2 Ιουν 2014

Η Νεολαία στο ΔΣΕ

 Η Νεολαία στο ΔΣΕ


«Σ' ευχαριστώ ψηλό βουνό που μες στην αγκαλιά σου / με δέχτηκες φιλόξενα σα στοργικός πατέρας. / Τι να την κάνω τη ζωή κάτω στο σκλάβο κάμπο; / Πικρό στο στόμα το ψωμί και το νερό φαρμάκι, / μαυροντυμένα τα δενδριά και το τραγούδι κλάμα... / Δώσε βουνό στο σώμα μου τη λεβεντιά του ελάτου / κι άκακη σαν τα πρόβατα που βόσκουν στις πλαγιές σου / κάν' την ψυχή μου να μπορεί να κυβερνάει το μίσος / που η αδικιά το θέριεψε και δώσε στην καρδιά μου / του καταρράκτη την ορμή, της πυρκαγιάς τη φλόγα, / του ντουφεκιού μου τη βροντή κάν' την αστροπελέκι / για να λουφάξει ο τύραννος και να ξυπνήσει ο σκλάβος. / Λεύτερα σεις αγρίμια μου τα δόντια σας τροχίστε / και σεις πυκνά χαμόδεντρα σάξετε τα κλαδιά σας / να μην πατήσει ο τύραννος το λεύτερό σας χώμα. / Κι όταν θε να 'ρθει η Ανοιξη και λιώσουνε τα χιόνια / και θα φυσήξει δροσερό της λευτεριάς τ' αγέρι / αϊτέ μου δώσμου τα φτερά κι ελάφι μου τα πόδια και ρεματιά μου την ορμή για να χυθώ στον κάμπο / να δώσω βόλι στο φονιά και λευτεριά στο σκλάβο».

Η Προσευχή του Αντάρτη

Το δεύτερο δεκαήμερο του Οκτώβρη του 1947, λίγες μέρες πριν συμπληρωθεί ένας χρόνος από την ίδρυση του ΔΣΕ, ιδρύθηκε η Δημοκρατική Νεολαία Ελλάδας (ΔΝΕ) με σκοπό να συμπεριλάβει στις τάξεις της τους νέους μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού και τη νεολαία που ζούσε στις περιοχές που ο τελευταίος είχε υπό τον έλεγχό του. Η ίδρυση της ΔΝΕ ήταν μια επείγουσα αναγκαιότητα δεδομένου ότι στο βουνό είχαν βγει πολλοί νέοι-μέλη της ΕΠΟΝ και η πολιτικοστρατιωτική δουλιά στους νέους ανθρώπους ήταν ειδικού χαρακτήρα δουλιά που απαιτούσε την ύπαρξη μιας ξεχωριστής νεολαιίστικης οργάνωσης. Για δημιουργία οργανώσεων της ΕΠΟΝ στο ΔΣΕ και στις ελεύθερες περιοχές, σ' εκείνες τις συνθήκες, δεν μπορούσε να γίνεται λόγος. Η ΕΠΟΝ στην υπόλοιπη Ελλάδα, αν και δρούσε σε καθεστώς ημιπαρανομίας, ήταν ακόμη τυπικά νόμιμη και μια εμφάνισή της στις τάξεις των ανταρτών θα προκαλούσε αναπόφευκτα, από την κυβέρνηση των Αθηνών και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς της, ένα άμεσο, εκτεταμένο πογκρόμ εναντίον των μελών, των οπαδών και των φίλων της, κάτι που στη δεδομένη στιγμή η ηγεσία του αντάρτικου κινήματος δεν είχε κανένα λόγο να επιθυμεί.


Πριν την ίδρυση της Δημοκρατικής Νεολαίας, μέσα στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού γινόταν συστηματική δουλιά στους νέους αντάρτες και σε ορισμένες περιπτώσεις είχε συγκροτηθεί ξεχωριστή οργάνωση Νεολαίας, που όμως είχε τοπικό χαρακτήρα. Για παράδειγμα, στα τέλη του 1946 ή μέσα στο Γενάρη του 1947 το Αρχηγείο του Δημοκρατικού Στρατού Κιλκίς αποφάσισε την ίδρυση ξεχωριστής οργάνωσης των νέων μαχητών με την επωνυμία «Οργάνωση Δημοκρατικής Ενοπλης Νεολαίας (ΟΔΕΝ)». Η ΟΔΕΝ από το Γενάρη του 1947 εξέδιδε ένα μικρό πολυγραφημένο εφημεριδάκι που είχε τον τίτλο «Η Φωνή της ΟΔΕΝ». Από το πολιτικό πλαίσιο και από το κείμενο, στο οποίο παρουσιάζονται οι «σκοποί και καθήκοντα της ΟΔΕΝ», η εν λόγω οργάνωση πατούσε στις αρχές της ΕΠΟΝ - άλλωστε, για ΕΠΟΝίτες και οπαδούς της ΕΠΟΝ επρόκειτο -, όπως αυτές μεταφράζονται στις συνθήκες και στο πλαίσιο δράσης του αγώνα του ΔΣΕ. Η ΟΔΕΝ απέβλεπε στο «δυνάμωμα της πίστης των νέων στα ιδανικά της Δημοκρατίας», «στην ανάπτυξη της μόρφωσης και της ψυχαγωγίας», «στην οργάνωση της ζωής» των νέων σε συνθήκες πολέμου, «στην ανάπτυξη της μαχητικής (τους) πρωτοπορίας». Συγκροτούνταν σε ομάδες μέσα στα τμήματα του ΔΣΕ. Δίπλα στο αρχηγείο και στα υπαρχηγεία δημιουργούσε μία «υποδειγματική ομάδα». Οι υπεύθυνοι των ομάδων συγκροτούσαν ένα καθοδηγητικό όργανο που ήταν το «Γραφείο του Συγκροτήματος» και οι υπεύθυνοι των υπαρχηγείων μαζί με τον αντιπρόσωπο της ΟΔΕΝ στο αρχηγείο συγκροτούσαν το κεντρικό «όργανο του αρχηγείου». Από τα στοιχεία που έχουμε υπόψη μας δε γνωρίζουμε αν δημιουργήθηκαν και σε άλλα αρχηγεία του ΔΣΕ - πέραν του Κιλκίς - οργανώσεις νεολαίας σαν την ΟΔΕΝ. Είναι πολύ πιθανό να συνέβη. Για να φτάσουμε όμως στην ίδρυση της Δημοκρατικής Νεολαίας Ελλάδας, που αγκάλιαζε όλο το Δημοκρατικό Στρατό και τις ελεύθερες περιοχές, δε χωράει αμφιβολία πως είχαμε τέτοια ξεχωριστή ανάπτυξη της δράσης της Νεολαίας στα αντάρτικα τμήματα, που μπορεί μεν να μην έφτανε σε κατά τόπους ξεχωριστή οργανωτική συγκρότηση αλλά υποχρέωνε την ηγεσία του ΔΣΕ - και φυσικά το ΚΚΕ - να ανταποκριθεί στην ανάγκη συγκρότησης μιας ξεχωριστής κεντρικής νεολαιίστικης οργάνωσης.

Με την ίδρυσή της η Δημοκρατική Νεολαία Ελλάδας εξέδωσε δύο ντοκουμέντα. Το πρώτο είναι το ιδρυτικό της κείμενο που περιγράφει τους σκοπούς της. Το δεύτερο είναι η διακήρυξή της, με την οποία καλεί τους νέους και τις νέες της Ελλάδας να ενταχθούν στο ΔΣΕ, να στηρίξουν και να ενισχύσουν τον αγώνα του. Επειδή πρόκειται για δύο ιστορικά ντοκουμέντα, παντελώς άγνωστα τόσο στους ιστορικούς όσο και στο ευρύ αναγνωστικό κοινό θα τα παραθέσουμε ολόκληρα.
Το ιδρυτικό κείμενο έχει ως εξής:

«ΙΔΡΥΤΙΚΟ της ΔΝΕ

Το δεύτερο δεκαήμερο του Οκτώβρη ιδρύθηκε στην Ελεύθερη Ελλάδα οργάνωση της Νεολαίας με τον τίτλο: "Δημοκρατική Νεολαία Ελλάδας".

1ον) Σκοποί της Δημοκρατικής Νεολαίας είναι: α) Η μαχητική συμμετοχή της ελληνικής νεολαίας στον αγώνα του λαού και του Δημοκρατικού Στρατού για το διώξιμο των ξένων ιμπεριαλιστών και την εξασφάλιση της Ανεξαρτησίας και της Ακεραιότητας της χώρας, για τον θρίαμβο της Δημοκρατίας. β) Ο αγώνας για τη συμφιλίωση της νεολαίας και του λαού για την εξασφάλιση της ομαλής δημοκρατικής ζωής στην Ελλάδα. γ) Η εξύψωση του μορφωτικού και εκπολιτιστικού επιπέδου των νέων, η συμμετοχή της σε κάθε είδους κοινωφελή δράση και η ολόπλευρη βοήθεια στη λαϊκή εξουσία στα μέρη που απελευθερώνονται από τον Δ.Σ.

ΕΠΟΝίτες στο ΔΣΕ

2ον) Η Δημοκρατική Νεολαία για την επιτυχία των σκοπών της: α) Θα βοηθήσει με όλα τα μέσα για την επιτυχία της Γενικής επιστράτευσης του Δ.Σ. και την ολοκληρωτική ένταξη των νέων στο Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας. β) Καλεί τους πιο διαλεχτούς μαχητές της Δημοκρατίας, τους νέους και τις νέες να ενταχθούν στους ιδιαίτερους πολεμικούς σχηματισμούς της Νεολαίας του Δημοκρατικού Στρατού, που θα πρέπει να γίνουν τα καλύτερα τμήματά του. γ) Οργανώνει τα μέλη της οργάνωσης που βρίσκονται στο Δ.Σ. στις αντίστοιχες κατά στρατιωτική μονάδα πολιτικές οργανώσεις της Δημοκρατικής Νεολαίας Ελλάδας. Οι πολιτικές οργανώσεις της Δημοκρατικής Νεολαίας Ελλάδας που βρίσκονται στο στρατό σκοπό τους έχουν την υποδειγματική εκτέλεση των καθηκόντων του Δ.Σ., την πολιτική διαφώτιση και διαπαιδαγώγηση των νέων και την οργάνωση του εκπολιτιστικού έργου στο Δημοκρατικό Στρατό. δ) Θα καταβάλλει δραστήρια προσπάθεια για τη μεγαλύτερη ανάπτυξη και σφυρηλάτηση των πιο στενών δεσμών ανάμεσα στο λαό και το Δημοκρατικό Στρατό και θα φροντίσει για την ολόπλευρη ενίσχυση του Δ.Σ. από τον ελληνικό λαό και τους νέους».

Το κείμενο της Διακήρυξης της ΔΝΕ αναφέρει:

«Νέοι και νέες, όλοι στο Δημοκρατικό Στρατό
ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ της "Δημοκρατικής Νεολαίας Ελλάδας"
Με την ευκαιρία της πρώτης επετείου της ίδρυσης του Γεν. Αρχηγείου του Δημ. Στρατού Ελλάδας η "Δημοκρατική Νεολαία" απευθύνει προς το Δημοκρατικό Στρατό και τους ηρωικούς του μαχητές τον πιο θερμό μαχητικό χαιρετισμό. Απευθυνόμαστε ιδιαίτερα προς τους νεαρούς μαχητές της Δημοκρατίας, προς τα παιδιά της ηρωικής ΕΠΟΝ για να τους εκφράσουμε τη βαθιά αγάπη και εκτίμηση για τον ηρωικό τους αγώνα. Η ελληνική νεολαία είναι σήμερα περήφανη γιατί ο Δημ. Στρατός κράτησε ψηλά τη σημαία της Δημοκρατίας και της ανεξαρτησίας της Πατρίδας μας. Ο Δημ. Στρατός έσωσε την τιμή της Ελλάδας και αποτελεί σήμερα τη σίγουρη εγγύηση για το διώξιμο των ξένων ιμπεριαλιστών και την εξασφάλιση της Δημοκρατίας.


Νέοι και νέες της Ελλάδας,
Τα ανώτερα και ευγενικότερα ιδανικά, την υψηλή ιδέα της Δημοκρατίας, το πιο πολύτιμο αγαθό μας, την εθνική ανεξαρτησία, το μέλλον και την ευτυχία της καινούριας γενιάς, τα τσαλαπάτησε και τα 'ριξε στο βούρκο η σημερινή προδοτική κυβέρνηση Σοφούλη, όπως κι οι προηγούμενες. Η ζωή, η αξιοπρέπεια και η τιμή των γονιών μας, των αδελφών μας στα μέρη που εκτείνεται η μοναρχοφασιστική κυριαρχία έχει αφεθεί στη διάθεση των ΜΑΥ και του χωροφύλακα ληστή, του προδότη χαφιέ και του χίτη δολοφόνου. Η φτώχεια και δυστυχία, το κλείσιμο των σχολείων, τα ναρκωτικά, η διαφθορά, ο χίτικος δολοφονικός εκφυλισμός, τα χιτλερικά τάγματα εργασίας του αρχηγού της ΕΟΝ Παύλου είναι τα δώρα του μοναρχοφασισμού και της αγγλοαμερικανικής κατοχής προς τους νέους της χώρας μας.
Ο αγώνας όμως του ελληνικού λαού, ο πόλεμος που διεξάγει ο Δημ. Στρατός έχει φουντώσει σε ολόκληρη τη χώρα. Ο πιο σκληρός πόλεμος διεξάγεται για τη Λευτεριά και τη Δημοκρατία στα βουνά της Ελλάδας. Ο Δημ. Στρατός είναι σε θέση σήμερα να δώσει τα πιο αποφασιστικά χτυπήματα που θα οδηγήσουν στο διώξιμο των ξένων ιμπεριαλιστών και στην εξασφάλιση της Δημοκρατίας στη χώρα μας.
Στον αγώνα αυτό τα νιάτα της χώρας πρέπει να πάρουν την πρώτη θέση. Το συμφέρον του έθνους, η ανάγκη να σωθεί και να ζήσει ο λαός μας, να ευτυχίσει και να δημιουργήσει το μέλλον της η νέα γενιά, μας δημιουργούν βαθιά συναίσθηση της ευθύνης και το ιερό καθήκον να πάρουμε μέρος με τη δύναμή μας στον ένοπλο αγώνα που διεξάγει σήμερα ο λαός μας».
Πίνακας με στατιστικά στοιχεία από την άμιλλα της ΕΠΟΝ για το μήνα Ιούνη του 1949

Νέοι και νέες των πόλεων και των χωριών,

Φοιτητές - εργάτες - αγρότες,

Μη γίνεστε γενίτσαροι του μισθοφορικού στρατού του προδότη Σοφούλη. Μην πολεμάτε τ' αδέρφια σας παίρνοντας το όπλο και το ψωμί που δίνουν οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές στο μοναρχοφασιστικό στρατό. Μην αντιμετωπίζετε παθητικά την κυβερνητική επιστράτευση, με την προληπτική φυλάκιση στα στρατόπεδα των υποψηφίων για επιστράτευση. Σκεφθείτε για λογαριασμό τίνος και για ποια ιδανικά πολεμάει ο μοναρχοφασιστικός στρατός. Τα ιδανικά της Δημοκρατίας και της εθνικής τιμής και ανεξαρτησίας, που προσπαθεί να βυθίσει στο βούρκο η σημερινή κυβέρνηση του Σοφούλη, σηκώστε τα ψηλά, υπερασπίστε, πολεμήστε με πάθος γι' αυτά μέσα από τις γραμμές του Δ.Σ. Η θέση σήμερα κάθε νέου, κάθε Δημοκράτη, κάθε ΕΠΟΝίτη είναι μέσα στο Δημοκρατικό Στρατό.

Νέοι και νέες,
Καταταχθείτε όλοι στο Δ.Σ.

Πάρτε μέρος στους λόχους, στα τάγματα και τις ταξιαρχίες της νεολαίας που άρχισε να δημιουργεί ο Δημοκρατικός Στρατός.

Βοηθήστε να γίνουν οι σχηματισμοί της Νεολαίας υποδειγματικοί στη μαχητικότητα, την πολεμική τέχνη και τη σιδερένια πειθαρχία που αρμόζει στους φλογερούς μαχητές της Δημοκρατίας.
Ενας πολεμικός συναγερμός θα πρέπει να συναρπάσει ολόκληρη τη νεολαία μας, όλο το λαό μας.


Για το διώξιμο των ξένων ιμπεριαλιστών
Για τη Λευτεριά και τη Δημοκρατία
Για τη Νίκη του Δημοκρατικού Λαού
Για το μέλλον και την ευτυχία της νέας μας γενιάς

Ολοι στ' άρματα

Δημοκρατική Νεολαία της Ελλάδας».

