Η διέξοδος από την κρίση θα έρθει από το λαό με αγώνα ανατροπής

Η διέξοδος από την κρίση θα έρθει από το λαό με αγώνα ανατροπής

Από τη χτεσινή συγκέντρωση. Στο βήμα ο Δ. Γόντικας

Σε πολιτική συγκέντρωση της Τομεακής Οργάνωση Βόλου του ΚΚΕ, στην παραλία της πόλης, μίλησε χτες βράδυ ο Δημήτρης Γόντικας, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ. Μεταξύ άλλων, είπε στην ομιλία του:

«Με την εκδήλωση της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης καλέσαμε το λαό σε συναγερμό, να αντιμετωπίσει τον πόλεμο που έρχεται. Θέσαμε ευθέως και χωρίς περιστροφές το πραγματικό πρόβλημα. `Η ο λαός θα πτωχεύσει ή η πλουτοκρατία. Λύσεις που να υπηρετούν και τους δύο δεν υπάρχουν. Πόλεμος που δεν αντιμετωπίζεται με τρακατρούκες και πυροτεχνήματα αλλά με οργάνωση και αποφασιστικό αγώνα. Με πόλεμο. Κάναμε ό,τι μπορούσαμε να απαλλαγεί ο λαός από αυταπάτες, φοβίες και τον εφησυχασμό ότι μπόρα είναι θα περάσει.

Εχουμε πληρώσει ως εργαζόμενοι πολύ ακριβά αυτόν τον εφησυχασμό. Ο πόλεμος συνεχίζεται, κλιμακώνεται και δεν πρόκειται να σταματήσει αν δεν τον σταματήσει ο λαός με πόλεμο, αν δεν αποφασίσει να μπει στον πόλεμο με τα δικά του όπλα, και πάνω απ' όλα για τα δικά του συμφέροντα. Μάτωσε και έφτασε στα όρια της χρεοκοπίας για τη σωτηρία των κερδών του μονοπωλιακού κεφαλαίου και τώρα τον καλούν σε νέες αιματηρές θυσίες για την ανάκαμψη της κερδοφορίας του. Θυσίες χωρίς τέλος, για να στηριχθεί ένα σύστημα που σαπίζει.

Μέρος αυτού του πολέμου που κλιμακώνεται είναι και η πρόσφατη απόφαση της κυβέρνησης να επιστρατεύσει και τους καθηγητές. Με το βούρδουλα και το δόγμα "νόμος και τάξη" απαιτούν από όλους τους εργαζόμενους πλήρη υποταγή και παραίτηση από κάθε αγώνα για τη βελτίωση της θέσης τους. Είναι κυνική υποκρισία όταν ισχυρίζεται η κυβέρνηση ότι προστατεύει το κοινωνικό σύνολο.

Τι προστασία προσφέρει στα παιδιά των ανέργων, των βιοπαλαιστών που με χίλιες δυσκολίες αγωνίζονται να μορφώσουν τα παιδιά τους; Τι κοινωνική προστασία προσφέρουν στα χιλιάδες παιδιά των εργαζομένων που μετά από τόσους κόπους και θυσίες αποκτούν ένα πτυχίο και οδηγούνται στην ανεργία και στο σκλαβοπάζαρο των 200 και 400 ευρώ; Τι κοινωνική προστασία προσφέρουν στα νέα παιδιά που δεν τολμούν ούτε να σκεφτούν πως θα κάνουν οικογένεια;

Τι προστασία προσφέρουν όταν σχεδιάζουν να τσακίσουν παραπέρα και τις πενιχρές συντάξεις των παππούδων τους που συντηρούνται με αυτές ολόκληρες οικογένειες; Είναι η φωνή των τραπεζιτών, των βιομηχάνων, των εφοπλιστών, των μεγαλεμπόρων και όλων των μονοπωλιακών ομίλων που απαιτούν θυσίες και αίμα. Που απαιτούν συντριβή κάθε λαϊκής αντίστασης. Είναι η δικτατορία του κεφαλαίου που απλώνει παντού την μπότα της.

Ο πόλεμος απαιτεί οργάνωση και κίνημα

Αυτός ο πόλεμος δεν αντιμετωπίζεται με τυχοδιωκτισμούς, με άσφαιρα πυρά, με αποσπασματικές ενέργειες και με λογικές ο καθένας φυλάει το μαγαζί του. Με αυτήν τη νοοτροπία, κινήθηκαν οι ηγεσίες των καθηγητών με πρωταγωνιστές τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τώρα μπροστά στην επιστράτευση τα διπλώνουν, όπως τα δίπλωσαν πριν λίγο καιρό οι ομογάλακτοί τους στο Μετρό της Αθήνας. Το έβαλαν στα πόδια και παράτησαν τους συναδέλφους τους στο έλεος της εργοδοσίας.

Να γιατί οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ αντιτάχθηκαν στην απεργία διαρκείας μπροστά στις εξετάσεις. Αντιτάχθηκαν γιατί η ηγεσία των εκπαιδευτικών κήρυξε έναν αγώνα από τα γραφεία, χωρίς την εξασφάλιση της συμμετοχής των εκπαιδευτικών, των γονιών, των υπόλοιπων εργαζόμενων, της νεολαίας. Και τώρα μπροστά στην επιστράτευση, αντί να μπουν μπροστά, όπως έκαναν οι ναυτεργάτες σε αντίστοιχες περιπτώσεις, έβαλαν την ουρά στα σκέλη.

Θαυμάστε τοποθέτηση ηγετικών στελεχών. Θα γυρίσουμε στα σχολεία, λένε, με ψηλά το κεφάλι. Ναι στην απεργία, αλλά δεν θα απεργήσουμε. Οδήγησαν τον κλάδο σε αδιέξοδο, παράτησαν τους εκπαιδευτικούς στο έλεος του κυβερνητικού αυταρχισμού και μιλάνε για αγωνιστική αξιοπρέπεια. Να, αυτές είναι οι αντιμνημονιακές δυνάμεις που διεκδικούν να κυβερνήσουν. Ολοι πρέπει να βγάλουμε συμπεράσματα.

Ο πόλεμος που έχουν κηρύξει στο λαό απαιτεί οργάνωση και κίνημα αποφασισμένο, με ηγεσίες αφοσιωμένες και ικανές για αγώνα μέχρι τέλους. Απαιτεί κοινωνική συμμαχία και σχέδιο για οργανωμένους αγώνες και με μορφές πάλης που θα προφυλάσσουν το κίνημα από τυχοδιωκτισμούς. Είναι κίνημα που και αν ακόμα δεν καταφέρνει να έχει τα αποτελέσματα που θα μπορούσε, θα τραβάει μπροστά. Θα συγκεντρώνει δυνάμεις, θα δημιουργεί προϋποθέσεις για νίκες στην πορεία.

Συμμαχία ανατροπής από τα κάτω

Σαν σήμερα, ακριβώς, πριν ένα μήνα έκλεισαν οι εργασίες του 19οου Συνεδρίου του ΚΚΕ. Ανοιξε ταυτόχρονα μια νέα σελίδα στην Ιστορία του ΚΚΕ. Μια νέα σελίδα που θα γραφτεί από την ηρωική, γεμάτη αυταπάρνηση και αυτοθυσία δράση των κομμουνιστών, κομμουνιστριών, από τις νέες γενιές των κομμουνιστών, για την οριστική απαλλαγή του λαού μας από το ζυγό των μονοπωλίων και της ΕΕ, από την αβάσταχτη βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης και καταπίεσης του κεφαλαίου, για να γίνει ο λαός κυρίαρχος της τύχης του, να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους.

