ΣΥΡΙΖΑ: «Αντιμνημονιακή» γραμμή με παλιά και νέα αντιλαϊκά μέτρα

ΣΥΡΙΖΑ: «Αντιμνημονιακή» γραμμή με παλιά και νέα αντιλαϊκά μέτρα

Ι
διαίτερα αποκαλυπτική για το τι σημαίνει η «αντιμνημονιακή» γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ ήταν η χτεσινή συνέντευξη του εκπροσώπου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, Π. Σκουρλέτη, στον ρ/σ ΣΚΑΪ και το δημοσιογράφο Α. Πορτοσάλτε. Παραθέτουμε αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα:


«Π. Σ.: Καταρχήν εμείς ουδέποτε υιοθετήσαμε μια λογική παροχολογίας.

Α. Π.: Η επιστροφή των μισθών στην προτέρα κατάσταση, το ότι δεν θα διωχθεί κανείς... ότι όλοι θα είναι στη θέση τους... θα πρέπει να...

Π.Σ.: Θα πρέπει να σας διορθώσω. Εχουμε πει για αποκατάσταση του κατώτατου μισθού, το οποίο είναι ένα μικρό αναπτυξιακό σοκ που ενισχύει την αγοραστική δύναμη των πιο αδύναμων εισοδηματικά».

Εν ολίγοις: Από τα δεκάδες βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα που έχουν υλοποιηθεί στα πλαίσια του μνημονίου και της στρατηγικής υπέρ του κεφαλαίου, που αυτό υλοποιεί, μόνο για την αποκατάσταση του κατώτατου μισθού δεσμεύεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Αφού έχουν υλοποιηθεί όλα τα μέτρα του μνημονίου, έρχεται εκ των υστέρων και ισχυρίζεται πως θα αντικαταστήσει το μνημόνιο με κάτι άλλο, αφήνοντας όμως ανέπαφα όλα τα αντιλαϊκά μέτρα. Γιατί όταν αποδέχεσαι τη στρατηγική του κεφαλαίου αποδέχεσαι το μνημόνιο διαρκείας για τους εργαζόμενους. Οι αντιμνημονιακές κορόνες περί διαπραγμάτευσης αφορούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου...

Σ
τη διαπίστωση του δημοσιογράφου ότι μπορεί ο ιδιωτικός τομέας (σ.σ. δηλαδή οι μεγαλοεργοδότες) να μη δεχτεί τη συγκεκριμένη ρύθμιση για τον κατώτατο μισθό, ο κ. Σκουρλέτης απαντά ως εξής: «Το θέμα είναι να δημιουργήσεις τα κατάλληλα κίνητρα. Αλλο μέτρο, λοιπόν, να επιστρέψεις τον φόρο που οφείλεις σε εταιρείες οι οποίες είναι εξαγωγικές και φέρνουν ζεστό συνάλλαγμα, οι οποίες κινδυνεύουν αυτή τη στιγμή λόγω της πολιτικής της στάσης πληρωμών να κλείσουν(...)».


Προφανώς εννοεί φοροαπαλλαγές, εισφοροαπαλλαγές, ζεστό χρήμα μέσω επιδοτήσεων, όπως, π.χ., τα 31 εκατ. ευρώ που εισέπραξε η ΒΙΟΧΑΛΚΟ. Και πολλά άλλα που αυτά τα χρόνια υλοποιούν οι αστικές κυβερνήσεις σε Ελλάδα και ΕΕ για να στηρίξουν την κερδοφορία και την ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου, φορτώνοντας το κόστος στις πλάτες του λαού. Αναφέρεται μάλιστα ο κ. Σκουρλέτης στην ανάγκη να επιστραφεί ο φόρος σε εξαγωγικές επιχειρήσεις που φέρνουν ζεστό συνάλλαγμα.

Μ
ετά από όλα αυτά δεν μπορεί να υπάρχει καμία αμφιβολία για τους στόχους του ΣΥΡΙΖΑ και το αντιλαϊκό - όπως το σημερινό - μοντέλο διαχείρισης που προτείνει. Διεκδικεί ελάφρυνση του χρέους για να εξοικονομηθούν χρήματα που θα δοθούν για να στηρίξουν την καπιταλιστική ανάπτυξη, την «υγιώς λειτουργούσα οικονομία», όπως λέει ο κ. Σκουρλέτης.


Αυτό που δε λέει είναι ότι είτε με το σημερινό κυβερνητικό μοντέλο είτε με το μοντέλο του ΣΥΡΙΖΑ, το αποτέλεσμα για το λαό θα είναι το ίδιο. Νέα αντιλαϊκά μέτρα για να στηριχτεί η καπιταλιστική κερδοφορία. Το μόνο που αλλάζει είναι με ποιο τρόπο θα τα βουτάνε από το λαό. Ακόμη και οι υποσχέσεις για στήριξη των εισοδηματικά αδύναμων θα αποδειχθούν ψευδεπίγραφες, αφού το κεφάλαιο γίνεται όλο και πιο αδηφάγο. Τα όποια ψίχουλα δοθούν στην ακραία φτώχεια αφορούν τη διαχείρισή της προκειμένου να αποφευχθούν κοινωνικές εντάσεις.

Ο λαός χρειάζεται να βγάλει συμπεράσματα και να μην έχει ψεύτικες ελπίδες ότι από την κυβερνητική λύση του ΣΥΡΙΖΑ, όπως και κάθε κυβερνητική λύση εντός των τειχών του καπιταλισμού, της εξουσίας του κεφαλαίου και της ΕΕ, θα ωφεληθεί. Με αυτά πρέπει να συγκρουστεί ο λαός για να δει άσπρη μέρα.

Γιώργος ΕΛΤΑΧΗΡ

Όλοι “υπερασπίζονται τον κομμουνιστή Μπογιό”. Τους κομμουνιστές μεταλλεργάτες κανείς;

Όλοι “υπερασπίζονται τον κομμουνιστή Μπογιό”. Τους κομμουνιστές μεταλλεργάτες κανείς;

Αναρτήθηκε από τον/την redship






Rate This

Totem of PsyClinic ‏@totem91 7ω


Όλοι “υπερασπίζονται τον κομμουνιστή Μπογιό”. Τους κομμουνιστές μεταλλεργάτες κανείς;
ΝΑΥΠΗΓΟΕΠΙΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ ΖΩΝΗ – ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟ ΠΑΡΚΟ ΣΧΙΣΤΟΥ
Καταδικάστηκαν συνδικαλιστές με μηνύσεις εργολάβων
Το δικαστήριο αποδέχτηκε τις άθλιες κατηγορίες των εργοδοτών, που επιστράτευσαν μέχρι και τη Χρυσή Αυγή για να χτυπήσουν τα ταξικά συνδικάτα

