Σύγκρουση πολιτισμών ή ταξικών συμφερόντων;

Σύγκρουση πολιτισμών ή ταξικών συμφερόντων;



Οι κυρίαρχοι πλουτοκράτες ισλαμικών χωρών μπορούν να παρασύρουν τις φτωχές μάζες τους σε ιερούς πολέμους μόνο διά της θρησκευτικής οδού, διότι στο χαμηλό στάδιο ανάπτυξης που βρίσκονται, όλος ο κοινωνικός ιστός εκεί είναι διαποτισμένος από τη θρησκεία


Πριν την εξέταση της λεγόμενης «σύγκρουσης πολιτισμών», πρέπει να σημειωθεί η έννοια αυτού που λέγεται «πολιτισμός». Μόνο έτσι μπορεί να γίνει κατανοητό, τι είναι αυτό που συγκρούεται στο σύγχρονο κόσμο και για ποιους λόγους. Η τρέχουσα αντίληψη έχει φορτίσει θετικά την έννοια του πολιτισμού, προσδιορίζοντάς τη σαν το σύνολο των εθίμων, ηθών, ιδεών, τέχνης, θρησκείας κλπ., που διαθέτει ένας λαός. Οταν μιλάει για «πολιτισμένο» λαό ή συμπεριφορά, εννοεί κάτι το θετικό και ανεβασμένο. Τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα έντονα από τους ΝΑΤΟικούς βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία, ακούμε συχνά: «Καλά, αυτός είναι ο πολιτισμένος κόσμος;».

Τι είναι πολιτισμός;

Πολιτισμό είχαν κι έχουν όλοι οι λαοί. Η βαθμίδα ανάπτυξης των πολιτισμών, όμως, παρουσιάζει αποκλίσεις. Διότι το επίπεδο, στο οποίο βρίσκεται ένας πολιτισμός, εξαρτάται από την ανάπτυξη των παραγωγικών του δυνάμεων. Αυτή καθορίζει, αν ένας πολιτισμός βρίσκεται σε ανώτερο ή κατώτερο επίπεδο της ιστορικής σκάλας. Οταν μια χώρα, ένας λαός αναπτύξει τις παραγωγικές του δυνάμεις (διαθέτει πια τις υλικές προϋποθέσεις για κάποιους λόγους, που δεν μπορούμε να εξετάσουμε εδώ), αναπτύσσει μαζί μ' αυτές όλο το εποικοδόμημα των ιδεών, ηθών, του δικαίου, των θεσμών, της τέχνης κλπ. σ' ένα υψηλότερο, πιο εκλεπτυσμένο επίπεδο. Οφείλουμε να διευκρινίσουμε εδώ ότι η έννοια «λαός» δεν είναι εντελώς δόκιμος, διότι η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων γινόταν ιστορικά σε ταξικές κοινωνίες (εξαίρεση, το ιστορικά πρόσφατο παράδειγμα των σοσιαλιστικών χωρών). Δηλαδή, ο λαός παρήγαγε, αλλά δεν κυριαρχούσε, άρα δεν απολάμβανε το αγαθό της ανάπτυξης. Επομένως, στις ταξικές κοινωνίες υπήρχαν πάντα δύο, ή και περισσότερες αναπτυξιακές ή, αν θέλετε, πολιτισμικές ταχύτητες. Δίπλα στα ψηλά φτερουγίσματα του πνευματικού εποικοδομήματος στη φάση ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων σε ταξικές κοινωνίες, παρατηρείται η πράξη της κατάκτησης, της εκμετάλλευσης, της επιβολής, της επέκτασης εις βάρος άλλων λαών. Κρατώντας οι εκάστοτε κυρίαρχοι με τη βία την εξουσία στη δική τους χώρα, εξάγουν βία, παρουσιάζοντας το γνωστό βάρβαρο πρόσωπο προς τα έξω, στο όνομα του εκπολιτισμού, της προστασίας και της συνέτισης. Με τη βοήθεια της ανώτερης υλικοτεχνικής υποδομής τους, έχουν επιβληθεί ακόμα σε χώρες με ανώτερη κουλτούρα από τον κατακτητή, αλλά με κατώτερη υλικοτεχνική υποδομή. Η προσπάθεια επιβολής εκ μέρους του πολιτισμού με τις πιο αναπτυγμένες παραγωγικές δυνάμεις στον τομέα της κουλτούρας (γλώσσα, τέχνη, θρησκεία, πρότυπα συμπεριφοράς, ήθη) δεν πετυχαίνει πάντα σε όλα, κυρίως εκεί που οι υποταγμένες χώρες διαθέτουν μια παλαιά, βαθιά ριζωμένη κουλτούρα και γλώσσα, ενδεχομένως και θρησκεία και γι' αυτό οι αντιστάσεις έχουν ισχυρά ψυχολογικά - πολιτισμικά ερείσματα. Οι Δυτικοί αποικιοκράτες το ήξεραν πολύ καλά και γι' αυτό έστελναν στον Τρίτο Κόσμο πρώτα τους κληρικούς και μετά στρατεύματα και εμπόρους.

Τι ακριβώς συγκρούεται;

Από τα παραπάνω βγαίνει ότι υπήρχε και υπάρχει σύγκρουση πολιτισμών, αλλά όχι με την έννοια που παρουσιάζεται στα ΜΜΕ, ιδιαίτερα τις μέρες μετά από την 11η Σεπτεμβρίου. Η σύγκρουση των πολιτισμών είναι ένα ιδεολόγημα, που έγινε πολύ της μόδας από τότε που κυκλοφόρησε το βιβλίο του Σάμιουελ Χάντινγκτον, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ (ΗΠΑ), «Η σύγκρουση των πολιτισμών και ο ανασχηματισμός της παγκόσμιας τάξης». Πρόκειται για βιβλίο με άκρως αντιδραστικές απόψεις, που έχει επηρεάσει πολύ τη δυτική σκέψη και που ο αφυδατωμένος απόηχός του παρατηρείται στις συζητήσεις και στα δημοσιεύματα των ντόπιων ΜΜΕ. Συζητήσεις, δηλαδή, που αποφεύγουν να κατονομάσουν το πραγματικό πεδίο της σύγκρουσης, όπως ο διάβολος το λιβάνι: Το ενδοϊμπεριαλιστικό οικονομικό - κοινωνικό - ιδεολογικό πεδίο.

Οι κύριοι άξονες του βιβλίου: Στη μεταψυχροπολεμική εποχή, οι διαφορές ανάμεσα στους λαούς δεν είναι πλέον ιδεολογικές / οικονομικές, αλλά πολιτισμικές. Ο ανταγωνισμός των μεγάλων δυνάμεων αντικαταστάθηκε από τη σύγκρουση των πολιτισμών. Τα τσιτάτα προς επιβεβαίωση των ιδεολογημάτων του ο Χάντινγκτον τα παίρνει, ανάμεσα σ' άλλους, από τον Χάβελ και τον Ντελόρ. Και ο Χένρι Κίσινγκερ το επαινεί ως ένα από τα σημαντικότερα βιβλία που γράφτηκαν μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου... Κατά τον Χάντινγκτον, οι σημαντικότερες συγκρούσεις θα είναι ανάμεσα σε διαφορετικές πολιτιστικές οντότητες και όχι ανάμεσα σε κοινωνικές τάξεις, όχι ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς (υπογράμμιση Α. Ι.) και στο μακρο-πεδίο η επικρατούσα διαίρεση είναι μεταξύ Δύσης και υπολοίπων με την πιο έντονη διαμάχη μεταξύ μουσουλμανικών / ασιατικών κοινωνιών και Δύσης. Ο 20ός αιώνας ήταν δύσκολος, αλλά είχε αίσιο τέλος! Η «πτώση του κομμουνισμού» επιδείνωσε την τάση επιβολής του δυτικού δημοκρατικού φιλελευθερισμού. Από το 1500 περίπου, λέει, και μέχρι τον Ψυχρό Πόλεμο, ο κόσμος ήταν πολυπολικός, μετά έγινε διπολικός (ΕΣΣΔ κατά ΗΠΑ και ΗΠΑ κατά ΕΣΣΔ) και μετά από τον Ψυχρό Πόλεμο έγινε πολυπολιτισμικός. Μόνο στο διπολικό κομμάτι κυριαρχούσαν οι οικονομικές, ιδεολογικές, πολιτικές διαφορές, κατά Χάντινγκτον, ενώ η διαμάχη της φιλελεύθερης δημοκρατίας με το μαρξισμό - λενινισμό ήταν μόνο εφήμερο και επιφανειακό ιστορικό φαινόμενο.

Αναφερθήκαμε σε κάποια αποφθέγματα στο βιβλίο «Σύγκρουση των πολιτισμών», διότι το μπάχαλο των παντελώς αταξικών ιδεολογημάτων του, που αποτελούν μια ιδεολογική - ιστορική λαθροχειρία ολκής, βολεύουν το αντιδραστικό κατεστημένο της Δύσης και αφήνουν βαθιά ίχνη στη συνείδηση των ανθρώπων στο δυτικό κόσμο. Απόδειξη και οι εδώ συζητήσεις στα ΜΜΕ, στις οποίες αποφεύγεται η ουσία της σύγκρουσης.

Πού διαφωνούν και πού συμφωνούν;

Οι απόψεις αυτές βολεύουν, όμως, και τους κυρίαρχους του ισλαμικού κόσμου. Ενα παράδειγμα μάς δίνει η ιστορία του Αφγανιστάν, στο στόχαστρο και σήμερα, όπου υπήρχε τη δεκαετία 1979 - 1989 μια αγαστή συνεργασία ισλαμιστών - ιμπεριαλιστικής Δύσης για να διώξουν τον κοινό εχθρό, τους άθεους Ρώσους (κατά τους μεν) ή τα κομμούνια (κατά τους δε). Η σύγκρουση τότε, πού υπάρχει; Υπάρχει με βάση τον προσδιορισμό που διατυπώσαμε στην αρχή του άρθρου: Με κριτήριο την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Οι αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, η λεγόμενη «Δύση» (σε εισαγωγικά, γιατί η Ιαπωνία τι είναι;) έχει την πιο αναπτυγμένη υλικοτεχνική υποδομή. Οι πιο σημαντικές πρώτες ύλες, όμως, βασικές για την υποδομή αυτή, και ιδιαίτερα το πετρέλαιο, βρίσκονται στις μη-δυτικές, σε μεγάλο βαθμό μάλιστα σε ισλαμικές χώρες.

Μπαίνουμε, συνεπώς, στο χώρο της πραγματικής σύγκρουσης. Η «Δύση» θέλει να κουμαντάρει τις ενεργειακές πηγές (και τις αγορές) ανά τον κόσμο, ενσωματώνοντας στο δικό της σύστημα όσες οικονομίες έχουν μείνει έξω απ' αυτό, για την παγκόσμια παντοδυναμία της. Ερχεται σε σύγκρουση με τα κατεστημένα χωρών, όπου δεν είχε βάλει ακόμα τις οικονομικές - στρατιωτικές βάσεις της. Κι αυτές είναι, σε πρώτο πλάνο σήμερα, ισλαμικές. Αυτό της δίνει την ευκαιρία να προπαγανδίσει τον πόλεμό της σαν πόλεμο με το Ισλάμ. Χρειάστηκε, γι' αυτό, μουσουλμάνους κακοποιούς - τρομοκράτες και είχε, στο παρελθόν κιόλας, δημιουργήσει αρκετούς (ας θυμηθούμε το σύνδρομο Καντάφι, Σαντάμ, κλπ.). Τώρα χτυπήθηκε στο σπίτι της, όπως λέγεται, μια καινούρια διάσταση, που οξύνει τη σύγκρουση. Από την άλλη όχθη, οι κυρίαρχοι πλουτοκράτες ισλαμικών χωρών μπορούν να παρασύρουν τις φτωχές μάζες τους σε ιερούς πολέμους μόνο διά της θρησκευτικής οδού, διότι στο χαμηλό στάδιο ανάπτυξης που βρίσκονται, όλος ο κοινωνικός ιστός εκεί είναι διαποτισμένος από τη θρησκεία. Μπορούν να προπαγανδίσουν τον πόλεμο αυτό σαν πόλεμο με το Χριστιανισμό (λειτουργεί το αντανακλαστικό ιστορικό των Σταυροφοριών του Μεσαίωνα κατά του Ισλάμ) ή / και με τους ειδωλολάτρες / άθεους της σαπισμένης Δύσης.

Η προπαγάνδα της δυτικής πλευράς δε σηκώνει πλέον το λάβαρο της θρησκείας (αν και θα το 'θελε ο αρχιεπίσκοπος), αλλά των δημοκρατικών αξιών του δυτικού (αστικού) πολιτισμού. Ο αναπτυγμένος καπιταλισμός έχει ξεπεράσει τη φάση, που κυριαρχούσε το θρησκευτικό στοιχείο, κι ας «ευλογεί ο Θεός την Αμερική» (GOD BLESS ALERICA). Από άλλο ψυχοκοινωνικό - συνειδησιακό εποικοδόμημα περνάει ο προηγμένος καπιταλισμός τη δικαιολόγηση των πολέμων του, από άλλο ψυχοκοινωνικό - συνειδησιακό επίπεδο ο χώρος του Ισλάμ.

Ποια είναι η προοπτική;

Η αληθινή σύγκρουση, επομένως, συγκαλύπτεται και στο προσκήνιο τοποθετείται μια διαπάλη σε ακίνδυνο για την ταξική κοινωνία επίπεδο, για να χειραγωγηθεί η οργή των λαών (και στη Δύση και στην Ανατολή), να διοχετευτεί σε ανώδυνες κατευθύνσεις.

Οι αυθόρμητες αντιστάσεις των μη-δυτικών λαών ενάντια σ' αυτό, που το ονομάζουν «Δύση» (δυτική σήψη, αθεΐα), είναι στην ουσία αντικαπιταλιστικές, χωρίς να το έχουν συνειδητοποιήσει, όμως. Οι αντιστάσεις εκφράζονται ακόμα και σαν γάντζωμα στο δικό τους - ενδεχομένως και σκοταδιστικό, αλλά πάντως δικό τους - θρησκευτικό - εθιμικό σύμπλεγμα.

Για να αποφύγουμε κάθε παρανόηση: Η κάθε ταξική κοινωνία παρουσιάζει αυτές τις δύο πτυχές, που με την πρώτη ματιά φαίνονται αντιφατικές. Στη φάση της ανόδου και άνθησής της έρχεται με νέες αξίες, ανώτερες από τους προηγούμενους κοινωνικοοικονομικούς σχηματισμούς. Ετσι, ο νεαρός καπιταλισμός στην άνοδό του, ώθησε την ιστορία μπροστά σε νέες δημοκρατικότερες αξίες. Βεβαίως, προς το συμφέρον της ιστορικά νέας κυρίαρχης τάξης, της αστικής, αλλά τις παρουσίαζε πάντα σαν αταξικά πανανθρώπινες, αφήνοντας μια παρακαταθήκη για τον ιστορικά επόμενο κοινωνικοοικονομικό σχηματισμό, το σοσιαλιστικό, που προορίζεται να τις κάνει πραγματικά πανανθρώπινες. Σ' ένα βαθμό, είχαν κατακτηθεί από ευρύτερα στρώματα των δυτικών καπιταλιστικών χωρών, μετά από σκληρότατους αγώνες, βέβαια. Το ίδιο σύστημα πέρασε από πολλούς πολέμους και ενδοκαπιταλιστικές συγκρούσεις, που η αστική ιστοριογραφία συνήθως τις παρουσιάζει ως θρησκευτικές, κρύβοντας τον ταξικό χαρακτήρα τους. Π.χ., οι Προτεστάντες με τους Καθολικούς αλληλοσφάζονταν. Ομως, ο προτεσταντισμός ήταν η θρησκευτική ένδυση της νέας αστικής τάξης και ο καθολικισμός της παλαιάς, της φεουδαρχικής. Το βάρβαρο επεκτατισμό τον γνώρισε καλά ο Τρίτος Κόσμος, που υπέστη τον «εκπολιτιστικό» μηχανισμό της «Δύσης».

