Το ΝΑΤΟ μας λέει «μπράβο», επειδή με τα λεφτα μας σκοτωνουν αμαχους και παιδια.ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ,ΑΦΡΙΚΗ,ΟΥΚΡΑΝΙΑ κ.α.

Το ΝΑΤΟ μας λέει «μπράβο», επειδή ξοδεύουμε ακόμα το 2% του ΑΕΠ για αμυντικές δαπάνες

• 

Τα εύσημα του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ, Άντερς Φογκ Ράσμουσεν, απέσπασε η Ελλάδα, για το γεγονός ότι, παρά την οικονομική κρίση από την οποία πλήττεται εδώ και χρόνια, είναι μία από τις τέσσερις χώρες του ΝΑΤΟ που εξακολουθούν να διαθέτουν ποσοστό 2% ή παραπάνω του ΑΕΠ τους για αμυντικές δαπάνες, μαζί με τις ΗΠΑ, τη Βρετανία και την Εσθονία.
Μάλιστα, ο Ράσμουσεν σχολίασε ότι αν όλες οι ευρωπαϊκές χώρες ακολουθούσαν φέτος το «παράδειγμα» της Ελλάδας, το ΝΑΤΟ θα είχε διαθέσιμα επιπλέον 90 δις. δολάρια.
Οι αναφορές αυτές του Ράσμουσεν έγιναν κατά τη διάρκεια ομιλίας στο think tank Atlantic Council στην Ουάσιγκτον, για τους «Διατλαντικούς δεσμούς στην αβεβαιότητα της εποχής μας».

Οι δολοφονοι του Ισραηλ συνεχιζουν τη γενοκτονια

Στους 22 οι νεκροί από τις ισραηλινές επιθέσεις στη Γάζα

• 

Ένα κορυφαίο στέλεχος της παλαιστινιακής μαχητικής οργάνωσης Ισλαμική Τζιχάντ, ο Χαφέζ Χαμάντ, σκοτώθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες της Τετάρτης κατά τη διάρκεια της δεύτερης ημέρας των ισραηλινών αεροπορικών επιδρομών στη Λωρίδα της Γάζας, όπως επιβεβαίωσαν στο Reuters νοσοκομειακές πηγές, αναφέροντας επίσης ότι νεκρά είναι και άλλα πέντε μέλη της οικογένειας του.
Από την πλευρά του, ο ισραηλινός στρατός ανέφερε ότι δεν διαθέτει λεπτομέρειες σχετικά με το αποτέλεσμα των αεροπορικών επιδρομών.
Σύμφωνα με το παλαιστινιακό υπουργείο Εσωτερικών, αλλά και τις αναφορές των ελεγχόμενων από τη Χαμάς τοπικών μέσων ενημέρωσης, ο Χαφέζ Χαμάντ, τα δύο αδέλφια του και οι γονείς του σκοτώθηκαν όταν το σπίτι τους βομβαρδίστηκε κατά τη διάρκεια της ισραηλινής αεροπορικής επιδρομής στην πόλη Μπέιτ Χανούν στη βόρεια Λωρίδα της Γάζας.
Νεκρή επίσης είναι και μια αγνώστων στοιχείων γυναίκα το σπίτι της οποίας επίσης χτυπήθηκε από τα πυρά των ισραηλινών αεροσκαφών.
Με τους θανάτους αυτούς, ο αριθμός των νεκρών στη Γάζα αυξήθηκε σε 22 από τη στιγμή που το Ισραήλ εξαπέλυσε το νέο κύμα επιθέσεων του. Μεταξύ των θυμάτων είναι τέσσερις ένοπλοι της Χαμάς, ένας ανώτερος ηγέτης της Ισλαμικής Τζιχάντ και 17 άμαχοι. Ανάμεσα στους αμάχους και επτά παιδιά.