Με τη σημαία της Λαϊκής Συμμαχίας κλιμακώνουμε τον αγώνα, με στόχο να διεκδικήσει ο εργαζόμενος λαός τη δική του εξουσία. Την εργατική - λαϊκή εξουσία. Θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, κάτω από αυτή τη σημαία, να συσπειρωθούν και να ενωθούν σε μια ισχυρή Λαϊκή Συμμαχία η εργατική τάξη, οι αυτοαπασχολούμενοι, η φτωχή αγροτιά, η νεολαία και οι γυναίκες.

Θα μπούμε μπροστά αποφασιστικά για να διαχωρίσουν αυτές οι κοινωνικές δυνάμεις, εργοστάσιο το εργοστάσιο, κλάδο τον κλάδο, πόλη την πόλη, χωριό το χωριό, τις ευθύνες τους από τους επάνω, αφεντικά, κόμματα και μηχανισμούς. Με όλους αυτούς που είναι υπεύθυνοι για τη σημερινή τραγωδία που ζει ο λαός μας.

Ποτέ δε συμβιβάστηκε το ΚΚΕ και δεν πρόκειται ποτέ να συμβιβαστούμε με ιδέες και πρακτικές που θέλουν το λαό να ζει γονατιστός με το φόβο, με την ανασφάλεια, με ψεύτικες ελπίδες, υποσχέσεις και αυταπάτες, αγκαλιά με τη φτώχεια και την εξαθλίωση, να βλέπει τα παιδιά του αδιαμαρτύρητα να οδηγούνται στη σύγχρονη σκλαβιά, αλυσοδεμένα. Αυτό το μήνυμα πρέπει να φτάσει παντού.

Επαναστατική στρατηγική - λαϊκή συμμαχία

Η διέξοδος από την κρίση θα έρθει από το λαό με αγώνα ανατροπής. Με τη δική του συμμαχία. Τη Λαϊκή Συμμαχία. Αυτή η συμμαχία θα σαρώσει μνημόνια και αφεντικά και θα πάρει την εξουσία στα χέρια της. Παλεύουμε για ενότητα του λαού σε αυτήν την προοπτική, με ξεκαθαρισμένα τα μέτωπα πάλης. Εξοδο από την ΕΕ, τη μονομερή διαγραφή του χρέους και κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων. Σε αυτήν τη γραμμή, σε αυτήν την προοπτική αναζητούμε και οικοδομούμε συμμαχίες με τους λαούς της Ευρώπης, με τους γειτονικούς λαούς.

Αυτές οι αλλαγές, που είναι μονόδρομος για τους εργαζόμενους, δεν μπορούν να προέλθουν από τις γνωστές εκλογικές διαδικασίες, αλλά μέσα από συγκρούσεις και ανατροπές. Με επαναστατική στρατηγική. Από τα πάνω τα πράγματα είναι προκαθορισμένα. Η εξουσία του κεφαλαίου έχει και το μαχαίρι και το πεπόνι. Φτιάχνει νόμους, φτιάχνει κόμματα στα μέτρα της, εκλογικούς νόμους, επιβάλλει κυβερνήσεις και αντιπολιτεύσεις.

Η γραμμή του ΚΚΕ είναι η μόνη γνήσια εργατική - λαϊκή πολιτική που αμφισβητεί ευθέως και άμεσα την πηγή των δεινών του λαού. Τα μονοπώλια που έχουν γιγαντωθεί σε κάθε κλάδο, σε κάθε τομέα της οικονομικής και κοινωνικής ζωής. Είναι η μόνη πολιτική που μπορεί να σώσει το λαό από την πτώχευση, τη μόνιμη ανεργία, τον πόλεμο.

Η αποθράσυνση των βιομηχάνων έχει να κάνει με ότι έχουν πλέον πειστεί πως δεν κινδυνεύουν από μια κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ. Οπως, επίσης, δεν κινδυνεύουν από κόμματα που λένε όχι στο ευρώ, ναι στη δραχμή αλλά μέσα στην ΕΕ. Γι' αυτό και δεν ανησυχούν από τέτοιες φωνές. Από την άλλη μεριά, είναι η πολιτική του ΚΚΕ που θεωρεί ότι τα δικαιώματα του λαού για μόνιμη και σταθερή δουλειά με αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο και επαρκείς κοινωνικές παροχές από τη στιγμή που γεννιέται ο άνθρωπος ως τα βαθιά γεράματα, δε συμβιβάζονται πλέον με την καπιταλιστική ιδιοκτησία.

Κανένας μόνος του δεν μπορεί να δώσει λύση

Το ΚΚΕ καλεί σε συναγερμό για την αποτροπή των χειρότερων. Σε αυτόν τον αγώνα έχουν όλοι θέση σε πόλεις και χωριά, ανεξάρτητα από τι έκαναν ή τι πίστευαν χτες. Μπροστά στο πρόβλημα πρέπει να συγκροτηθεί μια πλατιά Λαϊκή Συμμαχία. Εργατοϋπάλληλοι, συνταξιούχοι, επαγγελματίες, αγρότες, γυναίκες, νέοι, γιατροί και νοσηλευτές, όλοι μαζί σε ένα ενιαίο μέτωπο πάλης και αγώνα. Κανένας μόνος του δεν μπορεί να δώσει λύση. Είναι θέμα ζωής και θανάτου. Οργάνωση παντού.

Καλούμε τις Οργανώσεις του Κόμματος και της ΚΝΕ, τους οπαδούς και φίλους του Κόμματος να αναπτύξουν παντού πρωτοβουλία συσπείρωσης και αγώνα. Ο καπιταλισμός ό,τι ήταν να δώσει το έδωσε. Εδωσε τα μονοπώλια που κυριαρχούν σε κάθε κλάδο. Δεν μπορεί να δώσει τίποτα άλλο. Στον τομέα της Χαλυβουργίας, για παράδειγμα, η μόνη δυνατότητα που υπάρχει για το μέλλον είναι ο Μάνεσης να συγχωνευτεί με κάποια άλλη Χαλυβουργία. Αλλά αυτό δεν είναι ανάπτυξη. Είναι απλώς προσωρινή σωτηρία του Μάνεση.

Εν τω μεταξύ, οι ανάγκες σε έργα υποδομής και κατοικίας μεγαλώνουν και επομένως χρειάζεται τεράστια ανάπτυξη παραγωγής χάλυβα. Ο Μάνεσης δεν ενδιαφέρεται για τις κοινωνικές ανάγκες και δεν μπορεί να δώσει φτηνά και σε μεγάλες ποσότητες προϊόντα. Οι βιομήχανοι, η μεγάλη εργοδοσία, βρήκαν την ευκαιρία με την κρίση και τη μεγάλη ανεργία και με συμμάχους τις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες να πραγματοποιήσουν ένα πάγιο στρατηγικό αίτημά τους. Την κατάργηση των κλαδικών Συλλογικών Συμβάσεων και της Εθνική Συλλογικής Σύμβασης. Δε θέλουν σταθερή δουλειά, σταθερό μεροκάματο και συγκροτημένα εργατικά δικαιώματα. Δε θέλουν συνδικάτα.