Η δράση της ΔΝΕ

Κατά τα πρότυπα της ΕΠΟΝ, που στην Κατοχή είχε συντάξει και κυκλοφορήσει δώδεκα αρχές - τον περίφημο «Δωδεκάλογο της Νεολαίας της Ελλάδας» - που σηματοδοτούσαν τη φυσιογνωμία του ΕΠΟΝίτη αγωνιστή, το χαρακτήρα της δράσης και τα ιδανικά του, η ΔΝΕ είχε το δικό της αντίστοιχο κείμενο αρχών (το ίδιο συνέβαινε και με την ΟΔΕΝ5), το «Δεκάλογο του Μαχητή της Δ.Ν.». Τον παραθέτουμε ολόκληρο:

«1. Είμαι στρατιώτης του Δ.Σ.Ε. και πολεμώ για τη δημοκρατία, την τιμή και την ανεξαρτησία της πατρίδας μου.
2. Εξασκούμαι καθημερινά στη στρατιωτική τέχνη και φιλοδοξώ να γίνω υπόδειγμα γενναίου, ικανού και έμπειρου μαχητή.
3. Είμαι πάντα πρόθυμος ν' αναλάβω και να εκτελέσω με επιδεξιότητα και σβελτάδα τις πιο επικίνδυνες αποστολές.
4. Κρατώ τη στρατιωτική πειθαρχία και εκτελώ πρόθυμα κάθε διαταγή, απ' την πιο μικρή διάταξη του κανονισμού μέχρι την πιο επικίνδυνη μαχητική αποστολή.
5. Είμαι ζωηρός, αισιόδοξος, κεφάτος, ξέρω να δουλεύω και να πολεμώ τραγουδώντας. Σκορπώ τη ζωή στην ομάδα και στο περιβάλλον μου.
Τρικ-κάλεσμα της ΔΝΕ - Οχι στην επιστράτευση της κυβέρνησης Σοφούλη

6. Είμαι καθαρός και γερός στην ψυχή και στο σώμα.
7. Είμαι υπόδειγμα στις προσωπικές σχέσεις με τους συναγωνιστές μου. Είμαι δεμένος με τη νεολαία και το λαό με το δεσμό της Λαϊκής Αλληλεγγύης.
8. Είμαι ακούραστος διαφωτιστής του λαού και της νεολαίας, απ' το πιο μεγάλο ζήτημα του αγώνα ως τις τελευταίες οδηγίες για την παραγωγή.
9. Μ' άγρυπνο μάτι προφυλάσσω το Δ.Σ., κρατώ τα μυστικά του, καταπολεμώ τη φλυαρία.
10. Το όπλο μου και τη ζωή μου τα 'χω αφιερώσει στην υπόθεση του Λαού, στη Δ.Ν., στο Δ.Σ.Ε., στην πατρίδα μου.

Με την ίδρυση της ΔΝΕ σ' όλο το μήκος και το πλάτος του ΔΣΕ συγκροτήθηκαν ξεχωριστοί σχηματισμοί της Νεολαίας και ταυτόχρονα άρχισε η εντατική προσπάθεια για τη δημιουργία πολιτικών οργανώσεων της ΔΝΕ μέσα στο Δημοκρατικό Στρατό. Η εφημερίδα του Γενικού Αρχηγείου του ΔΣΕ, «Εξόρμηση», μας δίνει μια συνοπτική αλλά αρκετά σαφή εικόνα εκείνου του πρώτου οργανωτικού ξεκινήματος της ένοπλης νέας γενιάς. «Οι δεκάδες χιλιάδες μαχητές του Δ.Σ. - γράφε7 - είναι στην πλειοψηφία τους νεαροί αγωνιστές που η άγρια τρομοκρατία κι ο πόθος για μια καινούρια, ελεύθερη και δημοκρατική ζωή τους έσπρωξε στο βουνό. Με την ίδρυση της Δ.Ν. γίνεται μια ολοκληρωτική στροφή και προσαρμογή του δημοκρατικού κινήματος της Νέας Γενιάς στον ένοπλο αγώνα, στο πλευρό του Δ.Σ. Τρεις μήνες ζωής της Δ.Ν. έφεραν σοβαρά αποτελέσματα. Οργανώνονται οι νέοι του Δημ. Στρατού στις οργανώσεις της νεολαίας, οι νεολαιίστικες οργανώσεις της υπαίθρου αρχίζουν μια δραστήρια προσπάθεια για την ενίσχυση του Δ.Σ. σε τρόφιμα και σε ρουχισμό. Ιδρύονται οι πρώτοι σχηματισμοί της Δ.Ν. Οι πρώτοι λόχοι που ιδρύθηκαν σ' όλα τα αρχηγεία δίνουν σοβαρές μάχες που δείχνουν ότι ο ενθουσιασμός, η μαχητικότητα και η πολεμική άμιλλα είναι πολύτιμα στοιχεία στην πολεμική επίδοση του στρατού μας».

Πέρα από την πολεμική δράση όλων των ειδών, η ΔΝΕ ανέπτυξε πλούσιο μορφωτικό και πολιτιστικό έργο τόσο ανάμεσα στα μέλη της όσο και ανάμεσα στους νέους των ελεύθερων περιοχών. Ταυτόχρονα συμμετείχε και στην παραγωγική διαδικασία (μάζεμα της σοδειάς, κλπ.). Ξεχωριστή ήταν η διαφωτιστική της δουλιά. Σε κεντρικό επίπεδο έβγαινε η εφημερίδα «Νέος Μαχητής», ενώ στα κατά τόπους τμήματα και σχηματισμούς του ΔΣΕ έβγαιναν μια σειρά από έντυπα και εφημερίδες, όπως ο «Νέος Μαχητής», η «Θύελλα» και τα «Νέα της ΔΝΕ» στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, τα «Μαχητικά Νιάτα» στην Κεντρική Μακεδονία, κ.ο.κ. Τέλος, οι προκηρύξεις της και τα προπαγανδιστικά τρικ που ρίχνονταν στις περιοχές που ήλεγχε ο κυβερνητικός στρατός αλλά και μέσα στις γραμμές του τελευταίου είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στην ιστορία της, το οποίο γράφτηκε με θάρρος, τόλμη, αυταπάρνηση και ηρωισμό, πηγή των οποίων υπήρξε η αφοσίωση στα ιδανικά του αγώνα για μια καλύτερη, πιο δίκαιη, για μια ανθρώπινη κοινωνία.

Ασφαλώς, στον περιορισμένο χώρο που διαθέτουμε δεν είναι δυνατό να περιγραφεί σε λεπτομέρειες η δράση της ΔΝΕ, ακόμη κι αυτή η ξεχωριστή συμβολή της στις μεγάλες στιγμές του Δημοκρατικού Στρατού. Η ΔΝΕ ακολούθησε την πορεία του ΔΣΕ. Γεύτηκε τις επιτυχίες και τις αποτυχίες του, αντιμετώπισε τις ίδιες δυσκολίες μ' αυτόν. Κι όταν ήρθε η ώρα της ανασυγκρότησης της ΕΠΟΝ αφομοιώθηκε στις γραμμές της αφού ήταν σάρκα από τη σάρκα της.

Η ανασυγκρότηση της ΕΠΟΝ

Οπως ήδη αναφέραμε στην αρχή, όταν ιδρύθηκε η ΔΝΕ, η ΕΠΟΝ ήταν τυπικά νόμιμη και δεν ήταν σκόπιμο να εμφανίσει οργανώσεις της στις τάξεις του ΔΣΕ. Λίγο αργότερα όμως με τον Α.Ν. 509/1947 μαζί με το ΚΚΕ και το ΕΑΜ, εκτός νόμου τέθηκαν και οι συνδεδεμένες μαζί τους οργανώσεις, συνεπώς και η ΕΠΟΝ. Το γεγονός αυτό δεν οδήγησε σε άμεση μετονομασία της ΔΝΕ σε ΕΠΟΝ δεδομένου ότι η τελευταία συνέχισε να δρα, στο μέτρο του δυνατού, παράνομα ενώ πολλά μέλη της περνούσαν στο βουνό, εντάσσονταν στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού και συμμετείχαν έτσι στην οργάνωση της ΔΝΕ. Με δυο λόγια, η Δημοκρατική Νεολαία Ελλάδας δεν ήταν τίποτε περισσότερο από την ΕΠΟΝ, που δρούσε με άλλο όνομα μέσα στο ΔΣΕ και στις ελεύθερες περιοχές. Γι' αυτό και τα μέλη της ΔΝΕ δεν έπαψαν ποτέ να αποκαλούνται ΕΠΟΝίτες.

Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα τα πράγματα παρέμειναν ως είχαν αλλά προς τα τέλη του 1948- αρχές '49 συνειδητοποιήθηκε η ανάγκη για μια νέα ανασυγκρότηση στην οργάνωση της Νεολαίας. Μια ανασυγκρότηση που πήγαζε από τα προβλήματα καθοδήγησης στις τάξεις της ΔΝΕ και κυρίως από τους νέους πολιτικούς στόχους που έθετε η ηγεσία του κινήματος. Συγκεκριμένα, στις 30-31 του Γενάρη του 1949 συνήλθε η 5η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, η οποία υπερεκτιμώντας - όπως μπορούμε να κρίνουμε με την ύστερη γνώση - τις δυνατότητες του Δημοκρατικού Στρατού και υποτιμώντας τον αντίπαλο, εκτίμησε λαθεμένα ότι το 1949 ήταν χρόνος αποφασιστικής καμπής του πολέμου κι ότι ο ΔΣΕ μπορούσε να πάρει την πρωτοβουλία στις εσωτερικές εξελίξεις. «Η τύχη του μοναρχοφασισμού και της αμερικανοκρατίας στην Ελλάδα το 1949 - αναφέρεται στην πολιτική απόφαση της Ολομέλειας - εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο απ' τη μαχητική δράση του ΔΣΕ, απ' το ξεσήκωμα του λαού στις πόλεις, απ' την αποφασιστική και με συνέπεια εφαρμογή της πολιτικής μας για συναδέλφωση, συνεννόηση και ειρήνη. Τα βάσανα του λαού μπορούν να τελειώσουν μέσα στο 1949 και η Ελλάδα να δει φως και λευτεριά όταν όλοι οι πατριώτες και πατριώτισσες κάνουν ως το τέλος το καθήκον τους». Στο πλαίσιο αυτού του προσανατολισμού θεωρήθηκε ότι η ανασυγκρότηση της ΕΠΟΝ θα εξυπηρετούσε καλύτερα το σκοπό του ξεσηκωμού του λαού και της νεολαίας. Ετσι, η 5η Ολομέλεια κατέληξε στην ανασυγκρότηση της ΕΠΟΝ χωρίς βεβαίως να κρύβει ότι υπήρξε σοβαρή καθυστέρηση στη δουλιά με τη ΔΝΕ. Στο σχετικό σημείο της πολιτικής απόφασης της Ολομέλειας αναφέρεται: «Σε αντίθεση με τη γυναικεία δουλιά απαράδεκτη καθυστέρηση παρουσιάζουμε με τη ΔΝΕ. Πρέπει κι εδώ στο πιο σύντομο χρονικό διάστημα, να βελτιώσουμε την κατάσταση ριζικά με την ανασύσταση της ΕΠΟΝ, δίνοντας στη νεολαία και στις οργανώσεις της, σε όλες τις εκδηλώσεις της πολιτικής, κρατικής, στρατιωτικής, εκπολιτιστικής ζωής μας, τη θέση που τόσο αντάξια κρατά με το όπλο στο χέρι».

Οταν ανακοινώθηκαν οι αποφάσεις της 5ης Ολομέλειας, στις τάξεις των νεολαίων μαχητών του ΔΣΕ ξεκίνησε η δουλιά της ανασύστασης της ΕΠΟΝ. Στην καθημερινή Εφημερίδα του Δημοκρατικού Στρατού «Προς τη Νίκη» διαβάζουμε: «Η πρόταση της 5ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ να ανασυσταθεί η οργάνωση της νεολαίας της Ελλάδας, η ηρωική ΕΠΟΝ, ξεσήκωσε κύμα ενθουσιασμού στους νέους μαχητές και τις μαχήτριες του ΔΣΕ. Εδωσε καινούριο θάρρος και πίστη στα νιάτα της σκλάβας Ελλάδας. Ξανάφερε στη μνήμη τους όλους εκείνους τους δοξασμένους αγώνες της πρώτης κατοχής, τους αξέχαστους συναγωνιστές τους που με τη λέξη ΕΠΟΝ στα χείλη σύρθηκαν στις κρεμάλες, όλους εκείνους που με τη δική τους πίστη κράτησαν ψηλά το μέτωπό τους στα Χαϊδάρια των Γερμανών και στα μπουντρούμια της αμερικανοκρατίας. Η ΕΠΟΝ έχει ριζώσει βαθιά στις καρδιές της ελληνικής νεολαίας. Την αγάπησαν και την αγαπούν τα παιδιά και τα κορίτσια της Ελλάδας γιατί αυτή στάθηκε ο φωτεινός οδηγητής τους στα μαύρα χρόνια της πρώτης κατοχής, αυτή τους έμαθε να μισούν το φασισμό, μ' ένα μίσος βαθύ κι απέραντο, να πολεμούν με πείσμα και αυτοθυσία για τη λευτεριά της πατρίδας τους. Γι' αυτό και τώρα θα ξαναπάρουν στα στιβαρά τους μπράτσα τις τιμημένες σημαίες της ΕΠΟΝ, θα γιορτάσουν αυτό το μεγάλο γεγονός με νέες νικηφόρες εξορμήσεις!».

Στις 30 Μαρτίου του 1949 εκδόθηκε η Διακήρυξη του κεντρικού Συμβουλίου της ανασυγκροτημένης ΕΠΟΝ που παρουσιάζει το πολιτικό πλαίσιο αρχών της οργάνωσης στη νέα αυτή φάση της ιστορίας της, εκτενή αποσπάσματα της οποίας παρουσιάζουμε:

«ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΗΣ ΕΠΟΝ
Νέοι και νέες της Ελλάδας
Επονίτες και επονίτισσες
Πριν λίγο κλείσαν 6 χρόνια από τότε που με την ΕΠΟΝ οδηγητή τα νιάτα της Ελλάδας συνεχίζουν να γράφουν με τους αγώνες και το αίμα τους χρυσές σελίδες στην ένδοξη ιστορία του Λαού μας.
Από τότε σ' όλα τα γεγονότα η νεολαία φάνηκε άξιο παιδί του αδούλωτου λαού μας, πάντα πρώτη στον αγώνα για ένα καλύτερο αύριο. Κι όταν ύστερα από το Δεκέμβρη και το μεταβαρκιζιανό όργιο, ξεπετάχτηκε το Λιτόχωρο, σαν η πρώτη ένοπλη προειδοποίηση του λαού μας σε κείνους που ξαπολούσαν τον εμφύλιο πόλεμο, η νεολαία τό 'νιωσε σα δικό της το προσκλητήριο αυτό. Κι όσοι νέοι και νέες κυνηγημένοι από τους δήμιους βλέπαν τη ζωή τους να κινδυνεύει, άρπαξαν ξανά το όπλο και βγήκαν στο βουνό.
Από τότε πέρασαν 3 χρόνια. Η ΕΠΟΝ στις πόλεις και οι επονίτες και οι επονίτισσες στο βουνό μέσα στη ΔΝΕ ύψωσαν καινούρια τρόπαια. Χιλιάδες νέοι και νέες στο ΔΣΕ αναδείχτηκαν ήρωες και ηρωίδες, στέκονται σαν παράδειγμα για μίμηση και ηθικό δίδαγμα για τη νεολαία.
Γίναν ιστορία, θρύλος, τραγούδι. Χιλιάδες νέοι και νέες στη σκλαβωμένη Ελλάδα απορρίπτουν περήφανα τις προτάσεις να προσκυνήσουν, κλείνονται στις φυλακές, σέρνονται στα ξερονήσια, βασανίζονται στη Μακρόνησο κι αντιμετωπίζουν με το κεφάλι ψηλά το εκτελεστικό απόσπασμα.
Τώρα νέοι της Ελλάδας, η ΕΠΟΝ σας καλεί για άλλη μια φορά σε Πανελλαδική εξόρμηση κάτω από τη σημαία της για να βοηθήσουμε να γίνει το 1949 χρονιά αποφασιστικής καμπής για τη νίκη.
Επονίτες και επονίτισσες, μαχητές του ΔΣΕ.
Μέσα στους ξεχωριστούς σχηματισμούς της ΕΠΟΝ ή στ' άλλα τμήματα του ΔΣΕ ας γίνουμε το παράδειγμα ηρωισμού και αυτοθυσίας. Υπόδειγμα πειθαρχίας. Πρώτοι και καλύτεροι στις πιο επικίνδυνες αποστολές. Να κατακτήσουμε την πολεμική τέχνη. Με τη φιλοδοξία ν' αναδειχτούμε, έχοντας για παράδειγμα μια σειρά επονίτες που σήμερα διοικούν μεγάλες μονάδες του ΔΣΕ. Με τις επονίτικες ομάδες των ΠΕ να βοηθήσουμε ν' ανάψει το τρίτο μέτωπο στα μετόπισθεν του εχθρού. Να μπούμε στις πόλεις. Να βοηθήσουμε ν' ανασυγκροτηθεί παντού η ΕΠΟΝ. Να βοηθήσουμε τη νεολαία να βγει στο βουνό.

