ΤΣΑΜΠΙΟΝΣ ΛΙΓΚ Μεγιστοποιούν το κέρδος τους οι επιχειρηματίες

ΤΣΑΜΠΙΟΝΣ ΛΙΓΚ

Μεγιστοποιούν το κέρδος τους οι επιχειρηματίες

Τα «συνεταιράκια» Πλατινί - Μπλάτερ

Associated Press

Το Τσάμπιονς Λιγκ αποτελεί την κορωνίδα του εμπορευματοποιημένου ποδοσφαίρου σε συλλογικό επίπεδο στην Ευρώπη. Οι ομάδες - εταιρείες αλλά και άλλες επιχειρήσεις έχουν επενδύσει στο (κατ' αυτούς) «προϊόν» πακτωλό χρημάτων. Με στόχο φυσικά την επιστροφή τους στο πολλαπλάσιο.

Η UEFA, οι ποδοσφαιρικές εταιρείες και οι συνεταίροι τους ενδιαφέρονται μόνο για τη διατήρηση και αύξηση των εσόδων καθώς επίσης και τη μακροημέρευση της «κότας που κάνει τα χρυσά αυγά». Αδιαφορούν - παρά τις επικοινωνιακού χαρακτήρα περί του αντιθέτου διακηρύξεις και αποσπασματικές κινήσεις - για τον πραγματικό χαρακτήρα του λαοφιλέστερου αθλήματος. Δηλαδή, την αποστολή του ως αθλήματος (υγεία, ευεξία, διαμόρφωση θετικού χαρακτήρα και αξιών διαφορετικών από τις αγοραίες). Ως εκ τούτου όχι απλά αδιαφορούν αλλά διαστρεβλώνουν τη φυσιογνωμία του.

Ολα κινούνται στη σφαίρα της εμπορευματοποίησης, του πλασαρίσματος του προϊόντος, ώστε να γίνεται πιο κερδοφόρο. Χρόνο με το χρόνο τζογάρονται περισσότερα υπό τις ευλογίες των αθλητικών και πολιτικών κρατούντων. Επίσης, αξιοποιούν το δημιούργημά τους για τη χειραγώγηση και τον αποπροσανατολισμό των λαών. Μέσω του εμπορευματοποιημένου ποδοσφαίρου και των «αξιών» που αυτό προβάλλει το καπιταλιστικό σύστημα εξωραΐζεται.

Αυξημένα θα είναι τα κέρδη για Ολυμπιακό, κυρίως, και Παναθηναϊκό

Icon

Η κυνικότητα του προέδρου της FIFA, Γιόζεφ Μπλάτερ, είναι χαρακτηριστική: «Το ποδόσφαιρο είναι επιχείρηση. Πρέπει να λειτουργεί κάτω από τέτοιους κανόνες ώστε να αποδίδει. Ο ρομαντισμός ανήκει στο παρελθόν». Μαζί του «φυσικά» συμφωνεί και ο ομόλογός του στην UEFA, Μισέλ Πλατινί. Μόνο που προσπαθεί να... στρογγυλέψει τις γωνίες (δημιουργώντας ψευδαισθήσεις): «Το ποδόσφαιρο πλέον είναι σε μια άλλη διάσταση. Τα πάντα καθορίζονται μέσα από οικονομικές συναλλαγές. Διαφορετικά δεν μπορεί να λειτουργήσει σε υψηλό επίπεδο. Ολα δουλεύουν βάσει ενός οργανογράμματος που δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να ξεφύγει από την πορεία του».

Συστημικές παράμετροι

Παρά τα ευχολόγια και τις επικοινωνιακού χαρακτήρα δηλώσεις, οι σύμφυτες με το σύστημα «κακές εξαιρέσεις» αποτελούν δομικά επακόλουθα. Οι ομάδες - εταιρείες ελέγχονται από επιχειρηματίες και πολυεθνικές. Οι οποίες αξιοποιούν κάθε «παράθυρο» (από τα νόμιμα ή χαρακτηριζόμενα παράνομα) που τους προσφέρει το σύστημα για να κερδοσκοπήσουν. Δεν είναι έκπληξη ή κάποιο μεγάλο μυστικό ότι, π.χ., ξεπλένουν χρήμα. 'Η ότι εκμεταλλεύονται τις ομάδες και τη δυναμικότητά τους για να εξυπηρετήσουν οικονομικές και άλλες επιδιώξεις τους.

Σ' αυτή την κούρσα του ανταγωνισμού μερίδιο διεκδικούν και οι ελληνικές ΠΑΕ. Προσπαθούν «με νύχια και με δόντια» να βγουν στην Ευρώπη, όχι τόσο για τη δόξα όσο για το χρήμα. Αυτό καθορίζει τη θέση τους στον εσωτερικό ανταγωνισμό και το αύριο επιχείρησης και επιχειρηματία.

Ενα γκολ, μια λάθος απόφαση, ένας βαθμός σημαίνει εισροή ή απώλεια από τα ταμεία της εταιρείας περίπου 20 εκατ. ευρώ... Δεν υπάρχει λοιπόν χώρος για ρομαντισμούς και ηθική. Ο καθένας, ανάλογα την περίοδο και τις δυνατότητές του, εξασφαλίζει - εντός αλλά κυρίως εκτός προσκηνίου - τα συμφέροντά του. Πάντα βέβαια... για το καλό της ομάδας και του αθλήματος...

Για να κατανοήσει πλήρως κάποιος τα δεδομένα, αρκεί η παρουσίαση των οικονομικών του Τσάμπιονς Λιγκ. Οπως ανέφερε σε δημοσίευμά της η αθλητική εφημερίδα «Goal», τη νέα τριετία της διοργάνωσης ο προσδοκώμενος τζίρος θα είναι στα 1,34 δισ. ευρώ... Αύξηση θα υπάρξει και στα διανεμόμενα ποσά στις ομάδες - εταιρείες.

Λεφτά υπάρχουν

Στην πρώτη τριετία της διοργάνωσης, με το σύστημα διεξαγωγής (έμπνευσης Πλατινί) τα χρήματα που μοιράστηκαν στις ομάδες ήταν κατά μέσο όρο 750 εκατ. ευρώ ετησίως... Η νέα τριετία ξεκινάει με πρόβλεψη διανομής εσόδων της τάξης των 910 εκατ. ευρώ... Από τα οποία τα 500 αφορούν στα εγγυημένα μπόνους και τα 410 στο market pool (σ.σ. ένα ποσό που δίνει η UEFA για εμπορικούς λόγους σε κάθε χώρα και μοιράζεται στους εκπροσώπους της ανά διοργάνωση) της νέας διοργάνωσης...

Η ΟΥΕΦΑ στο financial memorandum της νέας διοργάνωσης επιφυλάσσεται για διανομή παραπάνω εσόδων (που θα προκύψουν από νέες εμπορικές συμφωνίες με εταιρείες), ενώ από μέρος των εσόδων του Τσάμπιονς Λιγκ χρηματοδοτεί και το Γιουρόπα Λιγκ. Με αποτέλεσμα τα 150 εκατ. ευρώ που μοιράστηκαν πέρυσι οι ομάδες της διοργάνωσης να εκτοξεύονται στα 210 εκατ. Και πάλι πάντως πολύ χαμηλότερα από τα έσοδα του Τσάμπιονς Λιγκ...

Τι σημαίνουν αυτά για τον πρωταθλητή Ολυμπιακό (που φέτος συμμετέχει στο 2ο όμιλο με αντιπάλους Σάλκε, Αρσεναλ, Μονπελιέ), που για την περσινή του συμμετοχή εισέπραξε περί τα 24,5 εκατ. ευρώ; Πολύ απλά, τα 9,6 εκατ. ευρώ που εισέπραξε πέρυσι για την παρουσία του στον όμιλο (εκτός του μεριδίου του στο market pool) με τα μπόνους που θα ισχύσουν από φέτος, θα αυξηθούν σε 11,6 εκατ., δηλαδή δύο εκατ. ευρώ περισσότερα... Και αυτό γιατί η συμμετοχή στον όμιλο αποφέρει πλέον 8,6 εκατ. ευρώ εγγυημένα από 7,2 που ήταν την προηγούμενη τριετία. Ενώ η νίκη αποφέρει 1 εκατ. ευρώ, αντί για 800.000 και η ισοπαλία 500.000, από 400.000 ευρώ.

Ο αποκλεισμός του Παναθηναϊκού από τη Μάλαγα άλλαξε τα τηλεοπτικά δεδομένα, υπέρ των «ερυθρολεύκων». Με τα περσινά δεδομένα θα εισέπραττε το 45% των τηλεοπτικών δικαιωμάτων. Για τη νέα τριετία αυτό ισχύει για τις χώρες που βρίσκονται στις θέσεις 4-6 και 13-15 στη βαθμολογία της UEFA. Για τις χώρες που βρίσκονται από την 7η έως τη 12η θέση (όπως δηλαδή η 10η Ελλάδα) το ποσοστό διανομής μετατρέπεται σε 65% υπέρ του πρωταθλητή, κάτι που αυξάνει τα έσοδα του Ολυμπιακού.

Το αρνητικό για την ΠΑΕ Ολυμπιακός; Το ελληνικό market pool της νέας τριετίας θα εξαρτηθεί από το τι τελικά θα γίνει με την επαναδιαπραγμάτευση της συμφωνίας ΕΡΤ - ΤΕΑΜ που έχει εξαγγείλει η νέα διοίκηση της κρατικής τηλεόρασης μετά την εισαγγελική έρευνα αναφορικά με το ποσό της συμφωνίας. Τα 14.844.000 ευρώ που εισέπραξε πέρυσι από την UEFA, θα «κατηφορίσουν» υπολογίσιμα αν δεν ισχύσει τελικά αυτή η συμφωνία ή αν το ποσό μειωθεί σημαντικά. Το market pool - βάσει των νόμων του καπιταλισμού - σχετίζεται άμεσα με την αξία του τηλεοπτικού συμβολαίου της κάθε αγοράς. Και ως προς την Ελλάδα είναι ήδη μειωμένο σε σχέση με την προηγούμενη τριετία.

Η ΠΑΕ Παναθηναϊκός μπορεί να έχασε σημαντικά ποσά με τον αποκλεισμό αλλά ο πόνος της θα απαλύνει από τα έσοδα που θα μπουν και στα ταμεία της από το Γιουρόπα Λιγκ. Το μέγεθος των αντιπάλων του στο 10ο όμιλο (Λάτσιο, Τότεναμ, Μάριμπορ) επιτρέπει - με σημαντική βέβαια αγωνιστική βελτίωση - διεκδίκηση εισροής μεγάλων ποσών.

Οι «πράσινοι» προσβλέπουν σε ευρωπαϊκή διάκριση, στοχεύοντας στα περίπου 6 εκατ. ευρώ. Η είσοδος στον όμιλο συνεπάγεται μπόνους 140.000 ευρώ. Η συμμετοχή, ανεξάρτητα από αποτελέσματα, πριμοδοτείται με 1,3 εκατ. ευρώ. Η νίκη αποτιμάται σε 200.000 ευρώ και η ισοπαλία σε 100.000 ευρώ στη φάση των ομίλων. Στα ποσά αυτά δεν έχει υπολογισθεί το market pool.

Ανδρ. ΠΑΓΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ

«Λάφυρο» και αντικείμενο προπαγάνδας

Η υποκρισία του ιμπεριαλισμού για την κουλτούρα με αφορμή το Αρχαιολογικό Μουσείο της Καμπούλ

Το άγαλμα του Βούδα πριν τη διάλυσή του από τους Ταλιμπάν

Associated Press

Η πρόσφατη, «σπαραξικάρδια», ανταπόκριση του «Associated Press» από το Εθνικό Μουσείο του Αφγανιστάν στην Καμπούλ είναι χαρακτηριστική του τρόπου με τον οποίο μετατρέπεται το δράμα ενός λαού και της πολιτιστικής του κληρονομιάς εξαιτίας του ιμπεριαλισμού ...σε κυνική προπαγάνδα των ιμπεριαλιστών!

Αφορμή για την παραπάνω και το πλήθος των άλλων, σχετικών ανταποκρίσεων στάθηκε η μαζική επιστροφή, στις αρχές του περασμένου Αυγούστου, 850 αρχαίων αντικειμένων που είχαν λεηλατηθεί από το μουσείο ή από παράνομες ανασκαφές καθ' όλη τη διάρκεια του χάους που επικράτησε μετά την πτώση του λαϊκού καθεστώτος του Αφγανιστάν και την αποχώρηση των σοβιετικών στρατευμάτων το 1989 και τη μετατροπή της χώρας σε «τσιφλίκι» των «μαντρόσκυλων» των ΗΠΑ, τους Ταλιμπάν και, λίγο αργότερα, των ίδιων των ΗΠΑ και των άλλων ιμπεριαλιστών συμμάχων τους.

Το κωμικοτραγικό της υπόθεσης είναι ότι η ανταπόκριση «υμνεί» το ρόλο του Βρετανικού Μουσείου στην επιστροφή, το οποίο καταλογογράφησε τα αντικείμενα, βοηθώντας τις αρχές να τα κατάσχουν από λαθρέμπορους. Το γεγονός ότι το ίδιο το Βρετανικό Μουσείο - όπως και το σύνολο των μεγάλων μουσείων του πλανήτη - δομούν τις συλλογές τους από την πολιτιστική κληρονομιά άλλων λαών, ενώ η ίδια η Βρετανία αποτελεί τον πλέον στενό σύμμαχο των ΗΠΑ στην εισβολή και κατοχή του Αφγανιστάν - όπως και του Ιράκ - καθιστά το όλο «σκηνικό» της επιστροφής ένα καλοστημένο «θέατρο» για τη χειραγώγηση των συνειδήσεων. Ενα «θέατρο» που προσπαθεί να κρύψει τις αποκλειστικές ευθύνες του ιμπεριαλισμού στη λεηλασία της πολιτιστικής κληρονομιάς του Αφγανιστάν, τόσο κατά την περίοδο του εμφυλίου πολέμου της δεκαετίες του '90 και την επικράτηση των Ταλιμπάν, όσο και με την ιμπεριαλιστική επίθεση στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας.

