Μια πρόταση για την παρέμβαση μπροστά στην 28η Οκτώβρη

Μια πρόταση για την παρέμβαση μπροστά στην 28η Οκτώβρη


...μέσα από τις σελίδες της λογοτεχνίας


ΕΠΟΝίτες ενημερώνουν το λαό με το θρυλικό χωνί
Ο
ταν η φασιστική Ιταλία κήρυξε τον πόλεμο στην Ελλάδα, ο Ι. Μεταξάς λόγω των συμφερόντων που ήθελε να διατηρήσει με την Αγγλία, δίνει εντολή να πέσουν «μερικές τουφεκιές» για την τιμή των όπλων. Ο ελληνικός λαός ήταν αυτός που βροντοφώναξε το ΟΧΙ από τα βουνά της Πίνδου. Αρχισε έτσι, ο μεγάλος εθνικοαπελευρερωτικός αγώνας που αποτέλεσε μια από τις ενδοξότερες σελίδες της ελληνικής Ιστορίας. Οι Ιταλοί φασίστες νόμισαν πως θα ξεμπερδέψουν γρήγορα και με ελάχιστες απώλειες με τους Ελληνες, μέσα σε 10-15 μέρες. Δεν υπολόγισαν ότι όταν ο λαός θέλει, μπορεί. Η σθεναρή αντίσταση του ελληνικού στρατού, ανέτρεψε τα σχέδια των Ιταλών, καθώς και του δικτάτορα Μεταξά και της κυβέρνησης που προέβλεπαν πως η ιταλική επίθεση δεν επρόκειτο να αποκρουσθεί.


Την ίδια ώρα που οι Ιταλοί φασίστες έκαναν έναν επιθετικό πόλεμο, αναγκάζοντας φτωχούς εργάτες και αγρότες να στρατευθούν, παίρνοντας μέρος σε μια υπόθεση που όχι μόνο δεν τους ενδιέφερε (αφού οι ίδιοι δεν είχαν να κερδίσουν τίποτα), αλλά τους έβλαφτε κιόλας θανάσιμα - στην Ιταλία, οι οικογένειες των φαντάρων λιμοκτονούσαν και δυστυχούσαν.
***

Δυο παιδιά, ο Φραντσέσκο κι ο Ντομένικο, ζούσαν με τη μητέρα τους σ' ένα φτωχικό χωριουδάκι ανάμεσα στα βουνά του Κασίνο. Ο Φραντσέσκο ήταν εννιά χρονών και ο Ντομένικο έξι. Είχαν περάσει πέντε χρόνια από τότε που ο μπαμπάς τους είχε φύγει για να πάει να πολεμήσει, και παρ' όλο που ο πόλεμος είχε τελειώσει εδώ και αρκετό καιρό, δεν είχε γυρίσει ακόμα γιατί ήταν αιχμάλωτος.

Η μητέρα τους, η Μπενεντέτα, κέρδιζε κάτι λιγοστά χρήματα κουβαλώντας πέτρες στις οικοδομές. Ο Φραντσέσκο κι ο Ντομένικο τριγυρνούσαν στα δάση φτιάχνοντας δεμάτια με ξερόκλαδα, που τα πουλούσαν μετά στην πόλη. Μάζευαν επίσης παλιοσίδερα, θραύσματα από βλήματα, καθώς και άδειους κάλυκες από φυσίγγια. Ηταν αλήθεια πως ο πόλεμος είχε περάσει κι από κείνα τα βουνά. Μια μέρα ο Ντομένικο, εκεί που σκάλιζε με μια μαγκούρα, κάτω από ένα σωρό με σάπια φύλλα, βρήκε μια βόμβα που είχε θαφτεί εκεί, χωρίς να εκραγεί. Εμοιαζε με κουτί κι ο Ντομένικο δοκίμασε να βγάλει το καπάκι. Ξαφνικά η βόμβα έσκασε και του 'κοψε τελείως το δεξί του χέρι...


Χαρακτικό αφιερωμένο στους 200 που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή
...Ο πατέρας, που λεγόταν Τζοβάνι, γύρισε απ' τον πόλεμο πάνω στο κάρο ενός παλιατζή, καθισμένος ανάμεσα στα κουρέλια, έχοντας στα γόνατά του μια καφετιά βαλίτσα.


Μέσα στη βαλίτσα είχε βρόμικα εσώρουχα, μια χάρτινη σακούλα γεμάτη μήλα, και μια γκρίζα, παλιά, στρατιωτική κουβέρτα, γεμάτη τρύπες.

Στο σπίτι υπήρχε κι άλλη μια ολόιδια, στρωμένη πάνω στο μεγάλο αχυρένιο στρώμα.

«Να το βιος μου» -έλεγε συχνά ο Τζοβάνι- «να όλα όσα κέρδισα. Πήγα σε δυο πολέμους, και απ' τον καθένα κατάφερα να σώσω κι από μια κουβέρτα. Τούτη τη φορά μάλιστα, για να πω την αλήθεια, κέρδισα και κάτι παραπάνω: κουβάλησα στο σπίτι και το βήχα μου».

(Από το μυθιστόρημα του Τζιάνι Ροντάρι «Μικροί Περιπλανώμενοι»)

Μ
ετά την ήττα της Ιταλίας, έρχεται η σειρά του Χίτλερ και της Γερμανίας να επιτεθούν στα ελληνικά σύνορα. Ο ελληνικός λαός πάλεψε με απαράμιλλο ηρωισμό απέναντι στα χιτλερικά στρατεύματα, τη στιγμή που οι αστοί και η κυβέρνησή τους τον θεωρούσαν ανίκανο να αντιμετωπίσει τη γερμανική απειλή και τον παρέδωσαν άνευ όρων στον κατακτητή.


Την τριπλή φασιστική κατοχή της Ελλάδας (Γερμανία - Ιταλία - Βουλγαρία) ακολούθησε η καταλήστευση του πλούτου της από τους κατακτητές και ο ελληνικός λαός βρέθηκε αντιμέτωπος με το ζήτημα της ίδιας του της επιβίωσης. Το πρόβλημα ήταν ιδιαίτερα σοβαρό στις πόλεις και τις άγονες περιοχές. Χιλιάδες πέθαιναν στους δρόμους από την πείνα...
***

Δεν τη φωνάζανε πια για μεροκάματο την κυρά Λένη στ' αρχοντόσπιτα της παραλίας. Οι μεγαλοκυράδες ίσως να σκεφτήκανε πως τις δουλειές του νοικοκυριού έπρεπε να τις κάνουν μόνες τους. Και σ' αυτές ακόμα σκοτεινό κι άδηλο τους φαίνονταν το μέλλον από τότε που όλη η χώρα κατακτήθηκε και σκλαβώθηκε απ' τους ναζήδες. Περιορίσανε λοιπόν οι πλούσιοι τα έξοδά τους, γιατί άρχισε και αυτουνούς ακόμα να τους φοβίζει η πείνα κι η στέρηση, κι ας είχανε τα σπίτια τους γεμάτα απ' όλα τα καλά και τ' αγαθά.

Κι όταν κείνο το χειμώνα της σκλαβιάς και της κατοχής πλάκωσε η μεγάλη πείνα και στην Κάργιανη όπως δα κι σ' όλη τη χώρα, η κυρά Λένη έτρεχε κι αυτή, μαζί με τις άλλες.

Τα τρόφιμα γίνονταν όλο και πιο σπάνια. Η μαύρη ωστόσο αγορά έδινε κι έπαιρνε στο σπίτι του μπακάλη. Εκεί έβρισκες ό,τι τρόφιμα ήθελες, φτάνει να μη ρωτούσες για τις τιμές τους. Κι έτσι όσα χρυσαφικά, ασημικά και πολύτιμα πράματα είχανε οι πεινασμένοι, στα χέρια του μαυραγορίτη του Αρπέκου καταλήγανε, για μια χούφτα φακές, για μισή οκά σιτάρι.

«Ποιος ξέρει, ποια ανταλλάγματα δίνει στους εχθρούς της πατρίδας για να τον ευκολύνουν να βρίσκει τα τρόφιμα που πουλάει», αναρωτιόνταν πολλοί, κουνώντας με νόημα και θλίψη το κεφάλι, καθώς βλέπανε πως μόνο οι φτωχοί αργοπεθαίνανε από την πείνα και τις στερήσεις.

Κάθε πρωί και μ' όποιον καιρό, εκτός αν έβρεχε ή χιόνιζε, οι γυναίκες φεύγανε για τις εξοχές, μαζί με τα παιδιά τους. Κι όταν ένα πρωινό ο Γρασέλας τις προσπέρασε καβάλα στο όμορφο μαύρο άλογό του, η Μαρίνα αναρωτήθηκε γιατί τάχα αυτουνού το άλογο, που ήταν γερό και όμορφο, δεν του το πήρανε στον πόλεμο; Κανένα τέτοιο χατίρι δεν έγινε σε φτωχό. Κι έτσι πάει ο «Ηρακλής τους, πάει και το άσπρο άλογο της Αγγέλας. Αλλά και τα ζώα τόσων και τόσων άλλων φτωχών ανθρώπων, που τους βοηθούσαν στις ξοχάρικες δουλειές. Ο καημένος ο «Ηρακλής» σε ποιες ερημιές ν' απόμεινε, τουμπανιασμένος να τον τρώνε τα κοράκια!..

Κι ο νους της Μαρίνας ξαναγύριζε στον Γρασέλα και σ' αυτά που λέγανε μερικοί πως τρώει και πίνει με τους κατακτητές και μήτε ντρέπεται να τον βλέπει ο κόσμος, που πεινά και πεθαίνει, να έχει τέτοιες βρώμικες φιλίες και ύποπτα πάρε - δώσε με τους εχθρούς της πατρίδας.

Ενα αίσθημα βαθιάς λύπησης πλημμύριζε κείνη τη μέρα τα σωθικά του κοριτσιού, να βλέπει τα μικρά παιδιά να σέρνονται πίσω απ' τις μανάδες τους, να γδέρνουν τα γυμνά τους πόδια στ' αγκάθια και στις μυτερές πέτρες, να τρέχουν οι μύξες και τα μάτια τους, να σκαρφαλώνουν στ' ανηφορικά χωράφια, να ξεριζώνουν με τα μικρά τους χέρια χόρτα, να τρέχουν να τα δίνουν με καμάρι στις μάνες τους και κείνες να τους λένε πως αυτά τα χόρτα που ξεριζώσανε δεν είναι από κείνα που τρώγονται.

(Από το βιβλίο της Πέπης Δαράκη «Τα περιστέρια του καμπαναριού», εκδ. «Σύγχρονη Εποχή»)
***

Τα παρακάτω κείμενα ανήκουν στη συλλογή «Ανεκδότων» της Ελλης Αλεξίου με το γενικό τίτλο «Υπό Εχεμύθειαν»:

Τ
ον καιρό της μεγάλης πείνας στην κατοχή φτιάξανε με πολλά βάσανα και οι λογοτέχνες το συσσίτιό τους, στα πίσω υπόγεια του Μουσείου. Εκεί κάθε μεσημέρι κουβαλιούνταν η ουρά των συγγραφέων και με το κατσαρολάκι τους παίρνανε την κουταλιά τη φασολάδα ή το πληγούρι ή το χυλό... εκεί προσφέρθηκε κι ο Παπαστράτος να δώσει ποσότητα λαδιού, ξηρά φασόλια, κι η Ουνέσκο τα άδεια σακιά της ζάχαρης, που είχαν συσσωρευτεί στις αποθήκες της. Τα σακιά της ζάχαρης για κείνη την εποχή της γύμνιας λογαριάστηκαν μεγάλη δωρεά, γιατί ο κόσμος με το πανί των σακιών, που ήτανε γερό, έκανε και γυναικεία φορέματα και σακάκια ανδρικά, πετσέτες, πουκάμισα, τα πάντα. Οταν η Ουνέσκο γνωστοποίησε την προσφορά της στο συμβούλιο της Εταιρείας, ο υπάλληλος που είχανε στην Εταιρεία προθυμοποιήθηκε να το αναγγείλει εγγράφως στα μέλη, και μάλιστα στην καθαρεύουσα, ίσως για να δώσει στο γεγονός μεγαλύτερη βαρύτητα, ορίζοντας και την ημέρα που πρέπει να προσέλθουν για να παραλάβουν «έκαστος τρεις σάκους σακχάρεως» δωρεά της Ουνέσκο.


Η Ειρήνη η Αθηναία, που υπέφερε περισσότερο ίσως από όλους -εξάλλου από ανέχεια, εγκατάλειψη και εξάντληση πέθανε- μόλις έλαβε την ειδοποίηση της Εταιρείας, κόντεψε να χάσει το μυαλό της. Πήγε και βρήκε την Μελισσάνθη να τη συμβουλευθεί και να πάνε μαζί για την παραλαβή...

-- Καλώς τηνα, καλώς τηνα, την υποδέχτηκε χαρούμενη η Μελισσάνθη, και πώς αυτό το καλό;

-- Ελαβες και συ την ειδοποίηση της Εταιρείας; Για τη δωρεά της Ουνέσκο;

-- Ναι, ναι, έλαβα κι εγώ...

-- Ηρθα για να δούμε πώς, με τι μέσο θα τα κουβαλήσουμε...

-- Μα δεν είναι βαριά... μόνες μας θα πάμε να τα πάρουμε...

-- Τι λες, όσο και να μην είναι, τρία σακιά ζάχαρη είναι αυτά...

-- Μα θα είναι αδειανά, Ειρήνη μου...

-- Αδειανά;!...

(Από αφήγηση της Μελισσάνθης)

Τ
ην κρίσιμη αυτή στιγμή για την Ελλάδα, οι επιχειρηματίες, οι βιομήχανοι και η κυβέρνησή τους ακολούθησαν για μια ακόμη φορά το δρόμο των δικών τους, ταξικών συμφερόντων. Υπηρέτησαν τη δική τους πατρίδα, το κέρδος τους. κάποιοι απ' αυτούς συνεργάστηκαν ανοιχτά με τους κατακτητές (δοσίλογοι, κατοχικές κυβερνήσεις) και κάποιοι άλλοι έφυγαν στην Αίγυπτο μαζί με το Παλάτι, διαλέγοντας να συνεργαστούν με τους Αγγλους «συμμάχους». Και οι δύο μεριές ήθελαν να δουν τον ελληνικό λαό να νικιέται, για να εξασφαλίσουν ο καθένας τα δικά τους συμφέροντα.


Ο ελληνικός λαός όμως τράβηξε το δικό του δρόμο. Εχοντας πιστέψει στη δύναμή του, έθεσε ως στόχο του ν' απαλλάξει την πατρίδα του από τους φασίστες κατακτητές και να ζήσει ελεύθερος και με προκοπή στον τόπο του. Στηρίχτηκε στις ένδοξες αγωνιστικές παραδόσεις του 1821 και στους δημοκρατικούς αγώνες του έθνους του, που είχαν φωλιάσει βαθιά στην ψυχή του.