Νέοι και νέες, επονίτες και επονίτισσες της σκλάβας Ελλάδας.

Ας ξαναδώσουμε καινούρια ορμή στην ΕΠΟΝ. Να γίνουμε οι υπερασπιστές της ζωής της νεολαίας. Με τ' όπλο στο χέρι να τσακίσουμε τον εχθρό. Να σπάσουμε τον κλοιό και να βγάλουμε στο βουνό χιλιάδες νέους και νέες. Να μιλήσουμε στ' αδέλφια μας τους φαντάρους κι εθνοφρουρίτες, σε κάθε παρασυρμένο Ελληνόπουλο. Να τους βοηθήσουμε να βρουν πιο αποφασιστικά το δρόμο του καθήκοντος και της τιμής...

Νέοι και νέες της Ελλάδας.

Τρία χρόνια τώρα ο Λαός μας αγωνίζεται τον υπέρ πάντων αγώνα. Τρία χρόνια τώρα οι Αγγλοαμερικάνοι κατακτητές και οι ντόπιοι κουίσλιγκς πνίγουν την ωραία και ένδοξη χώρα μας στα δάκρυα και στο αίμα. Την ερημώνουν με τη φωτιά και το σίδερο. Προσπαθούν με όλα τα μέσα να γονατίσουν την περήφανη ψυχή του λαού μας.
Ομως όλα τα σχέδιά τους θ' αποτύχουν. Γιατί ο Λαός μας που αγωνίζεται για το δίκιο του, δεν μπορεί να νικηθεί. Μέρα με τη μέρα γινόμαστε πιο δυνατοί. Μέρα με τη μέρα πλησιάζουμε προς τη νίκη. Γιατί κοντά σ' όλα τ' άλλα στο πλευρό μας πανίσχυρη και αήττητη στέκεται η διεθνής αλληλεγγύη της παγκόσμιας δημοκρατικής ανθρωπότητας, που στις μέρες που μας έρχονται, στο παγκόσμιο συνέδριο της ειρήνης, θα δείξει όλη τη δύναμη και τη θέλησή της να ματαιώσει τα σχέδια των εμπρηστών του πολέμου.

Με το πολεμιστήριο σάλπισμα ΟΛΟΙ ΣΤ' ΑΡΜΑΤΑ ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΗ ΝΙΚΗ, ΕΜΠΡΟΣ επονίτες και επονίτισσες. Να ξανακάνουμε την ΕΠΟΝ καμάρι του ΔΣΕ και του λαού μας. Να φανούμε αντάξιοι της εμπιστοσύνης, της αγάπης και του θαυμασμού της Νεολαίας όλου του κόσμου.
Ελεύθερη Ελλάδα 30/3/49
Το ΚΣ της ΕΠΟΝ».

Στιγμές από τη δράση της ΕΠΟΝ στο ΔΣΕ

Η ΕΠΟΝ, όπως άλλωστε ήταν επόμενο, ανέπτυξε ηρωική δράση στις τάξεις του ΔΣΕ. Το όνομά της συνδέθηκε με τις πιο σκληρές, τις πιο ηρωικές, τις πιο συγκλονιστικές στιγμές της Ιστορίας του αντάρτικου κινήματος 1946 - 1949. Και μόνο αν λάβει υπόψη του κανείς ότι τον Αύγουστο του 1949 ο ΔΣΕ υποχρεώθηκε σε ήττα και συντεταγμένη υποχώρηση στις Λαϊκές Δημοκρατίες με αποτέλεσμα οι μαχητές του να γευτούν την πολύχρονη πολιτική προσφυγιά, είναι αρκετό για να επιβεβαιώσει του λόγου το αληθές.

Από το Μάη του 1949 η ΕΠΟΝ επανεξέδωσε το περίφημο δημοσιογραφικό της όργανο, τη «Νέα Γενιά» σε μορφή περιοδικού, όπως ακριβώς έβγαινε αμέσως μετά τη Βάρκιζα. Τον ίδιο μήνα, το Μάη του '49 δηλαδή, το ΚΣ της ΕΠΟΝ προκήρυξε δίμηνη άμιλλα ανάμεσα στους ΕΠΟΝίτες όλης της Ελλάδας. Η άμιλλα αφορούσε τη στρατιωτική δράση, τη δουλιά στις πόλεις, τη δράση και την προπαγάνδα στις τάξεις του κυβερνητικού στρατού. Για τον έλεγχο της άμιλλας είχαν δημιουργηθεί επιτροπές άμιλλας στις μονάδες του ΔΣΕ καθώς και «Επιτροπή άμιλλας» στο πλαίσιο του ΚΣ της Οργάνωσης, ενώ τα αποτελέσματά της καταγράφονταν σε δεκαπενθήμερη εφημερίδα της Επιτροπής αυτής του ΚΣ που έφερε τον τίτλο «Η Αμιλλά μας». Επίσης είχε γραφτεί κι ένα τραγούδι για την άμιλλα το οποίο έχει ως εξής:

«Το ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΑΜΙΛΛΑΣ
Τα χέρια που κρατούσαν το δρεπάνι/ και το λοστό, τ' αλέτρι το σφυρί/ τώρα γερά κρατάνε το ντουφέκι/ και το βροντούν μ' απόφαση ιερή./ Θερμαίνει την καρδιά μας άγια πίστη/ της λευτεριάς μάς οδηγεί το φως,/ κι είμαστε πάλι δίπλα στο λαό μας/ πιστός οδηγητής του κι αδελφός./ Και πάμε όλοι μαζί χέρι με χέρι,/ μαζί μας πρώτος γίνεται ο στερνός/ και πρώτος είν' απ' όλους μας ο άξιος/ νάναι και στις θυσίες πιο τρανός./ Εμπρός εμείς οι ΕΠΟΝίτες όλοι/ εμπρός της λευτεριάς οι μαχητές/ στην άμιλλά μας πρώτοι εμείς ναρθούμε/ κι όλοι μαζί να βγούμε νικητές./ Ας πάμε όλοι μαζί χέρι με χέρι/ ας γίνει τώρα πρώτος κι ο στερνός/ κι οι πρώτοι ας πάρουν τη σημαία/ στα χέρια τους να γίνει κεραυνός./ Εμπρός με το καινούριο τώρα τ' όπλο/ στης λευτεριάς τη μάχη όλοι εμπρός/ η άμιλλά μας είναι μια για όλους/ να συντριβεί για πάντα ο εχθρός».

1. Αγνωστου νεολαίου Μαχητή του ΔΣΕ. Δημοσιεύτηκε με τον τίτλο «Η προσευχή του Αντάρτη» στην εφημερίδα της Δημοκρατικής Νεολαίας Ελλάδας «Νέος Μαχητής» στο φύλλο 1 της 6ης Δεκεμβρίου 1947 (αρχείο ΚΚΕ).
2. «Η Φωνή της ΟΔΕΝ», Γενάρης 1947, αριθ. Φύλλου 1 (Αρχείο ΚΚΕ).
3. Το Ιδρυτικό και η διακήρυξη της ΔΝΕ παρατίθενται όπως τα βρήκαμε στις εξής πηγές: το πρώτο όπως δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα «Νέος Μαχητής - Οργανο του Συμβουλίου Ανατολ. Μακεδονίας - Θράκης της ΔΝΕ», φύλλο 1, 24/12/1947 (Αρχείο ΚΚΕ). Το δεύτερο, δηλαδή η Διακήρυξη, όπως κυκλοφόρησε σε προκήρυξη εκείνη την εποχή (Ε.Λ.Ι.Α).
4. Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα της ΕΠΟΝ «Νέα Γενιά», αρ. φύλλου 11, 23/9/1943.
5. «Η Φωνή της ΟΔΕΝ», Φλεβάρης 1947, αριθ. Φύλλου 2 (Αρχείο ΚΚΕ). Το αντίστοιχο κείμενο της ΟΔΕΝ ακολουθούσε πιστά τα πρότυπα της ΕΠΟΝ, ήταν δωδεκάλογος και ονομαζόταν «Δωδεκάλογος του Οδενίτη».
6. «Νέος Μαχητής - Οργανο της ΔΝΕ», φύλλο 1 της 6ης Δεκεμβρίου 1947 (αρχείο ΚΚΕ).
7. «Εξόρμηση - Οργανο του ΓΑ του ΔΣΕ», φύλλο 15, 1/1/1948.
8. «Το ΚΚΕ - Επίσημα Κείμενα», εκδόσεις ΣΕ, τόμος ΣΤ΄, σελ. 325 - 326.
9. «Το ΚΚΕ - Επίσημα Κείμενα», εκδόσεις ΣΕ, τόμος ΣΤ΄, σελ. 328.
10. «Προς τη Νίκη», αρ. φύλλου 2, 17/2/1949 (αρχείο ΚΚΕ).
11. «Προς τη Νίκη», αρ. φύλλου 45, 1/4/1949 (αρχείο ΚΚΕ).
12. Από τα στοιχεία που έχουμε υπόψη μας εκδόθηκαν τρία τεύχη της «Νέας Γενιάς» (του Μαΐου, του Ιουνίου και του Ιουλίου 1949).
13. «Προς τη Νίκη», αρ. φύλλου 86, 12/5/1949 (αρχείο ΚΚ

Οι "δημοκρατικές αξίες" της ΕΕ: Όταν οι Βρετανοί εκπαίδευαν τη στρατιωτική χούντα της Βραζιλίας

 Οι "δημοκρατικές αξίες" της ΕΕ: Όταν οι Βρετανοί εκπαίδευαν τη στρατιωτική χούντα της Βραζιλίας

Η στρατιωτική χούντα της Βραζιλίας είναι λιγότερο γνωστή από αυτές της Αργεντινής ή της Χιλής, όμως ήταν εξίσου βίαια, ενώ κράτησε 21 ολόκληρα χρόνια (από το 1964 ως το 1985). Και, όπως συνέβη και με τις περισσότερες δικτατορίες, και σε αυτήν την περίπτωση υπήρχε ξένος «δάκτυλος».

Το βρετανικό δίκτυο BBC φέρνει στο φως στοιχεία που αποδεικνύουν τη συνεργασία της Βρετανίας με τη χούντα της Βραζιλίας, από τα οποία μάλιστα προκύπτει ότι οι Βρετανοί εκπαίδευαν τους Βραζιλιάνους στρατηγούς σε εξελιγμένες τεχνικές ανάκρισης.

Η νυν πρόεδρος της χώρας, Ντίλμα Ρούσεφ, ήταν μεταξύ των χιλιάδων πολιτών που συνελήφθησαν και βασανίστηκαν από τη χούντα, και σήμερα έχει συστήσει μία Επιτροπή Αλήθειας, ώστε να διερευνηθεί το τι ακριβώς συνέβη κατά την περίοδο εκείνη.

Καταθέσεις βασανιστών και βασανισμένων επιβεβαίωσαν πως από τις κλασικές μεθόδους όπως το ανάποδο κρέμασμα και τα ηλεκτροσόκ, η στρατιωτική χούντα κάποια στιγμή πέρασε σε ψυχολογικά βασανιστήρια, τα οποία θεωρήθηκαν πιο αποτελεσματικά – και διόλου τυχαία, το σύστημα αυτό αποκαλείτο «Αγγλικό Σύστημα».

Ο πλέον διαβόητος βασανιστής Πάολο Μαλιάες κατέθεσε μεταξύ άλλων: «Αυτές οι φυλακές με τις κλειστές πόρτες, μπορείς να μεταβάλεις τη θερμότητα, το φωτισμό, τα πάντα μέσα στη φυλακή, αυτή η ιδέα ήρθε από την Αγγλία». Παραδέχθηκε μάλιστα ότι είχε ο ίδιος ταξιδέψει στην Αγγλία για να μάθει τεχνικές ανάκρισης που δεν άφηναν σημάδια στο σώμα του θύματος.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, ο καθηγητής Γκλαούσιο Σοάρες μίλησε με πάνω από δέκα κορυφαίους στρατηγούς της χούντας. Αρκετοί από αυτούς του είπαν ότι είχαν στείλει αξιωματούχους στη Γερμανία, τη Γαλλία, τον Παναμά και τις ΗΠΑ για να μάθουν τεχνικές ανάκρισης – όμως θεωρούσαν ότι οι Βρετανοί είχαν τις καλύτερες μεθόδους.

«Οι Αμερικανοί διδάσκουν, αλλά οι Άγγλοι είναι ειδικοί στο να διδάσκουν πώς να αποσπάς ομολογίες υπό πίεση, με βασανιστήρια, με όλους τους τρόπους. Η Αγγλία είναι υπόδειγμα δημοκρατίας. Δίνουν μαθήματα στους φίλους τους», ανέφερε ένας εξ αυτών.

Μάλιστα, άλλες μαρτυρίες επιβεβαιώνουν ότι δεν ταξίδεψαν μόνο Βραζιλιάνοι στρατιωτικοί στην Αγγλία για να εκπαιδευθούν, αλλά και Βρετανοί πράκτορες στη Βραζιλία, για να διδάξουν τους ντόπιους στρατιωτικούς πώς να εφαρμόσουν τις τακτικές τους.

Το ρεπορτάζ της Έμιλι Μπιουκάναν, που παρουσιάστηκε στην εκπομπή Newsnight του BBC, κάνει λόγο για τις «Πέντε Τεχνικές», τη βρετανική μέθοδο βασανισμού που περιελάμβανε:
  • Ορθοστασία για ώρες κοιτώντας τον τοίχο
  • Κάλυψη του προσώπου με κουκούλα
  • Υποβολή σε ενοχλητικούς θορύβους
  • Στέρηση ύπνου
  • Πολύ λίγο φαγητό και νερό
Πηγή: Κουτί της Πανδώρας

Είσαι ό,τι ψηφίζεις!!!!

Είσαι ό,τι ψηφίζεις!!!!



1. Ανέκαθεν είχα απέχθεια για κάθε ανεύθυνο απολιτικοποιημένο ψηφοφόρο που οι αβυσσαλέες αντιφάσεις της γέρικης Δημοκρατίας τον έφεραν στο προσκήνιο. Πρόκειται για καθαρόαιμο μικροαστό που μπορεί να κάνει του κόσμου τα αίσχη με το δικαίωμα που του δίνει αυτή η βλακώδης και αναλλοίωτη μαγκιά του. Ακόμα όμως μας εκπλήσσει. Οπως τώρα που έγινε ψηφοφόρος της Χρυσής Αυγής.
2. Οποιος ψηφίζει Χρυσή Αυγή είναι δύο φορές φασίστας. Είναι ευτελής, πονηρός, δεν έχει ατομικό κώδικα συμπεριφοράς, είναι ψυχρός, απρόσωπος και αναθέτει στο κρεοπωλείο της Χρυσής Αυγής να καταστρέφει καθετί που του θυμίζει πολιτισμό. Η ανάθεση όμως περιλαμβάνει - είτε το θέλει είτε όχι - και μια δολοφονία, όπως αυτή του Φύσσα. Να λοιπόν που είναι ηθικός αυτουργός όχι μόνο στην περίπτωση Φύσσα, αλλά και στις άλλες που μπορεί ν' ακολουθήσουν. Οι ίδιοι οι Χρυσαυγίτες τον χρησιμοποιούν ως το τέλειο άλλοθι: για ό,τι κάνουν αυτόν δείχνουν, γι' αυτόν το κάνουν.
3. Οποιος φοβάται τον ίσκιο του γίνεται φασίστας. Αυτός είναι ο νόμος του πεζοδρομίου. Ας πούμε, ο Κασιδιάρης. Είναι ο κορυφαίος δειλός του τηλεοπτικού χωριού. Κοιμάται αγκαλιά με τα όπλα του, φωτογραφίζεται μαζί τους και πυροβολεί ...πινακίδες. Εχει τατουάζ με τη σβάστικα, αλλά όταν μιλά είναι γεμάτος τικ και τρέμουν τα μάτια του. Είναι σύνηθες να ξεπερνά κανείς το φόβο του με υπέρμετρο θράσος. Ο βρυχηθμός όμως του λιονταριού κρύβει μέσα του το νιαουρητό της γάτας. Τον Κασιδιάρη τον έχει αρπάξει ο φόβος, του έχει περάσει λουρί και τον περιφέρει σαν σκυλί. Κι όταν καμιά φορά ο φόβος τον βαριέται, τον αφήνει σε κανέναν τηλεοπτικό σταθμό να ξεχαρμανιάσει.
4. Οποιος ψηφίζει Χρυσή Αυγή είναι αυτός που ψοφάει να δώσει πρώτος το σύνθημα για λιντσάρισμα. Είναι κρυμμένος συκοφάντης, με φτηνά απωθημένα, που ονειρεύεται ότι παίζει σε ταινίες βίας, αλλά γλείφει τα κουμπιά της μπότας κάθε Μιχαλολιάκου, ελπίζοντας ότι αυτός θα εκπληρώσει τις επιθυμίες του.
5. Αυτός που ψήφισε Χρυσή Αυγή μπορεί να επιβιώσει και στη μεγαλύτερη αθλιότητα. Ονειρεύεται παράσημα, περίστροφα και ό,τι άλλο σιδερικό σηκώνει η σκονισμένη ύπαρξή του. Υποχρεώνεται έτσι με την ψήφο του να κάνει φίλους έναν εσμό από κάφρους που εχθρεύεται και φθονεί κάθε είδος ζωής.
6. Οποιος ψηφίζει Χρυσή Αυγή δεν είναι παραπλανημένος, απλά βρίσκει την ταυτότητα που είχε χάσει. Ούτε αλλοτριωμένος υπήρξε, ούτε αλλοιώθηκε η «ηθική» του προσωπικότητα. Μισεί τον εαυτό του και σιχαίνεται τους γύρω του. Πιστεύει πως είναι καλύτερος όλων, γι' αυτό και όλοι τον εχθρεύονται. Κοινή συμπλεγματική συμπεριφορά, που οδηγεί το άτομο να πιστέψει πως όλοι αξίζουν την τιμωρία του.
7. Ο,τι ψηφίζεις αυτό είσαι. Διασκεδάζω με τις δημοκρατικές ευαισθησίες των δημοσιογράφων που σαν τις μωρές παρθένες προσποιούνται ότι δεν γνώριζαν τίποτα για την άνοδο της Χρυσής Αυγής. Ας μπω στον άχαρο ρόλο να τους θυμίσω αυτά που ξέρουν: Τα ΜΜΕ θεσμοθέτησαν τους χρυσαυγίτες ενάντιά μας. Μέσα στις μεσαιωνικές εκπομπές τους, με το άλλοθι της ελευθερίας του λόγου, έγιναν η πρώτη επιτροπή υποδοχής των νεοναζί και ως εκ τούτου είναι οι τελευταίοι που θα έπρεπε να εκπλήσσονται για την ισχυροποίησή τους.