Το Μουσείο της Καμπούλ μετά την καταστροφή

Η υποκριτική «φρίκη» των ιμπεριαλιστικών χωρών για τη βαρβαρότητα των Ταλιμπάν έναντι της αφγανικής πολιτιστικής κληρονομιάς στις αρχές της δεκαετίας του 2000, με το σπάσιμο αγαλμάτων του Βούδα και άλλων έργων τέχνης, ήταν η αρχή της «φάρσας» του ...«αγώνα» των ΗΠΑ και των συμμάχων τους για την «αποκατάσταση» και «επιστροφή» των λεηλατηθέντων που ακολούθησε. Η ...«πρώτη δόση» με την επιστροφή 1.500 αντικειμένων έγινε το 2009. Είναι πραγματικά εντυπωσιακή η «ικανότητα» των αστυνομικών υπηρεσιών της Δύσης στο «χτύπημα» της αρχαιοκαπηλίας ...ειδικά σε ό,τι αφορά στο Αφγανιστάν. Αλλωστε, πλήθος πολιτιστικών θησαυρών του Αφγανιστάν «βρέθηκαν» να αποτελούν το γνωστό τότε και ως «εξόριστο μουσείο» της χώρας που στεγαζόταν στο ...Μπούμπεντορφ της Βόρειας Ελβετίας, με την ΟΥΝΕΣΚΟ το 2006 να «εκτιμά» ότι θα μπορούσαν από τότε να επιστρέψει στην Καμπούλ!

Βέβαια, σε μια χώρα που ο ιμπεριαλισμός έχει μετατρέψει στον μεγαλύτερο παραγωγό οπίου στον κόσμο, με την κοινωνία να έχει επιστρέψει στο «μεσαίωνα» σε όλους τους τομείς και με τους Αμερικανούς πεζοναύτες να σφαγιάζουν αδιακρίτως τον αφγανικό λαό, το Εθνικό Μουσείο στην Καμπούλ, ακόμη και με την επιστροφή των παραπάνω αρχαιοτήτων, απέχει μακράν από τη λάμψη της 10ετίας του '80. Η ίδια η ανταπόκριση του «ΑP» το περιγράφει με τα πιο μελανά χρώματα, με χαρακτηριστικό τις συνεχόμενες διακοπές ρεύματος, περικυκλωμένο με συρματόπλεγμα και φρουρούμενο από οπλισμένους στρατιώτες. Η είσοδος σε αυτό γίνεται μετά από σωματική έρευνα. Ο όρος «κουλτούρα υπό πολιορκία» είναι ίσως ο πιο πετυχημένος της ανταπόκρισης.

Ενα από τα αρχαία έργα τέχνης που επέστρεψαν στο Μουσείο

Φυσικά, το αρχαιοκαπηλικό «πανηγύρι» συνεχίζεται. Το παραδέχεται ο ίδιος ο διευθυντής του Μουσείου, Ομάρα Χαν Μασούντι, αφού πρώτα σημειώνει ότι μέχρι και το 2001 το Μουσείο είχε απολέσει το 70% των αντικειμένων του. Προσθέτει ότι πολλά από τα επιστραφέντα κομμάτια είχαν κλαπεί από το Μουσείο και άλλα ήταν «λάφυρα» από παράνομες ανασκαφές ...πρακτική που συνεχίζεται ακόμη και σήμερα.

Ο Μασούντι έχει αφιερώσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο Μουσείο. Λέει ότι κάποτε φιλοξενούσε 100.000 αντικείμενα και συνέχιζε να ακμάζει μέχρι και την αποχώρηση των σοβιετικών στρατευμάτων το 1989 και την πτώση του λαϊκού καθεστώτος, που απεργάζονταν από την πρώτη στιγμή της λαϊκής επανάστασης του 1978 οι ΗΠΑ και οι άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Σημειώνει λοιπόν ότι το 1989 οι εργαζόμενοι άρχισαν πρώτη φορά να ανησυχούν για το Μουσείο και αποφάσισαν να μαζέψουν μερικά από τα πλέον σπάνια και πολύτιμα αντικείμενα των συλλογών, ανάμεσά τους και τον περίφημο θησαυρό της Βακτριανής που είχε ανασκάψει ο Σοβιετικός αρχαιολόγος, ελληνικής καταγωγής, Βίκτωρ Σαρηγιαννίδης και να τα κρύψουν σε έναν μυστικό υπόγειο θάλαμο κάτω από την κεντρική τράπεζα της Καμπούλ.

Το πλιάτσικο λοιπόν στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Καμπούλ ξεκίνησε ουσιαστικά μετά το βομβαρδισμό του το 1993, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Ενα από τα σημαντικότερα εκθέματα του μουσείου ήταν και η σημαντική συλλογή Μπαγκράμ, η οποία ανακαλύφθηκε το 1939 από αρχαιολογική ανασκαφή στο φρούριο Κουσάν. Αποτελούνταν από 1.800 κομμάτια (ειδώλια, αγγεία κ.ά.) από την Ινδία, τη Ρώμη, την Ελλάδα, την Αίγυπτο και την Κεντρική Ασία. Στο Μουσείο φυλασσόταν και μια από τις μεγαλύτερες συλλογές ελληνικών και ρωμαϊκών νομισμάτων που ανακαλύφθηκαν κοντά στην Καμπούλ, ένας πραγματικός αρχαιολογικός θησαυρός, που έδινε μια πανοραμική εικόνα των πολλών πολιτισμών που διασταυρώθηκαν στο Αφγανιστάν στο πέρασμα των αιώνων. Αυτές οι συλλογές, καθώς και το 90% των εκθεμάτων του μουσείου κλάπηκαν και κομμάτια τους πωλούνται και αγοράζονται στους «καθώς πρέπει» οίκους δημοπρασιών σε όλο τον κόσμο.

Η αλήθεια είναι αδύνατον να κρυφτεί ή να διαστρεβλωθεί: Το λαϊκό καθεστώς που εγκαθιδρύθηκε μετά το 1978, με τη βοήθεια και διεθνιστική αλληλεγγύη της ΕΣΣΔ, επιφύλαξε για την πολιτιστική κληρονομιά του Αφγανιστάν συνθήκες διάσωσης και ανάδειξης που δεν είχε γνωρίσει ποτέ πια και που θα έχανε αργότερα με τον πλέον τραγικό τρόπο. Καμία ιμπεριαλιστική προπαγάνδα δεν μπορεί να κρύψει αυτή την πραγματικότητα.

Γ. 

ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ Αντιφάσεις και αδιέξοδα

ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Αντιφάσεις και αδιέξοδα

Η αδιέξοδη, για τις εθνικές κινηματογραφίες, αντιδραστική πολιτική της ΕΕ στον κινηματογράφο μέσα από το παράδειγμα της Ιταλίας

Εργάτες ετοιμάζουν το περίφημο κόκκινο χαλί του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας

Η πρόσφατη πυρκαγιά στην «Τσινετσιτά», στο θρυλικό στούντιο της Ιταλίας και ένα από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης, ανέδειξε την απεργία των εργαζομένων της ενάντια στα σχέδια κυβέρνησης και ιδιωτών συν-ιδιοκτητών, για τη μετατροπή των εγκαταστάσεων του στούντιο σε ένα «πάρκο ψυχαγωγίας» για την «ελίτ». Ταυτόχρονα, όμως, ανέδειξε, σε ένα περισσότερο συμβολικό επίπεδο και τα γενικότερα προβλήματα της ιταλικής κινηματογραφίας, μίας από τις μεγαλύτερες της Ευρώπης.

Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας πραγματοποιήθηκε μια συζήτηση γύρω από τη «στρατηγική» της Ευρώπης (σ.σ. όπου «Ευρώπη» στη σημειολογία των αστών είναι η Ευρωπαϊκή Ενωση) για τον κινηματογράφο, όπου για μια ακόμη φορά προέκυψαν τα αδιέξοδα για τις εθνικές κινηματογραφίες γενικά από την επίθεση των μονοπωλίων του οπτικοακουστικού τομέα και τη συνειδητή πολιτική κρατικής υποχρηματοδότησης του κινηματογράφου.

Χαρακτηριστική του κλίματος της συζήτησης ήταν η αντίδραση του Νικόλα Μπορέλι, γενικού διευθυντή για τον κινηματογράφο στο ιταλικό υπουργείο για την πολιτιστική κληρονομιά, όταν άκουσε τα στατιστικά και οικονομικά στοιχεία: «Αυτά τα νούμερα δεν προκαλούν έκπληξη. Αλλά η δυσμενής σύγκριση με την υπόλοιπη Ευρώπη θα πρέπει να μας ωθήσει ώστε να παρέμβουμε σε τοπικό αλλά και σε εθνικό επίπεδο, το συντομότερο δυνατό».

Το στούντιο της «Τσινετσιτά» υπό κατάληψη από τους απεργούς εργαζόμενους

Από λόγια όμως οι Ιταλοί κινηματογραφιστές, όπως και οι ομότεχνοί τους σε όλη την Ευρώπη, έχουν «χορτάσει». Διότι οι αριθμοί που άκουσε το παραπάνω κρατικό στέλεχος και που προκύπτουν από στοιχεία του Ευρωπαϊκού Οπτικοακουστικού Παρατηρητηρίου δείχνουν πτώση στα εισιτήρια στις ιταλικές αίθουσες. Συγκεκριμένα, το 2011 πουλήθηκαν στην Ιταλία 111 εκατομμύρια κινηματογραφικά εισιτήρια έναντι 216,6 εκατομμυρίων στην Γαλλία, 171,6 εκατ. στη Βρετανία και 129,6 εκατ. στη Γερμανία.

Βέβαια, πάντα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ότι ο λόγος γίνεται για μια καπιταλιστική αγορά στην οποία τα μονοπώλια και οι μεγάλες οπτικοακουστικές επιχειρήσεις (ανεξαρτήτως εθνικότητας) «τσεπώνουν» τη «μερίδα του λέοντος» των κερδών.

Ακόμη κι έτσι όμως, η κατάσταση είναι περισσότερο «περίπλοκη», αφού, την ίδια περίοδο, οι ιταλικές ταινίες που προβλήθηκαν στην ιταλική αγορά κατέκτησαν το 41,7% της διανομής, έναντι του 37% που κατέκτησαν οι γαλλικές ταινίες στην εγχώρια διανομή τους. Πρόκειται πράγματι για ένα καλό ποσοστό τη στιγμή που διαχρονικά το Χόλιγουντ κυριαρχεί συντριπτικά στην ευρωπαϊκή διανομή. Ομως, η κρατική χρηματοδότηση του κινηματογράφου στην Ιταλία παρουσίασε συγκριτικά αρνητική εικόνα. Ετσι, οι περιφερειακές και κεντρικές κρατικές επενδύσεις για το 2011 ανήλθαν στα 185,8 εκατομμύρια στην Ιταλία, ενώ η Γερμανία επένδυσε 344,1 εκατομμύρια, η Βρετανία 365,9 εκατομμύρια και 632,9 εκατομμύρια η Γαλλία. Αντίστοιχα χαμηλή ήταν και η ιδιωτική επένδυση, η οποία στην Ιταλία ανήλθε στα 432 εκατομμύρια, σε σύγκριση με το 1,3 δισεκατομμύρια στη Γαλλία και 1,4 δισ. στη Βρετανία. Ταυτόχρονα όμως, ο αριθμός των ταινιών που παρήχθησαν στην Ιταλία ήταν μεγάλος: 146 ταινίες το 2011, έναντι 92 στη Γερμανία και 90 στην Βρετανία. Ομως, πολλές από αυτές ήταν χαμηλού προϋπολογισμού ταινίες και ποτέ δεν έφτασαν στη διανομή.

Η εικόνα που προκύπτει από τα παραπάνω είναι η εξής: Η Ιταλία παρήγαγε περισσότερες ταινίες, αλλά με μικρότερη κρατική, ακόμη και ιδιωτική, δαπάνη, γεγονός που παραπέμπει σε κινηματογραφιστές οι οποίοι έκαναν ταινίες... από το τίποτα. Γνώριμη αυτή η πραγματικότητα και στην Ελλάδα. Οι περισσότερες από αυτές τις ταινίες ουδέποτε προβλήθηκαν στις αίθουσες...

Τα «παραμύθια» της ΕΕ

Η ΕΕ ούτε μπορεί ούτε θέλει να παρέμβει στην καπιταλιστική αγοραία «ζούγκλα» υπέρ των δημιουργών. Αντίθετα, επιδιώκει τη δημιουργία εκείνων των κατάλληλων συνθηκών για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας των δικών της μονοπωλίων. Την ίδια στιγμή «πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες» σε προπαγανδιστικό επίπεδο. Ετσι, στη συζήτηση παρενέβη η Σίλβια Κόστα, μέλος της Επιτροπής Πολιτισμού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και εισηγήτρια του προγράμματος «Δημιουργική Ευρώπη». Θυμίζουμε ότι πρόκειται για το χρηματοδοτικό πρόγραμμα της ΕΕ που αντικαθιστά το πρόγραμμα «Πολιτισμός», έχει χρονικό ορίζοντα από το 2014 έως το 2020 και αποτελεί «εργαλείο» για την υποστήριξη της διαδικασίας πλήρους εμπορευματοποίησης του πολιτισμού. Ουσιαστικά ενοποιεί τα υπάρχοντα «πολιτιστικά», χρηματοδοτικά προγράμματα της ΕΕ «Πολιτισμός» (σ.σ. προσανατολισμένο στην πολιτιστική κληρονομιά και τη σύγχρονη πολιτιστική «παραγωγή»), «MEDIA» (σ.σ. για τα οπτικοακουστικά) και «MEDIA Mundus» (σ.σ. για τη «συνεργασία» των μονοπωλίων του οπτικοακουστικού της ΕΕ με εκτός ΕΕ χώρες) με προϋπολογισμό 1,8 δισεκατομμύρια ευρώ.