Μας ξαναγυρίζουν στην εποχή του Σικάγο, τότε που οι εργάτες πάλευαν για 8 ώρες δουλειά, 8 ώρες μόρφωση - ψυχαγωγία και 8 ώρες ανάπαυση. Μόνο που τώρα ο αγώνας δεν πρέπει να οργανωθεί μόνο για την επαναφορά αυτών των αιτημάτων και των ΣΣΕ, αλλά πρέπει να συνδυαστεί και με την πάλη για την εργατική - λαϊκή εξουσία, με την κατάργηση των μονοπωλίων.

Οι λεγόμενες αντιμνημονιακές δυνάμεις, με πρωταγωνιστή τον ΣΥΡΙΖΑ κάνουν πως δε βλέπουν ότι αυτή η πολιτική είναι βγαλμένη μέσα από τα επιτελεία του κεφαλαίου, από τον ΣΕΒ, από τα επιτελεία της ΕΕ, εδώ και αρκετά χρόνια. Τα φορτώνουν γενικώς στην κακή διαχείριση, στην τρόικα, στην κακιά Μέρκελ. Είναι μια ακόμα απόδειξη ότι όχι μόνο δεν έχουν την παραμικρή διάθεση σύγκρουσης με αυτά τα συμφέροντα αλλά είναι πανέτοιμοι να τα υπηρετήσουν.

Καλούμε σε σκληρό και συντονισμένο αγώνα για την υπεράσπιση των θεμελιακών αυτών δικαιωμάτων μαζί με τον αγώνα για την κοινωνική ασφάλιση και την ανεργία.

Εμπιστοσύνη στην εργατική τάξη

Το Κόμμα στη Μαγνησία έχει βαθιές ρίζες. Από δω ξεκίνησαν πολλές πρωτοπόρες ιδέες. Στα εργοστάσια του Βόλου, το εργατικό κίνημα άνοιξε φωτεινούς δρόμους. Στηριγμένοι σήμερα στις μεγάλες αυτές παραδόσεις οι κομμουνιστές και κομμουνίστριες της Μαγνησίας έχουν χρέος να αναδείξουν στις σύγχρονες συνθήκες τις μεγάλες αξίες και τη δύναμη που κρύβει στις γραμμές της η εργατική τάξη.

Να προχωρήσουν πιο θαρρετά και με εμπιστοσύνη στην εργατική τάξη, στην ανασύνταξη του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, να παλεύουν πιο τολμηρά για την ενότητα των γραμμών της και την οικοδόμηση της Λαϊκής Συμμαχίας με τα άλλα λαϊκά στρώματα. Να γίνει το εργατικό και λαϊκό κίνημα στο Βόλο και σε όλη τη Μαγνησία το κέντρο πολιτικών εξελίξεων και διεργασιών, φωτεινός φάρος και για άλλες πόλεις.

Η επιστράτευση πρέπει να πετύχει

Η επιστράτευση πρέπει να πετύχει


 Posted  by 2310net 

≈ 2 σχόλια 


Η επιστράτευση έγινε μόδα. Η συνήθεια που έγινε λατρεία. Σε τέτοιο βαθμό που αφού άρχισε να γίνεται πριν ακόμα απεργήσουν οι εργαζόμενοι, όλα δείχνουν πως θα γίνει καθεστώς. Θα διορίζεσαι, και μαζί με τον διορισμό θα σου επιδίδουν και το χαρτί της επιστράτευσης εφ’ όρου ζωής. Η αλήθεια όμως είναι ότι χρειαζόμαστε μια γενικευμένη επιστράτευση που θα συνοδευτεί με μια καθολική επίταξη.

Να επιτάξουμε τα εργοστάσια που ανήκουν στους ιδιώτες. Να τα θέσουμε υπό την κυριαρχία μας, χωρίς να έχουμε πάνω από το κεφάλι μας τα παράσιτα που ζουν από το αίμα μας.

Να επιτάξουμε τα εκατοντάδες δημόσια κτίρια. Να τα δώσουμε σε όσους είναι άστεγοι, υπέστησαν εξώσεις, στοιβάζονται σε σπίτια-σπιρτόκουτα, ζουν χωρίς ρεύμα και νερό.

Να επιτάξουμε τα δημόσια οχήματα που σκουριάζουν στις αποθήκες. Να τα δώσουμε στους εργαζόμενους που διανύουν δεκάδες χιλιόμετρα για να πάνε στη δουλειά τους.

Να επιτάξουμε τους τόνους τροφίμων που ακριβοπληρώνουμε στα σούπερ μάρκετ και στους διάφορους μεσάζοντες και να τα μοιράσουμε στον λαό για να καλύψει τις διατροφικές του ανάγκες.

Να επιτάξουμε τα δωμάτια των ξενοδοχείων ώστε όλοι μας να μπορούμε να πάμε διακοπές όταν θέλουμε, όπου θέλουμε χωρίς να πληρώνουμε κανέναν «επενδυτή» ξενοδόχο.

Να επιτάξουμε τον εξοπλισμό των ιδιωτικών καναλιών και να προβάλλουμε από τις συχνότητές τους ταινίες, ντοκιμαντέρ, σοβαρές εκπομπές και ό,τι άλλο μπορεί να ανεβάσει το πνευματικό επίπεδο ενός λαού που έχει εθιστεί στα μεσημεριανά και στα τούρκικα σίριαλ.

Να επιτάξουμε τα νοσοκομεία που ρημάζουν από τον «υγιή» ανταγωνισμό δημόσιων και ιδιωτικών και να εξασφαλίσουμε ελεύθερη πρόσβαση σε κάθε άνθρωπο, χωρίς να υπολογίζουμε το χρώμα στο δέρμα του ή το κόστος της κάθε εξέτασης.

Να επιτάξουμε τον πλούτο που παράγεται σε κάθε γωνιά αυτής της χώρας και να τον αξιοποιήσουμε προς όφελος αυτών που τον παράγουν, χωρίς να καταστρέφουμε το περιβάλλον για μια «επένδυση» φιάσκο.

Να επιτάξουμε τις τράπεζες και να πάρουμε τα δισεκατομμύρια που καταλήγουν στις τσέπες των ιδιοκτητών τους για να τα κάνουμε έργα υπέρ των μέχρι σήμερα φτωχών.

Να επιτάξουμε κάθε ιδιωτικό μέσο παραγωγής. Έτσι κι αλλιώς δημόσιο είναι. Δεν τα έφτιαξαν μόνοι τους αυτοί που τα κατέχουν, ούτε τους έπεσαν από τον ουρανό. Άλλοι τα έφτιαξαν, άλλοι δούλεψαν γι’ αυτά. Το ότι ανήκουν στους καπιταλιστές δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια πράξη νομικού χαρακτήρα εντός του συστήματος δικαίου που οι ίδιοι δημιούργησαν. Δικά μας είναι, δικά μας πρέπει να γίνουν.

Να επιστρατεύσουμε τους καθηγητές και να τους ωθήσουμε να μορφώνουν και όχι να εξετάζουν τα παιδιά μας.

Να επιστρατεύσουμε τους μπάτσους και να τους βάλουμε, αντί να χτυπάνε τον κόσμο, να κάνουν κάτι πιο χρήσιμο. Να βοηθήσουν ας πούμε στην ανάπλαση της πλατείας της γειτονιάς τους, να χτίσουν ένα σχολείο, ένα νοσοκομείο, ένα θέατρο.

Να επιστρατεύσουμε τους «Πρετεντέρηδες» και να τους βάλουμε να κάνουν κάτι διαφορετικό. Αν μπορούν να κάνουν τίποτα άλλο απ’ το να γλύφουν μεγαλοεργολάβους-καναλάρχες.  

