατρίδας μας όταν έμαθε ότι υπήρχε ελληνικός στρατός στη Μέση Ανατολή που ετοιμαζόταν να απελευθερώσει τη χώρα μας. Και δολοφονήθηκε ύπουλα και αθόρυβα από συμμάχους μας Εγγλέζους με την ανοχή της βασιλο-φασιστικής ελληνικής κυβέρνησης, γιατί ήταν αντιφασίστας... Τώρα πώς του φέρθηκαν στο νοσοκομείο, πώς πέθανε σε ποιες συνθήκες και πού θάφτηκε άγνωστον!!! Ο Εγγλέζος στρατοπεδάρχης ψυχρά και τυπικά μας ανακοίνωσε το θάνατό του... Από στόμα σε στόμα πέρασε αμέσως σ' όλους τους θαλάμους η πένθιμη είδηση. Στα σβέλτα βρεθήκαμε όλοι στη μεγάλη αίθουσα του στρατοπέδου. Εκεί ο συναγωνιστής Γιώργος Τζανετάκης διοικητής μας, ανέβηκε στην εξέδρα και μας ανακοίνωσε το θάνατο του παλικαριού, καταγγέλλοντας τους Εγγλέζους ως υπεύθυνους για το θάνατο του συναγωνιστή μας. Στη συνέχεια, ο συναγωνιστής υπολοχαγός Πέτρος Τσουμπρής καλλιτέχνης από την Αθήνα, διάβασε ψήφισμα διαμαρτυρίας, που το εγκρίναμε και κάλεσαν κι εμένα κι απάγγειλα το ποίημά μου, «Στους νεκρούς μας» που είχα δημοσιεύσει στη χειρόγραφη εφημερίδα μας «ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ» που είχε κάνει και σκίτσο ο συναγωνιστής Γιώργος Φωκίδης, στρατιώτης καλλιτέχνης από τη Θεσσαλονίκη.

ΣΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΜΑΣ

Οταν θ' αλλάξουν οι καιροί κι ήλιος καινούριος θα φωτίσει

τη χώρα μας που 'χει πνιγεί μέσα στο αίμα και στα μίση.

Τότε χαρούμενες γενιές τους τάφους σας θ' ανθοστολίσουν

και μύριες γιορτινές ευκές οι ποιητές θα τραγουδήσουν.

Οχι με ήχους τωρινούς χρωματισμένους μες στο κλάμα

μα με σκοπούς μελλοντικούς λουσμένους στις χαράς το θάμα!

Κι η μνήμη σας φως και ζωή στ' απλά κι αδικημένα πλήθια.

Τα έργα σας μένουν στη γη αιώνιοι δείχτες στην αλήθεια.

Μετά τραγουδήσαμε το πένθιμο εμβατήριο για τους αγωνιστές. «Επέσατε θύματα αδέρφια εσείς σε άνιση μάχη κι αγώνα»... Βγαίνοντας από την αίθουσα ένας Εγγλέζος σάρζεν (λοχίας) μας ρώτησε από τη συρματόπλεχτη ξώπορτα που φύλαγε με την ένοπλη ομάδα του. Τι γιορτάζετε σήμερα. Ποια επέτειο; Στα αγγλικά, βέβαια. Και ένας αγγλομαθής συναγωνιστής μας του απάντησε: Τιμούμε σήμερα τη μνήμη του συναγωνιστή μας Γιώργη Δάφνη που τον πεθάνατε με την ταχτική του υποσιτισμού που μας επιβάλατε. Ντροπή σας! Θα τρίζουν τα κόκαλα του φιλέλληνα συμπατριώτη σας Λόρδου Μπάιρον! Κι έμεινε βουβός ο Εγγλέζος λοχίας... Στο τέλος του Νοέμβρη του 1945 μας ειδοποίησαν οι Εγγλέζοι να ετοιμαζόμαστε για την επιστροφή μας στην Ελλάδα. Ηρθαν κυβερνητικοί Ελληνες αξιωματικοί με τον ταγματάρχη Μιχαήλ Κύβελο που υπέγραψε τα απολυτήριά μας. Μας πλήρωσαν τους μισθούς που μας κρατούσαν για 18 μήνες που ήμασταν έγκλειστοι στα στρατόπεδα 3 χάρτινες λίρες Αγγλίας για τους στρατιώτες και κάτι παραπάνω για τους βαθμοφόρους. Αυτό ήταν το καθιερωμένο χαρτζιλίκι για όλα τα συμμαχικά στρατεύματα της Μέσης Ανατολής... Στις 4 του Δεκέμβρη 1945 εγκαταλείψαμε το Ντεκαμερέ. Εξω στον ασφαλτόδρομο περίμεναν τα στρατιωτικά αυτοκίνητα. Συνταγμένοι στη σειρά με τα μπογαλάκια στα χέρια μας περάσαμε από την ανοιγμένη ξώπορτα, επιβιβαστήκαμε στα καθορισμένα οχήματα και ξεκινήσαμε διασχίζοντας την εκεί ζούγκλα με τους ωραίους ασφαλτόδρομους που είχαν φτιάξει πριν λίγα χρόνια οι Ιταλοί που ήταν καταχτητές αυτής της περιοχής. Μετά από μια ολοήμερη διαδρομή ανάμεσα στη ζούγκλα με τα πελώρια δέντρα της, τα πουλιά που ξαφνιάζονταν, τις μαϊμούδες και τα ζαρκάδια που έτρεχαν στις πλαγιές ελεύθερα κι εμείς ελεύθεροι πια, κεφάτοι και ξέγνοιαστοι, αρχίσαμε το τραγούδι με επαναστατικά εμβατήρια. Αγναντεύοντας τα ωραία γύρω μας και τραγουδώντας φτάσαμε στο Σουδάν. Και από εκεί μπήκαμε στη Λιβύη και φτάσαμε στο λιμάνι του Τομπρούκ, που μας περίμενε πολεμικό πλοίο του ναυτικού μας που μας μετέφερε στη Σάμο, στο Βαθύ. Στο πλοίο μέσα κάναμε έρανο μεταξύ μας οι χωριανοί και μαζέψαμε ένα αξιόλογο ποσόν χάρτινων λιρών για ενίσχυση της συζύγου του δολοφονηθέντος συναγωνιστή της χήρας Αγγελικώς Δάφνη. Τα ξημερώματα στις 6 του Δεκέμβρη αποβιβαστήκαμε στο Βαθύ. Κόσμος πολύς μαζεύτηκε στην προκυμαία. Η χωροφυλακή στο πόδι και τα αυτοκίνητα του στρατού στην αράδα για να μας μεταφέρουν στα χωριά μας. Ο Νομάρχης Γρηγορίου μας κάλεσε να φύγουμε αμέσως. Εμείς αρνηθήκαμε, προβάλλοντας το αίτημα να καταθέσουμε στεφάνι στο μνημείο των πεσόντων στην πλατεία στο Λιοντάρι να τραγουδήσουμε το Πένθιμο Εμβατήριο, τον Εθνικό Υμνο και μετά θα φύγουμε. Ετσι και έγινε όπως το ζητήσαμε... Δώσαμε το ποσόν του εράνου στο ηγετικό στέλεχος της ΑΠ (Αντιφασιστική Πρωτοπορία) στον συναγωνιστή από το Μαραθόκαμπο Μανόλη Πίτα που θα το παρέδιδε στη γυναίκα τού Δάφνη. Εμείς Δρακιώτες και Μπρινιώτες μπήκαμε στο αυτοκίνητο που πήγαινε μέχρι το Καρλόβασι. Και από εκεί περπατώντας τρεις ώρες περίπου φτάσαμε στα χωριά μας. Οπου μας υποδέχτηκαν με χαρές αγκαλιές και φιλιά. Την επαύριο στις 7 του μήνα ήρθε ο συναγωνιστής Μανόλης Πίτας και δώσαμε το ποσόν του εράνου στη χήρα Αγγελικώ Δάφνη... Πριν λίγα χρόνια πέθανε το Αγγελικώ... χωρίς καμιά βοήθεια από το άστοργο κράτος για το χαμό του στρατιώτη άνδρα της που υπηρέτησε την πατρίδα εν καιρώ πολέμου!!! Πολλά θύματα του αγώνα έμειναν αδικαίωτα από αυτούς που κυβέρνησαν κατά καιρούς την πατρίδα μας. Δυστυχώς μετά την απελευθέρωση με την ξένη επέμβαση των Αγγλο-Αμερικανών ιμπεριαλιστών, επικράτησαν στη χώρα μας ξενόδουλες κυβερνήσεις από απόλεμους και απάτριδες συνεργάτες των καταχτητών, από καιροσκόπους και από συμβιβασμένους. Που όταν αυτοί ψόφησαν τους διαδέχτηκαν οι απόγονοί τους στις εξουσίες. Δούλοι και αυτοί υποταγμένοι στους Αγγλο-Αμερικάνους στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ενωση των πολυεθνικών συνεχίζουν την πολιτική των προγόνων τους. Ξεπουλήματα της πατρίδας μας των αγαθών της, δουλοπρέπεια, ραγιαδισμό υποταγή και άπειρα δεινά για το λαό μας... Ομως όπως το πάνε θα έρθει γρήγορα η μέρα που θα τους ξεφορτωθούμε μια για πάντα!!! Εγραψα αυτό το χρονικό για να ονοματίσω και να τιμήσω τη μνήμη της παρέας των συγχωριανών μου του Ντεκαμερέ που όλοι τους σήμερα είναι πια μακαρίτες...

«Αιώνια η μνήμη σε σας αδελφοί στον τίμιο που πέσατε αγώνα».

Υπερκαταναλωτισμός και...Ματσατσούτσες

Υπερκαταναλωτισμός και...Ματσατσούτσες 
 Κάθε χρόνο το ίδιο μού συμβαίνει. Όλο λέω πως τούτες τις αυγουστιάτικες ημέρες τής ραστώνης θα ηρεμήσω κι όλο ανακατεύομαι σε διάφορες συζητήσεις και συγχίζομαι. Μακάρι να μπορούσα να το αποφύγω αλλά πώς; Όταν ακούς τους παραμορφωμένους γιάπηδες π.χ. να αναλύουν με δοκησισοφικό ύφος την "κρίση χρέους" που ταλανίζει την Ευρώπη, να καταδικάζουν τον υπερκαταναλωτισμό τού έλληνα και να στηλιτεύουν την αδυναμία των κυβερνήσεων ως προς την προώθηση των απαιτούμενων μεταρρυθμίσεων, πόσο να αντέξεις; Πώς να ευχαριστηθείς το ουζάκι σου, όταν βλέπεις να περιφέρεται τόση ασυναρτησία, ειδικά όταν είναι ντυμένη με κοστουμάκι μέηντ ιν Χάρβαρντ;

 Υπερκαταναλωτικός ο έλληνας; Άντε να συμφωνήσω, ρε σεις, έτσι για την κουβέντα. Παρασύρθηκα, λοιπόν, εγώ ο έλληνας από τα φαντασμαγορικά σήριαλ και τα λάιφ-στάυλ περιοδικά τού -ήδη μπατιρήσαντος- Κωστόπουλου, σήκωσα ότι φράγκα είχα στην άκρη, πήρα και κάτι δάνεια, φέσωσα και τις πιστωτικές μου κάρτες κι επιδόθηκα σε όργιο σπατάλης: να οι σακκούλες από τα Μωλλ, να τα άι-φόουν και τα άι-παντ, να τα χόουμ θήατερ με τις εξηντάρες πλάσμα και τους λαμπάτους βιντεοπροβολείς, να και το τέσσερα επί τέσσερα, να και το τζετ σκι, να και το εξοχικό με την πισίνα... Είμαι ανεγκέφαλος; Είμαι. Και ανεγκέφαλος και σκατοκέφαλος. Το ερώτημα, όμως, είναι απλό: πού και πώς επιβάρυνα εγώ με την μαλακία μου την ελληνική οικονομία; Με άλλα λόγια: αν εγώ δεν ήμουν τόσο σπάταλος, σήμερα θα χρωστούσαμε λιγώτερα ως κράτος;

 Έβγαζα, λοιπόν, 100 από την δουλειά μου και ξόδευα 150. Δηλαδή, κάπου εύρισκα ένα πενηντάρι που το ξόδευα δίχως να μου ανήκει, έτσι; Κάποιον φέσωνα, βρε αδερφέ. Θες τον πατέρα μου, που του έτρωγα τις οικονομίες; Θες την τράπεζα, όπου άφηνα τις κάρτες απλήρωτες και καθυστερούσα τα δάνεια; Θες τις επιχειρήσεις απ' όπου ψώνιζα; Θες τα φιλαράκια μου, με κάτι θαλασσοδάνεια που τους έπαιρνα; Βάλε όποιον θες εσύ. Το κράτος, όμως, πού παίζει σε όλα αυτά; Πώς ζημιώθηκε από την σπατάλη μου; Ίσα-ίσα που εισέπραττε παραπάνω ΦΠΑ από τις αγορές μου στο Μωλλ, παραπάνω τέλος ταξινόμησης από την αγορά τού τρίλιτρου τζιπ και παραπάνω φόρο μεταβίβασης από την αγορά τού εξοχικού. Για να μην αναφέρω το χρήμα που κυκλοφόρησε στην αγορά λόγω της σπατάλης μου.

