ΣΟΥΗΔΙΑ: Απολύθηκε, αλλά κρατά τα 16.393,09 € μισθο/μήνα; Οχι μονο στην Ελλαδα;

ΣΟΥΗΔΙΑ: Απολύθηκε, αλλά κρατά τα 16.393,09 € μισθο/μήνα;

Angeles Bermudez-Svankvist

Η αμοιβομενη με…142.400(!!) SEK το μήνα, Angeles Bermudez-Svankvist, πρωην Γενικη Διευθυντρια του Arbetsförmedlingen (Σουηδικου ΟΑΕΔ), ειναι το δεύτερο υψηλότερα αμοιβομενο στελεχος μεταξύ όλων των Γενικων Διευθυντών στη Σουηδικη κυβερνηση, αλλαυποχρεωθηκε σε απολυση, που εγινε μεσα στο Σαββατοκυριακο, μετα απο σκανδαλο με υπερογκους τηλεφωνικους λογαριασμους που προεκυψε και αποκαλυψε μεταξυ αλλων και ηAftonbladet, η οποια ειχε αποκαλυψει επισης και τα επαγγελματικα ταξιδια στα οποια εμενε η ιδια περισσοτερο διαστημα απ το κανονικο, παιρνοντας μαζι και μελη της οικογενειας της, ενω οι λογαριασμοι αυτοι πληρωνονταν απο τους ...φορολογουμενους πολιτες! 

 Hillevi Engström

 H Yπ. Εργασιας Hillevi Engström ειπε σε τηλεοπτικη συνεντευξη οτι η αποφαση αυτη παρθηκε επειδη η κυβερνηση πιστευει οτι η κατασταση εγινε αφορητη. 

Απ ο τι διαβαζα ομως, και ελπιζω να μην ισχυσει, εχει το δικαιωμα να κρατησει το μισθό της για ένα χρόνο, ακομη και σε περιπτωση απολυσης της! Οι περισσότεροι Γεν. διευθυντές προσλαμβάνονται για περιορισμένο χρονικό διάστημα. Η πρώτη περίοδος είναι συχνά έξι χρόνια, η οποία ισχύει και για την Bermudez-Svankvist.

Η Bermudez-Svankvist οπως γραφει η εφημεριδα Dagens Industri έχει μεινει για πέντε χρόνια και αναμενεται να  διατηρήσει ως εκ τούτου το μισθό της των 142.400 SEK το μήνα για ένα χρόνο!!

Όπως εχει ήδη γράψει η εφημεριδα DN, αναμεσα στους Γεν. Διευθυντες μόνο ο Dan Eliasson έχει υψηλότερο μισθό με 147.000 SEK τον μήνα. Όταν η  εφημεριδα DN ειχε παλιοτερα ρωτησει την Bermudez-Svankvist  τι πιστευε για το οτι ηταν δεύτερη στην μισθοδοσία μεταξυ των συναδελφων της ειχε τοτε δηλωσει ότι ήταν ...απογοητευμένη!   

Στο μεταξυ ενω τα ...εργα της μιλουν για το ποιον της, η ιδια αναφερε στην Αftonbladet oτι

-Έχω μια καταπληκτική δέσμευση για ανθρώπους που η κοινωνία δεν ειχε πραγματικά ασχοληθει, ειπε! Έχω κάνει ο τιδηποτε δυνατον ειναι να γινει και θα συνεχίσω να το κάνω γι αυτούς τους ανθρώπους, λέει.

"Το διοικητικό συμβούλιο ειναι αντιεπαγγελματικο " ειπε για τη διοικηση του Υπηρεσιακου Συμβουλιου Απασχόλησης της Σουηδιας (ΟΑΕΔ).

- Νομίζω ότι ενήργησαν αντιεπαγγελματικα. Εχω εκπλαγει, λέει.   

(Εδω ανεβαινει το ...αιμα στο κεφαλι, γιατι κατα τη γνωμη της επρεπε να την αφησουν να μεινει κι αλλο!!) 

Και μεχρι προσφατα, πριν της ανακοινωθει δηλαδη η απολυση, ηταν μαλιστα..πεπεισμένη ότι θα παραμείνει στην θεση της! 

-Είμαι παθιασμένη με τη δουλειά μου, ειπε. Μέχρι να δοθουν επιπλεον πληροφορίες, είμαι επικεντρωμένη στην εργασία που έχω. Τα αποτελέσματα ήταν καλύτερα, εγω μιλώ για τα αποτελέσματα και όχι για το τι σκέφτονται οι άνθρωποι για εμάς, λέει στην SVD Business.

ΓΑΛΛΙΑ-Η σκληρή πραγματικότητα της πλούσιας Ευρώπης / La cruda realidad de la rica europa

Η σκληρή πραγματικότητα της πλούσιας Ευρώπης / La cruda realidad de la rica europa

 by Anonymo ·

Στη Γαλλία, οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι ...

Καθώς η κρίση έπληξε κυρίως τα λαϊκά στρώματα και τις μεσαίες τάξεις στη Γαλλία, οι πολύ πλούσιοι αύξησαν τον πλούτο τους κατά 25% μόλις μέσα σε ένα μόνο χρόνο.

Με ετήσια παραγωγή πάνω από 1,9 δισ. ευρώ η Γαλλία, πέμπτη δύναμη στον κόσμο, δεν ήταν ποτέ πριν τόσο πλούσια στην ιστορία της.

Ωστόσο, από το 1945, η χώρα δεν είχε ποτέ μεγαλύτερο ποσοστό από 8,6 εκατομμύρια ανθρώπους να ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, δηλαδή περισσότερο από το 14% του πληθυσμού. Μια κυβερνητική έκθεση αναλύει αυτή την ανησυχητική διαπίστωση και αναγνωρίζει "τη μάζα της αβεβαιότητας που φτάνει ακόμα και στα νοικοκυριά που προστατεύονταν προηγουμένως".

Τα παιδιά και οι νέοι σε γενικές γραμμές είναι τα πρώτα θύματα της φτώχειας. "Όλο και περισσότεροι νέοι ενήλικες και παιδιά γνωρίζουν μόνο τη φτώχεια ως προϋπόθεση για το μέλλον", παραδέχεται ο François Hollande, μέλος της γαλλικής κυβέρνησης.

Συνολικά, 2,7 εκατομμύρια παιδιά ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Επιπλέον, το 21,9% των ατόμων ηλικίας 18-24 ετών ζουν σε συνθήκες φτώχειας. Η κατάσταση είναι ακόμη πιο δραματική στις ευαίσθητες αστικές περιοχές, όπου το 49% των παιδιών και 42,5% των 18-24 ετών ζουν σε φτωχά νοικοκυριά.

Από την άλλη πλευρά, το 12% των νέων δεν έχουν πτυχίο και κάθε χρόνο πάνω από 130.000 ατόμων εγκαταλείπουν το σχολείο χωρίς προσόντα. Πάνω από το 10% των 17 ετών έχουν δυσκολίες στην ανάγνωση.

Οι γυναίκες άνω των 75 ετών είναι επίσης τα πιο ευάλωτα άτομα στον υλική στέρηση. Στην πραγματικότητα, το 14,1% από αυτές ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Η κυβέρνηση το αναγνωρίζει.

Το ίδιο ισχύει και για μονογονικές οικογένειες, οι περισσότερες εκ των οποίων ο επικεφαλής τους είναι γυναίκα. Περίπου το 32,2% από αυτές τις οικογένειες ζουν σε συνθήκες φτώχειας, ή συνολικά περισσότερα από 1,8 εκατομμύρια άτομα.

Έχοντας μια θέση εργασίας δεν αποτελεί προστασία ενάντια στη φτώχεια. Έτσι, περίπου 1,5 εκατομμύρια άτομα, ή 6,2% των εργαζομένων ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας. Διάφοροι παράγοντες, όπως είναι η εργασιακή ανασφάλεια, η μικρής περιόδου εργασία ή τα επίπεδα των μισθών, εξηγούν την κατάσταση αυτή.

Μεταξύ των νόμιμων μεταναστών, το ποσοστό της φτώχειας υπερβαίνει το 40%. Η έκθεση επισημαίνει ότι "οι άνθρωποι από τη μετανάστευση παραμένουν οι πιο ευάλωτοι στον κίνδυνο της νομισματικής φτώχειας."

Η φτώχεια έχει προσθέσει ακραία φτώχεια στον γαλλικό πληθυσμό. Οι αρχές αναγνωρίζουν ότι "η ακραία φτώχεια επεκτείνεται εδώ και πολλά χρόνια. Το ποσοστό της φτώχειας αυξήθηκε σε 40% [...], επιδείνωση της κατάστασης των φτωχών", σύμφωνα με τα όσα γράφονται στην έκθεση.

Περίπου 12.6% (3,5 εκατομμύρια) των Γάλλων δεν έχουν πρόσβαση "στα κύρια θεμελιώδη δικαιώματα, όπως η πρόσβαση στη στέγαση, την υγειονομική περίθαλψη, στο τραπεζικό σύστημα, το σύστημα εκπαίδευσης ή κατάρτισης."

Το ίδρυμα Abbé Pierre σημειώνει ότι υπάρχουν 3,65 εκατομμύρια άνθρωποι χωρίς αξιοπρεπείς συνθήκες στέγασης στη Γαλλία. Έτσι, συνολικά, το 26,6% του γαλλικού πληθυσμού πάσχει από νομισματική φτώχεια ή φτώχεια συνθηκών διαβίωσης.

Εν κατακλείδι, η κυβερνητική έκθεση επισημαίνει νηφάλια ότι "οι πλουσιότερες κατηγορίες πρέπει να απαλλαγούν από τη στασιμότητα ή τη μείωση του βιοτικού τους επιπέδου".

Οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι

Αν η συντριπτική πλειοψηφία των Γάλλων υποφέρουν από την οικονομική κρίση, οι πλουσιότερες κατηγορίες δεν ήταν ποτέ τόσο πλούσιοι. Στην πραγματικότητα, οι κορυφαίες 500 τύχες της Γαλλίας είδαν τον συνολικό πλούτο τους να αυξάνεται κατά 25% σε ένα χρόνο. Αυτό σημαίνει 330.000 εκατ. ευρώ, και το ποσό δεν ήταν ποτέ πριν τόσο υψηλό. Ακόμη αυξήθηκε ο πλούτος τους κατά 300% τα τελευταία δέκα χρόνια και τώρα αντιπροσωπεύει πάνω από το 15% του ΑΕΠ και το 10% των χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων της χώρας. Έτσι, το 0.000001% του πληθυσμού κατέχει το 10% του εθνικού πλούτου.