Να επιστρατεύσουμε τους γιατρούς, για να βρεθούν εκεί που βρίσκεται και ο τελευταίος άνθρωπος που χρειάζεται μια εξέταση, μια θεραπεία ή ένα φάρμακο.

Να επιστρατεύσουμε τους ηθοποιούς και τους τραγουδιστές, για να γυρίζουν όλη τη χώρα. Να μη μείνει ούτε ένας άνθρωπος που να μην έρθει σε επαφή με την τέχνη.

Να επιστρατεύσουμε τα παιδιά στην ομορφιά της ζωής και όχι στο άγχος του ανταγωνισμού.

Να επιστρατεύσουμε τους ηλικιωμένους στην αξιοπρεπή διαβίωση και όχι στην επιβίωση.

Να επιστρατεύσουμε τους επιστήμονες, στην έρευνα και την ανάπτυξη της επιστήμης προς όφελος όλων μας και όχι των εταιριών-κολοσσών που τους σπονσοράρουν.

Να επιστρατεύσουμε τους εφοπλιστές και να τους βάλουμε να καθαρίζουν τις καταπακτές των πλοίων, έτσι για να μάθουν πως είναι ένα 8ωρο εργασίας.

Αυτή η επιστράτευση πρέπει να πετύχει…

ΥΓ. Αν συμφωνείς με τα παραπάνω να σου υπενθυμίσω ότι κάτι τέτοιο ήταν αυτό που είχε στο μυαλό του ο Καρλ Μαρξ όταν έγραφε για την δικτατορία του προλεταριάτου.

Όλοι μαζί βρε ντιρλιντί

Όλοι μαζί βρε ντιρλιντί 
Συνεχίζοντας σε χακί ρυθμούς και σε αντίστοιχο κλίμα με την προηγούμενη ανάρτηση, η κε του μπλοκ καταπιάνεται με το θέμα της προληπτικής επιστράτευσης των εκπαιδευτικών –πριν καν απεργήσουν- κι ως εξωτερικός παρατηρητής ευπειθώς αναφέρει τα εξής, ως ανταπόκριση από το μέτωπο.

Προχτές στη λδ του βορρά είχαμε απογευματινές πορείες αλληλεγγύης στους επιστρατευμένους καθηγητές, όπου συνέβησαν μια σειρά παράδοξα, που ζητούσαν εξήγηση.
Αφενός οι άλλοι, (δηλ οι πλην λακεδαιμονίων), «μας πήραν» το άγαλμα βενιζέλου, όπου δίνουμε κλασικά τα δικά μας αγωνιστικά ραντεβού κι έτσι εμείς συγκεντρωθήκαμε στην αγία σοφία. Αλλά δεν πειράζει, πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικιά μας θα ‘ναι (όχι η αγιά σοφιά, η πλατεία γύρω από το άγαλμα του βενιζέλου).
Αφετέρου προχωρήσαμε κι εμείς προς το άγαλμα βενιζέλου κι ακολούθησε κοινή πορεία –όπου στη διαδρομή είδαμε μεταξύ άλλων την αφίσα μιας συναυλίας με θέμα «η μουσική κατά της βίας» και προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τι γυρεύουν εκεί ο χαρούλης κι ο τσακνής, που είναι και ο πιο πολιτικοποιημένος. Παρεμπιπτόντως, κάθε φορά που γίνεται κάτι τέτοιο και μας βγαίνει ο ενωτικός αριστερός που κρύβουμε μέσα μας –όπως είχε γράψει παλιότερα σε άλλα συμφραζόμενα ο άθλιος- μου έρχεται συνειρμικά στο νου ένας στίχος από το δωμάτιο στο άμστερνταμ του άσιμου –εξ ου και ο τίτλος της ανάρτησης. Αλλά για αυτό σε κάποια άλλη ανάρτηση.

Αφετρίτου, αυτή τη φορά οι άλλοι ήταν περισσότεροι από εμάς. Αν και όλοι μαζί ήμασταν μόλις κάτι σε μικρό τετραψήφιο, πολύ μακριά από τις ανάγκες και το διακύβευμα της συγκυρίας. Μπορεί βέβαια να φταίει το ξαφνικό της κινητοποίησης, οι βιαστικές ειδοποιήσεις της τελευταίας στιγμής ή ακόμα κι οι καιρικές συνθήκες –μια φορά έγινε κοινή πορεία και παραλίγο να ανοίξουν οι ουρανοί. Αλλά που ήταν κρυμμένες όλες αυτές οι κοχλάζουσες αγωνιστικές διαθέσεις για απεργία διαρκείας και γιατί δε βγήκαν μαζικά στους δρόμους να εκφραστούν και να αντιδράσουν στην επιστράτευση; Μήπως κρατάνε δυνάμεις για την παρασκευή;

Στην αθήνα απ’ ό,τι μου μετέφεραν τα πράγματα ήταν σαφώς καλύτερα, οι συσχετισμοί στο δρόμο διαφορετικοί υπέρ μας, αλλά ο παρονομαστής κοινός: αξιοπρεπής παρουσία και μαζικότητα, αλλά τελείως αναντίστοιχη με τις απαιτήσεις. Ένα μέρος του κόσμου φαίνεται να μην αντιλαμβάνεται τι σημαίνει επιστράτευση απεργών ή να μην τον απασχολεί εφόσον δεν καλούν τη δική του κλάση. Πρώτα ήρθαν να στρατολογήσουν τους ναυτεργάτες, δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ναυτεργάτης, μετά ήρθαν να στρατολογήσουν τους καθηγητές, κοκ. Αλλά ακόμα κι όταν έρθει τελικά η σειρά του, παγιδεύεται στη λογική της ατομικής λύσης και ψάχνει να βρει κάνα γιώτα, για να εξαιρεθεί από τα μέτρα, ή κάποιο βύσμα για να βολευτεί κάπως καλύτερα στο στρατόπεδο εργασίας, χωρίς να αμφισβητεί τους γενικούς όρους του.

Τελικά η πορεία ξέφυγε από το καθιερωμένο δρομολόγιο κι έστριψε στην αριστοτέλους για να συνεχίσει παραλιακά, μπροστά από τα καφέ στη νίκης, όπου ο ντουντουκιέρης μας σε μεγάλες στιγμές έμπνευσης φώναξε: εσείς που τώρα κοιτάτε με απορία, αφήστε το φραπέ και ελάτε στην πορεία. Αλλά το καλύτερο ήταν ένα άλλο σύνθημα που έλεγε «όχι στην κρατική τρομοκρατία, αγώνας για δημόσια και δωρεάν παιδεία». Που έτσι γραμμένο δεν προκαλεί καμία αίσθηση στο σφο αναγνώστη, αλλά πρέπει να το τραγουδήσει από μέσα του, για να δει πώς πάει το πρώτο μισό.
Ό-ΧΙ  ΣΤΗΝ  ΚΡΑ/ (παύση) ΤΙ-ΚΗ  ΤΡΟ-ΜΟ-ΚΡΑ-ΤΙ-Α
Κι έτσι όπως τονίζαμε στο τέλος αυτό το «κρα…», σκεφτόσουν συνειρμικά τα μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά, που έπεσαν πάνω στην εργατιά κι επιστρατεύουν όσους κλάδους τολμούν να αντιδράσουν.