Για την ΕΕ, το πρόγραμμα «Δημιουργική Ευρώπη» «θα υποστηρίζει τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο, καθώς και τον πολιτιστικό και το δημιουργικό τομέα, παρέχοντάς τους τη δυνατότητα να αυξήσουν τη συμβολή τους στην απασχόληση και την ανάπτυξη (...)». Ομως στοχεύει αποκλειστικά στη στήριξη της «πολιτιστικής» αγοράς και, κατ' επέκταση, χρηματοδοτεί τη διαδικασία συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης κεφαλαίου και στον πολιτιστικό τομέα. Για παράδειγμα, εξηγώντας το λόγο της συνένωσης των υφιστάμενων προγραμμάτων «Πολιτισμός», «MEDIA» και «MEDIA Mundus» σε ένα πρόγραμμα (σ.σ. οι υπογραμμίσεις δικές μας) η ΕΕ λέει: «Οι εν λόγω τομείς αντιμετωπίζουν παρόμοιες προκλήσεις, όπως τον κατακερματισμό της αγοράς που απορρέει από την πολιτισμική και γλωσσική πολυμορφία, την παγκοσμιοποίηση και την ψηφιοποίηση, καθώς και σοβαρές δυσκολίες όσον αφορά την πρόσβαση σε εμπορική δανειοδότηση. Επιπλέον, έχουν παρόμοιες ανάγκες ως προς την (...) ενίσχυση της ανταγωνιστικότητάς τους, ώστε να συμβάλουν στην απασχόληση και στην ανάπτυξη». Ετσι, «η Δημιουργική Ευρώπη απαντά σ' αυτή την ανάγκη με μια πιο στρατηγική προσέγγιση και σχεδιάζει να πραγματοποιήσει επενδύσεις στους τομείς όπου ο αντίκτυπος θα είναι μεγαλύτερος». Αν αυτά δεν είναι «καθαρόαιμα» αγοραία κριτήρια «ανάπτυξης» του πολιτισμού, τότε τι είναι;

Η κυρία Κόστα λοιπόν, επιχείρησε να «καθησυχάσει» τους συμμετέχοντες... εκφράζοντας την πρόθεσή της να «δώσει μάχη» στο Ευρωκοινοβούλιο για τη «σημασία του πολιτισμού», σε μια προσπάθεια να δημιουργήσει μια πλασματική εικόνα «αντιστροφής» της «τάσης» των περικοπών. Λες και το «τσεκούρι» στις κρατικές δαπάνες είναι... «μόδα» για να έχει «τάσεις» και δεν αποτελεί συνέπεια των δομικών κρίσεων του καπιταλισμού. Φαίνεται όμως ότι ούτε καν την «αγορά» δεν πείθει. Ετσι, ο Ρικάρντο Τότζι, πρόεδρος της «ANICA», της ένωσης που εκπροσωπεί τους κινηματογραφικούς φορείς της Ιταλίας, χαρακτήρισε τη «Δημιουργική Ευρώπη» ως «αμελητέα» οικονομική βοήθεια σε σχέση με το μέγεθος των αναγκών για παραγωγή και διανομή του ευρωπαϊκού κινηματογράφου... «αν πάρετε ολόκληρη την ήπειρο υπόψη».

Γρηγόρης ΤΡΑΓΓΑΝΙΔΑΣ

Να μην χρειάζομαι επαναδιαπραγμάτευση χρέους , αλλά επανακαθορισμό Χρέους.

υστερόγραφο

Αναρτήθηκε από τον/την redship

ΥΓ 1. Δεν ανήκω σε κανέναν από τους πληθυντικούς τους. Όπως δεν ανήκει το μεγαλύτερο κομμάτι του λαού στους πληθυντικούς τους. Κυρίως όταν ακούω τις  φράσεις, «ζήσαμε υπερβολικά όλα αυτά τα χρόνια», ή «καταναλώναμε περισσότερα από αυτά που βγάζαμε», ή«θα δυσκολευτούμε αλλά θα τα βγάλουμε πέρα αν δουλέψουμε όλοι μαζί», ή την φράση σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής, «τα φάγαμε μαζί». Δεν τα φάγαμε μαζί, δεν αποφασίσαμε μαζί, δεν απολαύσαμε μαζί, δεν δουλέψαμε και δεν δουλεύουμε μαζί, δεν αγωνιούσαμε μαζί. Ποτέ δεν ήμασταν μαζί, ούτε θα είμαστε μαζί. Ευτυχώς. Θα είμαστε εμείς και αυτοί, με διαφορές και αντιπαλότητα. Με διαφορετικές επιλογές, εκτιμήσεις, προσεγγίσεις και ζωές. ΕΥΤΥΧΩΣ.

ΥΓ 2. Δεν με ενδιαφέρει να πάρω μέρος στην ομοψυχία, που «έχει ανάγκη ο τόπος». Πόσο μάλλον που όταν λένε ομοψυχία, εννοούν ησυχία, ακινησία, υποταγή, αποδοχή των ιδεών και των αποφάσεών τους. Και βασικά ο τόπος δεν έχει ανάγκη από ομοψυχία. Έχει ανάγκη από ισονομία, αξιοκρατία, από δικαιοσύνη, από υγεία, παιδεία, από δουλειά και ευκαιρίες.

ΥΓ 3. Δεν υπάρχει περίπτωση, να πάψω να τους αμφισβητώ, να τους κοροϊδεύω, να γελάω μαζί τους, να αποδομώ την σκέψη τους, τον κενό λόγο τους, τις αποφάσεις τους, το σοβαρό ύφος τους. Δεν υπάρχει περίπτωση ούτε ένα δευτερόλεπτο να υπακούσω σε τίποτα από όσα θα αποφασίσουν. Δεν θα εγκλωβιστώ και έχω αποφασίσει αυτή τη φορά να μην μείνω μόνο στα λόγια.

ΥΓ 4. Να μην ξεχνάω να γελάω όποτε ακούω τον Ευάγγελο Βενιζέλο, να προσπαθεί να αναστήσει το σάπιο πτώμα που λέγεται ΠΑΣΟΚ. Είτε με αναμόρφωση, είτε με νέα ξεκινήματα, είστε με νέες αφετηρίες, είτε με ανασύνταξη είτε με την  πρόσφατη  ανασύσταση. Να μην ξεχνάω ποτέ να τους απεχθάνομαι.

ΥΓ 5. Να μην ξεχάσω επίσης τι μου έλεγαν τα τελευταία 2,5 χρόνια. Πόσο με κορόιδεψαν, πόσο με δούλεψαν, πόσο με εξαπάτησαν. Να θυμάμαι πάντα ότι σε όποιον μου συμπεριφέρεται έτσι, δεν πρέπει στιγμή να πάψω νατον πολεμώ.

ΥΓ 6. Να μην δικαιολογήσω ποτέ αυτούς που ψήφισαν Χρυσή Αυγή και κυρίως αυτούς που είναι φασίστες στην καθημερινότητα τους, που είναι πολύ περισσότεροι από425.000. Να μην πάψω ποτέ να αποδίδω ευθύνες στον ελληνικό λαό και να μην ξαναπώ ότι είναι σοφός. Να θυμάμαι πάντα ότι το μεγαλύτερο κομμάτι του, γουστάρει να εξαγοράζεται και να ξεπουλιέται συνήθως σε χαμηλή τιμή. Να αηδιάζω με τους ελληναράδες.

ΥΓ 7. Να μην ξεχνάω να διασκεδάζω τα βράδια στις 8 και στις 9 με τους παπαγάλους, που είναι ανίκανοι να παίξουν ακόμη και τον ρόλο τους σωστά. Να θυμάμαι πάντα πως είναι συνένοχοι σε έγκλημα. Και να θυμάμαι ότι πρέπει ή να αρχίσουμε ή να τελειώσουμε με αυτούς.

ΥΓ 8. Να μην ξεχάσω ποτέ, όχι αυτούς που κοροϊδεύουν συνειδητά, αλλά αυτούς που έχουν ανάγκη να κοροϊδευτούν συνειδητά. Νομίζω δεν είναι περισσότεροι.

ΥΓ 9. Να σιχαίνομαι πάντα αυτούς που ικανοποιούνται με το ελάχιστο και  αυτούς που βολεύονται με το μέτριο.

ΥΓ 10. Να μην πασοκοποιηθώ από μια αριστερά που με θέλει ώριμο και συνειδητό… τηλεθεατή. Από μια αριστερά των λόγων, των υποσχέσεων και των δηλώσεων. Να απαιτώ, ακόμη και τώρα, την αριστερά των δράσεων, των ουσιαστικών συγκρούσεων, των ανατροπών και του πολέμου.

ΥΓ 11. Να μην θεωρώ αριστερό αυτό που ικανοποιεί τα δικά μου «βολεμένα θέλω», αλλά αυτό που γκρεμίζει τα δικά μου «βολεμένα θέλω».

ΥΓ 12. Να σκοτώσω την τηλεοπτική λογική, που με καθορίζει ακόμη και αν η τηλεόραση είναι κλειστή. Μαζί της να κόψω και το χέρι που κρατά το τηλεκοντρόλ, τώρα που έχω συνηθίσει να κόβω χέρια γι αυτά που ψήφισα.

ΥΓ 13. Να μην με εκπροσωπεί ο Πάγκαλος, να μην με ενημερώνει ο Ευαγγελάτος, να μην με απειλεί ο Μίχαλος, να μην με ψυχαγωγεί ο Θέμος, να μην με συγκινεί η Τατιάνα, να μην μου λέει με τι θα πλύνω η Χατζηβασιλείου, να μην με παραμυθιάζει το διαδίκτυο, να μην με φοβίζει ο Σαμαράς, να μην με καθησυχάζει η ψευδαίσθηση, να μην μου μαγειρεύει το ντελίβερι, να μην με προειδοποιεί ο Άνθιμος, να μην συνηθίζω τους θανάτους, να μην με αγοράζει η πιστωτική μου, να μην με συμβιβάζει ο φόβος μου.

ΥΓ 14. Να μην χρειάζομαι επαναδιαπραγμάτευση χρέους , αλλά επανακαθορισμό Χρέους.





Αυτά είναι τα υστερόγραφα. Λείπει το βασικό κείμενο. Το οποίο θα μπορούσε να είναι πάνω από τα υστερόγραφα, δίπλα από τα υστερόγραφα, 5 σελίδες πιο πέρα,  τρία τεύχη πριν ή τρία χρόνια μετά. Αλλά δεν υπάρχει. Έφυγε μάλλον διακοπές, γιατί δεν άντεχε άλλο.Κείμενο είναι άλλωστε, μπορεί να πάει όπου θέλει, χωρίς να ρωτήσει κανέναν. Έτσι έμειναν μόνα και ορφανά τα 14 υστερόγραφα. Αν έχετε ανάγκη ντε και καλά από βασικό κείμενο, γράψτε ένα δικό σας και προσθέστε από κάτω όσα από τα υστερόγραφα θέλετε. Σας δίνω την άδεια. Άλλωστε είναι υστερόγραφα κοινής χρήσης. Δείτε το ως μια ευγενική προσφορά της στήλης λόγω θέρους.



Καλό και διαφορετικό καλοκαίρι.

Καλό και ανήσυχο  χειμώνα.



(το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στο 8 τεύχος τουUnfollow)



Θύμιος Κ.

Πωλείται το 100% του λιμανιού της Κέρκυρας!

Πωλείται το 100% του λιμανιού της Κέρκυρας!

Το κερκυραϊκό λιμάνι βρίσκεται στη λίστα των ακινήτων που πωλείται από την κυβέρνηση, μετά την κατάργηση των νομικών περιορισμών που υπήρχαν το παρελθόν! 

Όπως αναφέρει το news247.gr
Στην κατάργηση των νομικών περιορισμών που μπήκαν την περασμένη δεκαετία και απαγόρευαν στο Δημόσιο να πουλήσει άλλες μετοχές των ΔΕΚΟ προχωρά η κυβέρνηση, αφού με την πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου που υπεγράφη την Πέμπτη, το κράτος μπορεί πλέον να πουλά το 100% των μετοχών του σε αυτές.
Σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργείου Οικονομικών, με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου, υπεγράφη Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου για την κατάργηση του ελάχιστου ποσοστού του Ελληνικού Δημοσίου στις εξής ΔΕΚΟ: 
-ΕΛΠΕ
-ΔΕΗ
-ΟΠΑΠ
-ΟΔΙΕ
-ΕΥΔΑΠ
-ΕΥΑΘ
-ΕΛΤΑ
-Οργανισμό Λιμένος Πειραιώς
-Οργανισμό Λιμένος Θεσσαλονίκης
-Οργανισμό Λιμένος Αλεξανδρούπολης
-Οργανισμό Λιμένος Βόλου
-Οργανισμό Λιμένος Ελευσίνας
-Οργανισμό Λιμένος Ηγουμενίτσας
-Οργανισμό Λιμένος Ηρακλείου
-Οργανισμό Λιμένος Καβάλας
-Οργανισμό Λιμένος Κέρκυρας
-Οργανισμό Λιμένος Λαυρίου
-Οργανισμό Λιμένος Πατρών
-Οργανισμό Λιμένος Ραφήνας

Όπως τονίζεται στην ανακοίνωση, την εποπτεία της διαδικασίας αποκρατικοποιήσεων θα διασφαλίζει από πλευράς του Δημοσίου η λειτουργία Ρυθμιστικών Ανεξάρτητων Αρχών, που θα εγγυώνται ταυτόχρονα το δημόσιο συμφέρον ως προς τη λειτουργία των επιχειρήσεων.
Τέλος, η κυβέρνηση προχώρησε σε έκδοση Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου, με την οποία εξασφαλίζεται η νομική συμμόρφωση των διατάξεων της συστατικής πράξης του Τ.Α.Ι.ΠΕ.Δ. με τον Κανονισμό της Βουλής, ο οποίος προβλέπει ρητά τις περιπτώσεις και τη διαδικασία παροχής γνώμης από την αρμόδια Επιτροπή της Βουλής.