Ωστόσο, δεν μπορούμε να σβήσουμε την ιστορική προσφορά του κάθε κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού, στο όνομα του ότι ήταν βάρβαρος, ιδιαίτερα στη φάση του εκφυλισμού του, πετώντας μαζί με το βάρβαρο και όλα τα αναγκαία για την ανάπτυξη στοιχεία. Ούτε μπορούμε, όπως το κάνουν οι υποστηρικτές του καπιταλισμού, να προβάλλουμε μονάχα τις παλιότερες πεφωτισμένες και σήμερα ξεχασμένες πλευρές του, δικαιολογώντας τις βάρβαρες επεκτατικές εκστρατείες. Αυτές υποθάλπουν το υπαρκτό (στο μη-δυτικό και ημι-δυτικό κόσμο) κλίμα της επιστροφής σε παλαιότερα μεγαλεία, σε ξεπερασμένες αξίες, είτε θρησκευτικές, είτε μεγαλοϊδεατικές, εθνικιστικές. Αυτό θα σήμαινε επιστροφή σε μια παλαιότερη διαίρεση των λαών ανάμεσα στο λεγόμενο αναπτυγμένο κόσμο και τους υπόλοιπους, όπως βλέπουμε τώρα με την αναζωπύρωση σε σύγχρονες συνθήκες της διαίρεσης Δύσης - Ισλάμ, που μερικοί τη λένε ρήξη Ανατολής - Δύσης.

Οι λαοί πρέπει να κάνουν μια άλλη επιλογή, απ' αυτήν που τους σερβίρουν. Είναι η επιλογή της απαλλοτρίωσης της παγκόσμιας πλουτοκρατίας, ώστε να επιστραφούν από τους λαούς τα κλεμμένα. Ετσι, η επιλογή που τίθεται μπροστά στους λαούς δεν είναι Δύση ή Ισλάμ, αλλά ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ `Η ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ.

Της
Αννεκε ΙΩΑΝΝΑΤΟΥ

CIA: Κεντρική Υπηρεσία ...Τρομοκρατίας!

CIA: Κεντρική Υπηρεσία ...Τρομοκρατίας!

Ποιος αμφιβάλλει πια για το ποιος βρισκόταν πίσω από τη δολοφονία του Αλντο Μόρο;..


Το όνομα του ...ευαγούς ιδρύματος: «CIA». Ετος ίδρυσης: 1947. Εντολέας ο Πρόεδρος των HΠA, Χάρι Τρούμαν. Εκτοτε η CIA αποτελεί το μακρύ, πρακτόρικο, προβοκατόρικο και τρομοκρατικό χέρι των ΗΠΑ στον κόσμο, καθώς έχει αναμειχθεί στις εσωτερικές υποθέσεις τουλάχιστον 50 χωρών στις 5 ηπείρους. Οι υπάλληλοί της υπολογίζεται ότι υπερβαίνουν τις 20.000, εκ των οποίων περισσότεροι από 6.000 υπηρετούν στις υπηρεσίες που ευθύνονται για τις μυστικές επιχειρήσεις.

Σύμφωνα, δε, με τον ορισμό της CIA, ως μυστική δράση νοείται «κάθε μυστική δραστηριότητα, η οποία έχει ως στόχο να επηρεάσει ξένες κυβερνήσεις, γεγονότα, οργανώσεις ή άτομα, για να στηρίξει την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, και η οποία θα διεξάγεται με τέτοιο τρόπο, ώστε η ανάμειξη της αμερικανικής κυβέρνησης να μην είναι εμφανής».

Η «Διεθνής» του εγκλήματος

Η ανάλυση της συνολικής «πολυσχιδούς» δραστηριότητας της CIA είναι φιλοδοξία, μάλλον, απραγματοποίητη. Στο παρόν κείμενο, θα επιδιωχτεί να καταδειχτεί μια μόνο πλευρά της CIA: Εκείνη του διεθνούς τρομοκράτη.

Αλλά ας αφήσουμε να μιλήσουν τα γεγονότα(στοιχεία από το βιβλίο «Τα κρυφά ελατήρια της διεθνούς τρομοκρατίας», Λ. Ζαμοΐσκι, «Σύγχρονη Εποχή»):
12 Δεκέμβρη 1969, Ιταλία. Εκρήξεις συγκλονίζουν το Μιλάνο και τη Ρώμη. 16 νεκροί και περίπου 100 τραυματίες. Ενοχοποιείται ο χώρος της Αριστεράς. Επειτα από 10 χρόνια, οι νεοφασίστες τρομοκράτες αποκαλύπτεται ότι ήταν συνεργάτες της CIA.
4/8/1974, Ιταλία. Ανατινάζεται το τρένο «Ιτάλικους» με 12 νεκρούς. Στις 2/8/1980 γίνεται τρομοκρατική ενέργεια στο σταθμό της Μπολόνια με 80 νεκρούς. Στις τρομοκρατικές ενέργειες συμμετέχει η μασονική στοά «Π-2». Επικεφαλής της τελευταίας, είναι ο Λίτσο Τσέλι, πατενταρισμένος πράκτορας της CΙΑ και φίλος του Ρίγκαν, προσκληθείς (ο μόνος Ιταλός) στην τελετή ανάληψης των καθηκόντων του ως Προέδρου των ΗΠΑ... (σ.σ.: ανάλογα γεγονότα έχουν συμβεί από την Αυστραλία μέχρι τη Βραζιλία, εδώ αρκεστήκαμε σε δυο - τρία χαρακτηριστικά, λόγω της γειτνίασης της χώρας μας με την Ιταλία).

Τρομοκρατία στην υπηρεσία του αντικομμουνισμού

Γιατί όλα αυτά; Την απάντηση έδωσε (και επίσημα) πριν ένα χρόνο ο Τζαναμέλιο Μαλέτι, ο επικεφαλής της ιταλικής στρατιωτικής αντικατασκοπίας τη δεκαετία του '70.

Οπως ομολογεί στην εφημερίδα «Λα Ρεπούμπλικα», οι τρομοκρατικές ενέργειες που στοίχισαν τη ζωή 200 ανθρώπων στη χώρα του τη δεκαετία του '70 οργανώθηκαν και εκτελέστηκαν από τη CΙΑ. «Ο σταθμός της CΙΑ στη Γερμανία - λέει ο Μαλέτι - προμήθευσε σε ακροδεξιές ομάδες πυρομαχικά και εκρηκτικούς μηχανισμούς, λειτουργούσε ως σύνδεσμος ανάμεσα στις ακροδεξιές οργανώσεις της Ιταλίας και της Γερμανίας, ενώ, παράλληλα, τους υπαγόρευε και τον τρόπο δράσης τους». Στόχος της CΙΑ, κατά τον Μαλέτι, ήταν «να εμποδίσει με την τρομοκρατική συνδρομή της άκρας Δεξιάς τη στροφή της κοινωνίας στην Ιταλία και στη Γερμανία προς την Αριστερά». Αυτό που ήθελε η CΙΑ τη δεκαετία του '70, καταλήγει ο Μαλέτι, ήταν «να κάνει και στην Ιταλία αυτό που είχε κάνει στην Ελλάδα το 1967»...

Οσο για τον διευθυντή της CΙΑ, τον Κόλμπι, γράφει στα απομνημονεύματά του σχετικά με την Ιταλία: «Εκεί όπου υπήρχε κομμουνιστική οργάνωση, εμείς χρηματοδοτούσαμε και στηρίζαμε αντικομμουνιστική οργάνωση»...

To τρομοκρατικό «εγχειρίδιο» της CIA

Στις 3/7/1981 αποκαλύπτεται το απόρρητο ντοκουμέντο με τίτλο «Εγχειρίδιο για τις μυστικές υπηρεσίες. Επιχειρήσεις σταθεροποίησης. Κατασκοπία».

Το εγχειρίδιο καταρτίστηκε το 1970 από τον αρχηγό του στρατιωτικού επιτελείου των ΗΠΑ. Στο εγχειρίδιο αναφέρεται ότι «αν οι φιλικές (προς τις ΗΠΑ) κυβερνήσεις δείχνουν αδυναμία ή ανικανότητα μπροστά στην κομμουνιστική εξέγερση...», τότε τίθεται σε λειτουργία το πρόγραμμα «σταθεροποίησης»...

Το πρόγραμμα «σταθεροποίησης» περιλαμβάνει «διείσδυση ειδικών πρακτόρων» σε ομάδες. «Οι ομάδες αυτές υπό τον έλεγχο των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών αρχίζουν βίαιες και άλλες πράξεις. Στην περίπτωση αυτή - αναφέρεται - η χρησιμοποίηση ακροαριστερών οργανώσεων μπορεί να οδηγήσει στο ζητούμενο στόχο».

«Αριστερή» τρομοκρατία και CΙΑ

Για τη σύνδεση της CΙΑ με την «αριστερή» τρομοκρατία, ας παρακολουθήσουμε την ομολογία του στρατηγού Ουίλιαμ Γιαρμπόρο, καθοδηγητή των ειδικών υπηρεσιών της CΙΑ, που έλεγε σχετικά (περιοδικό «L' Europeo», 29/9/1978):

«Η λεγόμενη "τυφλή" τρομοκρατία είναι μια τακτική, επεξεργασμένη από τη CΙΑ σε συνεργασία με διάφορους ατλαντικούς οργανισμούς. Η τακτική αυτή χρησιμοποιείται κυρίως σαν βασικό στοιχείο για διάφορα προγράμματα, που έχουν σαν σκοπό να αποσταθεροποιήσουν τις κυβερνήσεις και να πείσουν τον πληθυσμό να συμφωνήσει με την εγκαθίδρυση ισχυρού αστυνομικού κράτους».
Ιούλης του 1981, Μασσαλία. «Αγνωστοι» εκτέλεσαν τον επιθεωρητή της αστυνομίας Μασιέ. Ο (ακροδεξιός) επιθεωρητής λίγο πριν εκτελεστεί μετέφερε με πλοίο στην Ιταλία - έπειτα από εντολή της CIA και σε συνεργασία με την «Π-2» - ένα φορτίο όπλων που προοριζόταν για τις ...«Ερυθρές Ταξιαρχίες»! Ο Μασιέ έκανε το λάθος να παρακρατήσει ένα μέρος των εισπράξεων της επιχείρησης για τον εαυτό του...
Οσο για τη δολοφονία του πρωθυπουργού Α. Μόρο, και το ρόλο των «Ερυθρών Ταξιαρχιών», ας περιοριστούμε στα συμπεράσματα του γραμματέα του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Πικόλι και του υπουργού Εσωτερικών Τζαμπερλέτι, που έλεγαν: «Ο Μόρο πλήρωσε με τη ζωή του την προσπάθεια να αποδεσμεύσει την Ιταλία από την "υπό εποπτεία ελευθερία" στην τροχιά των ΗΠΑ και επειδή αρνήθηκε να αποκλείσει την είσοδο του ΙΚΚ στην κυβερνητική πλειοψηφία, παρά την πίεση του Πενταγώνου και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ» (περιοδικό «Panorama» 8/8/1978).

CIA και βακτηριδιακός πόλεμος

Η ιδέα να τεθεί σε «επιστημονική» βάση το θεάρεστο έργο της τρομοκρατίας ρίχτηκε σχετικά νωρίς:

Στις 3/4/1953, ο καθοδηγητής των μυστικών επιχειρήσεων Ρ. Χελμς πρότεινε στον αρχηγό της CΙΑ να καταρτιστεί ένα πρόγραμμα για «μυστική χρησιμοποίηση των βακτηριολογικών και χημικών υλών». Το πρόγραμμα ανατέθηκε στον απόφοιτο του Σίτι Κόλετζ του Μανχάταν, Σίντνεϊ Γκότλιμπ, ο οποίος προάγεται σε τμηματάρχη των τεχνικών μέσων της ΣΙΑ. Ας σημειωθεί ότι η αρχική ονομασία του προγράμματος ήταν «Μάιντ Κοντρόλ» (δηλαδή έλεγχος της σκέψης, της συμπεριφοράς)...

Δολοφονίες ξένων ηγετών

Η φράση «εκτελεστική ενέργεια» ήταν μια από τις κωδικές ονομασίες της CΙΑ για τους φόνους που διαπράττει.

Στην έκθεση της επιτροπής Τσερτς της Γερουσίας που δημοσιεύτηκε το 1975, τονιζόταν σχετικά: «Η έκφραση "εκτελεστική ενέργεια" είναι ένας ευφημισμός που τον εφεύρε η CΙΑ. Σημαίνει σχέδιο διεύρυνσης των μέσων που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την ανατροπή ξένων πολιτικών παραγόντων».
19/12/1973, Ισπανία. Δολοφονείται ο Ισπανός πρωθυπουργός Μπλάνκο. Ο Γκονζάλες - Μάτα, πράκτορας της CΙΑ και ένας εκ των εκτελεστών του Μπλάνκο, ομολογεί σε κατοπινό του σύγγραμμα ότι στη δολοφονία που είχε τον κωδικό «Ανθρωποφάγος», εκτός από τον ίδιο, συμμετείχαν ο αξιωματικός ασφαλείας της αμερικανικής πρεσβείας στη Μαδρίτη και ο καθοδηγητής των αμερικανικών ειδικών υπηρεσιών στην Ισπανία.

Οσο για τον προϊστάμενο των μυστικών επιχειρήσεων της CΙΑ Ρ. Μπίσελ, αποκάλυψε ότι το ειδικό τμήμα δολοφονιών δημιουργήθηκε, το 1961, μετά από εντολή που έφτασε απευθείας από το Λευκό Οίκο...

Ας προσεχτεί κάτι ακόμα: Σύμφωνα με τις αποκαλύψεις του περιοδικού «US Newsand world report», μόνο από το 1961 μέχρι το 1976, η CΙΑ οργάνωσε γύρω στις 900 μεγάλες τρομοκρατικές επιχειρήσεις σε όλο τον κόσμο. Οσο για την «Ουάσιγκτον Ποστ», έγραφε τον Αύγουστο του 1981: «Η CΙΑ επιστρέφει αθόρυβα στις παλιές μεθόδους εκτέλεσης των μυστικών υπονομευτικών επιχειρήσεων... Για παράδειγμα, μέσω της Αιγύπτου, η ΣΙΑ υποστηρίζει κρυφά τις αντικυβερνητικές δυνάμεις στο Αφγανιστάν...».

Πανευρωπαϊκό δίκτυο τρομοκρατίας - «Γκλάντιο»

Τη δεκαετία του '50, η CΙΑ στήνει σε πανευρωπαϊκό επίπεδο μια απίστευτη τρομοκρατική - παρακρατική επιχείρηση στο όνομα της αντιμετώπισης του «κομμουνιστικού κινδύνου». Η επιχείρηση γίνεται γνωστή στην Ιταλία με τον κωδικό «Γκλάντιο». Στην Ελλάδα, το παράρτημα της «Γκλάντιο» ονομάζεται «Κόκκινη προβιά».