Η αφόρητη γραφειοκρατία του ιδιωτικού τομέα

 Η αφόρητη γραφειοκρατία του ιδιωτικού τομέα

Όταν μιλάμε για γραφειοκρατία ο νους του καθενός πηγαίνει φυσικά στην κρατική γραφειοκρατία, η οποία έχει συνδεθεί με ποικίλα στερεότυπα, όπως σπατάλη, αναποτελεσματικότητα και διαφθορά. Η πάταξη επομένως όλων των ανωτέρω δυσλειτουργιών θα επέλθει μόνο με τη συρρίκνωση του κράτους και την αξιολόγηση, εξου και η πρεμούρα με τις ιδιωτικοποιήσεις και την απόσπαση ζωτικών για την κοινωνία λειτουργιών από το κράτος και την απόδοσή τους σε ιδιωτικούς οργανισμούς. Μπορεί οι περισσότεροι να ενοχλούνται με τη χρήση της λέξης “στερεότυπα”, μιας και είναι εντελώς πεπεισμένοι ότι έτσι έχουν τα πράγματα, δύσκολα όμως θα προσκομίσουν αποδεικτικά στοιχεία που να τεκμηριώνουν τις πεποιθήσεις τους. Επειδή στην Ελλάδα δεν θεωρείται αναγκαίο να υποστηρίζει κάποιος τις απόψεις του με απτά στοιχεία, τα οποία είναι αρκετό να υποκαθίστανται με αβανταδόρικες ατάκες, ανεκδοτολογικά περιστατικά, λογοδιάρροια και ακατάσχετη παραθυράτη μπουρδολογία, θα προστρέξουμε πάλι στις ΗΠΑ και στα δικά τους στατιστικά στοιχεία.

70% των αμερικανών συμφωνούν ότι η κυβέρνηση είναι σπάταλη και αναποτελεσματική, κι ότι το μισό από το ένα δολάριο που πάει στα ασφαλιστικά ταμεία χάνεται στο βόθρο της σπατάλης. Το Λογιστήριο του Κράτους όμως έχει άλλη γνώμη. Το ίδιο και η Έκθεση του Al Gore για την Κυβερνητική Αποδοτικότητα που εξέτασε ενδελεχώς όλα τα κλιμάκια της κρατικής γραφειοκρατίας. Το εύρημα ότι η σπατάλη συνοψίζεται σε λιγότερα από δυο σεντ στο δολάριο δεν φαίνεται ότι αρκεί να αναστρέψει πάγιες αντιλήψεις, βαθιά ριζωμένες από τον βομβαρδισμό δεκαετιών της ιδιωτικής προπαγάνδας των ΜΜΕ.

Κι έτσι, εξ αιτίας του βομβαρδισμού αυτού είναι αδιανόητο να βρεθεί έστω και μια σταλιά χώρος να χωρέσει την γραφειοκρατία του ιδιωτικού τομέα, γραφειοκρατία η οποία μεταφράζεται ομοίως σε σπατάλη, αναποτελεσματικότητα και διαφθορά (έχει κανείς αντίρρηση ως προς αυτό;). Μοιάζει σα σχήμα οξύμωρο, αλλά γιαυτό ευθύνεται η προπαγάνδα και όχι η πραγματικότητα. Η πληθώρα των ερευνών σχετικά με την σύγκριση της αποδοτικότητας των κυβερνήσεων και των ιδιωτικών οργανισμών στην παροχή δημόσιων αγαθών, όπως ενέργεια και νερό δεν παρήγαγε κάποιο συγκεκριμένο αποτέλεσμα υπέρ της μιας ή της άλλης πλευράς, ούτε ως κόστος, ούτε ως ποιότητα. Εκεί όμως που τα αποτελέσματα είναι σαφή και με μεγάλη διαφορά υπέρ των κρατικών παρόχων είναι στην υγεία και την εκπαίδευση.

Το ότι το αμερικανικό σύστημα υγείας είναι εξωφρενικά ακριβό και επιλεκτικό σε σύγκριση ας πούμε με το βρετανικό είναι πασίγνωστο και τεκμηριωμένο. Αντιστοιχεί στο 13.6% του ΑΕΠ, ενώ ο μέσος όρος των 13 βιομηχανοποιημένων χωρών του ΟΟΣΑ είναι στο 8.2%. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με την ανώτατη εκπαίδευση, όπου τα κόστη των ιδιωτικών πανεπιστημίων είναι πάνω από τριπλάσια σε σχέση με αυτά των δημοσίων και πολιτειακών.

Τι είναι αυτό όμως που ανεβάζει το κόστος της ιδιωτικής περίθαλψης; Η γραφεικρατία! 

 

Τα διοικητικά κόστη στις ΗΠΑ απομυζούν 31 σεντ για κάθε δολάριο που δαπανάται στην Υγεία, σε σύγκριση με 17 σεντ στον Καναδά. Και πού οφείλεται αυτή η διαφορά; Στη χαρτούρα και στο υπερβολικό προσωπικό. Ο μεγαλύτερος πάροχος υγείας στη Μασαχουσέτη απασχολεί 6682 άτομα για 2.7 εκ. συνδρομητές, πολύ περισσότερα απ' ότι το κρατικό σύστημα υγείας του Καναδά για 25 εκ. . Και γιατί χρειάζονται τόσοι πολλοί; Όπως λέει ο Κρούγκμαν, όχι φυσικά για να παρέχουν καλύτερες υπηρεσίες, αλλά για να κινούν διαδικασίες ώστε να μεταφέρουν τα κόστη σε οποιονδήποτε άλλο εκτός της δικής τους εταιρίας.

