Οι ολοκληρωτισμοί είναι δύο... o εξής κομμουνισμός. (Σημειώσεις, φωτογραφίες, επίμετρο)

Οι ολοκληρωτισμοί είναι δύο... o εξής κομμουνισμός. (Σημειώσεις, φωτογραφίες, επίμετρο)

Η αλήθεια για το Σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπερντροπ
* 

Πώς οδηγήθηκε εκεί η Σ.Ε.;

Ποιος υπήρξε ο ρόλος και η ταχτική των ΗΠΑ, Μ. Βρετανίας, Γαλλίας;

*

Πρόλογος

Το Σεπτέμβρη του 1938, στο Μόναχο, έγινε συνάντηση Μεγάλης Βρετανίας, Γαλλίας, Γερμανίας και Ιταλίας, όπου η Τσεχοσλοβακία συμφωνήθηκε να δοθεί στον Χίτλερ (Οι «δράστες» του Μονάχου. Φωτογραφία, μετά την τελετή υπογραφής της Συμφωνίας).

 

Στις 23 Αυγούστου 1939 υπογράφεται το Σοβιετογερμανικό Σύμφωνο μη-επίθεσης, το περίφημο «Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ».

Γενεσιουργός αιτία του βέβαια είναι μια άλλη συμφωνία ένα χρόνο νωρίτερα (Σεπτ. 1938). Η Συμφωνία του Μονάχου [1], μεταξύΓερμανίας, Ιταλίας, Βρετανίας και Γαλλίας, η οποία έναν και μόνο σκοπό εκπληρούσε: Να «σπρώξει» τον Χίτλερ Ανατολικά.

Στο μεταξύ οι Αγγλογάλλοι, με διάφορα διπλωματικά τερτίπια, έχουν τορπιλίσει όλες τις πρωτοβουλίες της ΕΣΣΔ για υπογραφή συμφωνίαςκατά της ναζιστικής απειλής.

Στόχος τους να συμπαρασύρουν την «κόκκινη απειλή» σε πόλεμο και να την αφήσουν σύξυλη, αλλά και να δώσουν όλο το χρόνο στη Γερμανία να προετοιμάσει με άνεση την επίθεσή της στην ΕΣΣΔ.

Άρα το σύμφωνο «Μολότοφ-Ρίμπεντροπ» αποδεικνύεται  ο… μονόδρομος που εξασφάλισε στη χώρα 21 πολύτιμους μήνες ειρήνηςκαι προετοιμασίας, καθοριστικούς για την έκβαση του πολέμου. Κατά τον Θανάση Παπαρήγα, «Ένα θαύμα διπλωματικής σοφίας» [2].

Οι καπιταλιστές, όμως, συνασπισμένοι κατά της κομμουνιστικής ιδεολογίας, της μόνης που μπορεί να τους ανατρέψει, αξιοποιούν τα πάντα εναντίον του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος.

Ένα από τα μεγάλα τους όπλα ήταν και είναι η αντικομουνιστική προπαγάνδα, στα πλαίσια της οποίας το Μ-Ρ κράτησε εξέχουσα θέση σε όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

Κι αφού ο ΨΠ «τέλειωσε», έπρεπε να συνεχιστεί με άλλα μέσα, ώστε τον κρατάνε πάντα «θερμό».

Έτσι, στις αρχές Απριλίου του 2009 «Φιλελεύθεροι», σοσιαλδημοκράτες, οικολόγοι - πράσινοι και διάφορες άλλες  ακροδεξιές δυνάμεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου καθιερώνουν, με μια «επετειακή», αλλά και καθαρά ιστορική απόφαση, την 23η Αυγούστου ως «μέρα μνήμης κατά των ολοκληρωτικών καθεστώτων φασισμού και κομμουνισμού».

Με αυτόν τον τρόπο, αποσπώντας το φασισμό από το ιμπεριαλιστικό του περιβάλλον τον αποδίδουν στην κοινωνία (τους) άσπιλο και φιλειρηνικό.

Και επειδή ο φασισμός καρπίζει μόνο μέσα στο θερμοκήπιο του καπιταλιστικού συστήματος, τα δύο ολοκληρωτικά καθεστώτα δεν μπορεί παρά να είναι... το εξής ένα.

 Μπ. Σ. Α.

***

Β` ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ
Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και η Σοβιετική Ενωση

Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος πρώτ' απ' όλα στόχευε στη συντριβή

του πρώτου σοσιαλιστικού κράτους στον κόσμο, της ΕΣΣΔ,

και στην ανατροπή του σοσιαλισμού, ώστε να ξανακερδηθει
ένας χαμένος κρίκος στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα

Η 28 Οκτωβρίου (σημ. Μπ.Σ.Τ: Η μέρα που το παρόν κείμενο γράφτηκεστον ΡΙΖΟ) είναι για το λαό μας η ιστορική επέτειος που ανασκαλεύει τη μνήμη για να θυμάται την εθνικοαπελευθερωτική και ταυτόχρονα αντιφασιστική -αντιιμπεριαλιστική πάλη στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου πολέμου. Ενός πολέμου ιμπεριαλιστικού, άρα άδικου, ενώ από τη μεριά των λαών ήταν δίκαιος.

Και τα διδάγματα της εποχής εκείνης δεν είναι ιστορικά μόνο ως προς το ότι αναφέρονται σε γεγονότα της ταξικής πάλης του παρελθόντος.

Αλλά είναι διδάγματα που ενισχύουν την ταξική πάλη στο σήμερα, για να μπορούμε να σιγουρεύουμε το σκοπό και την κατεύθυνσή της.Άλλωστε η εποχή μας συνεχίζει να 'ναι εποχή του ιμπεριαλισμού.

Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, ήταν αποτέλεσμα της όξυνσης τωνενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, αλλά και της παγκόσμιαςοικονομικής κρίσης του 1929-1933, που, παρά την όποια μικρή αναζωογόνηση στη δεκαετία του '30 δεν ξεπεράστηκε [3].

Ο πόλεμος, ως διέξοδος, αποτελούσε το μέσο για το εδαφικό ξαναμοίρασμα του κόσμου ανάμεσα στις τότε ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

Και πρώτα απ' όλα στόχευε στη συντριβή του πρώτου σοσιαλιστικού κράτους στον κόσμο, της ΕΣΣΔ και στην ανατροπή του σοσιαλισμού, ώστε να ξανακερδίσουν ένα χαμένο κρίκο στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα. 

• Πώς προετοιμάστηκε ο πόλεμος;

• Πώς ξαναξεπήδησε από την ηττημένη μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο Γερμανία το νέο και πιο βάρβαρο αιματηρό μακελειό που γνώρισε η ανθρωπότητα; 

•  Πώς η Γερμανία μετά από τους βαρείς όρους μετά την ήττα της και κυρίως την απαγόρευση να εξοπλίζεται, κατάφερε να αναπτύξει αυτή την τεράστια πολεμική μηχανή;

Οι απαντήσεις σε όλα αυτά, που αποτελούν ιστορικά γεγονότα, αλλά χρήσιμα, για να εξάγονται αναγκαία συμπεράσματα για την ταξική φύση του καπιταλισμού, βοηθούν να αντιληφθούμε όχι μόνο το πώς δημιουργούνται οι προϋποθέσεις εξαπόλυσης του πολέμου, αλλά σ' ένα βαθμό να προβλέπουμε κιόλας. Με δεδομένο ότι ο πόλεμος είναι σύμφυτος με το εκμεταλλευτικό σύστημα.

Μύχιοι πόθοι Αγγλογάλλων και Αμερικάνων

Ο επίλογος της συμφωνίας του Μονάχου.

Γερμανικά στρατεύματα στην Πράγα, το Μάρτη του 1939.

Η Γερμανία, παρά το ότι είχε ηττηθεί στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, παρά την επιβολή σκληρών όρων με τη συνθήκη των Βερσαλλιών από τους νικητές, (Αγγλία, Γαλλία) εξακολουθούσε να είναι ιμπεριαλιστική δύναμη.

Η Αγγλία και η Γαλλία γνώριζαν ότι η Γερμανία μπορούσε πάλι να προπορευτεί απ' τις άλλες καπιταλιστικές χώρες. Έτσι θα έπρεπε λογικά οι αστικές τάξεις της Αγγλίας και της Γαλλίας με όλες τους τις δυνάμεις να εμποδίσουν την οικονομική αναγέννηση και τη στρατιωτική ανάπτυξη της Γερμανίας.

Αλλά έκαναν εντελώς το αντίθετο, και εδώ αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι η ταξική αλληλεγγύη συνυπάρχει με τους ανταγωνισμούς του κεφαλαίου, πολύ δε περισσότερο που τώρα υπήρχε και ο κοινός εχθρός, ο μπολσεβικισμός.

Όχι μόνο ως ιδεολογία και πολιτική, αλλά ως κρατική οντότητα και οργάνωση της εργατικής τάξης και των συμμάχων της στην Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών.

Έτσι συνέβαλαν τα μέγιστα για την αναγέννηση της οικονομικής και πολεμικής ισχύος της Γερμανίας. Απ' το 1924 - 1925 τα καπιταλιστικά κράτη της Δυτικής Ευρώπης εφάρμοσαν μια τέτοια πολιτική.

Η Γερμανία ανορθώθηκε οικονομικά με τα σχέδια Ντοζ (1924) και Γιανκ (1929) [4], τα οποία εμπνεύστηκαν κι έθεσαν σε εφαρμογή οι κύριοι εκπρόσωποι του αμερικανικού και του αγγλογαλλικού χρηματιστικού κεφαλαίου.

Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο που με την εφαρμογή αυτών των σχεδίων τα μεγαλύτερα αμερικάνικα μονοπώλια –«Στάνταρντ Οϊλ», «Τζένεραλ Ελέκτρικ», «Τζένεραλ Μότορς», «Ιντερνάσιοναλ Τέλεγκραφ εντ Τέλεφον Κόμπανι», «Φορντ», «Ανακόντα» κλπ.– διεισδύσανε στη Γερμανική Βιομηχανία με τη μέθοδο των απευθείας επενδύσεων [5].

Τέλη δεκαετίας του '20. Ανεργοι Γερμανοί σχηματίζουν ουρές.

Στην καθαρά πολεμική παραγωγή, η πρόοδος της ναζιστικής Γερμανίας, χάρη στα ξένα κεφάλαια [6], υπήρξε εντυπωσιακή. Στα χρόνια 1933-39:

• Τα πολεμικά έξοδα της Γερμανίας αυξήθηκαν περισσότερο από 12 φορές, 

• Η γερμανική πολεμική παραγωγή αυξήθηκε 22 φορές. 

• Οι ένοπλες δυνάμεις της την 1η Σεπτέμβρη του 1939 έφταναν τα 4,6 εκατομ. άνδρες και διέθεταν 26 χιλ. πυροβόλα και όλμους, 3,2 χιλ. άρματα μάχης, 4,4 χιλ. πολεμικά αεροπλάνα, 115 πολεμικά πλοία (από αυτά 57 υποβρύχια).

Το βασικό περιεχόμενο των διεθνών εξελίξεων καθοριζόταν βασικά από τηναντίθεση ανάμεσα στο σοσιαλισμό και τον καπιταλισμό, που εκφραζόταν ως αντίθεση ανάμεσα στην ΕΣΣΔ και τα καπιταλιστικά κράτη.

Οι αστικές κυβερνήσεις επιδίωκαν να τσακίσουν το σοσιαλισμό. Απ' αυτό το σκοπό καθοδηγούνταν και στο γερμανικό ζήτημα οι κυβερνήσεις των νικηφόρων κρατών. Τα ισχυρά καπιταλιστικά κράτη, μετά την αποτυχία της στρατιωτικής επέμβασής τους κατά του σοβιετικού κράτους, στα πρώτα δυο χρόνια μετά την Οχτωβριανή Επανάσταση,δεν εγκατέλειψαν τα σχέδιά τους για την εξόντωση του σοσιαλισμού με την ένοπλη βία.

ΗΠΑ, Αγγλία και Γαλλία συνέχισαν να καταστρώνουν σχέδια για νέες αντισοβιετικές πολεμικές περιπέτειες. Και προσπαθώντας να βρουν τις απαραίτητες στρατιωτικές δυνάμεις για να πραγματοποιήσουν αυτά τους τα σχέδια έστρεψαν την προσοχή τους προς τη Γερμανία.

Η Γερμανία με τη μεγάλη στρατιωτική και οικονομική της ισχύ, με την ικανότητά της να παραθέσει στο μέτωπο σημαντικό στρατό, με τη μιλιταριστική της παράδοση, ήταν ικανή να εξαπολύσει πόλεμο για την καταστροφή της ΕΣΣΔ.

ΗΠΑ, Αγγλία και Γαλλία, σχεδίαζαν την υποκίνηση ενός πολέμου Γερμανίας και Ιαπωνίας κατά της ΕΣΣΔ με σκοπό να λύσουν δυο ζητήματα: 

•  Γερμανία και Ιαπωνία να εξαφανίσουν τη Σοβιετική Ενωση 

• Να εξασθενίσουν Γερμανία και Ιαπωνία με ένα παρατεταμένο εξοντωτικό πόλεμο.

Δυο ιμπεριαλιστικοί συνασπισμοί

Διάσκεψη Μονάχου:
Μουσολίνι, Χίτλερ, Πάουλ Σμιτ, Τσάμπερλεν. 29.09.1938

Έτσι διαμορφώθηκαν δύο μεγάλες και επικίνδυνες πολεμικές εστίες:

• Η Γερμανία στην Ευρώπη,

• Η Ιαπωνία στην Άπω Ανατολή.

Ο γερμανικός ιμπεριαλισμός, αφού δυνάμωσε αρκετά, με πρόσχημα την εξάλειψη της αδικίας, που δημιούργησαν οι αποφάσεις της Συνθήκης των Βερσαλλιών (συνθήκη που θεσμοθετούσε τα αποτελέσματα του Α' Παγκόσμιου Πολέμου ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές), άρχισε να αξιώνει το ξαναμοίρασμα του κόσμου προς όφελός του.

Η εγκαθίδρυση στη Γερμανία, το 1933, του ναζισμού, μιας ωμής δικτατορίας του τρόμου και των διωγμών, και ας είχε ανέβει στην κυβερνητική εξουσία με κοινοβουλευτική μορφή (τα μονοπώλια, είχαν επιλέξει το Χίτλερ για την εξουσία), μετέβαλε αυτή τη χώρα σε δύναμη κρούσης του ιμπεριαλισμού, που στρεφόταν, κατά πρώτο λόγο, ενάντια στην ΕΣΣΔ. Σ' αυτή την κατεύθυνση έδιναν συμβουλές οι Αγγλογάλλοι και οι Αμερικάνοι, ακόμη και ως προς το σχέδιο επίθεσης. 

• Αρχικά στην Πολωνία, μετά στην Τσεχοσλοβακία και από κει στην ΕΣΣΔ.