Την ένταση του αυταρχισμού αστικού κράτους και εργοδοσίας σε βάρος συνολικά του εργατικού κινήματος, σηματοδοτεί η απόφαση του Πλημμελειοδικείου Πειραιά, να καταδικάσει με 5 μήνες φυλακή τον Πέτρο Πουντίδη και Παύλο Πουντίδη, συνδικαλιστές των ταξικών σωματείων Μετάλλου Πειραιά και Ηλεκτρολόγων Πλοίων. Η δίκη αφορούσε στις κινητοποιήσεις που έκαναν τα ταξικά συνδικάτα στο Βιομηχανικό Πάρκο Σχιστού (ΒΙΠΑΣ) το καλοκαίρι του 2008, για να υπερασπιστούν το δικαίωμα στη συνδικαλιστική δράση, τις Συμβάσεις Εργασίας, συνολικά τη δουλειά με δικαιώματα.
Στο ΒΙΠΑΣ λειτουργούν επιχειρήσεις εργολάβων που δραστηριοποιούνται στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη. Αυτό σημαίνει ότι με τη συγκεκριμένη απόφαση, το δικαστήριο έρχεται επί της ουσίας να δώσει αέρα στα πανιά των μεγαλοεργολάβων, που έφτασαν να «βάλουν μπροστά» ακόμα και τα ναζιστικά αποβράσματα της Χρυσής Αυγής για να «καθαρίσουν» τη Ζώνη και κατ’ επέκταση το ΒΙΠΑΣ, από τις ταξικές δυνάμεις, να «τελειώνουν» με τη συνδικαλιστική δράση, να επιβάλουν όρους δουλεμπορίου σε βάρος των εργαζομένων.
Οι δύο συνδικαλιστές βρέθηκαν στο εδώλιο με εντελώς ανυπόστατες κατηγορίες που χάλκευσε ένας εργολάβος, ιδιοκτήτης μηχανουργείου. Αυτό που κάνει την πρόκληση ακόμα πιο μεγάλη, είναι το σκεπτικό που παραθέτει ο εργολάβος στη μήνυσή του και που -όπως δείχνει η απόφαση- αποδέχτηκε το δικαστήριο. Πρόκειται για κείμενο – «μανιφέστο» της εργοδοσίας, διανθισμένο με αντικομμουνισμό και με επιχειρήματα αναλόγου περιεχομένου με αυτά που διακήρυτταν οι χρυσαυγίτες όταν προετοίμαζαν τη δολοφονική επίθεση στο Πέραμα.
Συγκεκριμένα, καταφέρεται εναντίον των ταξικών συνδικάτων της Ζώνης για τα οποία αναφέρει ότι «αποτελούν ένα “μόρφωμα συνδικαλιστικής δράσης” και τα τελευταία χρόνια, όπως είναι γνωστό, αναπτύσσουν, τη “συνδικαλιστική τους δράση” κατευθυνόμενα απροκάλυπτα από συγκεκριμένη πολιτική παράταξη, με αποτέλεσμα να μετέρχονται πολλές φορές μεθόδους και πρακτικές που αναμφισβήτητα νοθεύουν την έννοια της νόμιμης συνδικαλιστικής δράσης και την μετατρέπουν σε μακρύ και ευέλικτο βραχίονα πολιτικών επιδιώξεων, εναρμονισμένων με τη φιλοσοφία και την ιδεολογία μιας άλλης πολιτικής και ιδεολογικής κοσμοθεωρίας»!
Προσθέτει ακόμα ότι «τα γεγονότα που συνέβησαν» στις 13, 14 και 17 Ιούνη του 2008, τις μέρες δηλαδή που εξελίσσονταν οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων στο ΒΙΠΑΣ, «προσχηματικά μόνο είχαν ως στόχο κάποια συνδικαλιστική δήθεν διεκδίκηση, αφού στην ουσία, στοχοποιούσαν το επιχειρηματικό κατεστημένο, επιχειρώντας την ενοχοποίησή του, με την επίκληση προκλητικά ψευδών επιχειρημάτων για να διεγείρουν το συναίσθημα των εργαζομένων και να τους στρέψουν ενάντια στην εργοδοσία»!
Ο εργολάβος ισχυρίζεται ότι οι συνδικαλιστές πήγαν στην επιχείρησή του και «με ύφος οργίλο μας διέταξαν να σταματήσουμε όσοι δουλεύουμε (…). Η έκδηλη πρόθεση των εισβολέων να χρησιμοποιήσουν εναντίον μας βία, η αριθμητική τους υπεροχή, αλλά και η εμπειρία μας από συμβάντα του παρελθόντος δεν άφηναν σε εμάς περιθώρια»! Δηλαδή, το «έγκλημα» των δύο συνδικαλιστών ήταν η «ιδεολογική κοσμοθεωρία» τους, το «ύφος οργίλο» και ότι ο εργολάβος είχε την εντύπωση ότι είχαν «έκδηλη πρόθεση» να χρησιμοποιήσουν βία!
Το σκεπτικό της μήνυσης ενίσχυσε ο εισαγγελέας της έδρας ο οποίος παραδέχτηκε ότι «πρέπει να έγιναν τα περιστατικά» και ότι αυτό «φαίνεται από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα που επικρατούσε τότε στο ΒΙΠΑΣ»! Από το 2008 μέχρι και σήμερα, οι εργολάβοι των ΒΙΠΑΣ – Ζώνης έχουν καταθέσει εκατοντάδες μηνύσεις σε βάρος των συνδικαλιστών των ταξικών Συνδικάτων της Ζώνης, πολλές από τις οποίες είναι σαν να βγήκαν με καρμπόν. Μόνο ο πρόεδρος του Συνδικάτου Σωτήρης Πουλικόγιαννης μετράει πάνω από 200!
Προχτές, ωστόσο, ήταν η πρώτη καταδικαστική απόφαση σε βάρος των σωματείων της Ζώνης και μάλιστα σε μια περίοδο που έχει αποδειχτεί από τα σωματεία με συγκεκριμένα στοιχεία στις εισαγγελικές και ανακριτικές αρχές ότι οι φονιάδες της Χρυσής Αυγής είχαν πληρωθεί από τους εργολάβους για να χτυπήσουν τους κομμουνιστές συνδικαλιστές της Ζώνης στο Πέραμα. Ωστόσο, η αστική Δικαιοσύνη όχι μόνο δεν έχει «ενοχλήσει» ούτε έναν εργολάβο, αλλά έρχεται τώρα να ζητήσει από πάνω και τα ρέστα από τα σωματεία.
Μπαράζ διώξεων στη Λάρισα

Μπαράζ δικαστικών διώξεων σε βάρος συνδικαλιστών του ταξικού κινήματος, καταγγέλλει και το Εργατικό Κέντρο Λάρισας. Για το ζήτημα αυτό έδωσε συνέντευξη Τύπου, όπου αναφέρθηκε σε συγκεκριμένα περιστατικά:
Μόλις πρόσφατα, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Λάρισας επέβαλε την πρωτοφανή ποινή του ενός χρόνου φυλάκισης και ενός χρόνου στέρησης των πολιτικών δικαιωμάτων, στον πρόεδρο του Συνδικάτου Επισιτισμού – Τουρισμού Λάρισας και σε έναν εργαζόμενο, ύστερα από μήνυση εργοδότη για συκοφαντία και ψευδορκία.
Ανάλογη μήνυση είχε υποβληθεί από εργοδότη εναντίον του πρώην ΔΣ του Συνδικάτου Επισιτισμού. Πρωτόδικα, το 2012 το δικαστήριο είχε καταδικάσει σε φυλάκιση 6-8 μηνών όλα τα μέλη του ΔΣ, για να αθωωθούν στο Εφετείο.
Μήνυση έχει επίσης υποβληθεί και από τη Γαλακτοβιομηχανία «ΟΛΥΜΠΟΣ», εναντίον του προέδρου, του γενικού γραμματέα, του αντιπροέδρου του Συνδικάτου Γάλακτος-Τροφίμων-Ποτών και του προέδρου του ΕΚΛ, για απεργία που είχε γίνει το 2012 ενάντια στις μειώσεις μισθών.
Μια σειρά μηνύσεις και δίκες με καταδικαστικές αποφάσεις είχαν προηγηθεί σε μέλη του ΔΣ του ΕΚΝΛ και σωματείων, για την περιφρούρηση παλιότερων απεργιών.
Σε εξέλιξη βρίσκονται μια σειρά δίκες εναντίον συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ και του ΕΚΛ για κινητοποιήσεις ενάντια στο χαράτσι των διοδίων. Σε απολογία έχουν κληθεί μέλη του προηγούμενου ΔΣ του ΕΚΛ και ο σημερινός πρόεδρός του, Τ. Τσιαπλές, για κινητοποιήσεις ενάντια στα διόδια και ενάντια στα χαράτσια έξω από τις Εφορίες.
Οπως επισημάνθηκε στη συνέντευξη Τύπου, «το ΕΚΛ αξιώνει από την κυβέρνηση να σταματήσει αμέσως κάθε δίωξη σε βάρος στελεχών του, σε βάρος άλλων συνδικαλιστών και εργαζομένων, που αγωνίζονται ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική της, ενάντια στην επιθετικότητα της εργοδοσίας».
Ξανά δίκη για τα «Τζάμπο»

Χτες, τέλος, έγινε στον Πειραιά μια ακόμη δίκη για συμμετοχή στις κινητοποιήσεις έξω από Τζάμπο, ενάντια στην απόλυση συνδικαλιστή. Ανάμεσα στους 8 κατηγορούμενους, ήταν και άνθρωποι που δεν είχαν σχέση με την κινητοποίηση, αλλά βρέθηκαν να διώκονται επειδή είχαν παρκάρει τα αυτοκίνητά τους κοντά στο κατάστημα και η Αστυνομία κατέγραψε τις πινακίδες τους!
Η δίκη αναβλήθηκε για τις 4 Ιούνη του 2014, επειδή δεν είχαν προσέλθει οι μηνυτές, δηλαδή οι εκπρόσωποι του ομίλου «Τζάμπο», αλλά και οι μάρτυρες κατηγορίας, όλοι αστυνομικοί. Υπενθυμίζεται ότι ο εισαγγελέας Σανιδάς είχε χαρακτηρίσει τις κινητοποιήσεις στα Τζάμπο «τελεσθέντα εγκλήματα», ανοίγοντας το δρόμο για διώξεις εργαζόμενων και συνδικαλιστών.Ριζοσπάστης

Αστική δημοσιογραφία το μεγαλείο σου...