Ιστορία του ΔΣΕ, μέρος 9: Ο Δεκέμβρης του 1944-η τελική έκβαση

Ιστορία του ΔΣΕ, μέρος 9: Ο Δεκέμβρης του 1944-η τελική έκβαση

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ

Η τελική έκβαση και η συμφωνία ανακωχής

Ομαδικές συλλήψεις πατριωτών από Βρετανούς στρατιώτες

Η διήμερη σύσκεψη, που προκάλεσε ο Τσόρτσιλ, έληξε χωρίς κανένα αποτέλεσμα, στις 27 του Δεκέμβρη. Και δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά, αφού η εγγλέζικη ηγεσία απαιτούσε ουσιαστικά την άνευ όρων παράδοση του ΕΛΑΣ και την υποταγή της χώρας και του λαού στα βρετανικά σχέδια και στόχους. Τίποτε λιγότερο. Ακόμη και οι συμφωνίες του Λιβάνου και της Καζέρτας ήταν πλέον παρελθόν και ξεπερασμένες, για τον Τσόρτσιλ και δεν τις θεωρούσε πια ικανοποιητικές. Γεγονότα, που αποδείχνουν – εκτός των άλλων – πως η πρωτοβουλία της σύσκεψης αποτελούσε έναν υποκριτικό ελιγμό των Εγγλέζων, με σκοπό να διασκεδάσουν την εσωτερική και διεθνή κατακραυγή, για την εγκληματική επιδρομή τους στην Ελλάδα.

Το βράδυ της 27 Δεκέμβρη ο Τσόρτσιλ δηλώνει στους δημοσιογράφους: “Είμεθα απολύτως αποφασισμένοι, όπως ολόκληρος η περιοχή αυτή εκκαθαρισθεί από ενόπλους, οι οποίοι δεν ευρίσκονται υπό τον έλεγχο οιασδήποτε αναγνωρισμένης κυβερνήσεως… Θα χρησιμοποιήσωμεν οσασδήποτε δυνάμεις χρειασθώσι προς τούτο διά να επιτύχωμεν τον αντικειμενικόν μας αυτόν σκοπόν” (Στρατ. Αλεξάντερ “Πολεμικά απομνημονεύματα” εφημ. “Καθημερινή” 12.3.1961).

Το απόγευμα της ίδιας μέρας και ενώ η σύσκεψη μόλις είχε λήξει, ο Τσόρτσιλ είχε συναντηθεί με τον Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό και του ανακοίνωσε πως θα ζητηθεί από τον τότε βασιλιά Γεώργιο Γλύξμπουργκ, να τον διορίσει αντιβασιλιά. Ο Δαμασκηνός αποδέχτηκε και υποσχέθηκε στον Τσόρτσιλ, πως θα “επιχειρήσει το σχηματισμό κυβερνήσεως χωρίς τη συμμετοχή σ’ αυτήν κομμουνιστών” (“Απομνημονεύματα”, τ. 6, βιβλ. Α’, σελ. 280)

Ο Δαμασκηνός ορίστηκε αντιβασιλιάς στις 31 του Δεκέμβρη. Την ίδια μέρα υπέβαλε την παραίτησή του ο Γ. Παπανδρέου, αφού είχε ολοκληρώσει πλέον το εγκληματικό του έργο. Στις 3 Γενάρη του 1945 διορίστηκε πρωθυπουργός ο Νικόλαος Πλαστήρας.

Βρετανικά τεθωρακισμένα οχήματα στο κέντρο της Αθήνας

Στο μεταξύ, από τις 27 Δεκέμβρη και ενώ ο Τσόρτσιλ βρίσκεται ακόμη στην Αθήνα και “κανονίζει” τα της εξουσίας του τόπου, οι εγγλέζικες στρατιωτικές δυνάμεις εξαπολύουν γενική επίθεση ενάντια στις θέσεις του ΕΛΑΣ. Οι μάχες που επακολούθησαν ήταν σκληρές. Η στρατιωτική, όμως, υπεροπλία των Βρετανών λυγίζει το μαχητικό φρόνημα και τη γενναία αντίσταση του λαού και των μαχητών του ΕΛΑΣ. Οι απώλειες είναι σοβαρές και οι εφεδρείες ανύπαρκτες, αφού ισχυρές δυνάμεις του ΕΛΑΣ – που οδεύουν ήδη προς την Αθήνα – επρόκειτο να φθάσουν στην πρωτεύουσα στα τέλη του Γενάρη.

Στα πλαίσια των συνθηκών αυτών η ΚΕ του ΕΛΑΣ αποφάσισε τη σύμπτυξη των υπερασπιστών της Αθήνας και του Πειραιά, η οποία άρχισε το ξημέρωμα της 5ης του Γενάρη. Στην αρχή, μονάδες του Α’ ΣΣ του ΕΛΑΣ επιχείρησαν να κρατηθούν σε θέσεις στον κάμπο της Αττικοβοιωτίας, αλλά τελικά υποχώρησαν – κάτω από την πίεση των υπέρτερων αντίπαλων δυνάμεων – στους γύρω ορεινούς όγκους. Οι βασικοί μηχανισμοί του ΚΚΕ και του ΕΑΜ μεταφέρθηκαν προσωρινά στα Τρίκαλα.

Η ανακωχή

Την αποχώρηση των δυνάμεων του ΕΛΑΣ ακολούθησαν χιλιάδες λαού της Αθήνας που αντιλαμβάνονταν ότι αν έμεναν στην πρωτεύουσα θα ήταν έρμαιο στα χέρια των Εγγλέζων, των δωσιλόγων και κάθε λογής φασιστικών αντικομμουνιστικών στοιχείων. Επίσης, εκτός πρωτεύουσας μεταφέρθηκαν προσωρινά και οι μηχανισμοί της ΚΕ του του ΚΚΕ και του ΕΑΜ. Η ήττα, παρά το γεγονός ότι ήταν βαριά, δεν είχε πτοήσει το ηθικό και το φρόνημα των λαϊκών δυνάμεων, και η ηγεσία του κινήματος – όπως επιβεβαιώνεται και από το ανακοινωθέν της ΚΕ του ΕΛΑΣ που προαναφέραμε – έκανε ό,τι ήταν δυνατό για να το τονώσει. Ηταν φυσικό άλλωστε. Ο κύριος όγκος του ΕΛΑΣ είχε μείνει ανέπαφος και κυριαρχούσε στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας. Μπορεί βεβαίως να είχε χαθεί η πρωτεύουσα αλλά κυριαρχούσε, βάσιμα, η εντύπωση πως επρόκειτο για μια πρόσκαιρη νίκη του εχθρού και πως σύντομα θα αντιστρέφονταν τα πράγματα. Μάλιστα η εντύπωση αυτή είχε γίνει και τραγούδι στα χείλη του λαού:

“- Μας πήραν την Αθήνα – τραλά, λαλά, λαλά!

- Μας πήραν την Αθήνα – τραλά, λαλά, λαλά!

- Μας πήραν την Αθήνα – Τζούμ, τραλά, λαλά

- Μονάχα για ένα μήνα – Κάπα, Κάπα, Εψιλον, Κούκου, Κούκου, Ε”.

Βρετανική περίπολος προσπερνάει πτώματα κρατουμένων που είχαν προσπαθήσει να αποδράσουν από τις Φυλακές Αβέρωφ

Τα πράγματα βέβαια δεν εξελίχθηκαν όπως τα περιέγραφε ο καθ’ όλα βάσιμος λαϊκός ενθουσιασμός. Στις 9 Γενάρη του 1945 άρχισαν στο αρχηγείο του Σκόμπι οι διαπραγματεύσεις για σταμάτημα των εχθροπραξιών. Την ηγεσία του ΕΛΑΣ εκπροσώπησαν ο Γ. Ζεύγος, ο Δ. Παρτσαλίδης, ο ταγματάρχης Θ. Μακρίδης και ο ταγματάρχης Α. Αθηνέλλης. Οι διαπραγματεύσεις οδήγησαν σε συμφωνία ανακωχής η οποία και υπογράφηκε στις 11/1/1945. Οφείλουμε δε να σημειώσουμε ότι τη συμφωνία υπογράφουν οι προαναφερόμενοι εκπρόσωποι του ΕΑΜικού κινήματος και ο στρατηγός Σκόμπι. Απουσιάζει η υπογραφή οποιουδήποτε εκπροσώπου του αστικού πολιτικού κόσμου της χώρας, ιδιαίτερα δε, εκπροσώπου της κυβέρνησης – μαριονέτας των Αθηνών. Ούτε τα προσχήματα δε φρόντισαν να κρατήσουν κι αυτό το γεγονός είναι η μέγιστη απόδειξη πως τα Δεκεμβριανά δεν ήταν εμφύλιος πόλεμος – όπως πολλοί ισχυρίζονται διαστρεβλώνοντας την ιστορία – αλλά πόλεμος για την ανεξαρτησία της Ελλάδας ενάντια στις βρετανικές δυνάμεις κατοχής.

Αναμφίβολα δεν μπορεί να χρεωθεί στην ηγεσία του ΕΑΜικού κινήματος ότι έκανε λάθος επιλογή επιδιώκοντας την παύση των εχθροπραξιών. Μια ανάπαυλα ήταν αναγκαία για τον ΕΛΑΣ ώστε να προετοιμαστεί κατάλληλα για τη συνέχιση του αγώνα. Ομως οι όροι της ανακωχής, όπως καταγράφηκαν στο κείμενο της συμφωνίας ήταν δυσμενέστατοι για τον ΕΛΑΣ και δεν ανταποκρίνονταν στον πραγματικό συσχετισμό δυνάμεων. Βάσει της συμφωνίας ανακωχής οι εχθροπραξίες θα σταματούσαν τα μεσάνυχτα της 14ης Ιανουαρίου 1945. Οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ υποχρεώνονταν μέχρι τις 18/1/45 να εκκενώσουν τις περιοχές της Αττικοβοιωτίας – Εύβοιας, ένα μεγάλο τμήμα του Νομού Φθιωτιδοφωκίδας και το μεγαλύτερο μέρος του Νομού Μαγνησίας. Επίσης έπρεπε να αποσυρθούν από τμήμα του Νομού Θεσσαλονίκης και την πόλη της Θεσσαλονίκης, από τα νησιά Ζάκυνθο, Κύθηρα και Σποράδες καθώς και απ’ ολόκληρη τη βόρεια Πελοπόννησο (“Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ”, τόμος Α’, σελ. 495 – 496. Ολόκληρο το κείμενο της συμφωνίας ανακωχής: “Λευκή Βίβλος ΕΑΜ”, σελ. 71 – 72). Ετσι τελείωσε και από στρατιωτικής απόψεως ο Μεγάλος Δεκέμβρης του ’44. Το ΕΑΜικό κίνημα είχε αρκεστεί να διατηρήσει προς το παρόν τις ένοπλες δυνάμεις του και ως αντάλλαγμα γι’ αυτό δέχτηκε να μεγιστοποιήσει την ήττα της Αθήνας, αφού με τη συμφωνία ανακωχής παραχώρησε στον εχθρό πολύ μεγαλύτερης έκτασης έδαφος απ’ αυτό που ο ίδιος είχε κερδίσει με τη δύναμη των όπλων.

Ορισμένες βασικές εκτιμήσεις

Οι επιζώντες Αθηναίοι αναζητούν συγγενείς τους ανάμεσα στα πτώματα έχοντας καλυμμένες τις μύτες τους με μαντίλια

Πολλές και διάφορες είναι οι εκτιμήσεις, που έχουν γραφτεί για τη μάχη του Δεκέμβρη και την τελική της έκβαση. Αρκετές απ’ αυτές αφορούν επιμέρους ζητήματα και πλευρές των εξελίξεων κι ενώ έχουν οπωσδήποτε τη δική τους αξία και σημασία, όχι μόνο δεν αλλάζουν την ουσία ορισμένων, γενικότερων συμπερασμάτων, αλλά τα επιβεβαιώνουν με τον ένα ή άλλο τρόπο.

Ως τις πλέον ολοκληρωμένες και βαθύτερες εκτιμήσεις, για τη σημαντική αυτή στιγμή της νεότερης ιστορίας της χώρας, επιλέξαμε το σχετικό απόσπασμα από το Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, το οποίο και παραθέτουμε ολόκληρο:

“Η σύγκρουση του Δεκέμβρη 1944, που κράτησε 33 μέρες, στάθηκε ένας ηρωικός αγώνας για τη λευτεριά και έγραψε μια λαμπρή σελίδα στην ιστορία της δημοκρατικής αντιιμπεριαλιστικής πάλης του ελληνικού λαού.

Οι μαχητές του ΕΛΑΣ, της Εθνικής Πολιτοφυλακής, όλος ο λαός, πρόβαλαν σθεναρή αντίσταση στους καινούριους κατακτητές. Τελικά, μπροστά στις υπέρτερες αριθμητικά δυνάμεις, η αντίσταση του ΕΛΑΣ και του λαού της Αθήνας – Πειραιά κάμφθηκε.

Στην έκβαση της μάχης του Δεκέμβρη, εκτός από την ανεπάρκεια των δυνάμεων και των πολεμικών μέσων του ΕΛΑΣ, έχουν συντελέσει και οι εξής παράγοντες: Η ηγεσία του Κόμματος αιφνιδιάστηκε από τα γεγονότα και αντέδρασε σπασμωδικά. Ανασυγκρότησε την ΚΕ του ΕΛΑΣ, χωρίς επιτελείο και μηχανισμό, που ανέλαβε τη διεύθυνση της μάχης της Αθήνας. Παραμέρισε το ΓΣ του ΕΛΑΣ, που διέθετε επιτελείο και υπηρεσίες και ανέθεσε στον Σαράφη και τον Αρη, με τις κύριες δυνάμεις του ΕΛΑΣ, δευτερεύουσα αποστολή εναντίον του ΕΔΕΣ στην Ηπειρο. Δε συγκέντρωσε έγκαιρα τις βασικές δυνάμεις του ΕΛΑΣ στην Αθήνα, που ήταν το κύριο μέτωπο και δεν οργάνωσε αποτελεσματική επίθεση από τις πρώτες μέρες. Επίσης δεν εμπόδισε τα διάσπαρτα στην ελληνική επαρχία βρετανικά στρατιωτικά τμήματα να μεταφερθούν στην Αθήνα και να πάρουν μέρος στις μάχες.