Το 1941 δημιουργείται το θρυλικό Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ). Το ΚΚΕ πήρε την πρωτοβουλία να καλέσει όλα τα κόμματα για τη δημιουργία του. Τελικά συμμετείχαν το ΚΚΕ, η Ενωση Λαϊκής Δημοκρατίας (ΕΛΔ), το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΣΚΕ) και το Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας (ΑΚΕ). Είναι χαρακτηριστικό πως ο Γ. Παπανδρέου αρνήθηκε την πρόταση να ηγηθεί του ΕΑΜ. Διάλεξε να μη συμμετάσχει στους αγώνες του ελληνικού λαού και προτίμησε να φύγει για την Αίγυπτο.

Το ΕΑΜ απέδειξε ότι ο λαός -η εργατική τάξη, η φτωχή αγροτιά και τα λαϊκά στρώματα των πόλεων- όταν είναι οργανωμένος και αποφασισμένος αναδεικνύεται στο μεγάλο πρωταγωνιστή της Ιστορίας. Στις γραμμές του συσπειρώθηκε η πλειοψηφία του ελληνικού λαού (ύμνος του ΕΑΜ). Στις 16 Φλεβάρη 1942 δημιουργήθηκε το ένοπλο τμήμα του ΕΑΜ, ο θρυλικός ΕΛΑΣ με στρατιωτικό διοικητή τον Στέφανο Σαράφη και καπετάνιο τον Αρη Βελουχιώτη.

Η δράση του ΕΑΜ περιλάμβανε όλες τις μορφές πάλης: απεργίες, διαδηλώσεις, διαβήματα, ένοπλη οργάνωση. Το ΕΑΜ έσωσε το λαό από την πείνα.
***

Στις γραμμές του ΕΛΑΣ Καισαριανής

Στην οργάνωση, μία από τις προτεραιότητές μας ήταν να γνωρίσουμε τους ανθρώπους στις γειτονιές μας. Ολους αυτούς που αγαπούσαν και ήθελαν πραγματικά τη λευτεριά. Και βλέπαμε ότι υπήρχαν άνθρωποι να αγωνισθούν και να μας στηρίξουν, δίνοντάς μας από το υστέρημά τους. Ετσι έζησε ο ΕΛΑΣ, από το υστέρημα της γειτονιάς. Εγώ φρόντισα να έχουμε λίγο φαΐ όσοι ήμασταν παράνομοι και δεν είχαμε σπίτι να πάμε. Οργάνωνα τη δουλειά μου, υπολόγιζα πόσο φαΐ χρειαζόμασταν και πήγαινα σε όσους από τις γειτονιές μπορούσαν να μας δώσουν λίγο φαγητό. Ολοι κάτι έδιναν, ό,τι μπορούσαν, για να μας βοηθήσουν, να βοηθήσουν τον αγώνα. Κι έτσι φτάσαμε, σιγά σιγά, όχι απλά να ζήσει ο ΕΛΑΣ, αλλά να δίνουμε και σε αυτούς από τις γειτονιές που δεν είχαν. Ετσι ξεκινήσαμε και τα πρώτα μας συσσίτια και ήρθαμε ακόμη πιο κοντά στον κόσμο, ζεσταθήκαμε μαζί του. Τους γνωρίσαμε και μας γνώρισαν, ξέραμε ποια σπίτια είναι δικά μας και ποια δεν είναι, και αυτοί έβλεπαν τους σκοπούς μας και μας βοηθούσαν περισσότερο. Οργανώναμε και τα συνεργεία μας για την περιφρούρηση, όπως και το ποιοι θα έβγαιναν με το χωνί. Ολοι θέλαμε να βγούμε και τα βράδια μαλώναμε.

(Μαρτυρία της Ευτυχίας Μορίκη, από το βιβλίο της Αννας Μπαλή «Η μάνα της Καισαριανής», εκδ. «Μαραθιά»)

Χ
άρη στο ΕΑΜ δε στάλθηκε ούτε ένας εργάτης για να δουλέψει στα γερμανικά εργοστάσια, με εξαίρεση όσους είχαν πιαστεί όμηροι από τους Γερμανούς, ούτε ένας για να πολεμήσει εναντίον της ΕΣΣΔ. Η Καισαριανή, το Κούρνοβο, το Χαϊδάρι, η Ακροναυπλία, ο Αϊ-Στράτης, τα Καλάβρυτα είναι μερικοί μόνο από τους τόπους της θυσίας...

***

Η Πρωτομαγιά πάντα τρόμαζε τους Γερμανούς και ήθελαν να κάνουν επίδειξη δύναμης για να σπείρουν τον τρόμο και τον πανικό. Την 1η Μάη του '44 περιμέναμε εκτελέσεις αλλά δεν γνωρίζαμε πόσες. Δεν θα επεμβαίναμε, για να μη γίνουμε δεύτερα Καλάβρυτα, για να μην είναι η ζημιά από τα αντίποινα των Γερμανών μεγαλύτερη από αυτή που περιμέναμε. Εκείνη την ημέρα πήρα το όπλο μου στο χέρι και μαζί με τον γραμματέα, που ήταν ΕΑΜίτης, και άλλους συναγωνιστές μου του ΕΑΜ και του ΚΚΕ, μια ομάδα από πέντε έξι άτομα πήγαμε σε ένα ύψωμα απ' όπου μπορούσαμε να βλέπουμε στο σκοπευτήριο της Καισαριανής. Αφού στρώσαμε ένα τραπεζομάντιλο, κάτω από το οποίο βάλαμε τα όπλα μας, και από πάνω ένα σπασμένο γραμμόφωνο, καθίσαμε εκεί. Ετσι, όποιος μας έβλεπε νόμιζε ότι είμαστε παρέα που είχε βγει για να κάνει Πρωτομαγιά. Τα ξημερώματα τους είδαμε να έρχονται από την Υμηττού. Τους φέρνανε από το Χαϊδάρι. Παρ' όλο που είχαμε αντιμετωπίσει κι άλλες φορές εκτελέσεις στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, κατά τις οποίες οι Γερμανοί πότε εκτελούσαν τριάντα πότε δεκαπέντε, αυτή τη φορά παγώσαμε. Ερχόντουσαν τα καμιόνια το ένα πίσω από το άλλο - πολλά καμιόνια. Δεν ήταν ούτε ένα ούτε δύο, ήταν πολλά. Καθώς πλησίαζαν, οι κρατούμενοι μέσα από τα καμιόνια πετούσαν έξω ό,τι μπορούσαν, μα ένα γράμμα, ένα σημείωμα για τους δικούς τους, για τον κόσμο. «Πεθαίνω για την πατρίδα» έγραφαν*. Και ήταν κομμουνιστές και οι διακόσιοι. Με τη σωστή έννοια της λέξης.

Εφτασαν τα καμιόνια στον τόπο της εκτέλεσης, κατέβηκαν οι κρατούμενοι και γέμισε ο τόπος. Οι Γερμανοί τους έπαιρναν και τους εκτελούσαν κατά εικοσάδες. Μετά την πρώτη εικοσάδα, σειρά έπαιρνε η δεύτερη, αφού κουβαλούσε τους σκοτωμένους και τους έβαζε πάνω στα καμιόνια. Μετά η τρίτη, η τέταρτη, η πέμπτη, η έκτη... μετρούσαμε, μετρούσαμε... Το αίμα έτρεχε ποτάμι. Δεν υπερβάλλω. Το βλέπαμε.

Στην τελευταία εικοσάδα ήταν και ο Ναπολέων Σουκατζίδης. Επειδή γνώριζε γερμανικά, οι Γερμανοί τον χρησιμοποιούσαν ως διερμηνέα. Πρότειναν να του χαρίσουν τη ζωή και να βάλουν κάποιον άλλο στη θέση του, αλλά αυτός δεν δέχτηκε. Μπήκε με τους τελευταίους είκοσι στη σειρά και τον εκτέλεσαν.

Ηταν φοβερό. Ακόμη και για τους Γερμανούς που ήταν εκεί και εκτελούσαν - στα πρόσωπά τους έμοιαζε να είναι ζωγραφισμένη η ντροπή. Ποιος να ξέρει τι σκεφτόντουσαν, τι γινόταν μέσα τους. Η παλικαριά που έδειξαν οι εκτελεσμένοι μίλησε, άραγε, στην ανθρωπιά τους; Υπήρχε ίχνος ανθρωπιάς γι' αυτούς τους ανθρώπους ή δεν υπήρχε; Ποιος να ξέρει;

Πραγματικά και οι διακόσιοι στάθηκαν απέναντι στο θάνατο με ηρωισμό, με παλικαριά. Κανένας δεν δέχτηκε να του δέσουν τα μάτια. Και η κάθε εικοσάδα έφτανε στο σημείο της εκτέλεσης τραγουδώντας τον Εθνικό Υμνο. Και τα τραγούδια του αγώνα.

Και σηκώνανε ορισμένοι και τις δύο γροθιές. Τις σήκωσε κι ο Σουκατζίδης. Ακροναυπλιώτης κι αυτός. Ηταν σα να πήγαιναν σε γιορτή κι όχι για να εκτελεστούν.

Απορούσα καθώς ακούγαμε εκείνα τα λίγα λόγια από τα τραγούδια. Γιατί όλο το τραγούδι δεν προλάβαιναν να το τελειώσουν, στροφές έλεγαν, ο καθένας το δικό του, με τον δικό τους μοναδικό τρόπο και με τις γροθιές υψωμένες. Μπορεί να είχα ζήσει ορισμένες μάχες, μπορεί να είχα δει σκοτωμένους και τραυματίες, όμως πώς να αντικρίσεις ένα τέτοιο θέαμα; Μέσα μου -κι όχι μόνο σε μένα που ήμουν μόνο δεκαεπτά χρονών, αλλά και στους άλλους που ήταν μεγαλύτεροι- γινόταν κάτι που δεν περιγράφεται με λόγια. Αυτό που γινόταν ήταν άδικο των αδίκων. Συγκλονιστήκαμε.

Σκότωσαν και τους τελευταίους. Για αυτούς φωνάξανε τους ανθρώπους του Δήμου, τους σκουπιδιαραίους, να φορτώσουν τα πτώματά τους στα κανόνια. Κάποιοι άρχισαν να χτυπούνε τις καμπάνες της εκκλησίας πένθιμα. Ο κόσμος άρχισε να συγκεντρώνεται. Αρχισαν να βγαίνουν έξω οι γυναίκες. Αλλες έβγαιναν με τα θυμιατήρια και τα λιβανιστήρια, άλλες με εικόνες, άλλες σταυροκοπιόντουσαν. Γέμισε ο τόπος λουλούδια. Ο κόσμος έκοβε ό,τι λουλούδι υπήρχε και το έριχνε στον τόπο της εκτέλεσης. Ακόμη και τσουκνίδες - τις έπιαναν με τα χέρια. Οι Γερμανοί έφευγαν με σκυμμένο κεφάλι. Τι να πει κανείς; Είναι αδύνατο να περιγράψει κάποιος αυτό που γινόταν. Ηταν εικόνες συγκλονιστικές.

Εμείς παρακολουθούσαμε με τα κιάλια και συζητούσαμε πώς θα αντιμετωπίσουμε την κατάσταση, πώς θα κρατήσουμε το ηθικό του κόσμου. Οταν έφυγαν οι Γερμανοί, κατεβήκαμε, μιλήσαμε στον κόσμο, και εκείνη την ημέρα έγινε επιστράτευση κομμουνιστών. Διακόσιους σκοτώσανε, επιστρατευθήκαμε άλλοι κομμουνιστές στη θέση τους - γιατί αγωνιστές υπήρχαν ήδη πάρα πολλοί...

* 22 από αυτά τα γράμματα, με το περιεχόμενό τους, έχουν καταχωρηθεί στις Σημειώσεις του βιβλίου (Μαρτυρία Ευτυχίας Μορίκη, από το βιβλίο της Αννας Μπαλή, «Η μάνα της Καισαριανής» εκδ. «Μαραθιά»)

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ:
Εύη ΚΟΝΤΟΡΑ
Συγγραφέας

Στο βούρκο του συστήματος επιπλέει η... Χρυσή Αυγή

Παπαγεωργίου Βασίλης

Πρόσφατα σε κάλεσμα - άρθρο της «Χρυσής Αυγής», με τίτλο «χρυσή αυγή και νεολαία», γράφει μεταξύ άλλων: «Οι Εθνικιστικές Νεολαιίστικες εκδηλώσεις της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ είναι (...) Ζωντανές και Ακέραιες μ' ένα ξεκάθαρο πολιτικό μήνυμα και ένα σαφέστατο Ιδεολογικό προσανατολισμό».

Τέτοιες εκδηλώσεις, μας πληροφορεί η ίδια η «Χρυσή Αυγή», είναι «μια αξέχαστη Εθνικιστική βραδιά!»¹. Συμμετέχουν «σπουδαίοι» «καλλιτέχνες» όπως πέρσι οι DerSturmer, με στίχους τραγουδιών: «...Χίτλερ το όνομά σου θα δοξάζεται! ...Και όταν αυτός ο κόσμος θα γίνει ερείπια, όταν η αχρεία δημοκρατία θα εξαφανιστεί στην ανυπαρξία. Μεγάλε Αδόλφε, θα ξανανέβεις στο θρίαμβο, η μνημειώδης επιστροφή σου, είναι ό,τι αυτός ο όχλος φοβάται!»².

Ο Παναγιώταρος, βουλευτής, πρωτοπαλίκαρο της «Χρυσής Αυγής» και επιχειρηματίας με μαγαζί όπλων και εξοπλισμού - είναι οπαδός του συγκεκριμένου συγκροτήματος μιας και αναφέρει σε πρόσφατη συνέντευξή του στο elnews.blogspot.gr: «Ο Ναζισμός και ο ίδιος ο Χίτλερ προσέφερε στο γερμανικό λαό και η Γερμανία γνώρισε επί των ημερών του, τεράστια οικονομική άνθηση».

Η αλήθεια βέβαια είναι ότι το ναζιστικό καθεστώς μετέτρεψε πρώτα τη Γερμανία σε ένα απέραντο στρατόπεδο εργασιακής εξόντωσης για να εξασφαλίζουν τεράστια κέρδη οι Γερμανοί καπιταλιστές, σε μια μεγάλη φυλακή για το λαό της, για να επεκτείνει αργότερα τη δράση των γερμανικών μονοπωλίων σε όλο τον κόσμο. Με τεράστια εγκλήματα τα οποία τα έζησε και ο ελληνικός λαός. Ο λαός μας όμως με μπροστάρηδες τους κομμουνιστές και με τα όπλα του ΕΛΑΣ στα χέρια, κατάκτησε τον τίτλο ενός από τα πιο δυνατά αντιστασιακά κινήματα στην Ευρώπη κι απελευθέρωσε τη χώρα.