Αλλά η πορεία είχε πάει στην παραλία χωρίς κάποιο προφανή λόγο κι εμείς είχαμε εσωτερικά την ίδια απορία με αυτούς που μας κοιτούσαν, προσπαθώντας να μαντέψουμε πού θα κατέληγε. Στο λευκό πύργο για να θυμηθούμε τις πλατείες; Εκεί που αρχίζουν τα όνειρά μας; Στο σπίτι ενός συναγωνιστή που ξέχασε το κολατσιό του και θα ανέβει να το πάρει; Μα τέλος πάντων, που πορευόμαστε κύριοι;
Τελικά αυτοί έστριψαν στην αγγελάκη και συνέχισαν στους δρόμους της πόλης, ενώ εμείς τερματίσαμε  στο ΚΡΑ
τικό θέατρο (κθβε) και τους ευχηθήκαμε καλή συνέχεια και στο επανιδείν.

Αλλά δεν τους ξαναείδαμε, γιατί στην χτεσινή απεργία της αδεδυ οι περισσότεροι προχώρησαν ανοιχτά σε επαναστατική απεργοσπασία, πάντα στο όνομα της απεργίας διαρκείας με προοπτικές αργής ή γρήγορης μετεξέλιξης σε εξέγερση –με την εξαίρεση ενός φιλοσοβιετικού αντάρτη καθηγητή, που ερχόταν συχνά και στις συναντήσεις του ομίλου και που κάποιες φορές μοιάζει να βρίσκεται σε λάθος χώρο, με βάση τις απόψεις του.

Κι έτσι εμείς που ήμασταν ακόμα λιγότεροι από τη δευτέρα, καμιά εκατοστή συνολικά, πορευτήκαμε από το ίδιο σημείο στην αγίας σοφίας προς το άγαλμα για να βρούμε εκεί το δσ της εδοθ και καμιά δεκαριά σεκίτες, που αποφάσισαν να… παρέμβουν στις μάζες μας και κατάφεραν να δημιουργήσουν από το πουθενά μια μικροένταση, χωρίς όμως να δοθεί συνέχεια. Και ήμασταν τόσο λίγοι αθροιστικά, που δεν έγινε καν πορεία..!

Το ηθικό δίδαγμα είναι πως, ενώ κατά τους δημοφιλείς αριστερίστικους μύθους το παμε αρνείται τους αγώνες που δε μπορεί να ελέγξει κι εμποδίζει με ηττοπάθεια τις εργαζόμενες μάζες να συρρεύσουν σε απεργίες διαρκείας, μόνο οι δικές μας δυνάμεις απέργησαν χτες –και συνολικά μέχρι στιγμής.
Κάποια στέλεχη των παρεμβάσεων μας στηλιτεύουν σε μια δήλωσή τους κι αναρωτιούνται στον τίτλο της αν είμαστε ηλίθιοι ή προβοκάτορες. Μάλλον το πρώτο, θα απαντούσα εγώ. Γιατί είμαστε πάλι οι «βλάκες της υπόθεσης» που σήκωσαν έμπρακτα την απεργία, παρά τις μεγαλοστομίες και τις ονειρώξεις των άλλων. Κι αν τελικά αποφασίσουν οι ελμε να προχωρήσει κανονικά η απεργία –κι όχι συμβολικά, κατά τα γιαπωνέζικα εργασιακά έθιμα- οι δικοί μας θα είναι πάλι στην πρώτη γραμμή να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Την ίδια στιγμή που οι καθεστωτικές παρατάξεις παίζουν χοντρό παιχνίδι εντυπώσεων και στήνουν μια κακόγουστη παράτα –με διάφορους κομπάρσους- για τις δικές τους εκλογικές σκοπιμότητες, με το βλέμμα στραμμένο στο συνέδριο της ολμε του άλλου μήνα.

Αντί επιλόγου η κε του μπλοκ συνιστά ανεπιφύλακτα στη βάση την ανάγνωση δύο πολύ καλών σχετικών κειμένων του 2310 νετ για την απεργία των εκπαιδευτικών και την επιστράτευση –που πρέπει να πετύχει.
Συμπληρωματικά μπορείτε να διαβάσετε επίσης μια ανάλυση του στέργιου από το blog αριστερά και πολιτική και κάποια εύλογα ερωτήματα που θέτει ο γιώργος σαρρής στο δικό του ιστολόγιο.
 Προβοκάτσια από Μπρεζνιεφικό απολίθωμ

Πολέμιος του σοσιαλισμού

Πολέμιος του σοσιαλισμού

Συνεχίζει να ψαρεύει στα θολά νερά ο ΣΥΡΙΖΑ και ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας. Από τη μια δεν έχει καμία αναστολή να καπηλεύεται συνθήματα του ταξικού εργατικού κινήματος - με τα οποία ο ίδιος και το κόμμα του δεν έχουν καμία σχέση - όπως το «καμία θυσία για την πλουτοκρατία» - και από την άλλη δεν έχει καμία δυσκολία να συκοφαντεί τους κομμουνιστές, τα κομμουνιστικά κόμματα και το σοσιαλισμό. Ετσι, ο Αλ. Τσίπρας σε συνέντευξή του στο ραδιοφωνικό σταθμό του ΣΥΡΙΖΑ («Στο Κόκκινο») όχι μόνο ξεκαθάρισε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καμία σχέση με την πάλη για το σοσιαλισμό, αλλά και δεν παρέλειψε να συκοφαντήσει τόσο την πάλη για αλλαγή τάξης στην εξουσία, όσο και τα ίδια τα Κομμουνιστικά Κόμματα.

«Δε θέλουμε ένα κόμμα πρωτοπορία της εργατικής τάξης, ένα μπολσεβίκικο κόμμα της δεκαετίας του 1917, που θα είναι μια μικρή κάστα - ομάδα δηλαδή πρωτοπόρων που θα καθοδηγεί το λαό που δεν ξέρει. Αυτή είναι ειδοποιός διαφορά. Θέλουμε να είμαστε ένα κόμμα μέσα στην κοινωνία και στους κοινωνικούς αγώνες. Η κοινωνία και το αυθόρμητό της πολλές φορές θα καθοδηγεί εμάς». Ο Αλ. Τσίπρας επιχειρεί από τη μια να χαϊδέψει τα αυτιά του λαού μιλώντας για «αυθόρμητα» κ.λπ. ενώ ταυτόχρονα δεν ξεχνάει το ταξικό του καθήκον και συκοφαντεί το κόμμα του Λένιν ως ένα κόμμα «κάστα» εκτός κοινωνίας και του λαού... Η ιστορία, βέβαια, τον έχει διαψεύσει.

***

Ετσι προχωράει η προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να ανακοπεί η ριζοσπαστικοποίηση του λαού: Από τη μια ο ΣΥΡΙΖΑ κοιτάει πώς θα υφαρπάξει τη λαϊκή ψήφο για να εγκλωβίσει τους εργαζομένους στο σύστημα και από την άλλη κοιτάει να συκοφαντήσει τη μόνη φιλολαϊκή διέξοδο από την καπιταλιστική κρίση, δηλαδή την πάλη της εργατικής τάξης και των συμμάχων της για την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων. Ετσι συνεχίζει ο Αλ. Τσίπρας τη συκοφάντηση της ΕΣΣΔ και των ΚΚ: «Αν ήταν χρήσιμο το κόμμα πρωτοπορία για να καθοδηγήσει τις μάζες σε μια εποχή πολύ διαφορετική από τη σημερινή, έναν αιώνα πριν που δεν υπήρχαν οι νέες τεχνολογίες, δεν υπήρχαν τα ΜΜΕ όπως υπάρχουν σήμερα, στο αμέσως επόμενο στάδιο, για την οικοδόμηση δηλαδή μιας ανοιχτής πλατιάς δημοκρατικής κοινωνίας ήταν όχι εργαλείο, αλλά εμπόδιο αυτή η δομή». Καταρχήν και σήμερα υπάρχει η αναγκαιότητα και επικαιρότητα οικοδόμησης του σοσιαλισμού και όχι κάποιας δημοκρατικής κοινωνίας, δηλαδή κάποιου εξανθρωπισμένου καπιταλισμού και Ευρωπαϊκής Ενωσης που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ.