Ρίχαρντ Βάλτερ Νταρέ, σε ομιλία του για το ιδεολόγημα "Αίμα και Γη".
Γκόσλαρ, 13/12/1937. Φωτ. Deutsches Bundesarchiv

Αλλά τα σχέδια του γερμανικού ιμπεριαλισμού δεν περιορίζονταν μόνο στην υποδούλωση των λαών της Σοβιετικής Ένωσης. Το πρόγραμμα της παγκόσμιας κυριαρχίας τους πρόβλεπε τη μετατροπή της Γερμανίας σε κέντρο μιας γιγαντιαίας αποικιοκρατικής αυτοκρατορίας, που η εξουσία και η επιρροή της θα απλωνόταν σε ολόκληρη την Ευρώπη και στα πιο πλούσια μέρη της Αφρικής, της Ασίας, της Λατινικής Αμερικής.Και τότε τα πετρέλαια και οι δρόμοι τους αποτελούσαν ισχυρό δέλεαρ για κατακτήσεις εδαφών και πόλεμο.

Η συντριβή και η κατάκτηση της Σοβιετικής Ένωσης, με σκοπό την εξαφάνιση πρώτα απ' όλα του κέντρου του διεθνούς κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος, καθώς και η διεύρυνση του «ζωτικού χώρου» του γερμανικού ιμπεριαλισμού, υπήρξε η βασικότερη πολιτική επιδίωξη του ναζιστικού καθεστώτος και ταυτόχρονα η βασικότερη προϋπόθεση για την παραπέρα επιτυχή ανάπτυξη της επιδρομής σε παγκόσμια κλίμακα.

Το ξαναμοίρασμα του κόσμου και την εγκαθίδρυση «νέας τάξης» επιδίωκαν, επίσης, και οι ιμπεριαλιστές της Ιταλίας και Ιαπωνίας.

Οι κυβερνήσεις των άλλων ιμπεριαλιστικών κρατών, ΗΠΑ, Μεγάλης Βρετανίας, Γαλλίας, με κίνητρο το ταξικό μίσος προς την ΕΣΣΔ,ακολουθούσαν πολιτική συνωμοσίας με το Χίτλερ [7].

Η συνεπής στάση της ΕΣΣΔ

Από αριστερά προς δεξιά: Τσάμπερλεν , Νταλαντιέ , Χίτλερ , Μουσολίνι και Τσιάνο απεικονίζεται πριν από την υπογραφή της Συμφωνίας του Μονάχου, η οποία απέδωσε την Σουδητία στην Γερμανία

Η Σοβιετική Ένωση, σε συνθήκες που ο πόλεμος ήταν ορατός και αναπόφευκτος, ακολούθησε πολιτική, που απέβλεπε στην όσο γίνεται συγκράτηση του γερμανικού ιμπεριαλισμού και τη δημιουργία, όσο μπορούσε να γίνει, προϋποθέσεων ασφάλειας και διατήρησης της ειρήνης.

Έτσι στις 2 Μαΐου 1935 υπογράφηκε στο Παρίσι το γαλλο-σοβιετικό σύμφωνο αμοιβαίας βοήθειας και με την Τσεχοσλοβακία.

Η σοβιετική κυβέρνηση, με τον τρόπο αυτό πάλευε με κάθε μέσο για την αποτροπή του πολέμου. Ταυτόχρονα, το σοβιετικό κράτος πήρε μια σειρά μέτρα, που απέβλεπαν στην ενίσχυση της άμυνας της χώρας και την ανάπτυξη του στρατιωτικο - οικονομικού δυναμικού της.

Στη δεκαετία του 1930 η χιτλερική κυβέρνηση επιδόθηκε σε μια διπλωματική, στρατηγική και οικονομική προπαρασκευή του παγκόσμιου πολέμου.

• Τον Οκτώβρη του 1933 η Γερμανία εγκατέλειψε τη Διάσκεψη της Γενεύης για τον αφοπλισμό και κατέθεσε δήλωση αποχώρησης από την Κοινωνία των Εθνών.

Τα χιτλερικά στρατεύματα περνούν τα σύνορα, εισβάλλοντας στην Πολωνία

• Στις 16 Μαρτίου 1935 ο Χίτλερ παραβίασε τα άρθρα, τα σχετικά με τον πόλεμο, που περιλαμβάνονταν στη Συνθήκη Ειρήνης των Βερσαλλιών του 1919 και κήρυξε στη χώρα γενική επιστράτευση. 

• Το Μάρτη του 1936 τα γερμανικά στρατεύματα κατέλαβαν την αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη της Ρηνανίας.

• Το Νοέμβρη του 1936 η Γερμανία και η Ιαπωνία υπέγραψαν το«αντικομμουνιστικό σύμφωνο» (ενάντια στη Γ` Διεθνή), στο οποίο το 1937 προσχώρησε και η Ιταλία [8].

Αυτή η δραστηριότητα οδήγησε σε μια σειρά διεθνείς πολιτικές κρίσεις και τοπικούς πολέμους. Στη δεκαετία του '30 άρχισαν επιθετικοί ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι:

• Εισβολή της Ιαπωνίας στην Κίνα (άρχισε το 1931)

• Εισβολή της Ιταλίας στην Αιθιοπία (1935-1936)

• Επέμβαση γερμανοϊταλική στην Ισπανία (1936-1939).

Η Γερμανία επωφελούμενη από την πολιτική της λεγόμενης «μη επέμβασης», που ακολουθούσαν η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία,κατέλαβε το Μάρτη του 1938 την Αυστρία [9] και άρχισε να προετοιμάζει επίθεση κατά της Τσεχοσλοβακίας [10].

1939: Ο βομβαρδισμός της Βαρσοβίας: Ένα παιδί πάνω στα ερείπια

Υπήρχαν βεβαίως οι συμφωνίες της με τη Γαλλία το 1924 και με την ΕΣΣΔ το 1935 που πρόβλεπαν στρατιωτική βοήθεια αυτών των κρατών στηνΤσεχοσλοβακία.

Εξάλλου, η Σοβιετική Ένωση δεν παρέλειπε να δηλώνει, ότι ήταν έτοιμη να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της και να προσφέρει στην Τσεχοσλοβακία στρατιωτική βοήθεια [11], ακόμα και στην περίπτωση, που το παράδειγμά της δε θα το ακολουθούσε η Γαλλία.

Παρ' όλα αυτά η κυβέρνηση Ε. Μπένες της Τσεχοσλοβακίας δεν δέχτηκε τη βοήθεια της ΕΣΣΔ. Και, βεβαίως, στην υπόθεση «Τσεχοσλοβακία» τη λύση έδωσε η συμφωνία του Μονάχου.

Το Σεπτέμβρη του 1938 έγινε συνάντηση Μεγάλης Βρετανίας, Γαλλίας, Γερμανίας και Ιταλίας, στο Μόναχο, όπου η Τσεχοσλοβακία συμφωνήθηκε να δοθεί στον Χίτλερ.

Χωρίς ουσιαστικά να γίνει συζήτηση, αφού ήδη η κυβέρνηση της Τσεχοσλοβακίας είχε προειδοποιηθεί με τελεσίγραφο της Μεγάλης Βρετανίας [12] να δεχτεί τους όρους της Γερμανίας, δηλαδή την προσάρτηση στη Γερμανία εδαφών της με γερμανικό πληθυσμό, (περιοχή των Σουδητών [13]).

Αποτέλεσμα της συμφωνίας του Μονάχου ήταν, οι κυβερνήσεις της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας, με την υποστήριξη των ΗΠΑ, να επιβάλουν τους όρους της Γερμανίας στην Τσεχοσλοβακία και ουσιαστικάνα συμφωνήσουν για την κατάληψη, από τη Γερμανία, της περιοχής των Σουδητών, υπολογίζοντας με τον τρόπο αυτό να ανοίξουν στη Γερμανία «το δρόμο προς Ανατολάς». Έτσι, λύθηκαν πια τα χέρια της Γερμανίας για την επίθεση.

Ο πόλεμος αρχίζει

Το Γερμανικό καταδρομικό "Σλέσβιγκ-Χόλσταϊν" ανοίγει πυρ.
Λιμάνι Γκντανσκ, 1/9/1939

Προς το τέλος του 1938 η ναζιστική Γερμανία άρχισε διπλωματική επίθεση κατά της Πολωνίας, δημιουργώντας τη λεγόμενη κρίση του Ντάντσιχ [14], που σήμαινε ότι, με το πρόσχημα των αξιώσεων για την εξάλειψη των «αδικιών της Συνθήκης Ειρήνης των Βερσαλλιών», σχετικά με την ελεύθερη ζώνη της πόλης Ντάντσιχ, έψαχναν αφορμή να πραγματοποιήσουν εισβολή στην Πολωνία. 

• Μάρτη του 1939 η Γερμανία κατέλαβε ολόκληρη την Τσεχοσλοβακία [15]. 

• Στη συνέχεια κατέλαβε την περιοχή Μέμελ της Λετονίας και επέβαλε στη Ρουμανία υποδουλωτικό «οικονομικό» σύμφωνο. 

• Η Ιταλία τον Απρίλη του 1939 κατέλαβε την Αλβανία.

Σαν απάντηση στη διεύρυνση της φασιστικής εισβολής, οι κυβερνήσεις της Μεγάλης Βρετανίας και Γαλλίας, για να περιφρουρήσουν τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντά τους στην Ευρώπη, υποσχέθηκαν«εγγυήσεις ανεξαρτησίας» σε Πολωνία, Ρουμανία, Ελλάδα και Τουρκία.

Η Γαλλία ανέλαβε επιπλέον, την υποχρέωση να δώσει στρατιωτική βοήθεια στην Πολωνία σε περίπτωση επίθεσης της Γερμανίας εναντίον της.

Τον Απρίλιο - Μάιο του 1939 η Γερμανία: 

• Κατάγγειλε την αγγλοαμερικανική ναυτική συμφωνία του 1935,ακύρωσε το σύμφωνο μη επίθεσης με την Πολωνία, που υπογράφτηκε το 1934 

• Έκλεισε με την Ιταλία το λεγόμενο «Χαλύβδινο Σύμφωνο»(σημ. Μπ.Σ.Α: Κατά το επισημότερο «Γερμανο-Ιταλικό Σύμφωνο Φιλίας και Συμμαχίας»), με βάση το οποίο η ιταλική κυβέρνηση υποχρεωνόταν να βοηθήσει τη Γερμανία, αν αυτή εμπλακεί σε πόλεμο με τις δυτικές καπιταλιστικές δυνάμεις.

Μια αναπόφευκτη ταχτική

30 Σεπτεμβρίου 1938: Επιστρέφοντας στο Λονδίνο ο Νέβιλ Τσάμπερλεν
επιδεικνύει την υπογραμμένη δεύτερη Συνθήκη με τον Χίτλερ,
της "έντιμης ειρήνης"

Μπροστά σε αυτή την κατάσταση, η ΕΣΣΔ επιμένει στην αναγκαιότητα συμφωνίας με Γαλλία και Μεγάλη Βρετανία, προκειμένου να αντιμετωπιστεί όσο μπορούσε η εξελισσόμενη σε παγκόσμιο πόλεμο πραγματικότητα, με βασικό πεδίο το έδαφος της Ευρώπης.

Οι κυβερνήσεις της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας, άρχισανδιαπραγματεύσεις με την ΕΣΣΔ [16] που έγιναν στη Μόσχα το καλοκαίρι του 1939.

Βεβαίως στόχευαν, όχι στο να υπογράψουν συμφωνία, αλλά κωλυσιεργώντας στις διαπραγματεύσεις να επιταχύνουν την επίθεση της Γερμανίας στην ΕΣΣΔ.

Έτσι δε δέχτηκαν την υπογραφή συμφωνίας, που πρότεινε η ΕΣΣΔ και που μιλούσε για κοινό μέτωπο κατά των ναζιστών.

Πρότειναν μάλιστα στη Σοβιετική Ένωση να αναλάβει μονομερείς υποχρεώσεις να βοηθήσει οποιονδήποτε Ευρωπαίο γείτονά της σε περίπτωση επίθεσης εναντίον του.

Επιδίωξή τους μ' αυτή την ταχτική ήταν να παρασύρουν την ΕΣΣΔ σε πόλεμο εναντίον της Γερμανίας και να την αφήσουν μόνη της.

Έτσι δεν επήλθε συμφωνία.

• Την ώρα που οδηγούσε τις διαπραγματεύσεις της Μόσχας σε αποτυχία, η αγγλική κυβέρνηση ερχόταν σε μυστικές επαφές με τους χιτλερικούς, μέσω του πρεσβευτή τους στο Λονδίνο Χ. Ντίρκσεν, επιδιώκοντας να πετύχει συμφωνία με τη Γερμανίαγια το ξαναμοίρασμα του κόσμου, με δεδομένη την επίθεση στην ΕΣΣΔ και την καταστροφή της.

Μολότοφ - Ρίμπεντροπ

Ο Μολότωφ υπογράφει το Σύμφωνο.
Όρθιοι, Ρίμπεντροπ και Στάλιν

Η Σοβιετική Ένωση μπροστά στον άμεσο κίνδυνο επίθεσης της ναζιστικής Γερμανίας και έχοντας προβλέψει το αναπόφευκτο του πολέμου, αφού δεν ευοδώθηκαν οι διαπραγματεύσεις υπογραφής συμφωνίας με τη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία, οδηγείται στην υπογραφή του προτεινόμενου, από τη Γερμανία, σύμφωνου μη επίθεσης, του γνωστού και ως συμφώνου Μολότοφ - Ρίμπεντροπ.

Σκοπός της από άποψη ταχτικής ήταν να καθυστερήσει όσο γίνεται περισσότερο τη ναζιστική επίθεση και να προετοιμαστεί επίσης όσο γίνεται πιο ολοκληρωμένα.

Αυτή η επιλογή ήταν αναπόφευκτη και με μια έννοια επιβλήθηκε από την ταχτική των άλλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.

Η υπογραφή στις 23 Αυγούστου 1939 του Σοβιετικογερμανικού Συμφώνου είχε τη δική του συμβολή [17].

Παρά τους υπολογισμούς των πολιτικών των δύο ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, Γαλλίας-Βρετανίας αφενός, και ΗΠΑ αφετέρου, ο παγκόσμιος πόλεμος άρχισε με τη σύγκρουση στους κόλπους του καπιταλιστικού κόσμου.

Αντί επιλόγου

Γκρεμισμένες πόλεις

Τα ιμπεριαλιστικά κράτη προετοίμαζαν από κοινού τον πόλεμο. Είναι αναπόσπαστο τμήμα της δράσης τους, όταν δεν μπορούν να λύσουν τις οξύτατες αντιθέσεις τους με προσωρινούς συμβιβασμούς.

Σήμερα, και με δεδομένο ότι το σοσιαλιστικό σύστημα στην Ευρώπη δεν υπάρχει, οι ιμπεριαλιστές φαίνονται ενωμένοι στους πολέμους που εξαπολύουν, (π.χ. Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν), εντούτοις οι ανταγωνισμοί μεταξύ τους είναι οξύτατοι.