Αυτή η οικονομική ολιγαρχία έχει 55 άτομα των οποίων η περιουσία υπερβαίνει τα 1 εκατ. ευρώ. Το top 10 αυτών των ατόμων, έτσι για να αναφέρουμε μερικά παραδείγματα, Bernard Arnault (διευθύνων σύμβουλος της LVMH) έχει μια περιουσία 24.300 εκατ ευρώ, σημειώνοντας αύξηση κατά 3.100 εκατ. ευρώ κατά το προηγούμενο έτος. Η Liliana Bettencourt (κληρονόμος της L'Oreal) έχει 23.300 εκατ. ευρώ, σημειώνοντας αύξηση κατά 7.900 εκατ. ευρώ....

Αυτή η ακραία συγκέντρωση πλούτου σε αντίθεση με την έκρηξη της φτώχειας και της ακραίας φτώχειας στη Γαλλία καταδεικνύει την επείγουσα ανάγκη για μια δίκαιη και ισότιμη κατανομή του πλούτου. Μια τέτοια οικονομική δύναμη στα χέρια μιας μικρής μειοψηφίας πλουσίων, τους δίνει το δικαίωμα να έχουν σημαντική επιρροή σε πολιτικές αποφάσεις με αποτέλεσμα οι 'άρχοντες' να λαμβάνουν υπέρμετρη εξουσία πάνω στα πεπρωμένα του έθνους.

Ο Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος το 1789 προειδοποίησε για τους κινδύνους που τίθενται από την ολιγαρχία στη δημοκρατία και κατήγγειλε ότι "ο ζυγός της αριστοκρατίας των πλουσίων είναι ο πιο ανυπόφορος απ 'όλους". "Οι πλούσιοι τα θέλουν όλα, θέλουν να εισβάλουν στα πάντα και να άρχουν σε όλα. Οι καταχρήσεις είναι το μόνο έργο και ο τομέας των πλουσίων, οι άνθρωποι για αυτούς είναι παράσιτα.[...]"

Ίσως ήρθε η ώρα να διαλογιστούμε αυτές τις λέξεις....

* * *

En Francia, los ricos son cada vez más ricos y los pobres… cada vez más pobres

Mientras la crisis golpea a las capas populares y a las clases medias, en Francia, las grandes fortunas aumentaron su riqueza en 25% en apenas un año.

Con una producción anual superior a 1,9 billones de euros, Francia, quinta potencia mundial, jamás ha sido tan rica en su historia. No obstante, desde 1945, el país nunca ha tenido a tantos desheredados con más de 8,6 millones de personas que viven debajo del umbral de pobreza, o sea más del 14% de la población. Un informe gubernamental elabora esta alarmante constatación y reconoce “la masificación de una precariedad que alcanza a hogares antes protegidos”.

Los niños y jóvenes en general son las primeras víctimas de la pobreza. “Cada vez más jóvenes adultos y niños sólo conocen la pobreza como condición de futuro”, admite el gobierno francés de François Hollande. En efecto, dos de cada tres nuevos pobres, o sea el 65%, son niños de menos de 18 años. La pobreza de los menores de edad alcanza el 19,6%. En total, 2,7 millones de niños viven debajo del umbral de pobreza. Además, el 21,9% de los 18-24 años, o sea más de un millón de jóvenes, viven en la indigencia. La situación es aún más dramática en las zonas urbanas sensibles (ZUS) donde el 49% de los niños y el 42,5 de los 18-24 años viven en un hogar pobre.

Por otra parte, el 12% de los jóvenes no dispone de un diploma y cada año más de 130.000 salen del sistema escolar sin ninguna calificación. Más del 10% de los jóvenes de 17 años presentan dificultades para leer.

Las mujeres de más de 75 años son también las más vulnerables a la indigencia material. En efecto, el 14,1% de ellas viven debajo del umbral de pobreza. El gobierno reconoce que “la situación de las mujeres de más de 75 años se [ha] deteriorado de modo significativo”.

Lo mismo ocurre con las familias monoparentales, en la mayoría de las cuales el cabeza de familia es mujer. Cerca del 32,2% de ellas viven en la pobreza, o sea un total de más de 1,8 millones de personas.

Poseer un trabajo no es una protección frente a la pobreza. Así, cerca de 1,5 millón de personas activas, o sea el 6,2% de los trabajadores, viven debajo del umbral de pobreza. Varios factores, como la precariedad del empleo, el poco tiempo de trabajo o el nivel de los salarios, explican esta situación.

Entre los inmigrantes en situación regular, la tasa de pobreza supera el 40%. El informe señala que “las personas procedentes de la inmigración siguen siendo las más vulnerables al riesgo de pobreza monetaria”.

A la pobreza se agrega la extrema pobreza (menos del 40% del salario medio, 1.605 euros) que afecta a 2,1 millones de personas, o sea el 3,5% de la población francesa. Las autoridades reconocen que “las situaciones de extrema pobreza se extienden desde hace varios años”. “El incremento la tasa de pobreza al 40% […] ilustra también un deterioro de la situación de los más pobres”, según el informe.

A la pobreza monetaria y a la extrema pobreza se añade la pobreza en condiciones de vida. Cerca del 12,6% de los franceses no tiene acceso “a los principales derechos fundamentales, como el acceso a una vivienda, al sistema de salud, al sistema bancario, al sistema educativo o a la formación”. Así, 3,5 millones de personas declaran padecer frío en su vivienda por no poder pagar la factura energética, y “el 15% de la población metropolitana declara renunciar a cierta atención médica por razones económicas”. La Fundación Abbé Pierre señala que existen 3,65 millones de personas sin una vivienda decente en Francia.[9] Así, en total, el 26,6% de la población francesa sufre pobreza monetaria o pobreza en condiciones de vida.

A guisa de conclusión, el informe gubernamental señala con sobriedad que “sólo las categorías más acomodadas se libran del estancamiento o la disminución de su nivel de vida”. No se extiende sobre el tema y hay una razón para ello.

Los ricos son cada vez más ricos

Si la gran mayoría de los franceses sufren la crisis económica, las categorías más adinerados nunca han sido tan ricas. En efecto, las primeras 500 fortunas de Francia vieron su riqueza global crecer un 25% en un año. Ésta se establece ahora en 330.000 millones de euros y nunca ha sido tan elevada. Incluso aumentó en un 300% en los últimos diez años y representa ahora más del 15% del PIB y el 10% del patrimonio financiero del país. Así, el 0,000001% de la población posee el 10% de la riqueza nacional, dicho de otra manera, el 1/10 de la riqueza se encuentra entre las manos del 1/100.000 de la población.

Esta oligarquía financiera cuenta con 55 personas cuya fortuna supera los 1.000 millones, o sea 10 más que el año pasado. El más pobre de los 500 millonarios posee 64 millones de euros de patrimonio. El top 10 de la clasificación vio su riqueza aumentar en 30.000 millones de euros en apenas un año para alcanzar 135.000 millones de euros. Bernard Arnault, director general de LVMH, posee una fortuna de 24.300 millones de euros, un incremento de 3.100 millones con respecto al año anterior. Liliana Bettencourt, heredera de l’Oréal, presenta un patrimonio de 23.300 millones, un aumento de 7.900 millones. Gérard Milliez del grupo Auchan con 19.000 millones, Bertrand Puech de Hermès con 17.400 millones, el vendedor de armas Serge Dassault del grupo Marcel Dassault con 12.800 millones, François Pinauld del grupo Kering con 11.000 millones, Vincent Bolloré del grupo Bolloré con 8.000 millones, Pierre Castel (cerveza) con 7.000 millones, Alain Wertheimer de Chanel con 7.000 millones y Xavier Niel de Free con 5.900 millones, completan la lista.

Esta concentración extrema de riqueza contrasta con la explosión de la pobreza y de la extrema pobreza en Francia e ilustra la imperiosa necesidad de una justa y equitativa repartición de las riquezas. Semejante poder financiero en manos de una ínfima minoría de opulentos le da una influencia considerable sobre las decisiones políticas que toman los gobernantes y un poder desmesurado sobre los destinos de la nación. Ya en 1789 Maximilien Robespierre advirtió de los peligros que representaba la oligarquía para la democracia y denunció “el yugo de la aristocracia de los ricos, la más insoportable de todas”: “Los ricos quieren todo, quieren invadir todo y dominar todo. Los abusos son la obra y el dominio de los ricos, son las plagas del pueblo: el interés del pueblo es el interés general, el de los ricos es el interés particular”. Quizás sea tiempo de meditar estas palabras.

Salim Lamrani, operamundi.uol.com.br, cubadebate.cu

Μετάφραση στα ελληνικά: Sierra Maestra

http://barbudosdesierramaestra.blogspot.gr

ΕΓΓΡΑΦΟ.Δεν είναι ανέκδοτο! Το Mega έχει βάλει ενέχυρο έως και τις 3 Χάριτες, το Ρετιρέ & Τους Απαράδεκτους. Οι Απαράδεκτοι

ΕΓΓΡΑΦΟ.Δεν είναι ανέκδοτο! Το Mega έχει βάλει ενέχυρο έως και τις 3 Χάριτες, το Ρετιρέ & Τους Απαράδεκτους. Οι Απαράδεκτοι…

Σε προηγούμενη ανάρτηση λέγαμε πως γίνεται να έχουμε πλειστηριασμούς παντού, εκτός από το Mega με τις ευλογίες επτά τραπεζών, ενώ αυτό εχει ενέχυρο μέχρι και το σήμα.

 Παραθέταμε και ένα δημοσίευμα από το Παρόν, όπου τώρα συνεχίζουμε παραθέτοντας και ένα μέρος του ενημερωτικού δελτίου που εκδόθηκε τον Ιούλιο του 2012.