***

Με αυτά που λέει εννοεί ότι δεν χρειάζονται σήμερα Κομμουνιστικά Κόμματα που παλεύουν για το σοσιαλισμό - κομμουνισμό, αλλά κόμματα τύπου ΣΥΡΙΖΑ που αφήνουν το καπιταλιστικό σύστημα ανέπαφο, μιλώντας για κάποια δημοκρατική κοινωνία, λες και η δημοκρατία των αστών ταυτίζεται με τη δημοκρατία των εργατών. Οταν για τους αστούς δημοκρατία είναι τα κέρδη τους. Αποκαλύπτει για άλλη μια φορά ότι δίνει εξετάσεις στους αστούς ως δύναμη που ενταγμένη οργανικά στο πολιτικό τους σύστημα, πρωταρχικό στόχο του έχει τη χειραγώγηση και τον εγκλωβισμό των εργαζομένων στο σύστημα της εκμετάλλευσης. Οτι η αγωνιστικότητα και η «αντιπολίτευση» που «πουλάει», ως δύναμη που έχει πολιτική αντιμετώπισης των λαϊκών προβλημάτων, είναι δούρειος ίππος υπονόμευσης της ταξικής πάλης της εργατικής τάξης και των συμμάχων της με στόχο τη συστράτευσή τους κάτω από ξένη σημαία συμφερόντων, αυτή των καπιταλιστών. Ο κόσμος που σκέφτεται ριζοσπαστικά, ας βγάλει συμπεράσματα. Συσπείρωση με το ΚΚΕ χρειάζεται σήμερα, αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή γραμμή συσπείρωσης για την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων και όχι τον εξωραϊσμό που επιχειρεί ο ΣΥΡΙΖΑ.

ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΛΕΝΗ

ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΛΕΝΗ

Ποιος τη ζωη μου κυβερνά

Ποιος τη ζωη μου κυβερνά 


Λέγομαι Κωνσταντίνος Μανίκας και είμαι μαθητής της πρώτης Λυκείου στο 10 Λύκειο Δραπετσώνας...
Αποφάσισα να γράψω αυτό το κείμενο, θέλοντας να εκφράσω τον αποτροπιασμό και την αγανάκτησή μου για το θράσος και την υποκρισία και αυτών που μας κυβερνούν καθώς και όλων αυτών των δημοσιογράφων και ΜΜΕ που τους βοηθάνε για να επιβάλλουν τα άνομα και ανήθικα σχέδια τους σε βάρος των μαθητών και της νέαςγενιάς.

Αφορμή είναι η απεργία των καθηγητών μου , μέσα στην εξεταστική περίοδο και τα κροκοδείλια δάκρυα πολιτικών και δημοσιογράφων για το μέλλον μου ,που «κινδυνεύει» απ αυτήν.

Τι λέτε;;;;; 
Τι μέλλον έχω , -εξαιτίας σας – κι από ποιους πραγματικά κινδυνεύει;;;;


Ας δούμε πρώτα, ποιος διαμόρφωσε το μέλλον και την ζωή όλων, από παλιά.

- Ποιος έφτιαξε το μέλλον του παππού μου και το έντυσε με τα αποφόρια της ΟΥΝΤΡΑ, στέλνοντας τον μετανάστη στη Γερμανία;

- Ποιος κακοδιαχειρίστηκε και κατάκλεψε αυτόν τον τόπο;

- Ποιος ανάγκασε την μητέρα μου να δουλεύει απ το πρωί ως το βράδυ για 530 ευρώ, που αφού πληρώσει λογαριασμούς και φαγητό , δεν περισσεύουν –όχι για να μου πάρει παπούτσια- αλλά ούτε ένα βιβλίο που θέλω απ τον πάγκο του παζαριού;;;;;

- Ποιος μείωσε στο μισό τον μισθό του πατέρα μου;

- Ποιος τον συκοφάντησε ,τον απείλησε με επιστράτευση , απόλυση -αυτόν και όλους τους συναδέλφους του στις μεταφορές- όταν κατέβηκαν σε απεργίες μόνο και μόνο γιατί ήθελαν να ζήσουν με αξιοπρέπεια;

- Ποιος θέλει να κλείσει την σχολή που διάλεξε ο αδερφός μου για να πραγματοποιήσει τα όνειρα του, στο Πανεπιστήμιο;

- Ποιος μου έδωσε φωτοτυπίες αντί για βιβλία;

- Ποιος με άφησε να παγώνω χωρίς θέρμανση στην τάξη μου;

- Ποιος φταίει που μαθητές λιποθυμάνε απ την πείνα;

- Ποιος άφησε τόσους άνεργους;

- Ποιος οδήγησε 4000 ανθρώπους στην αυτοκτονία;

- Ποιος άφησε τους παππούδες μας χωρίς περίθαλψη και φάρμακα;

Οι καθηγητές μου ή ΕΣΕΙΣ τα κάνατε όλα αυτά;;;;

Λέτε επίσης ότι οι καθηγητές μου , με την απεργία , θα καταστρέψουν τα όνειρα μου.

Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να είμαι ένας ακόμα άνεργος στο 67% των νέων ανέργων;

Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να δουλεύω ανασφάλιστος και χωρίς ωράρια για 350 ευρώ το μήνα –όπως ψηφίσατε στην τελευταία σας τροπολογία-;

Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να γίνω οικονομικός μετανάστης ;

Ποιος σας είπε ότι όνειρό μου είναι να γίνω delivery boy;

Δυο λόγια θέλω να πω και στους δασκάλους μου , σ όλη τη χώρα.

Δάσκαλοι μου , έχετε υποχρέωση απέναντι σ όλους τους μαθητές ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΕΤΕ ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ .
Αν υποχωρήσετε στον δίκαιο αγώνα σας τότε πραγματικά θα έχετε παίξει με το μέλλον μου και θα το χετε υποθηκεύσει.

Όποια υποχώρηση και να κάνετε , όποια νίκη της κυβέρνησης , θα μου στερήσει το δικαίωμα να χαμογελάω , να ονειρεύομαι , να ελπίζω, να αγωνίζομαι για καλύτερη ζωή για μια ανθρώπινη κοινωνία.

Στους γονείς , τους συμμαθητές μου και σ όλη την κοινωνία έχω να πω τα εξής:

Θέλετε αυτοί που μας διδάσκουν να ζουν μες στην εξαθλίωση;

Θέλετε να μας στοιβάξουν σαν εμπορεύματα στις αίθουσες;

Θέλετε να κλείσουν τα σχολεία και να χτίσουν φυλακές;

Θα αφήσετε τους δασκάλους μας μόνους τους σε αυτόν τον αγώνα ;

Έτσι θα μας μάθετε να φωνάζουμε αλληλεγγύη ;

Θέλετε ο δάσκαλος να είναι παράδειγμα σε μας, αυτοσεβασμού , αξιοπρέπειας μαχητικότητας η παράδειγμα υποδούλωσης;;;

Θέλετε τελικά να ζήσουμε σαν δούλοι ;

Από αύριο κιόλας , καταλήψεις σε όλα τα σχολεία από μαθητές και γονείς για να στηρίξουμε τους δασκάλους μας μ’ ένα τραγούδι , ένα σύνθημα : «εμπρός να τσακίσουμε τυράννους φασίστες»

Όλοι μαζί για να αγωνιστούμε για δημόσια δωρεάν και ποιοτική παιδεία .

