Ομπάμα, τρίτη εξέταση

Ομπάμα, τρίτη εξέταση

Το χω δικέ μου, αυτή τη φορά θα σκίσω...

Στα προηγούμενα δύο εξάμηνα κοπήκατε στα μαθήματα: "Ομπάμα, μοχλός κοινωνικής αλλαγής ή μια απ' τα ίδια;" και "Ομπάμα: Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ή ένας ακόμα στυγνός ιμπεριαλιστής;"

Τώρα, εξετάζεστε στο τρίτο μάθημα, "Ομπάμα: Εφερευρέτης μιας κεϊνσιανής συνταγής εξόδου απ' την κρίση ή εγκλωβισμένος στα ίδια αδιέξοδα με όλους τους υπόλοιπους αστούς διαχειριστές;"

Καλή επιτυχία.

Στο Brookings. Μην μπερδεύεστε που τον βλέπετε μεγαλύτερο. Χρωστάει ένα κάρο μαθήματα για να τελειώσει τη Σχολή.

Ομιλία του προέδρου της Κ.Ο του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, Αλέξη Τσίπρα, στο Ινστιτούτο Brookings

Ημερομηνία: 22/01/2013
Left.gr

Κυρίες και κύριοι,

Αποτελεί τιμή και ξεχωριστή χαρά για εμένα να βρίσκομαι σήμερα στο Brookings:

• Ένα ίδρυμα με ισχυρή παράδοση στις τεκμηριωμένες συζητήσεις.

• Ένα ίδρυμα που μπορεί να καταλάβει τι διακυβεύεται στην Ελλάδα και στην Ευρώπη σήμερα.

Όταν ήμουν μικρός, θυμάμαι τους μεγαλύτερούς μου να μου λένε ότι αν η Αμερική αρπάζει ένα κρύωμα, η Ελλάδα κρεβατώνεται με πνευμονία.

Σήμερα, ακούω ότι κάποιοι από τους πολιτικούς σας προειδοποιούν την κυβέρνηση των ΗΠΑ να τους ακούσει αν δε θέλει να γίνει… Ελλάδα.

Ένα πράγμα είναι σαφές: οι χώρες μας μπορεί να είναι πολύ διαφορετικές και σε μέγεθος και σε δομές. Ξέρουμε επίσης ότι υπάρχουν σκιές και προβλήματα του παρελθόντος τα οποία θέλουμε να υπερβούμε.

Υπάρχουν όμως και δεσμοί ισχυροί οι οποίοι σε ένα παγκοσμιοποιημένο τοπίο, γίνονται όλο και ισχυρότεροι.

Διότι η δική μας καταστροφή αφορά και εσάς.

Ένα πράγμα που ως Έλληνας παρατηρώ περπατώντας στους δρόμους σας, είναι ότι η Αμερική δεν βρίσκεται στην κατάσταση κατάθλιψης την οποία δυστυχώς η χώρα μου βιώνει σήμερα. Δεν είδα κλειστά καταστήματα, βλοσυρά πρόσωπα, σημάδια απελπισίας παντού.

• Η Αμερική απέφυγε την κατάθλιψη μετά το 2008.

• Προφανώς και εσείς πληρώσατε ένα βαρύ τίμημα μετά την Κρίση του 2008.

• Η οικονομία σας εξακολουθεί να δυσκολεύεται να ανακάμψει.

• Το ποσοστό απασχόλησης σας είναι ακόμα οδυνηρά χαμηλό.

• Ο λαός σας είναι ακόμα ανήσυχος.

• Εκατομμύρια κόσμου ακόμα δυσκολεύεται να κερδίσει τα προς το ζην.

• Σχεδόν όλος ο κόσμος παραμένει θυμωμένος με όλους όσοι προκάλεσαν τόσο πόνο.

• Αλλά την κατάθλιψη την αποφύγατε.

Σε αντίθεση, η Ελλάδα βιώνει μια βαθιά κατάθλιψη. Και λέγοντας αυτό δεν εννοώ βαθιά ύφεση. Εννοώ κατάθλιψη.

Θέλω να ξεκαθαρίσω το εξής.

Είναι για εμάς σαφές ότι η ελληνική οικονομία και ο ελληνικός κρατικός μηχανισμός είχαν τα δικά τους ενδογενή προβλήματα. Αυτά τα προβλήματα είναι δομικά και έχουν βαθιές ρίζες.

Δεν δημιούργησαν όμως την κρίση στην Ελλάδα. Η κρίση δεν είναι ελληνική. Δεν προκάλεσαν την κρίση αλλά την επιδείνωσαν.

Και επιτρέψτε μου να πω ότι ο ελληνικός λαός είναι λαός εργατικός. Δυστυχώς όμως συκοφαντήθηκε από την πολιτική του ηγεσία.

Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα

• Ακόμα και οι υγιείς επικερδείς επιχειρήσεις χρεοκοπούν.

• Νέοι άνθρωποι υψηλής κατάρτισης με διδακτορικά από Αμερικανικά και Βρετανικά Πανεπιστήμια, δεν μπορούν να βρουν εργασία.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί δεν υπάρχει ένα τέλος σε αυτή τη δίνη;

Η βασική απάντηση είναι διότι το πιστωτικό σύστημα έχει σταματήσει να λειτουργεί και το κράτος αντί να βοηθά υπονομεύει δυνατότητες ανάπτυξης.

Οι τράπεζές μας δεν μπορούν ούτε να δανειστούν ούτε να δανείσουν. Την ίδια στιγμή:

• Το χρεοκοπημένο κράτος μας δανείζεται χρήματα από την Ευρώπη και το ΔΝΤ εκ μέρους των τραπεζών, αλλά αυτά τα κεφάλαια εξαφανίζονται στις μαύρες τρύπες των τραπεζών.

• Η βιομηχανία μας και ο τομέας των υπηρεσιών μας κείται σε ερείπια ενώ το κράτος επιτίθεται στα μειωμένα εισοδήματα εκείνων που ακόμα εργάζονται για να καλύψουν τα ελλείμματα του.

• Μόνο που δεν μπορεί να το επιτύχει αυτό καθότι το δημόσιο χρέος μας αυξάνεται ενώ το εθνικό εισόδημα από το οποίο το χρέος πρέπει να αποπληρωθεί μειώνεται γρήγορα.

Και αυτός ο φαύλος κύκλος περιστρέφεται όλο και πιο γρήγορα.

Υπουργοί της Κυβέρνησης ομολογούν ιδιωτικά ότι κι εκείνοι σκέφτονται ότι οι πολιτικές τους εντείνουν την κρίση -προσθέτοντας ότι δεν έχουν εναλλακτική- ότι αυτές οι πολιτικές τους επιβάλλονται από την Ευρώπη.

Κάθε φορά που η Ελληνική κυβέρνηση κάνει άλλη μια αισιόδοξη ανακοίνωση οι άνθρωποι το συγκρίνουν με την καταστροφή που βλέπουν γύρω τους και χάνουν κάθε πίστη ότι αυτοί οι οποίοι οδηγούν το έθνος ξέρουν τι κάνουν.

Φοβούμαι πως για πολλούς οικονομολόγους αλλά και φοιτητές στον τομέα της Δημόσιας Πολιτικής η χώρα μας έχει μετατραπεί σε ένα εργαστήριο πολιτικών λιτότητας.

• Αν θέλετε να δείτε με ποιο τρόπο η εφαρμογή προκυκλικών οικονομικών πολιτικών καταστρέφει τον κοινωνικό ιστό, μετατρέποντας μία ύφεση σε βαθειά Κρίση, ελάτε στην Ελλάδα.

• Αν θέλετε να δείτε με ποιο τρόπο η επιβολή του μεγαλύτερου προγράμματος δημοσιονομικής πειθαρχίας εν καιρώ ειρήνης, αποτυγχάνει ως προς την αντιμετώπιση της κρίση χρέους, ελάτε στην Ελλάδα.

• Εάν θέλετε να δείτε με ποιο τρόπο η κλεπτοκρατία καταφέρνει να παραμείνει στην εξουσία έχοντας καταστρέψει ένα ολόκληρο έθνος, ελάτε στην Ελλάδα.

Η επικρατούσα άποψη είναι ότι ο κύκλος της ύφεσης που σας περιγράφω ξεκίνησε εξαιτίας του υπερδανεισμού του Ελληνικού κράτους κατά την περίοδο που προηγήθηκε του Κραχ του 2008. Αυτό δεν είναι αναληθές.

Ωστόσο από πλευράς ανάλυσης δεν βοηθά στην προσπάθεια μας να κατανοήσουμε τα αίτια της κρίσης.Είναι κάπως σαν να λέμε ότι ένας ασθενής που πάσχει από καρκίνο πονάει. Αυτό μπορεί πράγματι να ισχύει όμως η συγκεκριμένη παρατήρηση δεν μπορεί να εξηγήσει τι ακριβώς προκάλεσε τον καρκίνο, τι τύπο καρκίνου ή ποια θεραπεία μπορεί να βοηθήσει στην ίασή του. Το χρέος, όπως και ο πόνος, είναι το σύμπτωμα ενός βαθύτερου προβλήματος.

Εάν δεν με πιστεύετε ότι το χρέος δεν είναι η αιτία της κρίσης, σκεφτείτε το παράδειγμα της Ιρλανδίας. Ή της Ισπανίας. Τα επίπεδα του δημοσίου χρέους τους το 2008 ήταν χαμηλότερα από αυτά της Γερμανίας. Οι κρατικοί προϋπολογισμοί τους ήταν πλεονασματικοί, εν αντιθέσει με αυτόν της Γερμανίας ο οποίος ήταν ελλειμματικός. Και παρόλα αυτά η Ιρλανδία και η Ισπανία βρέθηκαν στον ίδιο φαύλο κύκλο με την Ελλάδα: περικοπές μισθών, μείωση της ζήτησης, αύξηση της ανεργίας, μετανάστευση, απογοήτευση. Γιατί;

Ο λόγος είναι, βέβαια, ότι οι χώρες μας είναι μέρος μιας άσχημα σχεδιασμένης Νομισματικής Ένωσης.Μιας νομισματικής ένωσης που έκανε δύο πράγματα:

• Αφαίρεσε από τις οικονομίες μας την ικανότητα να απορροφήσουν ένα σοκ, σε περίπτωση που μας χτυπήσει μια παγκόσμια ή περιφερειακή κρίση.

• Και φρόντισε ώστε, όταν ήρθε το σοκ, να είναι πολύ, πολύ μεγαλύτερο! Γιατί μεγαλύτερο; Επειδή, κατά τη διάρκεια των «καλών εποχών», η νομισματική μας ένωση οδήγησε σε γιγαντιαίες ροές κεφαλαίων από τις πλεονασματικές χώρες στις ελλειμματικές μας χώρες. Οι ροές δημιούργησαν φούσκες που, με τη σειρά τους, δημιούργησαν την εντύπωση της ανάπτυξης (μεγέθυνσης) και της προόδου.