Από την προηγούμενη ανάρτηση, διαβάζουμε:

«Θυμίζουμε πως στις 31.12.2011 η εταιρεία δεν είχε πετύχει τους χρηματοοικονομικούς δείκτες που ορίζονταν στη σύμβαση, πλην όμως το δάνειο δεν έγινε απαιτητό. Η δόση των 10 εκατ. ευρώ που είχε οριστεί για τις 14.09.2012 δεν καταβλήθηκε, και στη συνέχεια βρέθηκε η λύση του μεγαλύτερου δανείου των 98 εκατ. ευρώ»

Συνεχίζοντας λοιπόν, τον Δεκέμβριο του 2012, του δόθηκε νέο δάνειο για το οποίο πλέον ο Τηλέτυπος δηλώνει ότι δεν μπορεί να ανταποκριθει σε δυο από τους τρείς όρους.

Στο ενέχυρο που έχει βάλει το MEGA για αυτό το δάνειο είναι και το Ελληνικό του πρόγραμμα.

 Τα σήριαλ δηλαδή και οι παραγωγές που έγιναν από Άνωση (πχ 50/50,  Πολυκατοικία και MEGA HIT, MEGA STYLE, MEGA TOP, MEGA STAR), Studio ATA  του ΔΟΛ (πχ  Οι Απαράδεκτοι, Οι Τρείς Χάριτες, Στο Παρα Πέντε, ή το Master Chef) και άλλες εταιρείες παραγωγής, έχουν ενεχυριαστεί.  Και αυτά.

Οι εταιρείες αυτές θεωρούνται απλά εκτελέστριες παραγωγής και τα δικαιώματα των παραγωγών τα κατέχει το MEGA για 100 χρόνια.

Τώρα το πόσο ακριβώς τιμάται ξεχωριστά η Αναστασία, το Εσύ Αποφασίζεις , το Ντόλτσε Βίτα και το Ρετιρέ, θα σας γελάσουμε.

Και δεν μιλάμε για το Bravissimo, με την Ρούλα Κορομηλά, την Τζένη Μπαλατσινού και τον Σίμο Κεδίκογλου. Αυτό είναι ανεκτίμητο!

Σύμφωνα πάντως με το ενημερωτικό δελτίο, το ενέχυρο για την Ελληνική ταινιοθήκη του MEGA, ανέρχεται σε 139.214 ευρώ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΥΙΚΑ

Πλειστηριασμοί παντού, εκτός από το Mega με τις ευλογίες επτά τραπεζών, ενώ εχει ενέχυρο μέχρι και το σήμα.

http://lefteria-news.blogspot.gr/2013/08/mega_21.html

Όταν το MEGA αγάπησε τον Βορίδη.

http://lefteria-news.blogspot.gr/2012/10/mega.html

Σφιχταγκάλιασμα ΔΟΛ-MEGA σε ΝΕΡΙΤ από Καψή & Καραπαναγιώτη. Όλο το απίστευτο Εποπτικό Συμβούλιο.

http://lefteria-news.blogspot.gr/2013/08/mega.html

Reuters: Το τρίγωνο εξουσίας της Ελλάδας

http://lefteria-news.blogspot.gr/2012/12/reuters_18.html

Ασφαλιστικές εισφορές «αποκλειστικά» για τους καναλάρχες με Βασιλικό Διαταγμα του 1958 σε ΦΕΚ του 2012!

http://lefteria-news.blogspot.gr/2013/06/1958-2012.html

Γιατί πραγματικά κλείνουν την ΕΡΤ. Με ποιο τρόπο δίνουν ΤΑ ΠΑΝΤΑ στους καναλάρχες της Digea.

http://lefteria-news.blogspot.gr/2013/06/digea.html

Οι ανταγωνισμοί των μονοπωλίων για τον έλεγχο των λιμανιών

Οι ανταγωνισμοί των μονοπωλίων για τον έλεγχο των λιμανιών

Icon

Η ΕΕ με την Ανακοίνωση της Επιτροπής «Λιμένες: κινητήρας οικονομικής μεγέθυνσης»¹ και τον Κανονισμό του Ευρωκοινοβουλίου και του Συμβουλίου «για τη θέσπιση πλαισίου όσον αφορά την πρόσβαση στην αγορά λιμενικών υπηρεσιών και τη χρηματοοικονομική διαφάνεια των λιμένων»² προωθεί την επέκταση και εμβάθυνση της αναθεωρημένης στρατηγικής για τα λιμάνια, των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων στο λιμενικό δίκτυο, για την ενίσχυση και τη θωράκιση της ανταγωνιστικότητας - της κερδοφορίας των ευρωπαϊκών μονοπωλίων στην ευρωπαϊκή και την παγκόσμια αγορά.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάζει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή: Στην ΕΕ λειτουργούν περισσότερα από 1.200 λιμάνια. Το 2011 περισσότεροι από 3,7 δισ. τόνοι φορτίου διακινήθηκαν μέσω των λιμανιών χωρών της ΕΕ, ενώ διακινήθηκαν 385 εκατομμύρια επιβάτες. Στα λιμάνια δραστηριοποιούνται 2.200 φορείς εκμετάλλευσης που απασχολούν 110.000 λιμενεργάτες, ενώ ο αριθμός των εργαζομένων που απασχολούνται σε όλους τους οικονομικούς τομείς που σχετίζονται με τα λιμάνια υπολογίζονται σε 3 εκατομμύρια. Το 96% των εμπορευμάτων και το 93% των επιβατών διακινούνται από 319 λιμάνια σε κράτη - μέλη της ΕΕ. Η στρατηγική της ΕΕ για τα λιμάνια αφορά αυτά τα 319 λιμάνια, τα οποία εντάσσονται και συνδέονται με τα Διευρωπαϊκά Δίκτυα Μεταφορών (ΔΕΔ-Μ).

Η ιδιωτικοποίηση των ελληνικών λιμανιών

Eurokinissi

Η ιδιωτικοποίηση των λιμανιών, αλλά και των άλλων στρατηγικής σημασίας δημόσιων υποδομών και επιχειρήσεων της χώρας (αεροδρόμια, σιδηρόδρομοι, ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, ορυκτός πλούτος, κ.ά.) στους διεθνείς και ευρωπαϊκούς μονοπωλιακούς επιχειρηματικούς ομίλους, αποτελεί προτεραιότητα της αντιλαϊκής πολιτικής της συγκυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, της ΕΕ και του κεφαλαίου, με σαρωτικές αλλαγές και οδυνηρές συνέπειες για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα.

Η συγκυβέρνηση, μέσω του ΤΑΙΠΕΔ, επιταχύνει τις διαδικασίες για την ιδιωτικοποίηση των λιμανιών του Πειραιά (ΟΛΠ ΑΕ), τηςΘεσσαλονίκης (ΟΛΘ ΑΕ) και της Αλεξανδρούπολης («ΟΛΑ ΑΕ» - με προίκα το αλιευτικό καταφύγιο Μάκρης, το λιμάνιΚαμαριώτισσας και το καταφύγιο Θέρμων στο νησί της Σαμοθράκης), προκαλώντας την παρέμβαση της ΕΕ στη άγρια διαμάχη που διεξάγεται μεταξύ των ευρωπαϊκών - κινεζικών - αμερικανικών μονοπωλίων για τον έλεγχο του φιλέτου των λιμενικών υποδομών της χώρας, για τη μεταφορά Ενέργειας, εμπορευματοκιβωτίων, οχημάτων, επιβατών της κρουαζιέρας και χύδην φορτίου.

Η ΕΕ παρεμβαίνει άμεσα στις διαπραγματεύσεις που διεξάγονται μεταξύ της COSCO και των υπουργείων Οικονομικών, Ναυτιλίας, ΤΑΙΠΕΔ, ΟΛΠ για την αναθεώρηση της Σύμβασης ΟΛΠ - ΣΕΠ ΑΕ (COSCO) του 2008. Η επίτευξη «φιλικού διακανονισμού», όπως προκλητικά χαρακτηρίζεται από τους καπιταλιστές και το πολιτικό τους προσωπικό μέχρι τις 29 Αυγούστου 2013, αφορά τη νέα επένδυση της COSCO στον Προβλήτα ΙΙΙ που δεν περιλαμβάνεται στη Σύμβαση παραχώρησης του Σταθμού Εμπορευματοκιβωτίων Πειραιά, καθώς και την αναστολή καταβολής του εγγυημένου ανταλλάγματος που προβλέπει η αρχική Σύμβαση μεταξύ της COSCO και του ΟΛΠ ΑΕ το 2008 !

Η δημαγωγική αντιπαράθεση της κυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ καθώς και των άλλων κομμάτων του κεφαλαίου για το αν η ιδιωτικοποίηση των λιμανιών γίνει με απευθείας πώληση του πλειοψηφικού ποσοστού των μετοχών των λιμενικών υποδομών στους επιχειρηματικούς ομίλους που θα συμμετέχουν στους πλειοδοτικούς διαγωνισμούς ή της παραχώρησης επιμέρους δραστηριοτήτων, αποτελεί εμπαιγμό και κοροϊδία για τους εργαζόμενους του κλάδου, αλλά και γενικότερα για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Γιατί και με τις δύο επιλογές παραμένει ακλόνητη η καπιταλιστική παραγωγή, η άγρια εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης, για τη μεγιστοποίηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου.

Βασικά σημεία της Σύμβασης Παραχώρησης της Προβλήτας ΙΙ στο λιμάνι του Πειραιά στην COSCO

Στις 25 Νοεμβρίου 2008, ο ΟΛΠ ΑΕ παραχώρησε στην COSCO (Cosco Pacific Ltd) την Προβλήτα ΙΙ και το ανατολικό τμήμα της μελλοντικής Προβλήτας ΙΙΙ του λιμανιού του Πειραιά. Προηγήθηκε διαδικασία δημόσιου πλειοδοτικού διαγωνισμού σε επίπεδο ΕΕ. Οι εργασίες στο λιμάνι του Πειραιά ξεκίνησαν από τη θυγατρική της COSCO, Σταθμό Εμπορευματοκιβωτίων Πειραιά ΑΕ (ΣΕΠ ΑΕ).

Ορισμένα από τα βασικά σημεία της Σύμβασης Παραχώρησης που προτείνεται να τροποποιηθούν είναι τα εξής:

• Για την παραχώρηση συμφωνήθηκε ένα εγγυημένο αντάλλαγμα παραχώρησης,ύψους 2,7 δισ. ευρώ, με καθαρή σημερινή αξία (σύμφωνα με το κείμενο της Επιτροπής) 498 εκατομμύρια ευρώ.