Όλοι μαζί για να ανατρέψουμε αυτούς που κλέβουν το γέλιο μας ,το γέλιο των παιδιών σας.

ΥΓ. όχι από ματαιοδοξία αλλά για να στερήσω από κάποιους το γελοίο επιχείρημα πως «απλά θέλω να χάσω μαθήματα» , παραθέτω τους βαθμούς μου...

από Ντία Κουδουνή
 Αναρτήθηκε από ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΠΠΑΣ

Κόκκινη!

Κόκκινη!

«Ο,τι έχω μάθει περί τιμής και καθήκοντος μου τα έχει διδάξει το ποδόσφαιρο».

Ετσι περιέγραφε σε κάποιες μακρινότερες εποχές ο Αλμπέρ Καμύ την αγάπη του γι' αυτό το παιχνίδι.

Τι σχέση, όμως, έχει ο Καμύ με τους υπαίτιους της μετατροπής του παιχνιδιού μας, του ποδοσφαίρου, σε αυτή την ξεφτίλα, σε αυτή την ντροπή που είδαμε να εξελίσσεται για μια ακόμα φορά μπροστά στα μάτια μας στον τελικό του Κυπέλλου μεταξύ Ολυμπιακού - Αστέρα Τρίπολης; Μα τα λόγια του Καμύ αυτούς αφορούν. Προσωπικά!

Διότι οι κύριοι αυτοί δεν εκπροσωπούν τίποτα λιγότερο απ' ό,τι ακριβώς πρέπει να αποβληθεί. Εκπροσωπούν το ποδόσφαιρο των εφοπλιστών, των καναλαρχών και των πετρελαιάδων. Εκπροσωπούν αυτόν τον ναό του εμπορίου και της επαγγελματικής ίντριγκας που πρέπει να αποβληθεί από το ποδόσφαιρο! Το δικό μας ποδόσφαιρο!

Για όσους αγαπάμε τον Ολυμπιακό, για τους άλλους που αγαπούν τον Παναθηναϊκό, για τους τρίτους που αγαπούν την ΑΕΚ, τον ΠΑΟΚ, τον Αστέρα, εν αρχή είναι η μπάλα. Χωρίς μπάλα δεν υπάρχει ούτε Ολυμπιακός, ούτε Παναθηναϊκός, ούτε τίποτα.

Μπάλα χωρίς Μαρινάκηδες, χωρίς Αλαφούζους, χωρίς Μελισσανίδηδες γίνεται (για την ακρίβεια μόνο έτσι γίνεται).

Να γιατί, τελικά, η αποβολή τους, η κόκκινη, η κατακόκκινη, η διά παντός αποβολή τους, η δική τους και των ομοίων τους από το ποδόσφαιρο, δεν είναι τίποτα λιγότερο από ζήτηματιμής και καθήκοντος για όσους αγαπούν την μπάλα.

Η μπάλα - όπως και η ζωή - είναι ζήτημα τιμής και καθήκοντος να γίνει η «θεά» της συλλογικότητας. Του ταλέντου. Της άμιλλας. Της ομορφιάς. Του γνήσιου, του ανθρώπινου λάθους.

Η μπάλα - όπως και η ζωή - της αξίζει να είναι υπόθεση μεταξύ ανθρώπων, κανονικών ανθρώπων. Ο ιδρώτας αυτών που παίζουν, η χαρά για τη νίκη, η στεναχώρια για την ήττα, η πλάκα και το πείραγμα, να είναι καθαρά και ανιδιοτελή. Οχι υπόθεση της «παράγκας».Οχι το κλοτσοσκούφι της αθλιότητας και της «μουφιάς», όπως την έχουν καταντήσει.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

«Χάρβαρντ»

«Χάρβαρντ»

Στα 40 χρόνια της μεταπολίτευσης έχουν κάνει καμιά τριανταριά (!) εκπαιδευτικές «μεταρρυθμίσεις», κάθε φορά παρέδιδαν χειρότερο μπάχαλο απ' ό,τι παραλάμβαναν, προκάλεσαν αμορφωσιά, μετέτρεψαν την έννοια «Παιδεία» σε παράρτημα της κάθε «Κόκα Κόλα», μετέτρεψαν τα σχολεία σε πάρκινγκ παιδιών και σε παρακολούθημα του φροντιστηρίου - αλλά τώρα ζητάνε και τα ρέστα!

Μέσα σε τρία χρόνια, έχουν βάλει λουκέτα σε 980 σχολεία, στο λεξικό της πολιτικής τους απρέπειας αυτό το λένε «συγχωνεύσεις» - αλλά τώρα ζητάνε και τα ρέστα!

Μόνο φέτος έχουν χαθεί, λόγω ελλείψεων σε καθηγητές, πάνω από 32.000 (!) διδακτικές ώρες - αλλά τώρα ζητάνε και τα ρέστα!

Από το 2009 και μετά, οι μειώσεις δαπανών για τα σχολεία αγγίζουν το 47% (!) - αλλά τώρα ζητάνε και τα ρέστα!

Η Ελλάδα είναι η χώρα της ΕΕ, που, εκτός από το υψηλότερο ποσοστό μαθητικής διαρροής, παρουσιάζει και το «προνόμιο» το ποσοστό της αύξησης των νέων που βρίσκονται εκτός εκπαίδευσης, κατάρτισης και απασχόλησης να έχει αυξηθεί από το 2008 μέχρι το 2011κατά 54,7% (!) - και τώρα ζητάνε και τα ρέστα!

Εκαναν τα σχολεία χώρους συνάθροισης φτωχοποιημένων δασκάλων με περικομμένα εισοδήματα κατά 40%, σε προθάλαμους ανεργίας για τους υποσιτιζόμενους και μη μαθητές και σε ένα διαρκές «δώσε» για τους ανήμπορους από τα χαράτσια γονείς - αλλά τώρα ζητάνε και τα ρέστα!

*

Αυτή είναι η «δημόσια και δωρεάν Παιδεία» τους στην Ελλάδα.

Τόσο «δημόσια» και τόσο «δωρεάν» που ακόμα και ένας πρώην πρωθυπουργός ομολογούσε ότι το «δημόσια και δωρεάν» όταν αναφέρεται στην Παιδεία συνιστά κακόγουστο ανέκδοτο.

Γι' αυτή την «Παιδεία» τους οι Ελληνες γονείς πληρώνουν πάνω από 5 δισ. ευρώ το χρόνο.

Κι όμως όλοι αυτοί οι κύριοι που σπούδασαν στα Χάρβαρντ για να μας κυβερνήσουν (σ.σ.: γι' αυτό μας κυβερνάνε τόσο καλά...) έχουν και το θράσος να ποζάρουν σαν προστάτες των «ονείρων», των «ελπίδων» και των «δικαιωμάτων» των μαθητών...