 Να το δούμε κι αλλοιώς το πράγμα; Τί παραπάνω ζήτησα από το κράτος εγώ ο σπάταλος, πέρα από όσα εκείνο είναι υποχρεωμένο να μου παρέχει; Τον μισθό μου (αν είμαι δημόσιος υπάλληλος) ή την σύνταξή μου, την περίθαλψή μου, τον παιδικό σταθμό για το στερνοπούλι μου, το σχολείο για την κόρη μου, το πανεπιστήμιο για τον μεγάλο μου γυιό, τις απαραίτητες υποδομές και γενικά όλα όσα πρέπει να προσφέρει στους φορολογούμενους πολίτες του οποιοδήποτε ευνομούμενο κράτος. Από τα τριακόσια τόσα δισεκατομμύρια που χρωστάει σήμερα αυτό το κράτος, πόσα είναι τα δανεικά που πήρε για να καλύψει τις σπατάλες μου; Ούτε δεκάρα!

 Βέβαια, αν εγώ δεν ήμουν σπάταλος, θα είχα σήμερα μια καβάντζα για να αντέξω στις περικοπές των αποδοχών μου, στην αυξημένη συμμετοχή μου στα φάρμακα, στο κόστος του ιδιωτικού παιδικού σταθμού, στην διογκωμένη φορολόγησή μου κλπ. ενώ, παράλληλα, δεν θα ήσαν υποχρεωμένες οι τράπεζες να με κυνηγάνε για να εισπράξουν όσα λένε πως τους χρωστάω. Σύμφωνοι. Αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί η εθνική οικονομία θα βρισκόταν σε καλύτερη κατάσταση. Επειδή θα είχα να πληρώσω τους γιατρούς μου από την τσέπη μου και δεν θα χρειαζόμουν αξιοπρεπές εθνικό σύστημα υγείας; Ή επειδή θα είχα τα λεφτά μου στην τράπεζα, απ' όπου θα μπορούσαν να δανείζονται οι "επενδυτές" του κώλου; Ωραία λογική!

 Από την άλλη, αυτό το γαμημένο κράτος δεν ήρθε ποτέ να μου πει "κύριε, αφού έχεις φράγκα και σκορπάς, δεν έχεις ανάγκη ούτε την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη που σου προσφέρω ούτε την σύνταξη που σου δίνω, οπότε πάψε να πληρώνεις ΙΚΑ ή ΤΕΒΕ και κόψε τον λαιμό σου να τα βγάλεις πέρα μόνος σου". Αντιθέτως, μου έπαιρνε τα ασφάλιστρά μου κανονικά και με τον νόμο. Πώς, λοιπόν, μου λέει σήμερα ότι δεν έχει να μου δώσει όσα είχαμε συμφωνήσει να πάρω; Δεν είχαμε συμφωνήσει να δίνω σήμερα τόσα και να πάρω αύριο τόσο εφ' άπαξ και τόση σύνταξη; Τί τα έκανε τα λεφτά που του ακούμπαγα τόσα χρόνια; Γίνανε όλα μίζες για υποβρύχια που πάνε μονόμπαντα, μη χέσω; Και τώρα που μου κόβουν την σύνταξη φταίω εγώ επειδή ήμουν σπάταλος; Σοβαρά οικονομικά σπουδάσατε, ρε σεις, εκεί στο Ματσατσούτσες!

 Ουφ.... Είπα πολλά αλλά δεν ξεθύμανα. Πάω να ρίξω μια βουτιά να καλμάρω και θα επανέλθω.

Cogito ergo

ΟΧΙ ΣΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΟΥ ΕΡΗΜΙΤΗ

Ποια είναι η (μόνη) εταιρεία που ενδιαφέρεται για τον Ερημίτη

Ισχυρός όμιλος, που διαχειρίζεται κεφάλαια ύψους 3,5 δις δολ. είναι η εταιρεία (η μόνη) που ενδιαφέρεται να επενδύσει στον Ερημίτη της Κασσιόπης.


Το όνομα αυτής NCH Capital. Πρόκειται για επενδυτική εταιρεία που διαχειρίζεται κεφάλαια ύψους 3,5 δισ. δολ. ΗΠΑ. Λειτουργεί 21 επενδυτικά κεφάλαια που έχουν επενδύσει μέχρι σήμερα σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπη και τη Ρωσία. Η εταιρεία ενδιαφέρεται για τα ακίνητα της Κασσιόπης και της Αφάντου. Μάλιστα στην Κασσιόπη είναι ο μοναδικός ενδιαφερόμενος του ακινήτου.

Σχεδιάζει κι άλλες επενδύσεις
Η NCH Capital είναι η εταιρεία που βρίσκεται πίσω από τη μοναδική προσφορά που κατατέθηκε στο ΤΑΙΠΕΔ για το παραθαλάσσιο ακίνητο της Κασσιώπης στην Κέρκυρα. Αν και πρόκειται για ένα παραθαλάσσιο “φιλέτο”, έκτασης 490 στρεμμάτων με ακτογραμμή μήκους 700 μέτρων, στην πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος ανταποκρίθηκε μόλις ένας υποψήφιος, το συγκεκριμένο αμερικανικό fund, εκπρόσωποι του οποίου δηλώνουν στο Capital.gr πως το ενδιαφέρον για τον διαγωνισμό αποτελεί την απαρχή μιας σειράς επενδύσεων που σχεδιάζει να πραγματοποιήσει στην Ελλάδα. 

Γιατί μόνο μια προσφορά;
Σύμφωνα πάντα με το capital.gr η κατάθεση μιας και μόνης εκδήλωσης ενδιαφέροντος στο διαγωνισμό αποδίδεται στο γεγονός ότι το ΤΑΙΠΕΔ ενέταξε στην προκήρυξη το δίκαιο της επιφάνειας. Με βάση το δίκαιο της επιφάνειας γίνεται διαχωρισμός μεταξύ αυτού που οικοδομείται στην επιφάνεια που παραχωρείται στον αγοραστή και της επιφάνειας αυτής καθεαυτής, η οποία και παραμένει στην κυριότητα του δημοσίου. 
Στο διαγωνισμό για το ακίνητο της Κασσιώπης ο επενδυτής δεν αγοράζει τη γη, αλλά αποκτά την αποκλειστική χρήση και εκμετάλλευση της επιφάνειας  για περίοδο που μπορεί να φτάσει και τα 100 χρόνια. Ο επενδυτής επίσης μπορεί να υποθηκεύσει την επένδυσή του για να αντλήσει δάνεια από τράπεζες και, όπως αναφέρεται στην πρόσκληση για εκδήλωση ενδιαφέροντος, το δικαίωμα χρήσης μπορεί να μεταβιβαστεί ελεύθερα σε τρίτους. 
Αν και το μοντέλο αυτό έχει υιοθετηθεί σε πλείστες ευρωπαϊκές χώρες, στην Ελλάδα δεν έχει υπάρξει ανάλογο προηγούμενο. Το στοιχείο αυτό, σε συνδυασμό με το ασαφές ακόμη χωροταξικό και το νομικό καθεστώς στην Ελλάδα όσον αφορά τον θεσμό της επιφανείας, απέτρεψε κάποιους από τους ενδιαφερόμενους επενδυτές να εκδηλώσουν το ενδιαφέρον τους. Γι’ αυτό, άλλωστε, υπάρχουν αιτήματα από επενδυτικά κεφάλαια να υπάρξουν τροποποιήσεις στο διαγωνισμό για τη Κασσιώπη, κάτι που όμως θα φανεί στις επόμενες εβδομάδες. 
Από την πλευρά της, η NCH Capital δεν εμφανίζεται να έχει απολύτως κανένα πρόβλημα με το δίκαιο της επιφάνειας, το οποίο άλλωστε αποτελεί τη βάση πάνω στην οποία δουλεύουν οι Αγγλοσάξονες τα τελευταία 100 χρόνια και άρα η NCH είναι απολύτως προσαρμοσμένη με αυτόν τον τρόπο λειτουργίας, αναφέρουν πηγές προσκείμενες στην εταιρεία.

Η δράση της εταιρείας
Η NCH Capital σήμερα διαχειρίζεται κεφάλαια ύψους 3,5 δισ. δολαρίων στις αγορές της Ανατολικής Ευρώπης. Μάλιστα στις περισσότερες αγορές που δραστηριοποιείται έχει εξελιχθεί στο μεγαλύτερο δυτικό ξένο επενδυτή με έμφαση στις εισηγμένες εταιρείες, το real estate, την πρωτογενή παραγωγή και το private equity. Μεταξύ των επενδυτών τα κεφάλαια των οποίων διαχειρίζεται η NCH περιλαμβάνονται πανεπιστημιακά κληροδοτήματα, ασφαλιστικά ταμεία οργανισμοί και άλλοι θεσμικοί φορείς. 
Μέχρι σήμερα έχει επενδύσει σε εξίσου «δύσκολες» χώρες όπως η Λετονία, η Βουλγαρία, η Ρουμανία, η Αλβανία, η Κροατία, η Σερβία, η Ουκρανία, η Ρωσία, η Μολδαβία και η Τουρκία. Από το 2007 έχει εστιάσει στην ανάπτυξη παράκτιων περιοχών στα δυτικά βαλκάνια και ειδικότερα στην Κροατία, το Μαυροβούνιο και την Αλβανία. Από το 2009 η NCH εξετάζει επενδυτικές ευκαιρίες και στην Ελλάδα και ενδιαφέρεται να επεκτείνει την παρουσία της στη χώρα πέρα από το διαγωνισμό για την Κασσιώπη. 
Σε αντίθεση με μεσιτικές εταιρείες ή άλλους «επιθετικούς» επενδυτές, το ενδιαφέρον του ισχυρού fund, όπως διατείνεται η ίδια η NCH, μεταφράζεται σε πρόθεση για υλοποίηση επενδύσεων που θα μεγιστοποιήσουν την αξία του ακινήτου.


Πηγή:www.capital.gr

Καθ' οδόν: Στην Αμερική

Καθ' οδόν: Στην Αμερική

Νέα Υόρκη

Associated Press

Ο Βασίλης Λιόγκαρης θα μας παρασύρει σε ένα συναρπαστικό ταξίδι στην Αμερική, που θα διαρκέσει μέχρι και την ερχόμενη Κυριακή. Πάμε;

«

Κυνηγώντας τον ήλιο μέσα και πάνω από σύννεφα, ώρες ατέλειωτες πριν προλάβει να δύσει, κυνηγώντας τη μέρα που δε λέει να σ' εγκαταλείψει. Κυνηγώντας το φως, μπορεί να βρεθείς στο σκοτάδι. Ο πάνω κόσμος και ο κάτω κόσμος. Ο δικός τους και ο δικός μας. Εμείς και οι άλλοι και μεταξύ μας ένας ωκεανός, ένα φαράγγι απροσπέλαστο. Αμερική... Αμερική καλά μου το 'παν μερικοί πως είσαι χώρα τραγική.

Πήρα μια δάδα να διανύσω βάθος απροχώρητο. Μπλεγμένος βρέθηκα. Νέος κόσμος ...νέα τάξη. Πράματα και θάματα, που θα προσπαθήσω να ξεδιαλύνω. Πατήσαμε το πόδι μας στη Νέα Υόρκη. Κοιτάζω κάτω και τι να δω; Ενα δολάριο. Μπα, είπα, από τώρα; Δε βαριέσαι. Δεν καταδέχτηκα καν να σκύψω να το πάρω. Ας προσπεράσω. Εχω καιρό. Πάρα κάτω θα βρω πολλά. Επεσα έξω. Σέντσι δε βρέθηκε. Και δεν ήθελα να 'χω κανένα σέντσι πάνω μου, γιατί κινδύνευα σε κάθε γωνιά του δρόμου να μου το πάρουν κι όχι μόνον ο πεινασμένος αράπης που καραδοκεί στη γωνιά, αλλά και το ίδιο το πολιτισμένο και λαμπερό κράτος τους. Εχουν τους τρόπους τους αυτοί και θα εξηγηθώ.

Εχει νυχτώσει και ο τρόμος έπεσε πάνω από την εξαίσια πόλη. Ωρα 11, ώρα 11 νυχτερινή και δε βλέπεις ψυχή στο δρόμο.

Κατακαλόκαιρο και ο νους σου τρέχει στην Αθήνα. Αντίθεση πρώτη. Μην αρχίσω την γκρίνια από το αεροδρόμιό τους. Ο,τι το χειρότερο, ό,τι το αίσχος. Κομφούζιο, ταλαιπωρία, ουρά με τις ώρες - μας κάνανε και τους προφεσόρους για το δικό μας αεροδρόμιο. Εχουν τη δικαιολογία τους. Κάθε 45 δευτερόλεπτα απογειώνεται κι ένα αεροπλάνο. Κάθε λεπτό φθάνει και ένα αεροπλάνο.

Χόλιγουντ - Καλιφόρνια

Καλιφόρνια. Λος Αντζελες ή L.A., όπως είναι γνωστό. Η βιομηχανία του θεάματος. Αρχή του ταξιδιού. Οι Ισπανοί μοναχοί του Σαν Γκαμπριέλ, που πρωτοκατοικήσανε, την ονόμασαν "Βασίλισσα των Αγγέλων". Η πιο μολυσμένη πόλη του κόσμου. 17 εκατ. αυτοκίνητα. Χωρισμένη σε 9 πυρήνες και το Down-Town, το κέντρο, όπου είναι συγκεντρωμένο το επιχειρηματικό κατεστημένο, οι τράπεζες και τα ξενοδοχεία. Πανύψηλοι ουρανοξύστες. Απόκοσμοι, απρόσωποι, αποκρουστικοί. Μετά τις 7 το βράδυ κυκλοφορούν μόνον οι αρουραίοι.

Οι Αμερικανοί δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα. Οι φημισμένες παραλίες του Λογκ-Μπιτς, της Σάντα Μόνικα και της Σάντα Μπάρμπαρα καμιά, μα καμιά απολύτως σχέση δεν έχουν με τα δικά μας υπέροχα νησιά. Το ίδιο ισχύει και για το ξακουστό και πασίγνωστο κοσμοπολίτικο κέντρο το Μαϊάμι Μπιτς. Μια θάλασσα αποπνικτική.