Επιπλέον, συμφωνήθηκε ότι η ΣΕΠ ΑΕ θα καταβάλει στον ΟΛΠ μια μεταβλητή αμοιβή και δύο ετήσιες σταθερές αμοιβές Ι και ΙΙ. Η ετήσια σταθερή αμοιβή Ι καθορίζεται σύμφωνα με το μήκος των προβλητών που είναι διαθέσιμα στα πλοία εμπορευματοκιβωτίων (containerships) και ανέρχεται σε 1.800 ευρώ ανά μέτρο ετησίως, σε τιμές 2008. Οι ετήσιες σταθερές αμοιβές Ι και ΙΙ αναπροσαρμόζονται κάθε χρόνο ανάλογα με την αύξηση του Δείκτη Τιμών Καταναλωτή (επίσημο πληθωρισμό) και σε περίπτωση που ο πληθωρισμός είναι μηδενικός ή αρνητικός, κατά ένα πάγιο ποσοστό 2% ετησίως.

• Ο Εσωτερικός Βαθμός Απόδοσης που ισχύει για τις Δεσμευτικές Επενδύσεις προβλέπεται σε αξία 15%. Σε περίπτωση που ο ΣΕΠ ΑΕ φτάσει έναν Εσωτερικό Βαθμό Απόδοσης περισσότερο από 15%, τα κέρδη προς διάθεση θα μοιράζονται σε μία εταιρεία ειδικού σκοπού (που προφανώς ιδρύθηκε από την COSCO) και στον ΟΛΠ ΑΕ σε ίσα μερίδια (50% - 50%).
• Ο ΟΛΠ αναλαμβάνει την υποχρέωση να μετακινήσει σε άλλη θέση τον τερματικό σταθμό πετρελαίου, για να γίνει δυνατή η κατασκευή του ανατολικού τμήματος της Προβλήτας ΙΙΙ.

Οι προτεινόμενες τροποποιήσεις της Σύμβασης Παραχώρησης

Η COSCO ζήτησε την τροποποίηση των όρων της Σύμβασης, με την αιτιολογία ότι οι οικονομικές συνθήκες έχουν μεταβληθεί απρόβλεπτα σε τέτοιο βαθμό, που η συνέχιση της Σύμβασης με τους προηγούμενους όρους θα ήταν ιδιαίτερα επαχθής γι' αυτήν. Η κυβέρνηση και ο ΟΛΠ έκαναν δεκτούς τους ισχυρισμούς της COSCO του κινεζικού μονοπωλιακού ομίλου και συμφώνησαν σε τροποποιήσεις της Σύμβασης. Φαίνεται ότι η συμφωνία αυτή προκάλεσε την παρέμβαση της Διεύθυνσης Ανταγωνισμού της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ως αντίθετη με τους κοινοτικούς κανόνες περί ανταγωνισμού. Γι' αυτό κλήθηκαν οι ελληνικές αρχές να υποβάλλουν εξηγήσεις και κατέθεσαν δύο υπομνήματα στην αρμόδια Δ/νση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις 18 και 20 Ιούνη 2013, ενώ πραγματοποιήθηκε και συνάντηση υψηλού επιπέδου στις Βρυξέλλες στις 21 Ιούνη 2013. Ωστόσο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή απάντησε ότι δε διαθέτει τις απαραίτητες πληροφορίες για να εκτιμήσει εάν οι προτεινόμενες τροποποιήσεις είναι σύμφωνες με την ευρωενωσιακή νομοθεσία και με την από 1-7-2013 επιστολή της στη Μόνιμη Ελληνική Αντιπροσωπεία (ΜΕΑ) στην ΕΕ διατυπώνει στις ελληνικές αρχές 23 ερωτήματα σχετικά με την τροποποίηση της Σύμβασης με τη COSCO³.

Από το κείμενο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής μπορούμε να σκιαγραφήσουμε τις εξής προτεινόμενες τροποποιήσεις της αρχικής Σύμβασης ΟΛΠ ΑΕ - ΣΕΠ ΑΕ (COSCO) του 2008:

• Αναστέλλεται η υποχρέωση της COSCO για την καταβολή του εγγυημένου ανταλλάγματος παραχώρησης (δεν προκύπτει από το κείμενο για πόσο χρονικό διάστημα).
• Παραχωρείται στην ΣΕΠ ΑΕ και το δυτικό τμήμα της Προβλήτας ΙΙΙ.
• Αλλάζει ο τρόπος υπολογισμού της σταθερής ετήσιας αμοιβής Ι(αδιευκρίνιστος είναι ο τρόπος υπολογισμού από το κείμενο), ο οποίος με βάση την αρχική συμφωνία υπολογίζεται με βάση το διαθέσιμο μήκος των προβλητών στα πλοία μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων (containerships). Επίσης, αδιευκρίνιστο παραμένει αν θα καταβάλλεται και η σταθερή ετήσια αμοιβή ΙΙ.
• Αναστέλλεται η ετήσια αναπροσαρμογή των σταθερών ετήσιων αμοιβών Ι και ΙΙ κατά 2%, μέχρι το ΑΕΠ της χώρας να φτάσει σε κάποιο ύψος (που δεν προκύπτει από το κείμενο της Επιτροπής).
• Σε αντάλλαγμα για τα παραπάνω, η COSCO θα αναλάβει την κατασκευή κάποιων έργων (που δεν προκύπτει ποια θα είναι), τον εξοπλισμό του δυτικού τμήματος της Προβλήτας ΙΙΙ, την κατασκευή λιμανιού για ψαρόβαρκες, την κατασκευή δύο τερματικών σταθμών πετρελαίου και την απαλλαγή του ΟΛΠ από την υποχρέωση να μετακινήσει με δαπάνες του τον υπάρχοντα τερματικό σταθμό πετρελαίου, όπως προβλέπεται από την αρχική Σύμβαση.

Η παρέμβαση της ΕΕ για τη τροποποίηση της Σύμβασης παραχώρησης στη COSCO - Τα ερωτήματα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής

Η Διεύθυνση Ανταγωνισμού της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με το από 1-7-2013 κείμενό της προς τη Μόνιμη Ελληνική Αντιπροσωπεία (ΜΕΑ), απευθύνει 23 ερωτήματα στις αρμόδιες ελληνικές αρχές, σχετικά με τις προτεινόμενες τροποποιήσεις της Σύμβασης Παραχώρησης στη ΣΕΠ ΑΕ (COSCO). Από το περιεχόμενο και το ύφος διατύπωσης των ερωτημάτων προκύπτει η σφοδρή ενόχληση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής από τις τροποποιήσεις που έχουν συμφωνηθεί μεταξύ της κυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και του κινεζικού μονοπωλίου, της COSCO. Γίνεται φανερό από τα ερωτήματα ότι η Επιτροπή θεωρεί ότι οι τροποποιήσεις παρέχουν εξόφθαλμα προνόμια στην COSCO και είναι αποκλειστικά προς όφελός της, παραβιάζοντας την κοινοτική νομοθεσία περί ανταγωνισμού και δημοσίων συμβάσεων, που έχει ως στόχο να εξασφαλίσει την ελεύθερη και ανεμπόδιστη πρόσβαση των ευρωενωσιακών μονοπωλίων στην εσωτερική αγορά της ΕΕ και των κρατών - μελών, την επέλασή τους σε δημόσιους οργανισμούς και υπηρεσίες των κρατών - μελών που ιδιωτικοποιούνται και παραδίδονται στους επιχειρηματικούς ομίλους:

Τα ερωτήματα της Επιτροπής μπορούν να κατηγοριοποιηθούν ως εξής:

Α. Γενικά ερωτήματα: Τα δύο πρώτα ερωτήματα είναι τεχνικής και γενικής φύσης. Η Επιτροπή ζητάει από τις ελληνικές αρχές να της υποβάλουν το αρχικό κείμενο της συμφωνίας, επισημαίνοντας τα σημεία που θα τροποποιηθούν και το κείμενο των τροποποιήσεων (ερώτημα 1). Με το ερώτημα 2 ζητάει λεπτομερή εξήγηση των τροποποιήσεων, με υποβολή πραγματικών και αριθμητικών στοιχείων και την νομική αιτιολόγησή τους.

Β. Σχετικά με την αναστολή καταβολής του εγγυημένου τέλους παραχώρησης από την COSCO (ερώτημα 3): Η Επιτροπή ζητάει συγκεκριμένα αριθμητικά στοιχεία για το αναμενόμενο εγγυημένο τέλος παραχώρησης που αναστέλλεται, ώστε να εκτιμηθεί η ζημία του ΟΛΠ από την αναστολή καταβολής του. Επίσης, ζητάει να υπολογιστεί ο οικονομικός κίνδυνος του ΟΛΠ από την αναστολή καταβολής του εγγυημένου τέλους παραχώρησης. Φαίνεται ότι η Επιτροπή θεωρεί επιζήμια την αναστολή αυτή για τον ΟΛΠ, κάτι που άλλωστε είναι προφανές.

Γ. Σχετικά με τα έργα που αναλαμβάνει να εκτελέσει η COSCO (ερωτήματα 4-9):

α. Το πρώτο ερώτημα της Επιτροπής είναι να προσδιοριστούν ποια είναι αυτά τα έργα και ποια είναι η αξία τους για το ελληνικό δημόσιο και τον ΟΛΠ. Η Επιτροπή ζητάει συγκεκριμένο υπολογισμό του οφέλους, ώστε να προκύπτει γιατί αυτά τα έργα μπορούν να θεωρηθούν ότι αντισταθμίζουν σαν «αποζημίωση» τη ζημιά από την απώλεια εσόδων από την COSCO. Η Επιτροπή ευθέως αμφισβητεί ότι τα έργα αυτά αντισταθμίζουν τα προφανή οφέλη της COSCO και ζητάει από την κυβέρνηση να αιτιολογήσει, γιατί μια τέτοια συμφωνία δεν αποτελεί προνόμιο για την κινεζική εταιρεία (ερώτημα 4).

β. Σχετικά με το επιχείρημα της κυβέρνησης ότι τα έργα αυτά θα αυξήσουν τη χωρητικότητα του λιμανιού κατά 44,6%, η Επιτροπή θέτει το ζήτημα ότι αυτή η αύξηση θα ωφελήσει την COSCO που εκμεταλλεύεται τα έργα και το λιμάνι και γι' αυτό ζητάει από τις ελληνικές αρχές να της υποβάλει υπολογισμούς και πίνακα που να αποτυπώνουν ποια θα είναι τα κέρδη για τον ΟΛΠ και την COSCO (ερωτήματα 6 και 7).