Δεν είναι τυχαίο ότι ενώ αποφασίζουν κοινή επίθεση ενάντια στους λαούς τους, ενάντια στους λαούς για κατάχτηση και μοίρασμα των εδαφών τους,την ίδια ώρα που η αμερικάνικη κυβέρνηση με τους παραδοσιακούς της συμμάχους στη Βρετανία βομβαρδίζει,  ο καγκελάριος Σρέντερ δηλώνει ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση μπορεί να παίξει το δικό της ρόλο στην υπόθεση της διεθνούς ειρήνης, επιδιώκοντας ταυτόχρονα να στείλει στρατό στο «θέατρο» του πολέμου. Από κοντά και η Γαλλία.(σημ. Μπ.Σ.Α: Βρισκόμαστε στον Οκτ. 2001, όπου μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 οι ΗΠΑ, η Βρετανία και συμμαχικές δυνάμεις αναλαμβάνουν στρατιωτική δράση στο Αφγανιστάν. Σήμερα το ιμπεριαλιστικό παιγνίδι επαναλαμβάνεται στη Συρία).

Γκρεμισμένες ζωές.

Τα πετρέλαια και οι δρόμοι μεταφοράς τους οδηγούν σε αγώνα δρόμου για το μεγάλο φαγοπότι, και κάθε ιμπεριαλιστικό κράτος διεκδικεί τη μερίδα του λέοντος.

Οι λαοί που είναι τα θύματα αυτής της πραγματικότητας, όταν θέλουν μπορούν να συντρίψουν τον ιμπεριαλισμό.

Η αντιιμπεριαλιστική πάλη σε κάθε κράτος, μαζί με τη διεθνή αντιιμπεριαλιστική πάλη –με δεδομένες τις αντικειμενικές συνθήκες όξυνσης των ανταγωνισμών, που με την εξουσιαστική τάση των καπιταλιστικών κρατών οδηγούν σε κρίση–, και η θέληση των λαών να μην εξουσιάζονται από το χρηματιστικό κεφάλαιο, πάντα όμως με την επαναστατική τους δράση , θα οδηγείται προς τη λαϊκή εξουσία.

Πηγές:

Υπουργείο Αμυνας της ΕΣΣΔ - Β` Παγκόσμιος πόλεμος, εκδόσεις «20ός αιώνας»

Η Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια.

Θανάση Παπαρήγα: «Δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος - Σκέψεις για μερικές πλευρές του», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».

ΚΕΙΜΕΝΑ: Στέφανος ΚΡΗΤΙΚΟΣ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 28/10/2001

Μοναδική διαφορά απο το 1939 είναι το χρώμα της φωτογραφίας
σε μια ασπρόμαυρη πάντα ζωή.

___________ 
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Συμφωνία του Μονάχου: Η σχετική φιλολογία αποδίδει τη συμφωνία στην ανοησία Τσάμπερλεν-Νταλαντιέ, πού «έχαψαν» τα παραμύθια του Χίτλερ για ειρήνη. Το μεγάλο κίνητρο όμως είναι η επιδείνωση της οικονομικής κρίσης, που η μοναδική της διέξοδος είναι ο πόλεμος.Είναι μια πολύ νηφάλια χειρονομία που εξασφαλίζει ότι ο πόλεμος θα γίνει οπωσδήποτε.

2.  Σοβιετικογερμανικό Σύμφωνο: Ο Θανάσης Παπαρήγας το αποκαλεί«ένα θαύμα διπλωματικής σοφίας», στο ομότιτλο κεφάλαιο του βιβλίου του, αφού η Γερμανία ετοιμάζεται να επιτεθεί, η Βρετανία και η Γαλλία –σε πλήρη αρμονία με τους ναζιστές– επιθυμούν διακαώς τον πόλεμο, μεταξύ όμως Γερμανίας και ΕΣΣΔ,  ενώ η Γερμανία  που δεν θέλει διμέτωπο πόλεμο πιέζει την ΕΣΣΔ για συμφωνία. Έτσι το Σύμφωνο Μολότοφ-Ριμπεντροπ έχει πλέον δρομολογηθεί.

3.  Στην κρίση του 1929, το περίφημο New Deal δεν είχε κανένα αποτέλεσμα, αφού δεν εμπόδισαν την ακόμα βαθύτερη κρίση του 1938, για το ξεπέρασμα της οποίας ένας μόνο τρόπος υπάρχει: Ο πόλεμος.

4.  Μόργκαν Ντοζ, αντιπρόσωπος της αμερικανικής χρηματιστικής ομάδας και πρόεδρος της διεθνούς επιτροπής εμπειρογνωμόνων, που συγκροτήθηκε το Νοέμβρη του 1923 με απόφαση της Επιτροπής Επανορθώσεων. Η Γερμανία, για να μπορέσει να καταβάλλει τις πολεμικές επανορθώσεις έπρεπε να ανορθωθεί οικονομικά και να αποκαταστήσει το στρατιωτικο-οικονομικό της δυναμικό. Από το 1924 ως το 1929 που ίσχυσε το σχέδιο, η Γερμανία πήρε από τις ΗΠΑ και την Αγγλία με τη μορφή δανείων, πιστώσεων και επενδύσεων 20-25 δισεκατομμύρια μάρκα και στο ίδιο χρονικό διάστημα πλήρωσε για επανορθώσεις μόνο 11 δισεκατομμύριαμάρκα.

Λέει ο Στάλιν στο 14ο Συνέδριο του Σοβιετικού ΚΚ: «Το σχέδιο Ντοζ -  - που καταστρώθηκε στην Αμερική, είναι το εξής: Η Ευρώπη πληρώνει τα χρέη της στην Αμερική σε βάρος της Γερμανίας που είναι υποχρεωμένη να πληρώσει επανορθώσεις στην Ευρώπη. Επειδή, όμως,η Γερμανία δεν μπορεί να αντλήσει από το κενό όλο αυτό το ποσό, θα πρέπει να αποκτήσει μια σειρά ελεύθερες αγορές που δεν καταλήφθηκαν από τις άλλες κεφαλαιοκρατικές χώρες και από τις οποίες θα μπορούσε να αντλήσει νέες δυνάμεις και νέο αίμα για να πληρώσει τις επανορθώσεις»

Όουεν Γιανγκ: Αμερικανός μεγαλοκεφαλαιούχος, πρόεδρος της επιτροπής εμπειρογνωμόνων, εισηγητής του σχεδίου.

Με το σχέδιο Γιανγκ μειώθηκε το ύψος των γερμανικών επανορθώσεων από τα 132 δισ. χρυσά μάρκα - που είχε αποφασίσει η συμμαχική επιτροπή επανορθώσεων το 1921 - σε 113,9 δισ. μάρκα.

Με το σχέδιο Ντοζ οι χρονιάτικες δόσεις για τις επανορθώσεις της Γερμανίας μειώθηκαν κατά 20% ή 2 περίπου δισ. μάρκα για 37 χρόνια (μέχρι 31/3/1966) και κατά 1,6 - 1,7 δισ. μάρκα για τα 22 επόμενα, (έως το 1988).

Το σχέδιο Γιανγκ κατάργησε κάθε έλεγχο των συμμάχων πάνω στη γερμανική οικονομία.

5.  Ξένες επενδύσεις. Αυτός είναι και ο λόγος που η Γερμανία αντέχει ως το 1939 και δεν έχει καταρρεύσει από το 1935.

6.  Ισχυρή στήριξη πρόσφερε στην ενίσχυση της Γερμανίας και της Ιταλίας το Βατικανό, που συστάθηκε ως κράτος το 1929 από τον Μουσολίνι. Το Βατικανό αναγνώρισε αμέσως το Γ’ Ράιχ. Στο πρόσωπο της Γερμανίας έβλεπε τη δύναμη που θα συντρίψει τη Σοβιετική Ένωση. Γι’ αυτό, όταν η Γερμανία κατέλαβε την Καθολική Πολωνία, το Βατικανό δεν αντέδρασε. Το ίδιο έκανε και για το ολοκαύτωμα των Εβραίων.

Στην Κροατία, η Καθολική Εκκλησία ήταν από τους φανατικούς υποστηρικτές των Γερμανών κατακτητών. Παροιμιώδεις έχουν μείνει οι σφαγές που διέπραξε εναντίον αγωνιστών Κροατών. Ανάλογος ήταν και ο ρόλος της Εκκλησίας στην Ισπανία, εναντίον του “Δημοκρατικού Στρατού” στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου (1936 – 1939).

Το Βατικανό φυγάδευσε ηγέτες των ναζί στις ΗΠΑ και στην Αργεντινή μετά τη συντριβή της Γερμανίας, ενώ σε όλη τη διάρκεια του πολέμου επέμενε να δημιουργηθεί ενιαίο καπιταλιστικό μέτωπο κατά της ΕΣΣΔ.

7.  Πολιτική συνωμοσίας με το Χίτλερ: Οι αστοί ιστορικοί μιλάνε για εξοργιστικά «αφελή» πολιτική «κατευνασμού» Βρετανίας-Γαλλίας έναντι των χιτλερικών προκλήσεων! (Παγκόσμια Ιστορία τ.Β΄, Εκδοτική Αθηνών). Πόσο «αφελής» ήταν αυτή η πολιτική μας το λέει ο Υπ. Εξωτερικών της Βρετανίας πέντε βδομάδες μετά την ‘έναρξη του πολέμου: «Ο κομμουνισμός είναι τώρα ο μεγάλος κίνδυνος, μεγαλύτερος ακόμα και από τη ναζιστική Γερμανία. Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στις κινήσεις μας με τη Ρωσία και να μην καταστρέψουμε τη δυνατότητα της ένωσης, στην ανάγκη,με μια νέα γερμανική κυβέρνηση, ενάντια σ’ έναν κοινό κίνδυνο». (Θανάσης Παπαρήγας).

8. Αντικομιντέρν (Γ΄Διεθνής) σύμφωνο: Στις 26 Νοέμβρη 1936, μεταξύ της Γερμανίας και της Ιαπωνίας, υπογράφτηκε Σύμφωνο στρατιωτικής συνεργασίας, γνωστό και ως “αντικομιντέρν σύμφωνο”. Στο “σύμφωνο κατά της Κομμουνιστικής Διεθνούς” προσχώρησαν σταδιακά η Ιταλία, η Μαντζουρία και οι Ουγγαρία, Ισπανία, Βουλγαρία, Κροατία, Δανία, Φινλανδία, Ρουμανία, Σλοβακία και Κίνα του Νανκίν.

9.  Αυστρία: Η ναζιστική Γερμανία ενσωματώνει για πρώτη φορά μια ξένη χώρα κι οι «σύμμαχοι» παραμένουν απαθείς. Η «ανατολική ενθάρρυνση» της Γερμανίας είναι ολοφάνερη.

10.  Σεπ. του 1938. 15 μέρες πριν τη συμφωνία, στο σπίτι της περιβόητης λαίδης Άστορ ο Τσαμπερλεν δηλώνει ότι η Τσεχοσλοβακία δεν μπορεί να διατηρηθεί στην παρούσα μορφή της. Αξίζει να σημειωθεί ότι το σπίτι της λαίδης είναι η έδρα της περίφημης κλίκας του Κλίβεντεν (το εξοχικό των Άστορ), είναι προγεφύρωμα του Ναζισμού στην Βρετανία, κι εκεί συγκεντρώνονται τα στοιχεία της μεγαλοαστικής τάξης που τάσσονται υπέρ της συνεννόησης με τη ναζιστική Γερμανία.

11. Βοήθεια ΕΣΣΔ: Η βοήθεια προσφέρεται με δημόσιες δηλώσεις, που σημαίνει ότι η ΕΣΣΔ μιλαει σοβαρά.

12. Τελεσίγραφο της Βρετανίας: Τον Απρίλη του 1938 η κυβέρνηση της Πράγας παίρνει από το Λονδίνο το ακόλουθο τηλεγράφημα: «Ο Υπουργός πολέμου της Βρετανίας είπε: Η τύχη της Τσεχοσλοβακίας έχει αποφασιστεί. Η Γερμανία θα ικανοποιήσειτα συμφέροντά της στην κεντρική Ευρώπη».

13. Σουδήτες: Ο γερμανικός πληθυσμός στη μεθόριο της Βόρειας και Βορειοδυτικής Τσεχοσλοβακίας.

14. Διάδρομος του Ντάντσιχ, (Γκντανσκ, όπου και τα περίφημα ναυπηγεία του… Βαλέσα). Με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, οι Γερμανοί υποχρεώνονται να τον παραχωρήσουν στη Πολωνία. ώστε η Πολωνία να έχει διέξοδο στη θάλασσα.

Τελικά η λωρίδα αυτή που κρίθηκε από τους Γερμανούς παράνομη, (ιδιαίτερος ζωτικός χώρος για τη χώρα τους), στάθηκε η αφορμή για την εισβολή τους στην Πολωνία την 1 Σεπτεμβρίου 1939 πουπυροδότησε την έναρξη του Β' Παγκοσμίου πολέμου.

Στην «πραγματική πραγματικότητα» σημειώνει γλαφυρά ο Θανάσης Παπαρήγας, σημαίνει κάτι άλλο: την ανάγκη της ναζιστικής Γερμανίας για πόλεμο. Στις 10-12/8/1939 μεταξύ των Υπ. Εξωτερικών Γερμανίας και Ιταλίας διαμείβεται ο εξής διάλογος:

Γκαλεάτσο Τσιάνο: «Τι θέλετε με λίγα λόγια; Το Ντάντσιχ ή το διάδρομο;»

Γιόαχιμ φον Ρίμπεντροπ: «Ακόμα περισσότερα. Θέλουμε τον πόλεμο».

15. Μάρτη του 1939 κατάληψη Τσεχοσλοβακίας: Οι Γαλλοβρετανοί όχι μόνο δεν κάνουν τίποτα, αλλά παραδίνουν στη ναζιστική γερμανία και όλον τον χρυσό που η Τσεχοσλοβακία έχει καταθέσει στις βρετανικές τράπεζες για λόγους… ασφαλείας!

16. «Μεταξύ κωμωδίας και τραγωδίας» χαρακτηρίζει τις συνομιλίες ο Θ.Π., αφού Βρετανία-Γαλλία αρνούνται οποιαδήποτε δέσμευση για επίθεση ενάντια στη ΕΣΣΔ. ενώ αντίθετα της ζητούν να δεσμευθεί σε περίπτωση που δεχτούν οι ίδιες επίθεση. Μόλις φαίνεται ότι η ΕΣΣΔ θα δεχτεί, τότε, στο Λονδίνο και στο Παρίσι πέφτει πανικός. Αν οι σοβιετικοί δεχτούν, δεν θα υπάρχει κανένα επιχείρημα στη μη υπογραφή συμφωνίας!.