Άλλοι λόγοι είναι η επικάλυψη πολλών εταιριών για τον ίδιο λόγο. Κάθε ιδιωτική ασφαλιστική εταιρία πρέπει να διατηρεί τα δικά της αρχεία και να αναπτύσσει το δικό της σύστημα κάλυψης, τιμολόγησης και πληρωμών. Κι αν στα έξοδα υπολογίσουμε και το κέρδος, όλα αυτά προσθέτουν ένα 15%-25% στο ιδιωτικό ασφαλιστικό πρόγραμμα. Αντιθέτως τα διοικητικά κόστη του κυβερνητικού Medicair ανέρχονται μόλις στο 3%.

Ας πάμε τώρα στην Εκπαίδευση.

Βάσει του γνωστού νεοφιλελεύθερου μάντρα ότι ο ανταγωνισμός παρέχει καλύτερες υπηρεσίες και σε χαμηλότερο κόστος, θα έπρεπε τα ιδιωτικά πανεπιστήμια στις ΗΠΑ να κατέβαζαν το κόστος όχι μόνο το δικό τους, αλλά και των δημοσίων. Αυτό που συνέβη όμως είναι ότι αντί να κατεβάσουν το κόστος το ανέβασαν και μάλιστα το πολλαπλασίασαν. Για παράδειγμα, στο πολιτειακό πανεπιστήμιο της Μινεσσότα, τα δίδακτρα ανέβηκαν πάνω από δυο φορές στη δεκαετία, στα 13.500 δολάρια. Στα ιδιωτικά η αύξηση ήταν μικρότερη, αλλά με δίδακτρα στα 30.000 δολάρια κατά μέσο όρο τα περιθώρια είναι αντικειμενικά στενά.

Και ο λόγος της αποτυχίας; Πάλι η γραφεικρατία και τα κόστη της!

Όπως φαίνεται στο παραπάνω γράφημα, οι κάθετες μπάρες στ' αριστερά δείχνουν, ενδεικτικά για το πανεπιστήμιο της Μινεσσότα, το ποσοστό αύξησης του κόστους την περίοδο 2001-2012 των διοικητικών δαπανών, κατά 45% και των δαπανών που σχετίζονται αποκλειστικά με τη διδασκαλία, όπως μισθοί καθηγητών, εργαστήρια κλπ., κατά 15.6%. Η διαφορά είναι παραπάνω από εμφανής. Την ίδια περίοδο η αύξηση των φοιτητών είναι 22.4%,.

Οι καμπύλες στα δεξιά αναφέρονται σ' όλα τα πανεπιστήμια συνολικά, τόσο στα δημόσια, όσο και στα ιδιωτικά και δείχνουν την αύξηση των διδάκτρων, κατά 92%, πολύ παερισσότερο από την αύξηση του κόστους της ιατρικής περίθαλψης (47%) και του δείκτη τιμών καταναλωτή (27%). Από τη σύγκριση των δυο αυτών γραφημάτων είναι εμφανές πού πηγαίνουν τα δίδακτρα. Στη διοίκηση και όχι στη διδασκαλία.

Θα μου αντιτείνετε όμως ότι αυτό δεν αφορά τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, αλλά μόνο τα δημόσια. Είναι όμως λάθος. Διότι η αναλογία διοικητικού προσωπικού προς φοιτητές είναι μεγαλύτερη στα ιδιωτικά, απ' ότι στα δημόσια: 9 διοικητικοί για 100 φοιτητές στα ιδιωτικά, 8, στα δημόσια. Ειδικά για το Vanderbilt η αναλογία φτάνει στους 64 διοικητικούς ανά 100 φοιτητές, στο Rochester τους 40 και στο John Hopkins, τους 31. Την περίοδο 1975-2005 ο αριθμός των διοικητικών στα δημόσια πανεπιστήμια αυξήθηκε κατά 66%, ενώ στα ιδιωτικά κατά ...135%.