Αστική δημοσιογραφία το μεγαλείο σου...


Γράφει η χτεσινή «Καθημερινή»: «Ερώτημα δεύτερο: Είναι αλήθεια ότι "ο ελληνικός λαός έδωσε αυτό που μπορούσε για να ξεπεραστεί η κρίση" και ότι τώρα "αυτό πρέπει να εκτιμηθεί από την Ευρώπη". Φοβάμαι ότι και πάλι θα σας απογοητεύσω. Διότι, πράγματι, κάποιοι έδωσαν αυτό που μπορούσαν και θα εξακολουθούν να δίνουν αυτό που δεν μπορούν. Είναι κατά κύριο λόγο οι ιδιοκτήτες ακινήτων, ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας και η μέση τάξη γενικότερα. Και τα έδωσαν για να διασώσουν ένα πολυδάπανο κράτος το οποίο η Ελλάδα ακόμη επιμένει να συντηρεί. Τα έδωσαν για να μειώσουν τα ελλείμματα της λειτουργίας του. Επομένως, τι είναι αυτό που πρέπει να εκτιμηθεί από την Ευρώπη και, κατά συνέπεια, να αναγνωρισθεί στην Ελλάδα; Προφανώς, το δικαίωμά της να παράγει ελλείμματα».


Μια λαθροχειρία και μια σκόπιμη συγκάλυψη. Η λαθροχειρία είναι ότι ο ιδιωτικός τομέας πλήρωσε για τα ελλείμματα και τα χρέη και όχι ο λαός. Η απάτη σε όλο της το μεγαλείο. Και αυτό λέγεται, ενημέρωση, αποκάλυψη της αλήθειας και πολλά άλλα τέτοια φληναφήματα της αστικής δημοσιογραφίας. Και η σκόπιμη συγκάλυψη είναι στο γεγονός ότι τα ελλείμματα δε δημιουργήθηκαν από τις παροχές του αστικού κράτους στο λαό, αλλά από την πολύμορφη ενίσχυση των μεγαλοεπιχειρηματιών για να κάνουν επενδύσεις, ή για δημόσιες επενδύσεις σε όφελός τους, μέσω των «αναπτυξιακών τους νόμων», μέσω των νόμων επιδότησής τους για μεταφορά επιχειρήσεων στο εξωτερικό, μέσω των νόμων για τις φοροαπαλλαγές τους κ.λπ. Μόλις προχτές ο υφυπουργός ανάπτυξης είπε στη Βουλή ότι οι θυγατρικές της «Βιοχάλκο» πήραν κρατική επιδότηση σχεδόν 31 εκατομμύρια ευρώ για επενδύσεις. Αστική δημοσιογραφία το μεγαλείο σου...

Αντικομμουνισμός σε όλες τις εκδοχές

Αντικομμουνισμός σε όλες τις εκδοχές


Συνεχίζει ο υπουργός Υγείας να επιτίθεται με αντικομμουνισμό στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, μέλη του ΚΚΕ, που τον στριμώχνουν με στοιχεία για τον αντιλαϊκό χαρακτήρα της πολιτικής της κυβέρνησης και στον τομέα της Υγείας. Χτες το πρωί, σε τηλεοπτικό σταθμό, ο πρόεδρος του Σωματείου του «Ευαγγελισμού» και στέλεχος του ΚΚΕ, Ηλίας Σιώρας, παρέθεσε συγκεκριμένα στοιχεία που δείχνουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία των αξονικών τομογράφων και άλλων διαγνωστικών μηχανημάτων τεχνολογίας αιχμής, βρίσκεται στα χέρια ιδιωτών, όπου αναγκάζονται να καταφεύγουν οι ασθενείς, πληρώνοντας από την τσέπη τους για αναγκαίες εξετάσεις. Αντί άλλης απάντησης, ο υπουργός Υγείας κατέφυγε σε παραλήρημα, κατηγορώντας τον συνδικαλιστή «εσύ είσαι κομμουνιστής, είσαι ενάντια στους ιδιώτες και την επιχειρηματική δραστηριότητα, γι' αυτό τα λες αυτά»! Το ίδιο έγινε και το βράδυ, σε άλλο κανάλι, όπου ο πρόεδρος του σωματείου του «Ευαγγελισμού» έλεγε στον Αδωνη Γεωργιάδη για τις τεράστιες ελλείψεις στο νοσοκομείο και αυτός «απαντούσε» με κραυγές για τα ...γκούλαγκ στην πρώην ΕΣΣΔ! Δεν είναι τυχαία η τακτική του. Εκτός από την προσπάθεια να πετάξει την μπάλα στην εξέδρα και να απαξιώσει τους συνδικαλιστές σαν υποκινούμενους από κομματικά συμφέροντα, η κυβέρνηση οξύνει τον αντικομμουνισμό στην εκλεπτυσμένη και τη χοντροκομμένη εκδοχή του. Μια σειρά από δηλώσεις στελεχών της, η αναπαραγωγή της θεωρίας των δύο άκρων, η στοχοποίηση συνδικαλιστών του ταξικού κινήματος από τη εργοδοσία, με μακρύ χέρι άλλοτε την ταξική Δικαιοσύνη και άλλοτε τη Χρυσή Αυγή, το επιβεβαιώνουν. Ο λαός πρέπει να επαγρυπνεί. Αυτόν έχουν στο στόχαστρο και γι' αυτό επιτίθενται στους κομμουνιστές, που είναι στην πρωτοπορία των εργατικών λαϊκών αγώνων.

Πολλές μαζί παγίδες για την εργατική τάξη, το λαό

Πολλές μαζί παγίδες για την εργατική τάξη, το λαό


«Ο Ντέισελμπλουμ, χωρίς περιστροφές, τάχθηκε υπέρ της ακόμη περισσότερο συγκεντρωτικής - αυταρχικής διαχείρισης της Ευρωζώνης λέγοντας ότι πρέπει να επιβάλλονται Μνημόνια σε όσες χώρες παραβιάζουν το Σύμφωνο Σταθερότητας και τη ρήτρα για την ουσιαστική εκμηδένιση του δημοσίου ελλείμματος (...) Πώς μπορεί, όμως, να διασωθεί η Ευρωζώνη με το μισό γαλλογερμανικό άξονα να θέτει υπό τιμωρία τον άλλο μισό; Η ευρωπαϊκή πορεία δεν εξαρτάται, όμως, από τα ιδεολογικά καπρίτσια ή τις αδίστακτες διαμάχες συμφερόντων. Είναι υπόθεση των λαών της Ευρώπης η επανεθεμελίωση της ΕΕ στη βάση της Δημοκρατίας, της αλληλεγγύης και της κοινωνικής συνοχής. Η επικείμενη μάχη των ευρωεκλογών, με την αποφασιστική ενίσχυση της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, μπορεί να αποδειχθεί αφορμή για, έστω βαθμιαία, αντιστροφή της εξέλιξης προς θετική κατεύθυνση. Στοίχημα ζωής για εκατομμύρια Ευρωπαίους, στοίχημα Δημοκρατίας και ανάπτυξης με δουλειά για την Ευρώπη. Η μάχη για να μην περάσουν τα νέα σχέδια που εκφώνησε ο Ντέισελμπλουμ ισοδυναμεί με την υπεράσπιση του δικαιώματος κάθε λαού -και συνολικά των ευρωπαϊκών λαών- να ψηφίζουν κυριαρχικά για το μέλλον τους, να μη φυλακίζεται η πολιτική αλλαγή από τους σιδερένιους κανόνες της υπερκρατικής και ανεξέλεγκτης κυβέρνησης».