Ιδού τι γραφεί για την «ελληνική Γκλάντιο» το περιοδικό «Σπίγκελ» το Νοέμβρη του 1990: «Πάνω από 800 κρύπτες με όπλα, ασυρμάτους, και άλλο εξοπλισμό υπήρχαν σε σπηλιές, σε υπόγεια δημόσιων κτιρίων, σε καλυμμένα πηγάδια και ακόμα κάτω από ελληνικές ορθόδοξες εκκλησίες στην επαρχία. Η μυστική ομάδα για την οποία είχε τοποθετηθεί το οπλοστάσιο, αριθμούσε 1.500 άντρες και σε περίπτωση πολέμου θα έφτανε τις 3.500».

Η συμφωνία της «Κόκκινης Προβιάς» υπογράφεται στις 25 Μάρτη του 1955 από τον πρωθυπουργό Παπάγο με τον στρατηγό της CΙΑ Τράσκοτ. Πρόσχημα, βέβαια, ο «κομμουνιστικός κίνδυνος». Η παρακρατική ομάδα στην Ελλάδα θεωρείται, σύμφωνα με το «Σπίγκελ», ως «μια από τις πιο σκληρές ομάδες μάχης του ΝΑΤΟ». Ας σημειωθεί ακόμα: «Ενας από τους αξιωματικούς των μυστικών υπηρεσιών που γνώριζαν ακριβώς τα καθήκοντα και το δυναμικό των κρυφών μονάδων ήταν ο συνταγματάρχης Γεώργιος Παπαδόπουλος»...

Να, λοιπόν, τι εννοούσε ο πατέρας Μπους, που 4 μέρες μετά το χτύπημα της 11ης Σεπτέμβρη, δήλωσε: «Πάντα η ΣΙΑ έβαζε ανθρώπους της στις τρομοκρατικές οργανώσεις για να τις χρησιμοποιήσει σε όφελος των συμφερόντων των ΗΠΑ»!

Ο ΣΥΡΙΖΑ ανοίγει πεδία δράσης στο κεφάλαιο

Ο ΣΥΡΙΖΑ ανοίγει πεδία δράσης στο κεφάλαιο

Το παράδειγμα...

Εκπροσωπώντας τον ΣΥΡΙΖΑ - ή κατά τον κύριο που τον ανήγγειλε «τη σωστή γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ» - ο Γ. Σταθάκης συμμετείχε την Τρίτη, σε συνέδριο των «Financial Times» με θέμα: «Το μέλλον της Ασφάλισης στην Ελλάδα». Στην παρέμβασή του, και αφού ενημέρωσε για τις πολλές και ενδιαφέρουσες συζητήσεις που έχουν κάνει με το φορέα των ασφαλιστικών εταιρειών, έσπευσε να αποδείξει ότι δεν πήγαν στράφι τα «ιδιαίτερα», λέγοντας: «Το μεγάλο διακύβευμα αφορά το χαρακτήρα της δημόσιας ασφάλισης, του δημόσιου πυλώνα. Αυτόν τον πυλώνα ο ΣΥΡΙΖΑ θα τον υπερασπιστεί, προστατεύοντάς τον και αναβαθμίζοντάς τον ως δημόσιο πυλώνα ασφάλισης. Δίπλα όμως σε αυτόν η ιδιωτική ασφάλιση έχει τεράστια περιθώρια ωρίμανσης, ανάπτυξης, και εμείς θα είμαστε παρόντες σε αυτή την προσπάθεια ανάπτυξης αυτού του τομέα...» (...) «Είμαστε έτοιμοι να γίνουν οι αλλαγές και οι μεταρρυθμίσεις που θα διατηρήσουν το δυναμικό χαρακτήρα αυτού του συστήματος»...

Τίποτα το διαφορετικό δε λένε στην πραγματικότητα η ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ. Αυτή, άλλωστε, η λογική περνούσε σε όλες τις αλλαγές που επιχειρήθηκαν στο ασφαλιστικό σύστημα τις προηγούμενες δεκαετίες από τις κυβερνήσεις τους. Ούτε όμως σήμερα λένε ότι θα καταργήσουν το «δημόσιο ασφαλιστικό σύστημα», αυτό θα συνεχίσει να υπάρχει αποδίδοντας όμως συντάξεις πείνας ή τη λεγόμενη «εθνική σύνταξη», ένα επίδομα πτωχοκομείου σε όλους και υποτυπώδεις παροχές. Βέβαια, ο Σταθάκης εξηγεί πολύ γλαφυρά τι εννοεί «δημόσιο σύστημα Ασφάλισης», είναι καθαρό ότι δεν έχει σε τίποτα να κάνει με το αίτημα για «δημόσια δωρεάν καθολική Κοινωνική Ασφάλιση». Στην πραγματικότητα, πρόκειται για έναν κρατικό τομέα που θα λειτουργεί σαν πυλώνας, ο οποίος θα στηρίζει συνολικά το ασφαλιστικό σύστημα, δηλαδή και την ιδιωτική Ασφάλιση. Αυτή είναι η λογική της συνύπαρξης «δημόσιου και ιδιωτικού τομέα».
***

Αυτό που δε λέει ο Γ. Σταθάκης είναι ότι με την ενίσχυση της δράσης των ασφαλιστικών εταιρειών ανοίγεται πιο αποφασιστικά ο δρόμος για την περαιτέρω εμπορευματοποίηση της Υγείας, αλλά και παράδοση στο κεφάλαιο ενός μέρους του συνταξιοδοτικού συστήματος. Ετσι, οι εργαζόμενοι θα πληρώνουν εισφορές σε ιδιωτική ασφαλιστική εταιρεία, που θα τις εκμεταλλεύεται για τη δική της κερδοφορία, προκειμένου να τους ανταποδώσει μια συμπληρωματική σύνταξη, αλλά οι ιδιωτικές εταιρείες χρεοκοπούν κιόλας. Ας θυμηθούμε το παράδειγμα της χρεοκοπίας της ΕΝΡΟΝ στις ΗΠΑ που άφησε ανασφάλιστους και χωρίς σύνταξη χιλιάδες εργαζόμενους. Βεβαίως, αυτό, δηλαδή η ενίσχυση της δράσης των ασφαλιστικών εταιρειών στα συστήματα Κοινωνικής Ασφάλισης, συμβαίνει σε άλλα καπιταλιστικά κράτη όπου, όποιος έχει πληρώνει για να απολαμβάνει υπηρεσίες Υγείας και να λάβει στα γεράματα μια σύνταξη συμπληρωματική του φιλοδωρήματος της εθνικής. Στην Ελλάδα, είναι ήδη αστρονομικά τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων που δραστηριοποιούνται στο χώρο της Υγείας. Θέσεις σαν αυτή που υπερασπίστηκε ο Γ. Σταθάκης, αλείβουν βούτυρο στο ψωμί όσων απεργάζονται νέα αντιασφαλιστικά μέτρα, ευνοούν συνολικά τους καπιταλιστές, αφού προωθούν το στόχο για πλήρη απαλλαγή τους από ασφαλιστικές εισφορές, όπως και του αστικού κράτους στο όνομα και της δημοσιονομικής ...«στενότητας». Ταυτίζεται με το διακηρυγμένο στόχο της ΕΕ την κυριαρχία των ιδιωτικών ασφαλιστικών συστημάτων και την περαιτέρω συρρίκνωση των δημόσιων συνταξιοδοτικών. (Αυτό ορίζει η ευρωενωσιακή «Ατζέντα για επαρκείς και βιώσιμες συντάξεις» που παρουσιάστηκε το Φλεβάρη του 2012).
***

Το συμπέρασμα...

Αφού, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ αποδέχεται τη στρατηγική της ανταγωνιστικότητας του ελληνικού κεφαλαίου, αφού υπερασπίζεται την πολιτική του ευρωμονόδρομου είναι απόλυτα φυσικό, παρά τις όποιες διακηρύξεις και συνθηματολογίες να παίρνει θέση, με βάση αυτό το δεσμευτικό πλαίσιο. Οι αναφορές σε λειτουργίες του αστικού κράτους σε τομείς όπως η Υγεία, η Παιδεία, η Κοινωνική Ασφάλιση δεν μπορούν να ιδωθούν σε αντιπαράθεση με τη δράση του ιδιωτικού κεφαλαίου σε αυτούς τους τομείς, αλλά ως λειτουργίες στήριξής της... Το παραπάνω, λοιπόν, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα για τα όρια της πολιτικής διαχείρισης στο έδαφος των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, του ευρωμονόδρομου, της εξουσίας του κεφαλαίου που μπορεί να ασκήσει μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ όποιο επίθετο και αν χρησιμοποιεί για τον εαυτό της...

Χ.

Η λαϊκή συμμαχία μόνος ρεαλιστικός δρόμος για τους αυτοαπασχολούμενους

Η λαϊκή συμμαχία μόνος ρεαλιστικός δρόμος για τους αυτοαπασχολούμενους




Σε μαζική συγκέντρωση, που διοργάνωσε η Τομεακή Οργάνωση ΕΒΕ της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ, στο ξενοδοχείο ΤΙΤΑΝΙΑ, μίλησε χτες βράδυ ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, με θέμα: «Η πολιτική πρόταση του ΚΚΕ, μόνη διέξοδος από την κρίση για τους αυτοαπασχολούμενους, μικρούς εμπόρους και ελεύθερους επαγγελματίες». Η εκδήλωση έκλεισε με το σύνθημα: «Εννιά δεκαετίες αγώνα και θυσία το ΚΚΕ στην πρωτοπορία»! «Είναι επίκαιρο το σύνθημα, σε λίγες μέρες το Κόμμα μας κλείνει 95 χρόνια ζωής. Αγωνιστικά, μαχητικά πάντα μπροστά!» απάντησε από το βήμα ο Δ. Κουτσούμπας. Ο «Ριζοσπάστης» παρουσιάζει εκτενή αποσπάσματα από τη χτεσινή ομιλία.


***

Φίλες και φίλοι,

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε, αν την κυβέρνηση και την τρόικα τις χωρίζουν μίλια ή μέτρα, το σίγουρο είναι ότι τις ενώνουν οι στόχοι της Ευρωπαϊκής Ενωσης και η ανάκαμψη της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Γι' αυτό, ο αντιλαϊκός κατήφορος δεν θα 'χει τέλος ό,τι και να λέει η κυβέρνηση, αλλά και όσοι κινούνται εντός αυτών των «τειχών», όπως η αξιωματική αντιπολίτευση.

Δεν είναι η πρώτη φορά που συζητάμε για τα προβλήματα των αυτοαπασχολουμένων και την πολιτική πρόταση, τη διέξοδο, που προτείνει το ΚΚΕ. Αυτό που είναι ίσως καινούργιο είναι ότι οι ίδιοι οι αυτοαπασχολούμενοι έχουν πια πλούσια πείρα που πρέπει να την αξιοποιήσουν για να βγάλουν σημαντικά πολιτικά συμπεράσματα. Μπορούν να κρίνουν αν το ΚΚΕ τούς προειδοποίησε έγκαιρα, αν έπεσε μέσα στις γενικότερες εκτιμήσεις του, αν επιβεβαιώθηκε στις προβλέψεις του.
Ωφελημένα τα μονοπώλια από την ένταξη στη λυκοσυμμαχία


Αποψη από την κατάμεστη αίθουσα της χτεσινής συγκέντρωσης
ΝΔ - ΠΑΣΟΚ συνειδητά επέλεξαν την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ, την ΟΝΕ, γιατί τα οφέλη της μεγαλύτερης ευρωενωσιακής αγοράς, είναι οφέλη για τα πιο ισχυρά τμήματα του κεφαλαίου, τα μονοπώλια που έχουν έδρα την Ελλάδα.


Γι' αυτό ΝΔ και ΠΑΣΟΚ συνεννοούνται τόσο εύκολα και συγκυβερνούν, όταν οι επιδιώξεις του μεγάλου κεφαλαίου δυσκολεύονται, όπως στη σημερινή περίοδο. Και τα δύο αυτά κόμματα έχουν γραμμένα στις σημαίες τους τα συμφέροντα των μονοπωλίων και «πίνουν νερό» στο όνομά τους. Εχουν προσυπογράψει τη συμφωνία του Μάαστριχτ που ανήγγειλε την απελευθέρωση των αγορών σε βάρος των μικροεπιχειρήσεων. Ετσι πορεύτηκαν στην περίοδο της «ανάπτυξης», έτσι πολιτεύονται και στην περίοδο της κρίσης. Δεν έχουν τίποτα να τάξουν στους αυτοαπασχολούμενους πέρα από φόρους, αδιέξοδα και ανεργία.

Κι αυτό δεν αφορά μόνο το τραπεζικό κεφάλαιο, αλλά και το βιομηχανικό, το εμπορικό. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν καταστρέφονται και μεγάλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις, λόγω του ανταγωνισμού, της συγκεντροποίησης.

Ομως, δε διαχωρίζονται οι καπιταλιστικές επιχειρήσεις σε «υγιείς» και «ασθενείς», όπως λέει, από πρόθεση, ο ΣΥΡΙΖΑ. Απλά, εξελίσσονται σε αυτές που αντέχουν και σε αυτές που δεν αντέχουν στον ανταγωνισμό, που δεν είναι μόνο ευρωπαϊκός, αλλά διεθνής.
Συνειδητή απάτη η «προστασία» των αυτοαπασχολούμενων μέσα στην ΕΕ

Από τη γέννηση του καπιταλισμού, υπήρξε η τάση εξαγωγής του κεφαλαίου, αρχικά με τη μορφή εμπορευμάτων, στη συνέχεια ως επενδυτικού. Σήμερα, η «επανάσταση» στα μέσα παραγωγής επιβάλλει τέτοια μεγέθη στη συγκέντρωση μέσων παραγωγής και βιομηχανίας που σπάνε την «κρατική - εθνική» προστασία, την «προστασία» στα λεγόμενα κλειστά επαγγέλματα. Είναι λοιπόν υποκρισία, συνειδητή απάτη, κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, να χαϊδεύουν αυτιά για προστασία των αυτοαπασχολούμενων, των μικρών επιχειρήσεων, ενώ η πολιτική τους έχει ως βάση της την προστασία της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και τη συμμετοχή σε μια διευρυμένη καπιταλιστική ένωση, μια λυκοσυμμαχία, όπως η ΕΕ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έσπειρε αυταπάτες, με τα μεγάλα λόγια για τη δήθεν «Ευρώπη των λαών» που, τάχατες, αποτελεί τη χρυσή τομή ανάμεσα στα κέρδη και τις λαϊκές ανάγκες. Υποστηρίζει την ανεδαφική, ουτοπική θέση που ούτε στη Δευτέρα Παρουσία μπορεί να πραγματοποιηθεί, ότι είναι δυνατή μια φιλολαϊκή πολιτική στο πλαίσιο της κυριαρχίας των μονοπωλίων, ότι μπορεί η Ευρωπαϊκή Ενωση να μετεξελιχθεί σε οργανισμό που να υπηρετεί τα λαϊκά συμφέροντα. Οτι μπορούν να συμβιώσουν αρμονικά μονοπώλια - πολυεθνικές και μικροεπιχειρήσεις, ότι μπορούν να θεσπιστούν «υγιείς» κανόνες ανταγωνισμού που να προστατεύουν δήθεν τις μικροεπιχειρήσεις. Συγχέει σκόπιμα την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, η οποία αποσκοπεί στην ενίσχυση των μονοπωλιακών ομίλων, με την επιβίωση των εκατοντάδων χιλιάδων αυτοαπασχολούμενων.

Στην ουσία της πολιτικής του, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει να προσφέρει απολύτως τίποτε καινούριο. Τα δήθεν ευνοϊκά δάνεια, οι δήθεν ευνοϊκές ρυθμίσεις, είναι μέτρα γνωστά που έχουν ακουστεί και από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Αλλωστε, η πείρα από τέτοιου είδους «βοήθεια» αποδείχτηκε πικρή, αφού χιλιάδες είναι αυτοί που σήμερα κινδυνεύουν να χάσουν το σπίτι τους, ακόμη και να πάνε φυλακή από τέτοιου είδους δώρα.