17. Η «αστική άποψη για το σύμφωνο: «Οι σοβιετικοί ιστορικοί δικαιολόγησαν αργότερα την κίνηση αυτή ως αναγκαίο κακό, υποστηρίζοντας ότι οι Αγγλογάλλοι επιδίωκαν να τους εμπλέξουν σε πόλεμο με τους Γερμανούς και μετά να αποσυρθούν και να καρπωθούν τα οφέλη της σύγκρουσης. Πάντως είναι γεγονός αναμφισβήτητο, ότι με το σύμφωνο εκείνο η ΕΣΣΔ πέτυχε να κερδίσει χρόνο και να προετοιμαστεί αποτελεσματικά για την ολομέτωπη σύγκρουση με τον ναζισμό».

Πολύ καλή η δικαιολογία των σοβιετικών ιστορικών με την ΕΣΣΔ να θρηνεί 20 εκ. νεκρούς, να περιθάλπει 10 εκ. τραυματίες και να έχει υποστεί υλικές ζημιές 485 χιλ. δολαρίων. Πράγματι!

_________________

Πηγές σημειώσεων:

• Θανάσης Παπαρήγας: «Δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος - Σκέψεις για μερικές πλευρές του» (Σύγχρονη Εποχή, 2005).

• Παγκόσμια Ιστορία τ.Β΄ (Εκδοτική Αθηνών, 1990).

• Ριζοσπάστης: Η οικονομική ανόρθωση της Γερμανίας

Επίμετρο από το βιβλίο του Θ. Π.

Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος υπήρξε ένα φαινόμενο πολύπλοκο και πολυσχιδές. Σε μερικές πλευρές αυτής του της πολυπλοκότητας, θα αναφερθούμε, όσο επιτρέπουν τα στοιχεία μας και το βεληνεκές μας, στις σελίδες που ακολουθούν. Εδώ, ας αρκεστούμε να προϊδεάσουμε τον αναγνώστη, λέγοντας ότι το κεφάλαιο του πολέμου αυτού που θα μας απασχολήσει σ' αυτή τη μικρή αναφορά είναι όχι τόσο η γενική του ιστορία, η γενική του πλοκή και η έκβασή του, όσο η φάση της προετοιμασίας του και της πρώτης περιόδου της διεξαγωγής του.

Στην πορεία προετοιμασίας του πολέμου και διαμόρφωσης των μετώπων του, που καλύπτει όλη τη δεκαετία του '30, εμφανίζονται δύο "ιστορικές βάσεις", αν μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει αυτή την έκφραση, για τη μελλοντική αναμέτρηση:

α) Η αναδιανομή του κόσμου. Το στοιχείο αυτό είναι εκείνο που συνδέει άμεσα το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο με τον Α'. Πρόκειται για το γνώριμο φαινόμενο που έχει τις ρίζες του στη μόνιμα ανισομερή και ανισόμετρη ανάπτυξη και "επανανάπτυξη" του καπιταλισμού στο μονοπωλιακό του στάδιο. Η πλευρά αυτή παίρνει επείγοντα χαρακτήρα μετά το 1929, με το ξέσπασμα της μεγάλης οικονομικής κρίσης, που βάζει οριστικά τέρμα στην περίοδο της σχετικής σταθερότητας του μεσοπολεμικού καπιταλισμού. Η σύνδεση μεταξύ των δύο παγκόσμιων πολέμων φαίνεται, πράγματι, πολύ στενή. Ακόμα και τα βασικά τους μέτωπα είναι τα ίδια.

β) Η προσπάθεια καταστροφής του σοσιαλισμού. Το στοιχείο αυτόείναι καινούργιο στοιχείο του Β' Παγκόσμιου Πολέμου. Εμφανίζεται, βέβαια, και στον Α', αλλά μόνο σε μια ακόμα τελείως ανεξέλικτη μορφή. Στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, εμφανίζεται με την πλήρη μορφή του: Με τη μορφή της ανάγκης καταστροφής μιας συγκεκριμένης δύναμης, της ΕΣΣΔ.

Αυτό το στοιχείο αποτελεί τη μορφοποιημέμη έκφραση των αντιθέσεων κεφαλαίου εργασίας (ακριβέστερα: κατόχων κεφαλαίου-κατόχων εργατικής δύναμης) που, στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, εμφανίζονται πιο καθαρά.

________________________ 
Πρόλογος, σημειώσεις, επιλογή φωτογραφιών, μορφοποίηση κειμένου:Μποτίλια Στον Άνεμο.

πηγη 

Μποτίλια Στον Άνεμο

Με κουπόνια πληρώνει το ΑΒ τους εργαζόμενους.

Με κουπόνια πληρώνει το ΑΒ τους εργαζόμενους.

Με κουπόνια πληρώνει το ΑΒ τους εργαζόμενους.

Νέες μεθόδους που φθάνουν στα όρια εκβιασμού των εργαζομένων έχουν επιβάλει μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες στη μισθοδοσία  των εργαζομένων τους. Οι καταγγελίες είναι πάρα πολλές. Και συγκεκριμένες.

Δημοσιεύθηκε στο Παρόν, στις 25 Αυγούστου 2013

Το γνωστό σούπερ μάρκετ ΑΒ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ που από χρόνια έχει περάσει από τους ιδρυτές του Αδελφούς Βασιλόπουλους στους Βέλγους, πληρώνει τους εργαζόμενους του σε υποκαταστήματα του στην επαρχία , ένα ποσό από τη μισθοδοσία τους, περίπου 150 με 200 ευρώ, σε κουπόνια, με τα οποία υποχρεούνται να αγοράσουν είδη από το σούπερ μάρκετ!

Μιλάμε για μισθό που δεν ξεπερνάει τα 500 με 550 ευρώ . Με τον τρόπο αυτό το ΑΒ όχι μόνο δεν εκταμιεύει μετρητά, αλλά και κερδίζει από τον εργαζόμενο του με τις αγορές που υποχρεωτικά πρέπει να κάνει, αλλιώς θα χάσει τη δουλειά του.

Το ίδιο κάνει και γνωστή  αλυσίδα πίτσας  που δραστηριοποιείται κυρίως στο λεκανοπέδιο τη Αττικής.

Με κουπόνια πληρώνει και γνωστή αεροπορική εταιρεία επίγειας εξυπηρέτησης, κουπόνια με τα οποία ο εργαζόμενος μπορεί να αγοράσει διάφορα είδη από καταστήματα που έχει συμβληθεί η εταιρεία.

Η Σούδα και τα «Παράσημα»...

Η Σούδα και τα «Παράσημα»...

«Από τις 2 Αυγούστου του 1990 η Σούδα συντήρησε 97 πλοία, φόρτωσε και ξεφόρτωσε 13.000 τόνους (πολεμικού υλικού), εξυπηρέτησε 31.000 πτήσεις και τροφοδότησε αεροσκάφη με 4.500 λίβρες υγρών καυσίμων, λειτούργησε 24 ώρες το 24ωρο με εξουθενωτικούς ρυθμούς, 300%-400% πιο γρήγορα από τους κανονικούς. Κάθε μέρα η βάση καλούνταν να διατηρεί τον ανεφοδιασμό των γραμμών μας και κάθε μέρα έπραττε το καθήκον της κατά τρόπον άψογο».

*

Είναι μια δήλωση που έγινε στις 19 του Ιούλη 1991. Η δήλωση ανήκει στον πρώτο κατά σειρά δολοφόνο του Κόλπου, τον πατέρα Μπους. Αμέσως μετά από αυτήν τη δήλωση, ο Μπους απένειμε «φόρο τιμής» και παρασημοφόρησε το προσωπικό των Αμερικανών στη βάση της Σούδας. Γι' αυτό είχε έρθει, άλλωστε, στην Ελλάδα τότε. Για να «τιμήσει» την «προσφορά» και τη «συμβολή» της Σούδας στον πόλεμο του Κόλπου.

*

Εκείνο το «παράσημο», που καρφιτσώθηκε στο πέτο της ελληνικής άρχουσας τάξης, το παρέλαβε για λογαριασμό της ντόπιας ολιγαρχίας η κυβέρνηση της ΝΔ υπό τον Κ. Μητσοτάκη.

***

«Η αεροναυτική βάση της Σούδας ήταν το Νο 2 στήριγμά μας στις επιχειρήσεις στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν μετά το 2001».

Τα παραπάνω εκστομίστηκαν από Αμερικανούς παράγοντες σε άκρως απόρρητη ενημέρωση προς τους συμμάχους τους, που πραγματοποιήθηκε στην Ουάσιγκτον, όπως είχε αποκαλύψει η εφημερίδα «Τα Νέα» (1/4/2008).

*

Αυτό ήταν το δεύτερο «παράσημο» του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού που καρφιτσώθηκε στο πέτο της ελληνικής άρχουσας τάξης. Με μια μικρή διαφορά: Σε αντίθεση με το 1990 τούτη τη φορά (όπως και στην περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας), το «παράσημο» για λογαριασμό της ελληνικής ολιγαρχίας το παρέλαβε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ υπό τον Κ. Σημίτη.

***

Κάθε φορά που η Ελλάδα συμμετέχει στα εγκλήματα του ιμπεριαλισμού, το «τυρί» στην προπαγανδιστική φάκα των εκάστοτε κυβερνώντων για να καμφθούν οι αντιδράσεις της ελληνικής κοινής γνώμης είναι ότι αυτή η εμπλοκή θα φέρει «αναβάθμιση του γεωπολιτικού ρόλου» της χώρας και άρα... «ανάπτυξη»!

Εμφάνιζαν και εμφανίζουν τη συμμετοχή και τη συνενοχή στο έγκλημα σαν «αναγκαία» και «επιβεβλημένη» τακτική που ο λαός θα την εξαργυρώσει, τάχα, με την «αναβάθμιση» της ζωής του!

Βαφτίζουν τα βουτηγμένα στο αίμα ανταλλάγματα των διεθνών γκάνγκστερ προς τους εγχώριους ομοτράπεζούς τους σαν «εθνικό συμφέρον»!

Παριστάνουν ότι με τη μετατροπή της Σούδας σε θανατηφόρο ορμητήριο, με την αποστολή Ελλήνων στρατιωτών εκτός των συνόρων, ότι... θωρακίζουν την «ευημερία» και την «ασφάλεια» του λαού!

*

Στο διάβα των δεκαετιών που έχουν περάσει από τα «παράσημα» της δεκαετίας του '90 μέχρι σήμερα, μετά από τόση συσσωρευμένη εμπειρία, αξίζει να σκεφτούμε:

Αλήθεια: Πόσο χαλασμένος πρέπει να είσαι για να διαφημίζεις τον αφανισμό των γειτονικών λαών σαν προϋπόθεση της «βελτίωσης» της ζωής του ελληνικού λαού;

Αλήθεια: Ποια «αναβάθμιση» της ζωής του, ποια «ασφάλεια», ποια «ευημερία» βιώνει ο κατεστραμμένος, ο φτωχοποιημένος ελληνικός λαός μετά και από τη διαρκή συμμετοχή της χώρας στους «ανθρωπιστικούς», στους «αντιτρομοκρατικούς» και στους «προληπτικούς» πολέμους των ΗΠΑ και της ΕΕ;

Αλήθεια: Ποιο το όφελος του ελληνικού λαού αν στην επέμβαση που ετοιμάζεται κατά της Συρίας, αν με τη μετατροπή του λαού σε υποψήφιο θύμα του πολέμου, τα ντόπια αρπακτικά κερδίσουν ένα ακόμα «παράσημο» από την ευρωατλαντική συμμορία;

Και αλήθεια: Ποιο το όφελος για το λαό, που αυτή τη φορά η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δεν θα προσέλθουν στην τελετή παράδοσης του «παρασήμου» ο καθένας μόνος του, αλλά θα κληθούν να το παραλάβουν το «παράσημο» εξ ημισείας, από κοινού, ως συγκυβερνώντες;

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

«Περισσότερο από σύμμαχος»...

«Περισσότερο από σύμμαχος»...

Eurokinissi

«Κατ' αρχήν, θέλω να πω ότι οι δύο λαοί μας και οι δύο χώρες μας είναιπερισσότερο από σύμμαχοι. Οχι μόνο πάλεψαν ο ένας δίπλα στον άλλο σε όλη την ιστορία, πάντα για μιαευγενή αιτία, αλλά λάτρεψαν και υποστήριξαν τις ίδιες αξίες, όπως την ελευθερία, τη δημοκρατία και την ανεξαρτησία».

*

Είναι τα λόγια του Αντώνη Σαμαρά, όπως διατυπώθηκαν ενώπιον του Ομπάμα, κατά τη συνάντησή τους στο Λευκό Οίκο, στις 8 Αυγούστου.

Σήμερα, μόλις τρεις βδομάδες μετά, παρακολουθώντας τις φωτιές του ιμπεριαλιστικού πολέμου που εξαπλώνονται και στη Συρία, ο ελληνικός λαός έχει κάθε λόγο να αναλογιστεί:

Τι πραγματικά σημαίνει, τι πραγματικά συνεπάγεται για τη χώρα, για τα παιδιά μας, για το παρόν και το μέλλον του τόπου, να δηλώνεσαι «περισσότερο από σύμμαχος» με τις ΗΠΑ και να ανακαλύπτεις «ευγένεια» και «αξίες» πίσω από μια πολιτική που ρίχνει ποτάμια αίματος στη λεκάνη της Μεσογείου...

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

ΗΠΑ, Βρετανία και Γαλλία βοήθησαν τους τρομοκράτες να χρησιμοποιήσουν χημικά όπλα,

ΗΠΑ, Βρετανία και Γαλλία βοήθησαν τους τρομοκράτες να χρησιμοποιήσουν χημικά όπλα, καταγγέλλει η συριακή κυβέρνηση
«Αυτά τα χημικά όπλα θα χρησιμοποιηθούν σύντομα από τις ίδιες οργανώσεις εναντίον του λαού της Ευρώπης»
Ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών της Συρίας Φάιζαλ Μοκντάντ δήλωσε σήμερα ότι οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η Γαλλία βοήθησαν «τρομοκράτες» να χρησιμοποιήσουν χημικά όπλα στη Συρία και ότι αυτές οι ίδιες τρομοκρατικές οργανώσεις θα χρησιμοποιήσουν σύντομα τα όπλα αυτά εναντίον της Ευρώπης.

Απευθυνόμενος σε δημοσιογράφους έξω από το ξενοδοχείο «Φορ Σίζονς» στη Δαμασκό, ο Φάιζαλ Μοκντάντ δήλωσε πως παρουσίασε στους επιθεωρητές του ΟΗΕ για τα χημικά όπλα στοιχεία ότι «ένοπλες τρομοκρατικές οργανώσεις» χρησιμοποίησαν αέριο σαρίν σε όλους τους τόπους των φερόμενων επιθέσεων.

«Επαναλαμβάνουμε ότι οι τρομοκρατικές οργανώσεις είναι αυτές που χρησιμοποίησαν χημικά όπλα με τη βοήθεια των Ηνωμένων Πολιτειών, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Γαλλίας και αυτό πρέπει να σταματήσει», δήλωσε. «Αυτό σημαίνει ότι αυτά τα χημικά όπλα θα χρησιμοποιηθούν σύντομα από τις ίδιες οργανώσεις εναντίον του λαού της Ευρώπης», πρόσθεσε.