Ακόμη η ηγεσία του κινήματος δεν είχε προβλέψει ότι η κατάσταση πιθανόν να οδηγούνταν από τους Αγγλους και την αντίδραση σε ένοπλη σύγκρουση με επίκεντρο την πρωτεύουσα. Σ’ αυτό οφείλεται και η μη έγκαιρη κατάρτιση σχεδίου. Το σχέδιο αντιμετώπισης της κατάστασης καταρτίστηκε εκ των υστέρων, όταν οι Αγγλοι και η αντίδραση είχαν προχωρήσει στην ένοπλη επέμβαση και μάλιστα και τότε ακόμη δε στρέφονταν εναντίον τους, αλλά εναντίον των δυνάμεων της ελληνικής αντίδρασης”.

Η ανακοίνωση του ΕΛΑΣ

Παρά την ήττα στην Αθήνα, ο ΕΛΑΣ διατηρούσε στο ακέραιο το ηθικό του, καθώς ο κύριος όγκος των δυνάμεών του βρισκόταν στην επαρχία

Τη μέρα της υποχώρησης, η ΚΕ του ΕΛΑΣ απευθύνθηκε στο λαό της Αθήνας και του Πειραιά με ανακοινωθέν, στο οποίο εξηγούσε – με πνεύμα αισιοδοξίας και σαφή προσπάθεια τόνωσης του ηθικού του λαού – τις αιτίες της υποχώρησης, δίνοντας ταυτόχρονα την υπόσχεση ότι ο αγώνας θα συνεχιστεί μέχρι τέλους. Παραθέτουμε αυτό το ντοκουμέντο, όπως έχει δημοσιευτεί στη “Λευκή Βίβλο” του ΕΑΜ (σελ. 68 – 69):

“Οι υπερασπιστές της Αθήνας και του Πειραιά και ο αδούλωτος λαός τους, πολεμώντας με ασύγκριτο ηρωισμό και ιερό πάθος που μπορεί να ‘χουν οι μαχητές της Ελευθερίας, της Δημοκρατίας και της Ανεξαρτησίας, ξαναζωντάνεψαν και ελάμπρυναν με νέα υπέροχα κατορθώματα τις ωραιότερες σελίδες της εθνικής μας ιστορίας: το Μεσολόγγι, το Αρκάδι, το έπος της Αλβανίας και της Εθνικής Αντίστασης.
Περισσότερο από ένα μήνα κράτησαν το αθάνατο μέτωπο της Αθήνας και του Πειραιά, αντιμετωπίζοντας τα ασυγκρίτως ανώτερα μέσα του αντιπάλου. Αλλά ο εχθρός, αδυνατώντας να πλήξει τις στρατιωτικές μας δυνάμεις, εστράφη με εκδικητική μανία εναντίον των αμάχων. Ο στόλος, τα αεροπλάνα, τα κανόνια και τα τανκς του κ. Τσώρτσιλ με χιλιάδες βλήματα καθημερινά, ιδιαίτερα τις τελευταίες μέρες, σπέρνουν το θάνατο σε γυναικόπαιδα και γέροντες και ισοπεδώνουν τις λαϊκές συνοικίες. Πολλές χιλιάδες είναι τα θύματα των άνανδρων αυτών επιδρομών. Ολόκληρες συνοικίες, εργοστάσια, φτωχόσπιτα, νοσοκομεία εκονιορτοποιήθηκαν. Σκοπός του Σκόμπυ είναι να μεταβάλει την Αθήνα που σεβάστηκαν όλοι οι κατακτητές και επιδρομείς, σε σωρούς από ερείπια, σ’ ένα απέραντο νεκροταφείο.
Μπροστά στη θηριώδη επιδρομική μανία του Σκόμπυ, η ΚΕ του ΕΛΑΣ για να γλιτώσει τους αμάχους από το βέβαιο θάνατο των βομβών και των μυδραλίων, για να περισώσει την Αθήνα και τον Πειραιά από οριστική καταστροφή, αποφάσισε και διέταξε τη σύμπτυξη των ηρωικών υπερασπιστών της πρωτεύουσας και του Πειραιά.
Η σύμπτυξη αυτή δεν είναι νίκη του Σκόμπυ. Είναι κάτι χειρότερο από μια Πύρρειο νίκη. Είναι ένα ανεξίτηλο στίγμα και μια αιώνια καταισχύνη, γιατί μόνο ο Σκόμπυ χρησιμοποίησε τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης σαν ασπίδα ενός εξοντωτικού πολέμου.
Πολίτες στα όπλα. Ο αγώνας συνεχίζεται. Θα διεξαχθεί με μεγαλύτερο ακόμη πάθος. Η Αθήνα και ο Πειραιάς είναι αδούλωτοι. Η Ελλάδα θα μείνει ελεύθερη. Η νίκη είναι δική μας. Ολοι και όλα για τη συντριβή του ελληνικού φασισμού. Για την Ελευθερία, για τη Δημοκρατία, για την Ανεξαρτησία της Χώρας. Για τον πολιτισμό και για το Μέλλον της Ελλάδας.
5 – 1 – 45
Η ΚΕ του ΕΛΑΣ
Ε. Μάντακας, Μ. Χατζημιχάλης, Γ. Σιάντος”.

Μια κυνική ομολογία του Τσόρτσιλ

Το τέλος των εχθροπραξιών μεταξύ του ΕΛΑΣ και των Βρετανών σχολιάζει με τρόπο εντυπωσιακά κυνικό στα απομνημονεύματά του ο Ου. Τσόρτσιλ, ομολογώντας απερίφραστα τους λόγους της βρετανικής επέμβασης στην Ελλάδα. Αφού παρουσιάζει περιφραστικά τους όρους της ανακωχής, ο Βρετανός πρωθυπουργός υπογραμμίζει: “Ετσι ετελείωσε η μάχη που διήρκεσε έξι εβδομάδες και που έγινε για να καταλάβωμε την Αθήνα και, όπως θα δείξει η συνέχεια των γεγονότων, να απαλλάξωμε την Ελλάδα από τον κομμουνιστικό ζυγό. Την εποχή αυτήν που τρία εκατομμύρια άνδρες πολεμούσαν σε κάθε στρατόπεδο στο Δυτικό Μέτωπο και που τεράστιες αμερικανικές δυνάμεις ηγωνίζοντο εναντίον της Ιαπωνίας στον Ειρηνικό, οι ελληνικές αυτές παραφορές μπορούσαν να φαίνονται ότι είχαν ελάχιστη σημασία, αλλά δεν ευρίσκοντο λιγότερο στο νευρικό κέντρο της ισχύος, της τάξεως και της ελευθερίας του δυτικού κόσμου” (Ουίνστον Τσόρτσιλ: “2ος Παγκόσμιος Πόλεμος”, Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΡΦΩΤΙΚΗ ΕΣΤΙΑ, τόμος ΣΤ’ σελ. 352).

Πηγή: Ειδικό αφιέρωμα Ριζοσπάστη

Πίσω στα περιεχόμενα

http://erodotos.wordpress.com/istoria-dse/

Ιστορία του ΔΣΕ, μέρος 8: Ο Δεκέμβρης του 1944-Ο Τσότσιλ στην Αθήνα

Ιστορία του ΔΣΕ, μέρος 8: Ο Δεκέμβρης του 1944-Ο Τσότσιλ στην Αθήνα

ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 1944

Η σύσκεψη με τον Τσόρτσιλ στην Αθήνα

Στις 25 του Δεκέμβρη έρχεται ξαφνικά στην Αθήνα ο Βρετανός πρωθυπουργός Ουίνστον Τσόρτσιλ…

Το τρίτο δεκαήμερο του Δεκέμβρη, παρά τη σθεναρότατη και ηρωική αντίσταση του λαού της πρωτεύουσας και των μαχητών του ΕΛΑΣ, η στρατιωτική υπεροχή των Εγγλέζων γίνεται πλέον αισθητή. Επίσης, οι εφεδρείες του ΕΛΑΣ (σε έμψυχο δυναμικό και μέσα) δεν μπορούν να φθάσουν έγκαιρα στην Αθήνα. Εκτός αυτού, μέρος των δυνάμεων του ΕΛΑΣ, δίνει την ίδια περίπου χρονική περίοδο τη μάχη της διάλυσης των τμημάτων του Τσαούς Αντόν στην Ανατολική Μακεδονία (πραγματοποιήθηκε στις 12 Δεκέμβρη) και αυτών του Ναπ. Ζέρβα στην Ηπειρο (πραγματοποιήθηκε στις 21 έως 23 Δεκέμβρη).

Τη στιγμή, λοιπόν, αυτή – όπως άλλωστε το σχεδίαζε – και ενώ συνεχιζόταν αμείωτη η επίθεση των βρετανικών δυνάμεων, επέλεξε ο Τσόρτσιλ, για να ξεδιπλώσει τη δική του πρωτοβουλία πολιτικής δήθεν λύσης. Στις 25 Δεκέμβρη έρχεται ξαφνικά στην Αθήνα, συνοδευόμενος από τον Βρετανό υπουργό Εξωτερικών, Ιντεν. Στο αεροδρόμιο του Χασανίου, όπου προσγειώθηκε το αεροπλάνο του, ανταλλάσσει απόψεις με τον στρατηγό Αλεξάντερ, τον υπουργό της Μεσογείου Μακ Μίλαν και τον πρεσβευτή Λίπερ και αποφασίζουν να συγκαλέσουν σύσκεψη, στην οποία θα μετάσχουν αντιπρόσωποι του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ, των αστικών κομμάτων και της κυβέρνησης Παπανδρέου. Τα σχετικά, με τη σύσκεψη αυτή, δόθηκαν στη δημοσιότητα τις αμέσως επόμενες μέρες, από το όργανο της ΚΕ του ΕΑΜ, “Ελεύθερη Ελλάδα”, απ’ όπου και αναδημοσιεύουμε ολόκληρο το κείμενο, διατηρώντας ακόμη και τον τότε τίτλο του.

Για να ξέρει ο ελληνικός λαός την αλήθεια

Τα πρακτικά των δύο συσκέψεων για τη λύση της κρίσης.

Η Αριστερά έκανε κι αυτή τη φορά το καθήκον της

“Η σύσκεψη του πολιτικού κόσμου και των αντιπροσώπων ΕΑΜ – ΕΛΑΣ, που κλήθηκε με πρωτοβουλία των κ. κ. Τσώρτσιλ και Ηντεν έγινε χθες στις 5μμ στην Αγγλική Πρεσβεία. Από τη νύχτα είχε διαβαστεί μέσω του Σκόμπυ η πρόσκληση προς την ΚΕ του ΕΛΑΣ να στείλει αντιπροσώπους. Από μέρους του ΕΛΑΣ πήραν μέρος στη σύσκεψη οι συναγωνιστές Γ. Σιάντος, Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ και ο στρατηγός Μάντακας, μέλη της ΚΕ του ΕΛΑΣ και από μέρους του ΕΑΜ ο Γραμματέας της ΚΕ του ΕΑΜ συναγ. Παρτσαλίδης.

ΑΝΑΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΡΑΜΜΕΣ

Οι τρεις συναγωνιστές με αυτοκίνητο του ΕΛΑΣ έφθασαν ως τα Εξάρχεια όπου προηγουμένου του Ανθυπολοχαγού επικεφαλής του εκεί τμήματος του ΕΛΑΣ επροχώρησαν μέχρι των πρώτων αγγλικών γραμμών. Ο ΕΛΑΣίτης Ανθυπολοχαγός κατά τη συμφωνία κρατούσε άσπρο μαντίλι, αντίστοιχα δε άσπρο μαντίλι κρατούσε και ο επικεφαλής Αγγλος. Οταν έφθασαν μέσα στις αγγλικές γραμμές επεβιβάσθηκαν αγγλικού αυτοκινήτου που τους μετέφερε στην Αγγλική Πρεσβεία. Στο μεταξύ, όπως είχε συμφωνηθεί, θα έπρεπε να είχε διακοπεί κάθε πολυβολισμός στην Αθήνα και τον Πειραιά. Ο Σκόμπυ παραβαίνοντας για μια ακόμη φορά και τη συμφωνία αυτή πολυβολούσε τις συνοικίες, ισχυρισθείς ότι έβαλλαν τα τηλεβόλα του ΕΛΑΣ στον Πειραιά, εναντίον του πολεμικού “Αίας” και της Σχολής Δοκίμων. Οι δρόμοι από τους οποίους πέρασαν οι αντιπρόσωποί μας δεν εβάλλοντο. Ο συναγ. Σιάντος φορούσε στρατιωτικά με το σήμα ΕΑΜ – ΕΛΑΣ και ο στρατηγός Μάντακας φορούσε στολή εκστρατείας.

Κάτω από αμυδρό φωτισμό γίνεται η σύσκεψη με τη συμμετοχή του Τσόρτσιλ

Η ΣΥΣΚΕΨΗ

Από μέρους των άλλων κομμάτων πήραν μέρος οι κ. κ. Σοφούλης, Καφαντάρης, δύο αντιπρόσωποι του Λαϊκού Κόμματος, ο Πλαστήρας και ο Παπανδρέου.

Της συσκέψεως προήδρευε ο μητροπολίτης Δαμασκηνός. Οι κ. κ. Τσώρτσιλ, Ηντεν, Μακ Μίλαν, Λήπερ και ο στρατηγός Αλεξάντερ πήραν μέρος στην έναρξη της συσκέψεως. Κατά το ραδιοφωνικό σταθμό του Λονδίνου κλήθηκε ως επίσημος παρατηρητής και ο πρεσβευτής των Ηνωμένων Πολιτειών κ. Μακ Βη και ο αρχηγός της Σοβιετικής Αποστολής συνταγματάρχης Ποπώφ.