Φασισμός και βιομήχανοι -Πόσο πονάει το σύστημα από την άνοδο του φασισμού;

 Φασισμός και βιομήχανοι -Πόσο πονάει το σύστημα από την άνοδο του φασισμού;

Το έχουμε ακούσει σε όλα τα πάνελ που "μελετούν" δήθεν το "φαινόμενο της Χ.Α."
Το έχουμε διαβάσει σε τόσα και τόσα "έγκυρα" και "ουδέτερα" συστημικά site, το έχουμε δει να λέγεται από αγνώστους(και γνωστούς) στις συζητήσεις καφενείου του fb.

"Δεν είμαι φασίστας, απλά ψήφισα Χ.Α. γιατί αυτό πονάει το σύστημα!"

Το σύστημα όμως λέγεται καπιταλισμός. Είναι η εξουσία των μεγάλων ομίλων που κινούμενοι στο παρασκήνιο κάνουν ό,τι θέλουν, και μέσω των κυβερνήσεων, που είναι το πολιτικό τους προσωπικό και φυσικά ελέγχουν, επιβάλουν τις επιθυμιες τους, τα συμφέροντα των επιχειρήσεών τους ως "ανάγκες της οκονομίας".

Πονάει όμως το σύστημα από την όποια άνοδο του φασισμού; Φοβάται το φασισμό;

Για να μην πολυλογούμε, η μεγάλη επιχειρηματικότητα όχι μονο δεν σκιάζεται από τη Χ.Α. αλλά και την θεωρεί ως τη χρυσή της εφεδρεία, το πιο σκληρό όπλο της δηλαδή που θα εμφανισθεί ολοφάνερα όταν χρειαστεί. Όλα τα αλλα είναι κυριολεκτικά ιστορίες για αγρίους.

Για όποιον μπορεί να κοιτάξει με καθαρό μάτι την ιστορία, δεν μπορεί να μη δεί ότι ο καπιταλισμός πήρε το πιο απάνθρωπο και σκληρό εκμεταλλευτικό του πρόσωπο των καιρό του Ναζισμού στη Γερμανία, ειδικά τα χρόνια που ο πόλεμος μαινόταν σε όλα τα μέτωπα.

Τότε οι Ναζί έχτιζαν για λογαριασμό των μεγάλων Γερμανικών μονοπωλίων στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου οι αιχμάλωτοι δούλευαν σαν σκλάβοι μέχρι θανάτου για να πλουτίσουν έξω από κάθε όριο οι επιχειρήσεις. Κι όταν δεν πέθαιναν από τη σκληρή δουλειά, όταν πια δεν είχαν τίποτα να δώσουν υπήρχαν και οι φούρνοι ή οι θάλαμοι αερίων...

Ο ..."πατριωτισμός" στο μεγαλέιο του, όπου "πατρίδα" ήταν και τότε το επιχειρηματικό κέρδος.

Αυτό ήταν και το θέμα του θεατρικού έργου του P.Weiss "η Ανάκριση" που παίχτηκε και παίζεται από το θίασο του Κ.Καζάκου.

Αν βέβαια μέναμε στα όσα λέμε μόνο εμείς τότε ελάχιστοι καλοπροαίρετοι θα έδινα σημασία. "Λόγια των κομμουνιστών" θα έλεγαν οι υπόλοιποι και θα συνέχιζαν να πείθονται από τα παραμύθια και το δήθεν αντιφασιστικό κλάμα των καναλιών.

Σήμερα όμως διαβάσαμε αυτό το άρθρο που επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά τα όσα ήδη ξέρουν όλοι και δεν το λένε.

Οτι δηλαδή η μεγάλη Γερμανική Βιομηχανία, οι πιο γνωστές της εταιρείες της όπως η SIEMENS, η KRUPPS, η BAYER αλλά και η Deuche bank, στήριζαν τους Ναζί και στηριζόντουσαν από τους Ναζί.

Αυτή τη φορά ήταν η σειρά της γνωστής μας AUDI!

(Το πιο κάτω άρθρο το είδαμε  στο drive και πηγή  είναι ο [ thetruthaboutcars.com μέσω wiwo.de])

Η Audi ανακαλύπτει «σοκαρισμένη» το ναζιστικό παρελθόν της Auto Union
Τις στενές σχέσεις της Auto Union με το NSDAP και το καθεστώς της χιτλερικής Γερμανίας αποκάλυψε ιστορική έρευνα που παρήγγειλε η ίδια Audi.

Οι μεγαλύτερες γερμανικές εταιρείες, η μία μετά την άλλη, αποκαλύπτουν με ιστορικές έρευνες τις σχέσεις τους με το ναζιστικό κατεστημένο της Γερμανίας του Μεσοπολέμου και κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ύστερα από την Daimler, την BMW, την Porsche και τη Volkswagen που ερευνούν τις σχέσεις τους με τους ναζί, ήρθε η σειρά της Audi να κάνει το ίδιο. Η μελέτη έγινε από το ιστορικό τμήμα της γερμανικής εταιρείας του οποίου προΐσταται ο Martin Kukowski, σε συνεργασία με τον ιστορικό Rudolf Bochαπό το Πανεπιστήμιο του Chemnitz.
Η έρευνα προφανώς και δεν αφορούσε το όνομα Audi, μιας και δεν υφίστατο τότε υπό αυτή την εταιρική ονομασία, αλλά την προκάτοχό της Auto Union. Σε αυτή, ο συνιδρυτής της δρ. Richard Bruhn είχε στενότατες σχέσεις με κορυφαία στελέχη των ναζί. Και ειδικά ύστερα από το 1942, ο Bruhn έχει την προσωπικήευθύνη για το θάνατο χιλιάδων εργατών-σκλάβων.
Ο Bruhn που σκόπευε να κλιμακώσει την επάνδρωση των εργοστασίων με τσάμπα ανθρώπινο δυναμικό, είδε τα σχέδιά του να μην τελεσφορούν, καθώς οι Γερμανοί είχαν αρχίσει ήδη να υποχωρούν από τα εδάφη που είχαν καταλάβει και ο αριθμός των αιχμαλώτων έβαινε διαρκώς μειούμενος. Παρόλα αυτά η«συνεισφορά» του στο «χιλιόχρονο ράιχ» ήταν τέτοια που του απονεμήθηκε ο ημί-στρατιωτικός τίτλος του «Wehrwirtschaftsführer» που σημαίνει «διοικητής της στρατιωτικής βιομηχανίας» ή ακόμα καλύτερα «διοικητής οικονομίας εξοπλισμών».

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία σχετικά με τις σχέσεις της Auto Union με το χιτλερικό καθεστώς, διατυπώνουν οι ερευνητές. Όχι μόνο ο Bruhn, αλλά και όλατα στελέχη της εταιρείας ήταν ενθουσιώδεις υποστηριχτές των ναζί. Μάλιστα, στις αρχές του 1945, τα διευθυντικά στελέχη της εταιρείας οργάνωναν τη διαφυγή τους πριν φτάσουν οι Σύμμαχοι, καθώς συνέχιζαν να χρησιμοποιούν εργάτες-σκλάβους σε όσα εργοστάσια βρίσκονταν σε λειτουργία.

Οι ερευνητές επιβεβαίωσαν ότι τα ναζιστικά SS έκτισαν και λειτούργησαν επτάστρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, ειδικά για την Auto Union. Σε αυτά εγκλείστηκαν 3.700 κρατούμενοι, το ένα τέταρτο των οποίων ήταν Εβραίοι. Ακόμα 16.000 άνθρωποι οδηγήθηκαν σε καταναγκαστική εργασία στα εργοστάσια της Auto Union στο Zwickau και στο Chemnitz, στη Σαξονία.

Αλλά η πιο ισχυρή και σοκαριστική κατηγορία των ερευνητών εναντίον της Auto Union και του Bruhn αφορά το ότι τους καταλογίζουν «ηθική ευθύνη» για το θάνατο 4.500 ανθρώπων στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Flossenburg, στη Βαυαρία. Οι άνθρωποι αυτοί θανατώθηκαν ενώ συνελήφθησαν αιχμάλωτοιγια λογαριασμό της Auto Union, σε ένα στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας, κοντά στο Leitmeritz, αναφέρει η έρευνα.

Η Audi δήλωσε «σοκαρισμένη» από τα ευρήματα και τώρα προγραμματίζει να καταβάλλει αποζημιώσεις σε όσα από τα θύματα βρίσκονται εν ζωή. Επιπλέον, θα αναθεωρήσει όλο το επικοινωνιακό υλικό που έχει στην κατοχή της και που αφορά τον Richard Bruhn.
Αναρτήθηκε από

Τι έγινε στην Κάνδανο, Κασιδιάρη;

Τι έγινε στην Κάνδανο, Κασιδιάρη;


 Νίκος Μπογιόπουλος

   Σήμερα είναι ημέρα μνήμης για τα πεπραγμένα του ναζισμού. Για τα πεπραγμένα των «Ες – Ες», εδώ στην Ελλάδα, στη χώρα μας. Πάμε στην μαρτυρική Κάνδανο.

Από το http://malia-crete-kgrek.blogspot.gr/2013/06/blog-post.html

   Σήμερα είναι η επέτειος της σφαγής της Κανδάνου. Ξεκίνησε σαν σήμερα, στις 2 Ιουνίου 1941. Η Κάνδανος, ένα μικρό χωριό της Κρήτης στο Νομό Χανίων, έμελλε να γίνει ένα από τα μνημεία της ναζιστικής θηριωδίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Το ολοκαύτωμα της Κανδάνου, όπως και η σφαγή στο Κοντομαρί, ήταν απάντηση των Γερμανών εισβολέων στην ηρωική αντίσταση του λαού της Κρήτης, στο έπος που γράφτηκε στην Ιστορία ως «Μάχη της Κρήτης».
   Η Κάνδανος είχε βομβαρδιστεί ήδη από την πρώτη μέρα της «Μάχης της Κρήτης», στις 20 Μάιου. Στις 24 Μάη, μετά από σφοδρή μάχη στο φαράγγι της Κανδάνου, σκοτώνονται πολλοί Γερμανοί. Παρότι η «Μάχη» τελειώνει στις 31 Μάιου, οι ναζί επιστρέφουν στο χωριό. Τη Δευτέρα 2 Ιούνη μετά από διαταγή του Γκαίρινγκ ξεκινά η ανείπωτη σφαγή, η οποία ολοκληρώνεται την επόμενη μέρα. Αρχίζει ο ανελέητος βομβαρδισμός του χωριού ενώ στη συνέχεια τμήματα του ναζιστικού στρατού μπαίνουν στο χωριό.
   Η Κάνδανος γίνεται ολοκαύτωμα. Οι ναζί συγκεντρώνουν κατά ομάδες τους κατοίκους και αρχίζουν οι εκτελέσεις. Οι περίπου 180 κάτοικοι της Κανδάνου δολοφονούνται, τα σπίτια τους πυρπολούνται, ακόμα και τα ζώα τους σφάζονται. Το μένος των ναζί είναι τέτοιο που αφήνουν και γραπτές αποδείξεις της θηριωδίας τους. Η Κάνδανος, όπως σωστά έχει καταγραφεί στην εκπομπή «Η μηχανή του χρόνου», είναι «η μοναδική περίπτωση εγκλήματος πολέμου, όπου ο θύτης όχι μόνον αναγνωρίζει το έγκλημά του, αλλά το προπαγανδίζει προς παραδειγματισμό των υπολοίπων».

   «Προς παραδειγματισμό», λοιπόν, τις αμέσως επόμενες ημέρες οι ναζί τοποθετούν δύο πινακίδες - επιγραφές στις εισόδους της Κανδάνου από Χανιά και Παλαιόχωρα, γραμμένες στα γερμανικά και τα ελληνικά.
   Η πρώτη πινακίδα έγραφε: «Διά την κτηνώδη δολοφονία Γερμανών αλεξιπτωτιστών, αλπινιστών και του μηχανικού από άνδρες, γυναίκες, παιδιά και παπάδες μαζί και διότι ετόλμησαν να αντισταθούν κατά του μεγάλου Ράιχ κατεστράφη την 3/6/41 η Κάνδανος εκ θεμελίων διά να μην επανοικοδομηθεί πλέον ΠOTE».
   H δεύτερη (ελαφρώς ανορθόγραφη) πινακίδα έγραφε: «Ως αντίποινον των άπω οπλισμένων πολιτών ανδρών και γυναικών εκ των όπισθεν δολοφονηθέντων Γερμανών στρατιωτών κατεστράφη η Κάνδανος».
   Όμως το 1943 οι ναζί «φιλοτέχνησαν» και τρίτη - μαρμάρινη αυτή τη φορά - στήλη που ανέφερε: «Εδώ υπήρχε η Κάνδανος κατεστράφη προς εξιλασμόν της δολοφονίας 25 Γερμανών Στρατιωτικών».
Μοναδικά ιστορικά τεκμήρια της ναζιστικής κτηνωδίας αποτελούν οι φωτογραφίες του Franz Peter Weixler που ήταν ο πολεμικός ανταποκριτής της Βέρμαχτ που φωτογράφισε την εκτέλεση στο Κοντομαρί. Εδώ ο ναζί ρίχνει την χαριστική βολή στους εκτελεσμένους (Χριστίνα Λούπα, «Δείτε καρέ - καρέ τη σφαγή στο Κοντομαρί Χανίων από τους Γερμανούς - Η ιστορία του Franz Peter Weixler», http://tvxs.gr)

Ας έρθουμε τώρα στην Ελλάδα του 2014. Αυτός με τη σβάστικα στο χέρι είναι ο Κασιδιάρης.
    Ο Κασιδιάρης, στις 20/4/2011, εξυμνούσε με άρθρο του στο περιοδικό «Χρυσή Αυγή» το «ανανεωτικό» και «πνευματικό κίνημα» του ναζισμού. Έγραφε: «Ποιο θα ήταν το μέλλον της Ευρώπης και ολόκληρου του σύγχρονου κόσμου, αν ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος (…) δεν σταματούσε την ανανεωτική πορεία του Εθνικοσοσιαλισμού; Είναι βέβαιο ότι θεμελιώδεις αξίες που πηγάζουν ως επί το πλείστον από την ελληνική αρχαιότητα, θα κυρίευαν πνευματικά όλα τα κράτη και θα όριζαν τις τύχες των λαών. Ο ρομαντισμός ως πνευματικό κίνημα και ο κλασικισμός θα υπερίσχυαν (…)».
   Αυτός που ανταλλάσει ναζιστικούς χαιρετισμούς με τους ομοϊδεάτες του (λέγοντας ότι πρόκειται για… «αρχαιοελληνικό» χαιρετισμό) είναι ο Μιχαλολιάκος.