Αυτά έγραφε χτες η «Αυγή», δείχνοντας σαν να πέφτει από τα σύννεφα ο ΣΥΡΙΖΑ με τις εξελίξεις στην Ευρωζώνη σε συνθήκες βαθιάς οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης σε όλα σχεδόν τα κράτη μέλη της. Και λέμε σαν να έπεφτε από τα σύννεφα γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι που ζητά «περισσότερη Ευρώπη», που ζητά πολιτική ενοποίηση, που ζητά κοινές πολιτικές, που έχει συμφωνήσει με τη συμμετοχή της Ελλάδας στην Οικονομική και Νομισματική Ενωση (ΟΝΕ) και στο ευρώ. Συμμετοχή που πρέπει να υπακούει στους όρους της ΟΝΕ που προσδιορίζουν ότι οι ενταγμένες σ' αυτήν χώρες δεν πρέπει να έχουν δημοσιονομικό έλλειμμα πάνω από 3% του ΑΕΠ και εξωτερικό χρέος πάνω από 60% του ΑΕΠ. Ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει πως δεν καταλαβαίνει ότι η ΕΕ και η Ευρωζώνη, είναι ένωση καπιταλιστικών οικονομιών, με συμμετοχή διαφορετικών κρατών. Ετσι, στην ένωση συνυπάρχουν οι ανταγωνισμοί επειδή υπάρχουν συμφέροντα του κεφαλαίου διαφορετικών κρατών και ο ανταγωνισμός μεταξύ τους είναι νόμος του καπιταλισμού. Κάνει πως δεν καταλαβαίνει ότι στον καπιταλιστικό ανταγωνισμό, το μεγάλο σε μέγεθος κεφάλαιο καταβροχθίζει το μικρό. Αποτέλεσμα της ανισομετρίας είναι κάποια κεφάλαια να είναι μεγάλα και κάποια μικρότερα. Η ανισομετρία εκφράζεται και στο επίπεδο των καπιταλιστικών οικονομιών των διαφορετικών κρατών της Ενωσης.

Βεβαίως, ο ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζει και μάλιστα πολύ καλά. Και επειδή τα γνωρίζει πολύ καλά, προβάλλει ως σωτηρία για την Ευρωζώνη λύση «στη βάση της Δημοκρατίας, της αλληλεγγύης και της κοινωνικής συνοχής». Αλλά αλληλεγγύη μεταξύ καπιταλιστών και στο επίπεδο της Ευρωζώνης και της ΕΕ, με δεδομένο το νόμο του ανταγωνισμού για το κέρδος, δεν υπάρχει. Μπορεί να υπάρξει μόνο σε δύο περιπτώσεις. Στην ενιαία επίθεση του κεφαλαίου ενάντια στην εργατική τάξη και σε περίπτωση κινδύνου της αστικής εξουσίας σε μια χώρα από την εργατική τάξη. Υπάρχει βεβαίως και η περίπτωση της συμμαχίας μεταξύ επιχειρηματικών ομίλων διαφορετικών κρατών, στα πλαίσια του ανταγωνισμού, ενάντια σε επιχειρηματικούς ομίλους άλλων κρατών εντός της Ευρωζώνης και της ΕΕ. Επομένως, ο ΣΥΡΙΖΑ προβάλλει την αυταπάτη ότι μπορεί να υπάρξει αλληλεγγύη μεταξύ των καπιταλιστικών κρατών της Ευρωζώνης και της ΕΕ, όταν η ένωσή τους γίνεται πάνω στη βάση του ανταγωνισμού.
Ενα κάρο αυταπάτες

Με δεδομένο ότι τα κριτήρια της ΟΝΕ δεν τα τηρούν αρκετά καπιταλιστικά κράτη, ανάμεσά τους και η Ελλάδα και επειδή η διαχείριση της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης σε όφελος του κεφαλαίου σε κάθε κράτος μέλος της Ευρωζώνης και της ΕΕ, όχι μόνο δυσκολεύεται από τα ελλείμματα και το κρατικό χρέος, αλλά γίνεται πρόβλημα της ίδιας της Ευρωζώνης και της ΕΕ, ενισχύονται μέτρα ελέγχου από τα κοινοτικά όργανα, με την επιβολή μνημονίων ή άλλων τέτοιων συμφωνιών, όπως π.χ. η έγκριση των κρατικών προϋπολογισμών. Αλλωστε, στην προκειμένη περίπτωση κάθε κράτος μέλος, πασχίζει να χάσουν όσο το δυνατό λιγότερο τα δικά του μονοπώλια από την καταστροφική δράση της κρίσης. Και αυτό οξύνει τον ανταγωνισμό. Στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής αποφάσισαν: «Πρέπει να ενισχυθεί περαιτέρω ο συντονισμός των οικονομικών πολιτικών, ιδίως μέσω της αύξησης του βαθμού δέσμευσης και υλοποίησης των οικονομικών πολιτικών και μεταρρυθμίσεων στα κράτη - μέλη της ζώνης του ευρώ στο επίπεδο της λήψης και της εφαρμογής των αποφάσεων (...) για την ανταγωνιστικότητα, την απασχόληση και τη λειτουργία της ΟΝΕ». Σε αυτή την κατεύθυνση παίρνουν μέτρα.

Βεβαίως, εδώ επιβάλλεται η δύναμη των ισχυρότερων κρατών, αλλά στον καπιταλισμό επίσης αυτό είναι νόμος, όπως το γεγονός που προαναφέραμε ότι το μεγαλύτερο σε μέγεθος κεφάλαιο επιβάλλεται καταστρέφοντας το μικρότερο. Για την εργατική τάξη βεβαίως και για τ' άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα, καμιά «κοινοτική αλληλεγγύη», ακόμη και στον υποθετική περίπτωση που μπορεί να υπάρξει δε σημαίνει δικό τους όφελος. Η εκμετάλλευσή τους από το κεφάλαιο δεν αλλάζει.

Προβάλλει, επίσης, ο ΣΥΡΙΖΑ ως μέσο σωτηρίας της Ευρωζώνης τη «δημοκρατία». Μα όλα τα παραπάνω, είναι η δημοκρατία των αστών, του κεφαλαίου, σε κάθε κράτος μέλος και στην Ευρωζώνη, στην ΕΕ. Στην προκειμένη περίπτωση, ο ΣΥΡΙΖΑ συγκαλύπτει την ταξική ουσία της δημοκρατίας σπέρνοντας αυταπάτες ότι μπορεί η ΕΕ να γίνει φιλολαϊκή. Αυτή είναι τακτική της πιο ύπουλης χειραγώγησης των λαών στους καπιταλιστές. Ετσι εξηγούνται οι αναφορές του ΣΥΡΙΖΑ στη λεγόμενη «κοινωνική συνοχή». Η μεγαλύτερη απάτη είναι το κάλεσμα αλλαγής πολιτικής στην Ευρωζώνη και στην ΕΕ μέσω της ψήφου στο Ευρωκοινοβούλιο. Και είναι η μεγαλύτερη απάτη γιατί το Ευρωκοινοβούλιο δεν είναι λαϊκό όργανο, όπως και κανένα αστικό Κοινοβούλιο. Τι εννοεί άραγε ο ΣΥΡΙΖΑ όταν αναφέρεται σε αλλαγή πολιτικής με δεδομένο ότι στην οικονομία κυριαρχούν τα μονοπώλια και την εξουσία την έχει το κεφάλαιο; Επίσης, από πού κινδυνεύει η Ευρωζώνη και γιατί καλεί ο ΣΥΡΙΖΑ το λαό να την στηρίξει ενισχύοντας τον ίδιο;

Τέλος: Από όλα τα παραπάνω αποκαλύπτεται ο αστικός χαρακτήρας της στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ, που φαίνεται και από την αντίληψη που έχουν και κόμματα του κεφαλαίου, για τις φαινομενικά πολλές επιλογές στα πλαίσια του καπιταλισμού, που όλες μαζί συγκλίνουν στην εξής μία, υποταγή στην εκμετάλλευση και σε επίπεδο Ευρωζώνης και ΕΕ και σε επίπεδο κράτους-μέλους. Συγκαλύπτοντας έτσι την ταξική ουσία του συστήματος.