γ. Η Επιτροπή θέτει ένα ακόμη ερώτημα: Σε ποιον θα ανήκουν τα έργα και οι υποδομές που θα κατασκευάσει η COSCO, ποιος θα τα εκμεταλλεύεται και αν θα είναι ελεύθερη η πρόσβαση όλων των χρηστών στα έργα και τις υποδομές αυτές(ερώτημα 8).

δ. Το 9ο ερώτημα της Επιτροπής εκφράζει ευθέως τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις της ΕΕ και των ευρωενωσιακών μονοπωλίων με τις ανερχόμενες καπιταλιστικές οικονομίες και ιδιαίτερα την Κίνα. Η Επιτροπή εκφράζει ευθέως την ανησυχία για τη μονοπωλιακή θέση που φαίνεται να κατοχυρώνει στο λιμάνι του Πειραιά, με τις τροποποιήσεις της Σύμβασης παραχώρησης, ο κινεζικός μονοπωλιακός όμιλος, σε συνδυασμό με τη δηλωμένη πρόθεσή του να αποκτήσει το πλειοψηφικό πακέτο του ΟΛΠ, που ήδη βρίσκεται στη λίστα των δημόσιων επιχειρήσεων που θα ξεπουλήσει στους επιχειρηματικούς ομίλους η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ.

ε. Σημασία έχει και το 3ο σχετικό ερώτημα της Επιτροπής που εκθέτει τα προπαγανδιστικά τερτίπια της συγκυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ. Η Επιτροπή ζητάει να της απαντήσει η ελληνική πλευρά πώς συμβιβάζεται από τη μία το επιχείρημα ότι λόγω «απρόοπτης μεταβολής των οικονομικών συνθηκών» η συνέχιση της Σύμβασης με τους ίδιους όρους να είναι «επαχθής» για την COSCO και την ίδια στιγμή η επιχείρηση αυτή να είναι έτοιμη να προβεί σε μεγάλες επενδύσεις σε έργα και υποδομές.

Δ. Σχετικά με την Παραχώρηση και του Δυτικού Τμήματος της Προβλήτας ΙΙΙ στην COSCO (ερωτήματα 10-12).

α. Το πρώτο βασικό ερώτημα της Επιτροπής είναι πώς συμβιβάζεται η περαιτέρω εκχώρηση τμήματος και υπηρεσιών του λιμανιού του Πειραιά (ή η επέκταση της υπάρχουσας παραχώρησης), χωρίς δημόσιο διαγωνισμό, κάτι που παραβιάζει την κοινοτική νομοθεσία περί ανταγωνισμού και δημοσίων συμβάσεων. Αποτελεί ευθεία παρέμβαση της Επιτροπής ενάντια στον αποκλεισμό από την κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ των ευρωενωσιακών μονοπωλίων προς όφελος του κινεζικού ομίλου (ερώτημα10).

β. Η Επιτροπή επισημαίνει ότι από τα μέχρι στιγμής υποβληθέντα στοιχεία από τις ελληνικές αρχές προκύπτει ότι ο ΟΛΠ δε θα πάρει τις σταθερές ετήσιες αμοιβές Ι και ΙΙ, που προβλέπονται στην αρχική Σύμβαση, για την παραχώρηση του δυτικού τμήματος της Προβλήτας ΙΙΙ, ενώ παραμένει αδιευκρίνιστο ποια άλλα έσοδα θα εισπράξει ο ΟΛΠ από την παραχώρηση αυτή και αν εφαρμόζεται η πρόβλεψη της αρχικής Σύμβασης ότι για πάνω από 15% απόδοση των επενδύσεων τα κέρδη θα μοιράζονται κατά 50% στον ΟΛΠ (ερώτημα 11).

γ. Η Επιτροπή ακυρώνει το κυβερνητικό επιχείρημα ότι ο ΟΛΠ θα ωφεληθεί από την κατασκευή από την COSCO των υποδομών και του εξοπλισμού του δυτικού τμήματος της Προβλήτας ΙΙΙ, επισημαίνοντας ότι την εκμετάλλευσή του θα την έχει η COSCO και γι' αυτό ζητάει αριθμητικά στοιχεία για τα οφέλη των δύο μερών (ερώτημα 12).

Ε. Σχετικά με την απαλλαγή του ΟΛΠ από την υποχρέωση να μεταφέρει τον τερματικό σταθμό πετρελαίου και την κατασκευή δύο τερματικών σταθμών πετρελαίου από την COSCO (ερωτήματα 13, 14):

Η Επιτροπή εκθέτει τη συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ αναφέροντας ότι σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες το ανατολικό τμήμα της Προβλήτας ΙΙΙ έχει ήδη κατασκευαστεί και οι εγκαταστάσεις της έχουν παραδοθεί στην COSCO, οπότε όλα τα περί απαλλαγής του ΟΛΠ από την υποχρέωση μετεγκατάστασης του τερματικού σταθμού δεν ισχύουν. Παρακάτω η Επιτροπή ζητάει από τις ελληνικές αρχές να της υποβάλουν στοιχεία για τα έσοδα που θα έχει η COSCO από την εκμετάλλευση των δύο τερματικών σταθμών πετρελαίου. Ταυτόχρονα, με το ερώτημα 13, εκθέτει και πάλι την ελληνική κυβέρνηση, αποκαλύπτοντας ότι τους δύο τερματικούς σταθμούς πετρελαίου που θα κατασκευάσει η COSCO θα τους πληρώσει το ελληνικό δημόσιο (οι εργαζόμενοι, δηλαδή) ως τοκογλυφικό 15ετές δάνειο με επιτόκιο 5 μονάδες πάνω από το διατραπεζικό επιτόκιο στην ΕΕ, την στιγμή που η ΕΚΤ δανείζει με 0,75%!

ΣΤ. Σχετικά με την κατασκευή του λιμανιού για τα ψαράδικα (ερώτημα 15), η Επιτροπή θέτει το ερώτημα σε ποιανού την ιδιοκτησία θα ανήκει και με τι κριτήρια θα καθορίζεται το ύψος των λιμενικών τελών.

Ζ. Με το 16ο ερώτημα, η Επιτροπή θέτει ευθέως το ζήτημα ότι με την τροποποιημένη συμφωνία μειώνονται τα έσοδα του ΟΛΠ, όπως προβλέπονταν από την αρχική Σύμβαση (ερωτήματα 16 - 20).

α. Η Επιτροπή θέτει το ερώτημα πώς δικαιολογείται η αναστολή της προσαύξησης του 2% των σταθερών ετήσιων αμοιβών Ι και ΙΙ και η σύνδεσή τους με την αύξηση του ΑΕΠ και ζητάει από τη συγκυβέρνηση να υποβάλει συγκεκριμένους υπολογισμούς από τους οποίους να προκύπτει πότε το ΑΕΠ θα φτάσει στο επίπεδο εκείνο από το οποίο και μετά θα σταματάει η αναστολή της προσαύξησης.

β. Ζητάει επίσης στοιχεία για το ύψος της απόδοσης των επενδύσεων της COSCO, ώστε να υπολογιστεί εάν έχουν υπερβεί το 15%, οπότε ενεργοποιείται η διάταξη για την καταβολή στον ΟΛΠ του 50% του επιπλέον ποσοστού των κερδών της COSCO. Επίσης, επισημαίνει την κερδοφορία της COSCO, που δε δικαιολογεί τροποποίηση της Σύμβασης και ζητάει να της υποβληθούν οι οικονομικές καταστάσεις της θυγατρικής της ΣΕΠ ΑΕ, από τότε που ιδρύθηκε και ανέλαβε την εκμετάλλευση.

Η. Τέλος, με τα ερωτήματα 21 - 23, η Επιτροπή αμφισβητεί την «απρόοπτη μεταβολή των συνθηκών» που επικαλούνται COSCO και συγκυβέρνηση, την ύπαρξη των προϋποθέσεων για την εφαρμογή της νομικής διάταξης του άρθρου 388 του Αστικού Κώδικα, που επικαλείται η ελληνική κυβέρνηση και ζητάει να της υποβληθούν η σχετική αίτηση της COSCO για την τροποποίηση της Σύμβασης Παραχώρησης και λεπτομερείς υπολογισμοί που να αποδεικνύουν την απρόοπτη μεταβολή των οικονομικών συνθηκών σε βάρος της COSCO.