   Ο Μιχαλολιάκος, στο άρθρο του για  τον Χίτλερ («Χρυσή Αυγή», τεύχος 26, Μάιος 1987), έγραφε:  «Τι εμπόδιο μπορεί να σταθεί στο δρόμο μας αφού ακόμη και σήμερα νοιώθουμε ΕΚΕΙΝΟΝ να μας οδηγεί (...) με τη σκέψη και την ψυχή μας δοσμένη στη Μνήμη του Μεγάλου μας Αρχηγού, υψώνουμε το δεξί χέρι ψηλά, χαιρετούμε τον Ήλιο και με το θάρρος που μας επιβάλλει η Στρατιωτική μας Τιμή και το Εθνικοσοσιαλιστικό μας καθήκον κραυγάζουμε γεμάτοι πάθος, πίστη στο μέλλον και στα οράματά μας: HEIL HITLER!»
   Ο ίδιος τύπος, ο Μιχαλολιάκος, στο βιβλίο του με τίτλο «Για μια μεγάλη Ελλάδα σε μια ελεύθερη Ευρώπη», παραληρεί υπέρ του ναζισμού. Εξυμνεί τα «WAFFEN SS» τα οποία αποκαλεί … «Μήνυμα Φωτεινό» στην Ελλάδα και την Ευρώπη! Γράφει (σελίδα 46): «Ο Γερμανικός Εθνικοσοσιαλισμός και η Νέα Ευρώπη των WAFFEN SS ήταν ένα Μήνυμα Φωτεινό σε μία σκοτεινή εποχή, που πιστεύω πως ο ελληνισμός θα έπρεπε να έχει δεχτεί».
   Όποιος δεν καταλαβαίνει ποιο είναι το «φωτεινό» (κατά Μιχαλολιάκο) μήνυμα του ναζισμού, όποιος αμφιβάλει τι κρύβεται πίσω από το «ρομαντικό» (κατά Κασιδιάρη) πνεύμα του «εθνικοσοσιαλισμού», όποιος συσχετίζει ανιστόρητα τον πατριωτισμό με τον αιμοσταγή και πατριδοκάπηλο εθνικισμό, ας ρίξει μια ματιά στην Κάνδανο. Και στο Κοντομαρί…

Περιφερειακές και δημοτικές εκλογές: Τα παζάρια έδωσαν και πήραν

Περιφερειακές και δημοτικές εκλογές: Τα παζάρια έδωσαν και πήραν



Οσο δείχνουν πως τους χωρίζει άβυσσος όταν μιλάνε στη Βουλή, τόσο περισσότερο τα βρίσκουν όταν μοιράζουν οφίτσια...
Eurokinissi
Πολλή συζήτηση έγινε για το β' γύρο των εκλογών σχετικά με το τι κάνουν οι ψηφοφόροι των συνδυασμών που δεν πέρασαν σ' αυτόν. Τα διλήμματα έπεφταν βροχή: Θα βγουν «μνημονιακοί» ή «αντιμνημονιακοί» δήμαρχοι και περιφερειάρχες; Τα διλήμματα αυτά απευθύνονταν από τον ΣΥΡΙΖΑ ιδιαίτερα προς το ΚΚΕ και σε όσους ψήφισαν «Λαϊκή Συσπείρωση» στον α' γύρο των εκλογών, εγκαλώντας τους ότι θα έχουν ευθύνη για το αποτέλεσμα! Οπως, όμως, αποδεικνύεται από μια σειρά στοιχεία, ο ΣΥΡΙΖΑ προχώρησε σε ένα εκτεταμένο αλισβερίσι και παζάρι με υποψήφιους δημάρχους που προέρχονται από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ («μνημονιακότατους» κατά ΣΥΡΙΖΑ) προκειμένου να εξασφαλίσει στήριξη σε Περιφέρειες και στις ευρωεκλογές. Γεγονός που αποδεικνύει ότι η διάκριση «μνημονιακός» - «αντιμνημονιακός» δεν μπορεί να συγκαλύψει την κοινή στρατηγική αντίληψη που υπάρχει σε μια σειρά από ζητήματα και όσον αφορά το τοπικό επίπεδο που επιτρέπει με μεγάλη ευκολία να υπάρχει αλληλοϋποστήριξη. Οπως χαρακτηριστικά σημείωνε ο «Ρ», στις εκλογές αυτές δοξάστηκαν τα παντός είδους παζάρια και αλισβερίσια. Ομως, πάντα, σε τέτοιες περιπτώσεις, όλο και κάτι βγαίνει στην επιφάνεια, γιατί όλο και κάποιοι δυσαρεστούνται.

Το αλισβερίσι, λοιπόν, έχει πάντα δύο άκρες
Στη Νίκαια. Η οργάνωση «Ξεκίνημα», συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, καταγγέλλει σε ανακοίνωσή της την «ξεδιάντροπη στήριξη στο "μνημονιακό" Ιωακειμίδη (σ.σ. δηλαδή στο σημερινό δήμαρχο Νίκαιας - Ρέντη που στήριζαν ΝΔ, ΔΗΜΑΡ, ΠΑΣΟΚ) από μέλη του ΣΥΡΙΖΑ».
Αφού αναφέρει ότι είχε προηγηθεί αντιπαράθεση στην τοπική οργάνωση του ΣΥΡΙΖΑ για το αν θα στηριχτεί ή όχι ο τωρινός και ξαναεκλεγμένος δήμαρχος Γ. Ιωακειμίδης, η ανακοίνωση καταγγέλλει ότι «μέλη του ΣΥΡΙΖΑ μοίραζαν από το προεκλογικό περίπτερο του ΣΥΡΙΖΑ ψηφοδέλτια του Ιωακειμίδη!!! Μέλη του ΣΥΡΙΖΑ (με τα καρτελάκια της Δούρου στο πέτο) μοίραζαν τη μέρα των εκλογών ψηφοδέλτια του Ιωακειμίδη!!! Μέλη του ΣΥΡΙΖΑ έλεγαν στον κόσμο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ στηρίζει τον Ιωακειμίδη και όχι τον Παπαδόπουλο, τον οποίο στηρίζουν απλά "μερικοί αριστεροί"!!! Δε μιλάμε για "μεμονωμένα περιστατικά". Μιλάμε για συνειδητό, διαρκές και ξετσίπωτο "σπρώξιμο" του υποψηφίου ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ από τα προεκλογικά περίπτερα του ΣΥΡΙΖΑ, σε βάρος της υποψηφιότητας που ο ΣΥΡΙΖΑ επίσημα υποστήριζε!!!».
Το αποτέλεσμα είναι γνωστό: Ο Γ. Ιωακειμίδης εκλέχτηκε από τον α' γύρο με ποσοστό 62,25%. Ο υποψήφιος που στήριξε (;) ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε 10,92%, ενώ το ψηφοδέλτιο της Ρένας Δούρου στην Περιφέρεια 27%! Την επόμενη Κυριακή στις ευρωεκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε 34,27% και το ψηφοδέλτιο της Ρένας Δούρου γύρω στο 60%. Το αλισβερίσι του στιλ «σου δίνω το δήμο με "αντιμνημονιακές" ψήφους, με ενισχύεις σε Περιφέρεια κι ευρωεκλογές με "μνημονιακές" ψήφους» είναι προφανές.
***
Στον Πειραιά. Αρχικά ήταν οι δηλώσεις του Β. Μαρινάκη ότι αν δεν «κατέβαινε» ο Γ. Μώραλης, θα ψήφιζε για δήμαρχο Πειραιά τον υποψήφιο του ΣΥΡΙΖΑ, Θ. Δρίτσα. Ακολούθησε η συνάντηση του Β. Μαρινάκη με την Ρ. Δούρου σε ταβέρνα του Πειραιά, για την οποία πολλά γράφτηκαν, αλλά τελικά παρουσιάστηκε σαν τυχαία. Ηρθε, όμως, μετά ο υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Γ. Φουντουλάκης, πρόεδρος της Παραολυμπιακής Επιτροπής των ΑμεΑ, να δηλώσει ευθέως ότι στηρίζει τον Γ. Μώραλη, παρουσιάζοντας την επιλογή του ως εφαρμογή της κατεύθυνσης του ΣΥΡΙΖΑ να ψηφιστούν «αντιμνημονιακοί» υποψήφιοι! Οπως είπε στο «sport24», «ο Πειραιάς σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να έχει έναν δήμαρχο μνημονιακό. Πρέπει να καταψηφιστεί ο εκπρόσωπος του μνημονίου και στη συγκεκριμένη περίπτωση ο κ. Μιχαλολιάκος (...) Στον Πειραιά, όπως με έχουν ενημερώσει οι σύλλογοι και οι εκπρόσωποι των ΑμεΑ, έχουν αποφασίσει να στηρίξουν τον Μώραλη»...
Ανάλογης κατεύθυνσης και η δήλωση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Αθανασίου για το δεύτερο γύρο: «Kοιτάξτε, εμείς ψηφίσαμε Θοδωρή Δρίτσα (...) Πηγαίνουμε στην κάλπη, δεν ψηφίζουμε άκυρο (...) ψηφίζουμε αντιμνημονιακά, ψηφίζουμε εναντίον των εκλεκτών του Μαξίμου». Δηλαδή, ψηφίζουν Μώραλη.
Με αυτά και με κείνα, έφτασαν στο σημείο να εμφανίζεται ρεπορτάζ στα ΝΕΑ, όπου παρατίθενται στοιχεία για τη στήριξη της κας Δούρου και από στελέχη της ΝΔ. Καταγράφεται ως πιο ακραία περίπτωση αυτή του κ. Λιντζέρη του ΠΑΣΟΚ: «Υπήρξαν και πιο ακραίες ενέργειες, όπως αυτή του Αντώνη Λιντζέρη, της Νομαρχιακής Επιτροπής ΠαΣοΚ Β' Πειραιά (και αδελφού του πρώην βουλευτή Δημήτρη Λιντζέρη), ο οποίος έδωσε καθαρή γραμμή στους πασόκους να ψηφίσουν Δούρου!».
***
Στην άλλη άκρη του Πειραιά, στο Πέραμα, από την πρώτη Κυριακή τον υποψήφιο του ΣΥΡΙΖΑ στήριξαν οι ΑΝΕΛ και το ΕΠΑΜ. Η Βοϊδονικόλα («αντάρτισσα» της ΝΔ) τον στήριξε στο β' γύρο. Η ίδια ήταν και υποψήφια βουλευτής της ΝΔ στις εκλογές του 2012, ενώ, όπως διαρρέεται, η επιλογή για τη στήριξη του Γ. Λαγουδάκη είχε έρθει από τα κεντρικά επιτελεία της ΝΔ. Υπενθυμίζουμε ότι στο ψηφοδέλτιο της Π. Βοϊδονικόλα συμμετείχε κι ένα τμήμα της ναζιστικής Χρυσής Αυγής που δρα στο Πέραμα. Η στήριξη από το δεύτερο «ανεξάρτητο» ψηφοδέλτιο της ΝΔ εκδηλώθηκε ανοιχτά, με τον πιο επίσημο τρόπο, αφού συμμετείχε στην προεκλογική συγκέντρωση του Γ. Λαγουδάκη και όλοι μαζί περιόδευαν αγκαζέ στα εκλογικά τμήματα του Περάματος.
***
Το αλισβερίσι αγκάλιασε όλο το Λεκανοπέδιο. Στο Μενίδι (Δήμος Αχαρνών) ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε στις ευρωεκλογές 27,13%, 11.427 ψήφους, ενώ ο συνδυασμός του στις δημοτικές εκλογές με επικεφαλής τον Οδυσσέα Κομπόλη πήρε 10,17%, 4.310 ψήφους στον α' γύρο. Απ' ό,τι φαίνεται στήριξε το συνδυασμό που εκλέχτηκε με επικεφαλής τον προερχόμενο από το ΠΑΣΟΚ Γιάννη Κασσαβό, τον οποίο στήριζαν επίσημα οι Οικολόγοι - Πράσινοι.
Στο Δήμο Φυλής ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε στις ευρωεκλογές 29,7%, 6.375 ψήφους, ενώ ο συνδυασμός του στον α' γύρο των δημοτικών εκλογών με επικεφαλής τον Κώστα Λουμιώτη πήρε 6,52%, 1.458 ψήφους. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι στήριξε τον Χρήστο Παππού (δηλώνει ανεξάρτητος, τον στηρίζει η ΝΔ), που τελικά εκλέχτηκε στο β' γύρο. Υπάρχουν καταγγελίες για υπόγειες διαβουλεύσεις με στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ γιατί ουσιαστικά δεν στήριξαν - υπονόμευσαν - το δικό τους υποψήφιο (όπως έγινε στη Νίκαια). Στο διαδίκτυο, μάλιστα, οι παραπονούμενοι μίλησαν ευθέως για «υπόγεια συνεργασία Δούρου - Παππού» (http://paraponofylis.blogspot.gr/2014/05/y.html), ενώ σε άλλο site ο τίτλος έγραφε: «Κρεμούν στα "μανταλάκια" μέλη τους στον ΣΥΡΙΖΑ Φυλής» (http://www.doxthi.gr/topika/fylh/5979-qq-).
***
Το φαινόμενο δεν ήταν μόνο αττικό. Είναι χαρακτηριστικό ένα παράδειγμα από τη Μακεδονία: Στην Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας εκλέχθηκε ο Θ. Καρυπίδης. Θυμίζουμε ότι αρχικά στηρίχθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ που στη συνέχεια απέσυρε τη στήριξή του γιατί ο υποψήφιος περιφερειάρχης είχε εκφράσει φιλοχρυσαυγίτικες θέσεις. Την πρώτη Κυριακή ο Θ. Καρυπίδης πήρε 29,13% και 55.500 ψήφους. Εκλέχθηκε περιφερειάρχης τη δεύτερη Κυριακή με ποσοστό 59,01% και 101.566 ψήφους. Ο υποψήφιος της ΝΔ, Γ. Δακής, την πρώτη Κυριακή πήρε 35,61% με 67.879 ψήφους και τη δεύτερη Κυριακή 40,99% με 70.545. Ο υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ την πρώτη Κυριακή είχε πάρει 11,05% και 21.054 ψήφους. Η υποψήφια του ΠΑΣΟΚ (ΕΛΙΑ) 10,80% και 20.573 ψήφους και ο υποψήφιος της ΧΑ 4,81% και 8.982 ψήφους. Τσουβαλιαστοί σχεδόν, οι ψήφοι ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΧΑ τη δεύτερη Κυριακή οδηγήθηκαν στον Θ. Καρυπίδη.
***
Σε κάτι τέτοια παζάρια το ΚΚΕ αρνήθηκε να πάρει μέρος και όπου έγινε απόπειρα να δοθεί ένα στίγμα συναλλαγής τους έκοψε το βήχα. Χαρακτηριστική η δήλωση του Κ. Πελετίδη στο στήσιμο που επιχείρησε ο ΣΥΡΙΖΑ:
«Επειδή κάποιοι σπεύδουν να συνδέσουν την επίσκεψη του κ. Τσίπρα στην Πάτρα με στήριξη στο β' γύρο του ψηφοδελτίου της "Λαϊκής Συσπείρωσης" και με προφανές αντάλλαγμα είτε τη στήριξη των υποψηφίων του ΣΥΡΙΖΑ σε άλλες περιοχές ή δήμους, είτε την άμβλυνση της κριτικής μας απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ, θυμίζουμε ότι το ΚΚΕ δεν κάνει παζάρια. Με συνέπεια αντιπαλεύει την αντιλαϊκή πολιτική, τις κυβερνήσεις που την εφαρμόζουν, την ΕΕ και τα επιχειρηματικά συμφέροντα. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι δύναμη ενσωμάτωσης και ο ίδιος ο πρόεδρός του δίνει τα διαπιστευτήριά του στο μεγάλο κεφάλαιο, δίνει όρκους πίστης στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Ο λαός μπορεί να βγάλει συμπεράσματα. Καλούμε τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τα λαϊκά στρώματα της Πάτρας να κάνουν επιλογή ελπίδας και προοπτικής στο Δήμο της Πάτρας, στηρίζοντας το ψηφοδέλτιο της "Λαϊκής Συσπείρωσης". Οι στιγμές είναι κρίσιμες για το λαό και τη χώρα μας. Οποιος και όποια δυσανασχετεί, αντιτάσσεται στα μέτρα της ΕΕ και των κομμάτων που τη στηρίζουν, προσβλέπει σε πολιτική προς όφελος του λαού, ανεξάρτητα από τι ψήφισε την προηγούμενη Κυριακή, είναι ανάγκη να δώσει δύναμη στο ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ και στις ευρωεκλογές».