Και φυσικά οι πανεπιστημιακές διοικήσεις έχουν και τα δικά τους golden boys, με μισθούς που αγγίζουν το εκατομμύριο. Και όπως μετά την κρίση τα τραπεζικά golden boys συνέχισαν να διεκδικούν και να λαμβάνουν τα χρυσά τους bonus, με τα χρήματα των φορολογουμένων αυτή τη φορά, κάτι παρόμοιο συνέβη και στην πλειονότητα των πανεπιστημίων. Οι διοικήσεις προτίμησαν να παγώσουν τις προσλήψεις και τους μισθούς του διδακτικού προσωπικού, να κλείσουν τμήματα και να απολύσουν διδάσκοντες, παρά να πειράξουν έστω και ένα σεντ από τις παχυλές αμοιβές τους.

Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια εν τέλει αποτέλεσαν κακή παρέα για τα δημόσια, για το λόγο ότι τα ανάγκασαν να δρουν με ιδιωτικο-οικονομικά κριτήρια. Δηλαδή να πασχίζουν με όρους marketing να προσελκύουν εξωτερικές χορηγίες και φοιτητές, που σημαίνει να αναγκάζονται να ξοδεύουν το 1/4 τουλάχιστον του προυπολογισμού τους σε συμβούλους, σε άσχετα meetings, σε κατάρτιση στρατηγικών πλάνων, το περιεχόμενο των οποίων ουδείς μπορούσε να θυμηθεί τον επόμενο μήνα, σε επιτροπές επί επιτροπών για θέματα που έπρεπε να εφευρεθούν ώστε οι διοικήσεις να διατηρούν τα πόστα τους και την ισχύ, σε διοικητικές ιεραρχίες απίθανης κλιμάκωσης και μηδενικής επαφής, σε κατασκευή πολυτελών campus με πισίνες, τζακούζι, τοίχους αναρρίχησης κλπ για να γητεύουν φοιτητές και να κερδίζουν θέσεις στις αξιολογήσεις των League Tables, σε psychobubble σεμινάρια για “την ενδυνάμωση του εσωτερικού κόσμου” και “για το πώς να γίνεις επιτυχημένος”, και σε ο,τιδήποτε μαρκετίστικο και εξω-εκπαιδευτικό.

Πάντως, όσοι σκέφτηκαν να εξομοιώσουν την Εκπαίδευση και την Υγεία με συνήθη προιόντα, θα πρέπει να απογοητεύτηκαν γιατί τα συγκεκριμένα αποδείχτηκαν εντελώς απείθαρχα και προδοτικά των προσδοκιών.

 

 Αναρτήθηκε από cynical

Τα ψέματα του ΣΥΡΙΖΑ....... και η προσπάθεια αντιπερισπασμού

«Την άποψη του κ. Κατρούγκαλου, να συνεχιστεί η απεργία και να επιτευχθεί πολιτική ανυπακοή, την κατέθεσαν επισήμως και συνδικαλιστές που πρόσκεινται στον ΣΥΡΙΖΑ, με πρότασή τους στο ΔΣ της ΓΕΝΟΠ. Οταν θεωρεί κανείς ότι ένα μέτρο είναι ακραία αυταρχικό και, κυρίως, αντισυνταγματικό, ακόμη και στο όνομα της υπεράσπισης του συνταγματικού δικαιώματος της απεργίας, μπορεί, εφόσον το αποφασίσει το συνδικάτο, στην περίπτωση αυτή η ΓΕΝΟΠ - ΔΕΗ, να συνεχίσει την απεργία και να αναλάβει τις πολιτικές ευθύνες η κυβέρνηση, γιατί δε θα ήταν καθόλου εύκολο να απολύσει χιλιάδες εργαζόμενους επειδή το συνδικάτο τους αποφάσισε να συνεχίσει τις απεργιακές κινητοποιήσεις». Αυτά δήλωνε προχτές ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δ. Στρατούλης και λέει συνειδητά ψέματα. Ποτέ οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ δεν έβαλαν θέμα στη ΓΕΝΟΠ να συνεχιστεί η απεργία. Αντίθετα, συμφώνησαν με τις άλλες παρατάξεις να μην μπει καν σε ψηφοφορία η πρόταση του ΠΑΜΕ για νέα απεργία την Τετάρτη