Συμπερασματικά, μπορούμε να πούμε ότι η ΕΕ παρεμβαίνει στον ενδοϊμπεριαλιστικό ανταγωνισμό και επιχειρεί με τα ερωτήματα της Επιτροπής να αποδομήσει τα επιχειρήματα της κυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και του ΟΛΠ, ότι οι προτεινόμενες τροποποιήσεις είναι αναγκαίες, γιατί έχουν δήθεν μεταβληθεί σε βάρος της COSCO του κινεζικού μονοπωλίου οι οικονομικές συνθήκες, αλλά και τα κυβερνητικά επιχειρήματα ότι από την τροποποίηση θα προκύψουν οφέλη για τον ΟΛΠ και το ελληνικό δημόσιο. Το περιεχόμενο και το ύφος των ερωτημάτων δείχνει ότι η Επιτροπή πιθανότατα θα αντιταχθεί στην τροποποίηση της Σύμβασης, όπως έχει ήδη συμφωνηθεί από την κυβέρνηση και την COSCO και δε θα την επιτρέψει, ως αντίθετη με την κοινοτική νομοθεσία. Η θέση αυτή της Επιτροπής δεν έχει καμία σχέση με τα λαϊκά συμφέροντα. Αντίθετα, ξεκινά από θέσεις υπεράσπισης των συμφερόντων των ευρωενωσιακών μονοπωλιακών ομίλων και εκφράζει τον έντονο ανταγωνισμό και αντιπαράθεση ΕΕ και Κίνας, στο πλαίσιο της όξυνσης των μονοπωλιακών ανταγωνισμών που οξύνονται σε παγκόσμιο επίπεδο, στο υπόβαθρο της καπιταλιστικής κρίσης. Τα λιμάνια, οι θαλάσσιες μεταφορές, οι μεταφορές ως συνδυασμένο σύνολο αποτελούν κρίσιμο παράγοντα για τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις στην ΕΕ και τα κράτη - μέλη της. Συνδέονται με τους στρατηγικούς σχεδιασμούς των ευρωενωσιακών μονοπωλίων, της ΕΕ και των αστικών τάξεων των κρατών - μελών της για τις ενεργειακές πηγές, τους δρόμους μεταφοράς Ενέργειας και εμπορευμάτων, το γεωστρατηγικό και γεωπολιτικό έλεγχο περιοχών, χωρών, πλουτοπαραγωγικών πηγών, καθώς και το στρατιωτικό έλεγχο ευρύτερων περιοχών. Στο έδαφος αυτό διασταυρώνονται οι οξύτατες αντιθέσεις και στο εσωτερικό της ΕΕ, όσο και σε σχέση με τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα και τις δυναμικά ανερχόμενες καπιταλιστικές οικονομίες, όπως η Κίνα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στο πρόσφατο πακέτο που έδωσε στη δημοσιότητα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την «Αναθεωρημένη Ευρωπαϊκή Λιμενική Στρατηγική», στην ανακοίνωση που περιλαμβάνει τις δράσεις της Επιτροπής, COM (2013) 295, αναφέρει ότι οι «διεθνείς συμφωνίες» των κρατών - μελών της ΕΕ να ανοίξουν την πρόσβαση στην αγορά λιμενικών υπηρεσιών πρέπει να γίνει με «θεμιτό και αμοιβαίο τρόπο (...) ώστε να μην απολεσθεί ο έλεγχος σε στρατηγικά συμφέροντα της ΕΕ και (...) να προωθηθεί η αμοιβαία πρόσβαση στην αγορά με τρίτες χώρες», που αντανακλά τους οξύτατους ενδοϊμπεριλαιστικούς ανταγωνισμούς και αντιπαραθέσεις σχετικά με τα λιμάνια και σ' ένα βαθμό μπορεί να θεωρηθεί ότι φωτογραφίζει και τη συγκεκριμένη Σύμβαση Παραχώρησης του ΟΛΠ με την COSCO.

Ορισμένα συμπεράσματα

• Είναι φανερό ότι η τροποποιημένη Σύμβαση Παραχώρησης χορηγεί ακόμη πιο προκλητικά προνόμια στο μονοπωλιακό κολοσσό της COSCO. H συγκυβέρνηση των κομμάτων του κεφαλαίου ΝΔ - ΠΑΣΟΚ παραιτείται ακόμη και από συμφωνημένα έσοδα με βάση την αρχική Σύμβαση, που ήταν ήδη προκλητικά σε όφελος του κινεζικού μονοπωλιακού ομίλου και της παραχωρεί σχεδόν δωρεάν ολόκληρη την Προβλήτα ΙΙΙ (ενώ στην αρχική Σύμβαση της παραχωρούσε μόνο το ανατολικό τμήμα).
• Οι άθλιες εργασιακές συνθήκες που επιβάλλει η COSCO, θα χειροτερέψουν στον απόλυτο βαθμό, ώστε η μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης να γίνει ακόμα μεγαλύτερη, για τη μεγιστοποίηση της κερδοφορίας του μονοπωλιακού επιχειρηματικού ομίλου.
• Κανένας πόνος δεν έπιασε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την ΕΕ για τα λαϊκά συμφέροντα ή το λεγόμενο «δημόσιο συμφέρον», όπως συστηματικά επιχειρεί να εξαπατά το λαό ο ΣΥΡΙΖΑ. Η παρέμβαση της ΕΕ επιδιώκει αποκλειστικά να εξασφαλίσει τα συμφέροντα των ευρωενωσιακών μονοπωλιακών ομίλων και να ισχυροποιήσει τη θέση τους στον αδυσώπητο μονοπωλιακό ανταγωνισμό και στις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις.
• Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή με τα ερωτήματα - παρεμβάσεις της, ουσιαστικά, επιδιώκει δύο βασικούς στόχους:

Να αποτρέψει τη δεσπόζουσα μονοπωλιακή θέση της COSCO - του κινεζικού μονοπωλιακού κεφαλαίου στο Λιμάνι του Πειραιά, που μπορεί να αποτελέσει στήριγμα και πύλη για την είσοδο των κινεζικών μονοπωλίων στην αγορά της ΕΕ. Που μπορεί να υπονομεύσει ταυτόχρονα την κερδοφορία άλλων μονοπωλίων που δραστηριοποιούνται και εκμεταλλεύονται τις λιμενικές υπηρεσίες σε μεγαλύτερα λιμάνια και σε ένα τεράστιο δίκτυο οικονομικών δραστηριοτήτων γύρω από αυτά, που τους έχουν προσδώσει δεσπόζουσα θέση στη σύνδεση της ΕΕ με Β. Αφρική, Μ. Ανατολή και Ασία, αλλά και πέραν του Ατλαντικού (Αμβούργο, Ρότερνταμ, Αμβέρσα κ.α.). Από την άποψη αυτή, πρέπει να σημειωθεί η ευθεία αναφορά της Ε. Επιτροπής στην πρόθεση της COSCO να αποκτήσει το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών του ΟΛΠ.

Να δημιουργήσει όρους διείσδυσης μεγάλων ευρωενωσιακών μονοπωλιακών ομίλων στο Λιμάνι του Πειραιά, με βάση την κοινοτική νομοθεσία, αρχές και κανόνες για ελευθερία κίνησης κεφαλαίων, υπηρεσιών και εμπορευμάτων των ευρωενωσιακών μονοπωλίων.

• Σύμφωνα με τη στρατηγική της ΕΕ και «την εθνική στρατηγική λιμένων 2013 - 2018» που ανακοίνωσε η προηγούμενη συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ (Δεκέμβρης του 2012), η αλλαγή χρήσης γης κατά μήκος της ακτογραμμής από τον Πειραιά μέχρι την Ελευσίνα περιλαμβάνει τη δραστική συρρίκνωση της παραγωγής στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος και στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά και Ελευσίνας, με δραματικές συνέπειες για τους εργαζόμενους του κλάδου και γενικότερα τις εργατικές λαϊκές οικογένειες.

Οι εργαζόμενοι στα λιμάνια, γενικότερα η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα επιβάλεται να βγάλουν ουσιαστικά συμπεράσματα, να μην εγκλωβιστούν στους καπιταλιστικούς ανταγωνισμούς, στους οποίους εντάσσονται η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ, και τα άλλα κόμματα του κεφαλαίου, οι ρεφορμιστές και οπορτουνιστές στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα.

Τα λιμάνια από κοινού με τη ναυτιλία και την ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία μπορούν να αποτελέσουν ισχυρά οικονομικά εργαλεία της ανάπτυξης που έχει κριτήριο τις λαϊκές ανάγκες και όχι την κερδοφορία των μονοπωλίων.

Σ' αυτήν ακριβώς τη βάση αναδεικνύεται η αναγκαιότητα που τονίζει ότι η πάλη κατά των ιδιωτικοποιήσεων πρέπει να βλέπει μπροστά και να παίρνει υπόψη το συμπέρασμα που βγαίνει μέσα από την πολύχρονη πείρα: Οτι η μοναδική διέξοδος για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα είναι να δυναμώσουν το ΚΚΕ και την αντιμονοπωλιακή - αντικαπιταλιστική πάλη, να συμβάλουν στην οικοδόμηση της Λαϊκής Συμμαχίας, που θα διεκδικήσει για τους παραγωγούς του πλούτου την Εργατική Λαϊκή Εξουσία ώστε να γίνουν λαϊκή περιουσία τα λιμάνια, τα πλοία, τα ναυπηγεία γενικότερα τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής, οι υποδομές, ο συσσωρευμένος πλούτος ως προϋπόθεση για τη σχεδιασμένη ανάπτυξη της οικονομίας και τη λαϊκή ευημερία.

Παραπομπές:

1. COM (2013) 295 - 23.05.2013

2. COM (2013) 296 - 23.05.2013

3. Υπόθεση: SA.36253(2013/PN)01.07.2013 Τροποποίηση των όρων της σύμβασης παραχώρησης στην COSCO μέσω της θυγατρικής της ΣΕΠ ΑΕ για την προβλήτα ΙΙ στο λιμάνι του Πειραιά.

Η Πλατεία blockbuster !

Η Πλατεία blockbuster !

Oταν ο Λάκης μάζευε πίσω το λαδωμένο μαλλί και το βυσσινί αλογάκι κάλπαζε, το σύνθημα «πάμ' πλατεία» κυριαρχούσε στο σαρκασμό αλλά κι όχι μόνον μιας νεόπλουτης λαμογιο-μικροαστικής τάξης που κατήγαγε περηφανή καταναλωτική νίκη επί της μεταπολίτευσης. Τότε η πλατεία ήταν φραπεδιά και τσίπουρα, εντός εκτός κλεινού άστεως. Μόστρα και μπουρδολογία περί τέλους των κομμάτων και της πολιτικής. Και διδασκαλία γεωγραφίας κατά τα συμφέροντα των πετρελαιάδων που βάφτιζαν νοτιοανατολική Μεσόγειο τον Καύκασο.

Υστερα από λίγα χρόνια αυτή η... «πλατεία» αδράνησε λόγω πήχτρας. Εγινε σχεδόν συνώνυμη των απολίτικων προβάτων. Κι ύστερα ήρθε η ενσωματωμένη διανόηση, που βάφτισε «αραβική άνοιξη» την, διά της διάλυσης και της καλλιέργειας του θρησκευτικού φονταμενταλισμού με πολιτικό μανδύα, χειραγώγηση του αραβικού κόσμου-αγοράς, και θεοποίησε τις... χύμα «κινηματικές» πλατείες.