ΟΙ ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΥ κ. ΤΣΩΡΤΣΙΛ

Ο κ. Τσώρτσιλ που έφτασε στην Αθήνα προχτές το βράδυ αεροπορικώς, είχε τρίωρη συνομιλία με τον Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό και απλώς συναντήθηκε με τον Παπανδρέου. Χτες το πρωί τον κ. Τσώρτσιλ επισκέφτηκε ο Γάλλος πρεσβευτής κ. Μπαιλέν και ο αρχηγός της Σοβιετικής Στρατιωτικής Αποστολής στην Ελλάδα συνταγματάρχης Ποπώφ.

ΜΙΛΑ Ο κ. ΤΣΩΡΤΣΙΛ

Μόλις άρχισε η σύσκεψη πήρε το λόγο ο Βρετανός Πρωθυπουργός κ. Τσώρτσιλ. Τόνισε ότι τα εκκρεμή ζητήματα δεν πρόκειται να λυθούν με τη βία, όμως είναι ανάγκη να δοθεί μια λύση στην πολύ άσκημη κατάσταση, που υπάρχει στην Ελλάδα. Εξήρε τον ηρωισμό του Ελληνικού Λαού εναντίων των Ιταλών και Γερμανών επιδρομέων και τον αγώνα κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Παρατήρησε ότι πρέπει να γίνουν δεκτοί οι όροι του κ. Σκόμπυ και ότι τελικά το όλο ζήτημα θα το λύσει απερίσπαστος ο πολιτικός κόσμος της Ελλάδας. Καταλήγοντας είπε ότι αν τον χρειαστούν κατά τη σύσκεψη είναι στη διάθεσή τους.

Ο Γραμματέας του ΕΑΜ ρώτησε μετά το τέλος του λόγου του κ. Τσώρτσιλ, γιατί δεν εκλήθηκε επίσημα το ΕΑΜ. Απάντησε ο κ. Ηντεν ότι εκλήθηκαν οι δυο παρατάξεις και με την πρόσκληση του ΕΛΑΣ συμπεριλαμβάνονταν και το ΕΑΜ. Αμέσως ύστερα αποχώρησαν οι κ. κ. Τσώρτσιλ και Ηντεν καθώς και οι άλλοι ξένοι.

“ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΕΤΕ”

Σε συνέχεια ο συν. Σιάντος, επειδή κανείς δεν έπαιρνε το λόγο, ρώτησε τον Πρόεδρο για το αντικείμενο της σύσκεψης. Ο Μακαριότατος απάντησε: “Για να παραδώσετε τα όπλα”.

ΣΙΑΝΤΟΣ: “Αν μας καλέσατε γι’ αυτό, ελάτε να τα πάρετε. Νέο Λίβανο δεν πρόκειται να ‘χουμε. Αν νομίσατε ότι ήρθαμε εδώ για να μας βρίσετε, να μας το πήτε, γιατί τότε θα είμαστε υποχρεωμένοι να αποχωρήσουμε. Αλλά στην περίπτωση αυτή θα φέρετε ακέραια την ευθύνη της ματαίωσης της σύσκεψης”. Μετά τη δήλωση του συν. Σιάντου οι παριστάμενοι είπαν αν πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση.

Δεξί χέρι, όπως αποδείχτηκε, του Τσόρτσιλ ο αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός

Η ΑΝΤΙΒΑΣΙΛΕΙΑ

Ο κ. Καφαντάρης είπε ότι για να βρεθεί λύση πρέπει να λυθεί το πρώτο ζήτημα, της αντιβασιλείας και ρώτησε αν σ’ αυτό συμφωνούν οι παριστάμενοι. Ο συν. Σιάντος δήλωσε αμέσως ότι η παράταξη που αντιπροσωπεύει είναι σύμφωνη με την εγκαθίδρυση αντιβασιλείας. Ο Σοφούλης αρνήθηκε να πει τη γνώμη του, γιατί δεν μπορεί να αποφασίζει μόνος. Ο Μάξιμος μετά από πολλές επιφυλάξεις δέχτηκε σαν “αναγκαίον κακόν”, τελικά το ζήτημα αυτό έμεινε εκκρεμές.

ΤΟ “ΚΑΤΗΓΟΡΩ” ΤΟΥ κ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗ

Ο Παπανδρέου προσπάθησε έπειτα να δικαιολογήσει την εγκληματική πολιτική του. Ο κ. Καφαντάρης κατηγόρησε με δριμύτατες εκφράσεις τον Παπανδρέου, τον χαρακτήρισε ανάξιο πολιτικό και κυρίως υπεύθυνο για τη δραματική σημερινή κατάσταση και τόνισε ότι για 2.000 πραιτοριανούς της Ορεινής Ταξιαρχίας ματοκύλισε τον τόπο. Υπογράμμισε τελικά ότι τα εκκρεμή ζητήματα θα τα λύσει ο πολιτικός κόσμος της χώρας και όχι οι Αγγλοι. Βασιλεία για την Ελλάδα, είπε, είναι 4η Αυγούστου και φασισμός.

Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΚΑΙ Η ΒΡΕΤΑΝΙΚΗ ΕΠΕΜΒΑΣΗ

Πρέπει να συμπληρώσουμε ότι ο Σοφούλης και ο Παπανδρέου αποχωρήσανε ενώ συνεχιζόταν η συζήτηση. Ο Παπανδρέου όμως ξαναγύρισε στην αίθουσα ύστερα από υπόδειξη των Αγγλων. Ο Πλαστήρας κατηγόρησε το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ, γιατί με την “ασήμαντη” δράση τους κατά την Κατοχή γίνανε αιτία καταστροφών στη χώρα.

Ο συν. Σιάντος τον διέκοψε σε ζωηρό τόνο και του τόνισε ότι όταν ο Πλαστήρας παραθέριζε στη Νίκαια, ο Ελληνικός Λαός πολεμούσε τους καταχτητές και η δράση του ΕΛΑΣ έχει αναγνωριστεί από τους Συμμάχους σαν πολύτιμη συμβολή στον κοινό αγώνα.

ΜΙΛΑ Ο ΣΥΝΑΓ. ΣΙΑΝΤΟΣ

Μίλησε κατόπιν ο συν. Σιάντος. Ανέφερε τις θυσίες και υποχωρήσεις που έκαναν το ΕΑΜ και το ΚΚΕ για να εξασφαλιστεί ομαλή δημοκρατική εξέλιξη και σημείωσε ότι τίποτε δεν πραγματοποιήθηκε απ’ όσα είχαν συμφωνηθεί. Ο κρατικός μηχανισμός έμεινε όπως ήταν επί Κατοχής, κανείς δωσίλογος δε δικάστηκε, εζήτησαν να αφοπλιστεί ο ΕΛΑΣ, ενώ νύχτα μέρα μετέφεραν όπλα και εξόπλιζαν την 5η φάλαγγα. Απηύθυνε δριμύτατο κατηγορητήριο εναντίον του Παπανδρέου, που είναι υπεύθυνος όχι μόνο γιατί έβαψε τα χέρια του στο αίμα του ελληνικού λαού, αλλά και γιατί παρέσυρε του Αγγλους σ’ έναν πόλεμο εναντίον της Ελλάδας. Για τον Παπανδρέου, είπε, δεν μπορεί να γίνεται συζήτηση να συμμετάσχει σε Κυβέρνηση ούτε και σαν απλός υφυπουργός.

Καυτηρίασε την επέμβαση των Αγγλων και τις ωμότητες που διαπράττουν. Εμείς πιστεύουμε, είπε, ότι ο αγώνας μας είναι απόλυτα δίκαιος. Δεν επροκαλέσαμε τη σημερινή κατάσταση που είναι πραγματικά άσκημη. Αμυνόμαστε για τα δικαιώματα του λαού. Ομως δε συζητάμε το ζήτημα των ευθυνών. Ούτε σεις μπορείτε να δικάσετε εμάς, ούτε εμείς εσάς. Κριτής είναι ο Λαός. Γι’ αυτό και ζητούμε να γίνουν το ταχύτερο εκλογές.

Νομίζουμε ότι πρέπει να δοθεί λύση στη σημερινή κατάσταση, αρκεί να έχουμε τη διάθεση γι’ αυτό.

Δυο είναι τα σημεία που πρέπει ν’ αποτελέσουν τη βάση της συμφωνίας: Δημοκρατία και Ανεξαρτησία. Η διαλλακτικότητα αυτή δεν πρέπει να νομιστεί αδυναμία. Είμαστε αποφασισμένοι να συνεχίσουμε τον αγώνα για τη Δημοκρατία και την Ανεξαρτησία και έχουμε όλη την Ελλάδα μαζί μας. Σε καμιά περίπτωση δεν πρόκειται να υποταχθούμε.

“ΤΑ ΤΡΙΑΝΤΑ ΤΑΓΜΑΤΑ”

Στο τέλος του λόγου του ρώτησε ο Πλαστήρας πώς μπορεί να λυθεί το στρατιωτικό. Ο συν. Σιάντος του υπενθύμισε τη γνωστή θέση μας – γενική αποστράτευση, δημιουργία εθνικού στρατού κλπ. Στο σημείο αυτό ο Πλαστήρας ρώτησε ανήσυχος:

- Και τότε τι θα γίνουν τα 30 τάγματα του που επιστρατεύθηκαν;

Σιάντος: Εχετε 30 τάγματα; Και δεν τα στέλνετε να μας διαλύσετε αντί να στέλνετε Αγγλους;

Τελικά αποφασίστηκε να γίνει σήμερα στις 11 π.μ. ευρύτερη σύσκεψη των κομμάτων. Θα συζητηθούν το ζήτημα της αντιβασιλείας και το όλο πολιτικό ζήτημα και θα παρθούν αποφάσεις.

Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΣΥΣΚΕΨΗΣ

Χθες το μεσημέρι επαναλήφθηκε η σύσκεψη για τον τερματισμό της σύγκρουσης και τη λύση της πολιτικής κρίσης. Πήραν μέρος υπό την προεδρεία του Αρχιεπισκόπου, οι κ. κ. Καφαντάρης, Σοφούλης, Σοφιανόπουλος, Πλαστήρας, Μάξιμος, Μυλωνάς, Δραγούμης, Κ. Τσαλδάρης, Αλεξανδρής, Στεφανόπουλος, Πέτρος Ράλλης, Σπ. Θεοτόκης, Κανελλόπουλος, Γονατάς και Παπανδρέου. Από το ΕΑΜ πήραν μέρος οι συν. Σιάντος και Παρτσαλίδης. Είχαν οριστεί επίσης οι συναγ. Γεωργαλάς και Γαβριηλίδης, καθώς και ο συναγ. Σβώλος, αλλά δεν μπόρεσαν να μετάσχουν, γιατί οι προσκλήσεις δόθηκαν αργά και οι Αγγλοι δεν ανελάμβαναν την ευθύνη να τους εξασφαλίσουν τη μετάβαση, λόγω των διεξαγομένων εκείνη τη στιγμή επιχειρήσεων.

Οταν πήγαν οι συναγ. Σιάντος και Παρτσαλίδης, αντί για σύσκεψη βρήκαν παρακοινοβούλιο. Οταν ξανάρχισε η σύσκεψη, απάντησε ο κ. Καφαντάρης σε επίθεση που του είχε γίνει για όσα είπε προχθές.

ΜΙΛΑ Ο κ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ

ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ: Δεν είμαι συνήγορος της Αριστεράς. Τα όσα είπα για την Ορεινή Ταξιαρχία, δεν τα είπα για να υποστηρίξω την Αριστερά, αλλά για να καταδείξω, ότι ήταν λάθος να οδηγήσει ο κ. Παπανδρέου στη σύρραξη, χάρη της Ορεινής Ταξιαρχίας. Αν ο κ. Παπανδρέου ενόμιζε ότι έπρεπε να οδηγηθούμε σε σύρραξη, θα όφειλε να διαλέξει άλλες αφορμές και όχι το ζήτημα της διατήρησης των 2.000 πραιτοριανών, όταν μάλιστα είχε δεχτεί τη διάλυσή τους και κατόπιν υπαναχώρησε. Ο κ. Παπανδρέου ήρθε στην Αθήνα, αλλά δεν έκρινε αναγκαίο να καλέσει μια σύσκεψη των κομμάτων και να εξηγήσει τι έγινε στην Αίγυπτο. Με εντολή τίνος ήρθε πρωθυπουργός, αυτό δε μας το εξήγησε. Αυτός δεν είναι δημοκρατικός τρόπος διακυβέρνησης. Σήμερα μας φέρνει την παραίτησή του. Δε με ενδιαφέρει τι θα κάνει. Το ζήτημα δε λύνεται με την παραίτηση Παπανδρέου, αλλά με την Αντιβασιλεία.

ΟΠΛΑ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

- ΜΑΚΑΡΙΟΤΑΤΟΣ: Η Αριστερά δήλωσε χτες ότι στη νέα Κυβέρνηση θα καταθέσουν τα όπλα. Μπορεί η Αριστερά να μας πει, τι εννοεί νέα Κυβέρνηση και με ποιους όρους θα καταθέσει τα όπλα;

- ΣΙΑΝΤΟΣ: Εμείς για τα όπλα, δεν έχουμε να σας πούμε τίποτε, προτού λυθούν τα βασικά ζητήματα. Τα όπλα είναι δική μας και των Αγγλων υπόθεση. Το ζήτημα είναι: Ο πολιτικός κόσμος είναι διατεθειμένος να συγκροτήσει Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, ναι ή όχι;

Αν ναι, τότε να συζητήσουμε πάνω σ’ αυτό το ζήτημα. Συμφωνώ με τον κ. Καφαντάρη, ότι πρώτο βήμα για τη λύση του Ελληνικού ζητήματος είναι η Αντιβασιλεία, που θα οδηγήσει στη λύση του Κυβερνητικού ζητήματος. Δεν μπορούμε να παραδώσουμε τα όπλα στη λεγόμενη κυβέρνηση Παπανδρέου, γιατί μαζί της βρισκόμαστε σε εμπόλεμο κατάσταση, εκτός αν νομίζετε, ότι ο Παπανδρέου αποτελεί Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας.

- ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Δεν είπα, ότι υπάρχει Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας.