Το θέμα δεν είναι η «πολιτιστική» πρόταση της «Χρυσής Αυγής» -ένας βόθρος ήχων και στίχων- που έχει θέσει δίπλα στα άλλα σκουπίδια που πλασάρει το «σύστημα» σαν τέχνη.

Το θέμα είναι πως, στα λόγια και στα γραπτά τους, πάνε να μασκαρέψουν τον πραγματικό χαρακτήρα της «Χρυσής Αυγής» και την ιδεολογία της, ώστε να μη στιγματίζεται στα μάτια των νέων ως αυτό που πραγματικά είναι. Αποκρουστικό, μία δύναμη που στηρίζει τον καπιταλισμό.

Επιλεκτική προβολή

Κάποια ΜΜΕ και διαδυκτιακοί τόποι που τους έχουν «αγκαλιάσει», δείχνουν επιλεκτικά γεγονότα και πλευρές αυτού του κόμματος και της δράσης του.

Προσπαθούν και στο κάλεσμα, να εμφανίζονται ως κάτι μυστηριώδες, να αναπαράγεται ένας μύθος γύρω από το όνομά τους - που να έλκει κάποιον να το ψάξει παραπάνω. Προβάλλουν τη στρατιωτική πειθαρχία που έχουν, για να εμφανίζονται ανά μπουλούκια θρασύδειλων τραμπούκων να δέρνουν μεροκαματιάρηδες μετανάστες και μικροπωλητές όπου τους παίρνει βέβαια, γιατί υπάρχουν και περιπτώσεις που... το βάζουν στα πόδια. Αυτά τα συνοδεύουν με διάφορες «μυστικιστικές» φασιστικές γενικολογίες τύπου: «Με δύο λόγια μόνο πιστεύουμε σε μια Νέα Πολιτική (...) Κυρίαρχη Ιδέα και Πίστη μας το Εθνος - Φυλή (...) τα πάντα γύρω μας σήμερα καταρρέουν και ξεπουλιούνται (...)»³.

Στο κάλεσμα αναφέρουν ανάμεσα σε πολλές μπουρδολογίες και μεγάλα λόγια: «Γιατί για Εμάς, τους Χρυσαυγίτες, Ανδρες και Γυναίκες, η αντίληψη για την Νεολαία είναι διαμετρικά αντίθετη από τις επιταγές του συστήματος και των υποτακτικών του».

Καταλαβαίνουμε την καούρα τους να αυτοδιαφημίζονται ως αντισυστημικοί, «που δεν έχουν καμία σχέση με τη σημερινή σαπίλα» προκειμένου να βρουν πατήματα στους νέους των λαϊκών οικογενειών που υποφέρουν σήμερα.

Το «σύστημα», όμως, που γενικόλογα αναφέρουν είναι κάτι πολύ συγκεκριμένο. Είναι μία χούφτα Ελληνες και ξένοι βιομήχανοι, τραπεζίτες, εφοπλιστές που έχουν στην ιδιοκτησία τους τα εργοστάσια, τις επιχειρήσεις, τα πλοία, τη γη. Είναι το κράτος τους, που υπερασπίζει τα συμφέροντα, την ιδιοκτησία και την εξουσία αυτών με τους νόμους του, τους μηχανισμούς του, την αστυνομία, τον στρατό, το δημόσιο μηχανισμό αλλά και το παρακράτος που λειτουργεί πλάι σε αυτά, που είναι προέκτασή τους.

Είναι συγκεκριμένα κόμματα και πολιτικοί, είτε στην κυβέρνηση, είτε στην αντιπολίτευση, είτε εκτός Βουλής, που τους υπηρετούν, μεγαλοκαναλάρχες και μεγαλοδημοσιογράφοι. Αυτοί υπερασπίζουν το «σύστημα», αυτό το σύστημα που έχει όνομα και ταυτότητα. Λέγεται καπιταλισμός. Που την ώρα που ο πατέρας και η μάνα μας, εμείς οι ίδιοι είτε δεν βρίσκουμε δουλειά, είτε παίρνουμε ψίχουλα, οι καπιταλιστές ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής και οι αυλικοί τους, γεμίζουν λογαριασμούς κι εδώ στην Ελλάδα και αλλού από τη δουλειά μας.

Αρα, όταν μιλάμε για κάποιον που είναι αντίθετος με το «σύστημα» πρέπει να σκεφτούμε... σε τι ακριβώς είναι αντίθετος; Σε κάποιους ναι και σε κάποιους όχι; Εχει επιλέξει στρατόπεδο μέσα στο σύστημα; Ενάντια στους τραπεζίτες και μαζί με άλλους καπιταλιστές - ληστές;

Είναι μέρος της σαπίλας του συστήματος

Η «Χρυσή Αυγή» όχι μόνο δεν είναι αντίθετη με το σύστημα αλλά είναι ένα από τα όπλα της αστικής τάξης. Είναι μέρος του συστήματος που έχει συνδέσεις και διασυνδέσεις, με αντιδραστικούς θύλακες στην αστυνομία, το στρατό, στο παρακράτος και τον υπόκοσμο με τις διάφορες συναλλαγές του.

Το αστικό πολιτικό σύστημα την αξιοποιεί για να δικαιολογήσει μέτρα καταστολής του κινήματος, ενάντια στο ΚΚΕ αξιοποιώντας και την εξίσωση φασισμού - κομμουνισμού.

Η «Χρυσή Αυγή» σκίζει τα ρούχα της για να πείσει τη νεολαία ότι είναι κάτι διαφορετικό από το σύστημα που όπως λένε στο κάλεσμα: «Κατέκλυσαν τον κόσμο με τις Τατιάνες, τις Τζούλιες, τις Μανωλίδου, τους Γαβαλάδες και τα άλλα τηλεοπτικά "σκουπίδια"». Βέβαια, στα παράθυρα αυτών των τηλεοπτικών σκουπιδιών περιγράφεται το κοσμικό προφίλ και οι γάμοι των στελεχών, βουλευτών της «Χρυσής Αυγής»... Είναι δικαίωμα της «Χρυσής Αυγής» και των στελεχών της να θέλει να γίνεται θέμα στις μεσημεριανές κουτσομπολίστικες εκπομπές, να έχουν γίνει τηλεμαϊντανοί, αλλά μη μας ζαλίζει μετά ότι είναι κάτι ξέχωρο από την σαπίλα...

Τι μπορεί να νοιάζει τους νέους «το όνειρο του Ηλία Κασιδιάρη να γίνει «χορευτής τανγκό», το κρυφό ειδύλλιο του Αλέξη Κασιδιάρη, αδελφού του Ηλία με την αθλήτρια Βούλα Παπαχρήστου, ο γάμος του Παναγιώταρου ή ο διαβόητος «Καιάδας» που απασχόλησαν με τη μορφή «ντοκιμαντέρ» και γλυκανάλατων εκπομπών τα κανάλια; Πόσα κοινά έχουν οι νέοι με τους διάφορους χρυσαυγίτες που έκαναν διάφορες δηλώσεις, με αυταρέσκεια, στα κανάλια που κατά τ' άλλα είναι μέρος του «συστήματος»; Ισχύει αυτό που λέει ο θυμόσοφος λαός: «Οπου ακούς πολλά κεράσια κράτα μικρό καλάθι».

Απλό ψώνιο ή συνειδητά ψέματα ότι είναι «ενάντια στο σύστημα»; Μπορεί και τα δύο... Σίγουρα όμως το δεύτερο. Πόσο «αντισυστημικό» είναι ένα κόμμα που πατάει στην αγωνία των νέων να βρουν δουλειά και κάνει τον «νταβατζή» των μεγαλοεπιχειρηματιών προκειμένου να βρουν όσο το δυνατό φτηνότερους εργάτες; 18 ευρώ μεροκάματο, χωρίς δικαιώματα... Τόσο κοστολογεί η αντισυστημική «Χρυσή Αυγή» τους Ελληνες εργάτες και τους βάζει να τσακώνονται με τους ξένους εργάτες. Αλήθεια, τι διαφορετικό κάνουν σε σχέση με το ΠΑΣΟΚ και την ΝΔ που εξαγόραζαν ψήφους τόσα χρόνια με αντάλλαγμα θέσεις εργασίας;

Θέλουν και από κυβερνητική θέση να υπηρετήσουν τα μονοπώλια

Είναι σωστός ο χαρακτηρισμός τους από το ΚΚΕ ως μαντρόσκυλα των καπιταλιστών, γιατί στην πράξη υποστηρίζουν ότι πρέπει «εργαζόμενοι και εργοδότες (...) να συνεργάζονται (...) για την ευημερία (...) του γενικού συνόλου». Την ίδια ώρα που κάνουν πλάτες σε επιχειρηματίες, σε εκμεταλλευτές, κάνουν σαματά στα έδρανα της Βουλής για τις κάμερες και για μόστρα...

Την ουσία της δήθεν «αντισυστημικότητάς» τους την έδωσε ο Παναγιώταρος ξεκάθαρα σε ερώτηση ποιο είναι το όριο για τη «Χρυσή Αυγή»: «Μέχρι τη Νίκη! Μέχρι να γίνει η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ κυβέρνηση του τόπου».

Παρά τα μεγάλα λόγια για τη Βουλή και στη Βουλή, τίποτα δεν μπορεί να κρύψει την επιθυμία τους. Να αξιοποιηθούν στους σχεδιασμούς του αστικού πολιτικού συστήματος, να στηρίξουν και να διαιωνίσουν τη σαπίλα της εκμετάλλευσης, ότι δηλαδή έχουν κάνει οι ομοϊδεάτες τους σε άλλες χώρες. Αλλωστε και ο Χίτλερ κοινοβουλευτικά αναδείχτηκε, με τη στήριξη και ανοχή του αστικού πολιτικού κόσμου, των αστικών κομμάτων, στηρίχτηκε οικονομικά και πολιτικά από την αστική τάξη της Γερμανίας αλλά και από μονοπώλια αμερικάνικων και αγγλικών συμφερόντων.

Στις θέσεις, στη δράση τους αλλά και στις περίτεχνες ανοησίες με τις οποίες συνοδεύουν και το κάλεσμα, όπως «το μυστικό του ατσαλιού», αξίζουν μόνο ένα πράγμα. Απομόνωση, αποκάλυψη και περιθωριοποίηση. Αλλωστε τους ταιριάζει να βρίσκονται με κάτι παραθρησκευτικές οργανώσεις με τις οποίες κάνουν παρέα.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1. http://resistance-hellas.blogspot.gr/search/label/Γιορτή%20Νεολαίας

2. Der Sturmer, Adolf Der Grosse

3. http://www.xryshaygh.com/index.php/kinima/neolaia

Η κλιμάκωση της πάλης απαιτεί αναμέτρηση με τα μονοπώλια

Η κλιμάκωση της πάλης απαιτεί αναμέτρηση με τα μονοπώλια

Με δεδομένο το βάθεμα της καπιταλιστικής κρίσης και την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, είναι σίγουρο ότι η αντιλαϊκή επίθεση δε θα τελειώσει με τα νέα μέτρα - φωτιά, που από μέρα σε μέρα αναμένεται να κατατεθούν στη Βουλή. Ισα ίσα. Θα γίνεται όλο και πιο άγρια. Μαζί της θα κλιμακώνεται και η επιχείρηση παραπλάνησης και χειραγώγησης των εργαζομένων, ώστε οι αγωνιστικές τους διαθέσεις και κινητοποιήσεις να μείνουν μακριά από το πλαίσιο πάλης και τον τρόπο δουλειάς που μπορούν αληθινά να βάλουν εμπόδια στην αντιλαϊκή θύελλα.

Σ' αυτό το πλαίσιο, η κουβέντα που αναπτύσσεται στους κλάδους για την κλιμάκωση του αγώνα και την αξιοποίηση οξυμένων μορφών πάλης φέρνει στο προσκήνιο ορισμένες πλευρές, ιδιαίτερα κρίσιμες για την ενίσχυση των εργατικών αγώνων:

• Η δυναμική ενός αγώνα καθορίζεται πρώτα απ' όλα από το διεκδικητικό του πλαίσιο, τον προσανατολισμό που έχει. Η πείρα από την απεργιακή μάχη στις 26 Σεπτέμβρη βεβαίωσε ότι η γραμμή πάλης που αναδεικνύει γιατί είναι ασυμβίβαστα τα εργατικά και τα επιχειρηματικά συμφέροντα, αλλά και γιατί η υπεράσπιση της «ανταγωνιστικότητας» όχι μόνο δεν τερματίζει αλλά μεγαλώνει τα λαϊκά βάσανα, συμβάλλει αποφασιστικά στην ανάπτυξη προβληματισμού για τη διέξοδο. Στην απόκρουση των αυταπατών αλλά και της απογοήτευσης που τρέφουν ποικιλότροπα όσοι μιλούν για «κατοχή», «αναποτελεσματικά και άδικα μέτρα», «αντιαναπτυξιακή πολιτική» κ.τ.λ.

Η κινητοποίηση και οργάνωση των εργαζομένων απαιτεί σχεδιασμένη και αταλάντευτη σύγκρουση με τη μεγαλοεργοδοσία (φωτ. από τις κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ στις 9/10)

Δεν μπορεί κανείς να καλεί σε κλιμάκωση της πάλης χωρίς αυτό να αποτυπώνεται σε αιτήματα και στόχους πάλης διατυπωμένα, με στόχο να συσπειρώνουν, να χειραφετούν, να οργανώνουν δυνάμεις ενάντια στη μεγαλοεργοδοσία. Από αυτή την αφετηρία κρίνονται για τη συνέπεια και τη μαχητικότητά τους όλες οι δυνάμεις, από το πώς δυσκολεύουν τους σχεδιασμούς της πλουτοκρατίας κι αυτό αντανακλάται πρώτα απ' όλα στους τόπους δουλειάς και τους κλάδους.

Η μαχητικότητα αποτυπώνεται πρώτα απ' όλα στα αιτήματα

Από αυτή την πλευρά πρέπει να οργανωθεί και η συζήτηση για την κλιμάκωση, με συμμετοχή των ίδιων των εργατών.

Το τελευταίο διάστημα, υπάρχουν συνδικαλιστικές δυνάμεις και ηγεσίες που καλούν σε κλιμάκωση με «48ωρες απεργίες», «απεργίες διαρκείας», «καταλήψεις υπουργείων» κ.τ.λ., χωρίς όμως η δράση και οι θέσεις τους να υποτάσσονται στις ανάγκες της όξυνσης της πάλης. Κάθε άλλο. Τέτοιες προτάσεις εμφανίζονται κάποιες φορές και από συνδικάτα που όλο το προηγούμενο διάστημα έβαλαν πλάτη στις αντιλαϊκές πολιτικές.