Ετσι απλά κι ωραία, το γιγάντιο παγκόσμιο προπαγανδιστικό δίκτυο, με ακονισμένο το υπερφωτισμένο όπλο του (την κοινωνική δικτύωση κ.λπ. κ.λπ.) εμφάνισε ως επανάσταση το μάντρωμα όλων των αντιτιθέμενων ομάδων σε πλατείες - θηριοτροφεία. Εκεί πλασάρονταν ήρωες των κοκορομαχιών σαν τον νεαρό Αιγύπτιο «ηγέτη» του φέισμπουκ, που συνελήφθη, αφέθηκε ελεύθερος μετά από δέκα μέρες κι έδινε συνεντεύξεις μετά δακρύων στα διεθνή προβοκατοροκάναλα. Στην «Πλατεία best seller» στήθηκε το ξεφτίλισμα της ομάδας που μετατρέπεται σε αγέλη. Εξασκημένοι στη μουτζούρα της γραφικότητας, οι επικοινωνιακοί προπαγανδιστές, έκαναν τις πλατείες κλουβιά, υπερπρόβαλαν κάθε καρυδιάς καρύδι μαζί με βιασμούς κι άλλα βαριά εγκλήματα, εκσυγχρονίζοντας το πρότυπο της αστικοδημοκρατικής Βαστίλλης χωρίς Αντουανέττες και παντεσπάνια αλλά πάντα με την επικείμενη Τρομοκρατία. Των ωφελημένων καθεστωτικών τάξεων.

Ενώ, λοιπόν, οι διεθνείς κινηματογραφικές παραγωγές και τα βιβλία πλασάρουν ιδέες περί νομιμοποιημένης μαζικής εξόντωσης πληθυσμών με την ουσιαστική κατάργηση κάθε υγειονομικής, φαρμακευτικής και νοσοκομειακής πρόνοιας για τις μάζες των εργατών, που πρέπει να βλέπουν την περίθαλψη ως ...παντεσπάνι, η έντεχνη ενιαία «ενημέρωση» εφηύρε την Ιλιάδα - Αινειάδα των καιρών μας. Την Πλατειάδα.

Εδώ οι ραψωδίες της διεθνούς καπιταλιστικής προπαγάνδας γράφονται με οποιοδήποτε πρόσημο, ρατσιστικό, εθνολογικό, θρησκευτικό, σεχταριστικό, αλλά ποτέ ταξικό και σχεδόν πάντα απλοποιημένα και απολίτικα δήθεν πολιτικό. Η Πλατεία άλλωστε επιλέχτηκε ως το υπαίθριο εργαστήριο των πολιτικών διεργασιών, στο οποίο οι Μένγκελε δημιουργοί ελεγχόμενων ή εξουδετερώσιμων κομμάτων - κινημάτων - σχηματισμών, θα επιλέγουν και θα κατασκευάζουν εκείνες τις προσωπικότητες τις ικανές να δουλεύουν για λογαριασμό τους. Νέοι, παλαιάς κοπής ηγετίσκοι και «μούσες» θα εμφανίζονται ως πυροτεχνήματα. Ως το επόμενο best seller επιβίωσης με θέαμα την πείνα και άρτο την προσωρινή παραχώρηση εξουσιαστικής δημοσιότητας. Οσοι μας λοιδόρησαν που βλέπαμε πολικό χειμώνα να εξοντώνει λαϊκές μάζες εκεί που οι αναλυτές της... ευαίσθητης αριστεράς, ομού μετά της πεφωτισμένης δεξιάς, έβλεπαν μπουμπούκια της άνοιξης, ίσως δικαιούνται δωρεάν εισιτήρια για την Τρίτη Παρουσία, αφού στη Δεύτερη είχαμε εδώ και τώρα, δυστυχώς, δίκιο. To blockbuster Πλατεία έκοψε πολλά εισιτήρια αλλά μαζί και πόδια 

μαντρόσκυλο του κεφαλαίου.

Τα φασιστοειδή της Χρυσής Αυγής...

Μέρα με τη μέρα, επιβεβαιώνεται ο ρόλος της ναζιστικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή, ως μαντρόσκυλου του κεφαλαίου. Η Χρυσή Αυγή, στην πραγματικότητα κατάμαυρη, είναι βγαλμένη από τα βαθιά σκοτάδια του συστήματος της εκμετάλλευσης.

Οι αποδείξεις, σε σύντομο χρονικό διάστημα, πάμπολλες: Ερωτήσεις στη Βουλή για να δοθεί και άλλο τζάμπα κρατικό χρήμα στους εφοπλιστές, για να ενισχυθούν οι αεροπορικές εταιρείες, για απασχόληση ανέργων στο Δημόσιο με μεροκάματο 14 ευρώ, συμφωνία για ξεπούλημα βραχονησίδων στο μεγάλο κεφάλαιο κ.ά.

Σ' αυτά, ήρθε να προστεθεί η στήριξη των φασιστοειδών στην «υγιή επιχειρηματικότητα»! Εγραψαν στην ιστοσελίδα τους:

«Η Χρυσή Αυγή στηρίζει την υγιή επιχειρηματικότητα, η οποία μακριά από τη μιζέρια του συγχρόνου ελλαδικού κράτους αναπτύσσεται σε στέρεες βάσεις αξιοποιώντας το ανθρώπινο δυναμικό της χώρας μας. Για να δημιουργηθούν και άλλες σύγχρονες επιχειρηματικές πρωτοβουλίες και να ισχυροποιηθούν οι υπάρχουσες θα πρέπει να εξαλειφθεί η γραφειοκρατία, να μειωθεί η φορολογία τους, να δοθούν επιπλέον κίνητρα στους νέους, ώστε να ξεκινήσουν την επιχειρηματικότητά τους. Οι Ζώνες καινοτομίας προσφέρουν το κατάλληλο περιβάλλον μέσω των συνεργασιών και της συγκέντρωσής τους ώστε οι εταιρείες που τις απαρτίζουν να έχουν άμεση πρόσβαση σε χρήσιμα εργαλεία ανάπτυξης».

Ολα όσα γράφουν οι Χρυσαυγίτες θα μπορούσαν να έχουν γραφτεί από τον ΣΕΒ, που άλλωστε είναι και από τους πρώτους φορείς που λάνσαραν τον όρο «υγιής επιχειρηματικότητα». Η Χρυσή Αυγή μιλά τη γλώσσα των καπιταλιστών. Τι ζητά; Νέα προνόμια, νέες ενισχύσεις, νέες μειώσεις στη φορολογία των καπιταλιστών. Ολα αυτά είναι αιτήματα και προτάσεις των βιομηχάνων!

Ειδικά τα περί «γραφειοκρατίας» και φυσικά η απαίτηση για φοροασυλία του κεφαλαίου, είναι μόνιμα στα χείλη των εκπροσώπων των βιομηχάνων.

Κοντράρονται για το χρέος επειδή τους ζορίζει η κρίση

Κοντράρονται για το χρέος επειδή τους ζορίζει η κρίση

Είτε με νέο «κούρεμα», είτε με τρίτο δάνειο, ο λογαριασμός για τη διαχείριση της κρίσης θα καταλήξει ξανά στο λαό

Μονοπώλησε σχεδόν την επικαιρότητα η συζήτηση για ένα νέο «κούρεμα» του χρέους ή ένα τρίτο δάνειο στην Ελλάδα, τη βδομάδα που πέρασε. Την όλη συζήτηση τροφοδότησαν με δηλώσεις τους αξιωματούχοι της Ευρωζώνης και κυβερνητικά στελέχη της Γερμανίας, που βρίσκεται στην τελική ευθεία για τις εκλογές στις 22 Σεπτέμβρη. Τι κρύβεται πίσω από τις διαφωνίες και τα σενάρια που εξετάζουν για τη διαχείριση του ελληνικού χρέους και την κάλυψη του «χρηματοδοτικού κενού», από την άνοιξη του 2014 μέχρι και το 2016;

Μια πρώτη απάντηση είναι η κρίση που επιμένει και τα ζόρια της αστικής τάξης να τη διαχειριστεί. Ανεξάρτητα από το μείγμα διαχείρισης και τους μεταξύ τους ανταγωνισμούς, οι κυβερνήσεις στα κράτη - μέλη της Ευρωζώνης θα ήθελαν τα φιλομονοπωλιακά τους μέτρα να είχαν πιάσει τόπο και η κρίση στις οικονομίες τους να είχε αντιστραφεί. Η πραγματικότητα, όμως, δεν συμμερίζεται το κλίμα που πάνε να καλλιεργήσουν τις τελευταίες μέρες, με προβλέψεις για «φως στο τούνελ», επειδή η Ευρωζώνη κατέγραψε ανάπτυξη 0,3% το πρώτο επτάμηνο του 2013, έστω κι αν αυτό έγινε μετά από 18 μήνες συνεχούς συρρίκνωσης του ΑΕΠ.

Ούτε βέβαια σηματοδοτεί την έξοδο από την κρίση το γεγονός ότι η Γερμανία, που θεωρείται «ατμομηχανή» της Ευρωζώνης, κατέγραψε αύξηση του ΑΕΠ κατά 0,7% το δεύτερο τρίμηνο του 2013. Στην πλειοψηφία τους, τα κράτη - μέλη της Ευρωζώνης σχοινοβατούν ανάμεσα στην κρίση και την αναιμική αύξηση του ΑΕΠ. Χώρες όπως η Ελλάδα και η Κύπρος είναι κυριολεκτικά βυθισμένες στην κρίση, ενώ οι προοπτικές ανάπτυξης για τις υπόλοιπες λεγόμενες «χώρες του Νότου» είναι υποτονικές.

Ακόμα πιο πέρα: Ολοι στην Ευρωζώνη ξέρουν ότι ακόμα κι αν σταθεροποιηθεί η ανάπτυξη σε όλα τα κράτη - μέλη, οι ρυθμοί της θα είναι αναιμικοί. Οι συνέπειες από την παρατεταμένη και βαθιά κρίση των τελευταίων χρόνων (ανεργία, καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, αύξηση του χρέους και των ελλειμμάτων, φτωχοποίηση μεγάλου μέρους του πληθυσμού) δεν πρόκειται να αναστραφούν ούτε σε δέκα χρόνια, όπως προέβλεψε η Γερμανίδα καγκελάριος. Αρα, τα ζόρια στη διαχείριση δεν τελειώνουν με το πέρασμα της Ευρωζώνης σε ανάπτυξη. Ούτε βέβαια τελειώνουν μαζί με την κρίση τα διάφορα σενάρια για το μέλλον της Ευρωζώνης και της ΕΕ.