Η ΑΝΤΙΒΑΣΙΛΕΙΑ

- ΠΑΡΤΣΑΛΙΔΗΣ: Χθες τέθηκε για λύση το ζήτημα της Αντιβασιλείας. Βλέπω ότι το ζήτημα αυτό παρακάμπτεται. Είναι κοινή συνείδηση, ότι αν υπήρχε Αντιβασιλεία, μπορούσε να αποφευχθεί η σύγκρουση, γιατί όταν στις 4 του Δεκέμβρη παραιτήθηκε ο Παπανδρέου και προσκλήθηκε ο κ. Σοφούλης, ήρθε δε σε επαφή μαζί του το ΕΑΜ και το ΚΚΕ, θα ήταν δυνατό να σχηματιστεί Κυβέρνηση. Συνεπώς, πρωταρχική προϋπόθεση του τερματισμού της κρίσης είναι η Αντιβασιλεία.

Ο Κανελλόπουλος κάνει εμπαθή επίθεση κατά του ΕΑΜ.

- ΣΙΑΝΤΟΣ: Το καθήκον μας είναι, όχι να συζητάμε, αλλά να βρούμε μια λύση, που θα μας βγάλει από τη σημερινή κατάσταση. Επαναλαμβάνω την άποψη: Πρέπει να γίνει νέα Κυβέρνηση κοινής εμπιστοσύνης στην οποία θα παραδώσει ο στρατός του ΕΛΑΣ.

Μπροστά στην επιμονή των ΕΑΜικών αντιπροσώπων, ο Μακαριότατος ανακοινώνει ότι υπέρ της αντιβασιλείας εκηρύχτηκαν οι: Καφαντάρης, Σοφούλης, Σιάντος, Παρτσαλίδης, Μυλωνάς, Σοφιανόπουλος, Πλαστήρας, Μάξιμος, Γονατάς και Κανελλόπουλος. Για την αναβολή οι Θεοτόκης, Ράλλης, Τσαλδάρης, Στεφανόπουλος και Παπανδρέου. Με την ψηφοφορία αυτή θεωρήθηκε ότι λύθηκε το ζήτημα του θεσμού της Αντιβασιλείας και καλείται ο συν. Σιάντος να εκθέσει τις απόψεις του ΕΑΜ για τον τρόπο συγκρότησης της Κυβέρνησης και το πρόγραμμά της.

ΜΙΛΑ Ο ΣΥΝΑΓ. ΣΙΑΝΤΟΣ

ΣΙΑΝΤΟΣ: Η κυβέρνηση που θα σχηματιστεί, πρέπει να είναι κυβέρνηση πραγματικής εθνικής ενότητας. Το πρόγραμμά της πρέπει να είναι:

1. Τιμωρία των δωσιλόγων. Απαίτηση του λαού είναι να δώσει λόγο όποιος βαρύνεται για προδοτικές πράξεις.

2. Εκκαθάριση του κρατικού μηχανισμού. Οπως είναι συγκροτημένος σήμερα ο κρατικός μηχανισμός, με υπεύθυνους λειτουργούς στυλοβάτες της 4ης Αυγούστου και δωσιλόγους, δεν μπορεί να γίνει διοίκηση Κράτους ελεύθερου και δημοκρατικού.

3. Διάλυση της Χωροφυλακής. Με το Σώμα αυτό ο Μανιαδάκης και οι καταχτητές οργίασαν σε βάρος του λαού. Οσα στοιχεία της Χωροφυλακής είναι υγιή, να παραμείνουν αφού κριθούν από συμβούλιο.

Η Αστυνομία Πόλεων, αφού περάσουν από Συμβούλιο τα στελέχη της, να παραμείνει για την τάξη στην Αθήνα. Στην ύπαιθρο, θα αναλάβει η Εθνοφυλακή. 4. Δημιουργία Εθνικού Στρατού, με την αποστράτευση όλων των εθελοντικών σχηματισμών. Να κληθούν 2 έως 3 ηλικίες. Τα στελέχη του στρατού να περάσουν από Συμβούλια. Ετσι θα φτάσουμε στον τερματισμό της κρίσης. Ως προς τη σύνθεση της Κυβέρνησης, ζητούμε: Πρωθυπουργός, πρόσωπο κοινής εμπιστοσύνης. Ποσοστό συμμετοχής μας: 40 – 50%. Τα υπουργεία Εσωτερικών και Δικαιοσύνης και τα υφυπουργεία Στρατιωτικών και Εξωτερικών. Στο σημείο αυτό εξηγεί με ακαταμάχητα επιχειρήματα, γιατί πρέπει να δοθούν στην Αριστερά τα πιο πάνω υπουργεία.

Τελικά ο Σιάντος πρότεινε να γίνουν το δημοψήφισμα την πρώτη Κυριακή του Φεβρουαρίου και οι εκλογές τον Απρίλη.

ΟΙ ΕΥΕΡΕΘΙΣΤΟΙ

Οι κ. κ. Π. Ράλλης, Θεοτόκης και Τσαλδάρης, αποχωρούν με τη δήλωση του πρώτου, ότι οι προτάσεις σημαίνουν κομμουνιστικοποίηση του κράτους.

Ο Πλαστήρας δήλωσε, ότι αν γίνουν δεκτές οι προτάσεις θα… φύγει από την Ελλάδα.

ΣΙΑΝΤΟΣ: Αυτό είναι ζήτημα δικό σας. Αλλά νομίζω ότι το κακό δε είναι μεγάλο.

Ο κ. Μάξιμος προτείνει να γίνει συζήτηση για τις προτάσεις, αλλά ο κ. Σοφούλης διαμαρτύρεται. Ο σ. Σιάντος παρακαλεί να διευκρινισθεί, στο τέλος, εάν η σύσκεψη οδηγήται σε ναυάγιο ή όχι. Ο κ. Σοφούλης και ο Μακαριότατος δηλώνουν, ότι η συζήτηση θα επαναληφθεί αφού ανταλλαχθούν οι απόψεις των άλλων κομμάτων επί των προτάσεων της Αριστεράς. Τελικά αποφασίζεται να συνεχιστεί η σύσκεψη σε ημέρα που θα καθοριστεί.

Ο σ. Σιάντος δήλωσε στο Μακαριότατο, ότι αν στη νέα σύσκεψη θα κληθεί και ο Γονατάς, η Αριστερά δεν μπορεί να μετάσχει και αν δεν αποχώρησε και κατά τη σύσκεψη αυτή, αυτό προήλθε από την ειλικρινή επιθυμία της να μη ναυαγήσει η σύσκεψη”.

Η φωτογραφίες είναι από το λεύκωμα του DMITRI KESSEL “ΕΛΛΑΔΑ του ’44″

Πηγή: Ειδικό αφιέρωμα Ριζοσπάστη

Πίσω στα περιεχόμενα

http://erodotos.wordpress.com/istoria-dse/

Share this:

• 
  

Ιστορία του ΔΣΕ, μέρος 7: Ο Δεκέμβρης του 1944-οι μάχες σε Αθήνα και Πειραιά

Ιστορία του ΔΣΕ, μέρος 7: Ο Δεκέμβρης του 1944-οι μάχες σε Αθήνα και Πειραιά

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ

Η αντίσταση του λαού της Αθήνας και του Πειραιά

Οι «σύμμαχοί μας» οχυρώνονται στο μουσείο της Ακρόπολης

Τριάντα τρεις ολόκληρες μέρες κράτησε η σκληρή μάχη του Δεκέμβρη, όπως ονομάστηκε εκείνη η περίοδος. Από τη ματωμένη Κυριακή, 3ης του Δεκέμβρη 1944, έως τις 5 Γενάρη 1945. Ηταν ολοφάνερα ένας ελληνο – αγγλικός πόλεμος. Μεταξύ του ΕΛΑΣ και του λαού της Αθήνας και του Πειραιά, που πάλευε στο πλευρό του πρώτου και των μέχρι εκείνη τη στιγμή τυπικών συμμάχων τους στον αντιφασιστικό αγώνα, των Εγγλέζων, που είχαν στο πλευρό τους, τους ακροδεξιούς και τους πρώην συνεργάτες των Γερμανών φασιστών. Στις τριάντα τρεις αυτές μέρες κορυφώθηκαν στο χώρο της Αθήνας και του Πειραιά οι πόθοι ενός ολόκληρου λαού, τα όνειρα που έκανε στη διάρκεια της τετράχρονης ηρωικής Εθνικής Αντίστασης, για τη λεύτερη και λαοκρατούμενη Ελλάδα. Τριάντα τρεις ολόκληρες μέρες, που είναι σφραγισμένες από το μεγαλείο της μαζικής λαϊκής αυτοθυσίας και πρωτοβουλίας, της μαχητικότητας και του δυναμισμού. Και ήταν αυτή ακριβώς, η μαζική λαϊκή συμμετοχή – μαζί με τον ηρωικό αγώνα των μαχητών του ΕΛΑΣ – που απέτρεψε τη στρατιωτική ολοκληρωτική νίκη των σαφώς πολλαπλάσιων αγγλικών δυνάμεων και υποχρέωσε τον Τσόρτσιλ στην αναζήτηση και πάλι πολιτικών λύσεων.

Σε δύο φάσεις μπορούν να χωριστούν τα γεγονότα του Δεκέμβρη. Η πρώτη κρατά μέχρι τις 18 του Δεκέμβρη. Στη διάρκειά της, ο ΕΛΑΣ και ο λαός της Αθήνας και του Πειραιά, αφού θάβει τους δεκάδες νεκρούς του των πρώτων ημερών και αποκρούει την επίθεση, που εξαπόλυσαν οι Εγγλέζοι στις 6 του Δεκέμβρη, περνά σε αντεπίθεση και περιορίζει τις αγγλικές δυνάμεις στο κέντρο ουσιαστικά της Αθήνας, στο κράτος της “Σκομπίας”, όπως έλεγαν τότε χαρακτηριστικά. Η δεύτερη αρχίζει στις 18 Δεκέμβρη και κρατά μέχρι το ξημέρωμα της 5ης του Γενάρη, όταν με διαταγή του Α’ ΣΣ ο ΕΛΑΣ αποσύρεται από την πρωτεύουσα.

Τα γεγονότα

Να, πώς περιγράφει τα γεγονότα εκείνα το Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ (Α’ τόμος, σ. 490):

“Στη μάχη του Δεκέμβρη, ΕΛΑΣ και λαός της Αθήνας και του Πειραιά βρίσκονταν επί ποδός πολέμου. Οι μαχητές του ΕΛΑΣ κρατούσαν γερά τις θέσεις τους. Διεκδικούσαν τετράγωνο με τετράγωνο την περιοχή της πρωτεύουσας. Ενεργούσαν σοβαρές επιθετικές κρούσεις. Αχρήστευαν δεκάδες άρματα μάχης. Κατέρριπταν αεροπλάνα. Επιαναν αιχμαλώτους. Ο λαός έστηνε οδοφράγματα. Ανοιγε αντιαρματικές τάφρους. Μετέφερε τραυματίες και τρόφιμα. Νέοι και γέροι, άντρες, γυναίκες έπαιρναν θέση στο μετερίζι της μεγάλης μάχης.

Κατά τα μέσα του Δεκέμβρη ο ΕΛΑΣ με ορμητικές επιθετικές ενέργειες υποχρέωσε τους Βρετανούς επιδρομείς να περιχαρακωθούν στο κέντρο της πρωτεύουσας. Το κράτος του Σκόμπι και του Παπανδρέου περιορίστηκε στο χώρο ανάμεσα στην Ομόνοια, την πλατεία Συντάγματος και το Κολωνάκι, με ελάχιστα σημεία στήριξης έξω από το χώρο αυτό.

Η σοβαρή κατάσταση, που είχε δημιουργηθεί στην Αθήνα, οι σημαντικές εκδηλώσεις αλληλεγγύης προς τον ελληνικό λαό και η καταδίκη της επέμβασης της Μ. Βρετανίας από τη δημοκρατική κοινή γνώμη των χωρών του εξωτερικού και της ίδιας της Αγγλίας, προκαλούσαν πολλές ανησυχίες στην αγγλική κυβέρνηση.

Το δράμα των Ελλήνων συνεχίζεται και μετά την απελευθέρωση

Ο ίδιος ο Τσόρτσιλ στα απομνημονεύματά του γράφει ότι “στην Αγγλία υπήρχε πολύ σύγχυση. Οι “Τάιμς” και ο “Μαγχεστριανικός Φύλαξ” καταδίκασαν την αντιδραστική, όπως την αποκαλούσαν, πολιτική μας… Στη Βουλή των Κοινοτήτων ο σάλος υπήρξε μεγάλος…”. Και προσθέτει: “Η μεγάλη πλειοψηφία του αμερικανικού Τύπου καταδίκασε αναφανδόν τη δράση μας, που τη χαρακτήρισε σαν νόθευση των αρχών υπέρ των οποίων πολεμούσαμε” (Απομνημονεύματα Ουίνστον Τσόρτσιλ, τ. 6, βιβλ. Α’, σ. 258 και 265). Η αγγλική κυβέρνηση, ανήσυχη από τις εξελίξεις, αποφάσισε να κλείσει με γενική πολεμική ενέργεια το ελληνικό ζήτημα.

Αλλά, πριν αρχίσει τη γενική επίθεση, ο Τσόρτσιλ θεώρησε καλό να αναλάβει πρωτοβουλία, για διευθέτηση του ζητήματος, με πολιτικά μέσα, αφού και ο στρατηγός Αλεξάντερ τού είχε ήδη τηλεγραφικώς τονίσει πως στρατιωτική νίκη, στην περίπτωση που θα εξακολουθούσε τον αγώνα ο ΕΛΑΣ μετά την απώθησή του από την Αθήνα και την περιοχή της Αττικής, δεν μπορούσε να επιτευχθεί. Ο τότε σύμβουλος του βασιλιά Γεωργίου, Π. Πιπινέλης, γράφει ότι το τηλεγράφημα του Αλεξάντερ προκάλεσε “βαθυτάτην εντύπωσιν” στον Τσόρτσιλ, ότι άρχισε να καταλαβαίνει πως ακόμη και με μια συντριπτική νίκη στην Αθήνα “δεν ήταν δυνατόν να λυθεί το ελληνικό πρόβλημα. Γι’ αυτό, μαζί με τη συγκέντρωση στρατιωτικών ενισχύσεων, άρχισε να προσανατολίζεται στην ανάγκη κάποιας πολιτικής λύσεως, στην περίπτωση που ο ΕΛΑΣ δεν συνθηκολογούσε”.(Π. Πιπινέλης, “Τα πολιτικά και διπλωματικά παρασκήνια”, εφημ. Ακρόπολις (24.8.1958).