• Στην Ισπανία, τα χρήματα που προέρχονταν από τη Γερμανία και αλλού ήταν δανεισμένα από ιδιώτες-επενδυτές. Οι τιμές των κατοικιών αυξήθηκαν, οι άνθρωποι δανείστηκαν σε μεγάλο βαθμό από τις τράπεζες για να τα αγοράσουν, οι τιμές στη συνέχεια πήγαν ακόμα πιο ψηλά, οι άνθρωποι αισθάνθηκαν πλούσιοι, ξόδεψαν περισσότερο και, ως εκ τούτου, η ισπανική οικονομία αναπτύχθηκε γρήγορα στις πλάτες του ιδιωτικού χρέους.

Στην Ελλάδα, τα χρήματα από τη Γερμανία και αλλού ήταν δανεισμένα από το κράτος, το οποίο τα έδωσε στη συνέχεια στους ιδιώτες-επενδυτές για την κατασκευή δρόμων, Ολυμπιακών εγκαταστάσεων.

Την ίδια στιγμή, η φοροδιαφυγή και οι φοροαπαλλαγές για τους πλούσιους, δεν επέτρεψαν έναν ισοσκελισμένο προϋπολογισμό.

Όταν οι χρηματοπιστωτικές αγορές κατέρρευσαν το 2008, τόσο η Ισπανία όσο και η Ελλάδα ήταν στο δρόμο προς την καταστροφή. Στην Ισπανία, όπως και στην Ιρλανδία, η αγορά ακινήτων κατέρρευσε, οι τιμές έπεσαν, οι άνθρωποι κατέληξαν με σπίτια που άξιζαν λιγότερο από ό,τι τα δάνεια τους, πολλοί χρεοκόπησαν. Όταν οι τράπεζες άρχισαν να έχουν πρόβλημα, το κράτος παρενέβη και ενέγραψε τις απώλειές τους στα βιβλία του. Με τον τρόπο αυτό, τόσο οι τράπεζες όσο και το κράτος χρεοκόπησαν.

Στην Ελλάδα, το κράτος χρεοκόπησε άμεσα, δεδομένου ότι ήταν αυτό που είχε δανειστεί σε πολύ μεγάλο βαθμό. Στη συνέχεια, οι τράπεζες που είχαν δανείσει το κράτος επίσης χρεοκόπησαν. Στη συνέχεια, οι επενδυτές χρεοκόπησαν. Σύντομα, ολόκληρη η χώρα είχε καταρρεύσει.

Δεδομένης της δομής της ευρωζώνης, όπου τα κράτη, χωρίς μία Κεντρική Τράπεζα από πίσω τους, έπρεπε να βάλουν πλάτη στην πτώχευση των τραπεζών, και όπου οι τράπεζες έπρεπε να συνεχίσουν τη χρηματοδότηση των χρεωκοπημένων κρατών, ήταν αναπόφευκτο ότι η θανάσιμη αγκαλιά μεταξύ αφερέγγυων τραπεζών και αφερέγγυων κρατών θα οδηγούσε σε φαινόμενο ντόμινο.

Σε εκείνο το σημείο, η Ευρωπαϊκή Ένωση αρνήθηκε να δει κατάματα τα διαρθρωτικά ρήγματα στην καρδιά της νομισματικής ένωσης.

• Αποφάσισαν ότι ήταν καλύτερα να προσποιούνται ότι αυτό είναι απλώς μια κρίση δημόσιου χρέους, από το να παραδέχονταν ότι έχουν σχεδιάσει μια νομισματική ένωση-έκτρωμα.

• Αποφάσισαν να επιβάλουν λιτότητα σε υπό κατάρρευση οικονομίες, εξασφαλίζοντας έτσι ότι ο ρυθμός της κατάρρευσης θα επιταχυνθεί.

• Με τον τρόπο αυτό, επέφεραν μια ύφεση που δεν ήταν απαραίτητο να έχουμε..

• Και επιμένουν ακόμα σε αυτό.

• Με τεράστιο ανθρώπινο κόστος.

• Και με ένα φοβερό κόστος για τη δημοκρατία.

Λοιπόν, κυρίες και κύριοι, στέκομαι μπροστά σας και ντρέπομαι βαθιά αλλά θα πω ότι κανένα από αυτά τα μαθήματα δεν το έχει πάρει η Ευρώπη.

Ένα άλλο πράγμα που μας έχει διδάξει η κρίση του 1929 είναι ότι, εάν η πολιτική τάξη αποτύχει να αντιμετωπίσει τις συνέπειες αυτής της κατάρρευσης, και η οικονομική κάμψη μετατραπεί σε ύφεση, οι Ναζί θα βρεθούν σύντομα στο Κοινοβούλιο.

Και στο Κοινοβούλιο της χώρας μου, είμαστε υποχρεωμένοι κάθε μέρα να καθόμαστε απέναντι από μια πτέρυγα των Ναζί κακοποιών που προωθούν τον αντισημιτισμό και χαιρετούν όπως ο Αδόλφος Χίτλερ.

Επειδή ανέφερα την περίοδο μεσοπολέμου, τη Μεγάλη Ύφεση, είναι ενδιαφέρον για μένα να συγκρίνουμε την Κεντρική μας Τράπεζα , την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, με τη Fed (Την Ομοσπονδιακή τράπεζα), εδώ στην Ουάσιγκτον.

Το γεγονός ότι ο επικεφαλής της Κεντρικής σας Τράπεζας, κ. Ben Bernanke, έκανε την ακαδημαϊκή εργασία του, μελετώντας την Μεγάλη Ύφεση, είναι σημαντικό. Μπορεί να είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους η Fed έχει συμπεριφερθεί τόσο διαφορετικά από την ΕΚΤ.

Αν συγκρίνει κανείς τη γλώσσα που χρησιμοποιείται από τον κ. Bernanke κατά τη διάρκεια των πέντε τελευταίων ετών με εκείνη των τραπεζιτών της Κεντρικής μας Τράπεζας, θα εντοπίσει τη διαφορά. Η Κεντρική Τράπεζα της Ευρώπης, η Κεντρική μας Τράπεζα, φαίνεται ανέγγιχτη από την οικονομική κρίση που εξελίσσεται κάτω από τη μύτη της. Αν οι κεντρικοί τραπεζίτες μας είχαν περάσει λίγο περισσότερο από το χρόνο τους μελετώντας την Μεγάλη Ύφεση, τα πράγματα μπορεί να ήταν διαφορετικά.

Επιμένοντας για ένα λεπτό στο θέμα της Μεγάλης Ύφεσης, επιτρέψτε μου να σας υπενθυμίσω την ευφυή επισήμανση του Φραγκλίνου Ρούσβελτ ότι, σε μια εποχή ύφεσης, το χειρότερο που πρέπει να φοβόμαστε είναι ο ίδιος ο φόβος. Στη χώρα μου, λες και ήθελαν να αποδείξουν ότι έχει δίκιο ο Roosevelt, προς όφελός τους, οι κλεπτοκράτες αγωνίζονται να παραμείνουν στην εξουσία διασκορπίζοντας το φόβο. Το φόβο για την εναλλακτική λύση στην κυριαρχία τους. Το φόβο για εμάς. Το φόβο για την Αριστερά που εκπροσωπώ εδώ σήμερα.

Υπάρχει κάτι να φοβηθεί κανείς από την Αριστερά στην Ελλάδα; Με ποιο τρόπο είμαστε ριζοσπαστικοί; Οι κινδυνολόγοι θα σας πουν ότι το κόμμα μας, αν έρθει στην κυβέρνηση, θα σκίσει τη δανειακή σύμβαση με την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ, θα βγάλει τη χώρα έξω από την ευρωζώνη, θα διακόψει τους δεσμούς της Ελλάδας με την πολιτισμένη Δύση, ότι η Ελλάδα θα γίνει μια νέα Βόρεια Κορέα.

Αυτό είναι κινδυνολογία στα χειρότερά της. Ο ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα μου, δε θέλει τίποτα από αυτά. Ήμασταν πάντα, και πάντα θα παραμείνουμε, ένα ευρωπαϊκό κόμμα.

Το ότι πιστεύουμε ότι η Ευρώπη έχει χάσει το δρόμο της, και ότι επιβάλλει απάνθρωπες πολιτικές στους ίδιους τους λαούς της, δε μπορεί να θεωρηθεί αντι-ευρωπαϊκό. Πρέπει η πολιτική μας να ανταποκρίνεται στα συμφέροντα των λαών της Ευρώπης. Και στην ιδέα ότι η Ευρώπη είναι το σπίτι μας και πρέπει να το υπερασπιστούμε από τη Μεγάλη Ύφεση που εξαπλώνεται και η οποία απειλεί όχι μόνο εμάς τους Ευρωπαίους, αλλά και ολόκληρη την παγκόσμια οικονομία. Θέλουμε να σταματήσουμε τον κατακερματισμό της Ευρώπης. Και αυτό σημαίνει να αντισταθούμε στις σημερινές πολιτικές της Ευρώπης.

Επιτρέψτε μου να το πω αυτό ξεκάθαρα: ο ΣΥΡΙΖΑ θα κρατήσει την Ελλάδα στην Ευρωζώνη. Αλλά αυτό δεν σημαίνει αποδοχή ηλίθιων και απάνθρωπων πολιτικών που μας υπαγορεύονται από τούς σημερινούς, αυτοκαταστροφικούς ιθύνοντες της Ευρωζώνης. Όχι! Πράγματι, κατά την άποψή μου, προκειμένου να παραμείνουμε μακροπρόθεσμα στην Ευρωζώνη, πράγματι προκειμένου η Ευρωζώνη να επιβιώσει, χρειαζόμαστε μια αλλαγή σχεδίου. Χρειαζόμαστε μια ορθολογική επανεκτίμηση της στρατηγικής μας για την καταπολέμηση της κρίσης. Όχι σε ελληνικό επίπεδο. Στο επίπεδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αλλά αυτή η νέα στρατηγική δεν θα έρθει μέχρις ότου και εκτός εάν ένα κόμμα όπως το δικό μας φωνάξει στις Βρυξέλλες: Φτάνει πια!

Αυτό που λέμε είναι ότι η συμφωνία αυτή παραβιάζεται καθημερινά από την ίδια την πραγματικότητα. Η δανειακή σύμβαση θα γίνει αντικείμενο επαναδιαπραγμάτευσης.

Αλλά το Μνημόνιο της λιτότητας είναι ήδη νεκρό.

Επιτρέψτε μου να υπογραμμίσω ότι δεν είναι δουλειά του ΔΝΤ να προβλέψει τι θα συμβεί αν ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίσει. Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε χωρίς τέτοια σχόλια που υπονομεύουν τη σταθερότητα της οικονομίας ακόμη περισσότερο.

Ωστόσο, χαιρετίζω την προειδοποίηση για Βρυξέλλες, Φρανκφούρτη και Βερολίνο ότι η συμφωνία αυτή έχει ξεπεραστεί από την πραγματικότητα.

Ότι είναι αδύνατον να εφαρμοστεί με επιτυχία, ακόμα και αν ο Σύριζα πείσει κάθε Έλληνα, κάθε Ελληνίδα και κάθε Ελληνόπουλο να ξυπνάει και να κοιμάται σε καθημερινή βάση με την πρόθεση να την τηρεί.