Πολλές λοιπόν παγίδες μαζί για την εργατική τάξη και το λαό, με το επιχείρημα σωτηρίας της Ευρωζώνης. Εχουν γίνει επιστήμονες στην επιδίωξη υποταγής του λαού στους στόχους του κεφαλαίου.

Τραβάνε ζόρι, γίνονται επικίνδυνοι

Τραβάνε ζόρι, γίνονται επικίνδυνοι

Ο
τι το σύστημα τραβάει ζόρια είναι φανερό. Οτι αυτά τα ζόρια σπρώχνουν ορισμένους αρθρογράφους να βγάζουν από τη ναφθαλίνη εμφυλιοπολεμικά κείμενα είναι μια παράπλευρη εξέλιξη, όχι όμως ασήμαντη. Είναι έκδηλη η τάση σε κείμενα όπως: «Τσαλακώνουμε την ανύπαρκτη "αγιότητα" της μηδενιστικής Αριστεράς κι ανατρέπουμε τη δικτατορία της στον δημόσιο λόγο» (Φ. Κρανιδιώτης). Κείμενα που αλληλοσυμπληρώνονται: «Οι μελαγχολικοί επίγονοι των ηττημένων του '49 θα λουστούν το άπλετο σκότος μιας απάνθρωπης ιδεολογίας που ήθελαν να μας φορέσουν (με το στανιό) και σήμερα δεν μπορούν να ξεπεράσουν το στρες και την κατάθλιψη της σωτήριας χασούρας τους» (Λιάκος). Οσο κι αν μοιάζουν γραφικά, δεν είναι, καθώς προβάλλουν ανοιχτά την απειλή: «Η δημοκρατία δεν επιτρέπει τη δημιουργία κόμματος, τη διεκδίκηση της εξουσίας από πολίτες που πίστη τους και όραμά τους είναι η κατάλυση της δημοκρατίας, η δικτατορία του προλεταριάτου» (Γιανναράς).


Δ
εν εξηγείται αυτή η ένταση μόνο σαν χάιδεμα των αυτιών εκείνου του τμήματος των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής που νιώθουν ορφανοί μετά την είσοδο του Μιχαλολιάκου στον Κορυδαλλό. Η ένταση της επίθεσης και το εύρος της (εκδηλώνεται παράλληλα τόσο σε κύρια άρθρα εφημερίδων, όσο και μέσα σε σχολικές αίθουσες, όπου καθηγητές ανακαλύπτουν σπόρους εαμοκομμουνισμού σε λαμπρές σελίδες της ελληνικής λογοτεχνίας) οδηγούν σε παραπέρα σκέψεις. Είναι σαν κάποιος να επιβάλλει τη μετάθεση του κέντρου της αντιπαράθεσης σε όσο πιο επιθετικά αντικομμουνιστική και αντιδραστική κατεύθυνση γίνεται. Ετσι που από τη μια να εμφανίζεται απόλυτος μονόδρομος η δικτατορία των πολυεθνικών με κάθε πολιτική της έκφραση. Κι από την άλλη να φαντάζει οχυρή θέση η προσφυγή σε κεντροαριστερές λύσεις, που όμως διατηρούν ανέγγιχτο το σύστημα της εκμετάλλευσης.


Π
ρόκειται για ένα κύμα αντιδραστικοποίησης συνολικά της πολιτικής ζωής. Για ένα μπαράζ με το οποίο δεν επιδιώκεται απλά να θολώνει ο νους, αλλά να προετοιμάζεται ο κόσμος για πιο αντιδραστικές θέσεις και πράξεις. Ρίχνουν σ' ένα καζάνι και ανακατεύουν παραδόσεις του επαναστατικού κινήματος με εκτρωματικές καταστάσεις σήψης των συμβιβασμένων συνδικαλιστικών ηγεσιών. Τον ηρωικό αγώνα του ΔΣΕ για τη λαϊκή εξουσία τον μπλέκουν με τη βρώμα που συνοδεύει συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ. Ταυτόχρονα συνεχίζουν συνειδητά να αποδίδουν στο ΣΥΡΙΖΑ χαρακτηριστικά που δεν έχει, διαμορφώνοντας ψευτο-αντιπαραθέσεις και πιέζοντάς τον για ακόμα μεγαλύτερη προσαρμογή σε ένα ακόμα πιο αντιδραστικό θεσμικά πολιτικό σύστημα. Φαίνεται ότι δεν φτάνουν οι δηλώσεις συμμόρφωσής του στην αστική νομιμότητα και την κοινωνική συνοχή που δίνει με κάθε τρόπο, ούτε ο αστικός σοσιαλδημοκρατικός χαρακτήρας της στρατηγικής του. Δουλεύουν με προοπτική. Κατανοούν πως δεν αρκούν τα μέχρι τώρα διάφορα πολιτικά αναχώματα που έχουν στηθεί. Προωθούν μια εξαιρετικά αντιδραστική πολιτική που αναγκαστικά προκαλεί αντιδράσεις. Γνωρίζουν ότι τόσο οι επιπτώσεις της καπιταλιστικής κρίσης όσο και η βεβαιότητα πλέον ότι και στην ανάκαμψη η κατάσταση της εργατικής τάξης θα είναι χειρότερη, αργά ή γρήγορα μπορεί να οδηγήσουν τμήματα λαϊκών στρωμάτων στην αναζήτηση διεξόδου σε αντίθεση με το σύστημα. Ετσι, πριν πεινάσουν μαγειρεύουν. Στοχοποιούν το ΚΚΕ, τη γραμμή ταξικής ανασύνταξης του εργατικού κινήματος, την πάλη για τη λαϊκή συμμαχία. Τρομοκρατούν τις συνειδήσεις έτσι που από σήμερα να θεωρείται εχθρός η ανάπτυξη των αγώνων. Γι' αυτό το στόχο καταφεύγουν σ' έναν αντικομμουνισμό που λίγο απέχει από το παραλήρημα.


Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

ΗΠΑ Περικοπές και στα κουπόνια σίτισης

ΗΠΑ
Περικοπές και στα κουπόνια σίτισης

ΟYAΣΙΓΚΤΟΝ.--

Γερό χτύπημα θα δεχτούν από αύριο (Παρασκευή) ένας στους επτά Αμερικανούς που εξαρτά τη διατροφή του από τα κουπόνια αγοράς τροφίμων καθώς τίθενται σε ισχύ περικοπές ύψους 5 δισ. δολαρίων σε κουπόνια σίτισης, ενώ μεσοπρόθεσμα αναμένεται να μειωθούν δραστικά οι κατηγορίες των σήμερα 48.000.000 φτωχών που αναγκάζονται να καταφεύγουν σε αυτά.

Οπως σημειώνουν αμερικανικά δίκτυα, από το 2004 έχουν διπλασιαστεί οι αιτήσεις των Αμερικανών που επιθυμούν πρόσβαση στα κουπόνια του Προγράμματος Συμπληρωματικής Διατροφικής Βοήθειας (SNAP), το κόστος έχει τριπλασιαστεί και παρόλα αυτά το Κογκρέσο ετοιμάζεται να περικόψει τα κονδύλια κρατικής χρηματοδότησης στο όνομα μεσοπρόθεσμης τιθάσευσης των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού.