Η αγγλική επίθεση

Στις 17 Δεκέμβρη ο Σκόμπι περνά σε νέα επίθεση, αφού έχει κατάλληλα ενισχύσει τις δυνάμεις του. Οι συνοικίες της Αθήνας και του Πειραιά σφυροκοπούνται ανελέητα από ξηρά, θάλασσα και αέρα. Οι ρουκέτες, οι βόμβες, τα τηλεβόλα και τα πολυβόλα σκορπούν τον όλεθρο του θανάτου. Ο συσχετισμός δύναμης είναι πλέον ολοφάνερα υπέρ των επιδρομέων και δημιουργείται δύσκολη κατάσταση για τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ, αλλά οι Αγγλοι προχωρούν με μεγάλη δυσκολία. Οι επιθέσεις και οι αντεπιθέσεις διαδέχονται η μια την άλλη. Ο Τσόρτσιλ, όμως, θέλει οπωσδήποτε να ξεκαθαρίσει το ελληνικό ζήτημα και να “δέσει” την Ελλάδα στο άρμα του βρετανικού λέοντα. Γι’ αυτό και στέλνει από την Ιταλία νέες, μεγάλες στρατιωτικές ενισχύσεις και εφόδια στον Σκόμπι. Και τούτο, παρ’ ότι έχει ήδη εκδηλωθεί η αντεπίθεση των Γερμανών του στρατάρχη Ρούνστεντ στις Αρδένες και τις σοβαρές δυσκολίες, που αντιμετωπίζουν οι συμμαχικές δυνάμεις στο ιταλικό μέτωπο. Γι’ αυτά γράφει χαρακτηριστικά ο Π. Ρούσος, στο βιβλίο του “Η μεγάλη πενταετία”:

“Ανάμεσα στις 15 και 25 του Δεκέμβρη, φτάνουν στην Αθήνα, σε χρονικό διάστημα ρεκόρ, με 1.650 αεροπορικές πτήσεις, δυο ακόμα πλήρεις βρετανικές μεραρχίες, άλλες ισχυρές αποικιακές δυνάμεις πεζικού, συγκεκριμένα άλλη μια ταξιαρχία της 4ης Ινδικής Μεραρχίας, καθώς και δυο περίπου χιλιάδες τόνοι πολεμικό υλικό”.

Γράφοντας μετά τον πόλεμο, για κείνες τις επιχειρήσεις κατά του ελληνικού λαού το Δεκέμβρη του 1944 και συγκρίνοντάς τες με την αποστολή του βρετανικού σώματος κατά των Ιταλών το 1941, ο Αλεξάντερ παρατηρεί: “Η επέμβασίς μας το 1944 υπήρξε περισσότερον επιτυχής, παρ’ όλον ότι απετέλη εξ ίσου σημαντικήν θυσίαν δι’ ημάς, δεδομένου ότι, όπως είπα, με μεγάλην δυσκολίαν ημπορούσα να στερηθώ τας τρεις μεραρχίας, που απέσυρα από το κύριον μέτωπον της Ιταλίας, διά να σώσω την Ελλάδα και να εμποδίσω από του να περιπέσει υπό τον κομμουνιστικόν ζυγόν” (“Καθημερινή” 14.3.1961)

Ετσι έχουμε και μίαν άλλη κυνική ομολογία, πως ο Τσόρτσιλ έστειλε κατά του σύμμαχου ΕΑΜ το 1944 ουσιαστικότερη δύναμη, απ’ ό,τι είχε στείλει στον πόλεμο κατά των φασιστών εισβολέων το 1941″. (“Η μεγάλη πενταετία” τ. Β’, σ.361).

Οι αντιμέτωπες στρατιωτικές δυνάμεις

Αγγλικό άρμα μάχης στη Φιλελλήνων

Στις σκληρές συγκρούσεις του Δεκέμβρη του 1944 βρέθηκαν αντιμέτωπες οι παρακάτω στρατιωτικές δυνάμεις:

Ο ΕΛΑΣ, στις πρώτες μέρες, διέθετε (σύμφωνα με την έκθεση που έκανε ο Γ. Σιάντος στην 11η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ – 1945) τις δυνάμεις του Α’ Σ. Σ., με 4.500 περίπου άνδρες, οι οποίες ενισχύθηκαν στην πορεία και έφτασαν τις 10 – 12.000 άνδρες. Σύμφωνα με τον Φ. Γρηγοριάδη, οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ έφτασαν τις 15.000 άνδρες, ενώ ο Σόλων Γρηγοριάδης ανεβάζει τη συνολική τους δύναμη, στους 17.800 άνδρες. Γύρω στις 12.000 εξοπλισμένους άνδρες, υπολόγιζαν τη δύναμη του ΕΛΑΣ και οι αγγλικές μυστικές υπηρεσίες, σύμφωνα με τηλεγράφημα, που έστειλε ο Τσόρτσιλ στο Ρούσβελτ στις 17 Δεκέμβρη.

Απέναντι στις – χωρίς ουσιαστικά βαρύ οπλισμό – δυνάμεις του ΕΛΑΣ, οι Εγγλέζοι παρέταξαν περισσότερους από 30.000 στρατιώτες, από τις πρώτες μέρες των συγκρούσεων, που κλιμακωτά και σχετικά γρήγορα έφθασαν τις 60.000 *, 80 αεροπλάνα, 200 τανκς και πολλά πυροβόλα, ενώ μονάδες του αγγλικού στόλου, με τα πυροβόλα τους, κανονιοβολούσαν την πρωτεύουσα και ταυτόχρονα εξασφάλιζαν τον εφοδιασμό των στρατευμάτων. Στο πλευρό των Αγγλων, πήραν μέρος επίσης, η 3η Ορεινή Ταξιαρχία (2.500), ο Ιερός Λόχος (500), η Χωροφυλακή (3.000) και άλλοι σχηματισμοί δωσιλόγων.

Προφανή και ιδιαίτερη σημασία και αξία έχει να σημειωθεί η συμμετοχή, στο πλευρό των Αγγλων, μεγάλου αριθμού ταγματασφαλιτών, πρώην συνεργατών των Γερμανών. Η σχετική ομολογία του τότε υφυπουργού των Στρατιωτικών, στρατηγού Λέοντα Σπαή, είναι χαρακτηριστική: “Αποφασίστηκε να χρησιμοποιηθούν κατά του ΕΑΜ τα Τάγματα Ασφαλείας. Η εισήγηση ήταν των Αγγλων και η απόφαση δική μου… Συνολικά υπήρχαν 27.000 άνδρες των Ταγμάτων. Χρησιμοποιήσαμε 12.000, τους λιγότερο εκτεθειμένους και οπωσδήποτε κανένα από τα σημαίνοντα στελέχη. Τους ντύσαμε και τους εξοπλίσαμε – αφού τους πήραμε από τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, κυρίως στο Γουδί – στο κτίριο των παλαιών Ανακτόρων, τη σημερινή Βουλή. Εκεί στα υπόγεια υπήρχαν αποθήκες ιματισμού και οπλισμού…

Δεν είναι αλήθεια ότι δε χρησιμοποιήθηκαν Τάγματα Ασφαλείας στα Δεκεμβριανά, όπως τότε και αργότερα ισχυρίζονταν Αγγλοι και Ελληνες. Χρησιμοποιήθηκαν οι μισοί περίπου, από όσους είχαν συλληφθεί και αυτή είναι η αλήθεια, που την αποκαλύπτω σήμερα. Οπως ακόμα, ότι στα Δεκεμβριανά δεν πολέμησαν ούτε ο Παπαδόπουλος, ούτε ο Μακαρέζος (σ.σ. οι μετέπειτα Απριλιανοί δικτάτορες). Ο πρώτος ήταν υπασπιστής του στρατηγού Παυσανία Κατσώτα, τότε στρατιωτικού διοικητή Αθηνών. Ο δεύτερος ήταν γραμματέας στο υπασπιστήριό μου, ως υφυπουργός Στρατιωτικών” (Αρθρο του στρατηγού Λ. Σπαή, στο περιοδικό “Πολιτικά Θέματα”, 4 Δεκέμβρη 1976)

* Ο Αγγλος συγγραφέας Ερμαν αναφέρει ότι μέχρι τα τέλη του Οκτώβρη βρίσκονταν στην Ελλάδα 22.600 Αγγλοι στρατιώτες, ενώ τμήματα μιας μεραρχίας ήταν έτοιμα να αποσταλούν στην Ελλάδα. Ο ίδιος αναφέρει, ότι στα τέλη του Δεκέμβρη, η δύναμη των Αγγλων έφθασε τις 60.000 στρατιώτες, ενώ προετοιμάζονται να αποσταλούν για ενίσχυση άλλες 18.000.

ΕΑΜ – ΕΛΑΣ

Αλλεπάλληλες προσπάθειες ειρήνης και ομαλής διεξόδου

Ο ΕΛΑΣ στήνει οδοφράγματα στους δρόμους της Αθήνας

Αλλεπάλληλες και συνεχείς ήταν οι πρωτοβουλίες και οι προσπάθειες της ηγεσίας του ΕΑΜ και του ΚΚΕ – στη διάρκεια της μάχης του Δεκέμβρη – για να σταματήσουν οι εχθροπραξίες και να υπάρξει ομαλή δημοκρατική διέξοδος. Ολες, όμως, συνάντησαν την κατηγορηματική άρνηση των Εγγλέζων ή τους όρους ταπείνωσης και υποταγής του λαού και της χώρας, που έθετε ο Σκόμπι.

Στις 6 του Δεκέμβρη, η ΚΕ του ΕΑΜ στέλνει τηλεγράφημα στον Αγγλο πρεσβευτή Λίπερ, όπου καταγγέλλει την απροσχημάτιστη επεμβατική πολιτική του Σκόμπι και καταλήγει: “Ζητάμε να ορισθεί Διασυμμαχική Επιτροπή από αντιπροσώπους των Συμμάχων χωρών Μ. Βρετανίας, Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, της Σοβιετικής Ενώσεως και της Γαλλίας, για να εξετάσει τη δημιουργηθείσα κατάσταση, διαπιστώσει τα αίτια που την προκάλεσαν και διαφωτίσει τις Σύμμαχες κυβερνήσεις, ώστε να αποφευχθεί στο μέλλον οριστικά κάθε τέτοιου είδους επέμβαση”.

Στις 7 του Δεκέμβρη στάλθηκε έκκληση της ΚΕ του ΕΑΜ, προς τους πρεσβευτές των τεσσάρων “μεγάλων δυνάμεων”, καθώς και προς το Διεθνή Ερυθρό Σταυρό. Η έκκληση κατέληγε: “… Καταγγέλλοντας την κατάφωρη αυτή παραβίαση των διασυμμαχικών αποφάσεων και συμφωνιών της Τεχεράνης και Καζέρτας και τον στραγγαλισμόν κάθε έννοιας δικαίου και ελευθερίας, ζητούμε να επέμβητε αμέσως, για να πάψη το πυρ των Βρετανικών Στρατευμάτων εναντίον του αγωνιζόμενου λαού. Να πάψουν οι Εγγλέζοι στρατιώτες να προστατεύουν τις συμμορίες των δωσιλόγων, να αποσυρθούν στους στρατώνες, γιατί ο Ελληνικός Λαός είναι αποφασισμένος να υπερασπιστεί με όλα τα μέσα τη ζωή και τις ελευθερίες του εναντίον οιουδήποτε κινδύνου”.

Ακόμη και στα μέσα του Δεκέμβρη, όταν οι μάχες έχουν για τα καλά φουντώσει και οι Εγγλέζοι επιδρομείς έχουν περιοριστεί στο “κράτος της Σκομπίας”, το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ επανέρχονται με προτάσεις ειρήνης και δημοκρατικής διεξόδου, κάνοντας όλες τις δυνατές υποχωρήσεις. Στις 12 Δεκέμβρη, ο Μ. Πορφυρογένης, ύστερα από εντολή της ΚΕ του ΕΛΑΣ και με τη διαμεσολάβηση του Σταμ. Μερκούρη, ήρθε σε επαφή με τον Βρετανό στρατηγό Σκόμπι και συζήτησε μαζί του για τον τερματισμό των εχθροπραξιών. Ο Σκόμπι… δέχτηκε, απαιτώντας ταυτόχρονα, όμως, να τεθούν οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ υπό τις διαταγές του και να παραδώσουν τα όπλα όσες βρίσκονται στην Αθήνα..! Ξαναβάζοντας, δηλαδή, το στρατιωτικό ζήτημα και απαιτώντας ουσιαστικά την άνευ όρων παράδοση του ΕΛΑΣ. Ηταν ολοφάνερο, ότι αυτός ήταν και παρέμενε ο βασικός και κύριος στόχος των Εγγλέζων. Αλλωστε, ο Τσόρτσιλ φρόντιζε να το υπενθυμίζει με κάθε ευκαιρία στους ευρισκόμενους στην Ελλάδα εκπροσώπους του. Χαρακτηριστικό είναι το σχετικό τηλεγράφημα, που έστειλε στις 9 του Δεκέμβρη στον πρεσβευτή Λίπερ: “… Ο σκοπός είναι σαφής: Να συντριβεί το ΕΑΜ. Το σταμάτημα των μαχών υποτάσσεται σ’ αυτό το σκοπό”. (Ρ. Λίπερ, “Οταν Ελλην συναντά Ελληνα”, σ. 118)

Οι φωτογραφίες είναι από το λεύκωμα του DMITRI KESSEL “ΕΛΛΑΔΑ του ’44″

Πηγή: Ειδικό αφιέρωμα Ριζοσπάστη

Πίσω στα περιεχόμενα

http://erodotos.wordpress.com/istoria-dse/