Πρόσφατα, η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ κήρυξε 48ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες, ενώ στελέχη της εμφανίζονταν να υποστηρίζουν ότι με μια 24ωρη απεργία δε βγαίνει τίποτα. Η διοίκηση του Σωματείου Εργαζομένων στις τεχνικές εργασίες του Μετρό στη Θεσσαλονίκη αποφάσισε ότι δε συμμετέχει ξανά σε 24ωρη απεργία βαφτίζοντας «επαναστατικές γυμναστικές» τις 24ωρες απεργίες και τις κινητοποιήσεις της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ (με τους οποίους τσουβαλιάζει και το ΠΑΜΕ). Η ΠΟΕ ΟΤΑ κάλεσε την ΑΔΕΔΥ σε «κατάληψη όλων των δημοσίων κτιρίων (υπουργεία, Ταμεία, δημόσιοι οργανισμοί κ.λπ.)».

Ωστόσο, προκύπτουν ερωτήματα, όπως: Για τι πράγμα καλούνται οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ να απεργήσουν 2 και 4 και 6 μέρες; Για να βρεθεί ο... καταλληλότερος επενδυτής για την «αξιοποίηση» της ΔΕΗ, όπως προβάλλει η ΓΕΝΟΠ εδώ και χρόνια, στηρίζοντας την παράδοση ενός κλάδου στρατηγικής σημασίας στα μονοπώλια; Με τι στόχο να διαμαρτυρηθούν οι εργαζόμενοι στην Τοπική Διοίκηση; Για να ζητήσουν από την Κεντρική Ενωση Δήμων (δηλαδή τους δημάρχους του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, της ΔΗΜΑΡ και του ΣΥΡΙΖΑ) να μη στηρίξει τις αντεργατικές πολιτικές, όπως επαναλάμβανε πρόσφατα η ΠΟΕ ΟΤΑ, καλλιεργώντας την αυταπάτη ότι είναι δυνατόν τα κόμματα που συνδιαμορφώνουν και εντείνουν την αντιλαϊκή επίθεση να... αποκηρύξουν τους εαυτούς τους;

Απόδειξη της ... αγωνιστικότητας μιας συνδικαλιστικής οργάνωσης ή δύναμης δεν είναι οι λεονταρισμοί ή οι «αγωνιστικές κορόνες» που εύκολα μοιράζουν από δω κι από κει διάφοροι. Είναι καταρχήν η δράση και το σχέδιο που αναπτύσσουν μέσα στους τόπους δουλειάς. Η ηγεσία του Σωματείου Εργαζομένων στις τεχνικές εργασίες του Μετρό στη Θεσσαλονίκη, που απαξιώνει και μιλά προσβλητικά για την ίδια την απεργία ως μορφή πάλης, σε Γενική Συνέλευση των εργαζομένων αρνήθηκε μέχρι και να μπει σε ψηφοφορία (ώστε να αποφασίσουν οι εργάτες) πρόταση που κατατέθηκε για γενική απεργία, αλλά και για την κατάργηση των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων και των εφαρμοστικών νόμων. Ο πρόεδρος δε βρήκε τίποτα να πει όταν ένας εργαζόμενος ρώτησε «γιατί δε λέτε τίποτα για τα μέτρα που έρχονται και πώς θα τα αντιμετωπίσουμε». Ενώ όταν ρωτήθηκε τι θα γίνει με την καθημερινή επιμήκυνση του ωραρίου εργασίας κατά μισή ώρα για να καλύπτεται ο χρόνος του διαλείμματος, του καφέ και του κολατσιού, απάντησε ότι δεν μπορούμε να ασχοληθούμε με αυτά γιατί έχουμε σοβαρότερα προβλήματα...

Δείκτης η οργάνωση στους τόπους δουλειάς

Το αίτημα για την πραγματοποίηση Γενικών Συνελεύσεων ώστε να συζητήσουν και να αποφασίσουν για τη συνέχιση των αγώνων τους οι ίδιοι οι εργαζόμενοι είχε απορρίψει και η ηγεσία της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ. Στην ίδια συνεδρίαση που κήρυξε τις 48ωρες απεργίες. Αντίστοιχο «κρούσμα» σημειώθηκε όμως και στο «Ερρίκος Ντυνάν», όπου δυνάμεις από το πρώην προεδρείο της ΟΣΝΙΕ (όπως η ΠΑΣΚΕ) εμπόδισαν τη Γενική Συνέλευση των εργαζομένων να πάρει απόφαση για κινητοποιήσεις με το επιχείρημα ότι κάτι τέτοιο δε γίνεται επειδή οι εργαζόμενοι δεν είναι «ταμειακώς εντάξει» (εργαζόμενοι απλήρωτοι πάνω από 8 μήνες). Κατά τ' άλλα, βγήκαν μετά και κάλεσαν σε 48ωρη απεργία...

Αλήθεια, πώς θα οργανωθεί και θα γίνει πράξη η επιτυχία μιας κινητοποίησης, όταν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι δε συζητούν και δεν παίρνουν μέτρα γι' αυτό σε κάθε τόπο δουλειάς; Τι εξυπηρετούν τέτοιες προτάσεις από δυνάμεις που υπονομεύουν τις συλλογικές διαδικασίες;

Η πείρα βεβαιώνει ότι βασικός παράγοντας για την επιτυχία ενός αγώνα είναι η ίδια η συμμετοχή των εργαζομένων, η οργάνωσή του με τρόπο που θα κινητοποιεί ολόπλευρα τον κλάδο, θα παίρνει μέτρα ενάντια στην υπονομευτική δράση της εργοδοσίας, κάθε κεφαλαιοκράτη χωριστά και πάνω απ' όλα της πλουτοκρατίας συνολικά ως τάξης.

• Σ' αυτή την κατεύθυνση είναι επιτακτικό το καθήκον της οργάνωσης της εργατικής πάλης σε κάθε τόπο δουλειάς, ώστε να σφυρηλατείται η ενότητα σε ολόκληρο τον κλάδο, να δυναμώνει η οργάνωση των εργατών ως τάξης απέναντι σε τάξη.

Κανείς αγώνας δεν μπορεί να πετύχει αληθινά χωρίς την κινητοποίηση των ίδιων των εργαζομένων. Χωρίς σχέδιο για το πώς αυτή η κινητοποίηση θα προστατευθεί από τις μεθόδους που επιστρατεύει η εργοδοσία για να λυγίσει τους εργάτες, με την τρομοκρατία, την εξαγορά, τη διαίρεση, ακόμα και τη «γενναιοδωρία» της. Κι αυτό δεν μπορεί να ξεκινήσει παρά, καταρχήν, απ' τους τόπους δουλειάς. Ο τόπος δουλειάς είναι το πεδίο όπου κάθε μέρα, κάθε ώρα, η πλουτοκρατία εμφανίζεται με εξειδικευμένη κατά χώρο και περίπτωση τακτική ώστε να εγκλωβίσει την εργατική τάξη στον ατομικισμό, στην ηττοπάθεια, στη μοιρολατρία. Ο τόπος δουλειάς είναι το πεδίο όπου η πλουτοκρατία αξιοποιεί ένα όλο και πιο πλούσιο οπλοστάσιο για να εντείνει την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης. Ο τόπος δουλειάς είναι εκεί όπου η διάλυση του σταθερού ημερήσιου χρόνου εργασίας, η εξαφάνιση κάθε μέτρου Υγιεινής και Ασφάλειας, η μετατροπή του μισθού σε «οικειοθελή επιδόματα», η κατάργηση των ΣΣΕ εμφανίζονται μονόδρομος γιατί «έτσι πάμε μπροστά», «η ανάπτυξη της εταιρείας είναι και προς δικό σου όφελος», «έτσι γίνεται σε όλο τον κόσμο».

Εκεί είναι που εφαρμόζονται όλα τα νέα αντεργατικά μέτρα και που κάθε προσπάθεια να αποκρουστούν προσφέρει σημαντική πείρα, για όλη την εργατική τάξη. Για παράδειγμα, η μάχη που δίνουν οι ξενοδοχοϋπάλληλοι της Αττικής ενάντια στη σφαγή των μισθών τους και στην εφαρμογή της απαράδεκτης κλαδικής ΣΣΕ, που υπέγραψαν ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ με τους μεγαλοξενοδόχους, μετρά θετικά βήματα σε αυτή την κατεύθυνση. Υπάρχουν ξενοδοχεία όπου η άμεση, συλλογική και αγωνιστική παρέμβαση των εργαζομένων μαζί με το κλαδικό και τα επιχειρησιακά σωματεία για να μη μειωθούν οι μισθοί «πάγωσε» (έστω προσωρινά) την εφαρμογή της ΣΣΕ, πίεσε την εργοδοσία να δεχτεί το αίτημα των εργαζομένων για διαπραγματεύσεις με στόχο ΣΣΕ με βάση τις ανάγκες τους. Εξέλιξη που, χωρίς να καλλιεργεί αυταπάτες για τις διαθέσεις, τη «διαλλακτικότητα» και πάνω απ' όλα τη στρατηγική της εργοδοσίας, μπορεί να τροφοδοτήσει γόνιμη κουβέντα σε κάθε κλάδο. Για τους δρόμους που ανοίγει η αγωνιστική στάση μέσα στους τόπους δουλειάς, η συσπείρωση στο σωματείο. Την ίδια τη δύναμη που αποκτά ένα σωματείο όταν στη ζωή του εντάσσονται δραστήρια όλοι οι εργαζόμενοι ενός χώρου. Την αξιοποίηση της πείρας από ένα χώρο ώστε να γίνεται κτήμα όλου του κλάδου. Τις δυσκολίες που συναντά η απόκρουση της εργοδοτικής επίθεσης, τι θέση παίρνουν οι συνδικαλιστικές δυνάμεις. Τη σημασία που έχει η άμεση παρέμβαση για κάθε πρόβλημα που εκφράζεται στον τόπο δουλειάς, για παράδειγμα λιποθυμίες εργαζομένων που σημειώθηκαν το περασμένο καλοκαίρι σε διάφορα νησιά, κάτω από άγρια εντατικοποίηση. Την ανάγκη να δυναμώνει η οργάνωση όχι μόνο ενάντια στον «χ» ξενοδόχο, αλλά απέναντι στους επιχειρηματίες του Τουρισμού, συνολικά στο μεγάλο κεφάλαιο.

Ετσι, μπορεί και πρέπει να δυναμώνει η ταξική συνείδηση των εργαζομένων σε κάθε κλάδο, να αποκαλύπτεται και να απαντιέται η συντεχνιακή λογική και πρακτική που καλλιεργούν όλες οι άλλες δυνάμεις. Να καταγράφονται οι εξελίξεις πανελλαδικά στον κλάδο, να δυναμώνει σχεδιασμένα η αποκάλυψη των συνεπειών που έχει για τα εργατικά δικαιώματα και τα λαϊκά συμφέροντα ο έλεγχος της Ναυπηγοεπισκευής, της Ακτοπλοΐας, του Φαρμάκου, της Ενέργειας κ.τ.λ. από τα μονοπώλια.

Δεν είναι προοπτική για το λαό η «ανταγωνιστικότητα»

Ολη αυτή η σκληρή δουλειά είναι που απαιτείται για να πετύχει όχι μόνο η απεργία, αλλά και η διαδήλωση, ακόμα και η Γενική Συνέλευση, η σύσκεψη του σωματείου. Είναι δουλειά που απαιτεί αυτοθυσία, πρωτοβουλία, αποκάλυψη των σχεδιασμών της πλουτοκρατίας και των υπηρετών της, σχέδιο για την απόκρουσή τους. Δουλειά την οποία η εργοδοσία όχι μόνο δεν αντιμετωπίζει από τη θέση του... παρατηρητή αλλά πασχίζει να την εμποδίσει και συκοφαντήσει, ακριβώς γιατί είναι επικίνδυνη γι' αυτήν.

Αυτή η σκληρή, μα πολύτιμη δουλειά δεν εξαντλείται σε μια απεργιακή κινητοποίηση (όσες μέρες κι αν αυτή διαρκέσει), αλλά προϋποθέτει την ακούραστη και οργανωμένη παρέμβαση μέσα σε κάθε εργοστάσιο και επιχείρηση. Είναι δουλειά αναγκαία για να δυναμώσουν οι αγώνες που απαιτούνται σήμερα για την προστασία των εργατικών αναγκών: Αγώνες που θα συμβάλλουν στην αλλαγή του συσχετισμού δύναμης, θα συγκεντρώνουν δυνάμεις ενάντια στη μεγαλοεργοδοσία, στους οργανισμούς, στις κυβερνήσεις και τους συνδικαλιστές της. Σ' αυτή την κατεύθυνση θα ανεβαίνουν και οι μορφές πάλης αφού θα ανεβαίνει πρώτα απ' όλα το ίδιο το επίπεδο και το περιεχόμενο της πάλης, με την εργατική τάξη να αποκτά συνείδηση της ευθύνης και της αποστολής της.

• Η δυναμική των αγώνων θα μεγαλώνει όσο η πάλη για άμεσα μέτρα στήριξης της λαϊκής οικογένειας και την απόκρουση της επίθεσης συνδυάζεται με την πάλη για την προοπτική που υπηρετεί τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα.

Δεν μπορεί ο λαός να αναζητά λύσεις στα βάσανά του μέσα από στήριξη της «ανταγωνιστικότητας». Δεν είναι για το λαό προοπτική η ισχυροποίηση των μονοπωλίων. Η «ανταγωνιστικότητα» όχι μόνο δεν μπορεί να φέρει για το λαό καλύτερες μέρες, αλλά θα μεγαλώνει τις στερήσεις και την καταλήστευση των εργαζομένων. Θα μεγαλώνει την αγριότητα με την οποία θα ξεσπούν αλλεπάλληλες θύελλες ενάντια στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των εργαζομένων, θα αυξάνονται οι κίνδυνοι για τα λαϊκά στρώματα αφού οι ανάγκες τους θα τσακίζονται ως «κόστος» που θα πρέπει να μειώνεται για να προστατευθεί η κερδοφορία των επιχειρήσεων.

Γι' αυτό πρέπει να ενισχυθεί ολόπλευρα η αντιπαράθεση για την προοπτική που εξυπηρετεί το λαό. Με σχέδιο, με ζωντάνια, με ευρηματικότητα, με πείσμα πρέπει να δυναμώσει η διαφώτιση σε κάθε εργοστάσιο, κάθε κλάδο, αλλά και στις εργατογειτονιές. Να αποκαλυφθεί γιατί είναι σήμερα ανάγκη πλατιές μάζες εργαζομένων, όλος ο λαός να στρατευθεί στην πάλη για μονομερή διαγραφή του χρέους, αποδέσμευση από την ΕΕ με κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων και λαϊκή εξουσία.