Προετοιμάζονται Τουρκία και Ισραήλ

Στο μεταξύ, ο ραδιοσταθμός του ισραηλινού στρατού μετέδωσε πως το Ισραήλ αναπτύσσει προληπτικά το σύνολο της πυραυλικής άμυνάς του εναντίον ενδεχόμενων συριακών επιθέσεων αντιποίνων σε περίπτωση που δυτικές δυνάμεις πραγματοποιήσουν πλήγματα εναντίον της Συρίας.

Ο ραδιοσταθμός δεν έκανε γνωστό πόσες αντιπυραυλικές συστοιχίες έχουν αναπτυχθεί. Οι συστοιχίες αυτές περιλαμβάνουν τους πυραύλους μικρού βεληνεκούς Σιδερένιος Θόλος, τους μεσαίου βεληνεκούς Πάτριοτ και τους μεγάλου βεληνεκούς Άροου ΙΙ.

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου δήλωσε χθες ότι η χώρα του θέλει να παραμείνει εκτός της συριακής κρίσης, αλλά θα «απαντήσει δυναμικά» σε οποιαδήποτε απόπειρα επίθεσης εναντίον της.

Η Τουρκία έστειλε στη μεθόριό της με τη Συρία εργαζόμενους στους τομείς αρωγής ειδικά εκπαιδευμένους για να εντοπίζουν και να βοηθούν στην απολύμανση των θυμάτων των χημικών όπλων, και συγκεκριμένα στις περιοχές Κιλίς, Χατάι και τη Σανλιούρφα. Τα σύνορα της Τουρκίας με τη Συρία εκτείνονται σε μήκος 900 χιλιομέτρων.
Συνδέσεις Ειδήσεων: 
Συρία: Οι ένοπλοι αντικαθεστωτικοί έκαναν χρήση χημικών για να προκαλέσουν ξένη επέμβαση

Ο πόλεμος και η διπλή υποταγή του Σαμαρά*

Ο πόλεμος και η διπλή υποταγή του Σαμαρά*

Ποιο πρόβλημα θα λύσει η σχεδιαζόμενη στρατιωτική επιχείρηση της αμερικανικής συμμαχίας των προθύμωνστη Συρία; Γίνεται την επομένη των ανεξακρίβωτων καταγγελιών ότι ο Άσαντ,νικητής του εμφυλίου πολέμου, έριξε χημικά εναντίον αμάχων. Θα ακολουθηθεί το "μοντέλο Λιβύη", δηλαδή αεροπορικές επιδρομές για κάλυψη και ανεφοδιασμό των αντίπαλων του καθεστώτος, με στόχο να έχει και ο Άσαντ την τύχη του Καντάφι.[1]

- Ποιοι είναι ακριβώς οι αντιπολιτευόμενοι[2]; Ανάμεσά τους κυριαρχούν οι ομάδες του Τζιχάντ και οι μαχητές της Αλ Κάιντα. Πιστεύει η δυτική συμμαχίατων προθύμων ότι θα επέλθει σταθερότητα στην περιοχή; Πώς είναι δυνατόν να ανατρέπεται πραξικοπηματικά στην Αίγυπτο εκλεγμένος πρόεδρος, στο όνομα του πολέμου κατά της τρομοκρατίας, ενώ στη Συρία να διευκολύνεται ή και να επιδιώκεται η νίκη της Αλ Κάιντα;

Αυτός ο πόλεμος δεν έχει καμία σχέση με την αναγκαία τιμωρία των ενόχων για εγκληματικές πράξεις, όπως είναι η χρήση χημικών όπλων. Αυτός ο πόλεμος ακούγεται ως απόηχος του νεο-αποικιακού σχεδίου του Μπους[3] για την "εγκαθίδρυση της δημοκρατίας στη Μ. Ανατολή", με βάση το οποίο έγινε ο πόλεμος στο Ιράκ - και όλοι γνωρίζουμε τα επακόλουθα. Αυτός ο πόλεμος εξυπηρετεί σχεδιασμούς που φτάνουν βαθιά μέχρι το Ιράν και φέρνουν σε αντιπαράθεσημεγάλες δυνάμεις, όπως η Ρωσία και η Κίνα, με τις πρώην αποικιακές χώρες (Βρετανία, Γαλλία [4]) και τις ΗΠΑ, σε μια εποχή όπου το ζητούμενο δεν είναι η παλινδρόμηση σε κάποιου είδους Ψυχρό Πόλεμο, αλλά η διεθνής συνεργασία για την αντιμετώπιση της οικονομικής και της οικολογικής κρίσης.

Η φωτιά της αποσταθεροποίησηςπου θα ανάψει δεν θα σβήσει στις βόρειες ακτές της Αφρικής και της Ασίας. Τα κύματα των προσφύγων, ανάμεσά τους πιθανότατα και φανατικοί ισλαμιστές επιρρεπείς στην τρομοκρατία, θα φτάσουν στην Ευρώπη, με πρώτο σταθμό την Ελλάδα. Η αντιπαράθεση τωνμεγάλων δυνάμεων δεν θα περιοριστεί στη Μ. Ανατολή, αλλά είναι πιθανό να επηρεάσει και τη χώρα μας, που, σύμφωνα με τις κυβερνητικές ανακοινώσεις, προσβλέπει στην προσέλευση επενδύσεων από τη Ρωσία και την Κίνα.

Τώρα καταλαβαίνουμε γιατί ο Σαμαράς πήγε κατακαλόκαιρο στην Ουάσιγκτον. Ανέλαβε δεσμεύσεις για τον πόλεμο, των οποίων το πρώτο βήμα είναι η αμέριστη προσφορά στρατιωτικών διευκολύνσεων για τις επιχειρήσεις, καθώς και η συγκρότηση άξονα με το Ισραήλ. Αυτές οι δεσμεύσεις, τις οποίες καμιά άλλη μεσογειακή χώρα, αλλά ούτε και η Γερμανία, έχει αναλάβει, με δεδομένη τη γεωγραφική θέση μας, εκθέτουν την Ελλάδα. Με δεδομένη μάλιστα την οικονομική κρίση και την κατάρρευση της διεθνούς αξιοπιστίας της χώρας, η Ελλάδα δείχνει να γλιστράει ανεπαίσθητα προς τη Μ. Ανατολή.
Όταν γίνει αντιληπτή αυτή η γεωπολιτική μετακίνηση, που συνδυάζεται με τηνπαράδοση στην αμερικανική ομπρέλα προστασίας, τότε θα είναι αργά να μιλήσουν οι κυρίαρχοι κύκλοι της χώρας για τον κίνδυνο η Ελλάδα να βγει εκτός ευρώ.
Η παιδαριώδης σύλληψη Σαμαρά συνίσταται στην οικονομική υποταγή του στη Μέρκελ[5] και στη γεωπολιτική πρόσδεση της χώρας στον υπό αμερικανική κηδεμονία άξονα με το Ισραήλ. Πρόκειται για το δόγμα της διπλής υποτέλειας. Ό,τι χειρότερο δηλαδή για τη χώρα και τους πολίτες της.

Υπ' αυτό το πρίσμα είναι κατανοητή η προσπάθεια του Σαμαρά να εμφανίσει την κυβέρνησή του ως "προπύργιο ασφάλειας και σταθερότητας σε μια περιοχή που φλέγεται", όπως είπε χθες στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Με ελάχιστα αποκρυπτόμενη κινδυνολογία πρόσθεσε ότι "πέρυσι η χώρα ήταν πηγή αστάθειας για ολόκληρη την Ευρώπη" και "πρέπει να ενισχύσουμε την εσωτερική σταθερότητα". Προφανώς η εσωτερική σταθερότητα δεν κινδυνεύει από τον Άσαντ, αλλά από κάποιον "εσωτερικό εχθρό". Ακόμη και μπροστά στις φλόγες του πολέμου στη "γειτονιά" μας, ο Σαμαράς αποδεικνύεται αδίστακτος συκοφάντης και πολεμοκάπηλος. "Παίζει" με τον πόλεμο για να πείσει ότι η κυβέρνησή του μπορεί να προσφέρει "υπηρεσίες"! Προφανώς και πάλι εις βάρος της ειρήνης και της δημοκρατίας στη χώρα.

Από την Αυγή 28/8/2013

__________

Υ.Γ.Προσέξτε τις λέξεις με τα bold. Αυτές δίνουν τον τόνο.

__________

[1] Για τις απόψεις του ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με την Λιβύη, μπορείτε να ρίξετε μία ματιά και εδώ. Τα συμπεράσματα για το εάν προετοίμαζε το έδαφος για την επέμβαση, δικά σας.

[2] Αυτοί τους οποίους προβάλετε ως αξιόπιστους μάρτυρες της κατάστασης κύριοι της Αυγής...

[3]Το σχέδιο αυτό είναι του Μπους! Δεν φταίει ο Ομπάμα (για σχεδιασμούς του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού δεν μιλάμε, -πιπέρι!) σε τίποτε. Αυτός παραθερίζει στον Λευκό Οίκο εδώ και μία πενταετία. Ακόμη ο Μπους κυβερνάει ρε!

Α, μην το ξεχάσω, ούτε η αρθρογράφος της Αυγής Χίλαρι Κλίντον έχει κάποια σχέση με όλα τούτα...

[4]Αυγή 25/8/2013: Βέβαιος ο Ολαντ για την ενοχή του καθεστώτος Ασσαντγια τις επιθέσεις με χημικά όπλα

[5]Λέγε με και ΕΕ

Ο ψευτο-Σίμος της «Αυγής»...

Ο ψευτο-Σίμος της «Αυγής»...

Είναι γνωστό ότι στην «Αυγή» έχουν κάνει τοψέμα επάγγελμα, όταν αναφέρονται στο ΚΚΕ.

Προφανώς, ο ΣΥΡΙΖΑ και η «Αυγή» έχουν επιλέξει να αντιπαρατεθούν με το ΚΚΕ όχι σε επίπεδο στρατηγικής και πολιτικών θέσεων, αλλά με συκοφαντίες, διαστρεβλώσεις και ψέματα. Θέλουν και με αυτόν τον τρόπο να ξεγελάσουν τίμιους αγωνιστές, ανθρώπους καλής θέλησης, που εξακολουθούν να αισθάνονται αριστεροί, ώστε να αποφύγουν να αποκαλύπτεται πλήρως αυτό που καθημερινά γίνεται όλο και πιο φανερό, ότι δηλαδή η πολιτική γραμμή και κατεύθυνση του ΣΥΡΙΖΑ «πασοκοποιείται» με ταχείς ρυθμούς και στον τομέα αυτό.

Τελευταία κρούσματα τα άρθρα του Χ. Σίμου στην «Αυγή».

Πρώτο ψέμα: Σε άρθρο του Χ. Σίμου στην «Κυριακάτικη Αυγή» αναφέρεται ότι, σύμφωνα με την ανακοίνωση του ΕΣΡ για το ζήτημα του «902», παρουσιάστηκαν στη σχετική συνεδρίαση ο δικηγόρος της «Ραδιοτηλεοπτικής ΑΕ», Αντώνης Μπιτσάκης, και ο δικηγόρος του ΔΣ της νέας εταιρείας, Δημήτρης Ράπτης. Οπως προκύπτει, όμως, η αλήθεια είναι διαφορετική και αποτυπώνεται στο ενημερωτικό δελτίο που δόθηκε από το ΕΣΡ με ημερομηνία 21/08/2013, όπου αναφέρει:
«Προσήλθε ο δικηγόρος της εταιρείας, Δημήτρης Ράπτης, πληρεξούσιος του νέου Προέδρου του ΔΣ της ως άνω εταιρείας και ενημέρωσε την Ολομέλεια επί των ακολούθων....».

Η παρουσία στη συνεδρίαση της Ολομέλειας του ΕΣΡ του δικηγόρου Α. Μπιτσάκη, πολύ περισσότερο φυσικά και τα όσα αναφέρονται στη συνέχεια του ρεπορτάζ (ότι δηλαδή ο Α. Μπιτσάκης επέρριψε ευθύνες στο ΕΣΡ για την πώληση του «902»!), τα οποία ο Χ. Σίμος τα αποδίδει σε «πηγές στο ΕΣΡ», απέχουν παρασάγγας από την αλήθεια. Εκτός κι αν οι «πηγές» του στο ΕΣΡ τον παραπληροφορούν ή ο ίδιος ειδικεύεται στα κατασκευασμένα ρεπορτάζ.

Δεύτερο ψέμα: Σε χτεσινό του άρθρο επαναλαμβάνει τα γνωστά, ότι «ο ενιαίος Συνασπισμός πήρε τη συχνότητα για να προβάλλει τις θέσεις της Αριστεράς», αναπαράγοντας όλη τη ΣΥΡΙΖΑίικη φιλολογία των τελευταίων ημερών, ότι ο «902» είναι σταθμός όλης της «Αριστεράς»... Ομως, η αλήθεια είναι και εδώ διαφορετική: Η «Ραδιοτηλεοπτική ΑΕ», που έχει την άδεια, με απόφαση του ΚΚΕ, συγκροτήθηκε στις 21/02/1989 και μάλιστα με μετατροπή της σε ανώνυμη εταιρεία, από προϋπάρχουσα ομόρρυθμη εταιρεία, που προϋπήρχε δηλαδή της συγκρότησης του ενιαίου Συνασπισμού. Οι αρχικοί μέτοχοι ήταν όλοι στελέχη του ΚΚΕ, όπως προκύπτει από το ίδιο συμβόλαιο, υπ' αριθμ. 1252/21-2-1989 της συμβολαιογράφου Κυριακής Λογαρά. Στελέχη του ΚΚΕ ήταν και όλοι οι μέτοχοι της «Ραδιοτηλεοπτικής» το 1993, μετά τη διάλυση του ενιαίου ΣΥΝ, οπότε και χορηγήθηκε η άδεια ίδρυσης και λειτουργίας τηλεοπτικού σταθμού, που έγινε με την απόφαση υπ' αριθμ. 22414/Ε3/2992 (ΦΕΚ 843/5-11-1993).
Ας μην μπουν, λοιπόν, στον κόπο άλλοι αρθρογράφοι της «Αυγής» να σκαρφίζονται ψέματα για το ΚΚΕ και τον «902» και μάλιστα κακιάς κοπής. Μπορούν να βρουν πάρα πολλά - και πιο επαγγελματικά - στα δημοσιεύματα των εντύπων του συγκροτήματος Λαμπράκη, με το οποίο συμπλέουν - υπογείως και υπεργείως - πολύ συχνά τελευταία. Κάτι ξέρει επ' αυτού πολύ καλά ο κ. Παπαδημούλης, αλλά και άλλα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Ποιο είναι όμως το δίδαγμα και από αυτήν την περίπτωση του Χ. Σίμου; Οτι η αντιΚΚΕ τύφλωση σε συνδυασμό με τον πολιτικό τυχοδιωκτισμό, που χαρακτηρίζει κάθε επίδοξο διαχειριστή του συστήματος, οδηγεί σε μυθεύματα που απλά εκθέτουν όσους τα εμπνέονται και θέλουν να τα πλασάρουν ως αντικειμενικό ρεπορτάζ. Και σίγουρα δεν αποτελούν δημοσιογραφία... Και επειδή ο αρθρογράφος αρέσκεται σε λαϊκές σοφίες, τις οποίες χρησιμοποιεί στα γραπτά του, εμείς θα του υπενθυμίσουμε μία που ταιριάζει απόλυτα στην περίπτωσή του: «Μια φορά ψεύτης, για πάντα ψεύτης»...