Το Χόλιγουντ έχει πια ξεπέσει. Η μεγάλη βιομηχανική παραγωγή θεάματος περνά κρίση. Η "Φοξ", η "Μέτρο", η "Παραμάουντ", η "Κολούμπια", η "Γουόρνερ" δεν υπάρχουν. Το μόνο που απέμεινε είναι το παλιό στούντιο της "Universital", που τώρα οι Αμερικανοί για να προσελκύσουν κόσμο το έχουν μετατρέψει σε μουσείο.

Ετσι, με 30 δολάρια και μπαίνοντας σ' ένα τρενάκι μπορείς ν' αναπολήσεις περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις. Ντεκόρ που γυρίστηκαν παλιά πετυχημένα φιλμ. Διάφορα γουέστερν και περιπέτειες. Σήμερα δεν υπάρχει τίποτα, κι ό,τι υπάρχει δεν είναι αυθεντικό, είναι ξεφτισμένο και ψεύτικο. Τα γκρίζα στόρια έχουν πέσει πάνω από το θρυλικό Χόλιγουντ και ξεπεσμένοι μουζικάντηδες παίζουνε τζαζ στους άδειους δρόμους. Ολη η αφρόκρεμα των σταρ έχει μετακομίσει σ' ένα κλειστό και απροσπέλαστο γκέτο στο γειτονικό Μπέβερλι Χιλς.

Οι Αμερικανοί είναι ανεξάντλητοι σε επινοήσεις ώστε να σου ληστέψουν και το τελευταίο σου σεντς. Ετσι επινόησαν το Λας Βέγκας. Στην έρημο της Νεβάδας, σ' ένα καυτό και απλησίαστο περιβάλλον, που η θερμοκρασία μπορεί να φτάσει τους 43 και 44 βαθμούς.

Λος Αντζελες

Εκεί έστησαν μια πόλη, όπου ξεπλένεται το μαύρο χρήμα στα καζίνο. Την περιέβαλαν με φανταχτερά και εντυπωσιακά ξενοδοχεία, "MGM" 5.000 δωμάτια. "Εξκάλιμπερ" 4.500 δωμάτια. "Λούξορ" 4.000 δωμάτια. "Μέταλ" 3.500. "Circus-Ceasar" 3.000 δωμάτια κ.ά. Κάθε ξενοδοχείο και μια μικρή πόλη με όλα της τα κομφόρ. Μπροστά από κάθε ξενοδοχείο, ένα εντυπωσιακό σόου, ένα υπερθέαμα. Ηφαίστεια που εκρήγνυνται και χύνουν λάβα καυτή. Το νησί των θησαυρών. Τεχνητές λίμνες όπου γίνεται το κυνήγι των πειρατών. Κουρσάρικα καΐκια, φλεγόμενες γαλέρες, ναυμαχίες, φωτιές, μπουμπουνητά, ναύτες και πειρατές που βουτούν από τα ψηλά κατάρτια κι ό,τι άλλο βάζει το μυαλό σου προκειμένου να σε εντυπωσιάσουν. Μέχρι και την αρχαία ελληνική μυθολογία κακοποίησαν. Μεθυσμένοι Διόνυσοι, ξεδιάντροπες Αφροδίτες θυσιάζονται στην αίγλη του σόου. Ημίγυμνες χορεύτριες, ζογκλέρ, ακροβάτες και ηθοποιοί. Πολύ λαμπερά θεάματα. Διάφοροι νεαροί στο δρόμο σε προμηθεύουν με φτηνά διαφημιστικά περιοδικά. "Η μαντάμ Μπατερφλάι μπορεί να σας κάνει ένα θαυμάσιο μασάζ". "Το όνομά μου είναι Τζούλια, μπορώ να σας περιποιηθώ, μπορώ να κάνω για σας 30 περιπτώσεις έρωτα. Τα ίδια και η Μπριζίτ και η Πάμελα", ή ο κος Τζέισον: Χίλιοι τρόποι να χάσετε τα χρήματά σας.

Υπνος φτηνός. Φαγητό φτηνό. Ατέλειωτοι κι απίθανοι μπουφέδες. Φαστ φουντ, "Μακντόναλντ", "Γουέντις", κετσαποκουλτούρα ποικιλιών. Οι πιο χοντροί και ασουλούπωτοι άνθρωποι που υπάρχουν στον κόσμο μαζεύονται, σχεδόν συνωστίζονται στο Λας Βέγκας, και γιατί παρακαλώ; Για να σε παρασύρουν - και τελικά τα καταφέρνουν - να γευτείς το μεγάλο ψητό. Τον τζόγο. Τον απέραντο και σαρκοφάγο τζόγο.

Τα τεράστια - σαν μια πλατεία - φουαγιέ των ξενοδοχείων, με τον διακριτικό φωτισμό, τις πολύχρωμες μακέτες, το δροσιστικό κλιματισμό (ποιος τολμάει να περπατήσει στην καυτή πόλη), είναι κατακλυσμένα από εκατοντάδες, χιλιάδες τυχερά παιχνίδια. Κουλοχέρηδες, Μπλακ Τζακ, ρουλέτες, κραπς, βίντεο πόκερ. Αγνωστα και γνωστά παιχνίδια, μια σαγήνη, μια πρόσκληση, μια πανδαισία, μια καταστροφή. Το καζίνο σ' όλη του τη μεγαλοπρέπεια. Και δουλεύουμε τα μηχανάκια και ακούς τα σέντσια να κουδουνάνε. Ωρες, μέρες, νύχτες ατέλειωτες. Δε μετράν ποιος είσαι. Μετράν μονάχα τι έχεις στην τσέπη σου!

Μαύροι, λευκοί, κίτρινοι, κάθε καρυδιάς καρύδι, άθλιοι ρακένδυτοι και ξεπεσμένοι. Κορίτσια με τουαλέτες και διαμαντικά. Κύριοι με σορτσάκια, καπελάκια και τίμπερλαντ γυροφέρνουν με τις κούπες γεμάτες ντόλαρς. Πίνουν, ξερνοβολάν και ξημερώνονται χαμένοι, κυριολεκτικά χαμένοι, μπροστά στα μηχανάκια!

Ενα άθλιο και φρικτό θέαμα ανθρώπινου ξεπεσμού και ξεφτίλας. Δεν έχω προκαταλήψεις. Μακριά από μένα κάθε μεροληπτική τοποθέτηση, αλλά εκεί οδηγούν και έτσι θέλουν τον άνθρωπο. Τον προσελκύουν με λαμπερά και προκλητικά θεάματα για να τον κατασπαράξουν. Κανείς, μα κανείς δεν κερδίζει απ' αυτά τα παιχνίδια παρά μόνον οι επινοητές τους».

Η σχέση οικονομίας - πολιτικής στο Πρόγραμμα του ΚΚΕ

Η σχέση οικονομίας - πολιτικής στο Πρόγραμμα του ΚΚΕ

Από το πρώτο ακόμη άρθρο (2/2/2003) αυτής της σειράς, που αναφέρονται στη διάλεξη του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, «ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ» (ΚΟΜΕΠ, τεύχος 2/2002), αναφέραμε ότι με τον όρο «οικονομική βάση», εξετάζουμε τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, σε τελευταία ανάλυση μεταξύ των κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων κατά τη διαδικασία της κοινωνικής παραγωγής. Ταυτόχρονα επισημαίναμε ότι όπως κάθε κοινωνία, έτσι και ο καπιταλισμός, εξελίσσεται με δικούς αντικειμενικούς εσωτερικούς νόμους, ανεξάρτητους από τη θέληση των ανθρώπων που δρουν όμως διά μέσου της δράσης των ανθρώπων. Εξέλιξη ο οποία νομοτελειακά οδηγεί στην ωρίμανση των υλικών όρων, στον καπιταλισμό για το πέρασμα στην κομμουνιστική κοινωνία.

Πάνω στην οικονομική βάση (σχέσεις παραγωγής) υψώνεται το νομικοπολιτικό και ιδεολογικό εποικοδόμημα που αντιστοιχεί σε αυτήν, αφού οι σχέσεις των κοινωνικών τάξεων αποτυπώνονται με νόμους, υπηρετούνται από την πολιτική και την ιδεολογία και το κράτος. Ολ' αυτά μαζί καθορίζουν σε τελευταία ανάλυση την κυριαρχία της κοινωνικής τάξης που είναι ιδιοκτήτης των μέσων παραγωγής.

Το θεμελιακό ζήτημα που προκύπτει από τα παραπάνω είναι ότι η πολιτική συνδέεται διαλεκτικά με την οικονομία. Και η πολιτική που ασκείται σε κάθε κοινωνικοοικονομικό σχηματισμό, άρα και στον καπιταλισμό, επιδιώκει την αναπαραγωγή της οικονομικής βάσης της κοινωνίας, δηλαδή στον καπιταλισμό των σχέσεων εκμετάλλευσης της μισθωτής εργασίας που ενσαρκώνει το κεφάλαιο. Επομένως η πολιτική που ασκείται από τις κυβερνήσεις και το κράτος δεν είναι πολιτική που ικανοποιεί τα συμφέροντα όλων των κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων αλλά της κυρίαρχης τάξης που είναι ιδιοκτήτης των μέσων παραγωγής, προκειμένου να δρουν όσο γίνεται πιο καλά οι αντικειμενικοί νόμοι του καπιταλισμού και να διαιωνίζονται οι σχέσεις εκμετάλλευσης. Για παράδειγμα, δεν μπορεί να εφαρμοστεί στον καπιταλισμό πολιτική που μειώνει τα κέρδη του κεφαλαίου, την υπεραξία, ο νόμος της οποίας είναι απόλυτος (στον καπιταλισμό), γιατί τέτοια πολιτική υποσκάπτει την εκμεταλλευτική σχέση της μισθωτής εργασίας, άρα και τα θεμέλια της καπιταλιστικής κοινωνίας.

Η διαλεχτική σχέση οικονομίας - πολιτικής που υπηρετεί τον καπιταλισμό εκφράζεται στα προγράμματα και την πολιτική των αστικών κομμάτων και στην πολιτική διαχείρισης των κυβερνήσεων. Για παράδειγμα, στις σημερινές συνθήκες, η αναπαραγωγή του κεφαλαίου απαιτεί την πολιτική των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων. Βεβαίως, στα πλαίσια άσκησης της εξουσίας, η κυρίαρχη τάξη, που είναι μειοψηφία του πληθυσμού ως κοινωνική τάξη, προκειμένου να διαιωνίζεται η εξουσία της ασκεί και τη δική της πολιτική συμμαχιών. Επιδιώκει να προσεταιρίζεται διάφορα τμήματα του λαού προκειμένου να στηρίζουν το καπιταλιστικό σύστημα, με τη βελτίωση της θέσης τους μέσω, βασικά, της αύξησης των εισοδημάτων τους, έστω και προσωρινά, είτε μέσω της άμβλυνσης, επίσης προσωρινά, οξυμένων λαϊκών προβλημάτων. Για παράδειγμα ορισμένα κονδύλια τα προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, στους αγρότες και τα μικροαστικά στρώματα της πόλης, (πχ Leader, για τη δημιουργία μικρών τουριστικών επιχειρήσεων), ή προγράμματα για τον αγροτοτουρισμό, είναι κρίκος διαμόρφωσης συμμαχιών της άρχουσας τάξης με τα μικροαστικά στρώματα.

Στο πρόγραμμα επίσης του Κομμουνιστικού Κόμματος εκφράζεται η σχέση οικονομίας -πολιτικής. Που για την εργατική τάξη, είναι επεξεργασμένη έτσι που να απαντά στις σημερινές ανάγκες της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, να αποδεικνύει την αναγκαιότητα και τη δυνατότητα ανατροπής της καπιταλιστικής οικονομικής βάσης, δηλαδή των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής και την εγκαθίδρυση των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής, για την οργάνωση και ανάπτυξη της σοσιαλιστικής οικονομίας, αλλά και την εξουσία που θα ασκεί πολιτική που θα υπηρετεί τις νέες σχέσεις παραγωγής, ως μονόδρομο που μπορεί να αντιμετωπίσει οριστικά τα λαϊκά προβλήματα και να αναπτύσσει τη νέα κοινωνία καταργώντας τις εκμεταλλευτικές σχέσεις. Βεβαίως, στο πρόγραμμα του Κομμουνιστικού Κόμματος, είναι επεξεργασμένη και η πολιτική συμμαχιών της εργατικής τάξης, άλλωστε έχει διαλεχτική σχέση με τα παραπάνω, τόσο για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου, όσο και για την οικοδόμηση της νέας κοινωνίας.

«Η διαλεκτική σχέση οικονομίας και πολιτικής εκφράζεται και στην απόφαση του 16ου Συνεδρίου του ΚΚΕ για την προοπτική που πρέπει να θέσει το Μέτωπο, της λαϊκής οικονομίας και λαϊκής εξουσίας. Η θέση αυτή αποτυπώνει τον αναγκαίο συμβιβασμό στα πλαίσια του Μετώπου, όπου οι σύμμαχες δυνάμεις διατηρούν τις δικές τους αντιλήψεις για το χαρακτήρα της εξουσίας, αφού η συμμαχία δεν μπορεί να συγκροτηθεί στη βάση της συμφωνίας για το σοσιαλισμό και τη δικτατορία του προλεταριάτου. Η θέση μας για τη λαϊκή οικονομία βασίζεται στο γεγονός ότι έχει προχωρήσει η κοινωνικοποίηση της παραγωγής, η ατομική ιδιοκτησία με την εταιρική μορφή, η μεγάλη μεγέθυνση των επιχειρήσεων, ο οξυμένος ανταγωνισμός, όλα αυτά δηλαδή που συνιστούν μονοπωλιακή μορφή. Επομένως, η κοινωνικοποίηση των βασικών και συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής και των πλουτοπαραγωγικών πηγών αποτελεί προϋπόθεση για να ανοίξει ο δρόμος για κοινωνική λαϊκή ευημερία, για ολόπλευρη ανάπτυξη των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας προς όφελος του εργαζόμενου ανθρώπου».Διάλεξη του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, «ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ» (ΚΟΜΕΠ, τεύχος 2/2002, σελ. 89-90).