Ο νέος Γαλιλαίος και το θαυματουργό φάρμακο του κεϊνσιανισμού

Ο νέος Γαλιλαίος και το θαυματουργό φάρμακο του κεϊνσιανισμού

Γρηγοριάδης Κώστας

Σε μια εξαιρετικής σεμνότητας απάντησή του σε συνέντευξη στο Βήμα (7/10/2012) ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρας τόνισε: «Δεν ξέρω αν είμαι ο νέος Γαλιλαίος, δεν λέω ότι η Γη γυρίζει, λέω όμως ότι με τη λιτότητα η Ευρώπη οδηγείται στην καταστροφή». Στην ίδια συνέντευξη ο Αλ. Τσίπρας αφού κατηγορεί την Γερμανίδα καγκελάριο Μέρκελ και τους νεοφιλελεύθερους συνοδοιπόρους της σαν υπευθύνους για την πορεία διάλυσης της ΕΕ, υποδεικνύει και τους συμμάχους για μια φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση.

Προτείνει ένα μέτωπο με τις ζωντανές δυνάμεις του ευρωπαϊκού Νότου, μια συνεργασία χωρίς ιδεολογικές παρωπίδες. Τι θα απαιτεί αυτό το μέτωπο; Την «εγκατάλειψη της κυρίαρχης λογικής που επιμένει να θέτει την κρίση υπό έλεγχο μέσα από τη λιτότητα και δημοσιονομική σταθεροποίηση» και τη στροφή σε κεϊνσιανές πολιτικές που οδηγούν στην έξοδο από την κρίση. Στην πράξη, τη σχετική χαλάρωση του Δημοσιονομικού Συμφώνου Σταθερότητας, τη στροφή σε επεκτατική πολιτική με μεγάλη κρατική ενίσχυση των επενδύσεων και μικρή επιστροφή των μεγάλων απωλειών των τελευταίων ετών στους εργαζόμενους.

Η λύση του Αλέξη Τσίπρα φαίνεται απλή και προβάλλεται ως σωτήρια τόσο για τα μονοπώλια όσο και για το λαό. Δεν απαιτεί ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου, ούτε αποδέσμευση από την ΕΕ. Ποια είναι όμως η αλήθεια;

Ο κεϊνσιανισμός ματαιώνει την εκδήλωση των κρίσεων;

Ας αναρωτηθούμε καταρχήν γιατί δεν ακολουθούν χωρίς επιφυλάξεις όλοι οι αστοί πολιτικοί αυτήν τη φαινομενικά απλή λύση; Γενικότερα γιατί η αστική πολιτική δεν καταφέρνει με τη μεταβολή των μισθών και της λαϊκής κατανάλωσης να αποτρέψει την εκδήλωση της οικονομικής κρίσης;

Η απάντηση βρίσκεται στις νομοτέλειες κίνησης της καπιταλιστικής οικονομίας. Η καπιταλιστική παραγωγή δεν είναι απλά μια παραγωγή εμπορευμάτων που αρκεί να πουληθούν. Είναι μια παραγωγή με σκοπό το κέρδος. Το κεφάλαιο επιδιώκει γενικά να ανασχέσει την πτώση του ποσοστού κέρδους αυξάνοντας το βαθμό εκμετάλλευσης, το ξεζούμισμα των εργαζόμενων. Στην περίοδο της κρίσης η αστική επίθεση στοχεύει σε ακόμα φθηνότερη εργατική δύναμη, για να συγκρατηθεί η περαιτέρω πτώση του ποσοστού κέρδους. Αντίστοιχα με γνώμονα τη διασφάλιση του ποσοστού κέρδους οι μονοπωλιακοί όμιλοι επιλέγουν αν θα επενδύσουν στην εγχώρια παραγωγή ή θα εξάγουν τα κεφάλαιά τους. Μπορούν να επιλέξουν για παράδειγμα μεταφορά χρηματικού κεφαλαίου στο εξωτερικό (τα γνωστά παραδείγματα της Ελβετίας και του Λονδίνου) ή επενδύσεις με εξαγωγικό προσανατολισμό, στις οποίες έχουν μικρή επίδραση οι διακυμάνσεις της εγχώριας κατανάλωσης.

Καμία μεταβολή των μισθών δεν μπορεί επίσης να εξαλείψει την αναρχία της καπιταλιστικής παραγωγής, την ανισόμετρη ανάπτυξη της παραγωγής μεταξύ διαφορετικών κλάδων της οικονομίας.

Σε τελευταία ανάλυση, δεν υπάρχει αστική πολιτική που μπορεί να ματαιώσει την εκδήλωση της καπιταλιστικής κρίσης, γιατί καμιά αστική διαχείριση δεν μπορεί να αναιρέσει τη θεμελιώδη αιτία της, τη σχέση εκμετάλλευσης της μισθωτής εργασίας από το κεφάλαιο.

Η κεϊνσιανή πολιτική δεν μπορεί να εξαλείψει τις αντιφάσεις και τις νομοτέλειες της καπιταλιστικής παραγωγής. Κάθε φάρμακο για τη θεραπεία ενός συμπτώματος - όπως η θεραπεία της μείωσης της λαϊκής κατανάλωσης μέσω της αύξησης των μισθών - γίνεται τελικά δηλητήριο για την πορεία του ποσοστού κέρδους.

Η κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου εκδηλώνεται περιοδικά και είναι γνήσιο τέκνο ενός συστήματος του οποίου σκοπός και κίνητρο της παραγωγής είναι το ίδιο το κεφάλαιο και το κέρδος του, η διασφάλιση της διευρυμένης αναπαραγωγής του. Η ιστορία επιβεβαίωσε την αδυναμία της αστικής διαχείρισης να ματαιώσει την εκδήλωση της κρίσης. Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος με την τεράστια καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων και την απαξίωση κεφαλαίου που επέφερε, μπόρεσε να δώσει ώθηση στην καπιταλιστική ανάπτυξη και όχι οι κεϊνσιανές επιλογές των εθνικοσοσιαλιστών στη Γερμανία και του Ρούσβελτ στις ΗΠΑ. Στην πραγματικότητα, τα κεϊνσιανά προγράμματα εκείνης της περιόδου ήταν άμεσα συνδεδεμένα με την προετοιμασία και την πορεία του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Αντίστοιχα η διεθνής κρίση της περιόδου '73-'75 ανέδειξε για μια ακόμα φορά την αδυναμία της κεϊνσιανής διαχείρισης. Η επεκτατική πολιτική με τα μεγάλα κρατικά πακέτα ενίσχυσης των μονοπωλιακών ομίλων οδηγεί τελικά στη διόγκωση του δημόσιου χρέους και εμποδίζει την απαραίτητη απαξίωση κεφαλαίων, τη χρεοκοπία ζημιογόνων εταιρειών ώστε να διευκολυνθεί η διευρυμένη αναπαραγωγή του κεφαλαίου.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν διλήμματα και διαφορετικές επιλογές μέσα στο πλαίσιο της αστικής διαχείρισης της κρίσης και της όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων τόσο στο εσωτερικό της ΕΕ όσο και γενικότερα στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα.

Υπάρχουν διάφορες επιλογές μεταξύ των δύο βασικών διαχειριστικών λύσεων τηςπεριοριστικής, που εφαρμόζεται σήμερα στην ΕΕ, και της επεκτατικής πολιτικής, οι οποίες προσπαθούν να ελέγξουν πιο αποτελεσματικά την κατανομή της απαξίωσης του κεφαλαίου, να επιταχύνουν την έξοδο από την κρίση της καπιταλιστικής οικονομίας.

Ωστόσο βλέποντας το θέμα από τη σκοπιά της ικανοποίησης των λαϊκών αναγκών καμιά απ' αυτές τις επιλογές δεν θίγει τα στρατηγικά συμφέροντα των μονοπωλίων.

Πρόκειται για δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, του ίδιου δρόμου ανάπτυξης. Η όποια διαφορά τους αφορά τις προτεραιότητες, το διαφορετικό τρόπο και χρόνο που θα πληρώσουν τα λαϊκά στρώματα για να τονωθεί ο ρυθμός της καπιταλιστικής ανάπτυξης.

Αποτελεί φιλολαϊκή διέξοδο η κεϊνσιανή πολιτική;

Ο φιλολαϊκός χαρακτήρας μιας πολιτικής κρίνεται πρώτα απ' όλα από το στόχο της. Ο στόχος της επιστροφής σε ψηλούς ρυθμούς καπιταλιστικής ανάπτυξης που ουσιαστικά πρότεινε ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αντιλαϊκός από τη φύση του, από τον ταξικό χαρακτήρα του.

Κάθε πολιτική που υποκλίνεται στην ανταγωνιστικότητα και υπηρετεί την καπιταλιστική ανάπτυξη οδηγεί σε νέες θυσίες του λαού, στο βωμό της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Αυτός ο προσανατολισμός δεν αλλάζει από τις υπαρκτές διαφορές της κεϊνσιανής διαχείρισης σε σχέση με τη νεοφιλελεύθερη, π.χ. στην ανοχή διόγκωσης του κρατικού χρέους, στο μέγεθος κρατικής χρηματοδότησης των μονοπωλιακών ομίλων, στη γενικότερη παρέμβαση του κράτους για τόνωση της ζήτησης, στο βαθμό του προστατευτισμού. Αυτή η θέση επιβεβαιώνεται επίσης από την ιστορική πείρα και την πρόσφατη διεθνή εμπειρία.

Οι κρατικές ενισχύσεις της πολεμικής βιομηχανίας και τα μεγάλα δημόσια έργα υποδομών για την προετοιμασία του ιμπεριαλιστικού πολέμου στην εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία δεν ανέστειλαν την αύξηση της σχετικής και απόλυτης εξαθλίωσης των λαϊκών στρωμάτων.

Ο βαθμός εκμετάλλευσης και η αύξηση της ψαλίδας μεταξύ πραγματικού μισθού και παραγωγικότητας δε μειώθηκε από την πολιτική του Ρούσβελτ στις ΗΠΑ. Η σημερινή επεκτατική πολιτική του Αμερικανού προέδρου Ομπάμα δεν οδήγησε στη λαϊκή ευημερία στις ΗΠΑ, αλλά στο υψηλότερο ποσοστό φτώχειας από τη δεκαετία του '60, σε αύξηση των μακροχρόνια άνεργων, καθώς και του βαθμού εκμετάλλευσης των εργαζομένων.

Η στρατηγική της ΕΕ που υιοθετείται σε όλα τα κράτη - μέλη της, από όλες τις μονοκομματικές ή συμμαχικές κυβερνήσεις για διασφάλιση φθηνότερης εργατικής δύναμης και νέων πεδίων κερδοφορίας του κεφαλαίου μέσα από τις περιβόητες αναδιαρθρώσεις, δεν είναι τέκνο της κρίσης. Οι βασικές κατευθύνσεις εφαρμόζονται από τη δεκαετία του '90 και τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, με πρωταγωνιστικό ρόλο της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας, της οποίας ο Αλ. Τσίπρας πασχίζει να γίνει επίσημος συνομιλητής. Αυτή η στρατηγική στοχεύει να θωρακίσει την ανταγωνιστικότητα των ευρωπαϊκών μονοπωλίων απέναντι σε ανερχόμενους ομίλους με πάμφθηνη εργατική δύναμη, όπως της Κίνας, της Ινδίας, της Βραζιλίας.

Αυτή η στρατηγική δεν αμφισβητείται από τη νέα γαλλική κυβέρνηση και τις υπόλοιπες αστικές κυβερνήσεις του Μεσογειακού Νότου, οι οποίες παρά τη συζήτηση για τους όρους εφαρμογής του Δημοσιονομικού Συμφώνου Σταθερότητας, βομβαρδίζουν τους εργαζόμενους με απανωτά πακέτα αφαίρεσης λαϊκού εισοδήματος και δικαιωμάτων σ' όλα τα επίπεδα. Η συζήτηση για τους όρους του Δημοσιονομικού Συμφώνου στην πραγματικότητα αφορά ευνοϊκές αλλαγές στην κρατική στήριξη των μονοπωλιακών ομίλων και των όρων δανεισμού τους, καθώς και τη διαχείριση της ακραίας φτώχιας σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων.

Το σχέδιο άμεσης σταθεροποίησης που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ αφορά τη διαπραγμάτευση των όρων και του τρόπου σφαγής του λαού. Η διάκριση του δημόσιου χρέους σε νόμιμο και παράνομο - ανήθικο δεσμεύει το λαό να πληρώνει συνεχώς, ενώ ούτε ευθύνεται ούτε ωφελήθηκε από την υπερχρέωση του αστικού κράτους. Η συμπόρευση του ΣΥΡΙΖΑ με τις απαιτήσεις του ΔΝΤ να προχωρήσει το νέο «κούρεμα» που θα περιλάβει την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τα κράτη μέλη δανειστές, οδηγεί σε νέο σκληρό μνημόνιο αντιλαϊκών μέτρων και νέο «κούρεμα» των ασφαλιστικών ταμείων, των νοσοκομείων, των δημόσιων οργανισμών. Εξάλλου τη ρεαλιστική γραμμή της αποδοχής μεγάλων μειώσεων στους μισθούς εφαρμόζουν ήδη οι συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ, άμεσα ή έμμεσα, στο εργατικό κίνημα.

Το σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης με την ποικιλόμορφη κρατική στήριξη των επενδύσεων (κρατικών και ιδιωτικών) σε ανταγωνιστικούς κλάδους της οικονομίας δε συνιστά νέα ριζοσπαστική φιλολαϊκή πολιτική. Είναι βασικό στοιχείο του δρόμου που οδήγησε στη σημερινή βαθιά κρίση υπερσυσσώρευσης και στην υπερχρέωση του κράτους.

Οι εργαζόμενοι γνωρίζουν αν βελτιώθηκε η θέση τους με τα μεγάλα έργα της Ολυμπιάδας 2004 και την προσέλκυση μεγάλων ξένων επενδυτών όπως για παράδειγμα η «Χόχτιφ» στο αεροδρόμιο των Σπάτων και η «Ντόιτσε Τέλεκομ» στον ΟΤΕ. Οι επενδύσεις συνοδεύτηκαν με τις μειώσεις πραγματικών μισθών, την επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων, τη ρύπανση του περιβάλλοντος, τη διπλή και τριπλή επιβάρυνση των λαϊκών στρωμάτων μέσα από τα ΣΔΙΤ και τις Συμβάσεις Παραχώρησης.

Τα νέα αναπτυξιακά εργαλεία που προτείνει, όπως για παράδειγμα οι κρατικές τράπεζες ειδικού σκοπού για την τόνωση της ανάπτυξης, εφαρμόζονται πολλά χρόνια από τις αστικές κυβερνήσεις, από τη Γερμανία (π.χ. κρατικές στεγαστικές τράπεζες) και την Ισπανία μέχρι τη Νότια Κορέα. Δεν ωφέλησαν τους Γερμανούς μισθωτούς, οι οποίοι καλούνται μάλιστα να πληρώσουν το άνοιγμά σε επισφαλή δάνεια και τις ζημιές αυτών των τραπεζών. Οι τράπεζες, ακόμα και υπό κρατικό έλεγχο, στον καπιταλισμό ή θα λειτουργούν με βάση το νόμο του κέρδους ή θα γίνουν προβληματικές και οι ζημιές τους θα μετακυληθούν στο λαό.