Α.Γ.

Ο Κουρουμπλής, ο Κοτσακάς και τα άλλα παιδιά....

Ο Κουρουμπλής, ο Κοτσακάς και τα άλλα παιδιά....

Με αφορμή την ίδρυση της "Σοσιαλιστικής" (δηλαδή ΠΑΣΟΚικής) τάσης του ΣΥΡΙΖΑ (ρεπορτάζ για τη σχετική έκδηλωση που έγινε μπορείτε να διαβάσετε έδω), το "Red Attack" ανατρέχει στο πρόσφατο παρελθόν και παρουσιάζει σε μια ανάρτηση όσα έχει γράψει για την ΠΑΣΟΚοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ...

ΥΓ. Όποιος θέλει μπορεί να "ψηφίσει" στα σχόλια το πιο "πετυχημένο" επεισόδιο, μέχρι φυσικά το επόμενο...

1. Πόσο δίκιο έχει το ΚΚΕ (με τη δύναμη της εικόνας)

2. Ένα κουιζάκι (μάλλον τελικά ευκολάκι)

3. Αλλάζει σήμα ο ΣΥΡΙΖΑ;

4. Όταν το ΠΑΣΟΚ-ΟΣΥ γίνεται ΣΥΡΙΖΑ-ΟΣΥ

5. Ομαδικές μετακινήσεις...

6. Το "ρουσφέτ" του Κουρουμπλή...

7. Το λόμπι του ΠΑΣΟΚ

Αυτά είναι τα νέα γενετικά τροποποιημένα μοσχάρια της ΕΕ…. Μπριζολίτσα κανείς;

Αυτά είναι τα νέα γενετικά τροποποιημένα μοσχάρια της ΕΕ…. Μπριζολίτσα κανείς;

Λόγω της γενετικής τροποποίησης και πειραμάτων, γεννήθηκε το Belgian Blue, ένα γιγαντιαίο είδος αγελάδας, γεμάτο με μυς και κρέας.

Αυτό το καταπληκτικό σούπερ είδος βοοειδών είναι γνωστό ότι έχει περισσότερο από 40% επιπλέον μυϊκή μάζα. Θα κερδίσει το βάρος απίστευτα γρήγορα, και θα παράγει γάλα υψηλής πρωτεΐνης για τα μοσχάρια του.

Αυτό που κρύβεται από το ευρύ κοινό, είναι το γεγονός ότι αυτό το είδος βοοειδών είναι γενετικώς τροποποιημένο.

Η ανεμπόδιστη ανάπτυξη των μυών τους παρουσιάζει πολλούς κινδύνους για την υγεία, τα μοσχάρια μπορούν να αναπτύξουν διευρυμένες γλώσσες και σκληρά πόδια, που καθιστάτε δύσκολο για αυτά να τρώνε οδηγώντας τα σε πρόωρο και επώδυνο θάνατο.

Νέες φυλές

Η επιστήμη της γενετικής βελτίωσης ζώων μετρά περισσότερο από έναν αιώνα ζωής, καθώς ξεκίνησε στη Δανία το 1895. Τα Ελληνικά κέντρα ιδρύθηκαν μόλις το 1978, γεγονός που -σύμφωνα με τους επιστήμονες- οφείλεται στη σχετικά περιορισμένη κτηνοτροφική παραγωγή της χώρας μας, σε σχέση με άλλες χώρες της Ευρώπης.

Παρ’ όλα αυτά, τα τελευταία 30 χρόνια οι Έλληνες επιστήμονες έχουν στην ουσία δημιουργήσει δύο νέες φυλές αγελάδων, την Ελληνική κόκκινη και την Ελληνική ξανθόχρωμη. «Πρόκειται για διασταυρώσεις Ελληνικών ειδών με γαλλικές και ολλανδικές φυλές.

Στο παρελθόν, οι διασταυρώσεις αυτές γίνονταν χωρίς κανένα πρόγραμμα από τους ίδιους τους κτηνοτρόφους, με αποτέλεσμα η παραγωγή να μειώνεται, αντί να αυξάνεται. Σήμερα, με τον προγραμματισμό της αναπαραγωγής, μία αγελάδα δίνει πλέον έως και 8 τόνους γάλακτος το χρόνο, σε σχέση με τους 4 τόνους που έδινε στο παρελθόν».

«Οι Ελληνικές φυλές αγελάδων είναι πιο μικρόσωμες από αυτές που ζουν στη βόρεια και τη δυτική Ευρώπη, τρώνε λιγότερο και είναι πιο ανθεκτικές σε διάφορες ασθένειες. Ο γενετικός συνδυασμός τους με τις εισαγμένες αγελάδες μας έχει δώσει ζώα που παράγουν αρκετό γάλα, αλλά ζουν λιγότερο και γεννούν σχεδόν τα μισά μοσχάρια».

Απαιτούνται βελτιώσεις

Παρά τη μεγάλη της συμβολή στην αύξηση της κτηνοτροφικής παραγωγής, οι επιστήμονες δεν διστάζουν να τονίσουν ότι και οι ίδιες οι πρακτικές γενετικής βελτίωσης ζώων επιδέχονται… βελτιώσεων.

«Όχι στο πολύ μακρινό παρελθόν, η έμφαση των γενετικών βελτιώσεων δινόταν αποκλειστικά και μόνο στην αύξηση της παραγωγής κρέατος και γάλακτος.

Σχόλιο του μπλογκ: Απο τα ληγμενα στα μεταλλαγμένα και τούμπαλιν, άντε και καλή μας χώνεψη.

πηγη

Αυστραλία: Οι ανεπιθύμητοι Έλληνες

Κίνηση "Απελάστε το Ρατσισμό"

Οι διαθέσιμες πηγές για τους έλληνες μετανάστες στην Αυστραλία είναι σχετικά λιγοστές. Σχετικά μικρός ήταν, άλλωστε, κι ο αριθμός τους: η ειδική υπηρεσιακή απογραφή του 1916 καταμέτρησε μόλις 2.398 Έλληνες σε όλη την Αυστραλία, και μέχρι το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου δεν έμελλε να ξεπεράσουν τους 4.000. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως η αντιμετώπισή τους από τις αρχές και την αγγλοσαξονική πλειοψηφία του πληθυσμού υπήρξε ανέφελη. Το αντίθετο μάλιστα: η επίσημη πολιτική της “λευκής Αυστραλίας”, θεσμοποιημένη από το 1901 μέχρι τα μέσα περίπου της δεκαετίας του ’50, είχε άμεσο αποτέλεσμα την αντιμετώπιση των συμπατριωτών μας ως μεταναστών δεύτερης κατηγορίας. Η κατάταξή τους στους “λευκούς αλλοδαπούς” (white aliens), κατηγορία που περιλάμβανε επίσης τους Ιταλούς, τους Γιουγκοσλάβους, τους Αλβανούς και ουκ ολίγους Ανατολικοευρωπαίους και της οποίας η μετανάστευση στη χώρα αποθαρρυνόταν επίσημα, είχε άμεσες επιπτώσεις στην αντιμετώπισή τους από τη “λευκή” αυστραλιανή κοινωνία, αλλά και τροφοδοτούνταν σταθερά από το ρατσισμό της τελευταίας απέναντι σε αυτούς που ονόμαζε “dagoes” (“βρομιάρηδες μελαψούς”).

Ο θεσμικός ρατσισμός…

Η επίσημη αυστραλιανή πολιτική απέναντι στο ζήτημα κατά τα μεσοπολεμικά χρόνια συμπυκνώνεται με τον σαφέστερο τρόπο σε ένα τηλεγράφημα του 1918 προς τον βρετανό Ύπατο Αρμοστή της χώρας, στο Λονδίνο: “Μαλτέζοι και Έλληνες δεν είναι επιθυμητοί αλλά η έλευσή τους δεν απαγορεύεται απόλυτα”. Στο ίδιο μήκος κύματος, ο ομοσπονδιακός πρωθυπουργός Χιουζ θα ενημερώσει τον ομόλογό του της Πολιτείας της Νότιας Ουαλίας ότι “δεν θεωρείται ενδεδειγμένη προς το παρόν η προώθηση της μετανάστευσης Ελλήνων, Ιταλών ή άλλων Νοτιοευρωπαίων, δεν υπάρχουν όμως αντιρρήσεις για την εθελοντική μετανάστευση τέτοιων ατόμων, τα οποία, αν αποκτήσουν διαβατήρια δεόντως θεωρημένα από κάποια βρετανική προξενική αρχή και χαίρουν άκρας υγείας, δεν θα εμποδιστούν να αποβιβαστούν στην Αυστραλία”.

Διατυπώσεις όπως οι παραπάνω μπορεί να διασφάλιζαν μια εικόνα “κράτους δικαίου” για τα μάτια του κόσμου, στην πράξη όμως επέτρεπαν κάθε λογής αυθαιρεσίες όσον αφορά τις δυνατότητες των “ανεπιθύμητων” να προσεγγίσουν τη γη της επαγγελίας. Κεντρικός μηχανισμός κατηγοριοποίησης των μεταναστών και διαχωρισμού των προβάτων από τα ερίφια υπήρξε, από το 1901 και μετά, η θέσπιση των διαβόητων “εξετάσεων ορθογραφίας” (dictation tests) βάσει του “νόμου για τον περιορισμό της μετανάστευσης”. Σύμφωνα με τις διατάξεις αυτού του νόμου, απορρίπτονταν οι αιτήσεις εισόδου στη χώρα όσων από τους υποψήφιους μετανάστες δεν είχαν “επαρκή” γνώση “μιας ευρωπαϊκής γλώσσας”, εξακριβώσιμη με ένα τεστ υπαγόρευσης 50 λέξεων. Όπως επισημαίνει ο καθηγητής Αναστάσιος Τάμης, “επρόκειτο για έναν εύσχημο τρόπο απαγόρευσης μη Ευρωπαίων μεταναστών που περιέσωνε τα διπλωματικά προσχήματα. Σε πολλές περιπτώσεις, εφόσον ο υποψήφιος έποικος παρουσίαζε επάρκεια γνώσεων στην αγγλική, ο υπάλληλος έθετε τις εξετάσεις σε μια οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή γλώσσα” (Τάμης 1997, σ.24). Η δυνατότητα αυτή των εξεταστών θεσμοθετήθηκε επίσημα το 1905 – με αποτέλεσμα, όπως ομολογεί και μια πρόσφατη έκδοση των Εθνικών Αρχείων της Αυστραλίας, “η χρήση του τεστ από τους αξιωματούχους της υπηρεσίας αλλοδαπών να είναι επιλεκτική και να αποσκοπεί στον αποκλεισμό όλων εκείνων που έδειχναν ‘έγχρωμοι’” (Langerfield 1999). Πρώτος στόχος αυτής της διαδικασίας αποκλεισμού ήταν βέβαια οι Κινέζοι, οι Μελανήσιοι και λοιποί Ασιάτες που ενσάρκωναν τον “κίτρινο κίνδυνο” κατά της λευκής Αυστραλίας. Η εφαρμογή του μέτρου, ωστόσο, άνετα μπορούσε να επεκταθεί και σε βάρος των νοτιοευρωπαίων “λευκών αλλοδαπών” που κρίνονταν ανεπαρκώς Αριοι.

Με νόμο του 1924, ο ανώτατος αριθμός Ελλήνων, Αλβανών και Γιουγκοσλάβων μεταναστών που μπορούσαν να γίνουν δεκτοί στην Αυστραλία ορίστηκε σε 100 το μήνα για την κάθε “φυλή”. Την ίδια χρονιά, η Αγροτική Τράπεζα και η Υπηρεσία Βιομηχανικής Αρωγής θέσπισαν για πρώτη φορά μέτρα εις βάρος των επιχειρήσεων εκείνων που απασχολούν μη βρετανούς υπηκόους. Το 1927, αυτές οι διατάξεις τροποποιήθηκαν επί το αυστηρότερο, με την απαγόρευση δανειοδότησης ή επιχορήγησης κάθε εργοδότη μεταναστών μη αγγλοσαξονικής καταγωγής. Ακόμη κι αυτές οι διακρίσεις κρίνονταν ωστόσο από ορισμένες υπηρεσίες ανεπαρκείς, όπως διαπιστώνουμε από εισήγηση του βοηθού υπουργού Εσωτερικών προς τις μυστικές υπηρεσίες της χώρας (Ιούλιος 1928) για περιορισμό των ποσοστώσεων των Ελλήνων, Γιουσκοσλάβων και Αλβανών μεταναστών στο μισό. Η τελική λύση θα έρθει το 1930, με την πλήρη απαγόρευση της μετανάστευσης Ελλήνων στην Αυστραλία – εκτός από τις περιπτώσεις στενών συγγενών των ήδη εγκαταστημένων εκεί. Πολιτική που δεν θα αναιρεθεί παρά πολύ μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, με τις διακρατικές συμφωνίες περί μετανάστευσης του 1952.

…και οι “αγανακτισμένοι πολίτες”

Για τη ρατσιστική αντιμετώπιση των Ελλήνων και των άλλων “ημιεγχρώμων” Νοτιοευρωπαίων αυτά τα χρόνια, οι πηγές είναι αρκετά εύγλωττες. “Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι ο όρος ‘Dago’ [βρομιάρης] χρησιμοποιείται για τους Ισπανούς, τους Έλληνες, τους Λεβαντίνους, τους Ιταλούς, ακόμη και τους νότιους Γάλλους, και σίγουρα όχι με μια τιμητική έννοια”, υπενθύμιζε λ.χ. το 1924 στο ομοσπονδιακό κοινοβούλιο ο βουλευτής της Τασμανίας Μπάκχαπ, σε μια προσπάθειά του να πείσει τους υπόλοιπους συναδέλφους του ότι “δεν θα πρέπει να προσβάλουμε τις ευαισθησίες άλλων εθνών, στα οποία οφείλεται σε μεγάλο βαθμό ο ευρωπαϊκός πολιτισμός” (Gilchrist 1997, σ.240). Ακόμη σαφέστερος, από την αντίθετη όμως πλευρά, θα είναι τον Ιούνιο του 1925 ο υφυπουργός Προεδρίας του Κουίσλαντ, Τόμας Άρθουρ Φέρι: “Οι Έλληνες της βόρειας Κουϊσλάνδης”, γράφει, “είναι γενικά ανεπιθύμητοι και δεν αποτελούν καλούς εποίκους. Ζουν στις πόλεις κι επιδίδονται σε επιχειρήσεις καφενείων, πανδοχείων και άλλων λιγότερο ευυπόληπτων δραστηριοτήτων. Δεν είναι γεωργοί και δεν συνεισφέρουν τίποτα στον πλούτο ή την ασφάλεια αυτής της χώρας. Δεν επιδίδονται σε καμιά χρήσιμη εργασία η οποία θα διεκπεραιωνόταν λιγότερο καλά χωρίς τη βοήθειά τους. Συνοδευόμενος από έναν αξιωματικό της αστυνομίας, επισκέφθηκα κάμποσες από τις λέσχες και τα πανδοχεία τους, που βρίσκονται σε γενικές γραμμές σε άθλια κατάσταση. Κατά μέσο όρο, το βιοτικό επίπεδό τους είναι χαμηλότερο απ’ ό,τι των άλλων αλλοδαπών. Κοινωνικά και οικονομικά, αυτός ο τύπος μετανάστη συνιστά απειλή για την κοινότητα στην οποία εγκαθίσταται, και θα ήταν προς όφελος της Πολιτείας αν η είσοδός του απαγορευόταν ολοσχερώς”.