Την Παρασκευή λήγει η διάρκεια ενός πακέτου κινήτρων τόνωσης της οικονομίας από την κρίση του 2008 που είχε ψηφιστεί το 2009 και στο οποίο συμπεριλαμβάνονταν κεφάλαια χρηματοδότησης της επισιτιστικής βοήθειας των φτωχότερων Αμερικανών. Πρόσφατο δημοσίευμα της εφημερίδας «Ουάσιγκτον Ποστ» εκτιμά ότι το επόμενο διάστημα θα επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο η κατάσταση για τα λαϊκά στρώματα με χαμηλά εισοδήματα καθώς από την 1η Νοέμβρη η Βουλή των Αντιπροσώπων και η Γερουσία θα ξαναρχίσουν τις συζητήσεις για το νομοσχέδιο αγροτικής μεταρρύθμισης μέρος του οποίου αφορά και στο πρόγραμμα επισιτιστικής διατροφικής βοήθειας με κουπόνια. Η Γερουσία έχει ήδη εγκρίνει νομοσχέδιο για την «εξοικονόμηση» 4,5 δισ. δολαρίων μέσα στην επόμενη 10ετία, ενώ η Βουλή των Αντιπροσώπων ετοιμάζεται να ψηφίσει νομοσχέδιο που θα κόψει άλλα 39 δισ. δολάρια από το πρόγραμμα επισιτιστικής βοήθειας με κουπόνια έως το 2023, μειώνοντας δραματικά τον αριθμό των δικαιούχων κουπονιών σίτισης.

Για ένα στημένο ρεπορτάζ

Για ένα στημένο ρεπορτάζ

Τ
ην Πέμπτη 24 Οκτώβρη, στο δελτίο ειδήσεων του STAR, παίχτηκε άλλο ένα μονόπρακτο από το θεατρικό «Οι λακέδες του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ θα εξαφανιστούν από τη Ζώνη».


Παράσταση που ανεβάζουν χρόνια οι εργοδότες στο λιμάνι, και τη μετέφερε και στη μικρή οθόνη ο σκηνοθέτης των μεγαλύτερων ταινιών τρόμου, η Χρυσή Αυγή. Το εμετικό «ρεπορτάζ» (σε πολλά εισαγωγικά η λέξη ρεπορτάζ) του Τάσου Τέλογλου ήταν ένα ακόμα λιθαράκι, σε μια σειρά κατευθυνόμενων προπαγανδιστικών χτυπημάτων από την εργοδοσία.

Δεν ήταν λίγες οι φορές στο παρελθόν, που ανυπόγραφα άρθρα στην «Καθημερινή» ή στο «Βήμα», ακόμα στην «Ελευθεροτυπία» ή στην «Αυγή», αποτελούσαν παιχνίδι «βρες τις διαφορές» για τους εργάτες στη Ζώνη του Περάματος. Βρες τις διαφορές, ανάμεσα στα άρθρα εκείνα και στις ανακοινώσεις ή τα δελτία Τύπου της ένωσης εργοδοτών του ΒΙΠΑΣ (Βιομηχανικού Πάρκου Σχιστού) ή της ένωσης εργοδοτών της Ζώνης. Συνήθως οι διαφορές ήταν ανύπαρκτες, και αν υπήρχαν 2-3, αναλωνόντουσαν σε επίπεδο συντακτικού ή γραμματικού τύπου.

Λ
οιπόν, κύριοι, για να μην κοροϊδευόμαστε, δεν θα κάτσουμε να απαντήσουμε στη συκοφαντία και τη λάσπη των εργοδοτών, γιατί την έχουμε συνηθίσει τόσα χρόνια. Αντ' αυτού, απευθυνόμαστε στον κόσμο.


Μην τους πιστεύετε.

- Οι ίδιοι εργοδότες που καμώνονται ότι είναι «θύματα προπηλακισμών και τραμπουκισμών» είναι αυτοί που έχουν παραδεχτεί σε δικαστήριο ότι «ναι, τους είδα στην πύλη που είχαν συγκέντρωση, και ανέπτυξα ταχύτητα με το αυτοκίνητό μου για να τους πατήσω», με το δικαιολογητικό ότι «με εμπόδιζαν να φτάσω στην επιχείρησή μου, και εμένα η επιχείρησή μου είναι το σπίτι μου»!!!

- Οι ίδιοι εργοδότες είναι που έχουν απειλήσει με όλα τα μέσα τους συνδικαλιστές, γιατί διεκδικούσαν τα δεδουλευμένα των συναδέλφων τους!

- Οι ίδιοι εργοδότες είναι που λειτουργούσαν ιδιόκτητες ναυπηγικές μονάδες στη Ρουμανία, και ταυτόχρονα κατηγορούσαν τα σωματεία της Ζώνης γιατί «με τις απεργίες τους» δεν ερχόντουσαν καράβια στο Πέραμα!

- Οι ίδιοι εργοδότες είναι που κάνανε τις συναντήσεις με την ηγεσία της δολοφονικής Χρυσής Αυγής, για να μεθοδεύσουν την επίθεση κατά των πρωτοπόρων συνδικαλιστών και των σωματείων τους!

Α
υτά είναι όχι μόνο γνωστά στους εργαζόμενους στη Ζώνη, αλλά και στο σύνολο των καλοπροαίρετων εργατών του Πειραιά. Ιδεολογήματα του τύπου «οι απεργίες φταίνε που δεν έχουμε δουλειά», έχουν νικηθεί στην πράξη από την κρίση, όταν μια σειρά άλλων εργασιακών χώρων, όπου δεν έγιναν απεργιακοί ή άλλοι αγώνες, έχουν κλείσει ή έχουν χτυπηθεί ακόμα χειρότερα κι από τη Ζώνη του Περάματος.


Κύριοι του STAR, και του κάθε STAR, η κατσίκα δεν μασάει ταραμά. Οσο υπήρχε ταραμάς, μασούσε, αλλά στο βάθεμα αυτής της κρίσης, πλέον δεν υπάρχει ούτε ταραμάς.

Η μόνη λύση, είτε το θέλετε, και κυρίως είτε δεν το θέλετε, είναι η οργανωμένη πάλη. Η ενίσχυση της μαζικότητας των ταξικών συνδικάτων και η πάλη ενάντια σε αυτές τις πολιτικές που χαντακώνουν τους εργαζόμενους για τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας.

ΥΓ: Προς τον «κύριο» Τάσο Τέλογλου: Συκοφαντείτε που συκοφαντείτε επαγγελματικά, τουλάχιστον μάθετε ΕΣΤΩ ΤΟ ΟΝΟΜΑ του συνδικάτου το οποίο σας υπέδειξαν να συκοφαντήσετε.

(Σχόλιο του Πέτρου Πουντίδη -τοτέμ- στο πόρταλ 902.gr)

Πέτρος Πουντίδης (Τοτέμ)

Ο πόνος των αστών και η λαϊκή επιλογή

Ο πόνος των αστών και η λαϊκή επιλογή

Το τελευταίο χρονικό διάστημα η αστική προπαγάνδα, μετά από μία έντονη αντιμνημονιακή και αντιτροϊκανή ρητορεία, εμφανίζεται πιο διαλλακτική απέναντι στο ζήτημα που έχει ανακύψει με την υπόθεση της κάλυψης του δημοσιονομικού και χρηματοδοτικού κενού και τις διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης. Να θυμίσουμε ότι πριν τρεις βδομάδες ο αστικός Τύπος έγραφε περίπου τα εξής: «Θα ήταν μεγάλο λάθος να ερμηνεύσει η κυβέρνηση το συντριπτικό αίτημα σταθερότητας που προκύπτει από όλες τις δημοσκοπήσεις ως μήνυμα έγκρισης ή αποδοχής της πολιτικής της. Δεν είναι παρά μια εκδήλωση ανοχής και υπομονής. Αλλά όταν η ανοχή μιας κοινωνίας εξαντλείται, τότε το οικονομικό πρόβλημα μετατρέπεται σε πολιτικό. Δεν υπάρχει περίπτωση νέου Μνημονίου. Δεν θα διαλύσουμε τη χώρα».