Βλέπετε, πρόκειται για μια συμφωνία που έρχεται σε αντίθεση με τους νόμους της οικονομίας. Και για το λόγο αυτό, η επίμονη εφαρμογή της συμφωνίας αυτής έρχεται σε αντίθεση με τους νόμους του ανθρωπισμού.

Έτσι, αν οι ριζοσπαστικές πολιτικές του ΣΥΡΙΖΑ δεν αφορούν στο να βγάλει την Ελλάδα από την Ευρωζώνη. Και αν δεν πρόκειται να σκίσει τις συμφωνίες μας με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τι σημαίνει η ετικέτα μας ως Ριζοσπαστικής Αριστεράς;

Σημαίνει ότι το είμαστε έτοιμοι για ριζικές μεταρρυθμίσεις στο κράτος, ώστε να δημιουργηθεί ένα σταθερό περιβάλλον δικαιοσύνης, αναδιανομής του πλούτου, και επενδύσεων.

Σημαίνει ότι θα συνεχίσουμε να επιμένουμε ότι η Ευρωζώνη χρειάζεται νέα θεμέλια.

Σημαίνει ότι δεν θα αποδεχτούμε την ευρωπαϊκή μετενσάρκωση του Χέρμπερτ Χούβερ να στοιχειώνει τους λαούς της Ευρώπης.

Σημαίνει ότι θα αντιταχθούμε σε κάθε προσπάθεια να εξηγηθεί η κρίση του ευρώ, με το σχήμα “Οι τζίτζικες του Νότου ξόδεψαν υπερβολικά χρησιμοποιώντας τα μυρμήγκια του Βορρά ως εγγυητές”.

Σημαίνει ότι θα συνεχίσουμε να εξηγούμε ότι η κρίση του ευρώ συνέβη επειδή οι τζίτζικες της Γερμανίας και της Ελλάδας έκαναν πάρτυ πριν από το 2008, κερδίζοντας εις βάρος των σκληρά εργαζόμενων μυρμηγκιών τόσο στη Γερμανία όσο και στην Ελλάδα.

Και όταν συνέβη το κραχ, οι τζίτζικες της Γερμανίας και της Ελλάδας απαίτησαν ότι τις απώλειές τους θα τις πληρώσουν τα μυρμήγκια της Γερμανίας και της Ελλάδα.

Σημαίνει ότι θα απαιτήσουμε ένα Νέο Σύμφωνο (new deal) για την Ευρώπη, που θα κινητοποιήσει τις παραγωγικές δυνατότητες της Ηπείρου ενάντια στη φτώχεια και την απελπισία.

Τον περασμένο Ιούνιο, ο ΣΥΡΙΖΑ τινάχθηκε από το 4 στο 27% αλλά δεν ήταν πρώτο κόμμα. Πολλοί από εσάς πρέπει να έχετε ακούσει την προπαγάνδα, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα επικίνδυνα άπειρο.

Σήμερα, στέκομαι εδώ, μπροστά σας, έτοιμος να απαντήσω στις ερωτήσεις σας, και υπερήφανος να πω:

Ναι, είμαστε άπειροι στο να συνάπτουμε σκιερές συμφωνίες με τους κλεπτοκράτες και τους ολιγάρχες. Ναι, είμαστε άπειροι στη συγκάλυψη σκανδάλων δωροδοκίας, όπως το διαβόητο σκάνδαλο της Siemens. Όπως το σκάνδαλο απόκρυψης της λίστας Λαγκάρντ. Ναι είμαστε άπειροι. Ναι, δεν έχουμε στο ενεργητικό μας καμία υπογραφή δανειακής σύμβασης που αντιβαίνει στη λογική της μακροοικονομίας. Ναι, οι σκέψεις μας είναι σαφείς και τα χέρια μας είναι σταθερά. Και, πάνω απ 'όλα, είναι καθαρά.

Τελευταίο, αλλά όχι έσχατο, το μήνυμά μου σε αυτό το κοινό, εδώ στο Brookings, είναι ότι το κόμμα μας θέλει να καθιερώσει έναν αμοιβαία επωφελή διάλογο με καλοπροαίρετους, προοδευτικούς στοχαστές από την δική σας πλευρά του Ατλαντικού.

Θέλω να σας πω ότι οι άνθρωποι στην Ελλάδα, ακόμη και της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, σας θεωρούν συνοδοιπόρους στην πολύπλευρη, αλλά σημαντική επιχείρηση για την αποκατάσταση της ευημερίας και της ελπίδας στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

Ο υπόλοιπος κόσμος, έχοντας σημειώσει τεράστια πρόοδο τις τελευταίες δεκαετίες, παρακολουθεί εμάς τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς με αγωνία. Δεν πρέπει να τους απογοητεύσουμε όπως ακριβώς δεν πρέπει να απογοητεύσουμε τους ίδιους τους λαούς μας.

Πρέπει να αποδείξουμε όλοι μαζί ότι η ανθρωπότητα έχει γίνει σοφότερη από τις καταστροφές που έχει ζήσει στο παρελθόν.

Σας ευχαριστώ

Πηγή: Left.gr

Συγχαρητήρια. Ωραίο το σκονάκι από το Ινστιτούτο Levy. Και τώρα, η στιγμή της επαλήθευσης:

Κλειστό λόγω της διαθεσιμότητας των δημόσιων υπαλλήλων και το Αγαλμα της Ελευθερίας στη Νέα Υόρκη

ΗΠΑ

Ανησυχία για την «παράλυση» του δημόσιου τομέα

ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ.--

Συνεχίστηκε χτες για δεύτερη μέρα η αναστολή λειτουργίας ενός σημαντικού μέρους των ομοσπονδιακών δημόσιων υπηρεσιών (λόγω διαθεσιμότητας εκατομμυρίων υπαλλήλων) ως έκφραση της αντιπαράθεσης για τον προϋπολογισμό ανάμεσα στα δύο αστικά κόμματα, με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα να την αποδίδει στους Ρεπουμπλικάνους που τους κατηγορεί για «ιδεολογική σταυροφορία άρνησης υγειονομικής κάλυψης σε εκατομμύρια Αμερικανούς». Βέβαια, το συγκεκριμένο πρόγραμμα που εμφανίζεται να αμβλύνει το τεράστιο πρόβλημα των εκατομμυρίων ανασφάλιστων που δεν έχουν περίθαλψη ουσιαστικά ευνοεί τις ασφαλιστικές εταιρείες και τα μονοπώλια του χώρου της Υγείας (φαρμακευτικές κ.λπ.) είναι μια πλευρά της αντιπαράθεσης αυτής.

Την ίδια ώρα και υπό το βάρος διατύπωσης ευρύτερων ανησυχιών από στελέχη θεσμικών οργάνων του διεθνούς κεφαλαίου για τις διεθνείς επιπτώσεις της κρίσης, ο Πρόεδρος Ομπάμα συνέχιζε ως αργά χτες βράδυ τον πυρετό συσκέψεων στο Λευκό Οίκο, αφ' ενός, με στελέχη Ρεπουμπλικάνων και Δημοκρατικών στο Κογκρέσο, αφ' ετέρου, με τα διευθυντικά στελέχη των 19 μεγαλύτερων εταιρικών ομίλων στις ΗΠΑ.

Ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου του αμερικάνικου Στρατού στρατηγός Ρέι Οντιέρνο, έκανε έκκληση να βρεθεί «γρήγορα μια λύση» στο θέμα της χρηματοδότησης της ομοσπονδιακής κυβέρνησης που έχει οδηγήσει στο κλείσιμο πολλών υπηρεσιών, τονίζοντας ότι η κατάσταση αυτή είναι «ιδιαίτερα επιζήμια για τις καθημερινές επιχειρήσεις των Ενόπλων Δυνάμεων». Ο διευθυντής των μυστικών υπηρεσιών Τζέιμς Κλάπερ, μιλώντας σε επιτροπή της Γερουσίας σημείωσε πως η συνέχιση της κρίσης «βλάπτει σοβαρά» το έργο όσων εργάζονται στους τομείς κρατικής ασφάλειας, λέγοντας χαρακτηριστικά πως σε διαθεσιμότητα έχει τεθεί το 70% του προσωπικού που απασχολείται στον τομέα ηλεκτρονικής αντικατασκοπείας.

Επίσης, λόγω της κατάστασης στις υπηρεσίες αναβλήθηκε το ταξίδι του Ομπάμα στην Ασία (Μαλαισία και Φιλιππίνες).

Διεθνής αβεβαιότητα

Μέρος στη «χορωδία» προειδοποιήσεων για τους άμεσους και μεσοπρόθεσμους κινδύνους από μία παρατεταμένη συνέχιση της «παράλυσης» στις ΗΠΑ εξαιτίας της μη ψήφισης του προϋπολογισμού για το νέο οικονομικό έτος πήραν χτες και ξένοι αξιωματούχοι.

Η Λόρα Κόντρις, επικεφαλής του τμήματος Παγκόσμιας Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας στο ΔΝΤ, σημείωσε πως η υπόθεση έχει προς το παρόν «ήπιες» επιπτώσεις στις χρηματοπιστωτικές αγορές, όμως μακροπρόθεσμα θα μπορούσε να οδηγήσει σε έναν περιορισμό στις χορηγήσεις πιστώσεων εξαιτίας της αβεβαιότητας που προκαλεί.

Παρόμοιες προειδοποιήσεις για τους πιθανούς κινδύνους που ενέχει μία παράταση της κρίσης στις ΗΠΑ στην παγκόσμια οικονομία έκανε και ο διευθυντής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Μάριο Ντράγκι. Ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών Πιερ Μοσκοβισί εξέφρασε ανησυχία ότι η παράλυση του ομοσπονδιακού κράτους στις ΗΠΑ «μπορεί να φρενάρει την επανεκκίνηση της γαλλικής οικονομίας». Ωστόσο, ο Γερμανός κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέφεν Ζάιμπερτ προειδοποίησε ότι οι οικονομικές συνέπειες από τις ΗΠΑ θα είναι «περιορισμένες» υπό την προϋπόθεση πως το ζήτημα θα λήξει σε δύο βδομάδες. Τέλος, η Κίνα εξέφρασε ανησυχίες για τις επιπτώσεις της κρίσης στην παγκόσμια οικονομία εκτιμώντας ότι οι εκεί εξελίξεις αποκάλυψαν «την άσχημη πλευρά των μικροκομματικών σκοπιμοτήτων» στην Ουάσιγκτον.
Ριζοσπάστης

Ν. Μόττας-Οι κολομβιανοί επαναστάτες του FARC-EP και οι πραιτωριανοί του Ιμπεριαλισμού

Ν. Μόττας-Οι κολομβιανοί επαναστάτες του FARC-EP και οι πραιτωριανοί του Ιμπεριαλισμού

Οι κολομβιανοί επαναστάτες του FARC-EP και οι πραιτωριανοί του Ιμπεριαλισμού

του Νίκου Μόττα*.

«Εκφράζουμε την πλήρη αλληλεγγύη μας στον ελληνικό λαό, την εργατική τάξη της χώρας σας, στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας και την ΚΝΕ, σε όλο το επαναστατικό κίνημα που αντιμετωπίζει το δολοφονικό καπιταλισμό και τις φασιστικές του εκδηλώσεις», FARC-EP, Σεπτέμβρης 2013.