ΝΑΖΙΣΜΟΣ - ΦΑΣΙΣΜΟΣ Ποιος τον γεννά και τον θρέφει; Ποιος θα τον τσακίσει;

ΝΑΖΙΣΜΟΣ - ΦΑΣΙΣΜΟΣ
Ποιος τον γεννά και τον θρέφει; Ποιος θα τον τσακίσει;



Ποιος θρέφει τη Χρυσή Αυγή και γενικά τα φασιστικά, ναζιστικά μορφώματα; Ποια είναι η αιτία για την αύξηση των ποσοστών της ΧΑ; Πολλή συζήτηση γίνεται το τελευταίο διάστημα γι' αυτό το ζήτημα, αναλύσεις επί αναλύσεων, οι οποίες στις περισσότερες των περιπτώσεων λειτουργούν άκρως αποπροσανατολιστικά τόσο σε σχέση με τη ρίζα που γεννά το φασισμό, όσο και σε ό,τι αφορά το ποια πρέπει να είναι η απάντηση του λαού.
Ορισμένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ την επομένη των ευρωεκλογών αιτιολόγησαν την άνοδο των «ακροδεξιών» ως «αποτέλεσμα της βουβής αγανάκτησης των λαών». Αρθρο στην ιστοσελίδα «Capital.gr», στις 21 Μάη, μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης Κυριακής των εκλογών, με τίτλο «Πού οφείλεται η άνοδος της Χρυσής Αυγής», πάει ακόμα πιο πέρα, αναμασώντας τα γνωστά ανιστόρητα περί ταύτισης κομμουνισμού και ναζισμού: «Μια κοινωνία» αναφέρει, «που απενοχοποιεί στα τηλεοπτικά παράθυρα σταλινικούς και μαοϊκούς που φέρουν την ευθύνη δεκάδων εκατ. θυμάτων, εύκολα θα αποδεχτεί και τους οπαδούς του άλλου μεγάλου μακελάρη της ιστορίας, του Χίτλερ».
Οι παραπάνω απόψεις δεν είναι εξαίρεση. Αυτά πάνω κάτω λέγονται είτε από διάφορους πολιτικούς αναλυτές που παρελαύνουν κάθε φορά από τα αστικά ΜΜΕ, είτε εκπροσώπους των αστικών κομμάτων. Είναι απόψεις που επιδιώκουν να κρύψουν ότι η ΧΑ, οι φασίστες, είναι παιδιά του συστήματος που όλοι αυτοί υπηρετούν. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι ουσιαστικά συμπίπτουν με την ανάλυση για τα εκλογικά αποτελέσματα που έκανε άρθρο το οποίο αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα της ΧΑ στις 23 Μάη, σύμφωνα με το οποίο «ο πολιτικός άθλος της Χρυσής Αυγής (...) κατά την άποψή μας έχει δύο βασικά αίτια: 1) Την οικονομική κατάπτωση της κοινωνίας, την κατάρρευση του οικονομικού ιστού 2) Την πολιτική κατάρρευση του συστήματος που εκφυλίστηκε».
Πολύτιμη η ιστορική πείρα
Στις 27 Σεπτέμβρη 2013, μετά τη δολοφονία του Π. Φύσσα και τη δολοφονική ενέδρα σε βάρος των κομμουνιστών συνδικαλιστών της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης στο Πέραμα, το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ σημείωνε σε ανακοίνωσή του: «Η ιστορική πείρα έχει αποδείξει ότι τα ναζιστικά μορφώματα, όπως η ΧΑ, είναι παιδιά του καπιταλισμού, το μακρύ χέρι του κεφαλαίου. Υπερασπίζονται την καπιταλιστική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Ιδιαίτερα σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, φτώχειας, ανεργίας και φθοράς των αστικών κυβερνητικών κομμάτων, η αστική τάξη αξιοποιεί πολλαπλά τα ναζιστικά κόμματα, ως προκεχωρημένα φυλάκια εξυπηρέτησης των συμφερόντων της».
Η ιστορική πείρα, αλλά και η τρέχουσα πραγματικότητα επιβεβαιώνουν πλήρως την παραπάνω εκτίμηση. Ο χαρακτηρισμός του φασισμού ως αστικής πολιτικής δύναμης αποτελεί ιστορικά τεκμηριωμένο γεγονός, με κορυφαίο παράδειγμα το ρόλο του γερμανικού «εθνικοσοσιαλισμού» τόσο στο χτύπημα του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος στο εσωτερικό της Γερμανίας όσο και στη λυσσαλέα επίθεση ενάντια στην πρωτοπορία του διεθνούς εργατικού κινήματος, τη Σοβιετική Ενωση. Στήριξε και στηρίχτηκε από βιομηχανικούς κολοσσούς της Γερμανίας και όχι μόνο («Κρουπς», «Ζήμενς», ITT, «General Motors» κ.ά.), Για να εγκλωβίσει μικροαστικά στρώματα και τμήματα της εργατικής τάξης που πλήττονταν από την καπιταλιστική κρίση του 1929-1933 έστησε «κοινωνικά δίκτυα» ελεημοσύνης και χρησιμοποίησε λαϊκίστικη ρητορική, όπως «ανόρθωση του γερμανικού λαού», «ενότητα του γερμανικού έθνους», «αναδιανομή των αγαθών» και άλλα παρόμοια, συν την καλλιέργεια της ξενοφοβίας και του ρατσισμού σε βάρος μεταναστών.
Είναι τσιράκια του κεφαλαίου
Αντίστοιχη είναι η «δράση» και η φρασεολογία που χρησιμοποιεί σήμερα η Χρυσή Αυγή. Για να ρίξει στάχτη στα μάτια του λαού αναφέρει στις «θέσεις» της ότι «οι κοινωνικές ανισότητες και η άνευ όρων παράδοση της εθνικής μας περιουσίας σε μία δράκα πλουτοκρατών πρέπει πάραυτα να σταματήσει» ή ότι «η ελληνική κοινωνία τσακίζεται από τα μνημονιακά μέτρα, την ώρα που ελάχιστες οικογένειες πλουτίζουν ανεξέλεγκτα εις βάρος του λαού και κυριαρχούν στην πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας».
Πάμπολλοι είναι οι αδιάψευστοι μάρτυρες στην περίπτωση της ΧΑ που επιβεβαιώνουν το χαρακτήρα της ως δύναμης του κεφαλαίου: Οι 140 Ερωτήσεις στη Βουλή για την ενίσχυση των προνομίων των εφοπλιστών. Το δουλεμπορικό γραφείο που πήγαν να στήσουν στη Χαλκίδα για να προσφέρουν στις εκεί επιχειρήσεις φτηνά εργατικά χέρια με 18 ευρώ μεροκάματο. Η δολοφονική επίθεση στους κομμουνιστές συνδικαλιστές της Ζώνης για λογαριασμό των μεγαλοεργολάβων της Ζώνης και των εφοπλιστών που θέλουν να μετατρέψουν τους εργαζόμενους σε σύγχρονους δούλους.
Πίσω από τις «μαγκιές» για τις κάμερες, αδιάψευστος μάρτυρας είναι και οι τοποθετήσεις τους στη Βουλή, όπως αυτή του βουλευτή της ΧΑ Ηλ. Παναγιώταρου στις 12 Δεκέμβρη, ο οποίος ανέφερε: «Είναι εγκληματικό να επιμένουμε σε διατάξεις που δεν αποδίδουν τίποτα στην οικονομία, αλλά δημιουργούν περαιτέρω στρεβλώσεις στην αγορά και αποτρέπουν επιχειρηματίες από την άσκηση δραστηριοτήτων»...
Σκόπιμα συσκοτίζεται ο πραγματικός αντίπαλος, το κεφάλαιο, με στόχο όχι απλά την ανοχή, την υποταγή, αλλά την ενεργό στράτευση στους στόχους του κεφαλαίου που αναγορεύονται ως στόχοι του έθνους. Το βασικό χαρακτηριστικό του ναζισμού - φασισμού είναι ακριβώς η μαχητική στράτευση λαϊκών στρωμάτων στους στόχους του κεφαλαίου. Η ανάδειξη των ταξικά διαφορετικών συμφερόντων θεωρείται προδοσία.
Καμία «αντιπλουτοκρατική» φρασεολογία, κανένα «συσσίτιο μόνο για Ελληνες», δεν μπορεί να κρύψει τους δεσμούς αίματος του φασισμού με το καπιταλιστικό σύστημα, το ότι ο φασισμός είναι η «σιδερένια γροθιά» του κεφαλαίου.
Ενισχύονται από τον αντικομμουνισμό
Ο φασισμός ενισχύεται αποφασιστικά από τον αντικομμουνισμό. Σε αυτόν ορκίστηκε ο Χίτλερ, όταν πήρε το χρίσμα από τους επιχειρηματίες της Γερμανίας για να αναρριχηθεί στην εξουσία, αυτός αποτελεί το κύριο χαρακτηριστικό και της ΧΑ. Τα «επιχειρήματα», τα «στοιχεία» που χρησιμοποιούν δεν είναι «δικά τους»: Λένε π,χ. στην ιστοσελίδα τους: «Αθώωση, λοιπόν, του αιμοσταγούς κτήνους Στάλιν και της απάνθρωπης Σοβιετικής Ενωσης. Λες και δεν υπήρξαν τα δεκάδες εκατομμύρια νεκροί, τα γκουλάγκ, ο λιμός στην Ουκρανία, η βίαιη κολεκτιβοποίηση, το Κατίν, η μετατροπή όλης της Ανατολικής Ευρώπης σε κολαστήριο για 45 ολόκληρα χρόνια». Ενα προς ένα, όλα τους τα αντικομμουνιστικά ιδεολογήματα τα αναπαράγει για χρόνια η αστική τάξη, είναι καταγεγραμμένα στα κιτάπια της ΕΕ, από όλη την προσπάθεια του κεφαλαίου να ξεγράψει από τη συνείδηση των λαών την προσφορά του σοσιαλισμού και των κομμουνιστών, να συκοφαντήσει την πάλη για οριστική κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.
Ο αντικομμουνισμός είναι το σημείο που όλα τα αστικά κόμματα, παρά τις παραλλαγές τους, συναντιούνται τελικά στο δρόμο της στήριξης της εξουσίας του κεφαλαίου, των μονοπωλίων και της ΕΕ. Για να διατηρηθεί το σύστημα, δεν διστάζουν να διαμορφώσουν και τις συνθήκες για να ανθίσει ο φασισμός και από πάνω να τον μετατρέπουν και σε «ρυθμιστή των εξελίξεων», για τη χειραγώγηση των εργαζομένων.
***

Ποιος είναι τελικά αυτός που μπορεί να στείλει τα φασιστικά μορφώματα στον αγύριστο; Κάθε μέρα που περνά επιβεβαιώνεται στην πράξη η εκτίμηση του ΚΚΕ: «Η αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή γραμμή πάλης και η Λαϊκή Συμμαχία εργατών, φτωχών αγροτών, μικρών επαγγελματιών, γυναικών και νεολαίας από τα λαϊκά στρώματα, τα συνδικάτα και οι Λαϊκές Επιτροπές, το ίδιο το κίνημα, με ισχυρό ΚΚΕ, μπορούν να ηγηθούν και να αντιμετωπίσουν την εγκληματική δράση της ΧΑ. Το ναζισμό δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το σάπιο αστικό κράτος, αλλά η Λαϊκή Συμμαχία που θα έχει στόχο να βάλει τέρμα στην εξουσία των μονοπωλίων, στο καπιταλιστικό σύστημα που γεννά και θρέφει ναζιστικά μορφώματα, όπως τη δολοφονική Χρυσή Αυγή και τις παραφυάδες της. Η μαζική πάλη και επιλογή του λαού και της νεολαίας μπορεί να απονομιμοποιήσει και να ξεριζώσει τη ΧΑ μαζικά, οριστικά και τελεσίδικα μέσα στο λαό».

Ορισμένες σημειώσεις για το εκλογικό αποτέλεσμα

Ορισμένες σημειώσεις για το εκλογικό αποτέλεσμα



Eurokinissi
Είναι φυσικό μετά από ένα εκλογικό αποτέλεσμα τα πολιτικά κόμματα να προσπαθούν να το ερμηνεύσουν με διαφορετικά κριτήρια. Για τα κόμματα που στηρίζουν τον ευρωμονόδρομο και τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης το ενδιαφέρον εστιάζεται στο πώς διαμορφώνεται ο συσχετισμός μεταξύ τους, ποιος έχει δηλαδή το προβάδισμα. Για το ΚΚΕ κριτήριο είναι το αν οι εργαζόμενοι, τα φτωχά λαϊκά στρώματα απεγκλωβίζονται ή όχι από τα κόμματα που στηρίζουν τα συμφέροντα των αφεντικών τους, αν χειραφετούνται στην κατεύθυνση της σύγκρουσης με το κεφάλαιο και την ΕΕ. Το ΚΚΕ βεβαίως έγκαιρα έχει προσδιορίσει ότι αυτή η διαδικασία δεν κρίνεται από εκλογική μάχη σε εκλογική μάχη. Για να μπορούν να απεγκλωβίζονται μαζικά εργαζόμενοι από την πολιτική των κομμάτων του κεφαλαίου, να ξεπερνάνε διλήμματα και εκβιασμούς, για να μπορούν να αλλάζουν πολιτική στάση με κριτήριο τα δικά τους ταξικά συμφέροντα, για να μπορούν να κρίνουν με ταξικά κριτήρια και με αυτά να πηγαίνουν και στην κάλπη, το κρίσιμο ζήτημα είναι τα βήματα ανασύνταξης του εργατικού κινήματος, συγκρότησης της Λαϊκής Συμμαχίας σε αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση. Πόσο κατακτιέται δηλαδή η εμπιστοσύνη στη δική τους δυνατότητα μέσα από την οργάνωσή τους να φέρουν τα πάνω - κάτω, πόσο πείθονται ευρύτερα στρώματα για την αναγκαιότητα ενός άλλου δρόμου ανάπτυξης όπου ο λαός θα είναι ιδιοκτήτης του πλούτου που παράγει, θα έχει ο ίδιος την εξουσία.

Το πιο δύσκολο ζήτημα που συναντήσαμε και στην εκλογική μάχη είναι η μη συνειδητοποίηση του πραγματικού αντιπάλου της εργατικής τάξης και των άλλων φτωχών λαϊκών στρωμάτων, από τη μεγάλη πλειοψηφία τους. Αυτό είναι ένας παράγοντας δυσκολίας απεγκλωβισμού από τα κόμματα του συστήματος. Γιατί αντίπαλος δεν είναι μόνο μια κυβέρνηση, αλλά τα μονοπώλια, η εξουσία τους, δηλαδή το κράτος τους, οι έξωθεν σύμμαχοί τους, το ΝΑΤΟ, η ΕΕ κλπ. Αυτό αποτελεί και μια από τις μεγαλύτερες δυσκολίες στην αλλαγή συσχετισμού δυνάμεων.
Τι δείχνουν όμως οι εκλογές;
Πολλή συζήτηση έγινε την επόμενη ακριβώς μέρα των εκλογών για τι σηματοδοτεί το αποτέλεσμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ μίλησε για ανατροπή του πολιτικού σκηνικού, για κοσμοϊστορικό γεγονός («πρώτη φορά η Αριστερά»), ενώ η ΝΔ από την άλλη αμφισβήτησε αυτά τα στοιχεία με βάση ότι το προβάδισμα του ΣΥΡΙΖΑ προκύπτει από την υποχώρηση της ΝΔ και τη συγκράτηση δυνάμεων του πρώτου, κάτι που δεν μαρτυρά καμιά δυναμική.
Η ΚΕ του ΚΚΕ στην ανακοίνωσή της «Για το αποτέλεσμα των εκλογών της 18ης και 25ης Μάη 2014», («Ριζοσπάστης» 27/5/2014) εκτιμά τα αποτελέσματα των εκλογών με βάση ταξικά κριτήρια, έχοντας καθαρό ότι για να μιλήσουμε για συσχετισμό δυνάμεων χρειάζεται να ξεκινήσουμε από το ταξικό επίπεδο, δηλαδή από το γεγονός ότι στην καπιταλιστική κοινωνία υπάρχει η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της, οι αυτοαπασχολούμενοι και οι φτωχοί αγρότες, υπάρχει και η αστική τάξη, το κεφάλαιο και οι δικοί τους σύμμαχοι. Την αντανάκλαση αυτής της πραγματικότητας και τα συμφέροντα των διαφορετικών τάξεων πρέπει να δούμε στο πολιτικό επίπεδο.
Το αποτέλεσμα συγκρίνεται με αυτό του Ιούνη του 2012, με δεδομένο ότι στις ευρωεκλογές τέθηκαν διλήμματα που αφορούν περισσότερο τις βουλευτικές εκλογές. Ζήτημα σταθερότητας έθεσε η συγκυβέρνηση, ζήτημα να φύγει η κυβέρνηση έβαλε ο ΣΥΡΙΖΑ. Με δεδομένο επίσης ότι τόσο η διάταξη των πολιτικών δυνάμεων όσο και οι κοινωνικοοικονομικές συνθήκες είναι πιο κοντά στις συνθήκες του Ιούνη του 2012 παρά με το 2009 ή το 2010, όταν δηλαδή κυριαρχούσε ο κλασικός δικομματισμός ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, όταν ακόμα δεν είχαν εκδηλωθεί όλες οι επιπτώσεις της κρίσης στους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα, δεν είχε διαμορφωθεί ο πλαστός διαχωρισμός «μνημονιακών» - «αντιμνημονιακών» δυνάμεων κ.ά.