Πιο συγκεκριμένα, στην απόφαση του 16ου Συνεδρίου του ΚΚΕ για το αντιιμπεριαλιστικό αντιμονοπωλιακό δημοκρατικό μέτωπο αναφέρεται:

«Το ΚΚΕ θεωρεί ότι βάθρα της λαϊκής οικονομίας και ανάπτυξης είναι:

• Η κοινωνική κρατική ιδιοκτησία στα βασικά και συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής, όπου εντάσσονται:

Η ενέργεια. Οι τηλεπικοινωνίες. Ο ορυκτός πλούτος, τα ορυχεία. Η ύδρευση. Οι μεταφορές. Οι βασικοί κλάδοι της μεταποίησης, όπως παραγωγής μέσων παραγωγής και προϊόντων λαϊκής κατανάλωσης. Το τραπεζικό σύστημα, το σύστημα συγκέντρωσης, διοχέτευσης, διαχείρισης οικονομικών και υλικών πόρων. Το εξωτερικό εμπόριο, το συγκεντρωμένο δίκτυο εσωτερικού εμπορίου. Ο τομέας της λαϊκής στέγης. Η έρευνα. Η δημοκρατική πληροφόρηση του λαού.

• Το αποκλειστικά δημόσιο, ενιαίο και δωρεάν σύστημα εκπαίδευσης, υγείας, πρόνοιας, ασφάλισης.

Ο κοινωνικοποιημένος τομέας θα είναι διευρυμένος, αφού το μονοπωλιακό κεφάλαιο έχει περάσει σε ανώτερο βαθμό συγκέντρωσης και διείσδυσης όχι μόνο στο πεδίο της παραγωγής, αλλά και στο εμπόριο, στον κοινωνικό τομέα, στην παιδεία, στην υγεία, στον τουρισμό.

Το ΚΚΕ δεν υποστηρίζει την πλήρη, καθολική σε πανεθνική κλίμακα κοινωνικοποίηση. Υποστηρίζει ότι, δίπλα στον κοινωνικοποιημένο τομέα της λαϊκής οικονομίας, θα λειτουργεί ο παραγωγικός συνεταιρισμός της μικρομεσαίας αγροτιάς, των μικρών επιχειρηματιών, ιδιαίτερα αυτών που είναι σε κλάδους μεταποίησης, όπου υπάρχει πολύ μικρή συγκέντρωση.

Η ένταξη των λαϊκών αυτών στρωμάτων στους συνεταιρισμούς, με την εμπειρία που έχουν ζήσει κάτω από την πίεση των μονοπωλίων, θα κατανοείται ως συμφέρουσα επιλογή, αφού διευκολύνει τη συγκέντρωσή τους, τη διασφάλιση των συμφερόντων τους, την άνοδο της παραγωγικότητάς τους, τη βελτίωση των προϊόντων, τη διακίνησή τους.

Ετσι θα δυναμώνει η συμμαχία της εργατικής τάξης με τη φτωχή αγροτιά και τα μικρομεσαία στρώματα...».

Στην ίδια απόφαση αναφέρεται ότι η ανάπτυξη της λαϊκής οικονομίας απαιτεί κεντρικό πανεθνικό οικονομικό μηχανισμό σχεδιασμού και διεύθυνσης που κινητοποιεί τα κοινωνικοποιημένα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής, το εργατικό δυναμικό, τις πλουτοπαραγωγικές πηγές και την πολιτική απεξάρτηση της Ελλάδας από τους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς (ΝΑΤΟ, ΕΕ κλπ).

Αλλά όλα τα παραπάνω, σημαίνουν κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, κατάργηση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, και αντικατάστασή τους με την ιδιοκτησία ολόκληρης της κοινωνίας, ολόκληρου του λαού, μαζί με τη συνεταιριστική ιδιοκτησία. Αποτελούν δε προϋπόθεση προκειμένου να προάγεται η λαϊκή ευημερία. Αλλά μόνο η λαϊκή εξουσία, της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, μπορεί να τα πραγματοποιήσει.

Ο άγνωστος

Ο άγνωστος

Των ανίδεων και των αθώων, των καλών, των κακών και των ηρώων

Γρηγοριάδης Κώστας

Το πρόσωπό του ουδέποτε το είχα ξαναδεί, το όνομά του ουδέποτε το είχα ακούσει, θα μου έμενε ίσως άγνωστος, αν δεν άνοιγα την τηλεόραση εκείνο το απόγευμα.

- Την αποφεύγω την Τηλεόραση όπως ο διάολος το λιβάνι, σκέφτηκα, αλλά ας όψονται τα γεγονότα, τα συνταρακτικά συμβαίνοντα στον κόσμο μας...

Πάτησα το κουμπί, διάλεξα στην τύχη ένα κανάλι και το συνηθισμένο ντεκόρ κατέκτησε την όρασή μου... Πολύ φως, πολύ πλαστικό λουλούδι, προσκεκλημένοι ατσαλάκωτοι, χαμογελαστός και λίγο αμήχανος ο συντονιστής. Ολα όπως συνήθως και όμως αξιοσημείωτα διαφορετικά, έκανα αμέσως την... αξιολόγηση. Ηταν ο καιρός που κάτι άλλαξε στον πλανήτη μας ριζικά, θρυμμάτισε των ανυποψίαστων τη μακαριότητα και έβαλε στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης φωτιά... Ο τρόμος απέκτησε ξαφνικά πρόσωπο, χύθηκε φουρτουνιασμένος στα στρογγυλά τραπέζια και κυρίεψε κατά κράτος τα τηλεοπτικά παράθυρα. Από τη μια στιγμή στην άλλη η ατμόσφαιρα στους χώρους αυτούς διαφοροποιήθηκε, λες και οι άνθρωποι είχαν δεχτεί το επισκεπτήριο του δαίμονα, του μεγαλύτερου απ' όλους, του Εωσφόρου αυτοπροσώπως. Στη συζήτηση που διαδραματιζόταν μπροστά στα μάτια μου έπαιρναν μέρος ονόματα γνωστά... Μόνο ένας μου ήταν άγνωστος, το ανέφερα ήδη αυτό, αν θυμάμαι καλά... Η κουβέντα λοιπόν είχε ανάψει, οι συνομιλητές συμμετείχαν ενεργά. Ολοφάνερα οι πάντες αναριγούσαν και είχαν δίκιο, φυσικά... Μερικοί φώναζαν, κάποιοι άλλοι, πολύ ανήσυχοι, προσπαθούσαν να βάλουν τις σκέψεις τους σε σειρά για να κατανοήσουν το ακατανόητο, όπως έλεγαν χαρακτηριστικά.

- Επιβάλλεται να ερμηνεύσουμε το άρρητο, αυτό που μας χτύπησε απροσδόκητα και κατάκαρδα, πολύ βαθιά... Κι ένα δεν πρέπει να ξεχάσουμε, πρόσθεσε αυτός που μιλούσε τούτη τη στιγμή, ένας σοβαρός, σχεδόν συνοφρυωμένος άντρας που πάλευε να οριοθετήσει το ακατανόητο.

- Με πόνο και φρίκη, αγαπητοί μου, ξεψυχάει ο κάθε άνθρωπος, όπου Γης. Και ο τσαλαπατημένος υποτελής και ο απρόσμενα λαβωμένος σιδερόφρακτος. Και ο πεινασμένος που του λείπουν οι θερμίδες οι ελάχιστες και ο πολυφαγάς που αφήνει τη ζωή λόγω ταμπλά... Οπως λένε στην πατρίδα μου...

Η ομήγυρη για λίγο βουβάθηκε. Ο συντονιστής, ιδρωμένος κάτω από των προβολέων την ένταση, βιάστηκε να πιει από το ποτήρι του μια μεγάλη γουλιά.

- Αχ, γιατί τόση κακία στη Γη μας, γιατί; είπε σχεδόν ψιθυριστά μια μικρή σταρ, που τυχαία μάλλον βρέθηκε σε τούτο το πάνελ....

Και τότε αστραπιαία άδραξε την ευκαιρία αυτός που εμένα μου ήταν μέχρι το αποψινό βράδυ άγνωστος, κάποιος κύριος καθηγητής Πανεπιστημίου, ελληνικού ή ξένου δεν πρόσεξα. Με καταπληκτική ευχέρεια έφερε τον εαυτό του στο προσκήνιο της συζήτησης και το όλο ύφος του έδειχνε ότι ο άνθρωπος έχει πλάκα τα γαλόνια και τα διδακτορικά, δηλαδή είναι ή πιστεύει πως είναι μεγαλόσχημος.

Η πρώτη του ενέργεια ήταν να κοιτάξει κατάματα το φακό. Στη συνέχεια, το επόμενο δευτερόλεπτο, στράφηκε προς τους συνομιλητές του με έκφραση τεχνητής απορίας στο στρογγυλό του πρόσωπο.

Σε μια αποθέωση πρόβας της υποκριτικής τέχνης του, άνοιξε αρκετά το λεπτόχειλο στόμα του σ' ένα ψεύτικο χαμόγελο βουτηγμένο στην περιφρόνηση. Αγωνιζόταν να δείξει στους υπόλοιπους, χιουμοριστικά υποτίθεται, πόση θυμηδία του προξενούσαν, πόσο τον διασκέδαζαν με τη βλακεία και την ελαφρότητα τους.

- Μα, στ' αλήθεια, σοβαρά μιλάτε, καλοί μου κύριοι; Την κυρία, ή μήπως πρόκειται για δεσποινίδα; την αγνοώ... Αυτή δα μας έλειπε... Ποια είναι, από πού ξεφύτρωσε... Τι λέω... Από πού την άφησαν...

Το κεφάλι του, με τα μαύρα αγκαθωτά μαλλιά, λες και φόραγε σκαντζοχοιρένιο καπέλο, στριφογύριζε πότε από δω και πότε από κει, σκορπώντας φαρμακερά βέλη πηχτής ειρωνείας.

Κάποιος, επίσης καθηγητής, κάτι προσπάθησε να προλάβει. Με υπομονή και ευγένεια αγωνίστηκε να βάλει φρένο στην αναιδή επίδειξη. Αποκάλεσε φιλικά τον δηκτικό συνομιλητή «κύριε συνάδελφε» και υπενθύμισε ότι η υπόθεση δε σηκώνει αστεία.

- Να αναρωτηθούμε πρέπει, να ψάξουμε, πώς, γιατί φτάσαμε σ' αυτήν την τεράστια έκρηξη, σε τούτη τη μοιραία ίσως εξέλιξη... Να ερμηνεύσουμε, βρε αδελφέ, πρόσθεσε έκδηλα ανήσυχος, σκουπίζοντας το ιδρωμένο του μέτωπο μ' ένα διπλωμένο μαντίλι.

Ο άλλος έδειξε ότι ελαφρώς εξοργίστηκε. Ανοιξε ξανά το στόμα του, πάλι το ίδιο θανατηφόρο χαμόγελο, το ίδιο κοροϊδευτικό βλέμμα.

Αυτή τη φορά δε με εντυπωσίασε το ύφος του. Κάτι άλλο τράβηξε την προσοχή μου. Ηταν τα δόντια του, τα μικρά, τετράγωνα, λίγο πεταχτά προς τα έξω δοντάκια του, που κάτι μου θύμισαν, κάτι απόλυτα ξεχασμένο και μακρινό. Μια εικόνα ασαφής, χωρίς ακριβές περίγραμμα σάλεψε, θολή από τη σκόνη της λήθης, σε απροσδιόριστα της μνήμης δώματα.

Στην αρχή αδιαφόρησα. Με κανέναν τρόπο δεν ήθελα να χάσω τη συνέχεια της κουβέντας και να περιπλανηθώ στων άδηλων αναμνήσεων τα μονοπάτια.

Προσπαθούσα να είμαι όλο αυτιά, πόσο μάλλον που η μικρή ηθοποιός αθόρυβα εξαφανίστηκε και τη θέση της πήρε κάποιος πολιτικός της δεύτερης, ίσως της τρίτης σειράς, απ' αυτούς που περιφέρονται από παραθύρου εις παράθυρον και το παίζουν πρωτοκλασάτοι...

Δεν έχει σημασία, σκέφτηκα, μάζευε κι ας είν' και ρώγες.. Ολο και κάτι θα μάθεις...

Ομως η ασαφής μνήμη δε με άφηνε. Με είχε μπλέξει στα δικά της τα δεσμά, με έσερνε αδυσώπητα στη λογική της.

Μωρέ, ποιον μου θυμίζει ετούτος ο κορυθαίολος προφέσορας... Σε ποιον μοιάζει, τι έχει απάνω του που με ανησυχεί... Σκεφτόμουν φωναχτά.