Η γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ στο φως των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων

Η εκδήλωση της κρίσης, η όξυνση της ανισόμετρης ανάπτυξης στην ΕΕ όξυναν τον ανταγωνισμό και τις αντιθέσεις μεταξύ των κρατών μελών ακόμα και μέσα στον σκληρό πυρήνα της Ευρωζώνης μεταξύ Γερμανίας και Γαλλίας - Ιταλίας. Παρακολουθούμε τις Γαλλία και Ιταλία, με τη στήριξη της κυβέρνησης των ΗΠΑ, να πιέζουν τη Γερμανία να αναλάβει ρόλο εγγυητή του κοινού δανεισμού των κρατών μελών, ώστε να διασφαλιστούν ευνοϊκότεροι όροι δανεισμού των υπερχρεωμένων κρατών της Ευρωζώνης. Πιέζουν επίσης στην κατεύθυνση μιας σχετικής χαλάρωσης της αυστηρής δημοσιονομικής πολιτικής.

Η κυρίαρχη τάση της γερμανικής άρχουσας τάξης θέτει ως προτεραιότητα τη θωράκιση του ευρώ, αλλά αμφισβητεί τη σκοπιμότητα και τη δυνατότητα να επωμιστεί η Γερμανία μεγάλο βάρος της απαξίωσης κεφαλαίου στις υπερχρεωμένες χώρες.

Ο προσωρινός συμβιβασμός των Συνόδων Κορυφής της ΕΕ με το νέο αυστηρότερο πλαίσιο ενιαίας εποπτείας του χρηματοπιστωτικού τομέα και της δημοσιονομικής πολιτικής σε περίοδο κρίσης, ήδη τρίζει. Αυξάνουν οι δυσκολίες συμμόρφωσης για αρκετά κράτη μέλη, καθώς και οι φυγόκεντρες δυνάμεις στην Ευρωζώνη.

Η διαπάλη για το μέλλον της Ευρωζώνης διαπλέκεται και με τον πόλεμο ευρώ - δολαρίου, ως διεθνών αποθεματικών νομισμάτων.

Σε αυτές τις συνθήκες όξυνσης των αντιθέσεων προκύπτει αντικειμενικά η ανάγκη αλλαγών στο μείγμα της αστικής διαχείρισης μεταξύ νομισματικής - δημοσιονομικής και εισοδηματικής πολιτικής, μεταξύ απελευθέρωσης αγορών και κρατικού περιορισμού τους.

Ιδιαίτερα στην Ελλάδα, το βάθος της κρίσης, η απώλεια ανταγωνιστικής θέσης της ελληνικής βιομηχανικής παραγωγής, η ανεπαρκής απαξίωση κεφαλαίων στη διάρκεια της κρίσης, η σημαντική απώλεια δημοσιονομικής ευελιξίας, η όξυνση του ανταγωνισμού στην ευρύτερη περιοχή Βαλκανίων - Ανατολικής Μεσογείου αυξάνουν τις δυσκολίες και οξύνουν τις αντιφάσεις της αστικής πολιτικής.

Ενισχύεται ο προβληματισμός της άρχουσας τάξης σχετικά με το αν η παραμονή στην Ευρωζώνη υπό τους σημερινούς όρους, εξακολουθεί να υπηρετεί αποτελεσματικά το αστικό στρατηγικό συμφέρον της διευρυμένης αναπαραγωγής του κοινωνικού κεφαλαίου. Προβληματισμός που ενισχύεται καθώς παραμένουν πιθανά δύο βασικά ενδεχόμενα: η επιλογή μιας νέας εσωτερικής υποτίμησης με «νέο κούρεμα» του δημόσιου χρέους και το ενδεχόμενο ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας του κράτους, που θα συνδυαστεί με αναγκαστική έξοδο από την Ευρωζώνη.

Ολα τα τμήματα του ελληνικού μονοπωλιακού κεφαλαίου δεν έχουν τις ίδιες προτεραιότητες. Υπάρχουν διαφορές στον εξαγωγικό προσανατολισμό, στη σχέση τους με την εγχώρια αγορά, στην εξάρτησή τους από τις κοινοτικές ενισχύσεις κλπ.

Το εφοπλιστικό κεφάλαιο βρίσκεται σε τριβή με την τρόικα με αφορμή το θέμα των φοροαπαλλαγών του και πραγματική αιτία τη μείωση της ανταγωνιστικότητας της γερμανικής ναυτιλίας. Ισχυροί εφοπλιστικοί όμιλοι έχουν προνομιακούς δεσμούς με ΗΠΑ - Βρετανία, ενώ προσδοκούν στην ενεργειακή συνεργασία με το Ισραήλ, για τη θαλάσσια μεταφορά φυσικού αερίου. Το καρτέλ καυσίμων (ΕΛΠΕ - MOTOROIL) προχώρησε σε διάβημα των ΕΛΠΕ προς το ΔΝΤ για τη σχετική έκθεσή του που δημοσιεύθηκε στη «Wall Street Journal». Αντίθετα οι μεγαλομέτοχοι των ελληνικών τραπεζικών ομίλων τρέμουν στην ιδέα της διακοπής της ανακεφαλαιοποίησης από την ΕΕ. Η διαπάλη ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα για τον έλεγχο στρατηγικών υποδομών, όπως του δικτύου φυσικού αερίου, των λιμανιών, των αεροδρομίων, οξύνεται.

Πάνω σ' αυτή τη βάση αναμορφώνεται το αστικό πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα, ώστε να μπορέσει να δώσει περισσότερες εναλλαγές συνεργαζόμενων αστικών κυβερνήσεων.

Η κυρίαρχη γραμμή και η βεντάλια των απόψεων του ΣΥΡΙΖΑ υπηρετεί αντικειμενικά αυτήν την αναμόρφωση. Εδώ εντάσσεται και η πρόταση του Αλέξη Τσίπρα για συμμαχία με τις δυνάμεις του Ευρωπαϊκού Νότου που στηρίζονται από την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Η επίσημη γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ εμφάνισε σαν προοδευτική και φιλολαϊκή τη διαπραγμάτευση Μόντι - Ολάντ στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ του Ιούνη και κατηγόρησε τη συγκυβέρνηση ότι δεν εκμεταλλεύθηκε τη μεγάλη ευκαιρία με κατάλληλη εθνική διαπραγματευτική πολιτική. Στη συνέχεια ο Αλ. Τσίπρας στήριξε όπως προαναφέραμε το ΔΝΤ στη διαπραγμάτευσή του με την ΕΕ και ιδιαίτερα με τη Γερμανία για την ανάγκη «νέου κουρέματος» του ελληνικού χρέους, που περιλαμβάνει την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τα κράτη δανειστές.

Δεν πρέπει επίσης να περάσει απαρατήρητη η έμφαση που δίνει ο Αλ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ στη σύσφιξη των σχέσεων Ελλάδας - Ισραήλ (π.χ. ενημερωτική συνάντηση με Αβραμόπουλο, συνάντηση με τον πρόεδρο του Ισραήλ Σίμον Πέρες, συμμετοχή στο συνέδριο ΕΛΚΕΔΑ του πρέσβη του Ισραήλ και του διπλωματικού συμβούλου του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ) καθώς και η προβολή των προεκλογικών δηλώσεών του κατά της Μέρκελ από ισχυρά αμερικανικά και βρετανικά μέσα ενημέρωσης.

Γραμμή ρήξης ή ενσωμάτωσης

Ορισμένες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ που υπερβαίνουν την «αντιμερκελική» ρητορική του Τσίπρα και προτείνουν κάποια μορφή αστικής διακυβέρνησης που θα κινηθεί σε κατεύθυνση αποδέσμευσης από την Ευρωζώνη, αφήνοντας ανοιχτό το θέμα της ΕΕ. Αποσυνδέουν όμως το ζήτημα του χρέους και της αποδέσμευσης από την ΕΕ από το ζήτημα της εξουσίας των μονοπωλίων, των σχέσεων καπιταλιστικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, που κυριαρχούν στην Ελλάδα. Αποσυνδέουν την οικονομία από την πολιτική και εγκλωβίζουν το εργατικό κίνημα σε κοινοβουλευτικές αυταπάτες, εστιάζοντας στο στόχο ανάδειξης «αριστερής κυβέρνησης» στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση.

Αυτή η γραμμή όχι μόνο δεν προετοιμάζει το κίνημα για σύγκρουση με την εξουσία των μονοπωλίων, αλλά αντίθετα το εγκλωβίζει σε ρόλο χειροκροτητή, μιας αλλαγής συμμαχιών και προτεραιοτήτων της αστικής τάξης, με στόχο τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας του ελληνικού καπιταλισμού.

Γενικότερα η θολή «αντικυβερνητική - αντιμνημονιακή» γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ στοχεύει να εγκλωβίσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια και να καθηλώσει το κίνημα στη διαπραγμάτευση νέων απωλειών, στην προσαρμογή στα ελάχιστα.

Το ΚΚΕ στηρίζει αποφασιστικά με κάθε τρόπο την οργάνωση του εργατικού κινήματος και των συμμάχων του στις διεκδικήσεις για την αντιμετώπιση επειγόντων προβλημάτων. Προωθεί στη Βουλή πρόταση νόμου για την κατάργηση των μνημονίων και της δανειακής σύμβασης. Προβάλει γραμμή αντεπίθεσης με πλαίσιο ριζοσπαστικών στόχων πάλης, το οποίο και περιλαμβάνει μέτρα ανακούφισης, ανακοπής της αντιλαϊκής επίθεσης, αλλά δεν εγκλωβίζει το κίνημα στη στήριξη μιας ρεφορμιστικής διαχείρισης. Στο έδαφος της πάλης για ανάκτηση των απωλειών, ουσιαστικές αυξήσεις μισθών, αποκλειστικά δημόσια καθολική ασφάλιση, προστασία των ανέργων, αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Υγεία και Παιδεία προσπαθεί να ισχυροποιήσει τον πολιτικό αγώνα για άλλο δρόμο ανάπτυξης, για αποδέσμευση από την ΕΕ και μονομερή διαγραφή του χρέους με εργατική λαϊκή εξουσία.

Η αποκάλυψη της σταθερής προσήλωσης του ΣΥΡΙΖΑ σε πολιτική αστικής διαχείρισης, η ένταση της ιδεολογικής και πολιτικής παρέμβασης (σχετικά με το χαρακτήρα της κρίσης, το ρόλο της ΕΕ, το δρόμο ανάπτυξης της εργατικής - λαϊκής εξουσίας) μέσα στο εργατικό κίνημα έχει ιδιαίτερη σημασία για τη διασφάλιση της αντοχής, της συνέχειας, της έγκαιρης προετοιμασίας μπροστά στην κλιμάκωση της πάλης.

Παίζει καταλυτικό ρόλο για να μην εγκλωβιστεί το κίνημα στο στόχο της αλλαγής αστικής κυβέρνησης και να μη γίνει ουρά στη διαπάλη των διάφορων ιμπεριαλιστικών κέντρων για τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου. Βοηθά επίσης να κατανοηθεί ουσιαστικά γιατί η εξέλιξη της ταξικής πάλης δεν θα είναι ευθύγραμμη, θα υπάρχουν υποχωρήσεις και αντεπιθέσεις.

Η πολιτικοποίηση του αγώνα θα φέρει αργά ή γρήγορα νικηφόρα αποτελέσματα στο βαθμό που συνδυάζεται με την καθημερινή προσπάθεια οργάνωσης των εργαζόμενων στους τόπους δουλειάς, στους κλάδους, στους χώρους κατοικίας, δίνοντας έμφαση στους βιομηχανικούς κλάδους της μεταποίησης, των κατασκευών, των μεταφορών, των τηλεπικοινωνιών, της ενέργειας.

Στις πλάτες των κομμουνιστών πέφτει η ευθύνη να μην αφήσουν τα λαϊκά στρώματα έρμαια στη δημαγωγία, στην άσφαιρη αντιπολίτευση και στον κυβερνητισμό της ενσωμάτωσης του ΣΥΡΙΖΑ.

Του
Μάκη ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ*
*Ο Μάκης Παπαδόπουλος είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, υπεύθυνος του Τμήματος 

Η σημαία της ταξικής πάλης να σηκωθεί ακόμα ψηλότερα

Η σημαία της ταξικής πάλης να σηκωθεί ακόμα ψηλότερα

Σε πολιτική εκδήλωση με θέμα «Πολιτικές εξελίξεις και η πρόταση διεξόδου του ΚΚΕ», που διοργάνωσε η ΝΕ Καβάλας του ΚΚΕ την περασμένη Παρασκευή, στον πρώην κινηματογράφο «ΟΣΚΑΡ», μίλησε ο Δημήτρης Κουτσούμπας, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ. Μεταξύ άλλων, είπε στην ομιλία του:

«Σήμερα η πραγματική αναμέτρηση, το πραγματικό δίλημμα δεν είναι ποιος καλύτερα θα διαχειριστεί αυτή τη βαρβαρότητα που βιώνουμε όλοι, γιατί τη βαρβαρότητα όσο κι αν τη διαχειριστείς πάλι βαρβαρότητα θα είναι. Μάλιστα, όσο καλύτερος διαχειριστής είσαι, τόσο περισσότερη ζημιά κάνεις, τόσο περισσότερο βαστάει το μαρτύριο του λαού. Αρκετοί ακόμα νομίζουν ότι αν αλλάξει μια κυβέρνηση και φύγει π.χ. ο Σαμαράς και έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ μόνος του ή σε συνεργασία με άλλους, θα λυθούν τα προβλήματα και η κρίση θα τελειώσει ή θα γίνει πιο ανθρώπινη.

Μακάρι να ήταν τόσο απλά και εύκολα τα πράγματα, μακάρι να ήταν ρεαλιστική αυτή η άποψη και με κάποιες αλλαγές προσώπων ή κάποιων κομμάτων στην κυβερνητική εξουσία στο έδαφος του καπιταλισμού να λύνονταν τα προβλήματα του λαού. Μάταιος κόπος. Για όσους πολιτικούς ή κόμματα το λένε αυτό είναι συνειδητή κοροϊδία του λαού, μόνο και μόνο για να μαζεύουν ψήφους, για όσους αγνούς αγωνιστές το σκέπτονται αυτό είναι απλά αυταπάτη, ουτοπία, δυστυχώς επικίνδυνη όχι μόνο για τους ίδιους, αλλά κυρίως για τους άλλους που παρασύρουν.