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

«Μηδενική ανοχή» και Ξένιος... Δένδιας

«Μηδενική ανοχή» και Ξένιος... Δένδιας

Την περασμένη βδομάδα, ο υπουργός Δημόσιας Τάξης έκανε λόγο περί φάσης «μαρξιστικής τρομοκρατίας» που πέρασε η χώρα...

Τι, άραγε, είναι χειρότερο;

Να έχουμε υπουργό «προστασίας του πολίτη» κάποιον παντελώς ιδεολογικά και πολιτικά άσχετο (αφού το να συσχετίζεις τον μαρξισμό με την τρομοκρατία είναι σαν να λες ότι το άσπρο είναι μαύρο και ότι ο κώνωπας είναι το ίδιο πράγμα με την κάμηλο).

ή να έχουμε υπουργό «προστασίας του πολίτη» κάποιον που επιδίδεται σε ένα υβρίδιο λόγου, όπου η μια του συνιστώσα θυμίζει στενοκεφαλιά στρατοδίκη και η άλλη την ακόρεστη αυτοπεποίθηση που ταιριάζει στην πνευματική μετριότητα ενός προβοκάτορα;

Δεν αποκλείουμε, βέβαια, η ατάκα του κ. Δένδια να οφείλεται σε συγγνωστή παρεξήγηση. Πράγμα πιθανότατο. Συμβαίνει σε όλους τους ανθρώπους. Ακόμα και σε αυτούς που μπερδεύουν τον Ξένιο Δία με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Που μπερδεύουν την «προστασία του πολίτη» με τη ρίψη χημικών από τα ΜΑΤ στα σχολεία της Χαλκιδικής. Που μπερδεύουν τη δημοκρατία με τη μετατροπή των ΜΑΤ σε «ιδιωτικό στρατό» στην υπηρεσία του βιομήχανου Μάνεση κατά των εργατών της Χαλυβουργίας...

*

Εκεί, πάντως, που ο κύριος υπουργός δε φαίνεται να έκανε κανένα λάθος ήταν όταν - στην ίδια συνέντευξη - κεραυνοβόλησε με τα... δημοκρατικά του βέλη το ακροατήριο, λέγοντας ότι «το δόγμα Τζουλιάνι για τη μηδενική ανοχή είναι ένα πολύ ενδιαφέρον εργαλείο...».

Ακόμα κι αν δεν διανύαμε περίοδο (προληπτικών) επιστρατεύσεων, καταστάσεων τύπου Μανωλάδας, φαινομένων ανεξέλεγκτης δράσης ναζιστικών συμμοριών μόλις πέσει το σκοτάδι σε γειτονιές της Αθήνας, θα άξιζε έτσι κι αλλιώς να θυμίσουμε περί τίνος πρόκειται.

Το «δόγμα της μηδενικής ανοχής» ανήκει στον υπερσυντηρητικό (κάποιοι τον αποκαλούσαν «φασιστοειδές») πρώην δήμαρχο της Νέας Υόρκης, τον Ρούντολφ Τζουλιάνι.

Σε τι συνίσταται η «μηδενική ανοχή»: Πρόκειται για το δόγμα που εγκαθίδρυσε ο Τζουλιάνι στην τοπική αστυνομία, δηλαδή το «πρώτα πυροβολάτε και μετά ζητάτε τα στοιχεία του νεκρού».

Πρόκειται για το δόγμα, με βάση το οποίο οι δρόμοι της Ν. Υόρκης μοιάζουν με στρατοκρατούμενη ζώνη. Είναι το δόγμα που θεωρεί ότι το πέταγμα της γόπας στο δρόμο είναι αδίκημα που αν δεν κατασταλεί σαν κακούργημα (!), τότε θα οδηγήσει στο πέταγμα... μολότοφ (!) στο δρόμο.

Αλλωστε, στο βιογραφικό του, ο Τζουλιάνι επαίρετο ότι ο τρόπος που «εφάρμοσε την τακτική της "μηδενικής ανοχής"» ήταν «δίνοντας έμφαση στην επιβολή των νόμων ενάντια σε ελαφρύτερα και βαρύτερα αδικήματα».

*

Το τι σημαίνει, λοιπόν, «μηδενική ανοχή» απέναντι στον μετανάστη, όταν το «ελαφρύτερο αδίκημα» του μετανάστη είναι ακριβώς ότι πρόκειται για... μετανάστη (!),

ή τι σημαίνει «μηδενική ανοχή» απέναντι στον απεργό όταν το «ελαφρύτερο αδίκημα» του απεργού είναι ότι πρόκειται για... απεργό(!),

ή τι σημαίνει «μηδενική ανοχή» απέναντι στον διαδηλωτή, όταν το «ελαφρύτερο αδίκημα» του διαδηλωτή είναι ότι πρόκειται για... διαδηλωτή (!),

μπορεί να το αντιληφθεί ο οποιοσδήποτε.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

ΓΑΛΛΙΑ Διάλυση των εργασιακών σχέσεων

ΓΑΛΛΙΑ

Διάλυση των εργασιακών σχέσεων

ΠΑΡΙΣΙ.--

Νόμος είναι από χτες, μετά από την έγκρισή του και από τη Γερουσία μετά από πολυήμερη συζήτηση, το λεγόμενο νομοσχέδιο «μεταρρύθμισης της αγοράς εργασίας», το οποίο οδηγεί σε ελαστικοποίηση και επιδείνωση των όρων εργασίας στο όνομα της διατήρησης ή και δημιουργίας «θέσεων εργασίας» και με δήθεν αντάλλαγμα ορισμένες επιμέρους ασφαλιστικές παροχές. Το νομοσχέδιο εκπονήθηκε στη βάση της συμφωνίας στην οποία κατέληξαν εργοδότες και συνδικάτα (με εξαίρεση τα συνδικάτα CGT και «Φορς Ουβριέρ» που αποχώρησαν από τη διαδικασία) στα τέλη Γενάρη, στο κείμενο της οποίας αποκρυσταλλώνεται η λογική της Συνθήκης της Λισαβόνας για εργασιακή ευελιξία με ψήγματα Κοινωνικής Ασφάλισης - flexicurity. Η ψήφιση έγινε δεκτή με ικανοποίηση από τις εργοδοτικές ενώσεις ενώ σχολιαστές ανέφεραν ότι το «μοντέλο» του πιεστικού «κοινωνικού διαλόγου» που εφαρμόστηκε στην περίπτωση του συγκεκριμένου νομοσχεδίου (και αποτελεί μίμηση της αντίστοιχης τακτικής στη Γερμανία) θ' ακολουθηθεί και στις συζητήσεις για το συνταξιοδοτικό που θα αρχίσουν το επόμενο χρονικό διάστημα.

Με γνώμονα το νέο νόμο, οι εργοδότες μπορούν να μειώσουν μισθούς και ώρες εργασίας χωρίς να προηγηθεί διαβούλευση με τα συνδικάτα επικαλούμενοι «οικονομικές δυσκολίες» και να συντηρήσουν το νέο καθεστώς για τουλάχιστον δύο χρόνια. Μπορούν επίσης να μετατρέψουν μονομερώς, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των συνδικάτων, τις συμβάσεις αορίστου χρόνου σε ορισμένου αλλά και να υποχρεώσουν σε μετακίνηση από πόλη σε πόλη και από αντικείμενο σε αντικείμενο έναν υπάλληλό τους επικαλούμενοι πάντα «οικονομικές δυσχέρειες». Επιπλέον, με τη νέα νομοθεσία διευκολύνονται οι απολύσεις.