Οποια κυβέρνηση, όπως αυτή που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ, υποκλίνεται στην ανταγωνιστικότητα, στις δεσμεύσεις της ΕΕ κ.λπ., θα οδηγήσει αναγκαστικά μισθωτούς και αυτοαπασχολούμενους σε νέες θυσίες, ακόμα κι αν αλλάξει κάποια μέτρα ως προς τους μισθούς, τις ασφαλιστικές εισφορές, τους φόρους κ.λπ.

Ακόμη και προτάσεις όπως αυτή για συνεταιριστικές τράπεζες που θα εξασφαλίσουν ρευστότητα, αντιβαίνουν στην ίδια την αντικειμενική πραγματικότητα. Ακόμη και τώρα, τα όποια προγράμματα στήριξης κυκλοφορούν για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις -αν και ποικίλλουν- δεν αφορούν τη μεγάλη πλειοψηφία των επαγγελματιών, αφού αυτοί δεν πληρούν τις προϋποθέσεις.

Ανθρακες δηλαδή ο θησαυρός, ξαναζεσταμένη σούπα και μάλιστα ξινισμένη.

Στη δημαγωγική εξαπάτηση των αυτοαπασχολούμενων στοχεύουν οι θέσεις και η δράση της εγκληματικής συμμορίας της ναζιστικής ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ. Χρησιμοποιεί ως μέσα εξαπάτησης ότι οι μετανάστες εκτόπισαν τους Ελληνες εργολάβους, π.χ. στην οικοδομή, ή ότι οι ξένοι μικροπωλητές εκτόπισαν τους Ελληνες από το λιανικό εμπόριο. Και, βέβαια, κρύβει ότι πίσω από όλα αυτά βρίσκεται το οργανωμένο εισαγωγικό εμπόριο, τα μονοπώλια. Υποκριτικά χωρίζει τους επιχειρηματίες σε ξένους και ντόπιους και όχι σε μικρούς και μεγάλους, λες και οι Ελληνες εφοπλιστές είναι λιγότερο αδίστακτοι από τους Γερμανούς βιομήχανους.
Η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας θα εξοντώσει χιλιάδες αυτοαπασχολούμενους

Φυσικά, κάποιες επιχειρήσεις θα ευνοηθούν. Πιθανά ορισμένες επιχειρήσεις θα επιβιώσουν. Ποιες θα είναι όμως αυτές;

Θα είναι οι σχετικά μεγαλύτερες και σε συγκεκριμένους κλάδους επιχειρήσεις. Η πλειοψηφία, αν επιβιώσει, θα κινείται σε ασφυκτικές συνθήκες μονοπώλησης της αγοράς.

Οι παλιές μέρες έχουν περάσει ανεπιστρεπτί και γι' αυτό πρέπει να κρατάμε μικρό καλάθι απέναντι σε αυτούς που τις τάζουν.

Ας πάρουμε το παράδειγμα της κατάργησης της κυριακάτικης αργίας, που εμφανίζεται με τυμπανοκρουσίες ως μέτρο που θα συμβάλει στην ανάπτυξη.

Η εν χορώ προπαγάνδα υπουργείων, περιφερειαρχών, δημάρχων, ακόμη και της ίδιας της ΕΣΕΕ, μιλά για ανάσα των μικρομάγαζων. Πρόκειται, άλλωστε, για αίτημα - στόχο της κυβέρνησης και της ΝΔ εδώ και πολλά χρόνια. Σήμερα, εμφανίζεται ως προοδευτικό μέτρο που μπορεί να ευνοήσει τα μικρομάγαζα, αλλά και τη λαϊκή οικογένεια που θα έχει το χρόνο να κάνει τη βόλτα της, τα ψώνια της κ.τ.λ. Μάλιστα, σε περιοχές, όπως το κέντρο της Αθήνας, προβάλλεται και ως αντίδοτο στην εγκληματικότητα που μαστίζει ορισμένες περιοχές του.

Σκόπιμα κρύβει η κυβέρνηση ότι το σταδιακό άνοιγμα των μεγαλοκαταστημάτων και των μεγάλων εμπορικών αλυσίδων, θα οδηγήσει στην εξόντωση χιλιάδες οικογένειες που επιβιώνουν από ένα μικρό μαγαζί. Οχι μόνο δε θα μπορέσουν να ανταγωνιστούν τα πλεονεκτήματα των μεγάλων επιχειρήσεων, αντίθετα, θα οδηγηθούν σε αύξηση του λειτουργικού κόστους για το ίδιο ή και μικρότερο τζίρο. Θα οδηγηθούν κυριολεκτικά στην εξόντωση, με δουλειά από τα χαράματα μέχρι τα μεσάνυχτα.

Ακόμη πιο δραματική θα είναι η κατάσταση για χιλιάδες γυναίκες μικρέμπορους, οι οποίες είναι επιφορτισμένες με την ανατροφή του παιδιού, με το νοικοκυριό. Οχι μόνο δεν είναι προς το συμφέρον των μικρών εμπόρων τέτοιου είδους μέτρα, αλλά αντίθετα, έχουν όλους τους λόγους να παλέψουν από κοινού με τους εμποροϋπάλληλους, αλλά και τους άλλους κλάδους που σήμερα διεκδικούν και παλεύουν για κατοχύρωση της Κυριακής αργίας, για την κατάργηση όλων των νόμων που απελευθερώνουν το ωράριο.
Η καπιταλιστική ανάπτυξη διαιωνίζει την κυριαρχία των μονοπωλίων

Φίλες και φίλοι,

Στις συνθήκες της καπιταλιστικής ανάπτυξης, μπορεί οι συνέπειες της επέκτασης των μονοπωλίων να ήταν λιγότερο εμφανείς. Υπήρχαν αυταπάτες και συγχύσεις σε μεγάλο τμήμα των αυτοαπασχολούμενων. Σήμερα, κάτω από το βάρος της οικονομικής κρίσης, αυτά που χρόνια έλεγε το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας γίνονται πιο εύκολα κατανοητά.

Η ανάπτυξη, όταν έρθει, εμείς λέμε θα είναι και αυτή αναιμική, θα έρθει πάνω στα αποκαΐδια των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων, αλλά και πάνω στα συντρίμμια και την εξόντωση πολλών μικρών ΕΒΕ.

Ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης είναι δρόμος συγκέντρωσης της παραγωγής, του εμπορίου, των υπηρεσιών, δρόμος που εξασφαλίζει και διαιωνίζει την αντικειμενική κυριαρχία των μονοπωλίων σε όλους τους τομείς της οικονομίας.

Αντικειμενικά, οδηγεί στον εκτοπισμό των μικρών εμπόρων, της βιοτεχνίας, των ελεύθερων επαγγελματιών, ακριβώς γιατί δίνει όλες τις δυνατότητες στις μεγάλες επιχειρήσεις που αντικειμενικά έχουν έτσι κι αλλιώς πλεονεκτήματα.

Στο σύγχρονο καπιταλισμό, τα μονοπώλια συγκεντρώνουν στα χέρια τους όλο και περισσότερο την παραγωγή, το εμπόριο, τον τουρισμό, κάθε οικονομική δραστηριότητα σε κάθε κλάδο. Η μονοπώληση είναι μονόδρομος σε αυτές τις συνθήκες. Επιταχύνθηκε με την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ενωση, διευκολύνεται από την οικονομική κρίση, θα συνεχιστεί πιο ορμητικά με την οικονομική ανάκαμψη που σχεδιάζουν οι αστικές κυβερνήσεις.

Η ανάπτυξη των μονοπωλίων και οι πολιτικές που την υπηρετούν, περιορίζουν, κάθε μέρα όλο και περισσότερο, τη δυνατότητα μιας μικροεπιχείρησης, να εξασφαλίσει στον αυτοαπασχολούμενο ένα αξιοπρεπές μεροκάματο και μια σχετικά σταθερή εργασία.

Η κατάσταση αυτή δεν είναι προσωρινή, πολύ περισσότερο δεν πρόκειται να έρθει μια εποχή, όπου οι εκατοντάδες χιλιάδες μικροεπιχειρήσεις θα ευημερούν στη χώρα. Οσο και να προσπαθεί ο αυτοαπασχολούμενος, όσες ώρες και να δουλέψει, όσες ικανότητες και να διαθέτει, δεν μπορεί και δεν πρόκειται να αντιστρέψει τις βασικές οικονομικές εξελίξεις. Σήμερα, είναι αυταπάτη το ότι μπορεί να γίνει μεγαλοεπιχειρηματίας και να γλιτώσει από τη δύσκολη θέση. Τα περιορισμένα μέσα παραγωγής και κεφάλαια που διαθέτει δεν του προσφέρουν μια τέτοια προοπτική.

Κάθε πολιτική πρόταση που διακηρύσσει το αντίθετο είναι και ανεδαφική και αποπροσανατολιστική. Αυτοί που υπερασπίζονται τη, δήθεν, «ραχοκοκαλιά της εθνικής οικονομίας» σπέρνουν αυταπάτες, κοροϊδεύουν χοντρά τους αυτοαπασχολούμενους.
Το ΚΚΕ αποκάλυψε από την πρώτη στιγμή αυτήν την πολιτική

Το ΚΚΕ προτείνει το μοναδικό ρεαλιστικό δρόμο που μπορεί να δώσει απάντηση στα σημερινά αδιέξοδα. Μόνο η ΛΑΪΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ μπορεί να διαχειριστεί την κοινωνική εξέλιξη προς όφελος των σημερινών και των αυριανών αναγκών των αυτοαπασχολούμενων.

Με σίγουρη δουλειά, ανθρώπινο ωράριο και συνθήκες εργασίας, με εισόδημα και κοινωνικές παροχές που ικανοποιούν τις λαϊκές ανάγκες. Με δωρεάν Υγεία και Παιδεία, επαρκή χρόνο για ξεκούραση, Κοινωνική Ασφάλιση και τόσα άλλα, που σήμερα τα μονοπώλια θυσιάζουν στο βωμό της κερδοφορίας και της εκμετάλλευσης.

Το ΚΚΕ, από την πρώτη στιγμή, αποκάλυψε αυτήν την πολιτική, ακόμη και όταν όλοι έπιναν νερό στο όνομα της ΕΕ, της Ευρωζώνης, της ανταγωνιστικότητας. Είπε την αλήθεια χωρίς υπεκφυγές. Μπήκε μπροστά στην ενημέρωση για το χαρακτήρα των μέτρων που πάρθηκαν έως τώρα, έκανε ό,τι περνάει από το χέρι του για να αναπτυχθεί κίνημα που θα παλέψει για την ανατροπή αυτής της πολιτικής.

Το ΚΚΕ:
Αντιτάχτηκε σταθερά και αταλάντευτα στις φιλομονοπωλιακές πολιτικές, αντιπάλεψε τις συνέπειες όλων των αντιλαϊκών μέτρων. Καταψήφισε τις συνθήκες και τους νόμους, που έδωσαν «γην και ύδωρ» στα μονοπώλια.
Επισήμανε, έγκαιρα, ότι η πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης και των κυβερνήσεων για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, δε θα ευνοήσει τους εκατοντάδες χιλιάδες αυτοαπασχολούμενος και μικρούς ΕΒΕ που παλεύουν για το μεροκάματο.
Ξεσκέπασε τα επιχειρήματα περί «θεμιτού» και δίκαιου ανταγωνισμού με τα μονοπώλια και τις αυταπάτες για δήθεν θέσπιση κανόνων που θα τον απαλύνουν. Στην καπιταλιστική αγορά επικρατεί ο νόμος της ζούγκλας και το δίκαιο του ισχυρότερου.
Ανέδειξε ότι δεν υπάρχει δρόμος μη μονοπωλιακής καπιταλιστικής ανάπτυξης, αλλά υπάρχουν δύο δρόμοι: Της βίαιης καταστροφής των αυτοαπασχολούμενων από την καπιταλιστική ανάπτυξη, από τη μια, και ο δρόμος της σχεδιασμένης ένταξής τους στη σοσιαλιστική βιομηχανική παραγωγή και κατανομή, στις υπηρεσίες της ανάπτυξης που θα έχει ως κυρίαρχο τρόπο παραγωγής το σοσιαλιστικό, δηλαδή με κοινωνική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, κεντρικό σχεδιασμό. Γι' αυτό τα συμφέροντα των αυτοαπασχολούμενων είναι αδιάσπαστα δεμένα με τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων που αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα και, κύρια, έχουν τον ίδιο αντίπαλο, τον καπιταλισμό, τα μονοπώλια.
Αντιμονοπωλιακή πάλη μέσα από τα σωματεία

Ταυτόχρονα, το ΚΚΕ με σταθερότητα υπερασπίζεται αιτήματα του κινήματος των αυτοαπασχολούμενων που υπερασπίζονται την εξασφάλιση ενός εισοδήματος για την ικανοποίηση των αναγκών τους, της οικογένειας, των παιδιών τους.

Παλεύει για:
Κατάργηση όλων των αντιλαϊκών φορολογικών νόμων, παλιών και νέων.
Αφορολόγητο όριο στα επίπεδα των βασικών αναγκών κάθε λαϊκής οικογένειας.
Χρηματοδότηση του ΟΑΕΕ ικανή να αναπληρώσει τα αποθεματικά που ληστεύτηκαν, ικανή να δώσει αξιοπρεπείς συντάξεις.
Αποποινικοποίηση της αδυναμίας καταβολής των εισφορών των ασφαλισμένων.
Δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους τους ασφαλισμένους χωρίς περιορισμούς.
Επίδομα ανεργίας και δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους όσοι αναγκάζονται να κλείσουν τα μαγαζιά τους.
Πάγωμα των χρεών και απαγόρευση των κατασχέσεων.
Τα ελλείμματα να τα πληρώσει το μεγάλο κεφάλαιο και τα μονοπώλια που τα δημιούργησαν.

Αυτό το πλαίσιο πάλης σε αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση βάζουν οι κομμουνιστές για πάλη στο συνδικαλιστικό κίνημα των αυτοαπασχολούμενων.

Εχουμε εμπιστοσύνη στην οργανωμένη πάλη μέσα από τα σωματεία. Πρωτοστατήσαμε στη συσπείρωση των αυτοαπασχολούμενων μικροεπαγγελματιών, μέσα από τις γραμμές της ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΑΝΤΙΜΟΝΟΠΩΛΙΑΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΤΩΝ ΕΒΕ (ΠΑΣΕΒΕ). Οι συνδικαλιστές, τα σωματεία και οι ομοσπονδίες που τη συγκροτούν, μπορούν να δώσουν αγωνιστική διέξοδο, στα οξυμένα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα οι αυτοαπασχολούμενοι και οι μικροί ΕΒΕ. Η ΠΑΣΕΒΕ στο χώρο των ΕΒΕ, μαζί με το ΠΑΜΕ στο εργατικό κίνημα, στο κίνημα των εργαζομένων του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα και την ΠΑΣΥ, στο χώρο των φτωχών αγροτών, μπορούν να συμβάλουν στη συγκρότηση μιας μεγάλης κοινωνικής συμμαχίας, που θα κατευθύνει την πάλη της ενάντια στα μονοπώλια και τον καπιταλισμό, ικανής να επιβάλει ανατροπές στο επίπεδο της οικονομίας και της εξουσίας.

Το ΚΚΕ κατέθεσε δεκάδες προτάσεις νόμου στη Βουλή για την προσωρινή ανακούφιση των αυτοαπασχολούμενων (π.χ. για πάγωμα των χρεών στην κρίση, για επίδομα ανεργίας, για αποσύνδεση των χρεών από τη δυνατότητα κλεισίματος).