Μια απ' τις ωραιότερες στιγμές των πετυχημένων εκδηλώσεων του φετινού Φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή, που κορυφώθηκαν με το τριήμερο στο Πάρκο Τρίτση, ήταν το μαγνητοσκοπημένο μήνυμα αλληλεγγύης εκ μέρους του κολομβιανού λαϊκού στρατού FARC-EP (Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia—Ejército del Pueblo). Το μήνυμα αυτό των ηρωϊκών κολομβιανών ανταρτών, όπως ήταν επόμενο, ξύπνησε τα αντικομμουνιστικά αντανακλαστικά όσων έχουν κάνει επάγγελμα τους τις συκοφαντίες κατά του εργατικού κινήματος και των λαϊκών αγώνων. Τόσο απ' τον διαδικτυακό απόπατο των νεοναζί χρυσαυγιτών, όσο και απ' το κόμμα του βιομήχανου Στ. Μάνου, γράφτηκαν χοντροειδείς συκοφαντίες ενάντια στους κολομβιανούς επαναστάτες με απώτερο ασφαλώς στόχο την σπίλωση του ΚΚΕ.



Επειδή όμως το ψέμα των απολογητών του Καπιταλισμού – είτε αποκαλούνται «εθνικιστές» είτε «φιλελεύθεροι» - έχει κοντά ποδάρια, ας δούμε τώρα και την πραγματικότητα.


Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 δυνάμεις του κολομβιανού στρατού που ελέγχονταν απ' το λεγόμενο «Εθνικό Μέτωπο» (Frente Nacional) – μια αντικομμουνιστική συμμαχία φιλελεύθερων και συντηρητικών - ξεκίνησαν μια πρωτοφανή επιχείρηση καταστολής προοδευτικών κινημάτων που αναπτύσονταν στην κολομβιανή επαρχία. Το Μάη του '64, περίπου 16.000 στρατιώτες του τακτικού στρατού, με την συνδρομή μαχητικών αεροσκαφών, εξαπέλυσαν επίθεση εναντίον αγροτικού οικισμού στην περιοχή Μαρκετάλια που αριθμούσε 1.000 κατοίκους. Η ηρωϊκή αντίσταση 46 ανδρών και γυναικών (οι μοναδικοί ένοπλοι σε όλο τον οικισμό) αποτέλεσε το έναυσμα για τη δημιουργία του αντάρτικου, λαϊκού στρατού – των Επαναστατικών Ενόπλων Δυνάμεων. Αρχηγός της μικρής ένοπλης ομάδας που αργότερα έγινε σύμβολο ελευθερίας ενός ολόκληρου λαού ήταν ο Μανουέλ Μαρουλάντα. [1]


Η ίδρυση των FARC προήλθε την ανάγκη να προστατευθεί ο πληθυσμός της κολομβιανής υπαίθρου, οι αγρότες, οι χωρικοί, τα φτωχά λαϊκά στρώμματα της επαρχίας απ' την επιθετικότητα του αμερικανοκίνητου αστικού κράτους. Ενός αστικού κράτους και παρακρατικών μηχανισμών που απ' τη δεκαετία του '40, στο όνομα της αντιμετώπισης του κομμουνιστικού κινδύνου, κουρέλιασαν κάθε έννοια «δημοκρατίας» «ισότητας» και «ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Έγραφε σχετικά ο Ραούλ Ρέγιες, μέλος της Γραμματείας του Κεντρικού Επιτελείου των FARC: «Δολοφόνησαν, βασάνισαν και εξαφάνισαν εργάτες, αγρότες, διανοούμενους, φοιτητές, δημοσιογράφους, γιατρούς, ιθαγενείς, συνδικαλιστές, πολιτικά στελέχη, άνεργους, νοικοκυρές, επαγγελματίες, σ’ ένα τρελό κυνηγητό ενάντια στην πρόοδο και τη συνύπαρξη των πολιτών. Με το πρόσχημα να τελειώνουν μια και καλή με τον κομμουνισμό, έσπειραν την «κρατική τρομοκρατία» στην κοινωνία της Κολομβίας, πότε ντυμένοι με τη στρατιωτική τους στολή, πότε ντυμένοι με πολιτικά, κάτω από τις ονομασίες «τραμπούκοι», «αυτοάμυνα», «παραστρατιωτικοί», «χαφιέδες» ή απλά «μυστικές υπηρεσίες», όλοι τους με ειδική άδεια να σκοτώνουν επίσημα αγωνιστές του λαϊκού κινήματος, τους κομμουνιστές και τους ηγέτες τους». [2]


Η Κολομβία άλλωστε, ιδιαίτερα μετά το θρίαμβο της κουβανικής Επανάστασης το 1959, αποτέλεσε το «εργαστήρι» του Ιμπεριαλισμού στη Λατινική Αμερική, μια χώρα-πυλώνα των αντεπαναστατικών σχεδιασμών των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή. Η δημιουργία και δράση του Λαϊκού Στρατού – αντίθετα με όσα λένε οι διάφοροι πραιτωριανοί του Ιμπεριαλισμού – ήταν η απάντηση στην καπιταλιστική βαρβαρότητα των κολομβιανών κυβερνήσεων, στην καταλήστευση του φυσικού πλούτου από μονοπωλιακούς ομίλους και στις επιθέσεις παραστρατιωτικών ομάδων ενάντια στον άμαχο πληθυσμό.


Η βαρβαρότητα του κολομβιανού κράτους και των βορειοαμερικανικών πατρόνων του δεν είναι αποκλειστικά φαινόμενο των περασμένων δεκαετιών. Συνεχίζεται μέχρι και σήμερα, παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση της Μπογκοτά διατείνεται ότι επιθυμεί μια ειρηνική διευθέτηση του εμφυλίου. Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο Ερνάντο Οσπίνα [3], μόνο κατά την πρώτη τριετία (2002-2005) της θητείας του πρώην προέδρου Άλβαρο Ουρίμπε περισσότεροι από 1 εκατομμύριο κολομβιανοί ξεριζώθηκαν βιαίως απ' τις εστίες τους, η μεγάλη πλειοψήφια των οποίων ήταν αγρότες οι οποίοι εκδιώχθηκαν απ΄ τη γη και τα σπίτια τους. Η φιλελεύθερη κυβέρνηση Ουρίμπε χρησιμοποίησε ειδικά εκπαιδευμένες μονάδες του στρατού που επιδώθηκαν σε ένα ανελέητο κυνήγι μαγισσών με σκοπό να εξαλείψουν πιθανούς συμπαθούντες των FARC. Όσοι δε απ' τους αγρότες η χωρικούς είχαν το θάρρος να υποστηρίξουν τη δράση των ανταρτών δολοφονήθηκαν από ανθρώπους της μυστικής αστυνομίας (DAS). Ο Οσπίνα υπολογίζει ότι η – κατά τα άλλα φιλελεύθερη και «δημοκρατική» – κυβέρνηση του Ουρίμπε δολοφόνησε περισσότερους από 500 συνδικαλιστές και πρωτοπόρους εργάτες από τότε που ανέλαβε τα ηνία της χώρας.


Ο αμερικανός καθηγητής Τζέημς Πέτρας αναφέρει «Η ολοκληρωτική τρομοκρατική δομή του κράτους καθορίζει τον χαρακτήρα του πολιτικού συστήματος. Η εκλογική διαδικασία αποτελεί αποκλειστικά ως “βιτρίνα” για την ύπαρξη αγαστών σχέσεων με φιλελεύθερα, συντηρητικά και σοσιαλδημοκρατικά καθεστώτα στην Ευρώπη, τη Βόρεια και Νότια Αμερική. Ως αποτέλεσμα αυτού, οι έπαινοι και η υποστήριξη τους προς τον πρόεδρο Ουρίμπε μετά το ζήτημα της Μπετανκούρ χρησιμοποιήθηκαν για να νομιμοποιήσουν το τρομοκρατικό καθεστώς». Τα εγκλήματα της κολομβιανής ολιγαρχίας ενάντια στους αγρότες και τα λαϊκά στρώματα της χώρας καλύπτονται συνήθως πίσω από τόνους προπαγάνδας ενάντια στον επαναστατικό λαϊκό στρατό. Τόσο οι ΗΠΑ όσο και η ΕΕ, με τις οποίες η κολομβιανή κυβέρνηση κλείνει συμφωνίες δισεκατομμυρίων προς όφελος των μονοπωλιακών ομίλων, περιλαμβάνει τις FARC-EP στον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων.Μόνο που ο μόνος τρομοκράτης στην κολομβιανή επικράτεια δεν είναι άλλος απ' την ίδια την κυβέρνηση της χώρας.


Σχετική έκθεση του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (Νοέμβρης 2012) αναφέρει ότι από το 2004 ο τακτικός στρατός δολοφόνησε περί τους 3.000 αμάχους ντύνοντας τους αργότερα με στρατιωτικού τύπου στολές ώστε να... μοιάζουν με αντάρτες των FARC. Μάλιστα, όπως αναφέρεται στην έκθεση οι περισσότερες δολοφονίες σημειώθηκαν την περίοδο 2004-2008 όπου, εντελώς «συμπτωματικά», οι ΗΠΑ είχαν αυξήσει κατακόρυφα την στρατιωτική βοήθεια προς τις κολομβιανές αρχές. Η έκθεση καταλήγει ότι τα εγκλήματα αυτά της κυβέρνησης της Μπογκοτά είχαν την έγκριση των υψηλότερων κλιμακίων του στρατού και αποτελούσαν «κρατική πολιτική». Δηλαδή, την ίδια περίοδο που τα κολομβιανά διεθνή μέσα ενημέρωσης υπερθεμάτιζαν την απαγωγή της γαλλο-κολομβιανής πολιτικού Μπετανκούρ [4] από τους «τρομοκράτες» των FARC, η κυβέρνηση της χώρας μακέλευε άμαχο πληθυσμό στο όνομα της αντιμετώπισης των ανταρτών!