«Επνιξαν» όλοι μαζί τις όποιες αγωνιστικές διαθέσεις υπήρχαν στους εργαζόμενους της ΔΕΗ και την επόμενη μέρα εμφανίστηκαν στην Εκτελεστική Επιτροπή της ΓΣΕΕ για να ζητήσουν να κηρύξει απεργία για σήμερα Τετάρτη. Δηλαδή, στην Ομοσπονδία του κλάδου, που έχει την πρώτη και κύρια ευθύνη για την οργάνωση και καθοδήγηση του αγώνα, οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ «έκαναν την πάπια», την ώρα που ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ έπαιρναν τηλέφωνο τους απεργούς να πάνε για δουλειά, πριν πάρουν καν τα χαρτιά της επιστράτευσης. Στη ΓΣΕΕ ψήφισαν μαζί με τον Φωτόπουλο (ΕΜΕΙΣ) και τον Κιουτσούκη (ΔΑΚΕ) για απεργία την Τετάρτη. Πρόκειται για καραμπινάτο αντιπερισπασμό για να διασωθούν στα μάτια των εργαζόμενων. Γι' αυτό, άλλωστε, στο τέλος κατέληξαν όλοι σε κοινό πλαίσιο με τη ΓΣΕΕ και τη ΓΕΝΟΠ, που προτείνει επαφές με τα ευρωπαϊκά συνδικάτα, μάζεμα υπογραφών και «ανένδοτο» αγώνα για να φύγει η «αντιδημοκρατική κυβέρνηση». Ολα αυτά με τη συμβολή των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ...

Σοβατζήδες της ΕΕ

Σοβατζήδες της ΕΕ

Παλιά του τέχνη κόσκινο του Νίκου Χουντή να αναγορεύει την Κομισιόν σε τιμητή αποφάσεων της ελληνικής κυβέρνησης, οι οποίες όμως πηγάζουν απ' τη στρατηγική της ΕΕ. Τούτη τη φορά, επικαλέστηκε την Κομισιόν σαν αψευδή μάρτυρα των ...ψευδών της συγκυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ σε ό,τι αφορά τη «μικρή ΔΕΗ». Ομως, μια απλή ανάγνωση της ανακοίνωσής του διαψεύδει τους δικούς του ισχυρισμούς που κατατείνουν ούτε λίγο ούτε πολύ στην αυθαιρεσία ότι η ΕΕ είναι άσχετη με την πώληση της «μικρής ΔΕΗ».
Ο Ν. Χουντής επικαλείται και παραθέτει απάντηση του επιτρόπου Ενέργειας Ετινγκερ σε Ερώτησή του το 2010, απ' όπου και το ακόλουθο απόσπασμα: «Μπορούμε να υποθέσουμε ότι το άνοιγμα της αγοράς στον ανταγωνισμό θα καταστήσει δυνατή την αποτελεσματικότερη διανομή των πόρων, διασφαλίζοντας έτσι ανάπτυξη και θέσεις εργασίας στον τομέα της Ενέργειας, αλλά και ότι αυτό θα επηρεάσει άλλους τομείς της οικονομίας. Εναπόκειται στην Ελλάδα να αποφασίσει το βέλτιστο τρόπο αναδιάρθρωσης του ενεργειακού τομέα της χώρας στο πλαίσιο της νομοθεσίας της ΕΕ για την εσωτερική αγορά Ενέργειας. Ο διαχωρισμός, ο οποίος αναφέρεται στην ιδιοκτησία των δικτύων μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας και στην αναδιάρθρωσή τους, συνιστά αποτελεσματικό μέσο προώθησης του ανταγωνισμού. Υπό τις παρούσες συνθήκες, υπάρχουν ενδεχομένως και δημοσιονομικοί λόγοι για την ολική ή μερική ιδιωτικοποίηση των δικτύων της Ελλάδας. Το ίδιο ισχύει και για την πώληση ποσοστού των λιγνιτικών και υδροηλεκτρικών μονάδων και της κρατικής εταιρείας ηλεκτρικής ενέργειας. Οπως προαναφέρθηκε, το ζήτημα αφορά τα εισοδήματα και τον ανταγωνισμό. Το πώς θα επιτευχθεί αυτό βάσει του δικαίου της ΕΕ αφορά το ελληνικό κράτος».