Ηταν οι μέρες που η κυβέρνηση διατυμπάνιζε σε όλους τους τόνους για την επιτυχία του πρωτογενούς πλεονάσματος, μέρος του οποίου μάλιστα έχει υποσχεθεί να μοιράσει στις λεγόμενες από τους αστούς «ευπαθείς ομάδες». Αυτή θεωρήθηκε η βασική αιτία, μαζί βεβαίως με όλα τα αντεργατικά αντιλαϊκά μέτρα που έχουν ως τώρα νομοθετηθεί και εφαρμόζονται, για το ότι δε θα χρειάζονται νέα μέτρα. Αυτό άλλωστε προβλεπόταν από την απόφαση του Eurogroup του 2012. Ετσι άρχισε και η προπαγάνδα των «κόκκινων γραμμών» της κυβέρνησης, ότι είναι έτοιμη να πει στην τρόικα ως «εδώ και μη παρέκει», με τη στήριξη μάλιστα αρκετών αστικών ΜΜΕ κλπ.

Τις τελευταίες ημέρες, τα ίδια τα αστικά ΜΜΕ που το έπαιζαν «αντιμνημονιακά», άρχισαν να «λένε» στην κυβέρνηση ότι καλώς προχώρησε στην προπαγάνδα περί «κόκκινων γραμμών», ότι ήταν βολική και λόγω ευρωεκλογών, αλλά ότι πρέπει τώρα να ρίξει τους τόνους και να αντιμετωπίσει με νηφαλιότητα τις διαπραγματεύσεις διότι, αφ' ενός, τα λεφτά τα δίνουν οι εταίροι και οι δανειστές, αφ' ετέρου, ευρωεκλογές έχουν και οι άλλες χώρες της ΕΕ. Εκλογές θα γίνουν και στη Γερμανία γράφουν, στην οποία μάλιστα το «ρεύμα του ευρωσκεπτικισμού» μεγαλώνει. Σημειώνουν ότι χωρίς λήψη μέτρων οι κυβερνήσεις των άλλων κρατών θα δυσκολευτούν να δικαιολογήσουν τη βοήθεια στους λαούς τους, πράγμα που θα δυναμώσει τον ευρωσκεπτικισμό.

Τι είναι όμως το «ρεύμα του ευρωσκεπτικισμού», που στη Γερμανία εκφράζεται από το κόμμα «Εναλλακτική για τη Γερμανία», ή κόμμα του μάρκου, ένα κόμμα που οργανώθηκε από μεγαλοεπιχειρηματίες, στη Γαλλία εκφράζεται από το «Εθνικό Μέτωπο» της Λεπέν, σε άλλες χώρες από κόμματα επιχειρηματιών, ακροδεξιά, ενθικιστικά κόμματα; Είναι πολιτική που πράγματι σε σχέση με την Ευρωζώνη και την ΕΕ εκφράζει μια τάση «εθνικής αναδίπλωσης», με βασικό χαρακτηριστικό την επιστροφή στα εθνικά νομίσματα, χωρίς να αμφισβητεί την καπιταλισμό στην κάθε χώρα και βεβαίως τον καπιταλιστικό χαρακτήρα της ΕΕ, αιχμή στην προπαγάνδα τους είναι ο εθνικισμός. Υπάρχουν δύο βασικοί λόγοι της εμφάνισης και ενίσχυσης αυτού του ρεύματος στα κράτη μέλη της ΕΕ. Ο ένας αφορά τα συμφέροντα τμημάτων του κεφαλαίου στο εσωτερικό κρατών που νιώθουν να θίγονται από τη συμμετοχή της χώρας τους στην Ευρωζώνη, διεκδικούν άλλους όρους διαπραγμάτευσης στο εσωτερικό της ΕΕ, ενώ τμήματά τους έχουν συνδεθεί με αντίστοιχα τμήματα του κεφαλαίου άλλων κρατών που βρίσκονται σε ανταγωνιστική θέση με την ΕΕ. Ο δεύτερος αφορά το γεγονός ότι έχει ξεθωριάσει η ΕΕ, η Ευρωζώνη, στη συνείδηση μεγάλων τμημάτων των λαϊκών στρωμάτων, αφού η ίδια τους η πείρα από τη συμμετοχή των χωρών τους στην Ευρωζώνη και το κοινό νόμισμα, είναι αρνητική, τους έχει φέρει μεγαλύτερη φτώχεια, ανεργία, σχετική και απόλυτη εξαθλίωση. Το «ρεύμα του ευρωσκεπτικισμού» πασχίζει να εγκλωβίσει αυτές τις λαϊκές δυνάμεις σε μια παραλλαγή της πολιτικής διαιώνισης του καπιταλισμού. Βεβαίως, δεν εκφράζει αντίθεση στην Ευρωζώνη και στην ΕΕ από τη σκοπιά των συμφερόντων της εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Είναι όμως μια υπαρκτή ενδοαστική αντίθεση, που δυσκολεύει την πορεία της Ευρωζώνης και της ΕΕ, στο εσωτερικό της οποίας δε λείπουν, ίσα ίσα οξύνονται οι ανταγωνισμοί.
Η στροφή

Προς τι όμως η προβολή του «ευρωσκεπτικισμού» ως, λίγο πολύ, «μπαμπούλα»; Είναι γεγονός ότι ο κοσμοπολιτισμός του κεφαλαίου συνυπάρχει με τον εθνικισμό και εκφράζεται με διάφορες παραλλαγές. Ο κοσμοπολιτισμός του είναι αναγκαίος λόγω της καπιταλιστικής διεθνοποίησης, της παγκόσμιας αγοράς, που συμβάλλει στην ικανοποίηση των συμφερόντων, δηλαδή των κερδών του κεφαλαίου με τις εξαγωγές κεφαλαίων και εμπορευμάτων. Στην Ευρώπη η διεθνοποίηση εκφράζεται και με την ΕΕ, την Ευρωζώνη και το κοινό νόμισμα, την εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, με πιο πρόσφατο τη συζήτηση και έγκριση των κρατικών προϋπολογισμών στην Κομισιόν. Βεβαίως, ο εθνικισμός συνυπάρχει με τον κοσμοπολιτισμό, αφού οι στρατηγικές επιλογές των αστικών τάξεων για την ενίσχυση της αναπαραγωγής της καπιταλιστικής κερδοφορίας είναι «εθνικό ζήτημα» (π.χ. εθνικός στόχος ήταν η συμμετοχή στο ευρώ, εθνικό ζήτημα και τα μνημόνια). Ομως όταν οι ανταγωνισμοί οξύνονται, ή όταν τα συμφέροντά τους θίγονται από την πολιτική στην Ευρωζώνη (για παράδειγμα ο ΣΕΒ μιλά κατ' επανάληψη ενάντια στο μνημόνιο, απαιτώντας «εθνική πολιτική ανάπτυξης») τότε ο εθνικισμός εκδηλώνεται και με πιο «καθαρή» μορφή.

Γιατί λοιπόν ενώ μια σειρά ΜΜΕ ήταν λάβροι ενάντια στην τρόικα τώρα με επιχείρημα τον «ευρωσκεπτικισμό» οι ίδιοι λένε στην κυβέρνηση να διαπραγματευτεί χωρίς «κόντρες»; Οι αστοί στην Ελλάδα πράγματι βιάζονται να κάνουν επενδύσεις. Αλλά αυτές χρειάζονται κρατική ενίσχυση και χρήμα. Ξέρουν ότι η βαθιά οικονομική καπιταλιστική κρίση όξυνε τον ανταγωνισμό ανάμεσα στα κράτη της Ευρωζώνης και της ΕΕ για το ποιου τα μονοπώλια θα βγουν πιο αλώβητα από την καταστροφική ενέργειά της. Εδώ εκδηλώνονται μια σειρά αντιφάσεις. Το «Βήμα της Κυριακής», γράφει χαρακτηριστικά ότι αν θέλουμε να είμαστε στην Ευρωζώνη και την ΕΕ, είμαστε υποχρεωμένοι να δεχόμαστε τον έλεγχο και τις παρεμβάσεις από τα όργανά τους. Διαφορετικά υπάρχει και ο δρόμος της ρήξης αλλά κανείς (από τους αστούς) δεν τον θέλει. Οι αστοί ξέρουν επίσης πολύ καλά ότι οι διαπραγματεύσεις πραγματοποιούνται με βάση την ισχύ, ότι η Ελλάδα αντικειμενικά λόγω ανισομετρίας, διαπραγματεύεται από τη θέση του υποδεέστερου. Το θέλουν όμως το χρήμα. Και μιλάνε τώρα για σοβαρές διαπραγματεύσεις για το δημοσιονομικό και χρηματοδοτικό κενό. Υποστηρίζουν ότι πρέπει να παρθεί υπόψη από την τρόικα ότι ο λαός πράγματι υποφέρει, αλλά ότι δεν υπάρχουν περιθώρια για μεγάλες κόντρες.