Άλλη μια συκοφαντία που από κοινού η κολομβιανή ολιγαρχία και ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός έχουν υφάνει ενάντια στους αντάρτες είναι αυτή της δήθεν «εμπορίας ναρκωτικών». Σε μια χώρα όπου τα καρτέλ των ναρκωτικών ζούν και βασιλεύουν στις παρυφές της κολομβιανής πλουτοκρατίας, Μπογκοτά και Ουάσινγκτον επιχειρούν με διμερείς συμφωνίες (βλέπε «Σχέδιο Κολομβία») να επεκτείνουν την κυριαρχία των μονοπωλιακών συμφερόντων, ενισχύοντας το υπάρχον κρατικό δίκτυο τρομοκρατίας και στοχεύοντας στην αποσταθεροποίηση γειτονικών κυβερνήσεων, όπως αυτές της Βενεζουέλας και του Εκουαδόρ. Ταυτόχρονα επιχειρείται η σπίλωση του αντι-ιμπεριαλιστικού, απελευθερωτικού αγώνα των ανταρτών με κατηγορίες για διακίνηση και εμπόριο ναρκωτικών. Ποιά είναι η πραγματικότητα;


Ο Ντόνι Μάρσαλ, τέως διευθυντής της Υπηρεσίας Δίωξης Ναρκωτικών των ΗΠΑ (DEA) και ο Τζέημς Μιλφορντ, τ. Υποδιευθυντής, έχουν δηλώσει δημοσίως ότι δεν υπάρχει απόδειξη για συμμετοχή των FARC σε εμπόριο ναρκωτικών μέσω πώλησης, παραγωγής ή διακίνησης [5]. Ο Μάρσαλ, καταθέτοντας σε Επιτροπή της αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων, αναγνώρισε ότι δεν στοιχειοθετείται καμία κατηγορία ενάντια στις FARC για εμπόριο ναρκωτικών η ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Όπως αναφέρει ο συγγραφέας Ρόμπιν Κιρκ, τόσο ο τ.πρέσβης των ΗΠΑ στη Μπογκοτά Μάϊλς Φρέτσετ όσο και ο τέως αρχηγός της κολομβιανής αστυνομίας Ρόσο Χοσέ Σεράνο έχουν παραδεχθεί πως οι μύθοι περί εμπλοκής του Λαϊκού Στρατού σε εμπόριο ναρκωτικών αποτελούν συνειδητά ψεύδη των κολομβιανών ενόπλων δυνάμεων προκειμένου να αποσπάσουν περισσότερα κονδύλια απ' την κυβέρνηση των ΗΠΑ για τη δήθεν αντιμετώπιση των ανταρτών.


Αυτά επιβεβαιώνει και ο πρώην αξιωματούχος των Ειδικών Δυνάμεων των ΗΠΑ Στάν Γκοφ: «Η προσωπική μου εμπειρία ως στρατιωτικός ακόλουθος στην Κολομβία το 1992 με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο “πόλεμος κατά των ναρκωτικών” είναι απλά ένα σενάριο προπαγάνδας, μιά ιστορία για την αμερικανική κοινή γνώμη. Αξιωματούχοι του Γραφείου Δημοσίων Υποθέσεων της Πρεσβείας μας ενημέρωναν ότι η επιχείρηση ενάντια στο εμπόριο ναρκωτικών ήταν προπέτασμα καπνού...».


Η μοναδική ανοχή που έχουν επιδείξει οι FARC-Λαϊκός Στρατός στο θέμα των ναρκωτικών ουσιών είναι η ανοχή τους απέναντι σε μικροκαλλιεργητές που βρίσκονται εντός των ορίων που ελέγχουν οι αντάρτες. Και αυτό διότι η καλλιέργεια κόκας έχει καταστεί ο μοναδικός τρόπος επιβίωσης μιας μερίδας μικροκαλλιεργητών και φτωχών αγροτών που αντιμετωπίζουν την πλήρη εγκατάλειψη απ' την κολομβιανή κυβέρνηση και έχουν συντριβεί οικονομικά απ' την πολιτική των εισαγωγών σε αγροτικά είδη. Ο Λαϊκός Στρατός έχει θεσπίσει «επαναστατικό φόρο» στην παραγωγή κόκας, όπως και σ' αυτήν του καφέ, με ταξικά κριτήρια και με σκοπό την χρηματοδότηση της δημιουργίας σχολείων, κέντρων υγείας και ενός δικτύου αλληλεγγύης στην επικράτεια που είναι υπό τον έλεγχο των FARC.


Οι πηγές των περίφημων καρτέλ των ναρκωτικών πρέπει να αναζητηθούν στους κύκλους της κολομβιανής οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας, καθώς και στους παραστρατιωτικούς μηχανισμούς του κράτους. Από τη δεκαετία του '80 κιόλας, τα ναρκο-καρτέλ των Μεντελίν και Κάλι διοχέτευαν μέρος απ' τα κέρδη τους στους αντεπαναστάτες Κόντρας στη Νικαράγουα, με την συνενοχή και συγκάληψη της CIA και της κυβέρνησης Ρίγκαν. Αποχαρακτηρισμένο έγγραφο της Αμερικ. Υπηρεσίας Δίωξης Ναρκωτικών (23 Σεπτέμβρη 1991) κάνει λόγο για στενές σχέσεις του τότε γερουσιαστή (και μετέπειτα προέδρου) Άλβαρο Ουρίμπε με το καρτέλ Μεντελίν και τον τότε αρχιβαρώνο των ναρκωτικών Πάμπλο Εσκομπάρ. Σε αυτό να προστεθεί ότι μέλη της οικογένειας του πρώην – φιλελεύθερου και βραβευμένου με το αμερικανικό Προεδρικό Παράσημο της Ελευθερίας – προέδρου Ουρίμπε έχουν κατηγορηθεί δημοσίως για στενές σχέσεις με ακροδεξιές παραμιλιταριστικές οργανώσεις που πρωτοστατούν στο εμπόριο ναρκωτικών όπως οι Autodefensas Unidas de Colombia (AUC).


Οι ανυπόστατες κατηγορίες και οι συκοφαντίες της κολομβιανής αστικής τάξης και του Ιμπεριαλισμού ενάντια στις Επαναστατικές Δυνάμεις των FARC δυναμιτίζουν κάθε προσπάθεια ειρηνικής διευθέτησης. Ο δίκαιος, ταξικός αγώνας των FARC-Λαϊκός Στρατός είναι μια συνεχής πάλη ενάντια στην κτηνωδία δεκαετιών που ο άγριος Καπιταλισμός εγχώριων και ξένων μονοπωλιακών συμφερόντων έχει επιβάλει στο λαό της Κολομβίας. Οι κολομβιανοί επαναστάτυες έχουν – πρέπει να έχουν – την στήριξη όλων όσων αγωνίζονται σε κάθε γωνιά του πλανήτη για να ξημερώσουν καλύτερες μέρες για τους λαούς.


Υποσημειώσεις:


[1] Μανουέλ Μαρουλάντα (Manuel Marulanda), κατά κόσμον Πέδρο Αντόνιο Μαρίν (1930-2008), ιδρυτής του Λαϊκού Στρατού.


[2] “Επαναστατικές Ένοπλες Δυνάμεις Κολομβίας – Λαϊκός Στρατός – 37 χρόνια μάχες για τη νέα Κολομβία” του Ραούλ Ρέγιες. Πολύ ενδιαφέρουσα μαρτυρία που δημοσιεύθηκε στην ΚΟΜΕΠ, Τεύχος 2001, 6.


[3] Τα έργα και οι ημέρες του προέδρου Ουρίμπε περιλαμβάνονται στο βιβλίο “Colombia, Laboratorio de Embrujos: Democracia y Terrorismo de Estado” του Ε.Οσπίνα.


[4] Η Ίνγκριντ Μπετανκούρ, πρώην γερουσιαστής, απήχθη τον Φλεβάρη του 2002 και απελευθερώθηκε τον Ιούλη του 2008.


[5] Περισσότερα στοιχεία στο βιβλίο του James Brittain: “Revolutionary Social Change in Colombia: The Origin and Direction of the FARC-EP” , Λονδίνο, 2010.




* Ο Ν. Μόττας είναι υποψ. διδάκτωρ πολιτικής ιστορίας, εξωτερικής πολιτικής και διαχειριστής του Ελληνικού Αρχείου Τσε Γκεβάρα (guevaristas.net)

πηγη: Lenin Reloaded

Ι.Β. Στάλιν: Οργανώστε την μαζική κριτική από τα κάτω

Ι.Β. Στάλιν: Οργανώστε την μαζική κριτική από τα κάτω

Αναρτήθηκε από τον/την redship 

Οργανώνετε τη μαζική κριτική από τα κάτω

(Από τα Απαντα του Ι.Β. Στάλιν)

…Το δεύτερο ζήτημα αφορά τα καθήκοντα της πάλης ενάντια στη γραφειοκρατία, τα καθήκοντα της οργάνωσης της μαζικής κριτικής των ελλείψεων μας, τα καθήκοντα της οργάνωσης του μαζικού ελέγχου απ’ τα κάτω. Ένας απ’ τους πιο σκληρούς εχθρούς της πορείας μας προς τα μπρος είναι η γραφειοκρατία. Ο εχθρός αυτός ζει σ΄ όλες τις οργανώσεις μας, και στις κομματικές, και στις κομσομολικές, και στις συνδικαλιστικές, και στις οικονομικές. Όταν μιλάνε για γραφειοκράτες, δείχνουν συνήθως με το δάχτυλο τους παλιούς εξωκομματικούς υπαλλήλους, που, στις γελοιογραφίες, τους παριστάνουν συνήθως με γυαλιά (γέλια). Αυτό δεν είναι πέρα για πέρα σωστό σύντροφοι. Αν το ζήτημα ήταν μόνο για τους παλιούς γραφειοκράτες, η πάλη ενάντια στη γραφειοκρατία θάταν η πιο εύκολη δουλειά. Το κακό είναι ότι εδώ δεν πρόκειται για τους παλιούς γραφειοκράτες. Εδώ, σύντροφοι, πρόκειται για τους νέους γραφειοκράτες που συμπαθούν τη Σοβιετική εξουσία, πρόκειται τέλος για τους κομμουνιστές γραφειοκράτες. Ο κομμουνιστής γραφειοκράτης είναι ο πιο επικίνδυνος τύπος γραφειοκράτη. Γιατί; Γιατί καμουφλάρει τη γραφειοκρατία του με τον τίτλο του κομματικού μέλους. Και τέτοιους κομμουνιστές γραφειοκράτες, δυστυχώς, δεν έχουμε λίγους.

Πάρτε τις κομματικές οργανώσεις. Θα διαβάσατε φαντάζομαι, για την υπόθεση Σμόλενσκ, για την υπόθεση Αρτιόμοφσκ κτλ. Τι λέτε, τυχαία είναι αυτά; Πώς εξηγούνται αυτές οι επαίσχυντες περιπτώσεις αποσύνθεσης και ηθικής κατάπτωσης σε μερικούς κρίκους των κομματικών μας οργανώσεων; Εξηγούνται με το γεγονός ότι εκεί έφτασαν το μονοπώλιο του κόμματος ως τον παραλογισμό, έπνιξαν τη φωνή της βάσης, εκμηδένισαν την εσωκομματική δημοκρατία και εγκαθίδρυσαν τη γραφειοκρατία. Πώς να παλέψουμε ενάντια σ’ αυτό το κακό; Νομίζω πως ενάντια σ’ αυτό το κακό δεν υπάρχουν και δεν μπορούν να υπάρχουν άλλα μέσα, πέρα από την οργάνωση του ελέγχου απ’ τα κάτω από μέρους των κομματικών μαζών και την καλλιέργεια της εσωκομματικής δημοκρατίας. Τι αντίρρηση μπορεί να φέρει κανείς στο να ξεσηκώσουμε την οργή των κομματικών μαζών ενάντια σ’ αυτά τα σάπια στοιχεία και να τους δώσουμε τη δυνατότητα να κυνηγήσουν αυτά τα στοιχεία με το κοντόξυλο; Νομίζω πως σ’ αυτό δεν μπορεί να υπάρχει καμιά αντίρρηση.