Ανέδειξε στο μικρό αυτοαπασχολούμενο όχι μόνο ότι ο δρόμος της ατομικής λύσης που του διαφήμισαν κόμματα και συνδικαλιστικές ηγεσίες ως μονόδρομο δε βγάζει πουθενά, αλλά και ότι ο δρόμος της οργανωμένης πάλης, της κοινής δράσης και συμμαχίας με το ταξικό κίνημα, με τα εργατικά σωματεία, το ΠΑΜΕ, μπορεί να ορθώσει εμπόδια στη στρατηγική ΕΕ και κυβερνήσεων.

Αυτή η συμμαχία, η λαϊκή συμμαχία, μπορεί να ανοίξει το δρόμο, όχι μόνο για καθυστέρηση των μέτρων και για προσωρινή ανακούφιση από την αγριότητα αυτής της βάρβαρης πολιτικής, αλλά ταυτόχρονα μπορεί να ανοίξει το δρόμο και για ριζικότερες αλλαγές στο επίπεδο της εξουσίας.

Δεν υπάρχουν μονόδρομοι. Στην ελληνική κοινωνία υπάρχουν δύο βασικές προτάσεις, που αφορούν τους δύο διαφορετικούς δρόμους ανάπτυξης.
Μόνη διέξοδος για τις ανάγκες των αυτοαπασχολούμενων η λαϊκή εξουσία

Σας καλούμε να συμπορευτείτε με το ΚΚΕ. Περισσότερο από ποτέ σήμερα οι αυτοαπασχολούμενοι χρειάζεται να ενισχύσουν τη δική τους φωνή, τη δική τους λαϊκή αντιπολίτευση παντού: Στη Βουλή, στην Ευρωβουλή, στις Περιφέρειες, στους Δήμους, στις Ενώσεις, στους Συλλόγους και τις Ομοσπονδίες. Ετσι μόνο θα έχουν δυνατή τη δική τους εργατική - λαϊκή αντιπολίτευση, θα οργανώσουν και συγκεντρώσουν τις δυνάμεις τους, για την αντεπίθεση, μέσα στη Βουλή, έξω στο κίνημα, στους καθημερινούς αγώνες.

Μόνο να κερδίσουν έχουν οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι αγρότες, οι αυτοαπασχολούμενοι, αν ενισχύσουν πιο αποφασιστικά το ΚΚΕ. Και, βεβαίως, αν ενισχύσουν το ίδιο το εργατικό - λαϊκό κίνημα, τη συμμετοχή στην πάλη, τη συμμαχία τους.

Η πρόταση του ΚΚΕ, για τη διαμόρφωση και συγκρότηση μιας λαϊκής συμμαχίας των εργατών, των φτωχών αυτοαπασχολούμενων και αγροτών, με κατεύθυνση την ανατροπή από τα δεσμά της οικονομικής και πολιτικής κυριαρχίας των μονοπωλίων, είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να οδηγήσει σε φιλολαϊκή ανάπτυξη και έξοδο από την καπιταλιστική κρίση. Υπάρχει σήμερα η δυνατότητα, να βγάλουν οι αυτοαπασχολούμενοι τη θηλιά των χρεών από το λαιμό τους, τη γενικευμένη ανασφάλεια, την αναδουλειά, υπάρχουν οι παραγωγικές δυνατότητες για να εξασφαλιστεί σταθερή δουλειά γι' αυτούς και τις οικογένειές τους, με σταθερό ωράριο, ελεύθερο χρόνο, δημόσια δωρεάν Υγεία, Πρόνοια, Παιδεία, με Κοινωνική Ασφάλιση και συντάξεις.

Η εργατική - λαϊκή εξουσία, αποδεσμεύοντας τη χώρα από την ΕΕ, μπορεί, με κεντρικό σχεδιασμό και κριτήριο τις διευρυνόμενες, υπαρκτές, κοινωνικές ανάγκες, στο έδαφος των κοινωνικοποιημένων συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, να βγάλει το λαό, και τους αυτοαπασχολούμενους ειδικότερα, από τα βάσανα, να δώσει τη μόνη φιλολαϊκή διέξοδο από την καπιταλιστική κρίση.
Δυνατή λαϊκή αντιπολίτευση, με ισχυρό ΚΚΕ

Γι' αυτό, σήμερα, η πολιτική πρόταση του ΚΚΕ δεν είναι μόνο επίκαιρη. Αντίθετα, παίρνει και το χαρακτήρα του επείγοντος.

Συσπείρωση, λοιπόν, ψήφος στο ΚΚΕ παντού, για εργατική - λαϊκή αντιπολίτευση, για αντεπίθεση, για υπεράσπιση μισθών, συντάξεων, εισοδήματος, των λαϊκών δικαιωμάτων, για να ανοίξει ο δρόμος για να αλλάξει τελικά τάξη στην εξουσία.

Η αστική τάξη, με τα κόμματά της, με την αναμόρφωση του πολιτικού σκηνικού, με το νέο δίπολο που προωθεί, με τη στήριξη κάθε είδους διαχειριστών της εξουσίας της, στοχεύει στο να υπερασπίσει τα προνόμιά της, τα προνόμια των μονοπωλίων, της ΕΕ, το σύστημά της που θάβει τους αυτοαπασχολούμενους. Το ΚΚΕ παλεύει για το ακριβώς αντίθετο. Παλεύει για διακυβέρνηση, για εξουσία, που θα εκφράζει τη θέληση, την ετοιμότητα, την οργάνωση για κατάργηση της εκμετάλλευσης, για κοινωνικοποίηση μονοπωλίων, κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, αποδέσμευση από την ΕΕ, ευημερία για όλο το λαό.

ΚΚΕ ισχυρό, ισχυρή αντιπολίτευση σήμερα, είναι εγγύηση για να καταργηθούν όλοι οι αντιλαϊκοί νόμοι που ψηφίστηκαν είτε με τα μνημόνια, είτε πριν τα μνημόνια και ξεζουμίζουν το λαό. Είναι εγγύηση για να φρενάρουμε νέα μέτρα από οποιαδήποτε κυβέρνηση προκύψει εντός των τειχών της ΕΕ, με το αστικό σύστημα και το κράτος του άθικτα να βασανίζουν το λαό. Είναι εγγύηση για τη συμμαχία εργατών - αυτοαπασχολουμένων βιοπαλαιστών - φτωχών αγροτών.

Καλλιτέχνες και χούντα

Καλλιτέχνες και χούντα

Με την χτεσινή κουβέντα για χούντες και για ανθρώπους τού πνεύματος, σκέφτηκα να θυμηθούμε την στάση μερικών καλλιτεχνών κατά την περίοδο της δικτατορίας. Κι αν για τον διάσημο κονφερανσιέ Γιώργο Οικονομίδη η συμπάθειά του προς τους δικτάτορες είναι γνωστή, η κάθε άλλο παρά αντιχουντική στάση κάποιων άλλων σίγουρα μας ξενίζει.

Ας αρχίσουμε με κάτι ελαφρό. Οι παλιότεροι θα θυμούνται το καλαματιανό "Το λεν' οι πετροπέρδικες", τον ύμνο προς τον αρχιδικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο προσωπικά: "Το λεν' οι πετροπέρδικες, το λέει και τ' αηδόνι / Ωρέ Γιώργο Παπαδόπουλε (δις) / Για σένα μιλάει ο ντουνιάς, για σένα καμαρώνει / Βάστα τα κλειδιά, βάσταξε γερά. // Παντού, σε κάμπους και βουνά, όλοι μιλούν για σένα / Ωρέ Γιώργο Παπαδόπουλε (δις) / Εσύ ξαναζωντάνεψες και το 21 / Βάστα τα κλειδιά, βάσταξε γερά. // Το όνομά σου τώρα πια αιώνια θα μείνει / Ωρέ Γιώργο Παπαδόπουλε (δις) / Μεσ' στις ελληνικές καρδιές γράφτηκε και δεν σβήνει / Βάστα τα κλειδιά, βάσταξε γερά". Ελάχιστοι, όμως, γνωρίζουν ότι οι στίχοι και η μουσική τού κομματιού γράφτηκαν με την συμμετοχή του διάσημου δημοτικού βιολιστή Γιώργου Κόρου, ο οποίος διευθύνει την ορχήστρα και -φυσικά- παίζει βιολί.

Ο Γιώργος Οικονομίδης έγραψε τους στίχους στο μεγαλύτερο σουξέ τής δικτατορίας, το "21 Απριλίου 1967", πιο γνωστό ως "Μέσα στ' Απρίλη την γιορτή", το οποίο ακουγόταν σε κάθε εκδήλωση της χούντας: "Μέσα στ’ Απρίλη τη γιορτή / το μέλλον χτίζει η νιότη, / αγκαλιασμένη, δυνατή, / μ’ εργάτη, αγρότη, φοιτητή / και πρώτο το στρατιώτη...". Το κομμάτι μελοποίησε ως εμβατήριο ο πολύς Γιώργος Κατσαρός, ίσως ο διασημότερος έλληνας σαξοφωνίστας. Η πρώτη δημόσια εκτέλεση του εν λόγω ύμνου τής χούντας έγινε στις 13 Ιουλίου 1967, στο γνωστό κέντρο τής Γλυφάδας "Δειλινά", κατά την διάρκεια μιας καλλιτεχνικής βραδιάς που διοργάνωσε ο Κεντρικός Ραδιοφωνικός Σταθμός των Ενόπλων Δυνάμεων. Εκείνη την βραδιά, το τραγούδι ερμήνευσαν (κρατηθείτε!) ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης και η Βίκυ Μοσχολιού. Αργότερα κυκλοφόρησε σε δισκάκι με την φωνή του Γιάννη Βογιατζή. Την επόμενη χρονιά, εν όψει τού "δημοψηφίσματος" που οργάνωσε η χούντα για το "νέο σύνταγμα", ξανακυκλοφόρησε σε 45άρι με τον "χατζηδακικό" Φώτη Δήμα (*), έχοντας στην δεύτερη πλευρά το "Το νέον σύνταγμα της 29ης Σεπτεμβρίου 1968".

Παρενθεσούλα. Μιας κι ανέφερα τα "Δειλινά", ας πω και μια κουβέντα για το περίφημο "Στορκ". Το 1970, το "Στορκ" είχε γίνει το αγαπημένο κέντρο διασκέδασης των αξιωματούχων τής χούντας. Στην πίστα βρισκόταν το τότε νέο αστέρι τού ελληνικού τραγουδιού, ο Γιώργος Νταλάρας... Κλείνει η παρενθεσούλα.

Φυσικά, από το αφιέρωμά μας δεν θα μπορούσε να λείψει η αναφορά στην περίφημη γιορτή με την οποία η "Επανάστασις" γιόρτασε τα πρώτα της γενέθλια. Ήταν η 21η Απριλίου 1968 και στο Παναθηναϊκό Στάδιο μαζεύτηκε όλος ο καλός ο κόσμος για να γιορτάσει μαζί με τους δικτάτορες. Ανάμεσά τους:
- Τραγούδησαν οι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Βίκυ Μοσχολιού, Φώτης Δήμας, Σταμάτης Κόκκοτας, Τζένη Βάνου, Γιάννης Βογιατζής, Γιάννης Πουλόπουλος, Νάντια Κωνσταντοπούλου, Σώτος Παναγόπουλος, Τώνης Μαρούδας, Γιώργος Ζαμπέτας, Μαρινέλλα και άλλοι.
- Την ορχήστρα διεύθυναν οι: Γιώργος Κατσαρός, Κώστας Κλάβας, Τάκης Μωράκης, Ανδρέας Χατζηαποστόλου και Τάκης Αθηναίος.
- Σκετσάκια στο πνεύμα τής γιορτής έπαιξαν οι: Ρένα Βλαχοπούλου, Κώστας Βουτσάς, Ντίνος Ηλιόπουλος, Νίκος Σταυρίδης, Ρένα Ντορ και άλλοι.

Με όλα τούτα, δεν θέλω να πω πως όλοι όσοι προανέφερα ήσαν χουντόφιλοι. Το μόνο που θέλω να πω είναι πως δεν είχαν κανένα πρόβλημα να τα έχουν καλά με το καθεστώς, προκειμένου να έχουν το κεφαλάκι τους ήσυχο. Μέχρις εδώ, ας το καταπιώ κι ας πω κι ένα "δε βαριέσαι, ας μη παραστήσω τον πονηρό γιατί ίσως έτσι να έκανα κι εγώ". Εκείνο που δεν μπορώ να καταπιώ, όμως, είναι μαθήματα ηθικής, νομιμότητας ή -ακόμη χειρότερα- επανάστασης από δαύτους. Τώρα, μάλιστα, που πλησιάζει και η επέτειος του Πολυτεχνείου.


(*) Ο Φώτης Δήμας είναι μια σπουδαία αλλά παραγνωρισμένη φωνή τού ελληνικού τραγουδιού. Ερμήνευσε πρώτος το "Αν σ' αρνηθώ αγάπη μου". Συμμετείχε με 4 κομμάτια στην "Οδό Ονείρων" τού Χατζηδάκι (1962) αλλά και στον δίσκο "Η Αθήνα τραγουδά Χατζηδάκη" (1965). Ανεπανάληπτη έμεινε η πρώτη εκτέλεση του "Έρημος μεσ' στην ερημιά" (του Σταύρου Κουγιουμτζή, 1965), κομμάτι που ξανατραγούδησε -εμφανώς κατώτερα- ο Γιώργος Νταλάρας στον δίσκο "Όταν ανθίζουν πασχαλιές" (1971). Μετά την πτώση τής χούντας, ο Φώτης Δήμας δεν δέχτηκε να παραστήσει τον "ανανήψαντα" ή να προσπαθήσει να δικαιολογηθεί για τα φιλοδικτατορικά του αισθήματα. Προτίμησε να εγκαταλείψει το τραγούδι και να εξαφανιστεί.