Ολα αυτά πρέπει να ενδιαφέρουν την εργατική τάξη και τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα, αλλά μόνο από τη σκοπιά ότι κάθε επιλογή, κάθε λύση, είναι αντεργατική, αντιλαϊκή και όχι βεβαίως από τη σκοπιά των κυβερνητικών διαπραγματεύσεων προς όφελος του κεφαλαίου. Αυτό το τελευταίο είναι παγίδα. Παγίδα είναι επίσης ότι ο ΣΥΡΙΖΑ καλεί το λαό να τον αναδείξει ως κυβέρνηση με το κριτήριο του ικανότερου διαπραγματευτή (για τα συμφέροντα των αστών και όχι του λαού). Η εργατική τάξη, πρέπει να αντιτάξει σε όλ' αυτά την ταξική ενότητα, τη δράση για την κοινωνική συμμαχία με τους αυτοαπασχολούμενους, τους φτωχούς αγρότες, τη νεολαία και τις γυναίκες των λαϊκών στρωμάτων διεκδικώντας την ικανοποίηση όλων των αναγκών τους, με αντιμονοπωλιακή, αντικαπιταλιστική γραμμή στο κίνημα και ρότα αντεπίθεσης ανατροπής της εξουσίας των αστών, για την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, την αποδέσμευση από την ΕΕ, τη μονομερή διαγραφή του χρέους, με εργατική, λαϊκή εξουσία. Προϋπόθεση είναι να συμπορευτούν με το ΚΚΕ, να συμβάλουν σε ένα πανίσχυρο ΚΚΕ, στα εργοστάσια, στους τόπους δουλειάς, στους κλάδους, στις λαϊκές γειτονιές, στις πόλεις και στα χωριά, παντού όπου ζουν και δουλεύουν οι άνθρωποι του μόχθου.

Ι.

Το παραμύθι της «συμμαχίας Χίτλερ - Στάλιν»

Το παραμύθι της «συμμαχίας Χίτλερ - Στάλιν»

Η
παραχάραξη της Ιστορίας, η «θεωρία των δύο άκρων» και το δηλητήριο του αντικομμουνισμού πάνε πάντα χέρι χέρι. Ετσι, ο Γ. Πρετεντέρης στα «ΝΕΑ» απαντά στο επιχείρημα ότι η ταύτιση κομμουνισμού - φασισμού είναι ανιστόρητη. Με τον τίτλο (σ.σ. ισχύει για τον ίδιο) «Ανιστόρητοι», στο χτεσινό του άρθρο παρουσιάζει τη γνωστή βρωμιά περί «συμμαχίας φασισμού - σοσιαλισμού», «Χίτλερ και Στάλιν». Για να στηρίξει τη διαστρέβλωση και τα περί «μοιρασιάς της Ανατολικής Ευρώπης» χρησιμοποιεί το σύμφωνο Ρίμπεντροπ - Μόλοτοφ (υπογράφτηκε στις 23 Αυγούστου του 1939 από τους αντίστοιχους υπουργούς Εξωτερικών των δύο χώρων), το οποίο εμφανίζει ως «συμμαχία της Γερμανίας και Σοβιετικής Ενωσης», ενώ ήταν σύμφωνο μη επίθεσης και τίποτε άλλο. Επρόκειτο, δηλαδή, για μια αναγκαία συνθήκη ώστε να μπορέσει η ΕΣΣΔ να προετοιμάσει την άμυνά της, στην, όπως όλα έδειχναν, προγραμματισμένη επίθεση εναντίον της.


Α
υτό, που δεν λέει ο δήθεν ...αντικειμενικός αρθρογράφος είναι ότι παρά τις προσπάθειες της ΕΣΣΔ να συγκροτηθεί αντιναζιστικό μέτωπο, ΗΠΑ - Μεγάλη Βρετανία - Γαλλία ήταν αυτές που παρέδωσαν στον Χίτλερ την Τσεχοσλοβακία το 1938 (Σύμφωνο Μονάχου) και την Πολωνία το 1939, κηρύσσοντας είτε κατ' επίφαση «ουδετερότητα» (ΗΠΑ), είτε έναν πόλεμο που δήθεν έκαναν στην περίπτωση επίθεσης της Γερμανίας στην Πολωνία. Αντίθετα, υπάρχουν ντοκουμέντα που δείχνουν ότι οι «δυτικές δημοκρατίες» ενίσχυαν τους ναζί και διαπραγματεύονταν μαζί τους το χτύπημα στην ΕΣΣΔ, που άλλωστε ήταν και ένας από τους βασικούς λόγους του Β' Παγκόσμιου Πολέμου.


Ο
εν λόγω αρθρογράφος κάνει αναφορά σε «διαμελισμό της Πολωνίας και κατοχή στις Βαλτικές χώρες από την Σοβιετική Ενωση» για να στηρίξει τη «συμμαχία των δύο άκρων», που, όπως λέει, «λειτούργησε μια χαρά για δύο χρόνια για να διαρραγεί στις 22 Ιούνη του 1941 όχι επειδή οι Σοβιετικοί στεναχωρήθηκαν που συμπορεύονταν με τους ναζιστές αλλά επειδή ο Χίτλερ επιτέθηκε απροσδόκητα στον σύμμαχό του»... Τι αποκρύπτει επίσης; Το γεγονός ότι με τη «συνθήκη του Μπρεστ - Λιτόφσκ», στις 3 Μάρτη 1918, ανάμεσα στη νεαρή σοβιετική εξουσία που βγήκε από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και τη Γερμανία, η Σοβιετική Ρωσία αναγκάστηκε να παραχωρήσει σημαντικά εδάφη στο γερμανικό ιμπεριαλισμό, όπως η Λιθουανία, τμήμα της Εσθονίας και της Λετονίας, καθώς και τη Δυτική Ουκρανία και τη Δυτική Λευκορωσία, δηλαδή περίπου ένα εκατομμύριο τετραγωνικά χιλιόμετρα.


Η
Δυτική Ουκρανία και η Δυτική Λευκορωσία πέρασαν στην εξουσία της πολωνικής αστικής τάξης μετά την αποχώρηση των γερμανικών και των αυστροουγγρικών στρατευμάτων με τη λήξη του Α' Παγκόσμιου Πολέμου. Αποσιωπά και την εξέλιξη μετά τη συνθήκη, όπου τον Οκτώβρη οι λαοί των περιοχών αυτών ξεσηκώθηκαν, σχημάτισαν σοβιετικές κυβερνήσεις, που εκείνη την εποχή δεν άντεξαν μετά και από την ξένη επέμβαση της Αντάντ που τις ανέτρεψε. Ετσι, φτάνοντας στο Σεπτέμβρη του 1939, η Δυτική Ουκρανία και η Δυτική Λευκορωσία που ήταν αποσπασμένα τμήματα της Σοβιετικής Ρωσίας που κατείχαν οι Πολωνοί αστοί φάνηκε ότι θα έπεφταν στα νύχια της Γερμανίας, ο Κόκκινος Στρατός παρενέβη και απελευθέρωσε αυτά τα εδάφη. Στις 21 του Ιούνη 1940 άρχισε στην Εσθονία σοσιαλιστική επανάσταση και τον Ιούλη η σοβιετική εξουσία αποκαταστάθηκε. Ανάλογες εξελίξεις υπήρξαν και στις άλλες δύο Βαλτικές χώρες, στη Λετονία και στη Λιθουανία. Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια που γκρεμίζει τα παραμύθια περί σοβιετικής κατοχής, περί «συμμαχίας Χίτλερ - Στάλιν».


Δημήτρης ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