Ή, ας πάρουμε λ.χ. την Κομσομόλ. Δε θα αρνηθείτε βέβαια ότι υπάρχουν εδώ κι εκεί, στην Κομσομόλ, ολότελα σάπια στοιχεία, που η ανελέητη πάλη ενάντια τους είναι απόλυτα αναγκαία. Αλλά ας αφήσουμε στην άκρη τα σάπια στοιχεία. Ας πάρουμε το τελευταία γεγονός της χωρίς αρχές, πάλης ομάδων μέσα στην Κομσομόλ, γύρω από πρόσωπα, που δηλητηριάζει την ατμόσφαιρα της Κομσομόλ. Πως εξηγείται το γεγονός ότι στην Κομσομόλ υπάρχουν όσοι θες «κοσαρεφικοί» και «σομπολεφικοί», ενώ τους μαρξιστές πρέπει να τους γυρεύεις με το κερί; (Χειροκροτήματα). Τι άλλο δείχνει αυτό το γεγονός, αν όχι ότι σε μερικούς κρίκους των κορυφών της Κομσομόλ συντελείται ένα προτσές γραφειοκρατικής αποστείρωσης;

Και τα συνδικάτα; Ποιος θ’ αρνηθεί ότι στα συνδικάτα έχουμε όση θέλεις γραφειοκρατία; Έχουμε τις παραγωγικές συσκέψεις στις επιχειρήσεις. Έχουμε τις προσωρινές επιτροπές ελέγχου στα συνδικάτα. Καθήκον αυτών των οργανώσεων είναι να ξυπνούν τις μάζες, να αποκαλύπτουν τις ελλείψεις μας και να δείχνουν τους δρόμους για την καλυτέρευση της οικοδόμησης μας. Γιατί οι οργανώσεις αυτές δεν αναπτύσσονται; Γιατί δεν σφύζει μέσα τους η ζωή; Μήπως δεν είναι φανερό ότι η γραφειοκρατία στα συνδικάτα, μαζί με τη γραφειοκρατία στις κομματικές οργανώσεις, δεν αφήνουν τις σπουδαιότατες αυτές οργανώσεις της εργατικής τάξης να αναπτυχθούν;

Τέλος, οι οικονομικές μας οργανώσεις. Ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι τα οικονομικά μας όργανα πάσχουν από γραφειοκρατία; Πάρτε έστω μόνο την υπόθεση Σάχτι. Μήπως η υπόθεση Σάχτι δε δείχνει ότι τα οικονομικά μας όργανα δεν προχωρούν αλλά έρπουν, σέρνονται;

Πως θα βάλουμε τέρμα στη γραφειοκρατία σ’ όλες αυτές τις οργανώσεις; Για να γίνει αυτό υπάρχει ένας και μοναδικός δρόμος: να οργανωθεί ο έλεγχος απ’ τα κάτω, να οργανωθεί η κριτική των μαζών, των εκατομμυρίων της εργατικής τάξης ενάντια στη γραφειοκρατία των ιδρυμάτων μας, ενάντια στις ελλείψεις τους, ενάντια στα λάθη τους. Ξέρω πως, ξεσηκώνοντας την οργή εργαζομένων μαζών ενάντια στις γραφειοκρατικές διαστρεβλώσεις των οργανώσεων μας, καμιά φορά αναγκαζόμαστε να θίξουμε και μερικούς συντρόφους μας που στο παρελθόν πρόσφεραν υπηρεσίες, μα που σήμερα πάσχουν από την αρρώστια της γραφειοκρατίας. Μα, μπορεί αυτό ποτέ να σταματήσει τη δουλεία μας για την οργάνωση του ελέγχου προς τα κάτω; Νομίζω πως δεν μπορεί και δεν πρέπει. Για τις παλιές υπηρεσίες πρέπει να υποκλινόμαστε βαθιά μπροστά τους, μα για τα τωρινά λάθη και τη γραφειοκρατία θα έπρεπε να τους δώσουμε μια στο σβέρκο. (Γέλια, χειροκροτήματα). Μπορεί να γίνει και αλλιώς; Γιατί να μην το κάνουμε αυτό, αν το απαιτεί το συμφέρον της υπόθεσης;

Μιλάνε για κριτική απ’ τα πάνω, για κριτική από μέρους της εργατοαγροτικής επιθεώρησης, από μέρους της Κ.Ε. του κόμματος ,ας κ.λ.π. Όλα αυτά είναι βέβαια καλά. Όμως απέχουν πολύ απ’ το να είναι αρκετά. Κάτι περισσότερο, αυτό δεν είναι καθόλου το κύριο σήμερα. Το κύριο σήμερα είναι να ξεσηκώσουμε ένα πλατύτατο κύμα κριτικής απ’ τα κάτω ενάντια στη γραφειοκρατία γενικά, ενάντια στις ελλείψεις της δουλειάς μας, ιδιαίτερα. Μόνο οργανώνοντας αυτή τη διπλή πίεση, κι απ’ τα πάνω κι απ’ τα κάτω, μόνο μετατοπίζοντας το κέντρο βάρους στην κριτική απ’ τα κάτω, μπορούμε να ελπίζουμε ότι η πάλη μας θα πετύχει και η γραφειοκρατία θα ξεριζωθεί.

Θάταν λάθος να νομίζουμε ότι την πείρα της οικοδόμησης την έχουν μόνο οι καθοδηγητές. Αυτό δεν είναι σωστό, σύντροφοι. Οι μάζες των εκατομμυρίων εργατών, που οικοδομούν τη βιομηχανία μας, συσσωρεύουν μέρα με τη μέρα μια τεράστια οικοδομική πείρα, που δεν είναι καθόλου λιγότερο πολύτιμη για μας από την πείρα των καθοδηγητών. Η μαζική κριτική απ’ τα κάτω, ο έλεγχος απ’ τα κάτω μας χρειάζεται, κοντά στ’ άλλα, για να μην πηγαίνει χαμένη η πείρα αυτή της μάζας των εκατομμυρίων, για να παίρνεται υπόψη και να μετουσιώνεται σε πράξη.

Από δώ βγαίνει το άμεσο καθήκον του κόμματος, ανελέητη πάλη ενάντια στη γραφειοκρατία, οργάνωση της μαζικής κριτικής στις πρακτικές αποφάσεις για την εξάλειψη των ελλείψεων μας. Δε μπορούμε να πούμε ότι η Κομσομόλ, και ιδιαίτερα η «Κομσομόλσκαγια Πράβντα», δεν έπαιρναν υπόψη τους τη σπουδαιότητα αυτού του καθήκοντος. Η αδυναμία εδώ είναι ότι συχνά, δεν εκπληρώνουμε αυτό το καθήκον ολοκληρωτικά. Και για να το εκπληρώσουμε ολοκληρωτικά δεν πρέπει να παίρνουμε υπόψη μας μόνο την κριτική, μα και τα αποτελέσματα της κριτικής, καθώς και τις βελτιώσεις που εφαρμόζονται στη ζωή σαν αποτέλεσμα της κριτικής.

από  Μαρξιστική Αρχειοθήκη

Το εργατικό κίνημα εμπόδιο στο ναζισμό

Το εργατικό κίνημα εμπόδιο στο ναζισμό

Η «δημοκρατία νίκησε το ναζισμό» είναι η μόνιμη επωδός όλων των πολιτικών δυνάμεων του συστήματος. Ο ΣΥΡΙΖΑ επίσης αναφέρεται σε νίκη της δημοκρατίας, που έρχεται ως αποτέλεσμα της αντιφασιστικής παρέμβασης του κινήματος, που εξανάγκασε την κυβέρνηση να την αντιμετωπίσει, ενώ εμφανίζει την ανάδειξη μιας κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ ως εγγυητή της ομαλότητας. Αλλά οι εργαζόμενοι, τα φτωχά λαϊκά στρώματα πρέπει να αναλογιστούν: Είναι δυνατόν το αστικό πολιτικό σύστημα, που εκκολάπτει και αναπαραγάγει ολοένα και πιο ενισχυμένο το ναζιστικό μόρφωμα, να το καταπολεμήσει; Τότε γιατί και πώς αναπτύχθηκε; Και γιατί δεν το αντιμετώπισαν πριν φτάσει στις δολοφονικές ενέργειες; Μπορεί μια κυβέρνηση πάνω στο αστικό έδαφος, όποιο επίθετο και αν έχει, διατηρώντας δηλαδή τις αιτίες που γεννούν το φασισμό, να τον αντιμετωπίσει;

***

Η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα είναι κατηγορηματικά αρνητική.

Επιδίωξη αυτών των απόψεων είναι να συγκαλύψουν την ταξική ουσία του φασιστικού ιδεολογικο-πολιτικού ρεύματος, το γεγονός ότι υπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου, ότι αποτελεί μέρος του αστικού πολιτικού συστήματος. Καλώντας το λαό και το κίνημά του να υπηρετήσει την αστική δημοκρατία που περιφρουρεί τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και τον έχει στείλει στην κόλαση, ιδιαίτερα στα χρόνια της κρίσης. Την ίδια κόλαση που υπηρετεί και η Χρυσή Αυγή.

Τι μπορεί πραγματικά να αντιμετωπίσει το φασισμό - ναζισμό; Μόνο η ανατροπή των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, η ανατροπή της αστικής εξουσίας μπορεί να ξεριζώσει τις αιτίες που τον γεννούν.

Αυτό δε σημαίνει ότι στις σημερινές συνθήκες είναι νομοτελειακή και αναπόφευκτη η ενδυνάμωσή του, το κέρδισμα συνειδήσεων από λαϊκά στρώματα.

Σήμερα εμπόδιο στην ανάπτυξη των ναζιστικών/ φασιστικών μορφωμάτων μπορεί να βάλει η ανάπτυξη του εργατικού - λαϊκού κινήματος σε αντιμονοπωλιακή - αντικαπιταλιστική κατεύθυνση.

Ακριβώς γιατί μόνο ένα τέτοιο κίνημα μπορεί να βάλει εμπόδια στην αντιλαϊκή πολιτική και το κυριότερο μπορεί να επιδρά στη συνειδητοποίηση του πραγματικού εχθρού των εργαζομένων που είναι το κεφάλαιο, να ενισχύει την πάλη για την ανατροπή της εξουσίας του, για την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων. Και ένα τέτοιο κίνημα που συσπειρώνει την πλειοψηφία της εργατικής τάξης, μεγάλα τμήματα των συμμάχων της, δεν αφήνει περιθώρια ανάπτυξης των φασιστικών μορφωμάτων. Δηλαδή ένα κίνημα που έχει επεξεργαστεί σωστή «γενική γραμμή», που έχει καθαρό ότι αντίπαλος δεν είναι μόνο μια κυβέρνηση, ούτε καν ένας μεμονωμένος καπιταλιστής, είναι πρώτ' απ' όλα τα μονοπώλια, η αστική τάξη ως τάξη, η εξουσία τους, δηλαδή το κράτος τους, τα κόμματά τους, οι διεθνείς τους συμμαχίες, δηλαδή η ΕΕ, οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ κλπ.