Ν. Μπογιόπουλος: "Δεν υπάρχουν λεφτά";; Και αυτά, τότε, τι είναι;;;;;

Ν. Μπογιόπουλος: "Δεν υπάρχουν λεφτά";; Και αυτά, τότε, τι είναι;;;;;

Ο ήρωας του Μπρεχτ, ο Μακχίθ, αναρωτιόταν στην «Όπερα της Πεντάρας»: «Τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυση μιας τράπεζας»...
Τα συγκλονιστικά στη Βουλή άργησαν μια μέρα! Αλλά ήρθαν! Την Κυριακή που μας πέρασε ακούσαμε για «τρύπια δολάρια» και για «μονομαχίες στο Ελ Πάσο», απολαύσαμε πρωθυπουργικούς κουτσαβακισμούς και κοινοβουλευτικές «μαγκιές». Αλλά τα σπουδαία – τα πραγματικά σπουδαία – συνέβησαν τη Δευτέρα. Χωρίς κάμερες. Χωρίς απευθείας μεταδόσεις. Χωρίς πολλά- πολλά…
Τη Δευτέρα το βράδυ, λοιπόν, ο κ. Σταικούρας, ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, μετά από σχετική ερώτηση του Μανώλη Γλέζου, διαβίβασε στη Βουλή τον αναλυτικό κατάλογο ο οποίος περιλαμβάνει τα ποσά με τα οποία έχει τροφοδοτήσει το κράτος τις τράπεζες από την έναρξη της κρίσης, το 2008. Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται για πρώτη φορά είναι πλέον και επίσημα! Είναι δικά τους! Έχουν την εγκυρότητα και την σφραγίδα των «σωτήρων»! Δεν πρόκειται για «συνωμοσιολογία»! Ούτε για ευφάνταστα σενάρια των «ψεκασμένων»!
Ο συγκεκριμένος κατάλογος, αν τον δει κανείς από τη σκοπιά του τραπεζίτη, μοιάζει με… ηλιοβασίλεμα. Με τι μοιάζει αν τον δει κανείς με τα μάτια του ελληνικού λαού θα το δούμε στη συνέχεια.
Εχουμε και λέμε λοιπόν:
Από το 2008, όταν η κυβέρνηση Καραμανλή ψήφισε τον νόμο 3723/2008 περί «Ενίσχυσης ρευστότητας της οικονομίας για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης», οι τραπεζίτες – από τον κρατικό κορβανά - έχουν λάβει:
Το ποσό των 4,5 δις ευρώ για τις προνομιούχες μετοχές των πιστωτικών ιδρυμάτων που ανέλαβε το ελληνικό δημόσιο.
· Το ποσό των 127,3 δις ευρώ με τη μορφή εγγυήσεων που παρείχε το ελληνικό δημόσιο για δάνεια των πιστωτικών ιδρυμάτων.
· Το ποσό των 10, 5 δις ευρώ με τη μορφή ειδικών τίτλων προς τα πιστωτικά ιδρύματα. Εδώ προσθέστε και το ποσό των 2,4 δις ευρώ από το συγκεκριμένο κονδύλι που παραμένει ανεξόφλητο.
Εν ολίγοις:
Τα χρόνια της δυστυχίας, της καταστροφής της φτώχειας, της πείνας και της λεηλασίας, οι τράπεζες – μόνο δια αυτού του δρόμου – έχουν ενθυλακώσει το ποσό των 145 δις ευρώ!
Εδώ δυο παρατηρήσεις:
Πρώτον, κάποιοι συνήθεις «έξυπνοι οικονομολογούντες» θα ισχυριστούν ότι πολλά από αυτά τα ποσά αυτά δεν συνιστούν «ζεστό χρήμα», αλλά εγγυήσεις, και συνεπώς δεν θα πρέπει, τάχα, να υπολογίζονται στην καθαρή ενίσχυση των τραπεζών. Απαντάμε: Οι «σωτήρες», αυτοί δηλαδή που εγγυώνται για τις τράπεζες, για τα σπίτια του κοσμάκη που βγαίνουν στον πλειστηριασμό εγγυώνται; Αυτοί που εγγυώνται για τις τράπεζες, από ποια τσέπη εγγυώνται, τη δική τους ή του ελληνικού λαού; Αυτοί που εγγυώνται για τις τράπεζες τα βάρη των εγγυήσεων και της εξόφλησης αυτών των εγγυήσεων στις πλάτες ποιών υποζυγίων τα φορτώνουν με τη μορφή των αλλεπάλληλων λαοκτόνων (και πάντα τελευταίων) μέτρων;
Δεύτερον, όταν λέμε ότι ο παραπάνω πακτωλός συνιστά ένα μόνο μέρος, από ένα μόνο δρόμο, της χρηματοδότησης των τραπεζών, εννοούμε ότι: Στα ποσά αυτά
ΔΕΝ περιλαμβάνονται τα 125 δις ευρώ που έχουν λάβει οι τράπεζες με τη μορφή ρευστότητας από την ΕΚΤ (έκθεση Eurobank – Μάης 2012)
· ΔΕΝ περιλαμβάνονται τα 18 δις ευρώ από το PSI
· ΔΕΝ περιλαμβάνονται τα 50 δις ευρώ της ανακεφαλαιοποίησης!
Κατόπιν αυτών:
Υπάρχει ακόμα κάποιος που να μπορεί, τώρα πια, να ισχυριστεί ότι δεν καταλαβαίνει ποιους ταΐζει η πολιτική των Σαμαρά – Στουρνάρα – Βενιζέλου όταν φτάνει να φορολογεί μέχρι τα μαντριά και στάνες;
Υπάρχει ακόμα κάποιος που δεν καταλαβαίνει για χάρη ποιών έρχονται πλειστηριασμοί στα σπίτια του κόσμου ή που καταλήγουν τα σφάγια των λεηλατημένων μισθών και των συντάξεων;
Υπάρχει κανείς που να μην καταλαβαίνει ότι «λεφτά – πράγματι – υπάρχουν», αλλά ότι η κύρια πηγή ανεύρεσής τους δεν βρίσκεται στο λαθρεμπόριο… τσιγάρων που λέει ο κ.Τσίπρας;;;;;
Στη χώρα των 2 εκατομμυρίων ανέργων, των 600.000 υποσιτισμένων παιδιών, των 6 στους 10 νέους που είναι άνεργοι, στη χώρα των συσσιτίων, των 400 ευρώ βασικό, των αστέγων και των τρισ-χαρατσωμένων, μέσα στο διάστημα της γενικευμένης φτωχοποίησης και του κοινωνικού εξανδραποδισμού, μόνο από τα κρατικά ταμεία έχουν διατεθεί 145.000.000.000 (ο αριθμός – «ηλιοβασίλεμα» που λέγαμε…) σε μια χούφτα τραπεζίτες!
Για όσους παριστάνουν ότι ακόμα και τώρα δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει αυτός ο εξελισσόμενος και μονομερής «ταξικός πόλεμος» εις βάρος του ελληνικού λαού, να το κάνουμε πιο «λιανό»:
· Το ποσό αυτό ισοδυναμεί με τα 4/5 ολόκληρου του ΑΕΠ της χώρας, που παράγεται από εκατομμύρια ανθρώπους, αλλά καταλήγει σε κάποιους ελάχιστους.
· Το ποσό αυτό είναι 8 φορές μεγαλύτερο από το σύνολο των μισθών και των συντάξεων που προβλέπει το προσχέδιο του προϋπολογισμού για το 2014.
· Το ποσό αυτό είναι 11 φορές μεγαλύτερο από το σύνολο των κονδυλίων που προβλέπονται στο προσχέδιο του προϋπολογισμού για το 2014 για την κοινωνική ασφάλιση και την περίθαλψη ενός ολόκληρου λαού.
· Το ποσό αυτό είναι 6 φορές μεγαλύτερο από τους έμμεσους φόρους που έρχονται να προστεθούν με το προσχέδιο του προϋπολογισμού στην καμπούρα του λαού για το 2014.
Και μιας και μιλάμε για καμπούρα, υπάρχει μια παλιά παροιμία: «Αν η καμήλα δεν γονάτιζε, δεν θα τηνε φορτώνανε».

Γ. Δραγασάκης: Με την πολιτική διαχείρισης των ΗΠΑ

Γ. Δραγασάκης: Με την πολιτική διαχείρισης των ΗΠΑ

Ο
κ. Δραγασάκης κατά τη συζήτηση επί της πρότασης δυσπιστίας που κατέθεσε το κόμμα του, κλήθηκε να παρουσιάσει τη λεγόμενη εναλλακτική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, λέγοντας: «Εμείς δεχόμαστε τη συνέχεια του ελληνικού κράτους, αλλά όχι τη συνέχεια της πολιτικής». Και συνέχισε: «Ολα τα κράτη αλλάζουν πολιτική. Η πολιτική Ομπάμα είναι διαφορετική από την πολιτική Μπους».


Πράγματι έχει ένα δίκιο ο κ. Δραγασάκης. Δέχεται τη συνέχεια του ελληνικού κράτους, του αστικού κράτους, το οποίο υπηρετούν κατά καιρούς κυβερνήσεις από διαφορετικά κόμματα, είτε μονοκομματικές είτε κυβερνήσεις συνεργασίας. Κόμματα που κινούνται στο ίδιο στρατηγικό πλαίσιο παρά τις διαφορές που έχουν στην πολιτική διαχείρισης. Αλλωστε και στο παράδειγμα των ΗΠΑ υπάρχουν διαφορές. Να θυμηθούμε το ζήτημα της υγείας και των μέτρων Ομπάμα, χωρίς να σημαίνει ότι η πολιτική υγείας του Ομπάμα είναι φιλολαϊκή, στα οποία διαφωνούσαν οι Ρεπουμπλικάνοι, ή πρόσφατα τον καθορισμό του ύψους του κρατικού χρέους με το οποίο διαφωνούσαν πάλι οι Ρεπουμπλικάνοι και επειδή δεν είχαν την απαιτούμενη πλειοψηφία οι Δημοκρατικοί για να αποφασίσουν μέχρι να επέλθει συμβιβασμός έκλεισαν για περίπου ένα μήνα οι δημόσιες υπηρεσίες.

Αν και δεν έχουν ταυτόσημη πολιτική διαχείρισης, και τα δύο κόμματα υπηρετούν τα γενικά συμφέροντα των μονοπωλίων. Οι μεταξύ τους αντιθέσεις, εκφράζουν αντιθέσεις συμφερόντων τμημάτων του κεφαλαίου στο εσωτερικό των ΗΠΑ, αντιθέσεις που έχουν σχέση και με τον ανταγωνισμό στη διεθνή αγορά. Για παράδειγμα η κυβέρνηση Ομπάμα παρεμβαίνει στην Ευρωζώνη, επιμένοντας να εφαρμόσει τη δική της πολιτική διαχείρισης της κρίσης κόντρα στη Γερμανία. Παρεμβαίνει δηλαδή στους εσωτερικούς ανταγωνισμούς στην Ευρωζώνη, κόντρα στη Γερμανία, σε όφελος των μονοπωλίων των ΗΠΑ που ανταγωνίζονται τα γερμανικά μονοπώλια. Ταυτόχρονα όμως βγήκε πρόσφατα ο προηγούμενος κεντρικός τραπεζίτης των ΗΠΑ, Αλ. Γκρίνσπαν, και δήλωσε οπαδός της οικονομικής πολιτικής της Γερμανίας. Συμφωνούν λοιπόν στο στρατηγικό πλαίσιο, και οι διαφορές τους δεν αφορούν το ποιος υπερασπίζει τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα και ποιος όχι. Θυμίζουμε ότι σε συνθήκες εφαρμογής της «πολιτικής Ομπάμα» είναι πολλά εκατομμύρια οι Αμερικάνοι που ζουν με τα συσσίτια, είναι άστεγοι, άνεργοι κλπ.

Θ
υμίζουμε ότι στο ίδιο στρατηγικό πλαίσιο βρίσκεται και η πολιτική του Ολάντ που διαδέχθηκε τον Σαρκοζί, με αυτήν του Σαρκοζί χωρίς να είναι βεβαίως πολιτικές καρμπόν. Ακόμη και η πολιτική των κυβερνήσεων ΝΔ - ΠΑΣΟΚ που «αρμονικά» εναλλάσσονταν χρόνια τώρα στις κυβερνήσεις είχαν διαφορές, αλλά είναι και τα δύο αστικά κόμματα και επίσης η βαθιά καπιταλιστική οικονομική κρίση και η ανάγκη αντιμετώπισης των δυσκολιών διαχείρισής της σε όφελος του κεφαλαίου, τους ώθησε να συγκυβερνούν εδώ και 2 χρόνια.


Ο κ. Δραγασάκης, με το παράδειγμά του, προβάλλοντας τη διαφορετικότητα της πολιτικής Ομπάμα - Μπους, συγκαλύπτει ότι και οι δύο υπηρετούν τα μονοπώλια, τις διαρκείς ανάγκες του κεφαλαίου, ομολογεί έτσι το χαρακτήρα των διαφορών που έχει η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ με αυτή της ΝΔ.

Τι προσπαθεί λοιπόν να κάνει ο κ. Δραγασάκης; Να εμφανίσει ως αλλαγή πολιτικής σε όφελος του λαού τη στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ, που θα υπηρετήσει το αστικό κράτος και τα μονοπώλια, ακριβώς γιατί παρά τη διαφορά με την κυβέρνηση στο μείγμα διαχείρισης κινείται στο ίδιο στρατηγικό πλαίσιο με την πολιτική της κυβέρνησης.

Κ
αι ένα τελευταίο από τον κ. Δραγασάκη, εξόχως αποκαλυπτικό, που δείχνει πόσο έχει γείρει το σβέρκο ο ΣΥΡΙΖΑ προς τις ΗΠΑ: «Τι θα κάνουμε με το χρέος; Το αυτονόητο. Αυτό που προτείνει το Διεθνές Ταμείο για όλον τον κόσμο»!!! Κυβερνώσα αριστερά made in USA...


Για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται ότι η αντιπαράθεση του ΣΥΡΙΖΑ με τη ΝΔ αφορά αποκλειστικά (χωρίς καμία αναστολή πλέον εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ) το ποιο μείγμα καπιταλιστικής διαχείρισης θα προτιμηθεί για την έξοδο του κεφαλαίου από την κρίση του, με το λαό τσακισμένο, φτωχό, άνεργο, ανασφαλή, φοβισμένο. Το μείγμα της περιοριστικής οικονομικής πολιτικής, που προτάσσουν ΝΔ - Μέρκελ - ΕΕ, ή της επεκτατικής των ΣΥΡΙΖΑ - Ομπάμα - ΔΝΤ. Σ' αυτή την αντιπαράθεση δεν μπορεί και δεν πρέπει να εγκλωβιστεί ο λαός. Πρέπει να χαράξει το δικό του δρόμο.

Αλλαγή πολιτικής, ανάπτυξη προς όφελος του λαού, δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αλλαγή της τάξης που βρίσκεται στην εξουσία. Η μόνη σύγχρονη και φιλολαϊκή λύση βρίσκεται στην πρόταση του ΚΚΕ, για μια συμμαχία της εργατικής τάξης με τα φτωχά λαϊκά στρώματα που θα ανατρέψουν την εξουσία των καπιταλιστών, θα πάρουν την εξουσία και την οικονομία στα χέρια τους, αποδεσμεύοντας τη χώρα από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ.

Γ.

Συγκλίνουν στα αντιλαϊκά μέτρα, συνεχίζουν τα παζάρια

ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΕΕ - ΔΝΤ
Συγκλίνουν στα αντιλαϊκά μέτρα, συνεχίζουν τα παζάρια

Στην αυριανή συνεδρίαση του Eurogroup θα συνεχιστούν τα παζάρια
«Δισεκατομμύρια και... μίλια χωρίζουν την Αθήνα και την τρόικα», είναι το ...«ανώνυμο», με πολλούς αποδέκτες, μήνυμα που έστειλε χτες ο επικεφαλής της Ομάδας Εργασίας του Γιούρογκρουπ (EuroWorking Group). Ο υπουργός Οικονομικών Γ. Στουρνάρας απάντησε ότι «μας χωρίζουν μέτρα, όχι μίλια με τους δανειστές», λέγοντας ότι «όποιος έκανε τη δήλωση για τα μίλια, την ώρα που στην Ελλάδα διεξάγονται οι διαπραγματεύσεις με την τρόικα, να έχει το θάρρος να πει και το όνομά του»...


Τα παραπάνω συνθέτουν το πεδίο των οξυμένων ανταγωνισμών στο πλαίσιο της ΕΕ και της τρόικας, που εκδηλώνονται ενόψει και της αυριανής συνεδρίασης των υπουργών Οικονομίας της Ευρωζώνης (Συμβούλιο Γιούρογκρουπ), όπου αναμένεται να κυριαρχήσουν τα ζητήματα της διάσωσης των τραπεζών της ΕΕ με «ίδια μέσα», δηλαδή με «κούρεμα» ομολογιούχων και καταθέσεων, μέτρο που εξετάζεται να τεθεί σε εφαρμογή μετά το 2015.