Νέος διπολισμός: Δύο εκδοχές διαχείρισης της ίδιας βαρβαρότητας

Ο λαός μας στις πρόσφατες εκλογές έκανε την επιλογή να καταδικάσει τον παλιό δικομματισμό ως ένα βαθμό ρίχνοντας πολύ κάτω και τους δύο, κυρίως όμως το ΠΑΣΟΚ. Η επιλογή του τελικά αυτή, ιδιαίτερα αυτή της 17ης Ιούνη, οδηγεί σε ένα νέο επικίνδυνο διπολισμό που αποπροσανατολίζει, εφησυχάζει το λαό, αλλά κινείται στρατηγικά στην οικονομία και κοινωνία στα ίδια πεπατημένα αδιέξοδα.

Η άσφαιρη αντιπαράθεση της τρικομματικής κυβέρνησης υπό τον Σαμαρά και της αξιωματικής αντιπολίτευσης του αχταρμά των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ υπό τον Τσίπρα συνεχίζει και μετεκλογικά να συσκοτίζει το πραγματικό πρόβλημα, τον κύριο αντίπαλο, συνεχίζει να εξαπατά το λαό, επιδιώκει να ενσωματώσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια και αγανάκτηση, να τσαλαπατήσει το κίνημα, μέσα από διαφορετικές τακτικές στην υλοποίησή τους.

Οι αλληλοκατηγορίες Σαμαρά - Τσίπρα για το ποιος είναι πιο ανεύθυνος από τον άλλον. Για το ποιος κάνει και ποιος όχι δυναμική διαπραγμάτευση με τα τσακάλια των Βρυξελλών. Για το ποιος εγγυάται δήθεν ανάπτυξη καλύτερα από τον άλλον. Για το ποιος θα κάνει πιο ασφαλή πολιτική για να μείνουμε στην Ευρωζώνη λες και εξαρτάται από αυτούς. Ολα αυτά είναι στάχτη στα μάτια των εργαζομένων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ εγκαλεί την κυβέρνηση ότι εγκαταλείπει τις προεκλογικές της δεσμεύσεις για την "επαναδιαπραγμάτευση", αυτές ακριβώς αν θυμάστε που ο ίδιος προεκλογικά τις χαρακτήριζε κοροϊδία. Δεν πρόκειται για αφέλεια. Πρόκειται για συνειδητή εξαπάτηση του ΣΥΡΙΖΑ προς το λαό και τη νεολαία όταν δημαγωγεί περί δήθεν ικανού διαπραγματευτή που είναι αυτός και ανίκανων που είναι οι άλλοι.

Είναι απάτη το δήθεν αριστερό σχέδιο για μια φιλολαϊκή ΕΕ της αλληλεγγύης με έλεγχο των αγορών. Ούτε οι αγορές ελέγχονται ούτε η ΕΕ γίνεται φιλολαϊκή και αλληλέγγυα. Οσοι αριστεροί κεντρώοι και λοιποί δήλωσαν ανά τον κόσμο τις τελευταίες δεκαετίες ότι πρόκειται να ελέγξουν τις αγορές, ένιωσαν πολύ νωρίς ότι οι αγορές έλεγξαν αυτούς, έγιναν υπηρέτες τους, υποζύγιά τους, πρόδωσαν τις ελπίδες και τους πόθους των εργαζομένων, τους οδήγησαν σε τραγωδία.

Η ελληνική οικονομία είναι βουτηγμένη βαθιά στη δίνη της συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσης και του συνεχώς αυξανόμενου δημοσίου χρέους που δεν θα πιάσει πάτο ούτε φέτος ούτε την επόμενη χρονιά. Αυτή η κατάσταση κάνει το κεφάλαιο όλο και πιο επιθετικό απέναντι στους εργαζόμενους. Γι' αυτό και εμφανίζονται τόσο η συγκυβέρνηση Σαμαρά όσο και το κόμμα του Τσίπρα να εκφράζονται με συνεχείς αθετήσεις και υπαναχωρήσεις σε όσα προεκλογικά έλεγαν.

Η κυβέρνηση τη "διαπραγμάτευση" την έκανε "επιμήκυνση", το "όχι σε οριζόντιες περικοπές" το γύρισε σε "νέες οριζόντιες περικοπές" με το νέο πακέτο της. Ο ΣΥΡΙΖΑ την "καταγγελία του μνημονίου" την έκανε "δυναμική διαπραγμάτευση", την "περήφανη εξωτερική πολιτική" την υλοποιεί πριν αλέκτορα φωνήσαι τρις με συναντήσεις Τσίπρα με τον Πρόεδρο του Ισραήλ, τους σφαγείς δηλαδή των Παλαιστινίων, ενώ τα παρακάλια δίνουν και παίρνουν προς τους Ευρωπαίους για να δεχτούν να τον συναντήσουν οι πρόεδροι του Εurogroup και της ΕΚΤ.

Εκεί που ύψωνε κορόνες για τους έχοντες και κατέχοντες, τώρα κάνει εν κρυπτώ σε ξενοδοχεία συναντήσεις με τις ενώσεις εφοπλιστών, με το πιο σκληρό τμήμα του κεφαλαίου. Χωρίς δημοσιότητα, χωρίς δηλώσεις. Θέλεις να κάνεις συνάντηση; Γιατί δεν την κάνεις όπως άλλα κόμματα δημόσια, να τους πεις την άποψή σου και να βγεις να κατακρίνεις την πολιτική τους; Αν δεν το κάνεις αυτό, δικαιολογημένα αναρωτιούνται οι εργαζόμενοι ότι κάτι θέλεις να τους κρύψεις, κάτι μπορεί να συμφώνησες με τα κοράκια του κεφαλαίου σε βάρος του λαού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κραυγάζει ενάντια στην Μέρκελ και τους Γερμανούς τραπεζίτες, υιοθετώντας όμως επιχειρήματα της Λαγκάρντ και του ΔΝΤ. Στο σκληρό ανταγωνισμό ΗΠΑ - Γερμανίας - ΕΕ, ευρώ - δολαρίου, χρησιμοποιεί επιχειρήματα του Ομπάμα, του ΔΝΤ.

Το ναζιστικό μόρφωμα της «Χρυσής Αυγής»

Δεν πρέπει να μας διαφύγει το γεγονός ότι οι δύο εκλογικές αναμετρήσεις ανέδειξαν το ρατσιστικό, ναζιστικό μόρφωμα της "Χρυσής Αυγής" σε κοινοβουλευτική δύναμη. Η υποτίμησή του, πολύ περισσότερο η ανοχή του από λαϊκά στρώματα πολύ γρήγορα θα στραφεί ενάντιά τους. Δεν αφορά μόνο τους μετανάστες, αφορά όλους η αντιμετώπιση του εγκληματικού αυτού συρφετού. Εξελίσσεται ταχύτατα κατά το πρότυπο των ταγμάτων εφόδου των χιτλερικών και βασικός τους στόχος είναι να χρησιμοποιηθεί για το χτύπημα του εργατικού λαϊκού κινήματος, του ΚΚΕ.

Πίσω από τη "Χρυσή Αυγή" υπάρχουν μυστικές υπηρεσίες, τμήματα του κρατικού μηχανισμού, με διεθνείς διασυνδέσεις. Στηρίζεται από θύλακες και το παρακράτος μέσα σε στρατό, σώματα ασφαλείας, υπηρετεί το σύστημα και στην προπαγάνδα του για τα δύο άκρα, την ανιστόρητη και επικίνδυνη εξίσωση φασισμού - κομμουνισμού.

Η αντιμετώπιση της "Χρυσής Αυγής" πρέπει να γίνει μέσα από το ίδιο το εργατικό, λαϊκό κίνημα, τις δομές του και τους φορείς του και όχι έξω από αυτό, με δήθεν δημιουργία μετώπων αντιφασιστικών που μετέχουν κόμματα και άλλοι, ούτε βέβαια μπορεί να αντιμετωπιστεί με την πάλη δήθεν ενάντια στα άκρα και στη βία από όπου και αν προέρχεται. Δεν έχει καμία σχέση η πάλη του εργάτη, η απεργία, η διαδήλωση, η κατάληψη, με τις επιθέσεις και τους τραμπουκισμούς των χρυσαυγιτών, την τέλεση ποινικών αδικημάτων και τις εγκληματικές επιθέσεις που τις βαφτίζουν αυτοδικία. Πρέπει να πάρουν την οργανωμένη μαζική απάντηση που τους αξίζει από το λαϊκό κίνημα.

Δεν πρέπει να υπάρχει οποιαδήποτε ενέργεια κάνουν αναπάντητη. Είτε δέρνουν μετανάστες, είτε παρελαύνουν προκλητικά σε εκδηλώσεις, είτε επιτίθενται ενάντια σε εργαζόμενους που αγωνίζονται, σε συνδικαλιστές αγωνιστές, σε κομμουνιστές, σε κνίτες, σε οποιονδήποτε άνθρωπο. Είτε παριστάνουν τους φιλάνθρωπους, είτε παριστάνοντας τους ράμπο των ταγμάτων εφόδου. Δεν αρκεί το γιουχάισμα που τους κάνουν πλέον απλοί άνθρωποι όπου εμφανίζονται ανά την Ελλάδα.

Χρειάζεται μαζική καταδίκη από τις συνελεύσεις των εργατών, των σωματείων, των εργατικών κέντρων, των συλλόγων κάθε είδους, προσφυγή ακόμα και στη δικαιοσύνη για εγκληματικές πράξεις του κοινού ποινικού δικαίου. Χρειάζεται η πιο βαθιά απομόνωσή τους.

Να μην ξαναδεχτεί κανένας μαζικός φορέας "αλληλεγγύη", δηλαδή ελεημοσύνη, από τους χρυσαυγίτες. Να αποκαλύπτεται στη νεολαία με ιδεολογικά και ιστορικά επιχειρήματα μέσα στα σχολεία, παντού, ο ρόλος του φασισμού, των ταγμάτων εφόδου, γιατί ενημερωμένος λαός και νεολαία είναι ασπίδα για να μην παρασυρθούν από αντιλαϊκά αποβράσματα. Περιφρούρηση και επαγρύπνηση παντού, ένταση της πληροφόρησης και καταγγελίας, αυτά πρέπει να είναι τα συνθήματά μας. Οποιο χέρι φασίστα τολμήσει και σηκωθεί ενάντια στο λαϊκό κίνημα και τους αγωνιστές, να του κόβεται πολιτικά αυτοστιγμεί και από τη ρίζα του.

Κανένας φόβος, καμία αυταπάτη, αλλαγή συσχετισμού παντού

Μπροστά στις εξελίξεις που συντελούνται και σε εκείνες που διαγράφονται μία πρέπει να είναι η απάντηση του λαού και της νεολαίας: Πρέπει η σημαία της ταξικής πάλης να σηκωθεί ακόμα ψηλότερα.

Για να κάνουμε καθημερινή πράξη το πολύ ωραίο σύνθημα που είχε προμετωπίδα της η ΚΝΕ στο 38ο Φεστιβάλ «δίνοντας το χέρι σε όποιον σηκώνεται», εντάσσοντάς τον στη δράση, στην οργάνωση του συλλογικού αγώνα, γιατί, όπως λέει ο ποιητής, όπως λέει πάλι το σύνθημά μας, «εσύ, εσείς, όλοι εμείς, να πάρουμε πρέπει την εξουσία».

Γι' αυτό δεν πρέπει να σταματήσαμε ούτε λεπτό να συζητάμε με τους εργαζόμενους, τη νεολαία στους τόπους δουλειάς, να οργανώνουμε τη λαϊκή πάλη, την ανασύνταξη του κινήματος, να εξηγούμε χωρίς να κουραζόμαστε γιατί ο κόσμος πρέπει να βγάλει τα σωστά συμπεράσματα από όλη αυτή την πορεία των τελευταίων δεκαετιών, των τελευταίων ιδιαίτερα χρόνων. Ετσι που στην πράξη να ακυρώσει την υποστήριξή του στα κάθε είδους αφεντικά, στα κόμματα του κεφαλαίου, στα κόμματα της ελληνικής και ευρωπαϊκής πλουτοκρατίας.

Δεν χρειάζεται κανένα δέος απέναντι στους βιομήχανους, στους τραπεζίτες, στους εφοπλιστές, στους μεγαλέμπορους που ξεζουμίζουν τον κόσμο, που πίνουν το αίμα του λαού και της νεολαίας για να γεμίζουν αυτοί τα θησαυροφυλάκιά τους και να φτωχαίνει συνεχώς ο λαός. Καμιά υπακοή στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς της ΕΕ, του ΔΝΤ.

Καμιά αναγνώριση κανενός μνημονίου και δανειακής σύμβασης, των εφαρμοστικών τους νόμων. Καμιά υποστήριξη στην τρικομματική κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΔΗΜΑΡ, αλλά και στον προαλειφόμενο να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη ΣΥΡΙΖΑ. Την παραμικρή ανοχή στα τσιράκια του κεφαλαίου, στα ναζιστικά αποβράσματα της "Χρυσής Αυγής", που όπως οι βρικόλακες χιτλερικοί εμφανίζονται τώρα στην αρχή δήθεν φιλικοί και φιλάνθρωποι απέναντι σε κάποιους συμπολίτες μας, για να οδηγήσουν τους υπόλοιπους στα σύγχρονα κρεματόρια της καπιταλιστικής σκλαβιάς.

Οι ίδιες οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν ότι η μοιρολατρία, οι συνεχείς υποκλίσεις στις επιλογές του ευρωμονόδρομου, η ανάθεση της λύσης σε πολιτικούς υπηρέτες της άρχουσας τάξης και στην κάθε φορά κυβέρνησή τους, δεν οδηγεί πουθενά αλλού παρά σε μόνιμες θυσίες χωρίς τέλος για το λαό, οδηγεί σε πλήρη χρεοκοπία του.

Σήμερα που η αντιλαϊκή επίθεση κλιμακώνεται και οδηγεί σημαντικό τμήμα του λαού στην απόλυτη εξαθλίωση, δεν υπάρχουν περιθώρια για νέες αυταπάτες, άλλωστε δεν υπάρχουν και εντελώς ανώδυνες λύσεις. Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν ότι η μόνη ελπιδοφόρα προοπτική είναι η αντιπαράθεση με τον πραγματικό αντίπαλο. Η σύγκρουση με τις επιλογές του κεφαλαίου, των μονοπωλιακών ομίλων που λυμαίνονται τον τόπο μας, που ποδοπατούν και τους άλλους λαούς της Ευρώπης.

Οι ίδιες οι εξελίξεις σε όλα τα επίπεδα επιβεβαιώνουν ότι χρειάζεται ριζικά διαφορετικός δρόμος ανάπτυξης σε όφελος του λαού. Ο δρόμος που ακολουθούν όλες οι κυβερνήσεις μέχρι σήμερα και προτείνουν κάποιες άλλες, σκιώδεις όπως τις λένε, της αξιωματικής αντιπολίτευσης μας πάει στο χείλος του γκρεμού. Δεν θα κουραστούμε να προειδοποιούμε ότι είναι όλοι τους επικίνδυνοι για το λαό, για τους εργαζόμενους, για τους άνεργους, για τους συνταξιούχους, για τη νεολαία, τις γυναίκες.