***

Ακριβώς γι' αυτό το λόγο έχει μεγάλη σημασία η επισήμανση της ανακοίνωσης του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ με τίτλο «Για τις εξελίξεις μετά το δολοφονικό χτύπημα της Χρυσής Αυγής»:

«Η εμφάνιση της ΧΑ και η άνοδος της επιρροής της πραγματοποιήθηκε σε συνθήκες, όπου το εργατικό - λαϊκό κίνημα είναι σε ιδεολογικοπολιτική και οργανωτική υποχώρηση, δεν είναι σε θέση να υποστηρίξει τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων και την ανάπτυξη της εργατικής - λαϊκής πάλης για την ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας, που γεννά τις οικονομικές κρίσεις, τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, το φασισμό - ναζισμό».

Η εκτίμηση του ΚΚΕ που συσχετίζει την κατάσταση του κινήματος με την άνοδο της επιρροής της Χρυσής Αυγής ξεκαθαρίζει και ζητήματα της αστικής και οπορτουνιστικής προπαγάνδας, τόσο για το πώς ενισχύονται τα φασιστικά μορφώματα όσο και σε ποια κατεύθυνση θα πρέπει να αντιμετωπιστούν.

***

Τα τελευταία χρόνια είδαμε αγώνες που δεν είχαν τη λαϊκή σφραγίδα, ακόμα και αν συμμετείχε λαϊκός κόσμος. Εντάσσονται άραγε στους αγώνες οι «πλατείες» με συνθήματα «Εξω τα κόμματα, έξω τα συνδικάτα», «Να καεί να καεί...», «Οι 300 στο Γουδή»; Και όμως αυτό το λεγόμενο κίνημα των αγανακτισμένων προβλήθηκε ως «πραγματικό κίνημα» από τα αστικά ΜΜΕ, και τα άλλα αστικά επιτελεία, ακριβώς επειδή δεν αμφισβητούσε την αστική πολιτική, το αστικό πολιτικό σύστημα, την κυριαρχία του κεφαλαίου. Σε αντίθεση με την κατασυκοφάντηση πχ της απεργιακής πάλης των ναυτεργατών και της περιφρούρησής της στους καταπέλτες, και προκάλεσε την επιστράτευσή τους. Εχουν όντως τεράστια ευθύνη οι δυνάμεις του κυβερνητικού - εργοδοτικού συνδικαλισμού, ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι γνωστά τα έργα και οι ημέρες τους για τους συμβιβασμούς με τους καπιταλιστές σε «διεκδικήσεις» που βολεύουν τις επιχειρήσεις, την ιδεολογική επένδυση σ' αυτό, με τη λογική του εφικτού και του «κοινωνικού εταιρισμού». Μετέτρεψαν τα Συνδικάτα σε μηχανισμό συνδιαλλαγής με την εργοδοσία και τους κρατικούς μηχανισμούς, τα εμπλέκουν στην εναλλαγή των αστικών κυβερνήσεων. Συμβάλουν στη φθορά συνειδήσεων, στον εκφυλισμό. Αυτή η πολιτική στο κίνημα το άφησε εντελώς απροετοίμαστο για την αναγκαιότητα σκληρών ταξικών συγκρούσεων, τώρα στις συνθήκες της κρίσης και του άγριου ταξικού πολέμου των αστών ενάντια στην εργατική τάξη. Οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ουρά των εργοδοτικο-κυβερνητικών συνδικαλιστών, στην ίδια γραμμή, και συνεχίζουν να τους σιγοντάρουν με την τακτική τους, ή ότι συνεργάστηκαν και συνεργάζονται κόντρα στις δυνάμεις του ΠΑΜΕ, πέρα από τη συνεργασία τους σε μειώσεις μισθών, απώλειες άλλων εργασιακών δικαιωμάτων. Σ' αυτά βρίσκεται και ένας παράγοντας συμβολής στο φούσκωμα από το αστικό σύστημα της Χρυσής Αυγής.

Υπουλη προπαγάνδα

Υπουλη προπαγάνδα

Σχεδόν ταυτόχρονα με την πρωθυπουργική εξαγγελία ότι εκτός από τη Χρυσή Αυγή η κυβέρνηση θα αντιμετωπίσει και το άλλο «άκρο» (σ.σ.: το άλλο «άκρο», όπως είπε ο πρωθυπουργός, είναι αυτό που θέλει την έξοδο της χώρας από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ!), η «Καθημερινή» τυπωνόταν έχοντας στην πρώτη σελίδα της την ακόλουθη αναφορά: «Το ΚΚΕ απορρίπτει το μέτωπο κατά της βίας»... Το δε ρεπορτάζ που φιλοξένησε στις εσωτερικές της σελίδες είχε τίτλο: «Αποστάσεις του κ. Δ. Κουτσούμπα από το μέτωπο κατά της βίας».

Οσο, λοιπόν, η «Καθημερινή» θα καμώνεται ότι δεν καταλαβαίνει τι λέει το ΚΚΕ (και το καμώνεται για να αποπροσανατολίζει τους αναγνώστες της σχετικά με όσα λέει το ΚΚΕ), εμείς δε θα κουραζόμαστε να της το εξηγούμε:

Πρώτον, η φασιστική και ναζιστική βία είναι γέννημα, δημιούργημα και αρκετές φορές το προκάλυμμα του καπιταλιστικού συστήματος που υπηρετεί η «Καθημερινή».

Δεύτερον, το σύστημα που υπηρετεί η «Καθημερινή» δεν είχε, δεν έχει και δεν θα έχει ποτέ ειλικρινή διάθεση καταπολέμησης του ναζισμού και του φασισμού, διότι τότε το καπιταλιστικό σύστημα (όχι η «Καθημερινή») θα εμφάνιζε αυτοκτονικές τάσεις.

Τρίτον, η ναζιστική και φασιστική βία, την οποία, όπως ανέφερε ο Δ. Κουτσούμπας, «εξέθρεψε μέσα στα σπλάχνα της» η αστική δημοκρατία, άλλες φορές επιλέχτηκε από τους καπιταλιστές ως επίσημη έκφραση της «νόμιμης κρατικής βίας» τους, άλλες φορές χρησιμοποιήθηκε για την αντιδραστικότερη αναμόρφωση του αστικού πολιτικού σκηνικού τους, κι άλλοτε αξιοποιήθηκε από το αστικό κράτος για να συκοφαντηθούν και να χτυπηθούν οι λαϊκοί, εργατικοί και ταξικοί αγώνες ως το δήθεν «άλλο άκρο» (!) της βίας του ναζισμού!

Αλλωστε, αυτή η θεωρία των «δύο άκρων» δεν είναι άγνωστη στην «Καθημερινή». Την υπηρετεί... καθημερινά.

Ως εκ τούτου, αυτό για το οποίο μιλούν η «Καθημερινή» και οι πολιτικοί της φίλοι δεν είναι καθόλου «μέτωπο κατά της βίας» και δη της ναζιστικής βίας. Είναι μέτωπο χρησιμοποίησης της ναζιστικής βίας, που όσοι την κανακεύουν θέλουν να την αξιοποιήσουν για να ελεεινολογούν ενάντια στο λαϊκό κίνημα, για να ανοίγουν το δρόμο για λήψη κατασταλτικών μέτρων ενάντια στο εργατικό κίνημα, και για να συκοφαντούν, τελικά, σαν «βία» το ταξικό κίνημα.

Απέναντι σε αυτό το «μέτωπο», λοιπόν, το ΚΚΕ δεν τηρεί απλώς «αποστάσεις», όπως λέει η «Καθημερινή». Τηρεί θέση ευθείας, αποφασιστικής και δικαιωμένης ιστορικά πολιτικής αντιπαράθεσης.

Γιατί δε μιλούν για την εργοδοτική και κρατική βία;

Γιατί δε μιλούν για την εργοδοτική και κρατική βία;

Με αφορμή την υπόθεση της Χρυσής Αυγής η αστική προπαγάνδα ξανάνοιξε το ζήτημα της βίας. Πράγματι η Χρυσή Αυγή επειδή είναι ναζιστική - φασιστική οργάνωση, φορέας της αντιδραστικής ιδεολογίας του λεγόμενου εθνικοσοσιαλισμού, έχει ως θεωρία της το ρατσισμό, την «ανωτερότητα της φυλής», τον άκρατο εθνικισμό, τον αντισημιτισμό και καλλιεργεί το μίσος ανάμεσα στους λαούς, προωθεί το χυδαίο αντικομμουνισμό και το μίσος απέναντι στο εργατικό - λαϊκό κίνημα. Για όλα τα παραπάνω, η βία και η εγκληματική δράση είναι οργανικά συνυφασμένες με την πολιτική της δράση. Με κύριο μέτωπο, αυτής της εγκληματικής δράσης, το οργανωμένο εργατικό - λαϊκό κίνημα που αντιπαλεύει τον καπιταλισμό. Γι' αυτό και διαπλέκεται με κρατικούς κατασταλτικούς μηχανισμούς, αλλά και με μαφιόζικα και άλλα εγκληματικά κυκλώματα. Η αστική προπαγάνδα περί βίας γενικά, συγκαλύπτει τη ρίζα της φασιστικής βίας, θέλοντας να συγκαλύψει την ίδια τη βία του καπιταλισμού, αποπροσανατολίζοντας και από την ανάγκη συνειδητοποίησης από το λαό ότι η βία της Χρυσής Αυγής είναι η βία του φασισμού, η βία της ιδεολογίας της. Αλλά επειδή η αστική προπαγάνδα αξιοποιεί τη δράση ενός παράγωγου του καπιταλισμού και της αστικής δημοκρατίας, όπως είναι το κάθε φασιστικό μόρφωμα, για να ανακινεί την ευαισθησία τάχα των αστών για τη βία και την αντίθεσή τους σ' αυτήν, τι έχουν να πουν για την άγρια εργοδοτική βία και τρομοκρατία στους τόπους δουλειάς, όπου η δημοκρατία τους σταματά έξω από τις πύλες των εργοστασίων, που γίνονται γκέτο απόλυτης υποταγής και καταπίεσης των εργατών, και κάθε διεκδίκηση δικαιώματος απαγορεύεται ή συνοδεύεται ακόμη και με απόλυση; Τι έχουν να πουν για την κρατική τρομοκρατία και καταστολή κατά του εργατικού - λαϊκού κινήματος, τα άγρια χτυπήματα των ΜΑΤ ακόμη και σε συνταξιούχους, το χτύπημα μεταναστών σε αστυνομικά τμήμ

Ν. Μπογιόπουλος: «Μέχρι ποιο σημείο κοινοβουλευτικού χρυσαυγιτισμού είναι ικανοί να φτάσουν οι δήθεν διώκτες της Χρυσής Αυγής;»

Ν. Μπογιόπουλος: «Μέχρι ποιο σημείο κοινοβουλευτικού χρυσαυγιτισμού είναι ικανοί να φτάσουν οι δήθεν διώκτες της Χρυσής Αυγής;»

«Συντρίβουμε τον εξτρεμισμό, έχουμε σαν κυβέρνηση την πολιτική βούληση, πάντα με σεβασμό στο Σύνταγμα και τους νόμους, η ηγεσία της Χρυσής Αυγής έχει οδηγηθεί στην φυλακή». Αυτά τα δήλωσε ο Αντώνης Σαμαράς χτες από την Ουάσινγκτον. Σήμερα, οι εικόνες στην Ελλάδα δείχνουν τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής να αποχωρούν «δικαιωμένοι» και «τροπαιοφόροι» από τα ανακριτικά γραφεία...