Οι κατηγορίες τις οποίες αντιμετώπιζαν οι έλληνες μετανάστες ήταν λίγο πολύ σταθερές: άγνοια ή ανεπαρκής γνώση της αγγλικής γλώσσας, οικονομική ένδεια που οδηγούσε στην αλητεία, σεξουαλική παρενόχληση του γυναικείου υπαλληλικού προσωπικού από τους έλληνες εστιάτορες, παραβίαση της εργατικής νομοθεσίας προς όφελος των εργοδοτών (κυρίως όσον αφορά την Κυριακή αργία και τη νυχτερινή εργασία). Περισσότερο από καθετί, ωστόσο, αυτό που ενοχλούσε τους “γηγενείς” (δηλαδή τους αγγλοσάξονες μετανάστες προηγούμενης εσοδείας) ήταν ο τρόπος ζωής τους, που φέρνει έντονα στο νου τους σημερινούς αλβανούς και άλλους ανατολικοευρωπαίους μετανάστες στη χώρα μας. “Αγράμματοι, ανειδίκευτοι αλλά φιλόδοξοι και φίλεργοι”, γράφει ο καθηγητής Τάμης, “σκόρπισαν στην αχανή και αρχικά αφιλόξενη ήπειρο όπου γνώρισαν την ξενοφοβία και την καταφρόνια. Εξασκώντας εποχιακά επαγγέλματα, που δεν καταδέχονταν να διεκδικήσουν οι Αγγλοκέλτες Αυστραλοί και ταξιδεύοντας μεγάλες αποστάσεις στην ενδοχώρα, κρατήθηκαν οι περισσότεροι μακριά από τις πόλεις και τα εργοστάσια, που ήταν προνόμιο αποκλειστικό των εποίκων βρετανικής καταγωγής”. Πληθυσμός “βασικά ανδρικός”, “ζούσαν σε αυτοσχέδιες κατοικίες φτιαγμένες από λαμαρίνα και λινάτσα, και έπεφταν συχνά θύματα άγριας εκμετάλλευσης από τους εργοδότες τους” (1997, σ.27-8). Το σχετικό στερεότυπο ήταν τόσο ισχυρό, ώστε ακόμη και η υπέρβαση αυτού του κανόνα στην πράξη -όταν με το πέρασμα των πρώτων δύσκολων χρόνων η αρχική γενιά των ελλήνων μεταναστών άρχισε να “νοικοκυρεύεται”- να δώσει τροφή για μια νέα -και αντεστραμμένη- κινδυνολογία: “με σκληρή δουλειά, συνεργασία κι εγκράτεια”, καταγγέλλει στα 1924 το Εμπορικό Επιμελητήριο της Τάουνσβιλ, οι Έλληνες και λοιποί μελαχρινοί αγρεργάτες “έχουν αρχίσει να αγοράζουν τα καλύτερα κτήματα”, στερώντας από τους “κατάλευκους” Αγγλοσάξονες το αποκλειστικό προνόμιο της γαιοκτησίας στην πέμπτη ήπειρο.

Ο διωγμός των “πεμπτοφαλαγγιτών”

Με όλα αυτά δεδομένα, το πέρασμα από το διάχυτο και το θεσμικό ρατσισμό σε ανοιχτά ξεσπάσματα “φυλετικής” βίας δεν χρειαζόταν παρά μια σπίθα. Την πρόσφερε η συγκυρία του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου, όταν η Ελλάδα του βασιλιά Κωνσταντίνου ήρθε αντιμέτωπη με την Αντάντ και οι έλληνες μετανάστες απανταχού της Κοινοπολιτείας μετατράπηκαν εν μία νυκτί σε “εσωτερικό εχθρό” (κάτι, δηλαδή, σαν τους “Ουτσεκάδες” που έβλεπε πριν από ένα χρόνο στο πρόσωπο του κάθε αλβανού μετανάστη η δικιά μας εθνικόφρων υστερία). “Εθνικά ευαίσθητες” φυλλάδες, νεοσύλλεκτοι φαντάροι και οιστρηλατημένοι “πατριώτες” κάθε λογής θα αφήσουν έτσι επανειλημμένα τη μανία τους να ξεσπάσει ενάντια στον “εσωτερικό εχθρό”, με προνομιακό στόχο τα καταστήματα ελληνικής ιδιοκτησίας αλλά και τους ίδιους τους μετανάστες. Το αποκορύφωμα θα έρθει το φθινόπωρο του 1916, όταν οι αντιβενιζελικοί επίστρατοι αποκρούουν με τα όπλα την εισβολή των αγγλογαλλικών στρατευμάτων στην Αθήνα. Προσαρμοζόμενη με το ρεύμα, η αυστραλιανή δικαιοσύνη θα φανεί ιδιαίτερα επιεικής απέναντι σε αυτά τα ρατσιστικά ξεσπάσματα, επιμερίζοντας τις ποινές της σε ευθεία αναλογία προς το διαπιστούμενο βαθμό “εθνικής οργής” των συλλαμβανόμενων αυτουργών. Ούτως ή άλλως, ο απολογισμός των βιαιοτήτων είναι εντυπωσιακός:

- τον Ιούλιο του 1915, περίπου 200 άτομα, καθοδηγούμενα από μια “ομάδα κρούσης” 60 στρατιωτών καταστρέφουν ελληνικό καφενείο στο Μπρισμπέιν, τραυματίζοντας σοβαρά μια σερβιτόρα. Δεν υπήρξαν συλλήψεις.

- τον Νοέμβριο του 1915, ένταση επικρατεί στο Σίδνεϊ ύστερα από τη διασπορά μιας ψευδούς φήμης ότι έλληνας υπάλληλος ιταλικού μανάβικου δολοφόνησε αδειούχο φαντάρο. Το μανάβικο γίνεται βίδες από τον εξαγριωμένο όχλο. Ακολουθεί λιθοβολισμός της Διεθνούς Λέσχης από 300 στρατιώτες, με συνδρομή κάπου 1000 πολιτών.

- στις 13 Δεκεμβρίου 1915, πάντα στο Σίδνεϊ και με αφορμή την ίδια διάδοση, περίπου 300 στρατιώτες σε σχηματισμό μάχης αρχίζουν να καταστρέφουν συστηματικά τα ελληνικά μαγαζιά του κέντρου της πόλης. Στις βιαιότητες παίρνουν μέρος κι εκατοντάδες νεαροί πολίτες, με αποτέλεσμα ο όχλος να φτάσει τις 4000. Ύστερα από ώρες συλλαμβάνονται 14 άτομα, τα οποία θα καταδικαστούν σε μικροπρόστιμα. Οι αρχές της Πολιτείας καταδικάζουν τις επιθέσεις ως “άνομη ηλιθιότητα”, με το σκεπτικό ότι αυτοί που θα πληρώσουν τα σπασμένα είναι όχι οι (ανεπιθύμητοι) Έλληνες αλλά οι αυστραλιανές ασφαλιστικές εταιρείες!

- στις 27 Οκτωβρίου 1916, εκατοντάδες πολίτες με τη βρετανική σημαία μπροστά λεηλατούν τα ελληνικά καταστήματα του Περθ.

- στις 9 Δεκεμβρίου 1916, ένα πλήθος -καθοδηγητικός πυρήνας του οποίου ήταν στρατιωτικά τμήματα σε παράταξη, με επικεφαλής ένα σαλπιγκτή που έδωσε και το σήμα για την έφοδο- λεηλατεί και πυρπολεί τα ελληνικά καταστήματα του Κάλγκουρλι. Αντίστοιχες σκηνές διαδραματίζονται μέσα στο διήμερο και στο γειτονικό Μπάουλντερ. Συνολικά, 21 ελληνικά μαγαζιά τέθηκαν εκτός μάχης, με ενεργό συμμετοχή του ευρύτερου πληθυσμού. Η αυστραλιανή κυβέρνηση αρνήθηκε με επιμονή οποιαδήποτε αποζημίωση, ενώ ακόμη πιο αποκαλυπτική για το κλίμα των ημερών υπήρξε η στάση της Δικαιοσύνης: τα μοναδικά άτομα που καταδικάστηκαν σε μικρές ποινές φυλάκισης ήταν ένας πρώην κατάδικος κι ένας Ιταλός – στην περίπτωση του οποίου, οι δικαστές φρόντισαν να καταλογίσουν ρητά ως επιβαρυντικό στοιχείο την de facto “απουσία πατριωτικού ζήλου”! Ο επικεφαλής σαλπιγκτής τιμωρήθηκε με το γελοίο πρόστιμο των δυόμισι σελινιών, ενώ φαντάροι που είχαν γυρίσει απ’ το Μέτωπο κρίθηκαν μεν ένοχοι, δεν τους καταλογίστηκε όμως ποινή…

Γηγενείς και ξένοι εργάτες

Τα ρατσιστικά αυτά ξεσπάσματα δεν επρόκειτο όμως να σταματήσουν με την ανακωχή του 1918. Το αντίθετο, μάλιστα. Η μαζική επιστροφή των στρατιωτών στην πατρίδα θα δώσει κι εδώ, όπως και στην Ευρώπη ή την Αμερική, την ευκαιρία για τη μετάσταση της εμπόλεμης εθνικοφροσύνης σε πρωτοφασιστικές μορφές ξενοφοβίας και δίωξης των “Άλλων” – με επιχείρημα τόσο τους κινδύνους που απειλούν την “καθαρότητα του έθνους” όσο και την ανάγκη διασφάλισης της εργασίας των “γηγενών”. Πρωταγωνιστές σ’ αυτό το κύμα έρποντος ρατσισμού θα σταθούν τα επίσημα συνδικάτα και το συνδεδεμένο με αυτά Εργατικό Κόμμα. Τα επιχειρήματά τους θα κυμανθούν από τον κίνδυνο πρόκλησης εργατικών ατυχημάτων στα ορυχεία λόγω της πλημμελούς γνώσης της αγγλικής από τους dagoes, μέχρι την “προσβολή των ηθών” από τον τρόπο ζωής των ανεπιθύμητων μεταναστών. Με βάση αυτό το σκεπτικό, η Ένωση Αυστραλών Εργατών θα αρνηθεί το 1925 να γράψει ως μέλη της τους Έλληνες αγρεργάτες του Μπρισμπέιν, ενώ ακόμη κι η έκθεση Φέρι θα αποδοθεί από πολλούς στην επιρροή δικών της στελεχών. Εξίσου χαρακτηριστικό του όλου κλίματος μπορεί να θεωρηθεί το γεγονός ότι, την ίδια εποχή, μεταξύ των φορέων της Αδελαϊδας που κινητοποιούνται ενάντια στους Ιταλούς και Έλληνες μετανάστες συγκαταλέγονται αντιπροσωπεία των τοπικών συνδικάτων, οι εκκλησίες της πόλης και διάφορα φιλανθρωπικά σωματεία…

Ανάλογες αποχρώσεις πήραν και τα αντιμεταναστευτικά πογκρόμ της εποχής, ένας από τους προνομιακούς στόχους των οποίων ήταν και πάλι οι συμπατριώτες μας. Τον Οκτώβριο του 1919 αναφέρονται νέες ταραχές στο Κάλγκουρλι, με στόχο Ιταλούς, Σέρβους, Αλβανούς κι Έλληνες μετανάστες. Το 1924, άρτι αφιχθέντες και πεινασμένοι Έλληνες λιθοβολούνται στο Μπρόκεν Χιλ. Το σημαντικότερο κρούσμα θα σημειωθεί όμως τον Ιανουάριο του 1934, ξανά στο Κάλγκουρλι και το Μπάουλντερ, κέντρα της εξορυκτικής βιομηχανίας χρυσού της Δυτικής Αυστραλίας που έχουν μετατραπεί σε μια μόνιμη εστία ρατσισμού εναντίον των dagoes. Το έναυσμα αυτή τη φορά θα είναι ο θάνατος ενός δημοφιλούς τοπικού ποδοσφαιριστή σε καυγά με τον ιταλό μπάρμαν ενός ξενοδοχείου. Επί δυο μέρες (29-30/1/34), εκατοντάδες ένοπλοι “γηγενείς” χρυσωρύχοι θα λεηλατούν και θα καίνε τα ελληνικά, γιουγκοσλάβικα κι ιταλικά μαγαζιά της περιοχής, καθώς και ουκ ολίγα σπίτια νοτιοευρωπαίων μεταναστών ΄ συνολικά, 92 κατοικίες και 37 μαγαζιά θα γίνουν παρανάλωμα του πυρός. Τρομοκρατημένοι, οι Ελληνες του Κάλγκουρλι “εγκατέλειψαν εν ώρα νυκτός τα πάντα”, σύμφωνα με τη διατύπωση του τότε γενικού προξένου Λ. Χρυσανθόπουλου, “μεταβάντες δι’ αυτοκινήτων και άλλων μεταφορικών μέσων εις άλλα χωρία, οπόθεν μετέβησαν της εις Πέρθην μεταβαινούσης αμαξοστοιχίας, φθάσαντες εκεί μετά των οικογενειών των εν οικτρά καταστάσει, ως πρόσφυγες” (Τάμης 1997, σ.85). Στο Μπάουλντερ, αντίθετα, ιταλοί και γιουγκοσλάβοι μετανάστες θα αντιτάξουν ένοπλη άμυνα στα στίφη των επιδρομέων, με αποτέλεσμα δυο νεκρούς και δεκάδες τραυματίες. Η είδηση, απαλλαγμένη από οποιοδήποτε εθνικό χρωματισμό, θα φτάσει μέχρι τις στήλες του αθηναϊκού Τύπου: “Τηλεγραφήματα εκ Καλγούρλι της Αυστραλίας αναφέρουν ότι αι συγκρούσεις μεταξύ των χρυσωρύχων και των ξένων [sic] εξηκολούθησαν καθ’ όλην την νύκτα. Περί την αυγήν οι ξένοι οι οποίοι είχον καταφύγει εις χαρακώματα, εξετοπίσθησαν κατόπιν τυφεκιοβολισμού των επιτιθεμένων. Οι τελευταίοι ούτοι κατέστρεψαν τα ‘καταφύγια’ εις τα οποία ευρίσκονταν οι ξένοι” (“Ελεύθερον Βήμα” 1/2/34, σ.4).