***

Ο πρώην ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ «διυλίζει τον κώνωπα» και «καταπίνει την κάμηλο». Προσπερνά αυτό που σαφέστατα προκύπτει απ' την απάντηση Ετινγκερ, ότι η Ελλάδα οφείλει στο πλαίσιο της νομοθεσίας της ΕΕ να αναδιαρθρώσει τον ενεργειακό της τομέα και εστιάζει στον τρόπο που αυτό θα γίνει, αν δηλαδή θα είναι το μοντέλο της «μικρής ΔΕΗ» ή κάποιο άλλο.
Επικαλείται ακόμα αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου της ΕΕ, σύμφωνα με τις οποίες η ΔΕΗ δικαιώθηκε σε ό,τι αφορά την κατηγορία για κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης στο λιγνίτη. Ωστόσο, η Κομισιόν, αλλά και οι εταιρείες «Μυτιληναίος ΑΕ», «Protergia AE» και «Αλουμίνιον ΑΕ» ζήτησαν από το Δικαστήριο την άρση της απόφασής του και η τελική απόφαση εκκρεμεί.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο ΣΥΡΙΖΑ και ο πρώην ευρωβουλευτής του εξωραΐζουν απροκάλυπτα τη λυκοσυμμαχία. Το Νοέμβρη του 2011 υποστήριζαν ότι η Κομισιόν κρίνει πως το χαράτσι μέσω ΔΕΗ δεν είναι σύμφωνο με την κοινοτική νομοθεσία και πως η κυβέρνηση παρανομεί με τη θέσπιση νόμου που προβλέπει τη διακοπή του ρεύματος σε όποιον δεν το πληρώσει. Βεβαίως, ο ίδιος ο επίτροπος, Ο. Ετινγκερ, δεν είχε απαντήσει αυτό ακριβώς στον Ν. Χουντή, αλλά όταν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί με τον ΣΥΡΙΖΑ και τους σκοπούς του, τόσο το χειρότερο γι' αυτήν.

***

Μεταξύ άλλων, στην απάντησή του ο Ετινγκερ σημείωνε: «Ο ορισμός των αρχών που είναι αρμόδιες για την είσπραξη των φόρων εναπόκειται στα κράτη - μέλη και δεν καλύπτεται από τη νομοθεσία της ΕΕ. Κατ' αρχήν, τα κράτη - μέλη μπορούν να επιλέξουν να χρησιμοποιήσουν για την είσπραξη των φόρων και τις εταιρείες παροχής ηλεκτρικής ενέργειας ... τα κράτη - μέλη μπορούν να επιβάλλουν ειδικούς όρους για την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας στη δική τους επικράτεια, εφόσον εξασφαλίζουν τη συμμόρφωση με το σύνολο της σχετικής ενωσιακής νομοθεσίας (...) Οι διατάξεις σχετικά με την καθολική υπηρεσία γεννούν σαφή υποχρέωση των κρατών - μελών και παρέχουν στους οικιακούς καταναλωτές το δικαίωμα να προμηθεύονται ηλεκτρική ενέργεια. Η οδηγία δεν περιέχει διατάξεις που να εξαρτούν το δικαίωμα αυτό από την κατάσταση του νοικοκυριού ή των μεμονωμένων μελών του όσον αφορά τις φορολογικές τους υποχρεώσεις».
Ο Ετινγκερ νομιμοποιούσε και το χαράτσι και τη διαδικασία είσπραξής του μέσω ΔΕΗ, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ το χαβά του, τον οποίο βεβαίως άλλαξε λίγους μήνες μετά, το Φλεβάρη του 2012, οπότε και κατήγγειλε ότι «ο Γερμανός επίτροπος της ΕΕ ... τώρα "μασάει τα λόγια του"»! Για την ακρίβεια, ο Ετινγκερ, απαντώντας ξανά σε Ερώτηση του Χουντή, είπε λιανά αυτό που με περικοκλάδες είχε πει και την πρώτη φορά, ότι η κοινοτική νομοθεσία κάθε άλλο παρά εναντιώνεται στο χαράτσωμα του λαού μέσα από τη ΔΕΗ, με την απειλή μάλιστα της διακοπής του ρεύματος για όποιον δεν πληρώσει.
Τη δουλειά του, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ την είχε ήδη κάνει, με την έκταση που είχε πάρει στα ΜΜΕ η υποτιθέμενη εναντίωση της Κομισιόν στο χαράτσι. Καλλιέργησε στο λαό φρούδες ελπίδες ότι η ΕΕ θα μεσολαβήσει για να απαλλαγεί απ' το βραχνά του χαρατσιού. Και συνέχισε απτόητος να εξωραΐζει τη λυκοσυμμαχία, μιλώντας για «παραβίαση του κοινοτικού δικαίου» απ' τους θεματοφύλακές του, εγκαλώντας τον Ετινγκερ ότι δεν μπορεί να υπερασπιστεί τα δικαιώματα των λαών που απορρέουν απ' αυτό, όπως έγραφε σε ανακοινώσεις του!

Ν.

«Εξαφανίζουν» τα ένσημα ασφαλισμένων στο ΙΚΑ!

«Εξαφανίζουν» τα ένσημα ασφαλισμένων στο ΙΚΑ!

Οι εργαζόμενοι πληρώνουν την ασυνέπεια των εργοδοτών και την αδυναμία του Ταμείου να κάνει έγκαιρα ελέγχους

Στον «αέρα» βρίσκονται πολλοί ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ σε ό,τι αφορά και την ιατροφαρμακευτική τους περίθαλψη

Eurokinissi

Στον αέρα είναι η ασφάλιση πολλών μισθωτών εργαζόμενων, των οποίων οι εργοδότες, ενώ τους δηλώνουν στις Αναλυτικές Περιοδικές Δηλώσεις (ΑΠΔ) που υποβάλλουν κάθε μήνα στο ΙΚΑ, είτε δεν καταβάλλουν έγκαιρα τις εισφορές τους είτε δεν ολοκληρώνεται από το Ιδρυμα έγκαιρα ο έλεγχος καταβολής τους. Δηλαδή, αυτοί οι εργαζόμενοι, για μεγάλα διαστήματα, αν και εργάζονται και γίνονται οι σχετικές κρατήσεις στο μισθό του, εντούτοις θεωρούνται από το ΙΚΑ ως ανασφάλιστοι!
Το πρόβλημα έχει πάρει σοβαρές διαστάσεις, καθώς το ίδιο το ΙΚΑ, με επείγον έγγραφό του προς τα υποκαταστήματά του, αναγνωρίζει πως «διαπιστώθηκε ότι αρκετές υπηρεσίες του Ιδρύματος έχουν γίνει αποδέκτες παραπόνων ασφαλισμένων για μη οριστικοποιημένες εγγραφές στο λογαριασμό ασφαλισμένου, με αποτέλεσμα να μην έχουν ασφαλιστική ικανότητα...».
Το ζήτημα προέκυψε μετά από τη νομοθετική διάταξη του υπουργείου Εργασίας το 2012, σύμφωνα με την οποία η «ασφαλιστική ιστορία» κάθε εργαζόμενου δεν ενημερωνόταν μετά την υποβολή της ΑΠΔ από την επιχείρηση αλλά μόνο μετά την καταβολή των χρημάτων και την ολοκλήρωση του σχετικού ελέγχου από τις υπηρεσίες του Ιδρύματος. Με τον τρόπο αυτόν, ο εργαζόμενος καθίσταται «όμηρος» είτε της φερεγγυότητας του εργοδότη είτε της ικανότητας του ΙΚΑ να διενεργεί έγκαιρους και αξιόπιστους ελέγχους.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τη νέα νομοθεσία (άρθρα 17 και 18 του νόμου 4075/2012) «η ασφαλιστική ιστορία των απασχολουμένων της υποβληθείσας Αναλυτικής Περιοδικής Δήλωσης (ΑΠΔ) ενημερώνεται μόνο μετά από έλεγχο δηλωθέντων - καταβληθέντων και εφόσον έχουν καταβληθεί οι αντίστοιχες ασφαλιστικές εισφορές στο σύνολό τους ή μετά από την έκδοση σε βάρος του υπόχρεου εργοδότη Πράξεως Επιβολής Εισφορών για το οφειλόμενο ποσό και την επίδοση σε αυτόν».
Βάσει των παραπάνω, διαπιστώθηκε ότι ασφαλισμένοι βρέθηκαν με «μη οριστικοποιημένες εγγραφές» στο λογαριασμό τους, με αποτέλεσμα να μην έχουν ασφαλιστική ικανότητα. Δηλαδή, πέρα από την απώλεια ενσήμων για τη σύνταξή τους, να μην είναι καλυμμένοι ιατροφαρμακευτικά και να κινδυνεύουν να χάσουν και άλλες παροχές του ταμείου τους (επιδόματα, αποζημιώσεις λόγω ασθένειας ή ατυχήματος κλπ.).