"Το φιδάκι ο Διαμαντής..." - του Νίκου Μπογιόπουλου

Τι να υποθέσουμε με βάση τα λόγια του πρωθυπουργού; Ότι ο ναζισμός δεν συνιστά τελικά «εξτρεμισμό»; Ότι η κυβέρνησή του δεν έχει τελικά την «πολιτική βούληση» να τον αντιμετωπίσει; Ότι το Σύνταγμα και οι νόμοι είναι ανεκτικά στον ναζισμό; Ότι, κατά το Σύνταγμα και τους νόμους, ο ναζισμός της Χρυσής Αυγής δεν είναι τελικά ναζισμός;

Ο κ. Σαμαράς είναι πρωθυπουργός σε ένα κράτος εκμετάλλευσης, καταπίεσης και εξοντωτικών επιδρομών κατά του λαού. Αυτό το κράτος, με την πολιτική που ακολουθεί, εκτρέφει την Χρυσή Αυγή. Θύλακες του κράτους βρίσκονταν σε ευθεία διασύνδεση με τη Χρυσή Αυγή. Το κράτος που έχει πρωθυπουργό τον κ. Σαμαρά αξιοποιεί τη Χρυσή Αυγή ώστε να αναπαράγεται η άθλια θεωρία των «δυο άκρων». 

Μετά την τελευταία εξέλιξη, τί να υποθέσουμε, ακόμη; Μήπως το κράτος που έχει πρωθυπουργό τον κ. Σαμαρά, το κράτος όπου οι μόνοι ευνοημένοι πολίτες εντοπίζονται ανάμεσα στους τραπεζίτες και τους εφοπλιστές, το κράτος που «σώζει» τον τόπο παρέα με τρόικα, ΕΕ, ΔΝΤ και ΣΕΒ, το κράτος που η Δικαιοσύνη του βγάζει παράνομες και καταχρηστικές τις απεργίες του λαού, λέμε μήπως αυτό το κράτος, εκτός από το να εκτρέφει και να ανέχεται τη Χρυσή Αυγή, τώρα την επιδοτεί και επικοινωνιακά;

Ο κ. Σαμαράς είναι πρωθυπουργός. Που μόλις χτες παρίστανε τον εκρόσωπο του κράτους-διώκτη του ναζιστικού φιδιού. Αλλά αν το κράτος δεν θεωρεί τον ναζισμό και τόσο μεγάλο φίδι, αν το θεωρεί και το αντιμετωπίζει σαν ένα τόσο δα «φιδάκι», που μπορεί να κυκλοφορεί (πολιτικά) ελεύθερο και (επικοινωνιακά) ενισχυμένο, τότε η απόσταση των εκπροσώπων αυτού του κράτους από τον τύπο του μπαγαπόντη που ενσάρκωσε ο (μεγάλος) Βασίλης Αυλωνίτης, ο οποίος κορόιδευε τον κόσμο  φωνάζοντας «δεν είναι βόας, δεν είναι κροταλίας, είναι το φιδάκι ο Διαμαντής», αρχίζει να γίνεται δυσδιάκριτη. 

ΥΓ: Στην ίδια ομιλία προς το «ανφάν γκατέ» της οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας των ΗΠΑ κι αφού πρώτα εξέφρασε το σεβασμό του στο Ίδρυμα Νιάρχου, ο πρωθυπουργός συμπλήρωσε ότι στην Ελλάδα, μετά τη Χρυσή Αυγή, θα αντιμετωπιστεί και «η ακραία αντιπολίτευση που μιλάει για έξοδο από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ». Και βέβαια μετά από αυτή την -επί αμερικανικού εδάφους- δήλωση, με την οποία ο αγώνας ενάντια στην αμερικανοκρατία, τον ΝΑΤΟικό ιμπεριαλισμό και την ευρωενωσιακή μερκελοσυμμαχία, εξομοιώνεται με τον ναζισμό, το θέμα παύει να είναι αν ο Α. Σαμαράς και οι «λαγοί» του, όπως ο Κρανιδιώτης, ο Λαζαρίδης κι ο Μπαλτάκος,  αναπαράγουν απλώς ή πρωταγωνιστούν στη βρωμερή θεωρία των «δυο άκρων». Το ερώτημα που τίθεται πλέον είναι το εξης: Μέχρι ποιο σημείο κοινοβουλευτικού χρυσαυγιτισμού είναι ικανοί να φτάσουν οι δήθεν διώκτες της Χρυσής Αυγής;

UNFOLLOW

Τι δείχνουν οι εξελίξεις στις ΗΠΑ

Τι δείχνουν οι εξελίξεις στις ΗΠΑ
Οι τελευταίες εξελίξεις στις ΗΠΑ, με τη διακοπή μισθοδοσίας εκατοντάδων χιλιάδων υπαλλήλων και το αδιέξοδο σχετικά με το πρόγραμμα υγείας, λόγω της άσκησης βέτο από το κόμμα των Ρεπουμπλικάνων, αναζωπύρωσαν στο δημόσιο διάλογο μια συζήτηση σχετικά με τον τάχα φιλολαϊκό Ομπάμα, που θέλει υγεία για όλο τον κόσμο, και τους αντιλαϊκούς - νεοφιλελεύθερους Ρεπουμπλικάνους.

Είναι όμως τα πράγματα έτσι;

Πραγματικά, Δημοκρατικοί και οι Ρεπουμπλικάνοι προτείνουν διαφορετικό μείγμα δημοσιονομικής πολιτικής, οι πρώτοι περισσότερο επεκτατικό μείγμα (επέκταση δημόσιες δαπανών), που επιδεικνύει μεγαλύτερη ανοχή στο έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού και στην αύξηση του δημόσιου χρέους, και οι δεύτεροι περισσότερο περιοριστικό (περιορισμός δημόσιων δαπανών).

Οι ΗΠΑ, ακολουθώντας μια έντονα επεκτατική πολιτική, με την κεντρική τράπεζα να έχει τροφοδοτήσει την οικονομία με περισσότερα από 2 τρισ. δολάρια μέσα από το πρόγραμμα της πιστωτικής διευκόλυνσης των μονοπωλίων, βρίσκονται σε τροχιά καπιταλιστικής ανάπτυξης, την τελευταία 3ετία, με ρυθμούς που ξεπερνάνε το 2% ετησίως.

Ωστόσο η ανάπτυξη αυτή είναι πέρα για πέρα αντιλαϊκή. Στις πετυχημένες ΗΠΑ, περισσότεροι από 50 εκατ. άνθρωποι δεν καλύπτουν τα καθημερινά έξοδα για τη διατροφή τους και αναγκάζονται να σιτίζονται με κουπόνια. Η πραγματική ανεργία βρίσκεται σε δυσθεώρητα ύψη που ξεπερνάνε το 15%. Η επεκτατική πολιτική Ομπάμα οδήγησε σε δραστική αύξηση του κρατικού χρέους, χρέους που θα πρέπει να καλύψουν οι εργαζόμενοι, αφού η κρατική στήριξη των μονοπωλίων θεωρείται δεδομένη. Η αναστολή της λειτουργίας του κρατικού μηχανισμού των ΗΠΑ αναδεικνύει αυτή την πραγματικότητα.

Ο κρατικός δανεισμός τελικά απλά διογκώνει το πρόβλημα της υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου και μεταθέτει την επίλυση του λίγο αργότερα ως υπερδιογκωμένο χρέος. Η εκδήλωση της κρίσης έχει νομοτέλειες από τις οποίες δεν μπορεί να ξεφύγει κανένας. Μοναδικός δρόμος από το αδιέξοδο, η καταστροφή κεφαλαίου σε κάθε μορφή του, η απαξίωση της εργατικής δύναμης, η καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων.

Και εδώ ξεδιπλώνεται ο τσακωμός τους. Ποιο τμήμα του κεφαλαίου θα έχει τις μεγαλύτερες απώλειες;

Η κόντρα Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων εκφράζει και αυτή την πτυχή. Το πρόγραμμα υγείας του Ομπάμα αποτελεί μποναμά για τους φαρμακευτικούς ομίλους και τους ομίλους υγείας στις ΗΠΑ που θα έχουν τεράστια κερδοφορία, ενώ δεν καλύπτει ούτε τις στοιχειώδεις ανάγκες των λαϊκών στρωμάτων, που παραμένουν πρακτικά ανασφάλιστα. Άλλες μερίδες του κεφαλαίου έχουν διαφορετικές προτεραιότητες.

Οι Ρεπουμπλικάνοι αρνούνται πεισματικά το πρόγραμμα υγείας γιατί εκφράζουν κυρίως συμφέροντα άλλων τμημάτων του κεφαλαίου, του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος, της πετρελαϊκής βιομηχανίας.

Το σημερινό παράδειγμα στις ΗΠΑ δείχνει πως δεν υπάρχουν εύκολοι δρόμοι. Ο «Βασιλιάς» Ομπάμα είναι γυμνός, και αυτοί που κάνουν πως δεν το βλέπουν, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι αδαείς. Είναι επικίνδυνοι για τα λαϊκά στρώματα.

Προσπαθούν να εξαπατήσουν ότι με αντίστοιχες λύσεις, εντός των τειχών της εξουσίας των μονοπωλίων και της ΕΕ, οι εργαζόμενοι θα δουν καλύτερες μέρες.

Ο πληροφοριοδότης της Χρυσής Αυγής στην ΕΥΠ είχε διοριστεί με εντολή Σαμαρά

Με εντολή Σαμαρά είχε διοριστεί ο μέχρι πρότινος επικεφαλής της Γ Διεύθυνσης Αντικατασκοπίας της ΕΥΠ, ο οποίος αποπέμθηκε την Παρασκευή, με την επίσημη δικαιολογία ότι είχε συγγενική σχέση με βουλευτή της Χρυσής Αυγής.

Όπως αποκαλύπτει το www.koutipandoras.gr το συγκεκριμένο στέλεχος είχε τοποθετηθεί εκεί με εντολή του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, παρά τις αντιδράσεις του ΠΑΣΟΚ υπερσκελίζοντας άλλους συναδέλφους του, οι οποίοι έπρεπε να παραμείνουν στη θέση αυτή για τουλάχιστον τρία χρόνια. Μαζί του τοποθετήθηκε και μια ομάδα στελεχών η οποία αντικατέστησε τα παλιά στελέχη της υπηρεσίας.

Το συγκεκριμένο στέλεχος φέρεται να ενημέρωνε τα στελέχη της Χρυσής Αυγής για τις παρακολουθήσεις που υφίσταντο από την αστυνομία, Μάλιστα η ενημέρωση φέρεται να γινόταν με δύο τρόπους. Είτε μέσω του συγγενικού του προσώπου είτε μέσω του δικηγόρου του. Με τον τρόπο αυτό τα στελέχη της Χρυσής Αυγής μπορούσαν να προσέχουν τις κινήσεις τους, καθώς γνώριζαν ότι παρακολουθουνται.

Εκτός όμως από τις πληροφορίες προς τη Χρυσή Αυγή, το συγκεκριμένο στέλεχος φέρεται να εμπλέκεται και στην υπόθεση απαγωγής των Πακιστανών, το 2006.