Τα παζάρια θα «τραβήξουν» σε μάκρος, χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα για την ολοκλήρωσή τους. Σε κάθε περίπτωση, η αντιλαϊκή πολιτική θα κλιμακωθεί με νέα μέτρα μέσα στο 2014, προκειμένου να καλυφθούν τα δημοσιονομικά «κενά», αλλά και γιατί αυτό απαιτεί η στήριξη της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Η συνέχιση της βάρβαρης πολιτικής προκύπτει και από την παρεχόμενη πληροφόρηση της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Οικονομικών, που συναντήθηκε χτες στην Αθήνα δύο φορές με τα υψηλόβαθμα κλιμάκια των ιμπεριαλιστικών Οργανισμών που συναποτελούν την τρόικα (ΕΕ - ΔΝΤ - Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα).

Συγκεκριμένα:

-- Δημοσιονομικό κενό. Στα επίπεδα του 1,5 - 2 δισ. ευρώ συγκλίνουν οι εκτιμήσεις της τρόικας ως προς το ύψος του δημοσιονομικού «κενού» για το 2014, η κάλυψη του οποίου θα απαιτήσει νέα αντιλαϊκά μέτρα, στο αντίστοιχο ύψος. Την ίδια ώρα κυβερνητικοί παράγοντες -κι ενώ ως τώρα έκαναν λόγο για «κενό» 500 εκατομμυρίων ευρώ- εμφανίζονται να δηλώνουν χαρακτηριστικά ότι «έσπασε ο πάγος της μεγάλης διαφοράς».

-- Κρατικός προϋπολογισμός. Κατατίθεται στη Βουλή στις 21 Νοέμβρη χωρίς όμως να έχουν ολοκληρωθεί τα παζάρια, όπως σχεδιαζόταν αρχικά. Το προσχέδιό του προβλέπει νέες δράσεις ύψους 5 δισ. ευρώ επιπλέον σε σχέση με το 2013, κυρίως από την ένταση της φοροληστείας σε βάρος του λαού και την παραπέρα περικοπή κοινωνικών δαπανών. Καθώς όμως δεν έχουν ολοκληρωθεί οι σχετικές διαπραγματεύσεις με την τρόικα, η «διαδικασία μπορεί να συνεχιστεί και αργότερα», σημειώνουν οι κυβερνητικοί παράγοντες, δηλαδή ενδέχεται να προχωρήσουν σε «διορθωτικές κινήσεις» στη συνέχεια, στην κατεύθυνση της παραπέρα επιβάρυνσης των λαϊκών στρωμάτων.
Πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας

Απόλυτα δεδομένο είναι και το νέο μέτρο της σταδιακής έναρξης των πλειστηριασμών για τα «κόκκινα» τραπεζικά δάνεια των λαϊκών νοικοκυριών. Το ζήτημα συζητήθηκε χτες σε ξεχωριστή συνάντηση με τα κλιμάκια της τρόικας και με τη συμμετοχή των υπουργών Οικονομίας, Ανάπτυξης και Δικαιοσύνης. Σύμφωνα με κυβερνητικό στέλεχος η διαπραγμάτευση για τους πλειστηριασμούς θα έχει τελειώσει μέχρι 10-15 Δεκέμβρη, προκειμένου να κατατεθεί νομοθετική ρύθμιση με ισχύ από 1η Γενάρη 2014. Από το υπουργείο Δικαιοσύνης έγιναν προτάσεις για τη «διαδικασία διαμεσολάβησης», σύμφωνα με την οποία δικηγόροι θα αναλάβουν να επιλύσουν εξωδικαστικά διαφορές ανάμεσα σε τράπεζες και δανειολήπτες. Σε ό,τι αφορά τις επαγγελματικές μισθώσεις η τρόικα επιμένει στην πλήρη «απελευθέρωση» και η συγκυβέρνηση στη σταδιακή.

ΤΑΙΠΕΔ
Ετοιμα προς πώληση χιλιάδες ακίνητα

Την αποτελεσματικότητα της ελληνικής κυβέρνησης στη διαδικασία εκποίησης του δημόσιου πλούτου υπερασπίστηκε ο διευθυντής επιχειρησιακού προγράμματος του ΤΑΙΠΕΔ Κ. Φουλίδης, μιλώντας στο επιχειρηματικό συνέδριο «Capital+Vision».

Από τις ιδιωτικοποιήσεις του 2013, ανέφερε ότι ο ειδικός λογαριασμός αποπληρωμής του δημόσιου χρέους θα «ενισχυθεί» με 1,3 δισ. ευρώ, σημειώνοντας ότι αυτή τη στιγμή «τρέχουν» συνολικά 24 διαγωνισμοί αποκρατικοποίησης. Στόχος του Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων είναι μέχρι το 2016 το ποσό των ιδιωτικοποιήσεων να έχει φτάσει τα 11 δισ.

Πιο συγκεκριμένα, ο επικεφαλής του ΤΑΙΠΕΔ είπε ότι μέχρι τέλος του έτους θα προκηρυχθούν κι άλλοι διαγωνισμοί ιδιωτικοποίησης δημόσιων περιουσιακών στοιχείων, χωρίς ωστόσο να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες. Μέχρι σήμερα, το ΤΑΙΠΕΔ έχει στη λίστα των ιδιωτικοποιήσεων περί τα 80.000 ακίνητα στην Ελλάδα και το εξωτερικό, από τα οποία προβλέπεται άμεσα να βγουν στην αγορά τα 3.000 περίπου. Είπε, ακόμη ότι σύντομα θα πωληθούν μέσω ηλεκτρονικής δημοπρασίας τρία ακίνητα σε Ιταλία, Γερμανία και Σερβία. Στην «κορυφή» βρίσκονται ο «Αστέρας Βουλιαγμένης» και η έκταση του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού, σημειώνοντας ότι για το ξενοδοχειακό συγκρότημα αναμένεται κατάθεση δεσμευτικών προσφορών από ενδιαφερόμενους επενδυτές μέχρι τις 25 Νοέμβρη, ενώ για την έκταση του Ελληνικού είπε ότι μέχρι το τέλος του χρόνου θα υπάρξουν σίγουρα εξελίξεις.

Την ίδια στιγμή, εκπρόσωποι εταιρειών επιχειρηματικών συμβούλων ζήτησαν την «άρση τεχνικών εμποδίων» ώστε ακόμη περισσότεροι ντόπιοι καπιταλιστές να συμμετέχουν στα προγράμματα εκποιήσεων.

Να σημειωθεί ότι η τρόικα ζητά εδώ και καιρό «αλλαγές» στον τρόπο λειτουργίας του ΤΑΙΠΕΔ ώστε αυτό να καταστεί περισσότερο «ευέλικτο», καθώς το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων δεν εξελίσσεται βάσει των αρχικών στόχων. Σε αυτό το μήκος κύματος κινήθηκαν και πρόσφατες δηλώσεις του Επίτροπου Οικονομικών Υποθέσεων, Ολι Ρεν, σύμφωνα με τις οποίες ήδη διενεργείται αξιολόγηση της διαδικασίας ιδιωτικοποίησης που ακολουθείται στη χώρα μας. Διαρροές στον Τύπο από κυβερνητικής πλευράς, αναγγέλλουν πολύ σύντομα αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας του ΤΑΙΠΕΔ ώστε οι διαδικασίες ιδιωτικοποιήσεων να προχωρήσουν με πιο εντατικούς ρυθμούς.

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ
Κόντρες για τα πλεονάσματα της Γερμανίας

Διαδικασία διερεύνησης των υψηλών πλεονασμάτων της Γερμανίας προωθεί η Κομισιόν, στο πλαίσιο του μηχανισμού «αποτροπής μακροοικονομικών ανισορροπιών» ανάμεσα στα κράτη της Ευρωζώνης και σε μια εξέλιξη ενδεικτική της όξυνσης των αντιθέσεων στο εσωτερικό της, αλλά και ευρύτερα.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, το πλεόνασμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας ξεπερνά επί σειρά ετών το 6% του παραγόμενου ΑΕΠ, και κατά μέσο όρο στην τελευταία τριετία διαμορφώνεται στο 6,49% του ΑΕΠ. Σε απόλυτα μεγέθη για το 2012 έφτασε στα 185,4 δισ. ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί σχεδόν στο ΑΕΠ της Ελλάδας. Ενδεικτικό της εντεινόμενης ανισομετρίας στο πλαίσιο της ΕΕ αποτελεί και το γεγονός ότι στη διετία 2010-2012, το πλεόνασμα της Γερμανίας απογειώθηκε από τα 156 δισ. στα 185,4 δισ. ευρώ, με ποσοστιαία αύξηση περίπου 19%.

Με βάση τα παραπάνω στοιχεία, και με το σκεπτικό ότι το γερμανικό πλεόνασμα είναι μεγαλύτερο του 6% (το οποίο θεωρητικά είναι το όριο για την ενεργοποίηση της διαδικασίας «αποτροπής μακροοικονομικών ανισορροπιών»), η Κομισιόν αναμένεται να εγκαλέσει τη Γερμανία, προκειμένου να προχωρήσει σε μέτρα για την «τόνωση της εσωτερικής κατανάλωσης» (με αυξήσεις μισθών κ.τ.λ.) έτσι ώστε να αυξηθούν οι εξαγωγές και η ανταγωνιστικότητα του «νότου» και των άλλων χωρών της ΕΕ.

Οι νέοι κανόνες βασίζονται στο πλαίσιο του «Ευρωπαϊκού Εξαμήνου», του χρονοδιαγράμματος χάραξης πολιτικής στην ΕΕ. Σύμφωνα με χτεσινή ανακοίνωση της Κομισιόν, το νέο σύστημα εξασφαλίζει «σαφέστερους κανόνες», «καλύτερο συντονισμό» ανάμεσα στα κράτη-μέλη, «τακτική παρακολούθηση και ταχύτερες κυρώσεις σε περίπτωση παραβίασης των κανόνων».

Η συγκεκριμένη εξέλιξη έρχεται να προστεθεί στις έντονες αντιπαραθέσεις που εκφράστηκαν μέσα στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα γύρω από την απόφαση μείωσης του βασικού επιτοκίου δανεισμού στο 0,25%, αλλά και στις επικρίσεις του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών εναντίον της Γερμανίας επίσης για τα πλεονάσματά της.
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ
Μόνο η λαϊκή αντιπολίτευση θα ανακόψει τον αντιλαϊκό κατήφορο

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου της ΚΕ

Σε σχόλιό του, για τις διαπραγματεύσεις με την τρόικα, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ επισημαίνει:

«Η δρομολόγηση νέων αντιλαϊκών μέτρων από την κυβέρνηση και οι δηλώσεις νομιμοφροσύνης της αξιωματικής αντιπολίτευσης προς Ευρωπαίους και υπερατλαντικούς εταίρους επιβεβαιώνουν ότι, παρά τις όποιες διαφορές, καμία κυβέρνηση που υπερασπίζεται την Ευρωπαϊκή Ενωση, αναγνωρίζει το χρέος και υπηρετεί την καπιταλιστική κερδοφορία, δε θέλει ή δεν μπορεί να ανακόψει τον αντιλαϊκό κατήφορο. Αυτό μπορεί να το κάνει μόνο μια μαχητική λαϊκή αντιπολίτευση, με ισχυρό ΚΚΕ, και με στόχο να γίνει ο λαός πρωταγωνιστής, κυρίαρχος στην οικονομία και την εξουσία».

Βία και ταξική πάλη

Βία και ταξική πάλη

Ο Δαντόν και ο Ροβεσπιέρος, τρομοκράτες της εποχής.Η Γαλλική Επανάσταση, το καμάρι του γαλλικού διαφωτισμού, δεν είναι τίποτα άλλο, με βάση τις τρέχουσες προπαγανδιστικές ανάγκες των αστών, παρά μία τρομοκρατία


Ο Μαρξ όμως

Μας έδειξε

Τους νόμους της ιστορίας

Κι έβαλε το προλεταριάτο

Στο τιμόνι μπροστά

Τα βιβλία του Μαρξ

δεν είναι του τύπου στοιχεία,

δεν είναι στήλες γεμάτες στεγνούς αριθμούς.

Ο Μαρξ έταξε ορθόν τον εργάτη στην πορεία

μέσα σε φάλαγγες πιο σφικτές

Κι απ' τους σφιχτούς ζυγούς

οδηγούσε τις φάλαγγες

και φώναξε:

σωστά πολεμάτε

Βλ. Μαγιακόφσκι

Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα.

Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί;

Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα!

Και κέρδισε μονάχος το ψωμί

Κ. Βάρναλης

Θα μπορούσε με τους στίχους των δυο μεγάλων ποιητών - κομμουνιστών να κλείσει η συζήτηση για το ρόλο της βίας στον αγώνα της εργατικής τάξης για την απελευθέρωσή της, για την εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού. Επειδή οι μέρες είναι πονηρές επιβάλλεται να πούμε κάτι παραπάνω. Οσο θα υπάρχουν στο προσκήνιο της ιστορίας εκμεταλλεύτριες τάξεις, όσο η αλληλοσχέση παραγωγικές δυνάμεις - παραγωγικές σχέσεις δε θα λύνεται από την εργατική τάξη για δικό της λογαριασμό, η βία αντικειμενικά θα μας συνοδεύει. Οταν από το προσκήνιο της ιστορίας δεν ξεκουμπιστεί ο καπιταλισμός, βία σαν αυτή που ζούμε στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην περιοχή της Ασίας ενάντια στο λαό του Αφγανιστάν, σαν αυτή που ζήσαμε με τον πόλεμο του ΝΑΤΟ ενάντια στη Γιουγκοσλαβία και όχι μόνο, θα μας συνοδεύει. Δε χρειάζεται να μνημονεύσουμε άλλες πιο τρομακτικές βιαιότητες του καπιταλισμού.

Ο Ροβεσπιέρος


Ετσι δυστυχώς κινήθηκε η ανθρωπότητα και δυστυχώς συνεχίζει και θα συνεχίσει μέχρι την επικράτηση της κομμουνιστικής κοινωνίας, εκεί όταν δηλαδή οι τάξεις θα χωνευτούν και τα μέσα παραγωγής θα κοινωνικοποιηθούν απόλυτα και οριστικά: εκεί και τότε θα εξαλειφθεί και το φαινόμενο της βίας. Καμία εκμεταλλεύτρια τάξη δεν έφυγε από το προσκήνιο της ιστορίας χωρίς να ασκήσει τη βία της, αλλά και καμιά ανερχόμενη δεν το απέφυγε. «Η βία είναι η μαμή κάθε παλιάς κοινωνίας όταν αυτή εγκυμονεί το καινούριο».

Μερικά ιστορικά παραδείγματα. Τι θα μπορούσε ο Σπάρτακος, που οργάνωσε την εξέγερση των δούλων, να κάνει διαφορετικό, από το να αντιτάξει τη βία των δούλων στη βία των δουλοκτητών; Η αστική τάξη που κουμαντάρει σήμερα τις τύχες της ανθρωπότητας μπορεί να μας πει πως ξεμπέρδεψε με τους φεουδάρχες; Οι φεουδάρχες έτσι απλά παρέδωσαν την εξουσία;

Πάνω από 200 χρόνια κράτησε αυτή η διαπάλη για το ποιος τελικά θα επικρατήσει. Η ανερχόμενη αστική τάξη που κουβαλούσε το πράγματι καινούριο και προοδευτικό, αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει τη βία, και η απερχόμενη φεουδαρχική εξάντλησε τα περιθώρια βίας για να κρατηθεί. Ποιος αστός θα διανοούνταν να χρησιμοποιήσει βία αν οι γαιοκτήμονες φεουδάρχες αποχωρούσαν ειρηνικά από το προσκήνιο της ιστορίας; Φυσικά κανένας.