1. Εκτιμάται ότι η άνοδος του ΚΚΕ σε ψήφους και ποσοστά εκφράζει «τάση επανασυσπείρωσης γύρω από το ΚΚΕ και απήχησης των θέσεών του σε νέους ψηφοφόρους. Εκφράζουν, επίσης, σε ένα ποσοστό, αποδοχή της θεμελιακής θέσης του ΚΚΕ ενάντια στην ΕΕ, στα μονοπώλια και τις κυβερνήσεις που στηρίζουν τον ευρωμονόδρομο». Η εκτίμηση αυτή παίρνει υπόψη τόσο τα αποτελέσματα του ΚΚΕ στις ευρωεκλογές, όπου σημείωσε άνοδο σε ποσοστά (6,1%) και ψήφους (347.817), σε σχέση με το εκλογικό ποσοστό (4,5%) και τις ψήφους (277.227) του Ιούνη του 2012, εκλέγοντας 2 ευρωβουλευτές. Αλλά και το αποτέλεσμα στις περιφερειακές/δημοτικές όπου κέρδισε τους δήμους σε Πάτρα, Χαϊδάρι, Πετρούπολη και Ικαρία. Σημείωσε άνοδο και στις 13 Περιφέρειες, φτάνοντας το 8,8% και 498.573 ψήφους. Ανοδο σημείωσε σε 214 δήμους και σε 50 δήμους το ποσοστό του ξεπέρασε το 10%. Σημειώνεται βεβαίως ότι είναι αναγκαίο να ισχυροποιηθούν οι ιδεολογικο-πολιτικοί δεσμοί του Κόμματος με όσους στήριξαν τα ψηφοδέλτια του ΚΚΕ και στις περιφερειακές/δημοτικές και στις ευρωεκλογές.


2. Σημειώνεται όμως ότι παρά αυτή τη θετική τάση «τα συνολικά εκλογικά αποτελέσματα δεν εκφράζουν μια σημαντική τάση χειραφέτησης εργατικών - λαϊκών δυνάμεων από τα κόμματα του ευρωμονόδρομου, των συμφερόντων του κεφαλαίου, των μονοπωλίων.

Η πιο ακραία έκφραση αυτής της αναντιστοιχίας είναι το υψηλό ποσοστό της ΧΑ. Συνολικά υπάρχει πισωγύρισμα στη λαϊκή συνείδηση, μεγαλύτερη συντηρητικοποίηση.
Η άρχουσα τάξη και το πολιτικό σύστημα διαθέτουν ακόμα σοβαρές εφεδρείες "να αλλάζει ο Μανωλιός και να βάζει τα ρούχα του αλλιώς", με βάση τις ψήφους και τα προγράμματα τόσο του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και της ΕΛΙΑΣ και του ΠΟΤΑΜΙΟΥ».
Το γεγονός αυτό τεκμηριώνεται και από τα νούμερα: Γύρω στο 90% ψήφισαν υπέρ κομμάτων που στηρίζουν τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, την ΕΕ και την Ευρωζώνη. Αυτό το άθροισμα βγάζουν οι ψήφοι υπέρ των κομμάτων της συγκυβέρνησης, της αξιωματικής αντιπολίτευσης και όλων των άλλων κομμάτων του ευρωμονόδρομου. Γύρω στο 17% ψήφισαν ακραίο εθνικισμό και «πατριδοκαπηλία», αν δει κανείς το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα «δεξιότερα» της ΝΔ πολιτικά σχήματα, με το 10%, μάλιστα, να ψηφίζει ένα καθαρά ναζιστικό κόμμα. Γύρω στο 40% στήριξαν τα κόμματα της συγκυβέρνησης (ΝΔ - ΠΑΣΟΚ), καθώς και σχήματα (Ποτάμι, ΛΑ.Ο.Σ., Γέφυρες, το κόμμα του Χατζημαρκάκη, τμήμα της ΔΗΜΑΡ κ.ά.) που, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, δηλώνουν διαθέσιμα να στηρίξουν τη σημερινή συγκυβέρνηση, επιδιώκοντας ορισμένες αλλαγές στο μείγμα πολιτικής. Ενώ οι λεγόμενοι κεντροαριστεροί πολιτικοί σχηματισμοί, το «κέντρο» που θέλει να παίξει ρόλο κυβερνητικού εταίρου σε κυβερνήσεις συνεργασίας είτε με κορμό τη ΝΔ είτε με το ΣΥΡΙΖΑ συγκεντρώνουν περίπου 17%. Αποδεικνύεται δηλαδή ότι η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων μένουν εγκλωβισμένοι στα αστικά κόμματα, τα κόμματα του ευρωμονόδρομου, ενώ και με την ψήφο τους έδωσαν ώθηση σε εναλλακτικά σενάρια κυβερνήσεων συνεργασίας και κυβερνητικής εναλλαγής.

3. Τι αποτυπώνει επίσης το εκλογικό αποτέλεσμα; Η ανακοίνωση της ΚΕ δίνει το πραγματικό αποτύπωμα του εκλογικού αποτελέσματος ως εξής:

«Με το εκλογικό αποτέλεσμα καταγράφεται η λαϊκή δυσαρέσκεια απέναντι σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, που σήκωσαν το βάρος της αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής και του ευρωμονόδρομου.
Το συνολικό αποτέλεσμα, όμως, δεν δείχνει ανατροπή του αντιλαϊκού πολιτικού συσχετισμού, δεν συνιστά "νέο πολιτικό σκηνικό" προς όφελος του λαού.
Αν και σημαντικό μέρος ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ επένδυσαν σε αυτή την επιλογή έναν αριστερό προσανατολισμό, ωστόσο η πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ δεν εκφράζει ισχυροποίηση της αριστερής, ριζοσπαστικής, αντικαπιταλιστικής, αντιμονοπωλιακής πολιτικής.
Το εκλογικό αποτέλεσμα, που δίνει προβάδισμα στον ΣΥΡΙΖΑ, διατηρώντας περίπου τα ποσοστά του Ιούνη 2012, διαμορφώθηκε σε συνθήκες - κάτω από την πίεση της άμεσης κυβερνητικής εναλλαγής - ως δήθεν ανάσχεση στη σημερινή αντιλαϊκή πολιτική. Ωστόσο, η διαχειριστική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ δεν τον φέρνει σε πραγματική αντίθεση με την κυβερνητική αντιλαϊκή πολιτική. Ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε θέλει ούτε μπορεί να δώσει φιλολαϊκή λύση, βρίσκεται στην απέναντι όχθη από το λαό».
Το 26,6% που ψήφισε τον ΣΥΡΙΖΑ και κατάφερε να του δώσει προβάδισμα σε σχέση με τη ΝΔ, στήριξε ένα κόμμα που έχει κάνει ακόμα περισσότερα βήματα προσαρμογής ως δύναμη αστικής διαχείρισης. Εχει δώσει εξετάσεις στο κεφάλαιο και τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, έχει εγκαταλείψει όποια συνθηματολογία και αν είχε, έχει ξεμασκαρευτεί η στρατηγική του σύμπλευση με τη συγκυβέρνηση, ενώ έχει παίξει ρόλο στην ανάσχεση όποιου ριζοσπαστισμού. Μήπως, άλλωστε, ο ΣΥΡΙΖΑ με τη στάση του δεν βοήθησε ώστε μια τάση έστω και θολής αμφισβήτησης της ΕΕ, που είχε καταγραφεί πριν από το Μάη του 2012 πάνω από το 50%, σήμερα να έχει περιοριστεί μόλις στο 20%;
Αυτή η εκτίμηση δέχτηκε τα πυρά του ΣΥΡΙΖΑ αφενός γιατί αποκαλύπτει το χαρακτήρα του ως δύναμης που υπηρετεί το κεφάλαιο και τον ευρωμονόδρομο, αφετέρου γιατί αυτή η αποκάλυψη του χαλάει τη μόστρα της «πρώτης» δύναμης ως παράγοντα που ο λαός πρέπει να εμπιστευτεί ακόμη πιο πολύ.

4. Ειδικά για το αποτέλεσμα της Χρυσής Αυγής έχει μεγάλη σημασία ως προς αυτό η επισήμανση της ΚΕ του ΚΚΕ ότι: «Το τελευταίο διάστημα, δίπλα στους άλλους παράγοντες που ενίσχυσαν τη ΧΑ και τους οποίους επανειλημμένα έχει αναδείξει το ΚΚΕ, πρέπει να προστεθεί η στάση των άλλων πολιτικών δυνάμεων απέναντι στους ψηφοφόρους της ΧΑ, που τους αντιμετώπισαν ως εκλογική πελατεία. Είναι άλλο πράγμα η απομόνωση της ΧΑ, με στόχο να χάσει λαϊκές ψήφους, και άλλο η καιροσκοπική και επικίνδυνη τακτική των άλλων κομμάτων που καλλιεργούν λογική ανοχής και απενοχοποίησης με σκοπό την αλίευση ψήφων. Το ΚΚΕ δεσμεύεται να αναλάβει περισσότερες πρωτοβουλίες στο κίνημα, στους χώρους δουλειάς, στις λαϊκές γειτονιές, στη νεολαία, έτσι ώστε να αποκαλυφθεί η στήριξη της ΧΑ από μηχανισμούς του συστήματος, από τμήματα του κεφαλαίου, από την πολιτική της ΕΕ».

Η λογική που αναπτύχθηκε από διάφορα αστικά επιτελεία, αλλά και τον ΣΥΡΙΖΑ ως προς την ερμηνεία των αποτελεσμάτων της ΧΑ είναι επικίνδυνη και αποπροσανατολιστική. Η ΧΑ δεν είναι απότοκο της αγανάκτησης από τη φτώχεια και την εξαθλίωση. Τα ιδεολογικά στοιχεία της ΧΑ, ο αντικομμουνισμός, ο εθνικισμός, ο λαϊκισμός, η πατριδοκαπηλία, ο ρατσισμός, το μίσος στο εργατικό κίνημα έχουν ζυμωθεί σε ευρύτερα εργατικά - λαϊκά στρώματα για δεκαετίες από όλα τα αστικά κόμματα. Επίσης συνέβαλε η συνθηματολογία που αναπτύχθηκε κυρίως στα πλαίσια του λεγόμενου κινήματος των αγανακτισμένων, που αποπροσανατόλιζε από τον πραγματικό αντίπαλο, βγάζοντας λάδι το κεφάλαιο για την κρίση και επικεντρώνοντας στους «κλέφτες πολιτικούς», τη «δοσίλογη κυβέρνηση», το «έξω τα κόμματα και τα συνδικάτα» κλπ. Η ενδυνάμωσή της έχει να κάνει και με το γεγονός ότι στηρίζεται σε μηχανισμούς του αστικού κράτους και του κεφαλαίου και γι' αυτό υπάρχουν σήμερα πάρα πολλές αποδείξεις. Το σύστημα τη φουσκώνει ως έναν από τους μοχλούς ενάντια στο εργατικό κίνημα.
Στη γραμμή της αντεπίθεσης
Στην ανακοίνωση για το εκλογικό αποτέλεσμα η ΚΕ του ΚΚΕ σημειώνει ότι:
«Χρειάζεται να δυναμώσει ακόμη περισσότερο μέσα στην εργατική τάξη, στη νεολαία και το κίνημα η γραμμή της αντεπίθεσης και της ρήξης σε αντίθεση με τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, την ΕΕ και την πολιτική που στηρίζει αυτόν το δρόμο, με την ενσωμάτωση και την παθητική προσμονή. Και αυτό γιατί ανεξάρτητα από τις όποιες πολιτικές εξελίξεις και τη διαμόρφωση του συσχετισμού μεταξύ των κομμάτων της ΕΕ και της αστικής διαχείρισης, την επόμενη μέρα θα είναι παρόντα και απέναντι από το λαό τα ευρωενωσιακά μνημόνια διαρκείας και οι στόχοι της ανταγωνιστικότητας και ανάκαμψης του κεφαλαίου, που οδηγούν σε μεγαλύτερη χρεοκοπία του λαού, δεν μπορούν να λύσουν τα οξυμένα λαϊκά προβλήματα».