Στο μεταξύ ο δικός μου ρητόρευε. Με πολεμικό μένος κατατρόπωνε τους άλλους και γελούσε με τα ποταπά τους, όπως έλεγε, επιχειρήματα. Μα πώς τολμούσαν οι άσχετοι να βάζουν στο στόμα τους τη λέξη «Υβρις», να ξεθάβουν πτώματα πρόσφατων Γολιάθ - Δαβίδ αναμετρήσεων, τυφλών βομβαρδισμών και άλλου είδους, όπως έλεγαν, τραμπουκισμών. Ας την ξεχάσουν επιτέλους τη Γιουγκοσλαβία... Εκεί κόλλησε η βελόνα; Τι στο καλό; Ποιοι είναι όλοι ετούτοι, τέλος πάντων! Αυτοί δεν ξέρουν τι τους γίνεται, δεν έχουν ιδέα για την ανοιχτή κοινωνία της μεγάλης πέραν του Ατλαντικού δημοκρατίας, όπου ο ίδιος έζησε τόσα χρόνια και τη θαυμάζει, θα τη θαυμάζει αιώνια και δεν την αλλάζει με τίποτα στον κόσμο!

- Επικοινωνείτε, κύριοι; ούρλιαξε σε μια αποκορύφωση του μένους του. Δυνάμεις του σκότους κηρύσσουν τον πόλεμο στον ελεύθερο κόσμο και σεις οι άσχετοι επικαλείσθε τον Αισχύλο, άκουσον άκουσον, που στην Αθήνα - κουτσοχώρι τον πέμπτο προ Χρίστου αιώνα παρλάριζε «Σοφοί οι προσκυνούντες την Αδράστειαν;». Πού ζείτε; Οϊμέ, το χάλι σας!

Οι συνομιλητές είχαν αυτονόητα παγώσει. Το ίδιο κι εγώ.

Ο κύριος καθηγητής συνέχιζε...

- Επιχειρηματολογείτε, κύριοι; Τι μπορεί να πει κανείς, όταν έχει να κάνει με κρετίνους, με χοντροκέφαλους; Σας μιλάω για ανοιχτή κοινωνία και σεις ψελλίζετε, προβάλλετε ιδεολογήματα ημιαγρίων γενών... Πού ακούστηκε, βροντοφώναξε...

- Ε, όχι και να θέλετε να ξεμπροστιάσετε τον Αισχύλο, κύριε συνάδελφε, αντέδρασε κάποιος. Αυτό δεν είναι θράσος, αγαπητέ, είναι ιεροσυλία και επιπλέον αμάθεια.... Τι θα έλεγαν στην Ευρώπη, αν σας άκουγαν;

Ο των μερικών μεγατόνων πολιτικός αποφάσισε να ξεσπαθώσει και έβγαλε την Ευρωπαϊκή Ενωση από το θηκάρι του. Ως αντίβαρο, ως αντίπαλο δέος ο δυστυχής. Κάποιος άλλος, πιο ευερέθιστος, προχώρησε πιο πέρα.

- Ημιάγριο γένος οι Αθηναίοι του πέμπτου προ Χριστού αιώνα, κύριε καθηγητά; Τι μας λες, άνθρωπε; Θα σε προτείνω για ζουρλομανδύα...

- Είπαμε να κουβεντιάσουμε... Παρακαλώ, κύριοι... Ψυχραιμία, όχι να γίνουμε ρεζίλι των σκυλιών.

Ηταν ο συντονιστής που ανακάλεσε σε τάξη τους καλεσμένους του. Ολοι συμφώνησαν, εκτός από τον της ανοικτής κοινωνίας φυσικά, ο οποίος συνέχισε το επιθετικό παιχνίδι. Εδινε ρέστα, κατά το κοινώς λεγόμενο.

- Και, βεβαίως, είναι αμάθεια να συγκρίνουμε τα ασύγκριτα, όμως αμάθεια χαρακτηρίζει εσάς. Οποία ελαφρότης, συνάνθρωποι. Επειδή κάτι είπε ο Αισχύλος, δε θα κάνει ο κόσμος βήματα μπροστά; Αλλες εποχές, άλλες μελωδίες. Αυτό το μαθαίνουν οι φοιτητές του Ιστορικού και της Κοινωνιολογίας την πρώτη εβδομάδα των σπουδών τους...

Τον άκουγα και το μυαλό μου έτρεχε. Ποιον μου θυμίζει, ποιον μου θυμίζει... Πρόσεχα τα υπερφίαλα λόγια του, κοινωνία της ελευθερίας, κοινωνία ανοιχτή, έτσι το λένε τώρα, κοινωνία της ισότητας... Ας γελάσω!

Και ξαφνικά το φαρμακερό βλέμμα του με τράνταξε, λες και μου έδωσαν σπρωξιά. Μονομιάς ήξερα ποιον από το χτες ζωντάνεψε μέσα μου ο κύριος καθηγητής τούτη την απερίγραπτη βραδιά. Είδα τον εαυτό μου, παιδάκι δειλό, μπροστά στο περίπτερο της παλιάς γειτονίας. Κρατούσα στο χέρι την εφημερίδα διπλωμένη... Επρεπε να φύγω, όμως δε με άφηνε ο περιπτεράς. Με επιτακτικές ερωτήσεις και αυστηρές ματιές με κράταγε, δε μου επέτρεπε να κάνω ούτε ένα βήμα μπροστά πριν...

- Πριν μου πεις τι λέει ο μπαμπάς σου, όταν διαβάζει την εφημερίδα του. Βρίζει, θυμώνει; Ελα, πες μου, είσαι έξυπνο παιδάκι εσύ όλα τα καταλαβαίνεις... Πες μου, μόνο μια φορά...

Η φριχτή ανάμνηση με τρόμαξε, η μακρινή εποχή με τάραξε. Τα χρόνια ορθώθηκαν μέσα μου τα σκληρά, τα πέτρινα.

Εκείνος ο άντρας ο σκοτεινός που πετάχτηκε στου μυαλού μου κάποια άκρη, με τα μικρά τετράγωνα δοντάκια του πεταγμένα έξω ελαφρά... Το ειρωνικό, προσποιητά αγαθό χαμόγελο και του σκαντζόχοιρου τα ξερά, αγκαθωτά μαλλιά...

Η συζήτηση στο δέκτη μου πήγαινε προς το τέλος της. Οι τόνοι είχαν πέσει από κάθε πλευρά. Οι συνομιλητές είχαν σε μερικά γενικά συμπεράσματα καταλήξει, κάποιοι αλληλοκοιτάζονταν φιλικά, ένας - δυο σιγομιλούσαν, ο ευφραδής κύριος καθηγητής κοιτούσε κατάματα το φακό και μας χαμογελούσε θριαμβευτικά. Θα έλεγε κανείς πως όλα είναι όμορφα, τα πάντα πάνε καλά! Τα είπαμε, διαφωνήσαμε, δε βαριέσαι, βρε αδερφέ, δεν αλλάζουν αυτά... Μόνο ο σκηνοθέτης, προφανώς έμπειρος επαγγελματικά, δεν αρκέστηκε σε τούτη την αγαστή ομοφωνία. Προτίμησε να μας ξυπνήσει με τις εικόνες του και άφησε την πραγματικότητα να μιλήσει ξεκάθαρα και εκκωφαντικά. Ράγισε τις καρδιές μας ο θάνατος, οι χιλιάδες θάνατοι στου κόσμου κάθε γωνιά... Μείναμε άλαλοι μπροστά στα πεπρωμένα τα σκληρά, των ανίδεων και των αθώων, των καλών, των κακών και των ηρώων... Ολοι οι θρήνοι, οι σφαγές και τα αίματα μας σφράγισαν με μια ερώτηση βαθιά.

- Πότε επιτέλους θ' ανάψει πάνω στη Γη μας της Ελευθερίας η καθαρτήρια φωτιά; Πότε θα λάμψει πανίσχυρος και ακοίμητος ο Ηλιος της Δικαιοσύνης; Γιατί, αλήθεια γιατί, να είναι η ώρα αυτή η μεγάλη τόσο πολύ μακριά;

Της Λίζας ΚΟΝΤΟΜΙΧΑΛΟΥ

Οι πρώτοι κάτοικοι της Γης

Οι πρώτοι κάτοικοι της Γης

Αυτοί οι στρωματόλιθοι, στο Σαρκ Μπέι της δυτικής Αυστραλίας, συντίθενται από γαλαζοπράσινες άλγες και τα υποπροϊόντα τους. Οι πρώτοι στρωματόλιθοι εμφανίζονται πριν από 3 δισεκατομμύρια χρόνια. Σύγχρονοι στρωματόλιθοι συναντώνται επίσης στις Μπαχάμες και στα έλη της Φλόριντα των ΗΠΑ

Λίγο μετά το σχηματισμό του στερεού φλοιού της Γης, πρωτόγονα μικρόβια, πολύ διαφορετικά από τα σημερινά, άρχισαν να επεξεργάζονται τα βασικά στοιχεία της ζωής όπως ο άνθρακας, το θείο και το άζωτο, δημιουργώντας τις συνθήκες για την εμφάνιση ανώτερων μορφών ζωής, που τελικά κατέληξαν μετά από δισεκατομμύρια χρόνια στην εμφάνιση του ανθρώπου. Αυτή είναι η γνώμη του Αντριου Κνολ, του πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, αλλά και πολλών άλλων επιστημόνων. Μέχρι σήμερα, τα βακτήρια παραμένουν ο βασικότερος παράγοντας της βιόσφαιρας. «Ζούμε από τους κόπους τους», λέει χαρακτηριστικά ο Κνολ.

Οι ερευνητές θα ήθελαν πολύ να ξέρουν ποια μορφή ζωής να ευχαριστήσουν γι' αυτές τις πρώτες τροφικές αλυσίδες. Αλλά δεν είναι πάντα εύκολο να διακρίνει κανείς τους νεκρούς μικροοργανισμούς από τους σχηματισμούς που μπορεί να παράγει η ανόργανη φύση. Εκείνο στο οποίο συμφωνούν όλοι είναι ότι η έρευνα πρέπει να επικεντρωθεί στις τρεις περιοχές, όπου υπάρχουν οι αρχαιότεροι ιζηματογενείς βράχοι. Ανασκαφές στην Αυστραλία, στη Γροιλανδία και τη Νότια Αφρική προσφέρουν μια κωδικοποιημένη εικόνα της επιφάνειας της Γης, όπως ήταν πριν από 3,2 έως 3,8 δισεκατομμύρια χρόνια. Τα πετρώματα συντίθενται από στρώματα συσσωρευμένων σωματιδίων που αργότερα θάφτηκαν, θερμάνθηκαν και συμπιέστηκαν και μάλιστα όχι μία αλλά πολλές φορές. Στρογγυλεμένα χαλίκια και λειασμένοι κόκκοι άμμου υποδεικνύουν ότι τα πετρώματα προέρχονται από το βυθό θαλασσών που υπήρχαν κάποτε στις περιοχές αυτές, άρα και τα απολιθώματα που περιέχουν θα προέρχονται από θαλάσσια ζωή.

Μελετώντας τα πετρώματα από την Αυστραλία, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι τα στρώματα ιζημάτων που περιέχουν είναι πολύ πιο λεπτά από εκείνα στους σύγχρονους στρωματόλιθους, πράγμα που σημαίνει ότι τα κατοικούσαν πολύ μικρότερες μορφές ζωής από τα σύγχρονα κυανοβακτήρια (γαλαζοπράσινες άλγες). Ακόμα κι έτσι όμως, φαίνεται ότι είχε αρχίσει να σχηματίζεται μια τροφική αλυσίδα. Οι βασικοί αρχιτέκτονες των στρωματόλιθων είναι φωτοσυνθετικά βακτήρια. Παίρνουν την ενέργεια που χρειάζονται από τον ήλιο κι όχι από άλλα ζωντανά όντα. Οι γεωχημικοί βρήκαν όμως και τη χημική υπογραφή ενός μικροβίου που φαίνεται να έτρωγε τη νεκρή οργανική ύλη, δηλαδή τα άλλα μικρόβια όταν πέθαιναν. «Είχαμε ένα αρκετά πολύπλοκο οικολογικό σύστημα, ακόμα και μ' αυτά τα μικροσκοπικά μικρόβια», λέει ο αστροβιολόγος Ρότζερ Μπιουκ του πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον που ανακάλυψε τους απολιθωμένους στρωματόλιθους.

Μια τομή απολιθωμένου στρωματόλιθου αποκαλύπτει στρώματα ιζημάτων και ανθρακικού ασβεστίου. Οι γαλαζοπράσινες άλγες εκκρίνανε το ανθρακικό ασβέστιο χάρη στο οποίο διατηρήθηκε ο σχηματισμός

Αλλά, η αναγνώριση των απολιθωμάτων των μικροβίων είναι πολύ πιο δύσκολη και θολή υπόθεση σε σχέση με την αναγνώριση των απολιθωμάτων των ανώτερων ζώων, γιατί τα βακτήρια δεν έχουν ούτε κόκαλα, ούτε κελύφη, ούτε δόντια, ούτε άλλα σκληρά τμήματα που να δίνουν καλά απολιθώματα. Μόνο η χημική υπογραφή, δηλαδή κυρίως η αναλογία των ισοτόπων άνθρακα (που είναι διαφορετική στα έμβια απ' ό,τι στα άβια) μπορεί να δώσει ενδείξεις ότι πρόκειται για απολιθώματα ζωντανών όντων. Για κάθε τέτοιο απολίθωμα που ανακαλύπτεται, υπάρχουν πάντα κάποιοι επιστήμονες που καταφέρνουν, αν όχι να ανατρέψουν τις υποθέσεις των συναδέλφων τους, τουλάχιστον να επισημάνουν άλλες ανόργανες διαδικασίες που καταλήγουν στην ίδια χημική υπογραφή. Ετσι, δεν μπορεί προς το παρόν να υπάρχει βεβαιότητα για το πότε ακριβώς εμφανίστηκαν οι πρώτοι μικροσκοπικοί κάτοικοι του πλανήτη μας, ούτε για τα χαρακτηριστικά τους.