Οδοφράγματα στη Μόσχα


Αν δεν είναι έτσι, τότε η Γαλλική Επανάσταση, το καμάρι του γαλλικού διαφωτισμού, δεν είναι τίποτα άλλο, με βάση τις τρέχουσες προπαγανδιστικές ανάγκες των αστών, παρά μία τρομοκρατία. Ο Ροβεσπιέρος, ο Μαρά, ο Δαντών, δεν ήταν επαναστάτες αλλά τρομοκράτες. Ο Μοντεσκιέ (άλλοι εκπρόσωποι του γαλλικού διαφωτισμού) δεν ήταν φωτεινά μυαλά που άνοιγαν δρόμους! Θα πρέπει να σερβίρονται σαν οι ιδεολογικοί αρχηγοί της τότε «τρομοκρατίας»!

Το αμερικανικό έθνος - που η ηγεσία του αυτόκλητα σήμερα αναγορεύεται σε κιβωτό της ελευθερίας και τιμωρό κάθε λαϊκού κινήματος, της «τρομοκρατίας» σήμερα - πώς συγκροτήθηκε; Χωρίς βία; Δεν υποχρεώθηκε σε διπλό πόλεμο με τη γαλλική και την αγγλική αποικιοκρατία; Δεν έλυσε μέσω του εμφυλίου την οικονομική διένεξη μεταξύ βορρά και νότου; Αν δεν είναι έτσι, τότε οι εθνικοί του ήρωες Λίνκολν, Τζορτζ Ουάσινγκτον δεν είναι τέτοιοι, αλλά κάτι σαν το δικό τους τον Τζακ τον Αντεροβγάλτη, άντε το πολύ ένας Αλ Καπόνε ή Τζον Ντίλιγκερ. `Η πολύ περισσότερο από τη μεριά της τότε γαλλικής πολιτικής με τα σημερινά δεδομένα, κάτι σαν τον Μπιν Λάντεν της εποχής του. Δεν είναι όμως έτσι.

Στα πλαίσια του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της Επανάστασης του '21 κι όταν ο Ιμπραήμ σάρωνε την Πελοπόννησο, το σύνθημα του Κολοκοτρώνη ήταν «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους». Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρόκειται για σύνθημα της πιο ακραίας βίας. Είχε άλλη επιλογή; Επαναστάτης ή τρομοκράτης;

Βία γενικά δεν υπάρχει. Βία για ποιον, είναι κάθε φορά το ζητούμενο. Και η ιστορία έδειξε ότι καμιά βαθιά κοινωνική επανάσταση δεν είναι δυνατή χωρίς μαζική πολιτική δράση, χωρίς εφαρμογή καταναγκαστικών μέτρων κατά των εκμεταλλευτών, χωρίς ορισμένη μορφή βίας.

Οταν δεν υπάρχει βία από την πλευρά της αντίδρασης, που εναντίον της πρέπει να διεξαχθεί πάλη, τότε δεν μπορεί να γίνει λόγος για οποιαδήποτε επαναστατική βία. Η ένταση και οι μορφές της επαναστατικής βίας εξαρτώνται πρώτα απ' όλα από το βαθμό και τις μορφές αντίστασης των τάξεων που ανατρέπονται. Στην εποχή που περνάμε δυο κυρίαρχες τάξεις είναι στο προσκήνιο της ιστορίας. Η διαπάλη ανάμεσα στην εργατική τάξη και την αστική, η διαπάλη ανάμεσα στο λαό (στους λαούς) και στον ιμπεριαλισμό ξεκίνησε, συνεχίζεται, με νίκες, τραγωδίες, ήττες, ζιγκ-ζαγκ. Η ιστορία δεν κινείται ποτέ ευθύγραμμα. Η απερχόμενη αστική τάξη, ό,τι ήταν να δώσει στην ανθρωπότητα το έδωσε, δεν πρόκειται να μεταλλαχτεί, πέρασε στην πιο βάρβαρη αντίδραση, πρέπει να ξεκουμπιστεί. Το ερώτημα: θα αποχωρήσει οικειοθελώς; Η ιστορία απαντάει όχι. Η εργατική τάξη και οι δυνάμει σύμμαχοί της καλούνται να την ανατρέψουν.

Εξάλλου η βία εκδηλώνεται καθημερινά, έστω σε πιο ήπιες μορφές, και από τις δύο πλευρές. Οι εργάτες που απεργούν, που κάνουν κατάληψη του εργοστασίου, που κλείνουν δρόμους, ασκούν βία! Βία, ως απάντηση στη βία των κυβερνήσεων, των εργοδοτών, των κρατικών μηχανισμών. Οταν τα ΜΑΤ εμποδίζουν πορείες, όταν τα δικαστήρια κηρύσσουν παράνομες τις απεργίες, όταν ο εργάτης απολύεται επειδή αγωνίζεται, όλα αυτά είναι μορφή βίας, που είναι και νομικά θεσμοθετημένη!

Δε χρειάζεται να πάμε πολύ πίσω στην ιστορία. Αρκεί να δούμε με ψύχραιμο μάτι την αναίσχυντη κλιμάκωση της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας στην Ευρασία. Καμία ηθικολογία δεν πρόκειται να εμποδίσει τα σχέδια των ιμπεριαλιστών, τη βία τους, παρά μόνο η πάλη των μαζών. Η πάλη που δεν έχει να κάνει με επιθέσεις «καμικάζι» σε δίδυμους πύργους. Αυτή η δική μας βία απαιτεί εκατοντάδες χιλιάδες, εκατομμύρια συνειδητοποιημένους αγωνιστές που στρέφουν την πάλη τους, καθημερινά, κλιμακωμένα ενάντια στις αντιδραστικές κυβερνήσεις και σε διεθνή συντονισμό ενάντια στα ιμπεριαλιστικά υπερκέντρα τύπου ΝΑΤΟ, ΕΕ και άλλων. Αγώνα που φτάνει μέχρι την ανατροπή τους. Θα ήταν ουτοπικό να πιστεύουμε πως είναι δυνατόν να αλλάξουμε μια κοινωνία που βασίζεται στην καταπίεση και στην οργανωμένη βία χωρίς να χρησιμοποιήσουμε τη λαϊκή δύναμη, εφαρμόζοντας μόνο μια «υψηλή» ηθική. Το ηθικό κήρυγμα που αποσπάται από την κοινωνική πραγματικότητα της ταξικής πάλης, καταντάει σε τελευταία ανάλυση επιζήμιο, μιας και θολώνει την ταξική συνείδηση του εργαζόμενου λαού. Η ηθική άρνηση είναι μια φανταστική άρνηση. Αυτό στην ουσία κάνουν στις μέρες μας τα πασόκικα, νεοδημοκρατικά και γενικά τα επιτελεία των εκσυγχρονιστών και η κυρίαρχη μερίδα του ιερατείου: Δικαιολόγηση της ιμπεριαλιστικής βίας, όχι όμως και της λαϊκής!

Γιατί ξέπεσε το κίνημα των αναρχικών;

Γιατί ξέπεσε το κίνημα των αναρχικών;


Ουίλιαμ Φόστερ


Η κύρια αιτία της αποτυχίας και της εξαφάνισης της Διεθνούς των αναρχικών, σε μια περίοδο που η εργατική τάξη έκανε σε πολλές χώρες μεγάλες προόδους, ήταν η θεωρητική της αδυναμία: η αθεράπευτη σχηματοποίηση της προοπτικής της επανάστασης. Η λαθεμένη αντίληψή της για την ταξική πάλη. Η εσφαλμένη ερμηνεία του ρόλου του κράτους. Η μη κατανόηση της πραγματικότητας της δικτατορίας του προλεταριάτου. Η υποτίμηση της σημασίας της οργάνωσης και υπερεκτίμηση του αυθόρμητου κινήματος των μαζών. Η μη κατανόηση της ανάγκης του έμπρακτου καθημερινού ταξικού αγώνα στις συνθήκες του καπιταλιστικού συστήματος. Κάτω από το βάρος αυτών των συγχύσεων και αυταπατών, δεν μπορούσε σε καμία περίπτωση το αναρχικό κίνημα να σημειώσει επιτυχία.

Το αναρχικό κίνημα με την αναρχική του Διεθνή, που στήριζε όλες τις ελπίδες της στην εξέγερση και σχεδόν παραμελούσε τους καθημερινούς αγώνες των εργατών, ήταν καταδικασμένο να μετατραπεί σε μια στενή αίρεση στο περιθώριο του ταξικού αγώνα. Οι εργάτες των διαφόρων χωρών που ο αριθμός τους και η ταξική τους συνείδηση μεγάλωναν συνεχώς, άρχιζαν να δημιουργούν μαζικά συνδικάτα, πολιτικά κόμματα και συνεταιρισμούς και να διεξάγουν αγώνες για την ικανοποίηση των διάφορων μερικών αιτημάτων τους: δικαίωμα ψήφου, καλύτερους μισθούς, πιο μικρή εργάσιμη μέρα, εργατική νομοθεσία κλπ. Οι αναρχικοί όμως, με το βλέμμα καρφωμένο στην πανάκειά τους - την εξέγερση - και περιφρονώντας τα μερικά αιτήματα που τα θεωρούσαν σαν εξαπάτηση των εργατών, έμειναν στις περισσότερες περιπτώσεις έξω ή και παίρνανε εχθρική στάση προς το ρωμαλέο ρεύμα της ζωής, του αγώνα και της ανάπτυξης της εργατικής τάξης. Δε συμμετείχαν παρά σε μικρό βαθμό στις απεργίες και σαμποτάριζαν τον αγώνα των εργατών για εκλογικά δικαιώματα, που συνεχώς δυνάμωνε. Στον προσανατολισμό αυτό εκδηλώνονταν καθαρά ο αιρετικός χαρακτήρας του αναρχικού κινήματος.

Ο φυσικός πόθος των ευρωπαϊκών μαζών για πολιτική δράση τα χρόνια αυτά, σε μια στιγμή που το προλεταριάτο δυνάμωνε γρήγορα και κέρδιζε βαθμιαία το δικαίωμα ψήφου, ήταν εξαιρετικά ολέθριος για τους αναρχικούς. Ο πόθος αυτός υπέσκαψε τις ίδιες τις βάσεις του «αντιπολιτικισμού» του Μπακούνιν, που στηριζόταν στο γεγονός, ότι γενικά στις λατινικές χώρες οι εργάτες δεν είχαν δικαίωμα ψήφου και το προλεταριάτο των χωρών αυτών ήταν σχετικά ολιγάριθμο και δεν μπορούσε να ελπίζει πως θα πετύχει την πλειοψηφία στις εκλογές. Αυτό ίσχυε και για τη Ρωσία, όπου την 8η δεκαετία ανέπτυξε τη δράση της η τρομοκρατική ναρόντνικη ομάδα «Ναρόντναγια Βόλια», που ήταν έντονα επηρεασμένη από τις αναρχικές ιδέες.

Η αιρετική απομόνωση των αναρχικών εντάθηκε σαν συνέπεια του γεγονότος, ότι το καπιταλιστικό σύστημα στην Ευρώπη και τις Ενωμένες Πολιτείες κατόρθωσε σχεδόν να σταθεροποιηθεί στα τέλη της 7ης δεκαετίας και στα κατοπινά λίγα χρόνια στην περίοδο της γρήγορης ανάπτυξής του ο καπιταλισμός απειλούνταν λιγότερο από τις εξεγέρσεις της εργατικής τάξης. Η καπιταλιστική ανάπτυξη έδωσε γερό χτύπημα στο κίνημα των αναρχικών, που στηριζόταν μονάχα στην προοπτική μιας κοντινής εξέγερσης. Ολα αυτά επιδείνωσαν πάρα πολύ τις καταστροφικές συνέπειες του αναρχικού σεχταρισμού. Η κατάπτωση της Διεθνούς των αναρχικών ήταν αναπόφευκτη.

Ο αναρχισμός, λέγει ο Στάλιν, προβάλλει ιδιαίτερα το άτομο που «η απελευθέρωση αποτελεί, κατά την άποψη του αναρχισμού, το βασικό όρο για την απελευθέρωση των μαζών». Η αντίληψη αυτή αντέταξε τους αναρχικούς στο ρεύμα της ταξικής πάλης. Από την άλλη μεριά, ακρογωνιαίος λίθος του μαρξισμού «είναι οι μάζες, και η απελευθέρωσή τους αποτελεί, κατά την άποψή του, το βασικό όρο για την απελευθέρωση του ατόμου». Χάρη σ' αυτήν την αντίληψη οι μαρξιστές ακολουθούσαν το ρεύμα του ταξικού αγώνα. «Διακηρύχνοντας την ατομική τρομοκρατία (ο αναρχισμός) αποσπά την προσοχή του προλεταριάτου από τις μεθόδους της οργάνωσης και της πάλης των μαζών. Αποκρούοντας τη δικτατορία του προλεταριάτου στο όνομα μιας "αφηρημένης ελευθερίας", ο αναρχισμός στερεί το προλεταριάτο από το σοβαρό και οξυμένο όπλο του ενάντια στην αστική τάξη, ενάντια στους στρατούς και όλα τα κατασταλτικά της όργανα».

Η θέληση των μαζών να οργανωθούν και να παλέψουν για την ικανοποίηση των άμεσων διεκδικήσεών τους, άσκησε την επίδρασή της πάνω στο αναρχικό κίνημα, όχι μονάχα απ' έξω, αλλά και από μέσα. Γι' αυτό το λόγο τα συνέδρια των αναρχικών έγιναν πεδίο μόνιμων διαμαχών γύρω από πραχτικά και θεωρητικά προβλήματα. Μια από τις πιο γνωστές διαμάχες του είδους αυτού ήταν η διαμάχη γύρω από την πρόταση του Παέπε στο Συνέδριο των Βρυξελλών του 1874, να εγκριθεί ένα σχέδιο σχετικά με το λεγόμενο λαϊκό κράτος. Ολα αυτά προκάλεσαν σύγχυση και παρέλυσαν την οργάνωση και επιδείνωσαν τη θεωρητική χρεοκοπία των αναρχικών.

Η άμεση αιτία της κατάρρευσης της Διεθνούς των αναρχικών ήταν η αδιόρθωτη πίστη της στο επικείμενο της προλεταριακής επανάστασης. Οι μαρξιστές, όπως αναγνώρισαν ειλικρινά αργότερα ο Μαρξ και ο Ενγκελς, έσφαλαν και αυτοί σοβαρά σχετικά μ' αυτό. Ηταν ένα φυσικό λάθος σε μια επαναστατική περίοδο όπου, ανάμεσα στα 1859 και 1871, είχαν γίνει ο αυστρογαλλικός πόλεμος, ο αυστροπρωσικός, ο γαλλογερμανικός, ο εμφύλιος πόλεμος στην Αμερική και μερικοί άλλοι πόλεμοι λιγότερο σοβαροί. Αυτή ήταν η περίοδος της ανατροπής του αυστριακού απολυταρχισμού, της ενοποίησης της Ιταλίας, μιας μακρόχρονης επανάστασης στην Ισπανία, της Κομμούνας του Παρισιού, της κατάργησης της δουλοπαροικίας στη Ρωσία και της γρήγορης ανάπτυξης ενός πλατιού εργατικού κινήματος σ' όλη την Ευρώπη. Η διαφορά όμως ανάμεσα στους μαρξιστές και τους αναρχικούς συνίστατο στο γεγονός ότι οι μαρξιστές χάρη στην επιστημονική τους θεωρία, μπόρεσαν να διορθώσουν γρήγορα το λάθος που έκαναν σχετικά μ' αυτό, ενώ οι αναρχικοί, που τους βάραινε ο αστικός ιδεαλισμός, δεν ήταν σε θέση να προσαρμοστούν στη νέα κατάσταση.
Ουίλιαμ Ζ. Φόστερ: «Ιστορία των τριών Διεθνών», σελ. 136 - 139, εκδόσεις «ΓΝΩΣΕΙΣ»