Ενας ακόμα παράγοντας που τους δυσκολεύει στη διαχείριση είναι ο ανταγωνισμός που οξύνεται με τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Οι ανακατατάξεις την περίοδο της κρίσης δημιούργησαν νέα δεδομένα. Η Κίνα εκθρόνισε τη Γερμανία από την πρώτη θέση των εξαγωγών παγκόσμια. Οι λεγόμενες «αναπτυσσόμενες» οικονομίες, όσο κι αν καταγράφουν τώρα σημάδια κόπωσης, ενίσχυσαν τη μεταξύ τους συνεργασία, όπως για παράδειγμα οι BRICS. Η ανακάλυψη νέων κοιτασμάτων ενέργειας σε περιοχές με μεγάλη γεωπολιτική σημασία συνιστά παράγοντα παραπέρα έντασης των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.

Η κόντρα ΗΠΑ - Γερμανίας ξεπερνά κατά πολύ τη διαφωνία τους για το μείγμα διαχείρισης της κρίσης στην Ευρωζώνη. Κάτω από προϋποθέσεις, μπορεί να αποδειχτεί καταλύτης στην αναδιάταξη των συμμαχιών σε χώρες της ΕΕ, με χαρακτηριστικότερα παραδείγματα τη Μ. Βρετανία και την Ελλάδα. Το λοξοκοίταγμα του ΣΥΡΙΖΑ προς τις ΗΠΑ και οι ύμνοι της κυβέρνησης Σαμαρά στον αναπροσανατολισμό των ελληνοαμερικανικών σχέσεων δεν είναι τυχαία γεγονότα στη σημερινή συγκυρία.

Το πρόβλημά τους είναι μεγαλύτερο

Μέσα α' αυτό το περιβάλλον κλιμακώνεται η συζήτηση για τη διαχείριση του κρατικού χρέους στην Ελλάδα, είτε με αναδιάρθρωση, είτε με νέο «κούρεμα», είτε με νέο δάνειο, για την αποπληρωμή των δανείων που έχει ήδη πάρει η Ελλάδα από την τρόικα. Στην πραγματικότητα, ο καυγάς γίνεται για το ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο της μεγαλύτερης καταστροφής κεφαλαίου, που είναι αναγκαία για να ξεπεραστεί η κρίση στην Ελλάδα και στην Ευρωζώνη.

Οι αντιθέσεις αυτές εκδηλώνονται ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικά κέντρα, σε κράτη - μέλη της Ευρωζώνης, αλλά και στο εσωτερικό τους, ανάμεσα σε ανταγωνιζόμενες μερίδες της αστικής τάξης, που έχουν διαφορετικά συμφέροντα και ανάλογα διαμορφώνουν τις συμμαχίες τους. Η κυρίαρχη τάση στη Γερμανία είναι ενάντια σε ένα νέο «κούρεμα» του χρέους. Ο λόγος είναι ότι από αυτό θα βγει ζημιωμένη η γερμανική οικονομία, αφού θα χάσει χρήματα που έχει δανείσει στην Ελλάδα, σε περίοδο μάλιστα που η αστική της τάξη προσπαθεί να σταθεροποιήσει τους ρυθμούς ανάπτυξης.

Στον αντίποδα και προκειμένου να μην πληγεί άμεσα από την καταστροφή επιπλέον κεφαλαίου με νέο «κούρεμα», η Γερμανία προτείνει την αναδιάρθρωση του ελληνικού κρατικού χρέους, με μείωση των επιτοκίων μέχρι και μηδενισμό, και με παράταση του χρόνου αποπληρωμής στα 50 χρόνια. Με τον τρόπο αυτό, το χρέος καθίσταται βιώσιμο στα χαρτιά, όπως ζητάει το ΔΝΤ, και αναστέλλονται προσωρινά οι αποφάσεις για καταστροφή κεφαλαίου με δραστικά μέτρα.

Βέβαια, το πρόβλημα της Γερμανίας δεν περιορίζεται στην Ελλάδα, το οικονομικό εκτόπισμα της οποίας είναι ούτως ή άλλως μικρό για την Ευρωζώνη. Αυτό που ανησυχεί περισσότερο (και το λένε), είναι το «κακό» προηγούμενο που δημιουργεί ένα νέο «κούρεμα» στην Ελλάδα για τις άλλες χώρες της Ευρωζώνης, που έχουν αντίστοιχα μεγάλο πρόβλημα χρέους. Για παράδειγμα, το χρέος της Ιταλίας άγγιξε τα 2,075 τρισ. ευρώ το α' εξάμηνο του 2013, μεγαλύτερο κατά 86,5 δισ. ευρώ σε σχέση με πέρυσι! Κανείς στην Ευρωζώνη δεν θέλει να σκεφτεί τι θα γίνει αν η ιταλική οικονομία «μπουκώσει» τόσο από την κρίση, ώστε να χρειαστεί και εκεί να «κουρευτεί» το χρέος της.

Εξίσου δύσκολο είναι για τις οικονομίες σε κρίση να ελέγξουν το δημόσιο έλλειμμα, τροφοδοτώντας κι άλλο τα χρέη τους. Αυτή η τάση δεν πρόκειται να αναστραφεί με ρυθμούς ανάπτυξης της τάξης του 0,1%, που περιμένει, για παράδειγμα, η Γαλλία, στο τέλος του 2013, έχοντας ήδη πάρει διετή παράταση από την Κομισιόν για να μειώσει το έλλειμμά της στα όρια που προβλέπει η Συνθήκη του Μάαστριχτ.

Το επόμενο ζήτημα που βάζουν ισχυρές οικονομίες, όπως αυτή της Γερμανίας, είναι ότι η αναδιάρθρωση του χρέους μιας χώρας με «κούρεμα» δίνει «κακό σήμα» στις αγορές του χρήματος και είτε αυξάνει το κόστος του δανεισμού, είτε κλείνει την κάνουλα, δημιουργώντας ανάγκες που δεν μπορούν να καλυφθούν παρά μόνο με δάνεια, όπως αυτά προς την Ελλάδα. Κάτι τέτοιο, όμως, επίσης δυσκολεύει τη διαχείριση της κρίσης και πλήττει κυρίως τις ισχυρές οικονομίες, όπως της Γερμανίας, που στερούν κονδύλια από την αστική τους τάξη για να χρηματοδοτήσουν με αυξημένο ρίσκο ανταγωνιστικές οικονομίες.

Κανένας συμβιβασμός με τη μισο-ζωή

Τι προκύπτει απ' όλα αυτά; Οτι η κόντρα στο εσωτερικό της Ευρωζώνης, αλλά και ανάμεσα στην Ευρωζώνη και τις ΗΠΑ, έχει για υπόβαθρο την κρίση και τη διαχείρισή της. Η μεν Γερμανία προσπαθεί να διασπείρει όσο γίνεται περισσότερο τη ζημιά από την καταστροφή κεφαλαίου στην Ελλάδα και αλλού. Οι ΗΠΑ, μέσω και του ΔΝΤ, πιέζουν ώστε η γερμανική οικονομία να επωμιστεί μεγαλύτερο μέρος της ζημιάς που προκαλεί η κρίση, εκτιμώντας (και σωστά) ότι είναι η βασική κερδισμένη από τη διάσωση της Ευρωζώνης, με ελεγχόμενη χρεοκοπία των κρατών - μελών που βρίσκονται σε κρίση.

Πίσω από τη μια ή την άλλη άποψη στοιχίζονται άλλες χώρες ή και μερίδες της αστικής τάξης στο εσωτερικό τους. Οπως γίνεται για παράδειγμα στην Ελλάδα, όπου κερδίζει έδαφος η τάση για «κούρεμα» του χρέους. Αντίστοιχα, στη Γερμανία, υπάρχουν τμήματα του κεφαλαίου που θέλουν το «κούρεμα» για να σιγουρέψουν το ευρώ, και άλλες που ζητάνε δραστικά μέτρα, όπως η αποπομπή της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, ενδεχόμενα και τη μετεξέλιξή της σε πολλών ταχυτήτων, προκειμένου να απαλλαχθεί η Γερμανία από την «υποχρέωση» να διακινδυνεύει κεφάλαια για τη σωτηρία της ζώνης του ευρώ, με τη μορφή που έχει σήμερα.

Στην Ελλάδα, χαρακτηριστική είναι η στάση του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος φτάνει να καταγγέλλει την κυβέρνηση ότι αποδέχεται σιωπηρά ένα νέο δάνειο, αντί να διεκδικήσει «κούρεμα» του χρέους, κρύβοντας ότι και οι δύο τρόποι διαχείρισης του κρατικού χρέους απαντούν σε συμφέροντα ξένα προς το λαό και προϋποθέτουν νέα μέτρα σε βάρος του. Αλλωστε, και εκείνοι που ζητάνε «κούρεμα», όπως οι ΗΠΑ και το ΔΝΤ, και εκείνοι που λένε αναδιάρθρωση του χρέους και αναχρηματοδότηση με νέο δάνειο, θεωρούν δεδομένο ότι η οποιαδήποτε κυβέρνηση στην Ελλάδα θα συνεχίσει και θα κλιμακώσει την επιβολή των φιλομονοπωλιακών αναδιαρθρώσεων.

Η όλη συζήτηση θα ενταθεί μετά τις γερμανικές εκλογές και όσο πλησιάζει η άνοιξη του 2014, οπότε υπολογίζουν ότι θα αρχίσει να εμφανίζεται το λεγόμενο «χρηματοδοτικό κενό». Τίποτα δεν αλλάζει για το λαό αν έως τότε οι δείκτες της καπιταλιστικής τους οικονομίας εμφανίσουν βελτίωση. Η έξοδος από την κρίση, η διατήρηση ακόμα και των αναιμικών ρυθμών ανάπτυξης και προπάντων η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλίων προϋποθέτουν ο ίδιος να δουλεύει σαν είλωτας, να μην μπορεί να ικανοποιήσει ακόμα και ζωτικές του ανάγκες.

Με τέτοια ζωή κανείς δεν μπορεί να συμβιβάζεται. Το δίλημμα σήμερα για το λαό είναι «διαχείριση ή ανατροπή» του σάπιου καπιταλισμού και η απάντηση από τη σκοπιά των δικών του συμφερόντων είναι αυτή που δίνει το ΚΚΕ: Λαϊκή συμμαχία, για να εμποδιστούν τα μέτρα, να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για ριζικές αλλαγές στην εξουσία και την οικονομία. Για αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία και μονομερή διαγραφή του χρέους, με κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων και τα κλειδιά της οικονομίας στα χέρια του λαού.