Η αναγνώριση των υπολειμμάτων των πρώτων μορφών ζωής πάνω στη Γη θα έχει θετική επίπτωση και σε έναν άλλο επιστημονικό κλάδο: Την εξωβιολογία (ή αστροβιολογία). Οταν θα μπορούμε να αναγνωρίζουμε με βεβαιότητα τα απολιθώματα π.χ. των κυανοβακτηρίων θα μπορούμε να αναγνωρίσουμε και ανάλογα απολιθώματα σε άλλα ουράνια σώματα, όπως ο Αρης. Αν η ζωή στη Γη ήταν αποτέλεσμα μιας απίθανης σύμπτωσης μοναδικών συνθηκών και παραγόντων που επικρατούσαν στον πλανήτη μας μετά το σχηματισμό των ωκεανών, τότε ίσως είναι πραγματικά σπάνιο φαινόμενο στο σύμπαν. Αν όμως η ζωή μπορεί να εμφανίζεται γρήγορα και εύκολα στο κατάλληλο περιβάλλον, τότε ίσως το σύμπαν βρίθει από ζωή.

Επιμέλεια:
Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Discover»

    

Η Ιώ, ένας από τους δορυφόρους του Δία, είναι το πιο ηφαιστειογενές σώμα στο ηλιακό μας σύστημα. Οι φωτογραφίες της που πήρε το διαστημόπλοιο «Γαλιλαίος» δείχνουν ροές σκοτεινής λάβας (λιωμένο θειάφι) και στάχτη θείου με φωτεινό χρώμα γύρω από το ηφαίστειο Κουλάν Πατέρα. Οι λευκές ραβδώσεις κάτω δεξιά ίσως είναι χιόνι διοξειδίου του θείου. Ο «Γαλιλαίος» έχοντας εκπληρώσει και με το παραπάνω την αποστολή του θα πέσει τον ερχόμενο Σεπτέμβρη στο Δία και θα καταστραφεί σαν διάττων αστέρας, για να εξασφαλιστεί ότι δε θα μολύνει την Ευρώπη, έναν άλλο δορυφόρο του Δία στον οποίο οι επιστήμονες πιστεύουν ότι ίσως υπάρχει κάποιου είδους ζωή. Ετσι, αν κάποτε φτάσει ένα άλλο διαστημόπλοιο στην Ευρώπη και βρει ζωή, θα είμαστε σίγουροι ότι δεν προέρχεται από κάποιο ανθεκτικό γήινο μικρόβιο λαθρεπιβάτη του «Γαλιλαίου».

Γιατί οι Αμερικανοί πεζοναύτες δολοφονούν παιδιά

Γιατί οι Αμερικανοί πεζοναύτες δολοφονούν παιδιά

Την αθωότητα χτυπάνε οι Αμερικανοί πεζοναύτες όταν πυροβολούν τα παιδιά του Ιράκ. Τα παιδιά είναι η φυσική ανυπακοή απέναντι στο νόμο των μεγάλων. Αν οι Αμερικανοί πεζοναύτες ήταν παρόντες στην εμφάνιση του Δωδεκαετούς Ιησού στη Συναγωγή, δε θα φώναζαν έντρομοι όπως οι ιερείς τότε: «Διάβολος ή θεός, πάρτε αυτό το παιδί από μπροστά μας», αλλά θα τον έκαναν κόσκινο από σφαίρες.

Γιατί τα παιδιά είναι η ενσάρκωση της χαρούμενης ελευθερίας, που παίρνει όμως τη μορφή τυραννίας για τους στρατηγούς της Αμερικής και τους λακέδες τους. Γι' αυτήν την τυραννία τα σκοτώνουν. Γιατί όπου εμφανιστούν τα παιδιά γίνονται πέταλα λουλουδιών και μας σκεπάζουν. Οταν κινδυνεύει από ένα τέτοιο λουλούδι να τον σκεπάσει, ο πεζοναύτης, για να μπορέσει να συνεχίσει να λειτουργεί αυτό που αποκαλεί «φύση του» - δηλαδή να αποσπά τη ζωή του άλλου, να σκοτώνει - πρέπει να τινάξει αυτό το θαύμα από πάνω του, να θέσει πρώτο στόχο το παιδί. Πρέπει να το σκοτώσει, γιατί το παιδί είναι ο ελεύθερος τσιγγάνος, αυτός που μεταναστεύει από τη μία ηλικία στην άλλη - αναπτύσσεται, σύμφωνα με τους επιστήμονες και φιλοσόφους. Η ανάπτυξη αυτή είναι ο φυσικός εχθρός του πεζοναύτη και μόνο με το φόνο μπορεί να την καθυστερήσει.

Το παιδί είναι η ίδια η αθανασία, δίνει δύναμη σε όλους όπου και όποτε εμφανίζεται. Αυτό δεν είναι μόνο κακό, είναι φρικτό για το σκοτεινό θάλαμο μέσα στον οποίο ασκήθηκε ο πεζοναύτης. Το παιδί το αναγνωρίζουμε ως ιερό πρόσωπο. Ως τέτοιο διαλύει το σταθερό χέρι, που έχει εκπαιδευτεί όχι για να χαϊδεύει, αλλά για να επιλέγει στόχους, δηλαδή τον Αμερικανό πεζοναύτη. Το ιερό πρόσωπο πρέπει να εξαφανιστεί από προσώπου γης. Το κυνήγι του ανθίζει αποκλειστικά στο Ισραήλ και την Αμερική. Ο Σιωνιστής που σκοτώνει το παιδί με την πέτρα καταργεί το ιερό στην πιο υψηλή του μορφή. Το σώμα ενός δολοφονημένου παιδιού στο Ιράκ πάνω σ' ένα πρόχειρο φορείο είναι ο εφιάλτης του πεζοναύτη. Κι αυτό γιατί δεν κατάφερε να το εξαφανίσει, να το κάνει σκόνη όπως οι πρόγονοί του οι ναζίδες. Δεν το φοβάται, αφού το έχει σκοτώσει, ούτε τον ενδιαφέρει αν υπάρξει, έστω για λίγο, ως μαρτυρία. Τρέμει μήπως το σώμα αυτό ο Θεός το επιστρέψει πάλι στη μάχη, φοβάται μήπως αυτό που ο ίδιος σκοτώνει επανέλθει δριμύτερο.

Το παιδί που ο πεζοναύτης τραυματίζει και συνήθως αφήνει ανάπηρο είναι η εικόνα του παραδείσου που μας αξίζει. Ο πεζοναύτης, διαλέγοντας τη στιγμιαία κόλαση, πλήττει για τους σκοπούς του τον επίγειο παράδεισο με τον χειρότερο τρόπο. Τον καταδικάζει να υπάρχει ανάμεσά μας για πάντα με τη μορφή ενός τραυματισμένου ή άρρωστου παιδιού που δεν έχει καταλάβει τι είναι αυτό που του έχει συμβεί. Τα παιδιά που σκοτώνονται από τους Σιωνιστές του Σαρόν και από τους παρανοϊκούς του Μπους μάς θυμίζουν, μέσα από τους στίχους του Τζελαλουντίν Ρούμι, ότι δεν πάει χαμένη η θυσία τους: «Πέθανα σαν ορυκτό κι έγινα φυτό. Πέθανα σα φυτό κι ανυψώθηκα σε ζώο. Πέθανα σαν ζώο και εμφανίστηκα ως άνθρωπος. Γιατί να φοβάμαι; Πότε μειώθηκα πεθαίνοντας;»

Οσο κι αν οι Αμερικανοί πεζοναύτες χτυπάνε το κέντρο της ζωής που είναι η παιδικότητα, τα παιδιά θα γυρίζουν ανάμεσά μας αδιάκοπα. Κι όσο κι αν τα σκοτώνουν, αυτά θα επιστρέφουν, γιατί αυτή είναι η φύση τους, όπως ακριβώς η φύση των άστρων.

ΒΑΝ ΓΚΟΓΚ Εκφραστικότητα και τραγικό πάθος

ΒΑΝ ΓΚΟΓΚ

Εκφραστικότητα και τραγικό πάθος

«Σιταροχώραφο με κοράκια»

Θεωρείται μία από τις συγκλονιστικότερες παρουσίες στην ιστορία της ζωγραφικής. Ενας από τους «πατέρες» της τέχνης του 20ού αιώνα και πρόδρομος για μερικές από τις πιο σημαντικές τάσεις του περασμένου αιώνα. Ο λόγος για τον Βίνσεν Βαν Γκογκ, που στις 30 Μάρτη συμπληρώθηκαν 150 χρόνια από τη γέννησή του. Χιλιάδες θαυμαστές του μεγάλου ζωγράφου επισκέφθηκαν το Αμστερνταμ, για να παρακολουθήσουν από κοντά τις εκδηλώσεις που διοργάνωσε η ολλανδική πρωτεύουσα, με αφορμή τη σημαντική αυτή επέτειο. Το Μουσείο Βαν Γκογκ του Αμστερνταμ, όπου φυλάσσονται και εκτίθενται τα σπουδαιότερα έργα του ζωγράφου, έχει προγραμματίσει σειρά εκθέσεων, που θα διαρκέσουν ένα χρόνο. Το Μουσείο φιλοξενεί περίπου 800 έργα του, τα οποία θαυμάζουν περισσότεροι από 1 εκατομμύριο επισκέπτες ετησίως.

Σχεδόν άσημος στη διάρκεια της ζωής του, ο Βαν Γκογκ κέρδισε την αναγνώριση μετά το θάνατό του. Οσο ζούσε πουλήθηκε ένας και μοναδικός πίνακάς του σε ανοιχτή αγορά στις Βρυξέλλες, ενώ τις τελευταίες δεκαετίες οι πίνακές του είναι από τους πιο ακριβοπληρωμένους της αγοράς.

Ο Βαν Γκογκ γεννήθηκε στην Ολλανδία το 1853 και ήταν γιος πάστορα. Μεταξύ του 1869 και 1876 εργάστηκε σε καλλιτεχνικό εμπορικό οίκο στη Χάγη, τις Βρυξέλλες, το Λονδίνο και το Παρίσι. Το 1876 ήταν δάσκαλος στην Αγγλία και δύο χρόνια αργότερα ιεροκήρυκας στο Μπορινάζ στο Βέλγιο. Εκεί γνώρισε τη δύσκολη ζωή των ανθρακωρύχων και υπερασπίζοντας τα συμφέροντά τους ήρθε σε ρήξη με την εκκλησιαστική εξουσία. Το 1880 ξεκινά το ενδιαφέρον του για την τέχνη. Στη Χάγη γνωρίζει τον Α. Μοβ, από τον οποίο παίρνει μερικά μαθήματα ζωγραφικής, αλλά στην πραγματικότητα έμεινε αυτοδίδακτος. Ενθουσιασμένος σκιτσάρει τους ανθρακωρύχους του Μπορινάζ, και, αργότερα, αγρότες, εργάτες και ψαράδες. Δημιουργεί ατέλειωτη σειρά από μελέτες και πίνακες φιλοτεχνημένους σε σκοτεινούς τόνους και διαποτισμένους από ολόθερμη συμπόνια προς τον άνθρωπο του μόχθου. Ο Βαν Γκογκ, όπως και πολλοί άλλοι καλλιτέχνες του 19ου αιώνα, εμπνεόταν από τις εμπειρίες που του πρόσφεραν η φτώχεια και η κοινωνική αδικία, καθώς και από τη συμπάθειά του για το συνάνθρωπο.

«Αυτοπροσωπογραφία»

Στα 1886-'88, ζει στο Παρίσι, κοντά στον αγαπημένο του αδελφό Τεό, με τον οποίο είχε από το 1880 μία εξαιρετικά πυκνή και ενδιαφέρουσα αλληλογραφία. Επισκέπτεται ιδιωτικά στούντιο, μελετά τη ζωγραφική της υπαίθρου των ιμπρεσιονιστών, την ιαπωνική γκραβούρα και προσχωρεί στις αναζητήσεις του Τουλούζ Λοτρέκ και του Πολ Γκογκέν. Αυτή την περίοδο η ζοφερή παλέτα του παραχωρεί τη θέση της σε αστραφτερούς, γαλάζιους, χρυσοκίτρινους και κόκκινους τόνους και ολοένα πιο ελεύθερη και δυναμική απλώνεται η πινελιά του.

Το ταξίδι του στην Αρλ (1888) συνδυάζεται με την περίοδο της ωριμότητάς του. Εδώ προβάλλεται ολοκληρωμένα η ιδιόμορφη τεχνοτροπία του καλλιτέχνη, που εκφράζει τη σχέση του με το περιβάλλον και τονίζει τη συγκίνησή του με αντιθέσεις σε χρώματα και φως και με ελεύθερες πινελιές. Το πυρακτωμένο αίσθημα, η οδυνηρή ορμή προς την αρμονία, την ομορφιά και την ευτυχία, βρίσκουν την έκφρασή τους από τη μια μεριά στα ηλιόλουστα, χαρούμενα τοπία του νότου και από την άλλη, στις ζοφερές μορφές του κόσμου, όπου ο άνθρωπος αδύναμος καταπιέζεται από τη μοναξιά και το αδιέξοδο. Ο Βαν Γκογκ ζωγραφίζοντας τονίζει με υπερβολή ό,τι βλέπει για να αποδώσει περισσότερο ό,τι αισθάνεται. Η υποκειμενική διάθεση υπερνικά την αντικειμενική απόδοση και το έργο γίνεται ένας καθρέφτης της απομονωμένης, βασανισμένης ψυχής του καλλιτέχνη, παρά μια εικόνα του κόσμου. Η εντατική δουλιά στα τελευταία χρόνια της ζωής του, επιδείνωσε τις κρίσεις της ψυχικής του αρρώστιας και τον έφερε σε τραγική σύγκρουση με τον Γκογκέν, που βρισκόταν και αυτός τότε στην Αρλ. Ο Βαν Γκογκ μπαίνει πρώτα στο νοσοκομείο στην Αρλ, μετά στο Σεν Ρεμί και τελευταία στο Οβέρ σιρ Ουάζ (1890) όπου αυτοκτονεί.