Επρόκειτο, σύμφωνα με τις διαθέσιμες πηγές, για την τελευταία τέτοια πανηγυρική εκδήλωση ρατσιστικής βίας. Υποχρεωμένη να καταβάλει αποζημιώσεις στα θύματα των “ταραχών”, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Αυστραλίας βρέθηκε απ’ ό,τι φαίνεται στην ανάγκη να περιστείλει, όχι βέβαια το θεσμικό ρατσισμό, αλλά τουλάχιστον τις ακραίες εξωθεσμικές εκφράσεις του. Ακολούθησαν ο Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος και η ψυχροπολεμική περίοδος, ανατρέποντας πλήρως τα “φυλετικά” κριτήρια και τις ιεραρχήσεις της “λευκής Αυστραλίας”. Ως μέλη τρόπον τινά του κλαμπ της Δύσης, οι Έλληνες ήταν πλέον -επίσημα τουλάχιστον- καλοδεχούμενοι στους αντίποδες. Όμως αυτά είναι μια άλλη ιστορία…

ΚΑΙ ΛΟΙΠΑ

ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ. Ο φόβος του Ελληνα-μπαμπούλα είχε καλλιεργηθεί στην Αυστραλία πολύ καιρό προτού αρχίσει η συστηματική μετανάστευση Ελλήνων στη χώρα. Οπως αναφέρει ο Α. Τάμης (σ. 82), οι εφημερίδες της Αυστραλίας καλούσαν ήδη από το 1824 τις μητέρες να συμβουλεύουν τα παιδιά τους πώς να αποφεύγουν τους “Ελληνες αλήτες που περιφέρονταν στους δρόμους του Σίδνεϊ”.

ΚΑΒΓΑΔΕΣ. Οταν το 1915 απήργησαν στο Ντάργουϊν οι υπάλληλοι και μάγειροι των ξενοδοχείων, η μικρή ελληνική κοινότητα της πόλης βρέθηκε στο στόχαστρο των “ντόπιων” εργαζομένων. Τα ελληνικά εστιατόρια είχαν δει την πελατεία τους να αυξάνεται στη διάρκεια της απεργάις, ενώ μετά το τέλος της πολλές θέσεις καλύφθηκαν από Ελληνες. Οι εφημερίδες της εποχής αναφέρουν επεισόδια μεταξύ των ενδιαφερομένων, “στα οποία πρωταγωνίστηκαν ορισμένοι λευκοί και Ελληνες” (Gilchrist, τ. Α΄, σ. 28-29). Η διάκριση μεταξύ “λευκών” και “Ελλήνων” συνιστά εύγλωττη μαρτυρία για το πώς έβλεπαν οι Αυστραλιανοί τους Ελληνες μετανάστες.

ΑΠΟΡΡΗΤΑ. Το 1916 οι αυστραλιανές αρχές διέταξαν μίαν άκρως απόρρητη απογραφή των Ελλήνων που ζούσαν στη χώρα, για το ενδεχόμενο που η Ελλάδα θα προσχωρούσε στο αντίπαλο στρατόπεδο. Το σχέδιο ολοκληρώθηκε μέσα σε λίγες εβδομάδες οπότε στο κεντρικό Γραφείο Πληροφοριών συγκεντρώθηκαν κατάλογοι, συχνά βασισμένοι στο κουτσομπολιό των γειτόνων, με το όνομα, τη διεύθυνση και την επαγγελματική ιδιότητα 2.398 Ελλήνων. Στο τέλος της ίδιας χρονιάς, απόρρητο βρετανικό τηλεγράφημα συνιστούσε στην αυστραλιανή κυβέρνηση, σε περίπτωση που η Ελλάδα εμπλεκόταν σε πόλεμο με τη Βρετανία, να μη μεταχειριστεί ως εχθρούς τους οπαδούς του Βενιζέλου, αλλά μόνο τους Κωνσταντινικούς (Gilchrist, τ. Α΄, σ. 16-19).

ΕΘΝΟΤΟΠΙΚΑ. Από επιστολή που έστειλε το 1916 ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας στο Σίδνεϊ Σάμιουελ Κοέν προς τον πρωθυπουργό της χώρας, σε μια προσπάθεια να σταματήσει τις επιθέσεις κατά των Ελλήνων μεταναστών: “Παρόλο που ξέρω πως η ατυχής κατάσταση στην Ελλάδα έχει επηρεάσει πολλούς ανάμεσά μας, μπορώ να σας διαβεβαιώσω από τις προσωπικές επαφές που είχα με τους Ελληνες σε τούτη την Πολιτεία, αλλά και από ό,τι πληροφορούμαι για άλλες, ότι μολονότι κάποιοι είναι αναμφισβήτητα βασιλικοί, η πλειονότητά τους, όπως προκύπτει και από τα πιστοποιητικά που εκδίδω από καιρού εις καιρόν, προέρχονται από τα νησιά και είναι φανατικοί Βενιζελικοί. Επίσης, γεγονός ακόμη σημαντικότερο, είναι εξαιρετικά πιστοί στο κράτος μας και σαφώς αγγλόφιλοι” (Gilchrist, τ. Α΄, σ. 25-26).

ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ. Σπαζοκεφαλιά για τις “φυλετικές” ταξινομήσεις των αυστραλιανών αρχών αποτέλεσε το 1929 η περίπτωση των “Ιταλών υπηκόων ελληνικής φυλής”, δηλαδή των Ελλήνων που προέρχονταν από τα ιταλοκρατούμενα Δωδεκάνησα. Τελικά, η αυστραλιανή γραφειοκρατία έδειξε ιδιαίτερη εύνοια προς τις γυναίκες. Σύμφωνα με την τελική της απόφαση, η είσοδος επιτράπηκε στις Ελληνίδες που διέθεταν ιταλικό διαβατήριο, ενώ απαγορεύτηκε στους άνδρες κατόχους ιταλικών πιστοποιητικών.

Οι ομογενείς πειρατές

Οπως και οι περισσότεροι Ευρωπαίοι, οι πρώτοι Ελληνες που αποίκισαν την Αυστραλία ήταν βαρυποινίτες, οι οποίοι εξορίστηκαν από τις βρετανικές αρχές περίπου ως δούλοι στη μακρινή ήπειρο γλιτώνοντας τα χειρότερα, δηλαδή την εκτέλεση. Αυτοί οι πρώτοι Ελληνες άποικοι ήταν επτά ναυτικοί που στάλθηκαν σιδηροδέσμιοι από την κυβέρνηση της Αυτής Μεγαλειότητος στην Αυστραλία τον Αύγουστο του 1829, μετά την καταδίκη τους για πειρατεία. Ηταν το πλήρωμα της σκούνας “Ηρακλής” που είχε κουρσέψει το βρετανικό εμπορικό μπρίκι “Αλκηστη” στις 29 Ιουλίου 1827 έξω από τη Μάλτα. Πλοίαρχος του ελληνικού πλοίου ήταν ο Αθηναίος Αντώνης Μανώλης, και το πλήρωμά του αποτελούσαν οι Υδραίοι Δαμιανός Νινής, Γκίκας Βούλγαρης, Γεώργιος Βασιλάκης, Κωνσταντίνος Στρουμπούλης, Νικόλαος Παπανδρέου και Γεώργιος Λαρίτσος. Από τους Βρετανούς είχαν πάρει το μεγαλύτερο μέρος του φορτίου τους (πιπέρι, σκοινιά, σκεύη, θειάφι), χωρίς να πειράξουν τους ναυτικούς. Δυο μέρες αργότερα, η ελληνική σκούνα έπεσε πάνω στο γρήγορο βρετανικό πολεμικό Gannet, το οποίο εκτελούσε περιπολίες στα νότια της Κρήτης. Με τον έλεγχο, ανακαλύφτηκε η πειρατική λεία, και ο “Ηρακλής” οδηγήθηκε με το ζόρι στη Μάλτα. Εκεί οι έμποροι που είχαν προμηθεύσει την “Αλκηστη” αναγνώρισαν την πραμάτεια τους. Λίγες μέρες αργότερα επέστρεψε και το ίδιο το βρετανικό πλοίο στη Μάλτα και οι ναυτικοί του αναγνώρισαν τους πειρατές.

Από εκείνη τη στιγμή αρχίζει η οδύσσεια των επτά νεαρών Ελλήνων. Σε πέντε μήνες οδηγούνται στο ειδικό δικαστήριο της Μάλτας, όπου προεδρεύει ο αντιναύαρχος σερ Εντουαρντ Κόντρικτον. Τραγική ειρωνεία. Ο Κόντρικτον είναι βέβαια ο γνωστός ναύαρχος του αγγλικού στόλου, κατά τη ναυμαχία του Ναυαρίνου, που έσωσε την ελληνική επανάσταση τέσσερις μόλις μήνες νωρίτερα. Αλλά ο Κόντρικτον δεν είχε καμιά ιδιαίτερη συμπάθεια στους Ελληνες και πολύ λιγότερο στους Ελληνες πειρατές. Είχε στείλει πέντε φορές έγγραφες διαμαρτυρίες προς την ελληνική επαναστατική ηγεσία και την είχε επισκεφτεί στο Ναύπλιο, ζητώντας την περιστολή της πειρατείας, απειλώντας να πάρει μέτρα. Στη δίκη, πάντως δυσκολεύτηκε να καταδικάσει το πλήρωμα του “Ηρακλή”. Οι ένορκοι (τρεις Αγγλοι, τρεις Μαλτέζοι, τέσσερις Σικελοί, ένας Ισπανός και ένας Γάλλος) είχαν επηρεαστεί από την περιγραφή της επαναστατικής κατάστασης στην Ελλάδα και από το γεγονός ότι το πλοίο που υπέστη την πειρατεία κατευθυνόταν προς ένα εχθρικό για τους Ελληνες λιμάνι (την Αλεξάνδρεια). Τελικά οι θανατικές καταδίκες που επιβλήθηκαν δεν ήταν δυνατόν να εκτελεστούν. Το Λονδίνο αποφάσισε την μετατροπή των ποινών σε καταναγκαστικά έργα στην Αυστραλία.

Στο Σίδνεϊ οι επτά Ελληνες ορίστηκαν υπηρέτες των αποικιακών αρχών. Δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία για τη δράση τους στην Αυστραλία, όμως κάποιες πηγές μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι πολύ γρήγορα αξιοποιήθηκαν οι ιδιαίτερες γνώσεις τους στην οινοποιϊα. Τελικά, το 1836, με βασιλική απόφαση, δόθηκε χάρη στους επτά ναυτικούς. Ηδη από το 1834, μετά την κήρυξη της ελληνικής ανεξαρτησίας, και κατόπιν ενεργειών των Υδραίων συγγενών τους, κινήθηκε η ελληνική διπλωματία για τον επαναπατρισμό των επτά. Την υπόθεση ανέλαβε προσωπικά ο Σπυρίδων Τρικούπης, και τελικά επιτεύχθηκε ελληνοβρετανική συμφωνία για την πλήρη απαλλαγή των ναυτικών και τη μεταφορά τους στην Ευρώπη. Η Ελλάδα υποχρεώθηκε μόνο να καταβάλει τα έξοδα της μεταφοράς: 4.921 δραχμές.

Από τους επτά οι πέντε επέλεξαν να επιστρέψουν. Οι δυο που αποφάσισαν να παραμείνουν στην Αυστραλία και να πάρουν τη βρετανική υπηκοότητα ήταν ο Αντώνης Μανώλης και ο Γκίκας Βούλγαρης. Για τον πρώτο δεν είναι γνωστό παρά μόνο ότι εργάστηκε ως κηπουρός και πέθανε το 1880. Ο Βούλγαρης, όμως, είχε καλύτερη τύχη. Αλλαξε το όνομά του σε Τζίγκερ, παντρεύτηκε μια νεαρή Ιρλανδή και έκανε δέκα παιδιά και 52 εγγόνια, στους οποίους άφησε μια μικρή περιουσία. Οι απόγονοί του φτάνουν μέχρι τις μέρες μας, έχουν, όμως, πλέον ενταχθεί στην Ιρλανδική και την καθολική κοινότητα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Αναστάσιος Μ. Τάμης “Ιστορία των Ελλήνων της Αυστραλίας” (τ.A΄ [1830-1958], εκδόσεις Βάνιας, Θεσσαλονίκη 1997). Η σύσταση, η οργάνωση και η εξέλιξη των ελληνικών κοινοτήτων στην Αυστραλία, γραμμένη από έναν καθηγητή ιστορίας στο Πανεπιστήμιο La Trobe της Μελβούρνης. Αν και η μελέτη εστιάζεται κυρίως στην εκκλησιαστική ιστορία της κοινότητας, περιλαμβάνονται σημαντικές πληροφορίες για τις ανθελληνικές ταραχές του 1915 και του 1934.

Hugh Gilchrist “Australians and Greeks” (Halstead Press, Vol. 1 [The early years] Melbourne 1992, Vol. 2 [The middle years] Melbourne 1997). Οι σχέσεις των Ελλήνων με την Αυστραλία και των Αυστραλών με την Ελλάδα σε μια αναλυτική εξιστόρηση που δεν παραραλείπει τις δυσάρεστες πλευρές, όπως τις ανθελληνικές ταραχές του μεσοπολέμου. Ο συγγραφέας υπήρξε πρεσβευτής της χώρας του στην Αθήνα κατά την περίοδο της δικτατορίας (1968-1972).

Michele Langfield “More people imperative. Immigration to Australia, 1901-39″ (National Archives of Australia, Καμπέρα 1999). Παρουσίαση της μεταναστευτικής πολιτικής της Αυστραλίας πριν από το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, με βάση τα κρατικά αρχεία της χώρας. Σποραδικές αναφορές στην αντιμετώπιση των Ελλήνων ως “ενίοτε ημιέγχρωμων” μεταναστών β΄ κατηγορίας, στην ίδια κατηγορία με τους Αλβανούς και τους Γιουγκοσλάβους.

Στέλιος Κουρμπέτης “Εωθινόν. Η ιστορία της ελληνικής αριστεράς της Αυστραλίας, 1915-1955″(Μελβούρνη 1992). Η πρώτη επαφή των “ανεπιθύμητων” ελλήνων μεταναστών με το κομμουνιστικό κίνημα της χώρας, με βάση κυρίως μαρτυρίες αγωνιστών της εποχής. Σκιαγράφηση του εχθρικού κλίματος απέναντι στους “dagoes” αλλά και της αρνητικής στάσης της ελληνορθόδοξης εκκλησιαστικής ηγεσίας απέναντι σε οποιεσδήποτε διεκδικήσεις.

ΔΕΙΤΕ

Φοβού τους Ελληνες του Τζον Τατούλις (1999). Διακωμώδηση της μεταφύτευσης των “καθυστερημένων” ηθών του ελλαδικού χώρου στους αντίποδες, μέσα από μια ιστορία κρητικής βεντέτας που ξετυλίγεται από τον Ψηλορείτη ώς τη Μελβούρνη.

(Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία,