ΣΥΡΙΖΑ Στις εξετάσεις του είναι απόλυτα σαφής

ΣΥΡΙΖΑ

Στις εξετάσεις του είναι απόλυτα σαφής

Πυκνώνουν οι εμφανίσεις των στελεχών της Κουμουνδούρου με επιδίωξη να αποσαφηνίσουν όποια ερωτηματικά υπάρχουν και αμφιβολίες για την «ετοιμότητά τους να αναλάβουν την αστική διαχείριση». Οι παρεμβάσεις τους λοιπόν διακρίνονται για την καθαρότητά τους σε σχέση με τη σκόπιμη ασάφεια και αοριστία που χαρακτηρίζει γενικά τα οπορτουνιστικά κόμματα. Κυρίως αυτή η προσπάθεια στοχεύει να αρθούν αμφιβολίες για την αξιοπιστία του εν λόγω πολιτικού σχήματος που υπάρχουν ακόμα σε τμήματα της αστικής τάξης αλλά και στην ΕΕ, αλλά και την προσπάθεια ο ΣΥΡΙΖΑ να προσελκύσει παραδοσιακούς «κεντροαριστερούς ψηφοφόρους» που φαίνεται να εμπιστεύονται περισσότερο κινήσεις όπως «Το Ποτάμι».

Διαπιστευτήρια ο Δραγασάκης

Την περασμένη Τετάρτη, ο Γ. Δραγασάκης, κατά πολλούς «νούμερο 2» της Κουμουνδούρου, παρείχε διαβεβαιώσεις σε Γερμανούς βουλευτές, μέλη της Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων του Ομοσπονδιακού Γερμανικού Κοινοβουλίου, δηλώνοντας σε ό,τι αφορά τις προθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ εφόσον αναλάβει την αστική διαχείριση: «Εάν ο ελληνικός λαός αναδείξει τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, θα ήθελα να διαβεβαιώσετε τον γερμανικό λαό ότι θα έχετε στην Ελλάδα μια αξιόπιστη πολιτική δύναμη, η οποία υποστηρίζει τον τερματισμό της λιτότητας και την έξοδο από την κρίση μέσα στα πλαίσια της Ευρωζώνης».
Για να κάνει, μάλιστα, ακόμα πιο ευδιάκριτη την... «αξιοπιστία» του ΣΥΡΙΖΑ, ο Γ. Δραγασάκης πρόσθεσε: «Στον ΣΥΡΙΖΑ έχουμε πλήρη επίγνωση ότι η κρίση είναι δική μας, ότι πρέπει να κάνουμε βαθιές αλλαγές στο φορολογικό σύστημα, στη Δημόσια Διοίκηση, στη λειτουργία του κράτους, στην αντιμετώπιση της διαφθοράς, αλλά για να τα κάνουμε αυτά, πρέπει να βρούμε μια λύση στο πρόβλημα του χρέους και της λιτότητας, δεν μπορούμε να τα κάνουμε σε συνθήκες κοινωνικής και οικονομικής κατάρρευσης»!
Ο Γ. Δραγασάκης παρακάλεσε τους Γερμανούς βουλευτές να... «μελετήσουν» τις συνέπειες της εφαρμοζόμενης πολιτικής! «Το πρόβλημα που έχουμε είναι ότι το πρόγραμμα, το οποίο εφαρμόστηκε, είχε μια σειρά από οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες, που θα ήθελα να παρακαλέσω τους Γερμανούς συναδέλφους να τις μελετήσουν», είπε, καλώντας τους να συλλογιστούν το πώς με τα υπάρχοντα δεδομένα μπορεί «η οικονομία να υπερβεί την κρίση».
Επιμένοντας να καταθέτει διαπιστευτήρια «μέσα» και «έξω», συνολικότερα στο κεφάλαιο αλλά και συγκεκριμένα στην αντιπροσωπεία του γερμανικού Κοινοβουλίου, διαβεβαίωσε ότι οι λύσεις που επιδιώκει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εντός του καπιταλιστικού δρόμου και της ΕΕ: «Επειδή, ενδεχομένως, έχετε ακούσει διάφορα για τον ΣΥΡΙΖΑ, θα ήθελα να σας διαβεβαιώσω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί μια πολιτική δύναμη, που από την αρχή της κρίσης εξέφρασε τις δικές του σαφείς και τεκμηριωμένες απόψεις για τ' αποτελέσματα της πολιτικής, που ήλθε να εφαρμοστεί. Εμείς είμαστε έτοιμοι, εάν υπάρχουν διαφωνίες, να βρούμε έναν τρόπο, ν' αποτιμήσουμε από κοινού τ' αποτελέσματα της πολιτικής, όπως έγινε μια προσπάθεια πρόσφατα απ' το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Θέλουμε ν' αποκτήσει μια κοινή αντίληψη των εξελίξεων, διότι μας ενδιαφέρει το μέλλον και το δικό μας και το κοινό μέλλον της Ευρώπης»...
Οσα λέει ο Δραγασάκης ότι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ δε διαφέρουν απ' όσα υποστηρίζει και η σημερινή κυβέρνηση: Αναδιαρθρώσεις στο κράτος, μεταρρυθμίσεις, φορολογική και άλλες, σε όφελος του κεφαλαίου. Μαζί και υποσχέσεις για πάταξη της διαφθοράς που την παρουσιάζουν σαν αιτία των ελλειμμάτων και των χρεών, ακόμα και της καπιταλιστικής κρίσης, για να συγκαλύπτουν τον πραγματικά υπεύθυνο!
Δεν ήταν τυχαίο που, για μια ακόμα φορά, ο Δραγασάκης έλαβε τα συχαρίκια των «Νέων» για τις δηλώσεις του αυτές.

Εξετάσεις η Δούρου και ο Σταθάκης

Για αλλαγές στο κράτος μίλησε και η Ρένα Δούρου, υποψήφια του ΣΥΡΙΖΑ για την Περιφέρεια Αττικής σε συνέντευξή της στο «Πρώτο Θέμα», 23/3/2014. Είπε: «Μη μου λες εμένα για μεταρρυθμίσεις και εκσυγχρονισμούς. Πες μου μία που έκαναν όλοι αυτοί; Καμία (...) Εμείς είμαστε οι αυθεντικοί μεταρρυθμιστές και εκσυγχρονιστές. Εμείς θα φτιάξουμε ένα αστικό κράτος μεταρρυθμιστικό». Τι σημαίνει αυτό; Ενα κράτος στην υπηρεσία των καπιταλιστών όπως το σημερινό, αλλά πολύ πιο αποτελεσματικό στην αποστολή του και σταθερά εχθρικό για το λαό. Για παράδειγμα, δήλωσε η κ. Δούρου πριν λίγες μέρες, στο Συνέδριο του Ελληνικού Ινστιτούτου Επιχειρηματικότητας & Αειφόρου Ανάπτυξης που αφορούν στους ανέργους: «Απαιτείται ριζική αναθεώρηση και επανατοποθέτηση του συστήματος επιδότησης ανέργων στην κατεύθυνση ενθάρρυνσης της απασχόλησης. Υποστήριξη των ανέργων και της εργασίας και όχι της ανεργίας. Στις δράσεις στήριξης των ανέργων να ενταχθούν προγράμματα δημιουργίας νέων και κατά προτεραιότητα μόνιμων θέσεων εργασίας από τις ΜμΕ και ανάπτυξης επιχειρηματικότητας από τους άνεργους και ιδιαίτερα τους νέους. Ειδικά προγράμματα στήριξης νέων ή υφιστάμενων ΜμΕ, με επιδοτούμενες θέσεις εργασίας νέων επιστημόνων, σε καινοτόμους τομείς. Τα προγράμματα κατάρτισης ή επανεκπαίδευσης ανέργων να συνδέονται άμεσα με τη δημιουργία θέσεων απασχόλησης από υφιστάμενες επιχειρήσεις ή τη δημιουργία νέων ιδιαίτερα κοινωνικών επιχειρήσεων - συνεταιρισμών». Αντί, δηλαδή, για μέτρα προστασίας των ανέργων, προκρίνονται μέτρα ενίσχυσης των επιχειρηματιών με τζάμπα εργατικό δυναμικό μέσω των περιβόητων «ενεργητικών πολιτικών απασχόλησης» που κι αυτές τις πληρώνει ο λαός. Ταυτόχρονα, ψευδαισθήσεις στους ανέργους ότι θα γίνουν επιχειρηματίες. Κι επιπλέον με φοροασυλία. Είπε ακόμα η κ. Δούρου: «Το σημερινό περιβάλλον που έχουν δημιουργήσει κυβέρνηση και τρόικα, κάθε άλλο παρά φιλικό προς την υγιή επιχειρηματικότητα μπορεί να χαρακτηριστεί. Για παράδειγμα, το αβέβαιο φορολογικό καθεστώς ... καθώς και τα άνισα φορολογικά βάρη σε συνδυασμό με την υπερφορολόγηση, που επιβάλλει η τρόικα, κάθε άλλο παρά ευνοούν τη δραστηριότητα των μικρομεσαίων επιχειρήσεων».
Αλλά και ο Γ. Σταθάκης - κατά τον Τσίπρα μελλοντικός υπουργός Οικονομικών - υπερασπίστηκε την ανάγκη «τομών στο κράτος». Μιλώντας σε ημερίδα του ιδρύματος «Ρόζα Λούξεμπουργκ» του γερμανικού αδελφού κόμματος του ΣΥΡΙΖΑ «Die Linke», στις 22/23 Μάρτη, απαρίθμησε τα εξής μέτρα κατεπείγουσας προτεραιότητας, προκειμένου να σταθεροποιηθεί η οικονομία: «α) Απλοποίηση και αποσαφήνιση του θεσμικού πλαισίου λειτουργίας των επιχειρήσεων, χωρίς εκπτώσεις σε εργασιακά και περιβαλλοντικά ζητήματα, β) κατάρτιση και ψήφιση νέου αναπτυξιακού νόμου με κλαδική και χωρική εστίαση και σαφείς εργασιακές και οικολογικές δεσμεύσεις, γ) δημιουργία υποδομών στήριξης και παρότρυνσης των ΜμΕ προς την εξωστρέφεια με νέους αναπτυξιακούς θεσμούς, δ) κατεπείγουσα επίλυση "χρονιζόντων και ώριμων" προβλημάτων, που σχετίζονται με τη χωροταξία και την πολεοδομία στη χώρα, ε) εις βάθος μηχανοργάνωση του Δημοσίου και κάθετη δικτύωση με τρόπο που θα ενισχύσει τις κατά τόπους επιχειρήσεις και θα αντιμετωπίσει τη γραφειοκρατία και την υπηρεσιακή παράλυση».
Πρόκειται για τομές στοχευμένες στην ενίσχυση της επιχειρηματικότητας, της καπιταλιστικής ανάπτυξης, ενός δρόμου δηλαδή στο πλαίσιο του οποίου «αιμορραγεί» ο λαός. Η στήριξη του συστήματος που ευθύνεται για αυτό, επιχειρείται να εξωραϊστεί στο όνομα ανέξοδων κι αόριστων υποσχέσεων περί αύξησης του κατώτατου μισθού. Ακόμα κι αν μια οποιαδήποτε κυβέρνηση τηρούσε αυτήν την υπόσχεση θα επρόκειτο για δώρο άδωρο, αφού ταυτόχρονα απ' τη λαϊκή τσέπη θα συνεχίσουν να βγαίνουν πολλά περισσότερα μέσω της φοροεπιδρομής, ώστε να γεμίζει ο κρατικός κορβανάς και να στηρίζει την ανάκαμψη της καπιταλιστικής κερδοφορίας.
Πριν από τον Σταθάκη, στο ίδιο βήμα είχε βρεθεί ο Γ. Δραγασάκης και είχε δώσει μια απάντηση σε όσους ομνύουν σε κάποιο προγραμματικό ντοκουμέντο που τάχα τους δεσμεύει, δηλώνοντας ότι «το πρόγραμμα είναι υπό διαρκή εξέταση» και ότι «χρειάζεται μια στρατηγική προσαρμόσιμη». Σε ό,τι αφορά τους κυβερνητικούς εταίρους του ΣΥΡΙΖΑ ήταν σαφέστατος λέγοντας «το αριστερό δεν είναι αυτονόητο. Χρειαζόμαστε ένα άνοιγμα πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό».

«Αυτονόητη» η στήριξη των καπιταλιστών

Συνοψίζοντας τα διαπιστευτήρια στους καπιταλιστές ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρας απ' το βήμα του συνεδρίου του «Rosa Luxemburg» δήλωσε: «Τα μεγάλα προβλήματα της εποχής υπερβαίνουν την κλίμακα του έθνους - κράτους (...) Ο ΣΥΡΙΖΑ θα ζητήσει από τους δανειστές την έναρξη διαπραγματεύσεων για νέα δανειακή σύμβαση, από μηδενική βάση. Σ' αυτό το πλαίσιο, θα διεκδικήσουμε: Την αναδρομική απευθείας αναχρηματοδότηση των τραπεζών από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, έτσι ώστε τα αντίστοιχα ποσά να εξαιρεθούν από το δημόσιο χρέος των χωρών μας. Την πραγματοποίηση της πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ για "Ευρωπαϊκή Διάσκεψη για το Χρέος". Ενα ευρωπαϊκό σχέδιο επενδύσεων για την ανάπτυξη».
Κι ακόμα πιο καθαρά στο non paper που εξέδωσε ο ΣΥΡΙΖΑ την περασμένη Τετάρτη: «...η οικονομία έχει χάσει πλήρως το βηματισμό της, η εκτίναξή της μπορείνα έρθει μόνο μέσα από ένα ισχυρό σοκ επενδύσεων που είναι αδύνατο να πραγματοποιηθεί χωρίς το κράτος να παίξει σημαντικό ρόλο σε αυτό. Ολα τα εν δυνάμει πλεονάσματα της ελληνικής οικονομίας είναι δεσμευμένα στην αποπληρωμή του χρέους σε μεγάλο βάθος ετών. Για αυτό και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ως θέση το αυτονόητο, δηλαδή, να φτιαχτεί για τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου ένα νέο σχέδιο Marshal και η εξυπηρέτηση του χρέους να συνδεθεί με ρήτρα ανάπτυξης».

***

Τα πράγματα είναι καθαρά. Για τους εργαζόμενους πρέπει να αποτελέσει κριτήριο η στάση που κρατάει ο ΣΥΡΙΖΑ απέναντι σε βασικές στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου όπως είναι η συμμετοχή στην ΕΕ, η υπεράσπιση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων, οι υποσχέσεις ενίσχυσης της δράσης των επιχειρήσεων μέσα από αναδιαρθρώσεις στο κράτος και με την εξασφάλιση ζεστού χρήματος. Ομως έτσι αποκαλύπτεται και ο ρόλος όλων αυτών των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ της «Αριστερής Πλατφόρμας» που προσπαθούν να εμφανισθούν ως «αντικαπιταλιστικές», «αντιιμπεριαλιστικές» φωνές. Ως «ολίγον- κομμουνιστές» που νοιάζονται μάλιστα για το ΚΚΕ, το πονάνε παρ' όλο που προσπάθησαν να το διαλύσουν και ενώ σήμερα γίνονται βασικοί φορείς του αντι-ΚΚΕδισμού. Που νοιάζονται δήθεν την «ταξική ανασύνταξη» του εργατικού κινήματος παρ' όλο που τα στελέχη τους πρωτοστάτησαν στον εκφυλισμό του και ενώ σήμερα θέλουν το κίνημα όχημα για την ανάδειξη της «κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ». Αυτούς δηλαδή που σήμερα επιδιώκουν να παίξουν το ρόλο που παλιότερα έπαιξε η λεγόμενη «αριστερή σοσιαλδημοκρατία» που θα «έσπρωχνε» δήθεν τη σοσιαλδημοκρατία «προς τα αριστερά». Το παιχνίδι αυτό παίχτηκε και στο ΠΑΣΟΚ με διάφορους τρόπους από τον Τσοχατζόπουλο μέχρι τον Τζουμάκα και την ΠΑΣΚΕ. Το ρόλο του εγκλωβισμού πιο συνειδητοποιημένων εργαζομένων, με συμμετοχή στο εργατικό - λαϊκό κίνημα στη γραμμή της «αριστερής κυβέρνησης».

Οι δυσκολίες, οι διεργασίες και οι εκλογές

Οι δυσκολίες, οι διεργασίες και οι εκλογές

Λιγότερο από δύο μήνες πριν από τις εκλογικές αναμετρήσεις του Μάη, αστοί αναλυτές όλο και πιο συχνά κάνουν «λογαριασμό» για το πόσο έχει προχωρήσει η αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος. Καταγράφουν το τι έχει λυθεί για το σύστημα και τι όχι, τι πρόοδος έχει επιτευχθεί γύρω από το στόχο να διαμορφωθεί η δυνατότητα εναλλαγής αστικών κυβερνήσεων με ισχυρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, οι οποίες θα υπηρετούν σταθερά τις βασικές στοχεύσεις της ελληνικής αστικής τάξης στη σημερινή συγκυρία, θα μπορούν να διαμορφώνουν νέες συμμαχίες με μεσαία στρώματα, με τμήματα της εργατικής αριστοκρατίας και ταυτόχρονα θα έχουν την ικανότητα να εγκλωβίζουν πλατιές λαϊκές μάζες, στοιχίζοντάς τες πίσω από τους στόχους των μονοπωλίων.

Ως βασικό συμπέρασμα σημειώνουν το γεγονός ότι «το δικομματικό σύστημα έχει καταρρεύσει οριστικά», εντοπίζοντας πρόβλημα και στο διπολισμό κυβέρνησης - ΣΥΡΙΖΑ, που έγινε προσπάθεια να αντικαταστήσει τον παλιό δικομματισμό ΝΔ - ΠΑΣΟΚ. Οπως σημειώνουν, ενώ «παγιώνονται οι τεράστιες απώλειες των δύο κομμάτων της συγκυβέρνησης», την ίδια στιγμή «ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να προηγείται, αλλά αυτό συμβαίνει σε πολύ χαμηλό επίπεδο».
Ειδικά σε σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ, οι αναλύσεις ακόμα και σε μέσα «φιλικά» προσκείμενα προς αυτόν, σημειώνουν τη δυσκολία του να κυριαρχήσει στο χώρο της «κεντροαριστεράς», αλλά και γενικότερα να αποκτήσει δυναμική, επισημαίνοντας τον κίνδυνο καθήλωσης.
Οι ίδιες αναλύσεις καταγράφουν ανησυχία και γύρω από τα ζητήματα των συνεργασιών για τις αστικές κυβερνήσεις της επόμενης μέρας. Σημειώνοντας ότι οι δυνατότητες «συμμαχικών κυβερνήσεων, είτε πρωτεύσει η ΝΔ, είτε ο ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εθνικές εκλογές, είναι εξαιρετικά περιορισμένες», στην πραγματικότητα «δείχνουν» την ανάγκη διαμόρφωσης εφεδρειών οι οποίες θα μπορούν να «κουμπώνουν» σε διάφορους συνδυασμούς αστικών κυβερνήσεων, διασφαλίζοντας την κυβερνητική εναλλαγή και τη συνολικότερη σταθερότητα του αστικού πολιτικού συστήματος.
Οι διεργασίες στο αστικό πολιτικό σύστημα, η κατεύθυνσή τους αλλά και οι δυσκολίες τους, έχουν άμεση σχέση με τις προτεραιότητες οικονομικής πολιτικής που θέτει η αστική τάξη στη σημερινή συγκυρία. Κομβικό στοιχείο στη διαδικασία της αναμόρφωσης είναι πλέον η συζήτηση για την ανάγκη αλλαγής μείγματος διαχείρισης: Η επαναδιαπραγμάτευση των δανειακών συμβάσεων, η σχετική ευελιξία στη δημοσιονομική πολιτική και η τόνωση της «ρευστότητας» των μονοπωλίων, η προσέλκυση επενδύσεων, η γεωπολιτική αναβάθμιση του ρόλου της ντόπιας αστικής τάξης είναι κεντρικά στοιχεία που προβάλλονται σήμερα από το κυρίαρχο τμήμα των αστών. Με αυτήν την έννοια, μόνο τυχαία δεν είναι η επισήμανση ακόμα και στις «ναυαρχίδες» του αστικού Τύπου ότι «η παρούσα Βουλή θα είναι η τελευταία με "μνημονιακή πλειοψηφία"».

Η κούρσα για την «κεντροαριστερά»

Η προσπάθεια αναδιαμόρφωσης του σοσιαλδημοκρατικού χώρου, το βασικό ζητούμενο του μετασχηματισμού του αστικού πολιτικού σκηνικού, εκδηλώθηκε με παράλληλες πρωτοβουλίες και αντιφατικές σχέσεις ανταγωνισμού και συνεργασίας διάφορων συγγενών πολιτικών δυνάμεων. Πέρα από την επιταχυνόμενη πορεία σοσιαλδημοκρατικοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ (βλ. το σχετικό άρθρο στον «Κυριακάτικο Ριζοσπάστη», 16/3/2014, σελ. 8 - 9), στον ίδιο χώρο κινούνται τα ανταγωνιστικά σχέδια του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, καθώς και το «Ποτάμι» το οποίο επιδιώκει να παίξει ρόλο καταλύτη στις συνολικότερες διεργασίες.
Το ΠΑΣΟΚ πρωτοστάτησε στη συγκρότηση της «Ελιάς», σε συνεργασία με το κόμμα του Λοβέρδου, τους «58» και άλλες κινήσεις της εγχώριας σοσιαλδημοκρατίας, με στόχο να αποκτήσει προβάδισμα στην κούρσα για την κάλυψη της «τρύπας στο κέντρο του πολιτικού συστήματος». Ως ισχυρό χαρτί προβλήθηκε το γεγονός ότι, παρά τα ιστορικά χαμηλά ποσοστά που εμφανίζει το ΠΑΣΟΚ, οι δυνάμεις της λεγόμενης «κεντροαριστεράς» καταγράφουν υψηλά ποσοστά σε εκλογές συνδικάτων και επιστημονικών ενώσεων -πολύ μεγαλύτερα από τα ποσοστά των υποψηφίων του ΣΥΡΙΖΑ- όπως το ίδιο φαίνεται, δημοσκοπικά τουλάχιστον, να κάνουν και υποψήφιοι σε μεγάλες περιφέρειες και δήμους, προερχόμενοι από τον ίδιο χώρο.
Στην πράξη, ωστόσο, μετά και την άρνηση της ΔΗΜΑΡ να συμμετάσχει στο συγκεκριμένο σχέδιο, το σχήμα της «Ελιάς» δυσκολεύεται να ανταποκριθεί σε αυτήν τη στόχευση, καθώς ουσιαστικά πήρε τη μορφή συνεργασίας του ΠΑΣΟΚ με πρώην υπουργούς και στελέχη του. Χρησιμοποιεί αυτό που οι ίδιοι οι αστοί χαρακτηρίζουν «φθαρμένο υλικό». Την ίδια ώρα, ο πρώην πρωθυπουργός, Γ. Παπανδρέου, βουλευτές και στελέχη που χαρακτηρίζονται ως «παπανδρεϊκοί», καθώς και άλλα στελέχη (όπως π.χ. ο Μ. Χρυσοχοΐδης) διαχώρισαν τη θέση τους από το εγχείρημα. Παρότι το σενάριο που έπεσε στο τραπέζι για δημιουργία νέου κόμματος από τους «παπανδρεϊκούς» για την ώρα εγκαταλείφθηκε (πιθανότατα για μετά τις ευρωεκλογές), η διάσταση παραμένει και καταγράφεται και στην επιλογή τους να απέχουν από το ευρωψηφοδέλτιο της «Ελιάς».
Η ΔΗΜΑΡ, από την πλευρά της, αποφάσισε να μην πάρει μέρος στην «Ελιά» (παρότι «πρωτοκλασάτα» στελέχη της τάχθηκαν ανοιχτά υπέρ της συμμετοχής στις διεργασίες για τη συγκρότησή της), αλλά να διεκδικήσει να πάρει η ίδια το «πάνω χέρι» στην κούρσα για την ανασύνθεση της σοσιαλδημοκρατίας. Σε αυτό το πλαίσιο παρουσίασε την «Προοδευτική Συνεργασία», το σχήμα δηλαδή που συγκρότησε σε συνεργασία με πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ, δοκιμασμένα στην υπηρέτηση των συμφερόντων της αστικής τάξης από θέσεις υπουργών, βουλευτών και ευρωβουλευτών. Στόχος που διακηρύσσεται από τη ΔΗΜΑΡ είναι η διαμόρφωση ενός τρίτου πόλου που θα μπορέσει «να γίνει ο καταλύτης (...) που θα απαλλάξει τους Ελληνες από το αδιέξοδο δίλημμα του διπόλου ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ», στην πραγματικότητα «κάνοντας παιχνίδι» πότε με τον ένα και πότε με τον άλλο πόλο, ανάλογα με τις ανάγκες του συστήματος για κυβερνητική σταθερότητα.

Οι «καταλύτες»

Το θέμα για το σύστημα, βέβαια, είναι ότι κανένα από αυτά τα δύο σχήματα, ούτε του ΠΑΣΟΚ ούτε της ΔΗΜΑΡ, δε φαίνεται ικανό, σε αυτήν τη φάση, να «τραβήξει το κάρο» στην υπόθεση της «κεντροαριστεράς». Κάπου εδώ έρχεται και κολλάει η εμφάνιση του «Ποταμιού», του πιο πρόσφατου δηλαδή σχεδίου που κινείται ουσιαστικά στον ίδιο χώρο, με τον επικεφαλής του Στ. Θεοδωράκη να επιβεβαιώνει συνεχώς την επιδίωξή του να παίξει ρόλο «καταλύτη» στην αναμόρφωση. «Θέλουμε το Ποτάμι να είναι η μαγιά για το καινούργιο» σημειώνει, και προσθέτει χαρακτηριστικά: «Το δίλημμα μέχρι χθες ήταν αν θα μετακινηθούμε στο δεξιό ή το αριστερό δωμάτιο του παλιού μισογκρεμισμένου σπιτιού. Εμείς αποφασίσαμε να αλλάξουμε σπίτι (...) Να φτιάξουμε ένα άλλο κίνημα που αν πετύχει, θα σπρώξει και το παλιό σύστημα σε ανακαίνιση».
Προσφέροντας ήδη σημαντικές υπηρεσίες σε αυτήν την επιχείρηση της «ανακαίνισης», ανακυκλώνει με τον αέρα του «φρέσκου» την απάτη της ταύτισης της καπιταλιστικής ανάπτυξης με τη λαϊκή ευημερία, αναπαράγει όλους τους αποπροσανατολιστικούς ισχυρισμούς ως προς τις αιτίες της κρίσης, καθώς και την προσπάθεια διάχυσης των ευθυνών για την πρόκλησή της στο λαό: «Η Ελλάδα προσπαθεί να βρει το βηματισμό της προς την ανάπτυξη και την ευημερία, κουβαλώντας όμως ακόμα πολλά από τα βαρίδια του παρελθόντος: Ενα μεγάλο δημόσιο χρέος, μια αναποτελεσματική δημόσια διοίκηση, μια αργή δικαιοσύνη, κομματικοποιημένους και λεηλατημένους θεσμούς και μια νοοτροπία άρνησης των ευθυνών, ωχαδερφισμού και καιροσκοπισμού που δεν την αφήνει να προχωρήσει μπροστά», αναφέρεται χαρακτηριστικά στις θέσεις του «Ποταμιού» για την εξωτερική πολιτική.
Στο ίδιο κείμενο, συμβάλλοντας στη συσκότιση του ρόλου της ΕΕ ως αντιδραστικού διακρατικού οικοδομήματος του κεφαλαίου, σημειώνεται πως για όλα ευθύνονται οι «γραφειοκρατικές αγκυλώσεις των θεσμών της» που την εμποδίζουν «να αναλάβει δράση στο πλευρό του Ευρωπαίου πολίτη, αυτός είναι ο ρόλος τους εξάλλου και ας έχει ξεχαστεί»!
Στο ίδιο κάδρο, εξάλλου, εντάσσεται και η λεγόμενη «πρωτοβουλία των 5 δημάρχων»: Παρότι εμφανίζεται με «αυτοδιοικητικό» μανδύα, οι παρεμβάσεις της επιβεβαιώνουν όλο και περισσότερο ότι αποτελεί και αυτή ένα κομμάτι που πιθανότατα θα παίξει ρόλο στο συνολικότερο ζήτημα της αναμόρφωσης, με σαφές πολιτικό στίγμα και προτάσεις ενίσχυσης της σημερινής αντιλαϊκής πολιτικής, ντυμένο με περιτύλιγμα «νέου», «ακομμάτιστου» και «εκσυγχρονιστικού».

Τα σενάρια μετεξέλιξης της ΝΔ και το «κενό»

Η ανασύνθεση της εγχώριας σοσιαλδημοκρατίας είναι αναμφισβήτητα το βασικό ζητούμενο της αναπαλαίωσης του αστικού πολιτικού σκηνικού. Ωστόσο αυτό δε σημαίνει ότι έλειψαν οι διεργασίες στα «δεξιά» του αστικού πολιτικού φάσματος. Μετρώντας και τη μεγάλη φθορά του ΠΑΣΟΚ, του κυβερνητικού εταίρου της ΝΔ, και τις δυσκολίες της «Ελιάς», όλο και πιο έντονα έρχεται στην επιφάνεια το τελευταίο διάστημα το σενάριο της μετεξέλιξης της ΝΔ σε μια «νέα» αστική, «φιλοευρωπαϊκή» παράταξη, που θα μπορέσει να ενσωματώσει «μεταρρυθμιστικές» δυνάμεις και εκτός ΝΔ. Μια τέτοια «μετεξέλιξη», αντικειμενικά μπορεί να «κουμπώσει» και με την ανάγκη της αστικής τάξης να έχει στη σημερινή φάση και μια «κεντροδεξιά» προσανατολισμένη στην επιδίωξη της αλλαγής μείγματος διαχείρισης. Στο παραπάνω πλαίσιο εντάσσονται και τα σενάρια περί «Συναγερμού» και συγκρότησης της «Νέας Ελλάδας», που παρουσιάζονται ως σκέψεις του Αντ. Σαμαρά σε αυτήν την κατεύθυνση, με ορίζοντα την περίοδο μετά τις ευρωεκλογές.
Την ίδια στιγμή, και καθώς φαίνεται ότι το κυρίαρχο κομμάτι της αστικής τάξης επιλέγει σε αυτήν τη φάση το «ξήλωμα» της ναζιστικής Χρυσής Αυγής (όπως ακριβώς σε προηγούμενη φάση επέλεξε το «φούσκωμά» της), ένα βασικό ζήτημα που εντοπίζεται ως «κενό» είναι το τι γίνεται στο λεγόμενο «δεξιά της ΝΔ» χώρο, συνολικότερα στο χώρο της λεγόμενης «πατριωτικής δεξιάς». Τα «σπουδαία» σε ό,τι αφορά αυτό το ερώτημα της αναμόρφωσης φαίνεται ότι αναμένονται μετά τις ευρωεκλογές, ωστόσο οι εξελίξεις των τελευταίων βδομάδων στη Χρυσή Αυγή και στους «Ανεξάρτητους Ελληνες», με τις «ανεξαρτητοποιήσεις» βουλευτών και τις κατηγορίες περί «προδοσίας», «αποστασίας» και «κατασκοπείας», όπως και οι κινήσεις του προηγούμενου διαστήματος (π.χ. η δημιουργία της «Ενωσης για την Πατρίδα και το Λαό» του Β. Πολύδωρα), επιβεβαιώνουν ότι και εδώ οι διεργασίες βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη.

***

Σε κάθε περίπτωση, οι εκλογικές αναμετρήσεις του Μάη θα επιταχύνουν τις διεργασίες στο σύνολο του αστικού πολιτικού συστήματος: Θα αποτυπώσουν το συσχετισμό δύναμης ανάμεσα στα κόμματα της αστικής διαχείρισης, θα αναδείξουν τις δυνάμεις που θα κρατήσουν τα «σκήπτρα» στην επιχείρηση της αναμόρφωσης, μπροστά και στις επόμενες κοινοβουλευτικές εκλογές. Ταυτόχρονα, θα μετρηθεί η ικανότητα συνολικά των αστικών κομμάτων να συνεχίσουν να εγκλωβίζουν τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα σε συνθήκες που το αστικό πολιτικό σύστημα αντιμετωπίζει δυσκολίες.
Ακριβώς γι' αυτό το λόγο, όλα τα παραπάνω πρέπει να αποτελέσουν ένα ακόμα βασικό κριτήριο ψήφου για το λαό: Θα πρέπει, δηλαδή, να επιλέξει αν θα δώσει, μέσα και από την ψήφο του, τη δυνατότητα στο αστικό πολιτικό σύστημα να βρει το κατάλληλο μοντέλο, τον κατάλληλο συνδυασμό σχημάτων για να συνεχίζει την πολιτική υπέρ του κεφαλαίου. 'Η, αντίθετα, αν θα κάνει επιλογή με κριτήριο τη στάση των κομμάτων απέναντι στην ΕΕ και το κεφάλαιο, αν θα αξιοποιήσει και την εκλογική μάχη, για να οξύνει τη δυσκολία των αστών να ολοκληρώσουν την αναπαλαίωση του πολιτικού σκηνικού, για να τιμωρήσει όλα τα κόμματα του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης και του ευρωμονόδρομου, ενισχύοντας το ΚΚΕ.

Στόχος της ελληνικής αστικής τάξης η πιο «ενεργή συμμετοχή»...

Στόχος της ελληνικής αστικής τάξης η πιο «ενεργή συμμετοχή»...

Στρατιωτική άσκηση συνεκπαίδευσης Ελλήνων και Αμερικανών στρατιωτών

ΓΕΣ

«Ο ελληνικός καπιταλισμός, επιδιώκοντας να βελτιώσει τη θέση του στην ΕΕ, στην περιοχή και γενικότερα στη διεθνή ιμπεριαλιστική πυραμίδα, έχει ως στρατηγικούς στόχους: Την ανάδειξη της Ελλάδας σε κόμβο μεταφοράς Ενέργειας και εμπορευμάτων από την Ασία προς την ΕΕ. Τη συνεκμετάλλευση των πλούσιων ενεργειακών κοιτασμάτων (Αιγαίου - Ιονίου - Νότιας Κρήτης). Την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας του μεγάλου κεφαλαίου και της διαπραγματευτικής θέσης της Ελλάδας στην ευρωατλαντική ιμπεριαλιστική συμμαχία. Προβάλλει, επίσης, το στόχο της ανάπτυξης ορισμένων κλάδων και τομέων όπως: Toυ τουρισμού, της παραγωγής ορισμένων αγροτικών προϊόντων, ορισμένων κλάδων της βιομηχανίας, με εξαγωγικό προσανατολισμό.
Στους παραπάνω στρατηγικούς στόχους συγκλίνουν και τα άλλα πολιτικά κόμματα που στηρίζουν τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης».
Το απόσπασμα από τις Θέσεις της ΚΕ για το 19ο Συνέδριο αναδεικνύει ανάγλυφα τις επιδιώξεις της ελληνικής αστικής τάξης στις σημερινές συνθήκες. Παράλληλα, δίνει το υπόβαθρο όπου κινείται η ελληνική κυβέρνηση - όλες οι αστικές κυβερνήσεις - ακριβώς για να προωθήσει τις θέσεις των ντόπιων κεφαλαίων. Σε αυτή της την προσπάθεια, η συγκυβέρνηση εκμεταλλεύεται θεσμικά το διάστημα της Ελληνικής Προεδρίας στην ΕΕ, τις επαφές και «συνεργασίες» της, για να πετύχει τους τέτοιους στόχους της. Ενδεικτικά, ανέλαβε να δρομολογήσει σημαντικά - για τα ευρωενωσιακά μονοπώλια - ζητήματα, προσμένοντας ...ανταμοιβή. Π.χ. ανάμεσα στις «προτεραιότητες» της προεδρίας προβάλλει η υιοθέτηση της Στρατηγικής Θαλάσσιας Ασφάλειας της ΕΕ (στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ στην Αθήνα τον Ιούνη). Αφορά στην προστασία των ευρωενωσιακών μονοπωλιακών συμφερόντων από τις Ενοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας της ΕΕ, την απρόσκοπτη διεξαγωγή των θαλάσσιων μεταφορών, εμπορευμάτων και πρώτων υλών. Επίσης, βασική «προτεραιότητά» της είναι και η ενίσχυση της διαβόητης «Κοινής Πολιτικής Ασφάλειας και Αμυνας», του στρατιωτικού - πολεμικού βραχίονα της ΕΕ.
Η δραστηριότητα της ελληνικής αστικής τάξης προς αυτήν την κατεύθυνση περιλαμβάνει ένα πλέγμα πολιτικών - οικονομικών και στρατιωτικών κινήσεων. Με πρωτοβουλία της κυβέρνησης, άνοιξε η συζήτηση για την εκμετάλλευση κοιτασμάτων υδρογονανθράκων που υπάρχουν στο ελληνικό υπέδαφος. Τελευταία δημοσιεύματα των προηγούμενων ημερών αναφέρονταν σε «πετρελαϊκή απόβαση» 20 και πλέον εταιρειών που ενδιαφέρονται να εξετάσουν τη δυνατότητα αξιοποίησής τους. Καταγράφουμε, επίσης, το ζήτημα της στρατηγικής συνεργασίας Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ που προωθείται σταθερά από την ελληνική κυβέρνηση, επίσης την ανάληψη από την Ελλάδα του στρατηγείου της επιχείρησης στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία. Την κινητικότητα της Ελληνικής Προεδρίας στις εξελίξεις στην Ουκρανία κ. ά. Σε αυτές τις κινήσεις θα πρέπει επίσης να κατατάξουμε τις συμφωνίες ΔΕΠΑ - «Gazprom» για μείωση της τιμής του φυσικού αερίου, καθώς επίσης και τη διεύρυνση της επένδυσης της COSCO στο λιμάνι του Πειραιά, κρίκος που υπηρετεί το σχέδιο του «κολιέ μαργαριταριών» των λιμανιών σταθμών που θα αποτελούν πύλες εισόδου του κινέζικου εμπορίου.

Συνεκπαιδεύσεις, ταξίδια, συνεννοήσεις

Σε επιχειρησιακό επίπεδο και προκειμένου να πετύχουν τη στρατιωτική ετοιμότητα για εμπλοκή σε κάθε είδους επιχειρήσεις, αυξάνονται κατακόρυφα το τελευταίο διάστημα οι «συνεκπαιδεύσεις» των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, με αυτές του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ. Καταγράφονται διαρκώς κοινές ασκήσεις της Πολεμικής Αεροπορίας, του Πολεμικού Ναυτικού και των ειδικών δυνάμεων, με αντίστοιχες δυνάμεις της λυκοσυμμαχίας. Ολα προς εμπέδωση του δόγματος διασύνδεσης και διαλειτουργικότητας που όρισε το ΝΑΤΟ για ταχύτερη ανάπτυξη και καλύτερη απόδοση των στρατευμάτων των κρατών - μελών του.
Στο ίδιο πλαίσιο, ελληνική φρεγάτα στάλθηκε σε ευρωατλαντική αποστολή, να περιπολεί στην Ερυθρά θάλασσα, ενάντια στην «πειρατεία» και άλλες «ασύμμετρες απειλές» προστατεύοντας μονοπωλιακά συμφέροντα. Ακριβώς τέτοιες εκπαιδεύσεις προσωπικού που στελεχώνει αγήματα νηοψιών γίνονται αδιάκοπα στο ΝΑΤΟικό Κέντρο Εκπαίδευσης Ναυτικής Αποτροπής, στη Σούδα. Το δε στρατηγείο στη Λάρισα παραχωρήθηκε να λειτουργήσει ως Κέντρο Επιχειρήσεων της ιμπεριαλιστικής επέμβασης της ΕΕ στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία. Μια εντεινόμενη στρατιωτική δραστηριότητα που γεννά πολλά ερωτήματα για το πού ακριβώς το πάνε, τι άλλο σχεδιάζουν.
Σε πολιτικό επίπεδο, ο υπουργός Αμυνας, εκτός από τη συμμετοχή του στις Συνόδους των υπουργών Αμυνας του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, δέχτηκε τελευταία διαδοχικά στο υπουργείο τους ομολόγους του από ΠΓΔΜ, Σερβία, Βοσνία - Ερζεγοβίνη, Μαυροβούνιο, Βουλγαρία. Υπέγραψε προγράμματα στρατιωτικής συνεργασίας, διαφήμισε τις δυνατότητες του «αμυντικού συστήματος» της χώρας, ανήγγειλε τη διοργάνωση στην Αθήνα, τέλη Απρίλη, έκτακτης Συνόδου των υπουργών Αμυνας της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Ανάλογη δραστηριότητα επιδεικνύει και ο Ελληνας υπουργός Εξωτερικών. Ξεκίνησε τη χρονιά επισκεπτόμενος Γαλλία και ΗΠΑ. Κατόπιν, και ως προεδρεύων στο Συμβούλιο της ΕΕ, επισκέφτηκε τις πρωτεύουσες των Δυτικών Βαλκανίων, ενώ επίκεινται συναντήσεις του και με τους ΥΠΕΞ Βουλγαρίας και Ρουμανίας. Πρόσφατα, μετείχε σε σύσκεψη με τους ΥΠΕΞ Ουγγαρίας, Πολωνίας, Σλοβακίας και Τσεχίας, για το Ουκρανικό. Στο ίδιο πλαίσιο, προπαγανδίζοντας τις ευρωενωσιακές θέσεις για το ζήτημα, επισκέφτηκε την Ουκρανία. Επιπλέον μαζί με τον πρωθυπουργό και άλλους υπουργούς, βρίσκονται σε συνεννοήσεις με ξένους παράγοντες, για να αναδειχτεί η χώρα σε «ενεργειακό κόμβο».
Προφανώς, η Ελλάδα έχει συγκεκριμένη οικονομική, πολιτική και στρατιωτική δύναμη που δεν της επιτρέπει να παίξει ηγετικό ρόλο σε μια σειρά εξελίξεις. Ωστόσο επιδιώκει, στο μέτρο των δυνάμεών της, να κερδίσει κάτι από τη «μοιρασιά», τασσόμενη με την πλευρά του «ευρωατλαντισμού», δηλαδή με την πλευρά των ΗΠΑ, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.
Σε αυτό το σχήμα, η συγκυβέρνηση πασχίζει να αποδείξει (σε ΝΑΤΟ και ΕΕ) ότι η «χώρα αποτελεί παράγοντα σταθερότητας στο τόξο της αστάθειας που ξεκινά από Ουκρανία και τη γύρω περιοχή, διασχίζοντας Βαλκάνια και Τουρκία, περνώντας από Συρία στη Βόρεια Αφρική, φτάνει μέχρι Τυνησία» όπως διαμηνύουν κυβερνητικοί παράγοντες. Προσπάθεια ενίσχυσης του ρόλου της ελληνικής αστικής τάξης, στον ανταγωνισμό της με κεφάλαια άλλων χωρών της περιοχής όπως η Τουρκία.

Το «ανήκομεν εις την Δύσιν» του ΣΥΡΙΖΑ

Σε κάθε περίπτωση, απ' όλη αυτή την κινητικότητα αποδεικνύεται πόσο κάλπικη για το λαό είναι η κριτική του ΣΥΡΙΖΑ, ότι δήθεν η κυβέρνηση δε δραστηριοποιείται για να παίξει ρόλο στις διεθνείς εξελίξεις. Κριτική που γίνεται, τελικά, από την αξιωματική αντιπολίτευση με βάση το αν ικανοποιούνται επαρκώς οι επιδιώξεις των ελληνικών μονοπωλίων.
Ακριβώς σε αυτό το πλαίσιο έρχονται οι διαβεβαιώσεις του ΣΥΡΙΖΑ προς το ελληνικό μεγάλο κεφάλαιο ότι μπορεί να τα καταφέρει ...καλύτερα, μπλέκοντας φυσικά το λαό βαθύτερα στις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις.
Είπε ο Αλ. Τσίπρας, σε συνέντευξή του στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία»: «Δεν έχουμε όμως χάσει ακόμα τη γεωπολιτική μας δυναμική. Η Ελλάδα μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο σε μια εύθραυστη περιοχή, όπως αυτή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, με μια ενεργητική και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, ως μια χώρα της Δύσης που δεν ακολουθεί όμως τυφλά τις εντολές της Δύσης. Αλλά αναπτύσσει με βάση τις δικές της αξίες, τα δικά της συμφέροντα, διμερείς σχέσεις με όλες τις σημαντικές δυνάμεις στην περιοχή. Με γνώμονα την προώθηση της ειρήνης, της συνεργασίας, της ασφάλειας και της συνανάπτυξης».
Κατ' αρχάς, η Ελλάδα γεωγραφικά δεν ανήκει στη «Δύση» της Ευρώπης. Αρα για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι όρος πολιτικός και προσδιορίζει τη συμμετοχή στην ΕΕ και τη στρατηγική συμμαχία με τις ΗΠΑ. Επιπλέον, ο Τσίπρας κρύβει ότι ισότιμες σχέσεις ανάμεσα σε καπιταλιστικές χώρες δεν μπορούν να υπάρξουν. Οπως επίσης ότι είναι αδύνατον μια καπιταλιστική χώρα να κινείται «αυτόνομα», έξω από ιμπεριαλιστικές συμμαχίες και συνασπισμούς.

Το παράδειγμα της Ουκρανίας

Οσο για την «πολυδιάστατη» εξωτερική πολιτική που τάζει, το στόχο δηλαδή η Ελλάδα να «παίξει» με τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο και ευρύτερα, όντας χώρα «ευρωατλαντική», το παράδειγμα της Ουκρανίας είναι διδακτικό:
Χώρα με πολλά «γεωπολιτικά πλεονεκτήματα» («ενεργειακός κόμβος», με ανεπτυγμένη βιομηχανία, υποδομές, με σημαντικότατη γεωστρατηγική θέση, πλούσιο ορυκτό πλούτο κ.λπ.). Η αστική της τάξη «έπαιζε» τόσο με τις ΗΠΑ/ΕΕ - όσο και με τη Ρωσία. Τμήματά της με αντίθετα συμφέροντα συγκρούστηκαν. Ιμπεριαλιστικά κέντρα ενεπλάκησαν. Αποτέλεσμα, το μάρμαρο πληρώνει τώρα ο λαός.
Αποδεικνύεται και έτσι ότι ο στόχος των αστικών πολιτικών δυνάμεων περί αναβάθμισης της ελληνικής άρχουσας τάξης δεν ευνοεί σε τίποτε τα πλατιά λαϊκά στρώματα.
Ισχύει ακριβώς ό,τι έγκαιρα επισήμανε το ΚΚΕ: Οτι στο πλαίσιο του καπιταλισμού, των διεθνών ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων και συμμαχιών, τα λεγόμενα «γεωστρατηγικά πλεονεκτήματα» αποτελούν κόλαση και όχι ευλογία για τους λαούς. Οτι η «διαπραγματευτική ισχύς», η γεωστρατηγική «αναβάθμιση», η ιμπεριαλιστική «ειρήνη» προετοιμάζουν νέες ιμπεριαλιστικές συρράξεις. Οτι κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί έναν πραγματικά ειρηνικό κόσμο με ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών και συμφερόντων, στο πλαίσιο του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης και των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών.
Αλλο ένα κριτήριο ψήφου στις επικείμενες, τριπλές εκλογές του Μάη, άλλη μια απόδειξη της ανάγκης ισχυροποίησης του ΚΚΕ παντού, κόντρα σε όλα τα αστικά ιδεολογήματα, κόμματα και μορφώματα. Για να εκφραστεί η αντίθεση στη συμμετοχή της χώρας στα ιμπεριαλιστικά σχέδια. Για να δυναμώσει η πάλη για αποδέσμευση από ΝΑΤΟ και ΕΕ, όλους τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και συμμαχίες, κάτι που μπορεί να εγγυηθεί μόνο η εργατική - λαϊκή εξουσία για την οποία παλεύει το Κόμμα.

Ας μη μας σώσουν άλλο...

Ας μη μας σώσουν άλλο...

Η κυβέρνηση προωθεί το νεότερο νομοθετικό πακέτο αντιλαϊκών μέτρων, που ψηφίζεται σήμερα στη Βουλή, ως μεγάλη επιτυχία. Ισχυρίζονται ότι μ' αυτό το πακέτο μέτρων η Ελλάδα αποφεύγει το νέο δάνειο και τη σύναψη ενός νέου μνημονίου. «Το μνημόνιο τελειώνει και η κυβέρνηση έσωσε τη χώρα», αναφωνούν όλοι οι κυβερνητικοί βουλευτές και τα δημοσιογραφικά επιτελεία της άρχουσας τάξης στην προσπάθειά τους να αποπροσανατολίσουν από τον αντιλαϊκό χαρακτήρα και του νέου νομοθετικού πακέτου.

Το νέο πακέτο της αντιλαϊκής επίθεσης

Το ακριβές περιεχόμενο του νέου πακέτου αντιλαϊκών μέτρων που συμφωνήθηκε μεταξύ κυβέρνησης και τρόικας την περασμένη εβδομάδα είναι άγνωστο για δύο βασικούς λόγους. Το πολυνομοσχέδιο, που περιέχει σημαντικό τμήμα αυτής της συμφωνίας, μόλις δόθηκε στη δημοσιότητα και ο όγκος και τρόπος γραφής του δεν επιτρέπουν την πλήρη κατανόηση του περιεχομένου. Κυρίως όμως γιατί, όπως ήδη δημοσιογραφικά καταγγέλλεται, η κυβέρνηση δεν περιλαμβάνει στο εν λόγω νομοσχέδιο ένα σημαντικό τμήμα της συμφωνίας της με την τρόικα, αυτό που αφορά κυρίως στην αποδόμηση των εργασιακών δικαιωμάτων που έχουν απομείνει και «το κρατά κρυφό» για να το αποκαλύψει μετά τις επερχόμενες εκλογές στα τέλη Μάη.
Το νέο πακέτο μέτρων κλιμακώνει την επίθεση της άρχουσας τάξης στα δικαιώματα των εργαζομένων σε μια σειρά τομείς:

• Σημαντική πλευρά του νέου πακέτου είναι η εφαρμογή μιας μεγάλης έκτασης παρεμβάσεων, που προτείνονται από τον ΟΟΣΑ, ως αναγκαίες παρεμβάσεις για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλίων. Μέσα σ' αυτές τις ρυθμίσεις περιλαμβάνονται οι γνωστές πλέον ρυθμίσεις για την αγορά του γάλακτος, ρυθμίσεις προώθησης της «απελευθέρωσης» επαγγελμάτων, όπως του φαρμακοποιού, αλλά και πολλές άλλες, κεντρικός στόχος των οποίων είναι η επιτάχυνση της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου, η διασφάλιση στους ομίλους νέων πεδίων κερδοφόρας τοποθέτησης των κεφαλαίων τους.
• Προβλέπεται μονιμοποίηση μιας σειράς αντιλαϊκών φορολογικών μέτρων που ήταν τάχα «έκτακτα», με ρητή αναφορά στο χαράτσι - εισφορά αλληλεγγύης, ενώ περιλαμβάνεται και η μονιμοποίηση και άλλων φορολογικών μέτρων, όπως το «τέλος επιτηδεύματος».
• Επιτάχυνση των αποκρατικοποιήσεων, τόσο γης όσο και επιχειρήσεων που ανήκουν στο ελληνικό κράτος. Ξεχωριστή και ειδική αναφορά γίνεται στην προώθηση μεταρρυθμίσεων στην αγορά ηλεκτρικής ενέργειας, με πώληση τμήματος της ΔΕΗ και με «εξορθολογισμό των τιμολογιακών πολιτικών για να εξασφαλιστεί η επαρκής ανάκτηση του κόστους», που σημαίνει νέες δραστικές αυξήσεις στα τιμολόγια για τους λαϊκούς καταναλωτές.
• Στο μέτωπο του Ασφαλιστικού, η νέα «σωτήρια» συμφωνία προβλέπει μειώσεις των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών σχεδόν κατά 3% και επιπλέον μείωση των ασφαλιστικών εισφορών των εργαζομένων κατά 1%. Η δραστική αυτή περικοπή των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών πρακτικά οδηγεί σε σημαντική περικοπή των εσόδων των ασφαλιστικών ταμείων και σε δραστικές μειώσεις στις συντάξεις, ενώ δεμένη μ' αυτή την εξέλιξη είναι και η ανακοίνωση του κυβερνητικού σχεδίου για συνενώσεις των ασφαλιστικών ταμείων, δηλαδή για νέα περαιτέρω εξίσωση προς τα κάτω των παροχών των Ταμείων.
• Στον τομέα των εργασιακών δικαιωμάτων προωθείται, μέσα στο 2014, πραγματική κατεδάφιση όσων δικαιωμάτων έχουν απομείνει, με πλήρη απελευθέρωση της λειτουργίας των επιχειρήσεων ενοικίασης εργαζομένων, κατάργηση των τριετιών και των μισθολογικών ωριμάνσεων για τους μακροχρόνια ανέργους, δηλαδή εργασία τους με τον κατώτατο μισθό, επαναφορά του εργοδοτικού «λοκ άουτ» και σημαντική απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων.

Για να προωθήσει αυτές τις ρυθμίσεις, η κυβέρνηση προσπαθεί να «χρυσώσει το χάπι». Προβάλλει τη διανομή του περιβόητου κοινωνικού μερίσματος, ύψους περίπου 500 εκατ. ευρώ, που περιλαμβάνεται στο νομοσχέδιο. Ουσιαστικά, η κυβέρνηση αποδίδει πίσω σε κοινωνικές ομάδες ακραίας φτώχειας και στο «ένστολο δυναμικό» του αστικού κράτους εφάπαξ ένα εξαιρετικά μικρό κομμάτι από τα δεκάδες δισ. ευρώ που έχουν καταβάλει οι εργαζόμενοι όλο το προηγούμενο διάστημα. Στην πραγματικότητα, η μείωση των εργοδοτικών εισφορών κατά 3% και οι σημαντικές περικοπές στους μισθούς των εργαζομένων αποτελούν νέα επιπρόσθετη αφαίμαξη των λαϊκών εισοδημάτων πολλαπλάσια των 500 εκατ. ευρώ του κοινωνικού μερίσματος. Μάλιστα, ακόμα και κυβερνητικές εφημερίδες δεν αρνούνται αυτήν την απλή αριθμητική, όταν κάνουν λόγο για την πιθανότητα νέων σκληρών μέτρων μέσα στο 2014, λόγω κενού στα αποτελέσματα των ασφαλιστικών ταμείων.

Οι στόχοι της κυβερνητικής πολιτικής

Η κυβερνητική πολιτική είναι επιτυχημένη αν την κρίνει κανείς με βάση τον πραγματικό στόχο που αυτή υπηρετεί, δηλαδή τη θωράκιση της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλιακών ομίλων και τη συνεπακόλουθη ανάγκη δημοσιονομικής διαχείρισης της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας. Η νέα προωθούμενη επίθεση στα δικαιώματα των λαϊκών στρωμάτων έχει ακριβώς αυτόν το στόχο, αυτόν τον προσανατολισμό.
Τα φορολογικά μέτρα και η ανάγκη δημοσιονομικής πειθαρχίας είναι στην ουσία μέτρα αναδιανομής προς όφελος των μονοπωλιακών ομίλων. Τα φορολογικά έσοδα πέφτουν στις πλάτες των εργαζόμενων προκειμένου να φοροαπαλλάσσονται και να επιδοτούνται, άμεσα και έμμεσα, οι μονοπωλιακοί όμιλοι με πακτωλό επιδοτήσεων. Οι αυξήσεις στα τιμολόγια ηλεκτρικής ενέργειας, που προωθούνται έμμεσα το επόμενο διάστημα, είναι η άλλη όψη του νομίσματος του φθηνότερου βιομηχανικού ρεύματος για το οποίο πανηγύριζαν όλοι μαζί εν χορώ, κυβέρνηση, βιομήχανοι και οι συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες.
Η επίθεση στα δικαιώματα των μισθωτών, με τη σειρά τους, αποτελεί βασικό μηχανισμό με τον οποίο διασφαλίζεται φθηνότερη εργατική δύναμη. Η εργασία των «μακροχρόνια ανέργων» χωρίς τριετίες, δηλαδή με τον κατώτατο μισθό των 586 ευρώ, σε μια οικονομία που το ποσοστό ανεργίας υπερβαίνει το 27% και το ποσοστό της μακροχρόνιας ανεργίας φθάνει πλέον το 71% των ανέργων, ισοδυναμεί με δραστική μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης αφού θα συμπαρασύρει το σύνολο των μισθών προς αυτά τα επίπεδα, ειδικά αν συμπεριλάβει κανείς την απελευθέρωση απολύσεων και την αποδόμηση των όποιων προστατευτικών δικλείδων υπήρχαν στην εργατική νομοθεσία, απότοκο και των ταξικών εργατικών αγώνων προηγούμενων εποχών. Στόχος φυσικά δεν είναι η «τιμωρία των εργαζομένων» αλλά η διασφάλιση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων μέσα από τη δραστική αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης. Αντίστοιχα τα μέτρα μείωσης των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών έχουν επίσης χαρακτήρα στήριξης της κερδοφορίας των ομίλων.
«Η εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ», όπως περιγράφονται κωδικοποιημένα τα εκατοντάδες μέτρα «απελευθέρωσης» μιας σειράς οικονομικών δραστηριοτήτων, που περιλαμβάνονται στο υπό συζήτηση νομοσχέδιο, επίσης δεν προωθείται τυχαία. Οι ρυθμίσεις αυτές προωθούνται με ένα μανδύα τάχα αναγκαίων ρυθμίσεων εκσυγχρονισμού που θα ρίξουν και τις τιμές σε μια σειρά εμπορεύματα και υπηρεσίες. Στη πραγματικότητα, ωστόσο, πρόκειται για μέτρα κεντρικός στόχος των οποίων είναι η επιτάχυνση της συγκέντρωσης του κεφαλαίου και η θωράκιση της ανταγωνιστικότητας των ομίλων, σε βάρος των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι πολλαπλές παρεμβάσεις στον τομέα των τροφίμων (π.χ. γάλα - ψωμί).
Στην ίδια γραμμή κινείται και η επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων που αναφέρεται ως βασικό στοιχείο της συμφωνίας κυβέρνησης - τρόικας. Οι ιδιωτικοποιήσεις γης και κρατικών επιχειρήσεων δεν γίνονται τυχαία και δεν αποτελούν απλά στοιχείο της «μνημονιακής πολιτικής» των τελευταίων ετών. Αντίθετα η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων προωθείται σε ολόκληρη την ΕΕ, όλο το προηγούμενο διάστημα και κωδικοποιείται σε όλα τα κείμενα που κωδικοποιούν την ευρωενωσιακή πολιτική. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η πολιτική απελευθέρωσης και προώθησης των ιδιωτικοποιήσεων στον τομέα της ηλεκτρικής ενέργειας που μετρά ήδη σχεδόν δύο δεκαετίες. Στην πραγματικότητα, η προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων προωθείται με βασικό στόχο τη δημιουργία νέων πεδίων τοποθέτησης των υπερσυσσωρευμένων κεφαλαίων των μονοπωλιακών ομίλων, στοχεύει στην ενίσχυση της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητάς τους.
Η προωθούμενη κυβερνητική πολιτική έχει ως στόχο την ταχύτερη ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας, την επιτάχυνση της καπιταλιστικής ανάκαμψης. Το νέο αυτό πακέτο μέτρων αποδεικνύει τον πραγματικό, αντιλαϊκό χαρακτήρα της καπιταλιστικής ανάκαμψης, που θα πατάει πάνω στα ερείπια των εργασιακών σχέσεων, πάνω σε μισθούς των 500 ευρώ. Αποδεικνύει γιατί οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να παγιδευτούν απ' το κυβερνητικό ψευτοδίλημμα «μέτρα ή έξοδος απ' το ευρώ και καταστροφή». Καταστροφή για τους εργαζόμενους είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός, μέσα και έξω από το ευρώ και την Ευρωζώνη, γιατί, ανεξάρτητα από τις επιμέρους συνθήκες, όσο τα κλειδιά της οικονομίας βρίσκονται στα χέρια των μονοπωλιακών ομίλων, θα λαμβάνονται τέτοια μέτρα για να διασφαλίζεται η ανταγωνιστικότητά τους.

Η διέξοδος από τη σκοπιά των λαϊκών αναγκών

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι συνεπώς «λιτότητα ή ανάπτυξη», όπως το παρουσιάζει ο ΣΥΡΙΖΑ. Οπως αποδεικνύει και το νέο πακέτο μέτρων, η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των ομίλων απαιτεί λήψη τέτοιων μέτρων μείωσης μισθών, κατεδάφισης δικαιωμάτων, προώθησης των αποκρατικοποιήσεων, φτωχοποίησης των εργαζομένων ως προϋπόθεση για να έρθει η καπιταλιστική ανάπτυξη ανεξάρτητα από τις όποιες διαφορές στο μείγμα δημοσιονομικής διαχείρισης. Γι' αυτό και η επεκτατική πολιτική στην Ιαπωνία έχει οδηγήσει σε κατάρρευση των μισθών, γι' αυτό και η πολιτική Ομπάμα στις ΗΠΑ, την οποία ευαγγελίζεται τόσο συχνά ο ΣΥΡΙΖΑ, έχει οδηγήσει σε 50 εκατ. ανθρώπους να σιτίζονται με κουπόνια φαγητού. Μια διαφοροποίηση του μείγματος διαχείρισης μπορεί να επιδράσει θετικά σε μια μερίδα του κεφαλαίου και αρνητικά σε μια άλλη και είναι απολύτως κατανοητή η ζέση των διαφορετικών αστικών κομμάτων να προωθούν το ένα ή το άλλο μείγμα διαχείρισης, ανάλογα με τα συμφέροντα των επιμέρους μερίδων της αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστικών κέντρων με τα οποία είναι συνδεδεμένα.
Αυτή η αντιπαράθεση, ποια δηλαδή μερίδα της άρχουσας τάξης θα βγει πιο κερδισμένη από τη φάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης είναι κάλπικη αντιπαράθεση, δεν αφορά τους εργαζόμενους, τα δικαιώματα των οποίων γίνονται θρύψαλα στο βωμό της κερδοφορίας.
Η διέξοδος των εργαζομένων βρίσκεται στον αντίποδα αυτής της πολιτικής, αυτής της οικονομίας. Βρίσκεται στην κατάργηση του καπιταλιστικού κέρδους ως κινήτρου της παραγωγής, στην αντικατάσταση της αγοράς από τον επιστημονικό κεντρικό σχεδιασμό και τον εργατικό έλεγχο των κοινωνικοποιημένων μέσων παραγωγής, στην εργατική λαϊκή εξουσία. Σ' αυτόν τον ριζικά διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης κίνητρο της παραγωγής θα είναι πια ο εργαζόμενος άνθρωπος και η ικανοποίηση των αναγκών του. Αυτός είναι ο δρόμος για τον οποίο αξίζει να παλέψουμε, να οργανώσουμε την αντεπίθεσή μας. Ξεκινώντας από σήμερα, απαιτώντας όχι απλά να μην επιδεινωθεί η κατάστασή μας, αλλά διεκδικώντας την ικανοποίηση των αναγκών μας οργανώνουμε την πάλη μας προς αυτόν το μοναδικά ελπιδοφόρο δρόμο από κάθε μετερίζι.

Στο Σύνταγμα οι διαδηλωτές του ΠΑΜΕ ενάντια στο πολυνομοσχέδιο-Δήλωση του Δημ. Κουτσούμπα 19.25: Αρχισε στην Ομόνοια η συγκέντρωση των δυνάμεων του ΠΑΜΕ που διαδηλώνουν ενάντια στο αντιλαϊκό πολυνομοσχέδιο της κυβέρνησης, το οποίο συζητείται και ψηφίζεται σήμερα στην Ολομέλεια της Βουλής, με την απαράδεκτη διαδικασία του «κατεπείγοντος». Στη συγκέντρωση και την πορεία μετέχει πολυμελής αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ με επικεφαλής τον Γενικό Γραμματέα της ΚΕ σ. Δημήτρη Κουτσούμπα. Κεντρικό σύνθημα της διαδήλωσης "πανεργατικος ξεσηκωμός ενάντια στη λιτότητα διαρκείας που επιβάλλουν κυβέρνηση - μονοπώλια - Ε.Ε. Μπορούμε να τους εμποδίσουμε". 19.32: Η διαδήλωση ήδη ξεδιπλώνεται στην Σταδίου με κατεύθυνση το Σύνταγμα. Λίγο νωρίτερα από το βήμα της συγκέντρωσης μίλησε ο Νίκος Παπαγεωργίου, πρόεδρος του σωματείου των εργαζομένων στον επισιτισμό και τα ξενοδοχεία o οποίος τόνισε ότι «για τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ, όλους εμάς που αντιπαλεύουν το σύστημα και τους εκφραστές τους, που είμαστε στη πρώτη γραμμή έχουμε χρέος να συνεχίσουμε να δίνουμε τον αγώνα ενάντια στη βαρβαρότητα που επιβάλλουν». 19.59: Η κεφαλή της πορείας μπήκε στο Σύνταγμα από Γεωργίου Α' και κατευθύνεται προς την Αμαλίας, μπροστά στη Βουλή. 20.17: Οι διαδηλωτές του ΠΑΜΕ έχουν καταλάβει τον χώρο στη Βασ. Σοφίας, στο ύψος των λουλουδάδικων. 22.12: Συνεχίζεται η διαδήλωση στο Σύνταγμα καθώς συνεχίζεται και μέσα στη βουλή η συζήτηση του πολυνομοσχεδίου. 902 Δήλωση του Δημήτρη Κουτσούμπα από τη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ 902 Αναρτήθηκε από Αντωνης

 Στο Σύνταγμα οι διαδηλωτές του ΠΑΜΕ ενάντια στο πολυνομοσχέδιο-Δήλωση του Δημ. Κουτσούμπα

19.25: Αρχισε στην Ομόνοια η συγκέντρωση των δυνάμεων του ΠΑΜΕ που διαδηλώνουν ενάντια στο αντιλαϊκό πολυνομοσχέδιο της κυβέρνησης, το οποίο συζητείται και ψηφίζεται σήμερα στην Ολομέλεια της Βουλής, με την απαράδεκτη διαδικασία του «κατεπείγοντος».

Στη συγκέντρωση και την πορεία μετέχει πολυμελής αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ με επικεφαλής τον Γενικό Γραμματέα της ΚΕ σ. Δημήτρη Κουτσούμπα.

Κεντρικό σύνθημα της διαδήλωσης "πανεργατικος ξεσηκωμός ενάντια στη λιτότητα διαρκείας που επιβάλλουν κυβέρνηση - μονοπώλια - Ε.Ε. Μπορούμε να τους εμποδίσουμε".

19.32: Η διαδήλωση ήδη ξεδιπλώνεται στην Σταδίου με κατεύθυνση το Σύνταγμα. Λίγο νωρίτερα από το βήμα της συγκέντρωσης μίλησε ο Νίκος Παπαγεωργίου, πρόεδρος του σωματείου των εργαζομένων στον επισιτισμό και τα ξενοδοχεία o οποίος τόνισε ότι «για τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ, όλους εμάς που αντιπαλεύουν το σύστημα και τους εκφραστές τους, που είμαστε στη πρώτη γραμμή έχουμε χρέος να συνεχίσουμε να δίνουμε τον αγώνα ενάντια στη βαρβαρότητα που επιβάλλουν».

19.59: Η κεφαλή της πορείας μπήκε στο Σύνταγμα από Γεωργίου Α' και κατευθύνεται προς την Αμαλίας, μπροστά στη Βουλή.

20.17: Οι διαδηλωτές του ΠΑΜΕ έχουν καταλάβει τον χώρο στη Βασ. Σοφίας, στο ύψος των λουλουδάδικων.

22.12: Συνεχίζεται η διαδήλωση στο Σύνταγμα καθώς συνεχίζεται και μέσα στη βουλή η συζήτηση του πολυνομοσχεδίου.
902

Δήλωση του Δημήτρη Κουτσούμπα από τη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ

902

19.25: Αρχισε στην Ομόνοια η συγκέντρωση των δυνάμεων του ΠΑΜΕ που διαδηλώνουν ενάντια στο αντιλαϊκό πολυνομοσχέδιο της κυβέρνησης, το οποίο συζητείται και ψηφίζεται σήμερα στην Ολομέλεια της Βουλής, με την απαράδεκτη διαδικασία του «κατεπείγοντος».

Στη συγκέντρωση και την πορεία μετέχει πολυμελής αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ με επικεφαλής τον Γενικό Γραμματέα της ΚΕ σ. Δημήτρη Κουτσούμπα.

Κεντρικό σύνθημα της διαδήλωσης "πανεργατικος ξεσηκωμός ενάντια στη λιτότητα διαρκείας που επιβάλλουν κυβέρνηση - μονοπώλια - Ε.Ε. Μπορούμε να τους εμποδίσουμε".

19.32: Η διαδήλωση ήδη ξεδιπλώνεται στην Σταδίου με κατεύθυνση το Σύνταγμα. Λίγο νωρίτερα από το βήμα της συγκέντρωσης μίλησε ο Νίκος Παπαγεωργίου, πρόεδρος του σωματείου των εργαζομένων στον επισιτισμό και τα ξενοδοχεία o οποίος τόνισε ότι «για τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ, όλους εμάς που αντιπαλεύουν το σύστημα και τους εκφραστές τους, που είμαστε στη πρώτη γραμμή έχουμε χρέος να συνεχίσουμε να δίνουμε τον αγώνα ενάντια στη βαρβαρότητα που επιβάλλουν».

19.59: Η κεφαλή της πορείας μπήκε στο Σύνταγμα από Γεωργίου Α' και κατευθύνεται προς την Αμαλίας, μπροστά στη Βουλή.

20.17: Οι διαδηλωτές του ΠΑΜΕ έχουν καταλάβει τον χώρο στη Βασ. Σοφίας, στο ύψος των λουλουδάδικων.

22.12: Συνεχίζεται η διαδήλωση στο Σύνταγμα καθώς συνεχίζεται και μέσα στη βουλή η συζήτηση του πολυνομοσχεδίου.
902

Δήλωση του Δημήτρη Κουτσούμπα από τη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ

902

Πήρατε 63 δις από το λαό και δίνετε 450 εκατ. ευρώ...

 Πήρατε 63 δις από το λαό και δίνετε 450 εκατ. ευρώ...

Χρ. Κατσώτης για το πολυνομοσχέδιο

Την προσπάθεια της κυβέρνησης να καλλιεργήσει κλίμα ευφορίας στο λαό καυτηρίασε ο βουλευτής του ΚΚΕ Χρήστος Κατσώτης, τονίζοντας ότι ενώ έχουν πάρει 63 δισ. ευρώ από τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα δίνουν 450 εκατομμύρια ευρώ σε ορισμένες κατηγορίες. 

Ανέφερε χαρακτηριστικά ότι μόνο με το πολυνομοσχέδιο αφαιρούνται περίπου 2 δισ. ευρώ από το λαό καθώς 1 δισ. ευρώ είναι από την κατάργηση των επιδομάτων όπως το οικογενειακό και της μητρότητας, 180 εκατομμύρια ευρώ από τους πόρους της επικουρικής ασφάλισης, 500 εκατομμύρια ευρώ από τους συνταξιούχους με τη μείωση έως και 50% των επικουρικών συντάξεων.

Ο Χρήστος Κατσώτης υπενθύμισε ότι μείωσαν τον κατώτατο μισθό και αυξήθηκε η ανεργία και τώρα τον μειώνουν ακόμα περισσότερο στο όνομα της ανεργίας. Δίνεται «γη και ύδωρ» στα μονοπώλια, τόνισε και πρόσθεσε ότι τα μέτρα αίρουν κάθε εμπόδιο στη δράση των επιχειρηματικών ομίλων για να συγκεντρώσουν την αγορά με τον εκτοπισμό των μικρών και των αυτοαπασχολούμενων.   

Από το 902.gr

Αναρτήθηκε από Crousma

Ευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα της ΕΕ

Ευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα της ΕΕ

ASSOCIATED PRESS

Ο νέος Κανονισμός για τα ευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα της ΕΕ, που συμφωνήθηκε ανάμεσα στο Ευρωκοινοβούλιο και το Συμβούλιο, πρόκειται να ψηφιστεί τον Απρίλη, στην τελευταία Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου πριν τις ευρωεκλογές του Μάη. Η συμφωνία για το νέο Κανονισμό των ευρωκομμάτων ήταν από τις προτεραιότητες της συγκυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, που ασκεί την προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ, το πρώτο εξάμηνο του 2014, ενώ δραστήριο ρόλο έπαιξαν η επικεφαλής των ευρωβουλευτών της ΝΔ, Μ. Γιαννάκου - συντάκτρια της σχετικής έκθεσης του Ευρωκοινοβουλίου - αλλά και τα ευρωκόμματα, συμπεριλαμβανομένου του οπορτουνιστικού Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ), στο οποίο μέλος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ.

Σημεία τριβής ανάμεσα στους πολιτικούς εκπροσώπους του κεφαλαίου στο Ευρωκοινοβούλιο και το Συμβούλιο αποτέλεσαν οι αρμοδιότητες κάθε οργάνου στην αναγνώριση των ευρωκομμάτων, στην καταχώριση, διαγραφή τους από το σχετικό «Μητρώο» και στην επιβολή ποινών και κυρώσεων σ' αυτά. Η αρχική πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου προέβλεπε αποκλειστική αρμοδιότητα του Ευρωκοινοβουλίου, ενώ το Συμβούλιο απαιτούσε οι αστικές κυβερνήσεις να έχουν λόγο και ρόλο σε όλα τα παραπάνω ζητήματα, καθώς και έλεγχο συμμόρφωσης των ευρωκομμάτων και με τις εθνικές νομοθεσίες.
Η τελική συμφωνία προβλέπει τη δημιουργία μιας «αρχής» και την εμπλοκή των αστικών κυβερνήσεων των κρατών - μελών στον έλεγχο των ευρωκομμάτων. Συγκεκριμένα:

1. Δημιουργείται μία «ανεξάρτητη Αρχή», η οποία είναι αρμόδια για την αναγνώριση, την καταχώριση των ευρωπαϊκών πολιτικών κομμάτων στο «Μητρώο» της ΕΕ, τη διαγραφή τους εάν διαπιστώνεται ότι παραβιάζουν τις αρχές και τις αξίες της λυκοσυμμαχίας της ΕΕ και την επιβολή ποινών και κυρώσεων (διακοπή, αναστολή, μείωση της χρηματοδότησής τους από τον προϋπολογισμό της ΕΕ, πρόστιμο μέχρι το 10% του προϋπολογισμού τους). Η «αρχή» αυτή είναι μονοπρόσωπη. Ο διευθυντής της αποφασίζει για όλα τα παραπάνω. Επιλέγεται μεταξύ όσων υποβάλλουν υποψηφιότητες, από μια επιτροπή, αποτελούμενη από τους γενικούς γραμματείς των οργάνων της ΕΕ (Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, Συμβούλιο, Ευρωπαϊκή Επιτροπή).

Για την εγγραφή στο «Μητρώο» της ΕΕ απαιτείται από το ευρωκόμμα η υπογραφή και η υποβολή τυποποιημένης δήλωσης προσήλωσης στις «αρχές και τις αξίες της ΕΕ», που περιέχεται ως παράρτημα στον Κανονισμό. Δήλωση πίστης στην Ευρωπαϊκή Ενωση και το καπιταλιστικό σύστημα, στην «οικονομία της ελεύθερης αγοράς», στις τέσσερις ελευθερίες του κεφαλαίου, που αποτελούν τις «θεμελιώδεις αρχές» της ΕΕ. Επίσης, απαιτείται η υποβολή του καταστατικού του, το περιεχόμενο του οποίου ορίζεται στον Κανονισμό, ώστε να συμμορφώνεται με ό,τι η ΕΕ θεωρεί «εσωκομματική δημοκρατία». Ανάμεσα στα άλλα ζητήματα που υποχρεωτικά πρέπει να περιλαμβάνει το καταστατικό των ευρωκομμάτων (μέλη, δικαιώματα μελών, εκλογικές διαδικασίες, διαδικασία λήψης αποφάσεων κ.ά.) είναι να περιέχει και διατάξεις για τη «διαφάνεια» (τήρηση βιβλίων, λογαριασμών, δωρεές), δηλαδή το φακέλωμα των μελών του και την παράδοση των ονομάτων και των στοιχείων τους στα όργανα της ΕΕ. Γι' αυτό, τα ευρωκόμματα, με βάση το νέο κανονισμό, υποχρεώνονται να υποβάλλουν κάθε χρόνο και πλήρη κατάλογο των μελών τους (εθνικά πολιτικά κόμματα και φυσικά πρόσωπα). Η «αρχή» ελέγχει τακτικά εάν τα ευρωκόμματα συμμορφώνονται με τις προϋποθέσεις που βάζει η ΕΕ, και πάνω απ' όλα αν με τη δράση τους «σέβονται» και υπηρετούν τις «αρχές και τις αξίες» της ΕΕ.
Εάν διαπιστωθεί ότι το ευρωκόμμα δεν σέβεται, παραβιάζει αυτές τις προϋποθέσεις, το Ευρωκοινοβούλιο, το Συμβούλιο, η Επιτροπή ή το κράτος - μέλος που το ευρωκόμμα έχει την έδρα του, μπορούν να ζητήσουν από την «αρχή» τη διαγραφή του ευρωκόμματος από το «Μητρώο», οπότε παύει να υπάρχει ως «ευρωπαϊκό πολιτικό κόμμα».

2. Με τον Κανονισμό τα ευρωκόμματα αποκτούν ένα δικό τους ιδιαίτερο ενιαίο, ευρωενωσιακό νομικό καθεστώς. Σημαντική μεταβολή σε σχέση με τον ισχύοντα κανονισμό, αποτελεί το γεγονός ότι με το νέο καθεστώς η δημιουργία και η αναγνώριση των ευρωπαϊκών πολιτικών κομμάτων αποσυνδέεται και γίνεται ανεξάρτητη από τη χρηματοδότησή τους από τον προϋπολογισμό της ΕΕ. Ενώ, με το μέχρι σήμερα καθεστώς, η αναγνώριση ενός ευρωκόμματος γινόταν για να μπορεί να χρηματοδοτηθεί, με το νέο κανονισμό το ευρωκόμμα πρέπει πρώτα να αναγνωριστεί και να εγγραφεί στο «Μητρώο» ευρωκομμάτων της ΕΕ αυτοτελώς και ανεξάρτητα από τυχόν χρηματοδότησή του σε μεταγενέστερο χρόνο, αφού για να δικαιούται χρηματοδότηση πρέπει να έχει εκλέξει έναν τουλάχιστον ευρωβουλευτή.

3. Επιβάλλεται ακόμη πιο ασφυκτικός έλεγχος των οικονομικών των ευρωκομμάτων. Υπόκεινται στον έλεγχο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου και της OLAF (της Οικονομικής Αστυνομίας της ΕΕ), που μπορούν ανά πάσα στιγμή να διενεργούν επιτόπιους ελέγχους στα κόμματα και να ζητάνε οποιαδήποτε στοιχεία και έγγραφα. Τον ίδιο έλεγχο έχουν δικαίωμα να ασκούν και οι εθνικές αρχές (σε συνεργασία με το Ευρωκοινοβούλιο) για τα χρήματα που προέρχονται από τους ίδιους πόρους των ευρωκομμάτων.

4. Το τελικό κείμενο του Κανονισμού προβλέπει ότι απαγορεύονται δωρεές στα ευρωκόμματα πάνω από 18.000 ευρώ ανά έτος και ανά δωρητή (από 12.000 ευρώ που ισχύει σήμερα). Τα ευρωκόμματα πρέπει να υποβάλλουν στην ΕΕ λίστα με τα ονόματα όλων των δωρητών τους, που έχουν κάνει δωρεές πάνω από 3.000 ευρώ ανά έτος (από 1.000 ευρώ που προέβλεπε η αρχική πρόταση και 500 ευρώ που ισχύει με τον ισχύοντα κανονισμό). Για δωρεές ποσών από 1.500 έως 3.000 ευρώ τα ευρωκόμματα ζητάνε τη γραπτή συγκατάθεση των δωρητών για να συμπεριλάβουν τα ονόματά τους στη λίστα. Οι συνδρομές των μελών των ευρωκομμάτων επιτρέπονται, απαγορεύεται όμως αυτές να ξεπερνούν το 40% του ετήσιου προϋπολογισμού τους, ώστε να παραμένουν πλήρως εξαρτημένα από την ευρωενωσιακή χρηματοδότηση. Επίσης, και οι συνδρομές ή εισφορές κάθε μέλους δεν μπορούν να ξεπερνούν τις 18.000 ευρώ ανά έτος, με εξαίρεση τους ευρωβουλευτές και τους βουλευτές εθνικών ή τοπικών Κοινοβουλίων.

5. Ο νέος Κανονισμός για τα ευρωκόμματα καταργεί και αντικαθιστά τον ισχύοντα κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 2004/2003, όπως είχε αναθεωρηθεί το 2007 (κυρίως για να συμπεριλάβει τη χρηματοδότηση πολιτικών ιδρυμάτων των ευρωκομμάτων). Ο νέος Κανονισμός θα αρχίσει να ισχύει από την 1-1-2017, η «αρχή», όμως που προβλέπει θα συσταθεί την 1-9-2016.

Οι παραπάνω είναι οι βασικές αλλαγές, σε σχέση με το αρχικό κείμενο του κανονισμού που είχαν προτείνει η Επιτροπή και το Ευρωκοινοβούλιο, που κάνουν ακόμη πιο αντιδραστικό το περιεχόμενό του.

Με το νέο Κανονισμό βαθαίνουν και ενισχύονται όλα τα αντιδραστικά χαρακτηριστικά των ευρωκομμάτων. Τα κόμματα αυτά αποτελούν πλέον και με τη βούλα του ευρωενωσιακού νόμου κόμματα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, όργανα του αντιλαϊκού ευρωενωσιακού οικοδομήματος. Βέβαια, αυτός είναι ο ρόλος τους και σήμερα. Με το νέο καθεστώς αυτός ο αντιδραστικός ρόλος τους καθιερώνεται και νομοθετικά. Οι πολιτικοί εκπρόσωποι του κεφαλαίου ανησυχούν για τις δυνατότητες του αστικού πολιτικού συστήματος και του οικοδομήματος της ΕΕ να ενσωματώνει λαϊκές μάζες και επιδιώκουν να αυξήσουν την ετοιμότητά του σε εναλλακτικές λύσεις για αναπαλαιώσεις του αστικού πολιτικού συστήματος, ώστε να απορροφάει κραδασμούς από την ογκούμενη λαϊκή δυσαρέσκεια και αγανάκτηση.

Χρειάζονται γι' αυτό όργανα, ιμάντες μεταβίβασης της στρατηγικής των μονοπωλίων και της ΕΕ σε εργατικές - λαϊκές μάζες. Με τη σύγκλιση των κανόνων οργάνωσης και λειτουργίας τους, την εξάρτησή τους από την ευρωενωσιακή χρηματοδότηση, η ΕΕ θέλει να κατευθύνει και να καθοδηγεί τη δράση των ευρωκομμάτων, αστικών και οπορτουνιστικών, ώστε να υπηρετούν αποτελεσματικότερα την αστική πολιτική, την εξουσία του κεφαλαίου.
Στο στόχαστρο της ΕΕ, των αστικών κυβερνήσεων και των κομμάτων του ευρωμονόδρομου είναι ο περιορισμός της ιδεολογικοπολιτικής δράσης των μαρξιστικών - λενινιστικών Κομμουνιστικών Κομμάτων, η συμμόρφωσή τους με τους κανόνες της αστικής δημοκρατίας - δικτατορίας των μονοπωλίων. Τόσο με τη διαμόρφωση κομμάτων εξαρτώμενων από την κρατική ή ευρωενωσιακή χρηματοδότηση, όσο και με τον έλεγχο των δεσμών τους με τις μάζες και τη δράση τους (δημοσίευση ονομάτων των μελών και όσων ενισχύουν οικονομικά τα κόμματα).
Στην κατεύθυνση αυτή η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ προετοιμάζεται, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες του αστικού Τύπου, να φέρει προς ψήφιση νέο νόμο για τη χρηματοδότηση των κομμάτων, που θα μειώνει το ποσό της κρατικής επιχορήγησης και θα επιβάλλει ασφυκτικό έλεγχο των οικονομικών, της λειτουργίας και κατ' επέκταση της δράσης τους, αναθέτοντας ελεγκτικό ρόλο σε «αρχή στην οποία θα πλειοψηφούν δικαστές», σύμφωνα με τα πρότυπα του κανονισμού της ΕΕ για τα ευρωκόμματα. Η αστική τάξη δυναμώνει την επίθεση στα κόμματα εκείνα που αμφισβητούν την εξουσία του κεφαλαίου, το οικοδόμημα της ΕΕ.
Ολα τα κόμματα του κεφαλαίου και του ευρωμονόδρομου, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ, Οικολόγοι Πράσινοι, είναι ενταγμένα σε αντίστοιχα ευρωπαϊκά κόμματα.
Αποδεικνύεται ακόμη πιο καθαρά πόσο σαθρά είναι τα επιχειρήματα του ΣΥΡΙΖΑ και όλων των οπορτουνιστών που συμμετέχουν στο Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ). Το ΚΕΑ και τα κόμματα που συμμετέχουν σ' αυτό υπηρετούν τους σκοπούς της ΕΕ. Οχι μόνο έχουν δεσμευτεί με το πρόγραμμα και το καταστατικό τους να υπηρετούν τις αξίες της ΕΕ, δηλαδή το καπιταλιστικό σύστημα, αλλά της έχουν εκχωρήσει το απόλυτο δικαίωμα να αποφασίζει και να ελέγχει διαρκώς τη συμμόρφωσή τους με τη «νομιμότητα» του κεφαλαίου και της ΕΕ.

Οι οπορτουνιστές μέσα από τις γραμμές του ΚΕΑ έχουν παραιτηθεί από την ταξική πάλη. Ενσωματωμένοι ενεργά στο αστικό πολιτικό σύστημα, στηρίζουν τη στρατηγική της ΕΕ, το βάρβαρο εκμεταλλευτικό σύστημα, επιδιώκοντας να εξαπατήσουν εργατικές - λαϊκές συνειδήσεις με ουτοπικά παραμύθια ότι η ΕΕ μπορεί να γίνει φιλολαϊκή, αν επικρατήσει ένας άλλος συσχετισμός δυνάμεων, ότι ο καπιταλισμός μπορεί να αποκτήσει «ανθρώπινο πρόσωπο» με άλλο μείγμα αστικής διαχείρισης.

Γι' αυτό και το ΚΕΑ ήταν το πρώτο από τα ευρωκόμματα που έσπευσε να ανακηρύξει τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ υποψήφιο πρόεδρο της Κομισιόν, ώστε μαζί με τα άλλα ευρωκόμματα να εντείνουν τη χειραγώγηση και την ενσωμάτωση των εργαζομένων στα κράτη - μέλη της ΕΕ, να ενισχύσουν τα κόμματα αυτά ως φορείς και μηχανισμούς χειραγώγησης. Να προσδώσουν δήθεν λαϊκή νομιμοποίηση στα αντιλαϊκά ευρωενωσιακά όργανα, όπως η Επιτροπή, να εγκλωβίσουν τις λαϊκές συνειδήσεις στα δεσμά του ευρωμονόδρομου.
Το ΚΚΕ εξαρχής κατήγγειλε και απέρριψε τις προτάσεις της ΕΕ για την ίδρυση και την παραπέρα ενίσχυση των αντιδραστικών χαρακτηριστικών των ευρωπαϊκών πολιτικών κομμάτων, συνεχίζοντας την πάλη για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων, για την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής - κομμουνιστικής κοινωνίας.
Το ΚΚΕ δεν είναι ενταγμένο σε κανένα ευρωπαϊκό πολιτικό κόμμα και δεν πρόκειται να αποδεχθεί τους αντιδραστικούς όρους για την κρατική ή κοινοτική χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων, να δίνει στοιχεία που συνδέονται με τη δράση και την οικονομική συμβολή των κομματικών μελών, των φίλων, των οπαδών και των ψηφοφόρων του.
Η εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα είναι επιτακτική ανάγκη να δώσουν αποφασιστική απάντηση καταδίκης, τιμωρίας της ιμπεριαλιστικής ένωσης του κεφαλαίου, των αστικών κυβερνήσεων και των κομμάτων του ευρωμονόδρομου με όποιο προσωπείο κι αν εμφανίζονται για να εγκλωβίζουν λαϊκές συνειδήσεις.

Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα ΚΚΕ

Το δίλημμα είναι: `Η με το κεφάλαιο ή με το λαό

Το δίλημμα είναι: `Η με το κεφάλαιο ή με το λαό

ΦΡΑΓΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΣ

Από την πλευρά της κυβέρνησης, η βδομάδα ξεκίνησε με πανηγύρια για τη συμφωνία με την τρόικα και έκλεισε με πανηγύρια για το περιεχόμενο του πολυνομοσχεδίου με το οποίο γίνεται νόμος η συμφωνία.

Από την πλευρά της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η βδομάδα άρχισε με διαβεβαιώσεις προς το μεγάλο κεφάλαιο ότι μια άλλη κυβέρνηση θα τα καταφέρει καλύτερα και έκλεισε με διαβεβαιώσεις προς τα λαϊκά στρώματα ότι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα αντιμετωπίσει τον Στουρνάρα σαν Τσοχατζόπουλο (για ποινικά κολάσιμες πράξεις έκανε λόγο ο Τσίπρας, αναφερόμενος στο πολυνομοσχέδιο).
Και οι δύο πίνουν νερό στο «εθνικό συμφέρον», που η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι το υπηρετεί, νομοθετώντας όσα τα αστικά επιτελεία εκτιμούν ότι έπρεπε να νομοθετηθούν πριν από είκοσι χρόνια. Η αντιπολίτευση, επίσης, ισχυρίζεται ότι θα υπηρετήσει το ίδιο «εθνικό συμφέρον» πιο αποτελεσματικά. Προσπαθώντας ταυτόχρονα να πείσει το λαό ότι η ασκούμενη πολιτική είναι αντιλαϊκή επειδή είναι αναποτελεσματική και όχι επειδή υπηρετεί το κεφάλαιο.
Και οι δύο δεν μπορούν να κρύψουν πως με όποιο τρόπο κι αν «ντύνουν» την πολιτική τους αυτή είναι μια πολιτική κομμένη και ραμμένη ακριβώς στα μέτρα του μεγάλου κεφαλαίου (μια ματιά στις τελευταίες δηλώσεις Δραγασάκη διαλύει κάθε αυταπάτη).
Πέρα, όμως, από τα καλέσματα για «εθνική ομοψυχία» του ενός και για κυβέρνηση «κοινωνικής σωτηρίας» του άλλου βρίσκεται η κοινωνία της εκμετάλλευσης με τάξεις που έχουν αντιτιθέμενα συμφέροντα. Βρίσκεται το γεγονός ότι οι εργάτες, τα φτωχά - λαϊκά στρώματα δεν μπορούν να βαδίσουν μαζί με τους βιομηχάνους, τους εφοπλιστές, τους τραπεζίτες, την ΕΕ. Κι αυτό ακριβώς συγκαλύπτουν και οι δύο.
Ο Αντ. Σαμαράς ισχυρίστηκε ότι «ένα θλιβερό κεφάλαιο κλείνει και μια νέα εποχή ξεκινά για τη χώρα μας. Που θα απελευθερώσει πλέον το μεγάλο αναπτυξιακό δυναμικό της. Και θα γίνει αληθινό υπόδειγμα ανταγωνιστικότητας, εξωστρέφειας και ευημερίας». Από την πλευρά του, σαφές μήνυμα στην αστική τάξη ότι «ο βασικός διαπραγματευτικός στόχος της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ είναι η συλλογική και συνολική ανάπτυξη» της καπιταλιστικής οικονομίας, έστειλε και ο Αλ. Τσίπρας.
Η τέτοιου τύπου πολιτική αντιπαράθεση συσκοτίζει το γεγονός ότι με αυτήν ή την άλλη μορφή πολιτικής εντός των τειχών του καπιταλισμού οι εργαζόμενοι έχουν απέναντί τους το ίδιο το κεφάλαιο από τα συμφέροντα του οποίου εκπορεύονται οι διάφορες παραλλαγές της μίας και αδιαίρετης αντεργατικής πολιτικής. Το ότι ο αντίπαλος είναι το ίδιο το κεφάλαιο και εκεί πρέπει να στραφούν τα βέλη αποδείχτηκε περίτρανα στα κεντρικά γεγονότα αυτής της βδομάδας.

Η συμφωνία με την τρόικα

Η πολιτική αντιπαράθεση επικεντρώθηκε στη «νέα συμφωνία κυβέρνησης - τρόικας», καθώς πρόκειται για μια πολύ σημαντική εξέλιξη, αφού είναι σίγουρο ότι η συμφωνία προωθεί μια σειρά από καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις που, σύμφωνα με τις κατευθύνσεις της ΕΕ και τους σχεδιασμούς του κεφαλαίου, θα έπρεπε να είχαν υλοποιηθεί τουλάχιστον από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, αφού έχουν υλοποιηθεί σε άλλα κράτη της ΕΕ. Πρόκειται για αναδιαρθρώσεις που έχουν στο επίκεντρό τους την υπεράσπιση της «ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου» (βλέπε κερδοφορία) και αφορούν στο «άνοιγμα» νέων πεδίων δράσης, βαθιές αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις, διοικητικές αλλαγές στο κράτος, έτσι ώστε καλύτερα να υπηρετείται η κεφαλαιοκρατική δραστηριότητα.
Η φιλοκυβερνητική προπαγάνδα, ουσιαστικά, προσπαθεί να «κρύψει» τις επιπτώσεις για την εργατική τάξη και τα φτωχά - λαϊκά στρώματα από την εφαρμογή αυτών των αντιδραστικών «μεταρρυθμίσεων», προσπαθεί, μάλιστα, να τις διαστρεβλώσει. Ετσι π.χ. εμφανίζει την κατάργηση των 3ετιών ή τις μαζικές απολύσεις ως «ευκαιρία» για τους ανέργους για να βρουν δουλειά, το άνοιγμα αγορών ως όρο για φθηνά προϊόντα και υπηρεσίες κ.λπ. Επιδιώκει να ενισχύσει «συντεχνιακούς» διχασμούς ανάμεσα στους εργαζόμενους, για να επιβάλει την «κοινωνική συνοχή».
Η κριτική, που ασκεί ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, γίνεται από τη σκοπιά αλλαγής μείγματος στο έδαφος όμως του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης και της ΕΕ. Ετσι, γίνεται κριτική για το ότι το πλεόνασμα είναι αποτέλεσμα λιτότητας, ότι δε διατίθεται στην «παραγωγή» (βλέπε στη χρηματοδότηση της καπιταλιστικής ανάκαμψης), αλλά στους δανειστές. Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να τεκμηριώσει την άποψη ότι η πολιτική της κυβέρνησης είναι αντιλαϊκή, επειδή είναι αναποτελεσματική να στηρίξει την καπιταλιστική ανάκαμψη. Επιδιώκει έτσι να εγκλωβίσει τους εργαζόμενους στη λογική στήριξης της καπιταλιστικής ανάκαμψης ως «φιλολαϊκής διεξόδου».

Η συμφωνία για το Ελληνικό

Με τη συμφωνία για το Ελληνικό έγινε καθαρό ότι η κυβέρνηση, με οδηγό και τις κατευθύνσεις της ΕΕ, ιδιωτικοποιεί ελεύθερους χώρους σε όλο το μήκος του παραλιακού μετώπου, των νότιων συνοικιών της Αττικής, προσφέροντας νέα πεδία κερδοφορίας στο κεφάλαιο και θυσιάζοντας τις λαϊκές ανάγκες. Οι εξελίξεις σε όλο το παραλιακό μέτωπο του Σαρωνικού αφορούν πρώτα και κύρια τους νέους, τους εργαζόμενους, τις λαϊκές οικογένειες όλης της Αττικής. Οσα συμβαίνουν σε Φαληρικό Δέλτα, Φλοίσβο, πρώην Αεροδρόμιο Ελληνικού, πρώην αμερικάνικη βάση, Εθνικό Αθλητικό Κέντρο Αγίου Κοσμά, Αστέρα Βουλιαγμένης και στα χιλιάδες στρέμματα εκκλησιαστικής περιουσίας στη Βουλιαγμένη, συνθέτουν ένα τεράστιο παζλ επενδυτικών σχεδίων που βρίσκονται σε εξέλιξη. Τα σχέδιά τους στερούν από το λαό μεγάλες ανάσες ζωής, χώρους Αθλητισμού και Πολιτισμού, αναψυχής και ψυχαγωγίας. Στην περιοχή του Ελληνικού θα στήσουν μια τεράστια πολιτεία για υψηλά βαλάντια. Σε άλλες περιοχές ετοιμάζουν ξενοδοχειακά συγκροτήματα, τουριστικές επενδύσεις μεγάλου βεληνεκούς, μαρίνες για υπερπολυτελή σκάφη. Η προώθηση των σχεδίων των πολυεθνικών ισοδυναμεί με κλιμάκωση της επίθεσης στα λαϊκά δικαιώματα. Το γεγονός ότι η αντιπαράθεση κυβέρνησης - ΣΥΡΙΖΑ άρχισε και τέλειωσε στο «τίμημα» της εξαγοράς κρύβει την ουσία, ότι είναι μία μεγάλη καπιταλιστική επένδυση, μια ιδιωτικοποίηση, που υπηρετεί την κερδοφορία των ομίλων, την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της άρχουσας τάξης, θυσιάζοντας τις ανάγκες του λαού, με υπερπολυτελείς κατασκευές (όπως καζίνο και ξενοδοχεία) που η λαϊκή οικογένεια ούτε απ' έξω δεν θα μπορεί να περάσει.

Το πολυνομοσχέδιο

Κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση εξάντλησαν την αντιπαράθεσή τους στο ποιος εξυπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου στο όνομα πάντα, βέβαια, του λαού. Η κυβέρνηση εμφάνισε τις ρυθμίσεις για το γάλα ως απόφαση που θα ρίξει τις τιμές και ο ΣΥΡΙΖΑ έκλαψε για τις τράπεζες, τις οποίες εμφάνισε ως ευαγή λαϊκά ιδρύματα που τώρα όμως θα περάσουν στα χέρια των ξένων.
Και οι δύο κρύβουν το γεγονός ότι με το πολυνομοσχέδιο προωθούνται αντιλαϊκά μέτρα «διαρθρωτικού χαρακτήρα», τα οποία περιλαμβάνονται στην «εργαλειοθήκη» του ΟΟΣΑ, όπως οι «απελευθερώσεις» σε κλάδους και τομείς της οικονομίας, με έμφαση στο λιανεμπόριο και ειδικά για επαγγέλματα που χαρακτηρίζονται ακόμη από τη σχετική διασπορά της δραστηριότητας. Με τον ίδιο στόχο, αυτόν της βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας των επιχειρηματικών ομίλων, το πολυνομοσχέδιο ανοίγει το δρόμο για πλήρη κατάργηση της προϋπηρεσίας («τριετιών») και κάθε επιδόματος στον κατώτερο μισθό που θα νομοθετείται από το 2017, ενώ μέσα στο 2014 μειώνει κατά 50% τις τριετίες στους μακροχρόνια ανέργους που βρίσκουν δουλειά. Ταυτόχρονα, μειώνονται παραπέρα οι εργοδοτικές εισφορές κατά 3,9 μονάδες. Παράλληλα, προχωρούν και οι κατασχέσεις σε βάρος αυτοαπασχολούμενων και αγροτών, καταργούνται κοινωνικοί πόροι προς δεκάδες ασφαλιστικά ταμεία, επεκτείνεται το δουλεμπόριο στο Δημόσιο μέσω των «εταιρειών ενοικίασης».
Για να θολώσει την εικόνα, η κυβέρνηση μιλά για ανακούφιση, που δήθεν θα προέλθει από την ανάκαμψη και την έξοδο από τα μνημόνια και την κρίση. Ομως, η όποια επιστροφή στην καπιταλιστική ανάκαμψη δεν πρόκειται να αναπληρώσει τις απώλειες σε δικαιώματα, ούτε θα ανακόψει την πορεία επιδείνωσης συνολικά. Το πολυνομοσχέδιο είναι κομμένο και ραμμένο στα συμφέροντα των μεγαλοεπιχειρηματιών, αφού τους προσφέρει ακόμη πιο φτηνή εργατική δύναμη και νέα πεδία κερδοφορίας, που θα προκύψουν από τον εκτοπισμό αυτοαπασχολουμένων.
Τόσο η ΝΔ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ διαγκωνίζονται για το ποιος θα φέρει και θα υπηρετήσει καλύτερα την καπιταλιστική ανάκαμψη, η οποία θα πατήσει πάνω στα ισοπεδωμένα δικαιώματα των εργαζομένων. Και οι δύο μιλάνε για διασφάλιση της πορείας της Ελλάδας στην Ευρωζώνη και την ΕΕ. Ο ένας με το κουστούμι του προεδρεύοντος της ΕΕ, ο άλλος με το κουστούμι του υποψήφιου προέδρου της Κομισιόν. Δε λένε κουβέντα όμως για τα κουστούμια που έχει ράψει η ΕΕ με μνημόνια διαρκείας σε όλους τους λαούς.

Ανασύνταξη με ισχυρό ΚΚΕ

Τα επόμενα χρόνια, αυτός ο δρόμος θα γίνει ακόμη πιο σκληρός για το λαό. Τώρα χρειάζεται οργάνωση, ανασύνταξη, αγωνιστική απάντηση, λαϊκή συμμαχία εργατών, αυταπασχολουμένων, αγροτών, νέων, γυναικών ενάντια στον κοινό αντίπαλο που είναι η ΕΕ, τα μονοπώλια και τα κόμματά τους.

«Φυλάξου»! Μύθοι και τραγούδια για ζόρικους καιρούς

«Φυλάξου»! Μύθοι και τραγούδια για ζόρικους καιρούς

Μια σημαντική δισκογραφική δουλειά

«

Μια φορά κι ένα καιρό, ήταν ένα παραμύθι. Ηταν ένα παραμύθι αληθινό, που ενώ ήξερε πως λέει την αλήθεια, ήξερε ότι η αλήθεια μοιάζει κάποτε με περίπατο στην άκρη ενός κλιμακοστασίου επταώροφης πολυκατοικίας στην Κυψέλη και είναι ελάχιστοι αυτοί που θα ένιωθαν βολικά σε έναν τέτοιο περίπατο. Επιθυμούσε, λοιπόν, το παραμύθι μας να μιλήσει σε κάποιον, αλλά δεν έβρισκε κανέναν να θέλει να το ακούσει. Αφού λογάριασε τα πάντα, αποφάσισε να πάει σε ένα σχολείο, οι μικροί μαθητές του οποίου θα αποτελούσαν το ιδανικό κοινό. Ομως, για κακή του τύχη, έφτασε τη στιγμή που η δασκάλα προειδοποιούσε τα παιδιά «να προσέχουνε τι ακούνε, γιατί στην εποχή μας το παραμύθι πάει σύννεφο...»

Κάπως έτσι αρχίζει... και παράλληλα ένας ήχος το συντροφεύει. Ενα τραγούδι... ξεκινάει το δικό του ταξίδι
Τον ρόλο μου τον έμαθα /Τον έμαθα νεράκι/ Οι θεατές σωπαίνουνε/ Στο τρίτο καμπανάκι
Μα δεν μπορώ τους προβολείς/ Μα δεν μπορώ τα φώτα/ Δεν το αντέχω να με δεις/ Λουσμένη στον ιδρώτα.
Αρχίζει η παράσταση/ Μα η αυλαία κλείνει/ Κανείς δεν ξέρει σίγουρα/ Τι πρόκειται να γίνει.
Αν δεν ανέβεις στη σκηνή/ Δεν ξέρεις τι θα χάσεις/ Μπορεί να είναι δάκρυα/ Μπορεί και να γελάσεις.
Τα μυστικά της τέχνης μου/ Δεν ξέρω πού τα πήρα/ Πάντα θα νιώθω άμαθη/ Χωρίς μια στάλα πείρα.
Ομως τη θλίψη της καρδιάς/ Την έχω ξανανιώσει/ Τη γνώρισα με γνώρισε/ Με έχει μαραζώσει.
* * *
Ο Τάσος Γκρους έβαλε τη μουσική, ο Ιωάννης Πανουτσόπουλος τους στίχους και... τους μύθους, η Φωτεινή Βελεσιώτου την ερμηνεία, η Καλλιόπη Βέττα τα φωνητικά, ο Γιάννης Ιωάννου την ενορχήστρωση και ο Βαγγέλης Χερουβείμ τις ζωγραφιές και τα χρώματα και φτιάχτηκε το παραμύθι. Ενα ωραίο παραμύθι: «Φυλάξου»! Μύθοι και τραγούδια για ζόρικους καιρούς. Για τους καιρούς μας. Ενα όμορφο βιβλίο με cd που περιέχει 15 τραγούδια το ένα καλύτερο από το άλλο. Και καθώς ο μύθος προχωράει, το τραγούδι βιάζεται να ερμηνευτεί από το νόημα.
«Συλλογίστηκε, πως δεν ήταν η κατάλληλη ώρα για να συστηθεί στα παιδιά και θα ήταν καλύτερα να δοκιμάσει σε μια υπηρεσία του δημοσίου. Εκεί όμως άκουσε δύο καλοντυμένους κυρίους, να συζητούν πως θα πουλούσαν ένα παραμύθι ντυμένο σε αλήθεια. Κατάλαβε, πως το δημόσιο δεν προσλαμβάνει καθώς πρέπει παραμύθια και αποφάσισε να δοκιμάσει στον ιδιωτικό τομέα. Μπήκε λοιπόν στον πιο ιδιωτικό. Σε ένα μεγάλο σπίτι, με τηλεοπτικούς δέκτες σε κάθε δωμάτιο, που "παραμύθιαζαν" το νυσταγμένο ακροατήριό τους. Το παραμύθι μας κάτι πήγε να πει, κάτι άφησε να εννοηθεί, αλλά κανείς δεν έδωσε σημασία. Μόνο η παλιά εταζέρα είχε όρεξη να ακούσει, αλλά κάτι τα γεράματα, κάτι οι σκόρπιες κουβέντες των τηλεπαρουσιαστών, κάτι το σούρσιμο από τις παντόφλες των ενοίκων, δεν απέμενε παρά να βγει στην ερημιά του δρόμου, για να μην χαθεί στην ερημιά των ψυχών».
Μπροστά μας ένα σύννεφο και η μεγάλη πόλη
Φυλάξου μην χαθούμε όπως όλοι.
Η χιονισμένη Πάρνηθα η ακριβή Πεντέλη
Φυλάξου από τον μέσα μας τεμπέλη.
Οικόπεδα και πιλοτές, λιθόστρωτα και δρόμοι
Φυλάξου γιατί χτίζουνε ακόμη.
«Σε αυτόν τον τόπο», σημειώνουν οι συντελεστές, «όταν οι "άπιστοι" πατούσανε τον κάμπο, στα ορεινά οι βλάμηδες το ρίχνανε στο κλέφτικο και ροβολούσαν στις πλαγιές με τις τσακιρομάτες. Αυτός είναι και ο λόγος που αποφασίσαμε να ηχογραφήσουμε αυτόν τον κύκλο τραγουδιών, διότι είναι βαρύ να κουβαλάμε μια τέτοια παράδοση και αβάσταχτο να διασχίσουμε μια ολόκληρη χιλιετία στα μουγκά».
Κάπου στα ορεινά του Γκύζη λοιπόν, ο Τάσος Γκρους και ο Ιωάννης Πανουτσόπουλος, άρχισαν πριν είκοσι περίπου χρόνια να σχεδιάζουν έναν κύκλο τραγουδιών ακατάλληλων για την εποχή που η Ελλάδα ετοιμαζόταν να αποκτήσει γήπεδο Tae Kwon Do και να ναυαγήσει στο κωπηλατοδρόμιο του Μαραθώνα.
Τότε έμοιαζε μάλλον δύσκολο να σιγοτραγουδήσει κάποιος: «Εχουμε έξοδα μεγάλα/ Αλλά όνειρα μικρά/ Πριν να βγει καλά ο μήνας/ Εχω πάρει δανεικά».
«Βλέπετε» - λέει ο Ιωάννης Πανουτσόπουλος - «ο μαραθωνοδρόμος καθυστέρησε αυτή τη φορά να μας φέρει τα νέα και ακόμα περισσότερο να μας προσκομίσει τον λογαριασμό. Ομως η χώρα που μπορούσε να καθελκύει την έπαρση και την αλαζονεία της έχει αλλάξει πλέον δραματικά. Μαζί με τη χώρα αλλάζουμε κι εμείς. Τα τραγούδια που πριν είκοσι χρόνια έμοιαζαν να αφορούν μόνον τους δημιουργούς τους, τώρα δυστυχώς αφορούν το σύνολο σχεδόν της κοινωνίας μας. Αυτά τα τραγούδια και κάποια που γεννήθηκαν τα τελευταία χρόνια, αποτέλεσαν το υλικό μιας παράστασης, που οι δύο δημιουργοί παρουσίασαν σε διάφορες εκδηλώσεις, τόσο εντός, όσο και εκτός των Αθηνών. Αυτό υποδηλώνεται από τον τίτλο του πρώτου τραγουδιού, αλλά και από τους 12 μύθους που συνοδεύουν τα 15 τραγούδια. Κρίθηκε λοιπόν απαραίτητο μαζί με τους στίχους των τραγουδιών, να παρατεθούν και οι δώδεκα μύθοι που αποτελούσαν το υλικό αυτής της παράστασης που είχε τον τίτλο "Φυλάξου".
ΥΓ: Το ομότιτλο τραγούδι γράφτηκε ως αφιέρωση στην ποιήτρια Μαρία Ρήγα Πανουτσοπούλου την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του πρώτου έτους της χιλιετίας που διανύουμε. Πέρασαν 14 χρόνια από τότε που γράφτηκε το τραγούδι και 7 χρόνια από τότε που η Μαρία Ρήγα Πανουτσοπούλον έσκισε όποιο "μνημόνιο" την έδενε με τα γήινα και ξεκίνησε το πιο μακρινό της "ταξίδι"».
Παράλληλοι και κάθετοι οι άνθρωποι να τρέχουν
Φυλάξου μήπως έχουμε ό,τι έχουν.
Ρολόγια που σταμάτησαν ρολόγια που χτυπάνε
Φυλάξου και δεν ξέρω πού το πάνε.
Περίπτερα ορθάνοιχτα περίπτερα κλεισμένα
Φυλάξου και πουλάνε στον καθέναν.
Επαίτες που κοιτάζουνε το κέρμα και γελάνε
Φυλάξου από όσους «κονομάνε».
Δημότες που συνάχτηκαν σε βρώμικη πλατεία
Φυλάξου από μια χιλιετία.
Λίγα λεπτά αμύνονται μπροστά σε χίλια χρόνια
Φυλάξου και μας στρίμωξαν τα πιόνια.
Παντού πυροτεχνήματα παντού γιορτή και φώτα
«Ολα κυλούσαν παραμυθένια. Σαν την εποχή που έτριζαν τα ξύλα στο τζάκι και ο παππούς έψηνε το τελευταίο κάστανο, την ώρα που η Σταχτοπούτα φορούσε το πιο όμορφο γοβάκι και από τη χαρά της πατούσε τα λιγοστά ψίχουλα του Κοντορεβιθούλη. Από δω το είχε, από κει το είχε, μέχρι να ξημερώσει είχε πείσει τη γιαγιά να πιάσει αμέσως δουλειά. Να γράψει αυτό το παραμύθι και με αυτόν τον τρόπο να εξασφαλίσει κάποτε μια αξιοπρεπή παραμυθοσύνταξη, μια σίγουρη παραμυθοστέγη και ένα μαγικό τζάκι που φλέγεται για βιολογικές αναμνήσεις. Γιατί ποτέ δεν ξέρεις πού σε οδηγεί ένα παραμύθι και ποτέ δεν μπορείς να υποψιαστείς τι μπορεί να δει μια τυφλή γιαγιά που αγαπάει τη ζωή και ξέρει καλά να μιλάει τη γλώσσα της αλήθειας. Μια γιαγιά που είναι τυφλή, ακριβώς για να μας βλέπει καλύτερα!»

Σοφία ΑΔΑΜΙΔΟΥ