Οι εξετάσεις του ΣΕΒ

Οι εξετάσεις του ΣΕΒ



Οπως λέμε «πλέουν σε πελάγη ευτυχίας», έτσι ακριβώς συνέβη και στη συνέλευση του ΣΕΒ (στη φωτογραφία ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ανάμεσα στο νέο πρόεδρο του ΣΕΒ, Θ. Φέσσα, και τον απερχόμενο, Δ. Δασκαλόπουλο)
Eurokinissi
Οι ευρωεκλογές τελείωσαν. Ηρθε η ώρα για τους δύο βασικούς διεκδικητές της επόμενης αστικής κυβέρνησης, τη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ, να διαγωνισθούν μπροστά στους πραγματικούς εξεταστές τους, τους μονοπωλιακούς ομίλους που κρατούν στα χέρια τους τα κλειδιά της οικονομίας.
Ενας απ' τους βασικούς φορείς της εξουσίας των μονοπωλίων, ο ΣΕΒ, προσκάλεσε στην ετήσια Γενική Συνέλευση των μετόχων του, τον Αντ. Σαμαρά και τον Αλ. Τσίπρα, για να παρουσιάσουν τις θέσεις τους σχετικά με τη νέα Ελλάδα της ανάπτυξης, χωρίς τα γνωστά προπαγανδιστικά περιτυλίγματα της προεκλογικής περιόδου.
Ο νέος πρόεδρος του ΣΕΒ, Θ. Φέσσας, υπενθύμισε τον βασικό αστικό προσανατολισμό για μια ανταγωνιστική, παραγωγική, εξωστρεφή καπιταλιστική οικονομία, η οποία δε θα στηρίζεται σε δανεικά. Ανέδειξε ως προτεραιότητα τη μείωση του λεγόμενου «μη μισθολογικού κόστους», δηλαδή την επιτάχυνση της αντιλαϊκής αναδιάρθρωσης του Ασφαλιστικού, με επέκταση του ιδιωτικού πυλώνα της Ασφάλισης, καθώς και τη διασφάλιση της «κοινωνικής συνοχής», που μεταφράζεται σε στοιχειώδη προστασία της ακραίας φτώχειας. Επανέλαβε τις γνωστές απαιτήσεις για νέα φορολογική ελάφρυνση και μείωση του ενεργειακού κόστους των μονοπωλιακών ομίλων.
Η αλήθεια είναι ότι οι δύο διαγωνιζόμενοι γνωρίζουν τις λεπτομέρειες της εξεταστέας ύλης πολύ νωρίτερα. Απ' την αρχή της εκδήλωσης της κρίσης είχαν προσδιορισθεί οι βασικοί άξονες της αστικής αναπτυξιακής στρατηγικής, με σχετικές εκδόσεις που συνυπέγραψαν το Ελληνοαμερικανικό και το Ελληνογερμανικό Επιμελητήριο καθώς και το ΙΟΒΕ. Κοινός τόπος αυτών των μελετών ήταν ο προσανατολισμός στα λεγόμενα «συγκριτικά πλεονεκτήματα» της χώρας (τον ποιοτικό τουρισμό, τις ΑΠΕ και την πράσινη Ενέργεια, την ισχυρή ναυτιλία, την ανταγωνιστική γεωργία, τη βιομηχανία τροφίμων και ποτών) καθώς και στην επέκταση των ευέλικτων εργασιακών σχέσεων και τη διασφάλιση φθηνής εργατικής δύναμης. Κοινός στόχος, η βελτίωση της αποτελεσματικότητας του αστικού κράτους με διατήρηση του κρατικού ελέγχου σε ορισμένους κλάδους στρατηγικής σημασίας (π.χ. νερό, Ενέργεια) και παράλληλη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα.
Ανάπτυξη για όλους;
Η προσήλωση του Αντ. Σαμαρά σ' αυτόν τον αντιλαϊκό δρόμο και οι ολέθριες συνέπειες της πολιτικής της συγκυβέρνησης για τα λαϊκά στρώματα δεν χρειάζονται καμία απόδειξη. Τα νέα χτυπήματα του Μεσοπρόθεσμου στο Ασφαλιστικό, η δυνατότητα ομαδικών απολύσεων, η αύξηση των έμμεσων φόρων έχουν ήδη δρομολογηθεί.
Το ενδιαφέρον εστιάζεται αντικειμενικά σ' αυτόν που αυτοπροβάλλεται ως μεγάλος ανατροπέας και σκληρός διαπραγματευτής, στον Αλ. Τσίπρα.
Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ πράγματι τα έδωσε όλα στις εξετάσεις της άρχουσας τάξης. Διαβεβαίωσε ότι επιδιώκει την ειλικρινή συνεργασία και την ανάπτυξη λειτουργικής σχέσης με τον ΣΕΒ και ύψωσε τη σημαία της ταξικής συνεργασίας, προσδιορίζοντας το πλαίσιο μιας «νέας κοινωνικής συμφωνίας». Απ' το πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ φυσικά απουσιάζει κάθε απαίτηση για άμεση ανάκτηση των τεράστιων απωλειών των λαϊκών στρωμάτων της περιόδου της κρίσης.
Τίθεται ο στόχος της επιστροφής στην ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας με προστασία της ακραίας φτώχειας. Βασική αιχμή αποτελεί η επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ και των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Η «εγγύηση» του κατώτατου μισθού εφαρμόσθηκε σε πολλά κράτη - μέλη της ΕΕ και αξιοποιήθηκε ως εφαλτήριο για συμπίεση του μέσου μισθού, για εξίσωση των μισθών προς τα κάτω, για επέκταση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων.
Η «εγγύηση» του ΣΥΡΙΖΑ προσπερνά χωρίς απαντήσεις τα δύσκολα ερωτήματα: Πόσους μήνες το χρόνο και πόσες ώρες το μήνα θα δουλεύουν όσοι βρίσκουν δουλειά; Ποια θα είναι η πραγματική αγοραστική δύναμη αυτού του μισθού;
Το κυριότερο είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ επαναφέρει το γνωστό μύθο της «ανθρωποκεντρικής καπιταλιστικής ανάπτυξης για όλους», με ταυτόχρονο όφελος για το κεφάλαιο και την εργατική τάξη.
Παραδίδοντας εγχειριδιακά μαθήματα κεϋνσιανής διαχείρισης, ο Αλ. Τσίπρας τόνισε την ευεργετική επίδραση μιας αύξησης των μισθών στην τόνωση της κατανάλωσης, στην «ενεργό ζήτηση», που δίνει τελικά ώθηση στην καπιταλιστική ανάπτυξη. Ισχυρίστηκε ότι η υποβάθμιση της κατάστασης της εργατικής τάξης δεν διασφαλίζει την αύξηση της ανταγωνιστικότητας.
Η αλήθεια είναι ότι οι μεγαλομέτοχοι των μονοπωλιακών ομίλων γνωρίζουν πολύ καλά το ταξικό τους συμφέρον όταν απαιτούν φθηνότερη εργατική δύναμη και αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης για να θωρακίσουν την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων. Σύμφωνα με στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας, η αντιλαϊκή επίθεση στους μισθούς με την «εσωτερική υποτίμηση» αναβάθμισε θεαματικά την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας τα τελευταία χρόνια.
Γενικότερα, η καπιταλιστική παραγωγή δεν είναι μια παραγωγή εμπορευμάτων που απλά πρέπει να πουληθούν. Είναι μια παραγωγή με σκοπό το κέρδος. Η αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης του εργαζόμενου είναι μονόδρομος για την αύξηση του ποσοστού κέρδους του κεφαλαίου. Ο κάθε καπιταλιστής θα ήταν ευτυχής αν ο ίδιος διέθετε πάμφθηνη εργατική δύναμη και οι ανταγωνιστές του έδιναν υψηλούς μισθούς για να υπάρχει ένα υψηλό επίπεδο κατανάλωσης.
Ομως, εδώ βρισκόμαστε μπροστά σε μια απ' τις εγγενείς, άλυτες αντιφάσεις της καπιταλιστικής παραγωγής. Δεν είναι η μοναδική. Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής δεν μπορεί επίσης να ξεπεράσει την αναρχία της παραγωγής, τον ανελέητο ανταγωνισμό, την ανισόμετρη ανάπτυξη επιχειρήσεων και κλάδων. Ολες αυτές οι εγγενείς αντιφάσεις και δυσαναλογίες είναι γνήσια τέκνα του συστήματος της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Γι' αυτό εξάλλου και καμιά μορφή αστικής διαχείρισης, ούτε η νεοφιλελεύθερη, ούτε η κεϋνσιανή, δεν κατάφερε να αποτρέψει την περιοδική εκδήλωση καπιταλιστικών κρίσεων υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου. Η ανάγκη του κεφαλαίου για φθηνότερη εργατική δύναμη περιλαμβάνει φυσικά και τους κλάδους υψηλής τεχνολογίας, τους οποίους προτάσσει η κυβερνητική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ. Αρκεί να δούμε τις μεγάλες πραγματικές απώλειες των μισθωτών στις τηλεπικοινωνίες και την πληροφορική τα τελευταία χρόνια. Αυτή η ανάγκη των μονοπωλίων αποτυπώνεται στις αποφάσεις που δεσμεύουν όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ, όπως η Στρατηγική «Ευρώπη 2020». Απλά μπορεί να αλλάξουν οι μορφές στις οποίες δίνεται το κύριο βάρος για τη ληστεία της εργατικής τάξης (π.χ., αντί της άμεσης μείωσης του μισθού, να προτάσσονται η αύξηση των ασφαλιστικών βαρών των εργαζομένων, η αύξηση της ψαλίδας μισθού - παραγωγικότητας, κ.λπ.).
Αν ο ΣΥΡΙΖΑ πιστεύει πραγματικά ότι τα μονοπώλια πρόκειται να στηρίξουν ανάκτηση των απωλειών των εργαζομένων, γιατί δεν προχωρά σε δέσμευση για επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού;
Παλιά Ελλάδα της ανασφάλειας και της φτώχειας
Με γενικόλογες θολές διακηρύξεις επιχείρησε να ξεπεράσει ο Αλ. Τσίπρας και τις στρατηγικές δεσμεύσεις που θωρακίζουν την ανταγωνιστικότητα των μονοπωλίων σ' όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ. Δήλωσε ότι θα αποτρέψει την επιδρομή κερδοσκοπικών κεφαλαίων και θα βάλει φρένο στις ιδιωτικοποιήσεις (π.χ. του νερού και της ηλεκτρικής ενέργειας).
Ομως, η ελεύθερη κίνηση κεφαλαίου και η «απελευθέρωση» του τομέα ηλεκτρικής ενέργειας έχουν δρομολογηθεί απ' την εποχή της Συνθήκης του Μάαστριχτ, σ' ολόκληρη την ευρωενωσιακή αγορά.
Η κοινοτική οδηγία που διευκολύνει την πλήρη εμπορευματοποίηση του νερού, επιβαρύνοντας την κατανάλωση αντί για την ενίσχυση των επίγειων και υπόγειων υδροφορέων, εφαρμόζεται επίσης σ' όλη την ΕΕ.
Τι εννοεί ο ΣΥΡΙΖΑ; Δεσμεύεται ότι θα ανακαλέσει τις ιδιωτικοποιήσεις, όπως του ΟΤΕ, της ΔΕΗ, του ΔΕΣΦΑ και πώς θα το κάνει;
Στην πραγματικότητα, το μόνο που μπορεί να κάνει, είναι η αλλαγή της μορφής ιδιωτικοποίησης με τη διατήρηση ενός κρατικού ή δημοτικού φορέα που θα διανέμει κάποια κερδοφόρα φιλέτα των υποδομών και των υπηρεσιών καθώς και μειοψηφικά πακέτα μετοχών σε ιδιωτικούς ομίλους.
Αντίστοιχα, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ διακηρύσσει την αναβάθμιση της εγχώριας παραγωγής, δε λέει κουβέντα για το πώς θα αντιμετωπίσει τις κοινοτικές δεσμεύσεις που την καθηλώνουν, π.χ. τις ποσοστώσεις στο κρέας, στο γάλα, στη ζάχαρη. Θέτει ως προτεραιότητα την ενίσχυση κλάδων με «συγκριτικά πλεονεκτήματα» που έχει υποδείξει η άρχουσα τάξη, προσπερνώντας τις μεγάλες εγχώριες παραγωγικές δυνατότητες (π.χ. ενεργειακές πηγές, ορυκτός πλούτος), που μπορούν να αξιοποιηθούν για την επαρκή κάλυψη των βασικών λαϊκών αναγκών.
Μιλά για δημόσιο τομέα - εργαλείο του δημοκρατικού προγραμματισμού. Ομως, το αστικό κράτος υπηρετεί την κερδοφορία των μονοπωλίων. Οι υποδομές και οι υπηρεσίες του δεν αποτελούν λαϊκή περιουσία. Ακόμα και αν υπάρχει κυβερνητική πρόθεση ικανοποίησης των κοινωνικών αναγκών, ο κρατικός σχεδιασμός δεν έχει στα χέρια του τα κλειδιά της οικονομίας, δεν μπορεί να καταργήσει την αναρχία και τον ανελέητο ανταγωνισμό της καπιταλιστικής παραγωγής.
Γι' αυτό και η μόνη συγκεκριμένη δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ είναι η πρόθεση πολύμορφης κρατικής στήριξης του «πραγματικού επενδυτή», δηλαδή του κεφαλαιοκράτη που επενδύει με κριτήριο το ποσοστό κέρδους (π.χ. με τη μείωση του ενεργειακού κόστους).
Κάλπικη και πραγματική ανατροπή
Είναι φανερό ότι μετά τις ευρωεκλογές ο πραγματικός αντίπαλος του λαού, η άρχουσα τάξη, στέκει ακλόνητος στη θέση του και έτοιμος να προωθήσει τις αντιλαϊκές κατευθύνσεις του. Καμιά μεταβολή του συσχετισμού μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να αλλάξει αυτήν την κατάσταση. Και οι δύο διεκδικητές της επόμενης αστικής κυβέρνησης υποκλίνονται στους στόχους της αστικής τάξης. Το μόνο επομένως που μπορούν να διαπραγματευτούν είναι οι όροι σφαγής του λαού.
Ο στόχος της επιστροφής σε υψηλούς ρυθμούς καπιταλιστικής ανάπτυξης και της προσέλκυσης επενδύσεων δεν οδηγεί στη λαϊκή ευημερία, ούτε καν σε ανάκτηση των μεγάλων απωλειών του λαού την περίοδο της κρίσης. Πρόκειται για τη συνέχεια του ίδιου δρόμου που μας έφερε ως εδώ. Αύξηση των κερδών των μονοπωλιακών ομίλων και ουσιαστική ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών δεν συμβαδίζουν, βρίσκονται στον αντίποδα. Οποια παραλλαγή διαχείρισης και αν εφαρμοσθεί στο πλαίσιο αυτού του δρόμου της ανασφάλειας, της ανεργίας, της εκμετάλλευσης, στην ουσία θα αφορά κάποια ψίχουλα για τις ομάδες ακραίας φτώχειας, τα οποία θα κληθούν να πληρώσουν οι υπόλοιποι μισθωτοί και αυτοαπασχολούμενοι και όχι τα μονοπώλια.
Χρειάζεται ριζική αλλαγή πορείας, ριζικά διαφορετικός δρόμος ανάπτυξης με κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, επιστημονικό κεντρικό σχεδιασμό της παραγωγής, αποδέσμευση απ' την ΕΕ και το ΝΑΤΟ.
Χρειάζεται ανασύνταξη του κινήματος, που θα σημαδεύει τον πραγματικό αντίπαλο, την άρχουσα τάξη, την εξουσία των μονοπωλίων και όχι μόνο τα συμπτώματα της κυριαρχίας τους, όπως είναι η διαφθορά, και την εκάστοτε αστική κυβέρνηση.
Μπορεί και πρέπει να γίνουν άμεσα βήματα για την οργάνωση της λαϊκής αντεπίθεσης των μισθωτών, των αυτοαπασχολούμενων στην πόλη και το χωριό, των νέων που πνίγονται στο σημερινό βάλτο.
Σ' αυτήν την κατεύθυνση ξεδιπλώνουμε καθημερινά, αποφασιστικά, μαχητικά τη δράση μας, σε κάθε χώρο δουλειάς, κάθε κλάδο, κάθε γειτονιά.

Του Μάκη ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ*
*Ο Μάκης Παπαδόπουλος είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, υπεύθυνος της Ιδεολογικής Επιτροπής και του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ

Ψήφος στο «μικρότερο κακό»

Ψήφος στο «μικρότερο κακό»



Το βράδυ του δεύτερου γύρου των εκλογών για την Τοπική Διοίκηση και των ευρωεκλογών, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ήταν μουδιασμένη. Ο πήχης είχε τεθεί πολύ ψηλά και δεν τον πέρασε. Μπορεί το «τρεις κάλπες, μία επιλογή» να εγκαταλείφθηκε σχετικά νωρίς, ωστόσο μέχρι και στο παρά πέντε των εκλογών τα επιτελεία του μιλούσαν για νίκη που θα σηματοδοτούσε ένα ποσοστό έστω και μιας ψήφου πάνω απ' το άθροισμα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, ποσοστό που ανέμεναν να καταγράψουν.
Οι προσδοκίες δεν επιβεβαιώθηκαν. Ο ΣΥΡΙΖΑ με ποσοστό 26,58% έκοψε πρώτος το νήμα, όμως δεν έκανε το «ρεκόρ» που προσδοκούσε καταγράφοντας απώλειες 140.000 ψήφων σε σχέση με τον Ιούνη του 2012. Η καταγραφή αυτή τροφοδότησε στο εσωτερικό του αναλύσεις για «ταβάνι» στη δυναμική του, για εξάντληση των δυνατοτήτων του ως προς τις εκλογικές του επιδόσεις και άνοιξε μια άλλη συζήτηση με επίκεντρο το με ποιον θα συνεργαστεί για να κυβερνήσει.
Ανεξάρτητα όμως από το εκλογικό αποτέλεσμα ακόμα και αν ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερνε να συγκεντρώσει μεγαλύτερο ποσοστό ή εάν καταφέρει να συγκεντρώσει στο προσεχές μέλλον, η εμπειρία της εκλογικής μάχης καταγράφει ότι ένα μεγάλο κομμάτι των ψηφοφόρων του (που σύμφωνα με ορισμένες δημοσκοπήσεις ένα μεγάλο ποσοστό αποφάσισε την τελευταία στιγμή να τον ψηφίσει) τον ψηφίζει ως το «μικρότερο κακό». Στην πραγματικότητα ούτε τον εμπιστεύεται ούτε εμπνέεται από τις διακηρύξεις του. Ελπίζει απλώς ότι η κυβερνητική εναλλαγή, τιμωρώντας τα κόμματα της συγκυβέρνησης, μπορεί να βάλει εμπόδια στη σημερινή κατάσταση. Τον ψηφίζει όντας εγκλωβισμένος στη λογική ότι δεν μπορεί να υπάρχει διέξοδος έξω από την ΕΕ και τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης. Λογική που για την κυριαρχία της έχει συμβάλει και ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ.
Εχει συμβάλει με τις «στροφές στο ρεαλισμό» που διαδέχονταν η μία την άλλη. Αναιρώντας όποιες από τις υποσχέσεις του είχαν κάποια ριζοσπαστική χροιά. Καλλιεργώντας όλο αυτό το διάστημα τη λογική των μειωμένων απαιτήσεων, επικαλούμενος όλο και συχνότερα τα γνωστά περί «καμένης γης», δηλώνοντας ο Αλ. Τσίπρας πως «δεν είμαι Χάρι Πότερ, δεν έχω το μαγικό ραβδί». Ο ΣΥΡΙΖΑ φρόντισε με τη στάση του να ανακόψει οποιαδήποτε ψήγματα χειραφέτησης αναπτύχθηκαν τα προηγούμενα χρόνια, προσπαθώντας στο όνομα δήθεν της άμεσης απάντησης στα οξυμένα λαϊκά προβλήματα να πείσει ότι μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή πολιτική εντός ΕΕ και Ευρωζώνης χωρίς αποδέσμευση από αυτές, ότι μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή ανάπτυξη εντός του καπιταλιστικού δρόμου, ότι μπορούμε να τα βρούμε με το κεφάλαιο, τα μονοπώλια, ότι μπορούν να πεισθούν να κάνουν πίσω από τις αντιλαϊκές απαιτήσεις. Ενώ ταυτόχρονα βάφτισε ως φιλολαϊκή πολιτική, ως πολιτική ανακούφισης των εργαζομένων μέτρα διαχείρισης της ακραίας φτώχειας και της ανεργίας. Λειτούργησε τέλεια ως η «Σειρήνα» που κάθε φορά κάποιος πήγαινε να βγει από τα όρια του συστήματος του φώναζε να γυρίσει πίσω. Εχει λοιπόν ρόλο στην ανάσχεση ριζοσπαστικών τάσεων, στη μη χειραφέτηση της λαϊκής συνείδησης. Γι' αυτό δίκαια εργατικά λαϊκά στρώματα τον ψηφίζουν με κρύα καρδιά, γι' αυτό σε εργατικά σωματεία, στο φοιτητικό κίνημα οι δυνάμεις του είναι ανυπόληπτες.

TOP READ