Ο Βαν Γκογκ στα εννιά περίπου χρόνια δουλιάς έδωσε γύρω στους 600 πίνακες και περισσότερα από 800 σχέδια και ακουαρέλες. Ολα αυτά μπορούν να κατανεμηθούν σε τρεις φάσεις. Η πρώτη φάση (1881 - 1886, Ολλανδία) είναι η ρεαλιστική. Σε μερικά από τα έργα αυτής της περιόδου («Στην εκκλησία», «Πατατοφάγοι», «Παπούτσια»), αποκαλύπτεται η θρησκευτική, συμβολική και υπαρξιακή βάση των αναζητήσεών του, καθώς και η πρόθεσή του να πετύχει όχι τόσο το ακαδημαϊκά ορθό, αλλά τη «μεγάλη έκφραση». Ακολουθεί (1886 - 1888, Παρίσι) η ιμπρεσιονιστική και νεοϊμπρεσιονιστική περίοδος. Στην παρισινή του φάση θα μπορούσαν να αναφερθούν τα έργα: «Το δέντρο», «Μουλέν ντε λα Γκαλέτ», «Εστιατόριο», οι «Αυτοπροσωπογραφίες» του κ.ά. Σ' αυτά επικρατούν τα φωτεινά χρώματα, που κατανέμονται πάνω στη ζωγραφική επιφάνεια με μια νευρική ιμπρεσιονιστική πινελιά ή με νεοϊμπρεσιονιστική τελεία, ένα κάπως μπαρόκ αίσθημα, φανερό στην κυματοειδή απόδοση των δέντρων και γενικά η χαρούμενη διάθεση. Τα περισσότερα από τα παραπάνω στοιχεία εγκαταλείπονται με την εγκατάσταση του καλλιτέχνη στην Αρλ. Τότε ξεκινά και η τρίτη περίοδος της τέχνης του (1888 - 1890, Αρλ, Οβέρ σιρ Ουάζ), η εξπρεσιονιστική. Από τα ιδιαίτερα παραγωγικά αυτά χρόνια ξεχωρίζουν τα έργα «Εξωτερικό καφενείου το βράδυ», «Το δωμάτιο του καλλιτέχνη με το κρεβάτι του», «Εναστρη νύχτα», «Σιταροχώραφο με κοράκια», «Κυπαρίσσια», «Προσωπογραφία του γιατρού Γκασέ» και πολλές αυτοπροσωπογραφίες. Κύρια χαρακτηριστικά είναι η εμμονή στο γαλάζιο, το κίτρινο και το πράσινο, που συχνά έχουν συμβολικές προεκτάσεις, η χρησιμοποίηση των τύπων του «συνθετισμού» του Γκογκέν, που εξηγείται από τη φιλία του με τον Εμίλ Μπερνάρ, η ένταση που κάνει τις γραμμές, τα χρώματα και τις φόρμες φορείς ψυχικών φορτίων.

Το δημιουργικό έργο του Βαν Γκογκ αντικατόπτρισε μια περίπλοκη και μεταβατική καμπή στην ιστορία του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Διαπνέεται από θερμή αγάπη προς τη ζωή και τον απλό άνθρωπο. Παράλληλα, εκφράζει με μεγάλη ειλικρίνεια την κρίση του αστικού ουμανισμού και του ρεαλισμού του 19ου αιώνα, τις επίπονες και βασανιστικές αναζητήσεις των πνευματικών και ηθικών αξιών. Από εδώ πηγάζει το ιδιαίτερο περιεχόμενο του έργου του, η παράφορη εκφραστικότητα και το τραγικό πάθος.

Η. ΜΟΡΤΟΓΛΟ

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΤΡΟΪΚΑ - ΤΟΠΙΚΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ Επιταχύνουν την ολόπλευρη επίθεση σε κοινωνικά και εργατικά δικαιώματα

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΤΡΟΪΚΑ - ΤΟΠΙΚΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ

Επιταχύνουν την ολόπλευρη επίθεση σε κοινωνικά και εργατικά δικαιώματα

Οι εργαζόμενοι στην Τοπική Διοίκηση χρειάζεται να αντιπαλέψουν την πολιτική που επιδιώκει τη μετατροπή τους σε μοχλούς χειροτέρευσης της ζωής των λαϊκών οικογενειών

Ιδιωτικοποιήσεις - ΣΔΙΤ - απολύσεις - εφεδρεία - κοινωνικές συνεταιριστικές επιχειρήσεις - αναπτυξιακές συμπράξεις συνθέτουν το παζλ της ακολουθούμενης πολιτικής κυβέρνησης, τρόικας και Τοπικής Διοίκησης.

Εργαζόμενοι, μόνιμοι και συμβασιούχοι, άνεργοι, ηλικιωμένοι και ΑμΕΑ, γονείς και όλα τα λαϊκά στρώματα πρέπει να καταστρώσουμε το δικό μας σχέδιο, να οργανώσουμε το δικό μας αγώνα.

Μορφή χιονοστιβάδας παίρνουν οι κυβερνητικές αποφάσεις και οι αποφάσεις των Δημοτικών Συμβουλίων των ΟΤΑ σ' όλη τη χώρα που παραδίνουν τους σημαντικούς τομείς και κοινωνικές δομές σε ιδιωτικούς φορείς, με τις ψήφους, σ' ό,τι αφορά στους ΟΤΑ, κυρίως των δημοτικών παρατάξεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, αλλά και σε συνεργασία με τις αντίστοιχες των ΔΗΜΑΡ και ΣΥΡΙΖΑ.

«Παραπονιούνται» οι δήμαρχοι για επικείμενη κατάρρευση (οικονομική) των δήμων θέλοντας να κρύψουν τις δικές τους ευθύνες στην υλοποίηση της αντιλαϊκής πολιτικής, στη διαχρονική συμφωνία τους και αποδοχή των κυβερνητικών επιλογών.

Αξιοποιούν την κρατική υποχρηματοδότηση και τις περικοπές για να προωθήσουν τις ιδιωτικοποιήσεις και το μετασχηματισμό κοινωνικών δομών, που εδώ και χρόνια η Ευρωπαϊκή Ενωση έβαζε επί τάπητος. Γι' αυτό και οι κραυγές τους για τον υπαρκτό κίνδυνο στάσης πληρωμών είναι υποκριτικές.

Με το πέρασμα της Πρόνοιας στην αρμοδιότητα της Τοπικής Διοίκησης, χιλιάδες οικογένειες έχασαν την πρόσβαση σε παιδικό σταθμό

Γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι πολιτικοί σχεδιασμοί κυβέρνησης και τρόικας για ιδιωτικοποιήσεις περνάνε μέσα από τον οικονομικό στραγγαλισμό των ΟΤΑ, δρόμο από τον οποίο περνάνε και οι απολύσεις και οι εφεδρείες των εργαζομένων.

Παραχωρούν στις επιχειρήσεις νέα πεδία κερδοφορίας

Υλοποιούν τις κυβερνητικές αποφάσεις των κομμάτων του «ευρωμονόδρομου» που προσπαθώντας να διαχειριστούν την καπιταλιστική κρίση που βαθαίνει, παίρνουν μέτρα που υπηρετούν τις εξελίξεις στα πλαίσια της οικονομικής κρίσης, τις ανάγκες ενδυνάμωσης του καπιταλιστικού συστήματος, παραχωρώντας στους μεγάλους επιχειρηματικούς κύκλους σημαντικά και σίγουρα πεδία κερδοφορίας, όπως είναι η διαχείριση των απορριμμάτων, απαλλάσσοντας το κράτος και τον προϋπολογισμό του από την υποχρέωση της κάλυψης των κοινωνικών του υποχρεώσεων (κοινωνικές υπηρεσίες, προνοιακά επιδόματα κ.λπ.), δίνοντας ταυτόχρονα ένα καίριο χτύπημα στις εργασιακές σχέσεις, στις Συλλογικές Συμβάσεις και τα εναπομείναντα εργατικά δικαιώματα.

Συμφωνούν και επαυξάνουν στην επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων μέσω των Συμπράξεων Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ), που αποφάσισε η διυπουργική επιτροπή για τα έργα διαχείρισης απορριμμάτων στην Αχαΐα, στην Ηλεία, στην Αιτωλοακαρνανία, στις Σέρρες και τη Δυτική Μακεδονία, αφού τα προηγούμενα χρόνια έκαναν ό,τι μπορούσαν για να απαξιώσουν το αντίστοιχο έργο των υπηρεσιών τους.

Βάζουν σε εφαρμογή το νόμο «Κατσέλη», της «Κοινωνικής Οικονομίας και Επιχειρηματικότητας», που ψηφίστηκε από την προηγούμενη τρικομματική κυβέρνηση (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ.), γιατί από τότε προέβλεπαν και το βάθεμα της κρίσης και το φούντωμα της ανεργίας, της φτώχειας και της εξαθλίωσης «ευάλωτων» ομάδων του πληθυσμού, αλλά και την τεράστια υποχρηματοδότηση των δημόσιων κοινωνικών δομών.

Προωθούν μέσω της λεγόμενης Κοινωνικής Οικονομίας τις «Κοινωνικές Συνεταιριστικές Επιχειρήσεις Ενταξης» (προώθηση στην απασχόληση) ή «Κοινωνικής Φροντίδας» (παροχή υπηρεσιών Υγείας, Πρόνοιας σε βρέφη, παιδιά, ηλικιωμένους κ.λπ., υπηρεσίες αποσπασματικές και με ημερομηνία λήξης) και τις «Αναπτυξιακές Συμπράξεις» (δημόσιων και ιδιωτικών φορέων).

Προχωρούν τα προγράμματα κατάρτισης για εργαζόμενους και ανέργους με το σύστημα voucher (κουπόνια κατάρτισης), τα Προγράμματα Κοινωφελούς Εργασίας μέσω ΜΚΟ, δηλαδή της δουλειάς των 625 ευρώ για 5 μήνες και τα Τοπικά Προγράμματα Στήριξης της Απασχόλησης (ΤΟΠΣΑ), που επεκτείνουν τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, προσφέροντας «φτηνό» εργατικό δυναμικό στις επιχειρήσεις.

Στηρίζουν την εμπορευματοποίηση και την εκμετάλλευση

Ολες είναι μορφές οικονομικής δραστηριότητας, που όσο κι αν λανσάρονται σαν ιδιαίτερες κινούνται στα πλαίσια της οικονομίας της αγοράς, της εμπορευματοποίησης και της εκμετάλλευσης.

Μορφές και Προγράμματα, που υλοποιούνται με την αγαστή συνεργασία Δήμων, Περιφερειών, Πανεπιστημίων & ΤΕΙ, Εργατικών Κέντρων & ΓΣΕΕ, Εμπορικών Συλλόγων, Επιμελητηρίων & ΓΣΕΒΕΕ, Αγροτικών Συνεταιρισμών, Ενώσεων & ΠΑΣΕΓΕΣ, Συνδέσμων Βιομηχάνων και άλλων ιδιωτικών φορέων, καθώς και λοιπών προθύμων!!!

Ολοι στο όνομα της ανάπτυξης, της καταπολέμησης της ανεργίας και της στήριξης των κοινωνικά ευαίσθητων και ευάλωτων ομάδων προσπαθούν...

Και στοχεύουν ταυτόχρονα:

• Στην παράδοση στο κεφάλαιο νέων κερδοφόρων τομέων δράσης. Αξίζει να αναφέρουμε ως παράδειγμα για τη λειτουργία των ΟΤΑ σαν το μακρύ χέρι της κυβέρνησης, για τα συγκοινωνούντα δοχεία που αποτελούν το εξής: Η κυβέρνηση (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ) αποφάσισε ότι το έργο της διαχείρισης των απορριμμάτων στην Αχαΐα θα γίνει με ΣΔΙΤ, την ίδια ώρα που ο δήμαρχος Πατρέων (που στηρίζεται από ΔΗΜΑΡ, ΣΥΡΙΖΑ και τμήματα ΠΑΣΟΚ & ΝΔ) ανακοίνωνε τη στάση πληρωμών και λειτουργίας των υπηρεσιών του από Σεπτέμβρη!!! Με λίγα λόγια όταν κυβέρνηση και δήμαρχοι κλείνουν την πόρτα των υπηρεσιών των ΟΤΑ, ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες στους ιδιώτες επιχειρηματίες!!
• Στην εκμετάλλευση εργαζομένων και φτωχών λαϊκών στρωμάτων, σαρώνοντας τη σταθερή δουλειά, προωθώντας την επανακατάρτιση και «βαφτίζοντας» τους άνεργους... επιχειρηματίες, σπρώχνοντάς τους στη στρούγκα του δανεισμού με αβέβαιη διέξοδο και μεροκάματο. Εφαρμόζουν προγράμματα που σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την ανεργία, όχι μόνο γιατί δε θέλουν ή δεν μπορούν, αλλά κύρια διότι η ανεργία γεννιέται και αναπαράγεται από το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Είναι σύμφυτη με αυτό και οξύνεται ακόμη περισσότερο σε περιόδους κρίσης.