Με βάση την καθημερινή πείρα τους, οι εργαζόμενοι πρέπει τώρα να βάλουν πλάτη στο πλευρό του ΚΚΕ, στο πλευρό του ταξικού κινήματος. Στο πλευρό του ΠΑΜΕ, για τους εργατοϋπάλληλους. Της ΠΑΣΥ για τη φτωχή αγροτιά. Της ΠΑΣΕΒΕ για τους αυτοαπασχολούμενους. Του ΜΑΣ για τους φοιτητές και σπουδαστές. Της ΟΓΕ και των γυναικείων συλλόγων για τις γυναίκες. Να συσπειρωθούν και να παλέψουν μέσα από τα εργατικά συνδικάτα, τα σωματεία, τους συλλόγους, τις λαϊκές επιτροπές στις συνοικίες, τις πόλεις και τα χωριά, τις επιτροπές αγώνα, τις επιτροπές ανέργων, τις ομάδες αλληλεγγύης του εργατικού κινήματος, της κοινωνικής συμμαχίας.

Να αλλάξουν όσο γίνεται πιο γρήγορα οι συσχετισμοί δυνάμεων. Να πάψει να είναι συνδικαλισμένο στα σωματεία μόνο τα 10% των εργαζομένων. Να πάψει να έχει το 20% των ψήφων το ΠΑΜΕ στα σωματεία, να γίνουν πλειοψηφία οι ταξικές δυνάμεις, οι έντιμοι πρωτοπόροι συνδικαλιστές εργάτες. Να κερδίσει το ΜΑΣ το νου και τις καρδιές των φοιτητών και σπουδαστών, να μεγαλώσει από το 15% που έχει περίπου σήμερα μέσα στους συλλόγους.

Η πραγματική αναμέτρηση γίνεται με όρους ταξικής πάλης σε όλα τα επίπεδα

Μια από τις προϋποθέσεις γι' αυτό είναι να δουλέψουμε ώστε να απορριφθούν μαζικά και αποφασιστικά στη συνείδηση πρώτα απ' όλα των εργατών και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, της νεολαίας, τα ιδεολογήματα της αστικής προπαγάνδας, που δηλητηριάζουν, βάζουν φρένο στη ριζοσπαστικοποίηση συνειδήσεων, στην ίδια τη συμμετοχή στον αγώνα, στις γρήγορες στροφές της ταξικής πάλης.

Να απορρίψουν το ψεύτικο επιχείρημα της σημερινής κυβέρνησης που για να δικαιολογήσει την απαράδεκτη πολιτική της ισχυρίζεται, όπως έκαναν άλλωστε και όλες οι προηγούμενες, ότι τα νέα μέτρα που παίρνουν θα είναι τα τελευταία. Δυστυχώς, ο κατήφορος των οικονομικών κρίσεων του καπιταλισμού, η σαπίλα και διάβρωση του συστήματος δεν έχει πάτο, όποιος κι αν επιλέγεται ως διαχειριστής του.

Τα λαϊκά στρώματα στη χώρα μας τα πνίγει η θηλιά των μέτρων που παίρνει η κυβέρνηση για να βγούμε δήθεν από την κρίση. Τα μέτρα αυτά ή περίπου αυτά, ίσως άλλα ισοδύναμά τους, αλλά στην ίδια κατεύθυνση θα έπαιρνε και οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση της ονομαζόμενης κυβερνώσας αριστεράς, στιλ ΔΗΜΑΡ και ΣΥΡΙΖΑ. Τα μέτρα αυτά φέρνουν επιπλέον μεγάλες ανατροπές σε λαϊκές κατακτήσεις, ανατροπές που οδηγούν πλατιές λαϊκές εργατικές μάζες σε συνθήκες μόνιμης, σχετικής και απόλυτης εξαθλίωσης.

Σήμερα η πραγματική αναμέτρηση είναι από τη μια μεριά το κεφάλαιο, τα μονοπώλια και από την άλλη ο λαός μας. 'Η ο λαός θα γίνει αφέντης στον τόπο του ή τα μονοπώλια, το κεφάλαιο, η ΕΕ, θα συνεχίζουν να του ρουφάνε το αίμα μέχρι να πει τετέλεσθαι.

Μπροστά στη νεολαία και τα λαό ανοίγουμε διάπλατα την πολιτική μας, τον άλλο δρόμο που προτείνουμε, την πραγματικά εναλλακτική λύση. Οταν έχεις σωστή στρατηγική που υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού και της χώρας, μπορείς να πας και πρέπει να πας κόντρα στο ρεύμα, ενάντια στην εφήμερη μόδα, γιατί το δίκαιο αργά ή γρήγορα λάμπει.

Καθήκον μας είναι και εμείς ως Κόμμα και ο καθένας ξεχωριστά, αλλά και ταυτόχρονα να βοηθάμε την εργατική τάξη, τα άλλα λαϊκά στρώματα, τη νεολαία, να βγάζουν όλοι σωστά συνεχώς διδάγματα, συμπεράσματα, να αποκτά ωριμότητα η πάλη και ο αγώνας ενάντια στους εκμεταλλευτές και τους κομπιναδόρους, για να έχουν αποτελέσματα οι αγώνες, να υλοποιηθούν τα ιδανικά και οι στόχοι μας. Δεν κρύβουμε ότι εμείς καλούμε τη νεολαία, την εργατική τάξη, τα άλλα λαϊκά στρώματα να συνδέσουν τους στόχους, την πάλη τους, με τους στόχους και την υπόθεση του σοσιαλισμού. Ο καπιταλισμός όχι μόνον είναι ξεπερασμένος, αλλά όλο και περισσότερο σαπίζει, οδηγεί στην καταστροφή την ανθρωπότητα.

Ρίχνουν λάσπη στο σοσιαλισμό για να κρύψουν τις πομπές του καπιταλισμού, για να μας πουν ότι δήθεν δεν υπάρχει τίποτε άλλο να ελπίζουμε, τίποτε άλλο να παλεύουμε. Παλιά τους τέχνη κόσκινο. Τα ίδια έλεγαν σε όλες τις περιόδους κρίσης, υποχώρησης, δυσκολιών, αρνητικού συσχετισμού δυνάμεων. Ομως και από τη στάχτη ακόμα πάντα ξεπετιόταν ορθός ο λαός, οι λαοί και κατακτούσαν νίκες, ανακάλυπταν καινούρια μονοπάτια δύσβατα που έπρεπε να διαβούν και πάντα τα κατάφερναν. Γιατί η συνολική ιστορία της ανθρωπότητας δεν μπορεί να γυρίσει πίσω, μόνον προσωρινά μπορεί να συμβεί αυτό.

Ο σοσιαλισμός δεν απέτυχε, έχασε μια μάχη. Για την αρνητική εξέλιξη υπάρχουν εξηγήσεις. Εμείς οι κομμουνιστές αυτές διερευνήσαμε στο 18ο Συνέδριο και συνεχίζουμε να διερευνούμε σε βάθος, καταλήγουμε σε συμπεράσματα. Το ίδιο πράττουμε για την δική μας Ιστορία, την ηρωική πορεία του ΚΚΕ. Η κριτική, οι εκτιμήσεις και θέσεις του ΚΚΕ δεν έχουν καμία σχέση με τις σκόπιμες και ανιστόρητες θεωρίες και τα αποσπασματικά, επιλεκτικά στοιχεία που προβάλλονται από αστικά μέσα παραπληροφόρησης.

Η πολιτική πρόβλεψη, η προειδοποίηση, η ανησυχία, όσο κι αν στενοχωρεί κάποιους, δεν γίνεται από το ΚΚΕ για στενούς μικροκομματικούς σκοπούς. Γίνεται μόνο και μόνο για να υπηρετήσει την αλήθεια, το λαϊκό συμφέρον, το δίκιο του καταπιεσμένου, την προετοιμασία της εργατικής τάξης να αντιμετωπίσει νικηφόρα έναν πολύ ισχυρό και ύπουλο αντίπαλο.

Προσπαθούμε να απαντήσουμε στις σημερινές και τις αυριανές ανάγκες της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού, της νεολαίας. Απαντάμε για το πώς, με ποια μέσα, με ποια συμμαχία, με ποιο σκοπό και στόχο, με ποια εξουσία, είναι δυνατό και ρεαλιστικό η νεολαία, ο λαός μας να διεκδικήσουν ουσιαστικές ριζικές ανατροπές των συνθηκών και αξιών ζωής που μας έχουν επιβάλει, συνθήκες που πιο ωμά και βάρβαρα αποκαλύπτονται τώρα σε ευρύτερες μάζες εργαζομένων λόγω της καπιταλιστικής κρίσης, ακόμα και σε τμήματα του λαού που μέχρι σήμερα είχαν βολευτεί, αυτάρεσκα, με επιπτώσεις και σε αυτούς.

Σε αυτές ακριβώς τις δύσκολες οικονομικές συνθήκες για τα λαϊκά στρώματα, το ΚΚΕ στέκεται όρθιο, μάχεται, αντιστέκεται, αγωνίζεται. Γιατί οι αξίες της εργατικής τάξης δεν θεμελιώθηκαν, ούτε ποτέ λαϊκά προβλήματα λύθηκαν με την αδιαφορία, τον ατομισμό, την απάθεια, την αποστράτευση, τη μοιρολατρία, το συμβιβασμό. Δεν μπορεί να υπάρξει η παραμικρή πρόοδος χωρίς πίστη στην πρωτοπόρα θεωρία, στο Κόμμα, στην ταξική οργάνωση και πάλη.

Η στρατηγική, η πολιτική, η οργάνωση και καθημερινή δράση του ΚΚΕ, όσο πονοκέφαλο φέρνουν στην άρχουσα τάξη και τα μεγάλα μονοπωλιακά συμφέροντα, άλλη τόση ανακούφιση προκαλούν στους εργαζόμενους, στη νεολαία. Γι' αυτό, παρόλο που δεν άντεξαν εκλογικά και υπέκυψαν στη λογική της αυταπάτης, του "μπας και κάτι γίνει", παρότι στο ΚΚΕ έδωσαν πολύ μικρό ποσοστό, εντούτοις από την άλλη μέρα απαιτούν από το Κόμμα μας να κάνει ενέργειες, να αναλάβει δράση που αντιστοιχεί σε ένα πολύ μεγαλύτερο κόμμα, με πολλαπλάσιο ποσοστό.

Είναι και αυτό δείγμα των καιρών, δείγμα ταυτόχρονα εμπιστοσύνης προς το ΚΚΕ, που μας γεμίζει με καθήκοντα, ώστε να βοηθηθεί ο λαός μας, οι δραστήριοι άνθρωποι στο κίνημα να συνειδητοποιήσουν ότι πρέπει να εκφραστεί αυτή η απαίτηση από το ΚΚΕ και από τους ίδιους μέσα στο κίνημα, αλλά κυρίως να εκφραστεί με πολιτική συστράτευση μαζί του, παντού. Και στις αρχαιρεσίες των σωματείων και των συλλόγων και στις απεργίες και τα συλλαλητήρια και στις εκλογές. Ετσι κι αλλιώς η πραγματική αναμέτρηση γίνεται με όρους ταξικής πάλης παντού, σε όλους τους τομείς και σε όλα τα επίπεδα.

Στόχοι της επίθεσης ενάντια στο Κόμμα

Ο ταξικός αντίπαλος ξέρει τον εχθρό του. Γι' αυτό και στο στόχαστρο της επίθεσης βρίσκεται το Κόμμα, η ιδεολογία του, η πολιτική του. Η επίθεση θα εξελιχθεί και θα ξεδιπλωθεί κυρίως μπροστά στο 19ο Συνέδριό του. Θα πάρει πολλές μορφές, θα αξιοποιήσουν τα πάντα, από τη βρωμιά και τη συκοφαντία, την προβοκάτσια και το ψέμα, την καταστολή και το χαφιεδισμό, την υπόσκαψη της ενότητας, αλλά και το χάιδεμα αυτιών, με στόχο να αλλάξει γραμμή το Κόμμα, να γίνει κάτι σαν τις "λάιτ" εκδοχές της κυβερνώσας αριστεράς στην Ευρώπη και πρόσφατα και στη χώρα μας με τη μορφή του ΣΥΡΙΖΑ και της ΔΗΜΑΡ.

Κι αν δεν το καταφέρουν αυτό, θα επιδιώξουν να δυσκολέψουν τη δράση του, να περιορίσουν την εμβέλειά του στη μεγάλη πλειοψηφία της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, που προσβλέπουν στο ΚΚΕ, άσχετα με την πρόσκαιρη πολιτική, εκλογική τους επιλογή. Ομως πιστεύουμε ακράδαντα ότι η εργατική τάξη, τα κομματικά μέλη και στελέχη, οι κνίτες και οι κνίτισσες δεν θα επιτρέψουν να προχωρήσει καμιά από τις παραπάνω εκδοχές. Εχουν γνώση οι φύλακες, έχουμε πείρα μεγάλη, μελετημένη πλέον, δεν πρόκειται να μας ξεγελάσουν, όποιο ένδυμα φίλου συμβουλάτορα κι αν φορέσουν.

Ξέρουμε ότι τους ενοχλεί ότι το ΚΚΕ, είναι όντως πολύ διαφορετικό, δεν έχει καμιά σχέση με αυτά που γίνονται στα άλλα κόμματα. Δεν έχει καμιά σχέση μαζί τους, τόσο στο ιδεολογικό, όσο και στο πολιτικό, οργανωτικό επίπεδο. Γι' αυτό χτυπάνε την ιδεολογικοπολιτική ενότητά του, τη μονολιθικότητά του, προσπαθούν να λοιδωρήσουν το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, τις αρχές και τους κανόνες συγκρότησης και λειτουργίας μας, τις εσωκομματικές μας διαδικασίες.

Γιατί όντως το ΚΚΕ είναι το μοναδικό πραγματικά δημοκρατικό κόμμα, όπου οι Οργανώσεις του, τα μέλη του, συζητάνε τα πάντα αναλυτικά, εκλέγουν και εκλέγονται, έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις, αφήνουν στην μπάντα, πίσω τους τους ριψάσπιδες, τους συμβιβασμένους, όσους περιδιαβαίνουν με τον τίτλο του πρώην. Αντιμετωπίζουν παλικαρίσια και κατάματα το σήμερα, ανοίγουν δρόμους στο αύριο, κυρίως επιδιώκουν να κάνουν, παρά τις αντιξοότητες και δυσκολίες, καθημερινή πράξη το "όλοι για έναν και ένας για όλους"».