Χαρακτηριστικά αναφέρουμε την Αναπτυξιακή Σύμπραξη του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Βόλου με τον Σύνδεσμο Βιομηχάνων Θεσσαλίας και Κεντρικής Ελλάδος, που μαζί με άλλους ιδιωτικούς φορείς ενδιαφέρονται (!!!) και προωθούν «ένα πλαίσιο δράσεων που στοχεύουν στη συμβουλευτική υποστήριξη και στην αναβάθμιση των προσόντων 80 ωφελουμένων μελών - ευάλωτων κοινωνικά ομάδων του Νομού Μαγνησίας, κατά προτεραιότητα απολυμένων από κλάδους που βρίσκονται σε ύφεση...»!!!

Να θυμίσουμε τη στάση του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Βόλου στην υπόθεση της «Χαλυβουργίας»; Οι παρατάξεις που καταψήφιζαν την απόφαση για αγωνιστική απάντηση των εργαζομένων στη «Χαλυβουργία» ενάντια στις απολύσεις και τις μειώσεις μισθών έρχονται τώρα χέρι χέρι με τους βιομηχάνους της περιοχής να υποστηρίξουν ότι ευθύνεται η χαμηλή κατάρτιση και ειδίκευση για την ανεργία και όχι ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής!!

• Στην απαλλαγή του κράτους από την υποχρέωση παροχής κοινωνικών υπηρεσιών, αφού παραδίδουν στην ιδιωτική επιχειρηματική πρωτοβουλία κοινωνικά και περιβαλλοντικά πεδία.

Είναι χαρακτηριστικό το απόσπασμα που περιέχεται σε σχετικό ενημερωτικό σημείωμα του υπουργείου Εργασίας: «Η Ευρωπαϊκή Ενωση θεωρεί σήμερα τον τομέα αυτό ως προνομιακό πεδίο εφαρμογής πολιτικών για την απασχόληση, την τοπική ανάπτυξη, την καταπολέμηση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού, o οποίος ανοίγει νέες διεξόδους επιχειρηματικής δράσης...».

Χαρακτηριστικά αναφέρουμε την Αναπτυξιακή Σύμπραξη του Δήμου Τρικκαίων, της Περιφέρειας Θεσσαλίας με την Κινητή Μονάδα ΣΥΝ-ΕΙΡΜΟΣ και άλλους φορείς για την παράδοση σε ιδιώτες της «φροντίδας κατ' οίκον» δηλαδή την παράδοση του τοπικού Προγράμματος «Βοήθεια στο Σπίτι» στην εταιρεία «ΣΥΝ-ΕΙΡΜΟΣ».

Οπως και την παράδοση σε ιδιώτες, στον ίδιο δήμο, του προγράμματος της ανακύκλωσης των απορριμμάτων...

Οπως και την απόφαση της δημοτικής αρχής Καλλιθέας για παροχή κοινωνικών υπηρεσιών και κοινωνικής φροντίδας μέσω ανάλογης Αναπτυξιακής Σύμπραξης, απόφαση που ακολούθησε τις απειλές απόλυσης και ανεργίας που εκτόξευσε ο δήμαρχος και πρόεδρος της ΚΕΔΕ σε συμβασιούχους εργαζομένους των Παιδικών Σταθμών του δήμου.

Οπως στο Δήμο της Αθήνας, όπου η δημοτική αρχή από τη μια συνεχώς απολύει συμβασιούχους του Δημοτικού Βρεφοκομείου (Νομικό Πρόσωπο υπεύθυνο για τη λειτουργία των Παιδικών Σταθμών του δήμου), πρόσφατα απέλυσε 272 εργαζόμενους, κι απ' την άλλη προωθεί τη δημιουργία ενός «κοινωνικού συνεταιρισμού» από τους απολυμένους με τον οποίο ο δήμος θα συνάπτει «συμβάσεις» για να καλύπτονται «ανάγκες» του Δημοτικού Βρεφοκομείου Αθήνας...

Οπως στο Δήμο Ιλίου που η δημοτική αρχή πανηγυρίζει για την έγκριση της τοπικής «Κοινωνικής Συνεταιριστικής Επιχείρησής» του, προβάλλοντάς την σαν τη «μόνη ρεαλιστική λύση για τα παιδιά που μένουν εκτός Παιδικών Σταθμών»!!

«Ξηλώνουν» το δημόσιο χαρακτήρα βασικών υπηρεσιών

Βλέπουμε, λοιπόν, τις δημοτικές αρχές που υμνούν ως μονόδρομο τον «Καλλικράτη» και την Ευρωπαϊκή Ενωση να επιταχύνουν την παράδοση των κοινωνικών δομών σε ιδιωτικούς φορείς, να ξηλώνουν το δημόσιο χαρακτήρα τους, αξιοποιώντας την κρατική υποχρηματοδότηση και τον αποδεκατισμό του προσωπικού, να οδηγούν στην επιβολή και ενίσχυση της ανταποδοτικότητας, αναγκάζοντας τους γονείς να βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη, να λειτουργούν ως ντίλερ των τοπικών επιχειρήσεων, να στηρίζουν την εφεδρεία, να απολύουν εργαζόμενους, να σπάνε τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας τους, να προωθούν νέες μορφές εκμετάλλευσης και να προσαρμόζουν τη λειτουργία τους στις ανάγκες των τοπικών αγορών εργασίας!!!

Είναι οι ίδιες δημοτικές αρχές, που, π.χ., στην Αττική αφήνουν έξω από τους Παιδικούς Σταθμούς, μόνο από τις νέες αιτήσεις που κατατέθηκαν, 2.320 παιδιά, κλείνοντας Παιδικούς Σταθμούς, εξαιτίας της μειωμένης κρατικής χρηματοδότησης, τόσο για την κάλυψη των λειτουργικών τους εξόδων, όσο και για την κατασκευή νέων, σύγχρονων δημόσιων Παιδικών Σταθμών, αλλά και του συνεχώς μειούμενου αριθμού των εργαζομένων.

Και βέβαια είναι οι ίδιες που στηρίζουν με νύχια και με δόντια το εκμεταλλευτικό σύστημα που ζούμε, που θέλει τους εργαζόμενους επαίτες και τον πλούτο που παράγεται να πηγαίνει στις τσέπες των μεγαλοεπιχειρηματιών κι όχι στην κάλυψη των κοινωνικών λαϊκών αναγκών, ανεξάρτητα αν υποκρίνονται ότι κόπτονται για τους άνεργους και τους κοινωνικά αποκλεισμένους!!!

Είναι το ίδιο πολιτικό προσωπικό, που χρόνια τώρα απολύει εργαζόμενους, που τους στερεί το δικαίωμα στη σταθερή δουλειά, που τους ανακυκλώνει λες και είναι αναλώσιμο υλικό.

Και που σ' αυτή του την πολιτική βρίσκει και αξιοποιεί τα στηρίγματά του στο συνδικαλιστικό κίνημα, με τις ηγεσίες των παρατάξεων ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, ΑΣΚ (ΣΥΡΙΖΑ) και ΑΚΙΣ (ΑΝΤΑΡΣΥΑ) να συγκαλύπτουν τη συμφωνία τους με την πολιτική της καπιταλιστικής ανταγωνιστικότητας και κερδοφορίας με διαχειριστικές κορόνες και αποσπασματικές προτάσεις. Που θεωρούν - σύμφωνα με τις δηλώσεις τους - ότι και οι δημοτικές αρχές του κυβερνητικού και ευρωενωσιακού μπλοκ παλεύουν μαζί τους, από το ίδιο μετερίζι, για τα εργατικά δικαιώματα.

Παρατάξεις που με τη συμμετοχή τους στο τελευταίο Συνέδριο της ΠΟΕ-ΟΤΑ αποδέχτηκαν τη διάσπαση του εργατικού κινήματος στον κλάδο των ΟΤΑ, τους αποκλεισμούς και τη νοθεία ανεξάρτητα από επιμέρους διαφοροποιήσεις τους.

Να καταστρώσουμε σχέδιο πάλης

Σήμερα, την ίδια ώρα που κυβέρνηση, δήμαρχοι, ΕΕ και οι «πιστοί» τους φορείς - δημόσιοι και ιδιωτικοί - σχεδιάζουν και προωθούν πώς θα μας φορτώσουν την κρίση και πώς θα βγουν απ' αυτή όσο γίνεται αλώβητοι, πρέπει κι εμείς να καταστρώσουμε το δικό μας σχέδιο:

• Να τους ξεσκεπάσουμε και να οργανώσουμε τον αγώνα μας, εργαζόμενοι σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, μόνιμοι και συμβασιούχοι, άνεργοι, ηλικιωμένοι και ΑμΕΑ, γονείς και όλα τα λαϊκά στρώματα, που έχουμε κοινό συμφέρον από σύγχρονες, δημόσιες και δωρεάν κοινωνικές δομές, που θεωρούμε δικαίωμα όλων των εργαζομένων τη σταθερή και μόνιμη δουλειά, με αξιοπρεπείς μισθούς και δικαιώματα, που απαιτούμε εδώ και τώρα μέτρα ανακούφισης των λαϊκών οικογενειών.
• Εργαζόμενοι και όλα τα λαϊκά στρώματα, που γνωρίζουμε ότι ιδιωτικοποίηση υπηρεσιών σημαίνει αύξηση της ανταποδοτικότητας, να αποτρέψουμε την παράδοσή τους στους ιδιώτες.
• Εργαζόμενοι και χρήστες των υπηρεσιών (γονείς, ηλικιωμένοι, ΑμΕΑ κ.λπ.) να μην αποδεχτούμε το πισωγύρισμα, να γίνουν βορά της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας τα δικαιώματά μας.
• Να πάρουμε πρωτοβουλίες ενημέρωσης, κοινής δράσης και διεκδίκησης μέσα από τις επιτροπές του ΠΑΜΕ των ΟΤΑ και τα σωματεία. Να μαζικοποιήσουμε και να ζωντανέψουμε τη ζωή των σωματείων, να συσπειρώσουμε τους εργαζόμενους στη γραμμή της παρεμπόδισης των μέτρων, της ρήξης και ανυπακοής. Να αποτινάξουμε τα βαρίδια του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού, τις ηγεσίες των συνδικαλιστικών παρατάξεων ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, ΑΣΚ (ΣΥΡΙΖΑ) που αν και βαδίζουν με τη ρεαλιστικότητα του μονόδρομου της καπιταλιστικής ανάπτυξης και της Ευρωπαϊκής Ενωσης εγκλωβίζουν εργαζόμενους.
• Να πρωτοστατήσουμε στην οργάνωση των συναδέλφων αυτών που αναγκάζονται να δουλεύουν στις νέες αυτές δομές, να «μετέχουν» στις νέες μορφές εκμετάλλευσης, με την εγγραφή τους στα σωματεία, με στήσιμο επιτροπών στο πλάι των σωματείων. Να εντάξουμε στις διεκδικήσεις μας και τα δικά τους αιτήματα. Να παρέμβουμε για τη λύση προβλημάτων που προκύπτουν (καθυστερήσεις πληρωμών, απολύσεις κ.λπ.).
• Να προχωρήσουμε με συζητήσεις και αποφάσεις στα σωματεία μας, για συμμετοχή και δράση στις Λαϊκές Επιτροπές, συμμαχώντας με τους μικρούς ΕΒΕ, τους αγρότες, το γυναικείο και φοιτητικό κίνημα της περιοχής μας.
• Να στηρίξουμε και να συνεργαστούμε με τις Επιτροπές Ανέργων.

Καθώς η κρίση βαθαίνει και η ανεργία διογκώνεται, καθώς η κυβέρνηση και η τρόικα «χρυσώνουν το χάπι» στους ανέργους, τάζοντάς τους δουλειά λίγων μηνών - καθιστώντας τους, με αυτόν τον τρόπο, ομήρους της πολιτικής τους - με ελάχιστη αμοιβή, είμαστε υποχρεωμένοι σήμερα, εργαζόμενοι και άνεργοι, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, να οργανώσουμε την πάλη μας για άμεσα μέτρα ουσιαστικής προστασίας των ανέργων, για ουσιαστική αύξηση του επιδόματος ανεργίας και για όσο καιρό διαρκεί η ανεργία, για στήριξη της σταθερής δουλειάς.

Δε δεχόμαστε να πληρώσουμε εμείς τα σπασμένα της κρίσης, να γυρίσουμε τις ζωές μας πίσω, να δεχτούμε την εκμετάλλευσή μας, σαν τον σύγχρονο μονόδρομο της ζωής μας. Απέναντι στην επικίνδυνη πολιτική τους προτάσσουμε τα δικά μας συμφέροντα, που απαιτούν για όλους τους τομείς Υγείας, Πρόνοιας κ.λπ., με κεντρικό σχεδιασμό, υπηρεσίες αναβαθμισμένες, σύγχρονες, δημόσιες και δωρεάν, με εξειδικευμένο επιστημονικό προσωπικό, με εργαζόμενους με μόνιμη και σταθερή δουλειά, με αξιοπρεπείς μισθούς και πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα.

Βέτα ΠΑΝΟΥΤΣΑΚΟΥ
Μέλος της Πανελλαδικής Γραμματείας ΟΤΑ του ΠΑΜΕ

    

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

15/8/2012

 -- Κάλεσμα σε οργανωμένο αγώνα

12/12/2010

 -- O «Καλλικράτης» εργαλείο για το πέρασμα της στρατηγικής του κεφαλαίου

6/6/2010

 -- ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΟΠΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ 2010

9/8/2007

 -- Επιζήμια ΣΔΙΤ για τη διαχείριση απορριμμάτων