Από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη

Το ζήτημα γίνεται ακόμα πιο σοβαρό, καθώς, όπως προκύπτει από το ίδιο το έγγραφο του ΙΚΑ, ο σχετικός ηλεκτρονικός έλεγχος, που γίνεται κεντρικά, καθυστερεί αρκετούς μήνες (ελέγχονται οι ΑΠΔ του Σεπτέμβρη του 2013). Επίσης και απ' αυτόν τον καθυστερημένο έλεγχο εξαιρούνται οι επιχειρήσεις που χωρίς δική τους υπαιτιότητα είναι εκπρόθεσμες, μεταξύ αυτών οι επιχειρήσεις του Δημοσίου, των ΝΠΔΔ αλλά και των ΟΤΑ, των οποίων οι υποθέσεις παραπέμπονται στα υποκαταστήματα.
Με δεδομένη, όμως, την αποψίλωση από προσωπικό των υπηρεσιών του ΙΚΑ, την συρρίκνωση του δικτύου υποκαταστημάτων που βρίσκεται σε εξέλιξη, είναι σίγουρο ότι η υπόδειξη της διοίκησης του ΙΚΑ προς τα υποκαταστήματα να διενεργούν και αυτά ελέγχους, μοιάζει περισσότερο με προσπάθεια αποφυγής των ευθυνών της και όχι ως ουσιαστικό μέτρο επίλυσης του προβλήματος.
Πολύ περισσότερο που όταν ψηφιζόταν ο σχετικός νόμος το 2012, το ΚΚΕ και στη Βουλή είχε προειδοποιήσει για τον κίνδυνο που έκρυβε η διάταξη. Κίνδυνος που σήμερα επιβεβαιώνεται. Σε κάθε περίπτωση, από τη στιγμή που ο εργαζόμενος εργάζεται και ο εργοδότης υποβάλλει την ΑΠΔ, είναι υπόθεση του κράτους να περιφρουρήσει τα ασφαλιστικά δικαιώματα του εργαζόμενου και να ελέγξει τις επιχειρήσεις. Επομένως, δεν μπορεί η ασυνέπεια του εργοδότη και η αβελτηρία του ΙΚΑ να φορτώνεται στις πλάτες του εργαζόμενου και «να πληρώνει τα σπασμένα».
Οι εξελίξεις αυτές και οι κίνδυνοι που διαγράφονται πρέπει να θέσουν σε ενεργοποίηση τους εργαζόμενους και τα συνδικάτα, καθώς, όπως αποδείχτηκε, ο νόμος του 2012 ναρκοθέτησε τα ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων.

ΦΑΣΙΣΤΕΣ-ΕΕ-ΗΠΑ.Η ακροδεξιά κυβέρνηση του Κιέβου βγάζει στην παρανομία το Κομμουνιστικό Κόμμα Ουκρανίας

Η ακροδεξιά κυβέρνηση του Κιέβου βγάζει στην παρανομία το Κομμουνιστικό Κόμμα Ουκρανίας

• 

Η ουκρανική κυβέρνηση ξεκίνησε σήμερα μια νομική διαδικασία για να απαγορεύσει το Κομμουνιστικό Κόμμα της χώρας, το οποίο κατηγορεί ότι υποστηρίζει τους αυτονομιστές αντάρτες στην ανατολική Ουκρανία, όπως ανακοίνωσε ο υπουργός Δικαιοσύνης Πάβλο Πετρένκο στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου.
Το Κομμουνιστικό Κόμμα, που έχει υιοθετήσει ανοικτά θέσεις υπέρ των αυτονομιστών, μετρά 23 βουλευτές σε σύνολο 450 στο ουκρανικό κοινοβούλιο. Ήδη από την έναρξη των συγκρούσεων μεταξύ των υποστηρικτών της εθνικής ενότητας και των αυτονομιστών, οι δυνάμεις ασφαλείας κατηγορούν τις τοπικές οργανώσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος ότι συνεργάζονται ενεργά με τους τελευταίους.
«Βασιζόμενος σε πολλές αποδείξεις για τις παράνομες δραστηριότητες του Κομμουνιστικού Κόμματος, έλαβα την απόφαση να απευθύνω στο περιφερειακό διοικητικό δικαστήριο αίτημα για την απαγόρευσή του», δήλωσε ο Πετρένκο. Το αίτημα του υπουργού έχει καταγραφεί, όμως δεν έχει ακόμη καθοριστεί η ημερομηνία εξέτασής του.

Την Αλεξάνδρεια που χάνουμε

 Την Αλεξάνδρεια που χάνουμε

Στο σημερινό σημείωμα θα επιχειρήσω να αναλύσω εκτενέστερα κάποια πράγματα που αναφέρθηκαν ακροθιγώς στο κλείσιμο της προηγούμενης ανάρτησης, παίρνοντας ως αφορμή και ορισμένα σημεία που μου εντυπώθηκαν από μια εκδήλωση-βιβλιοπαρουσίαση της μπροσούρας «κόμμα παντός καιρού» από την αλέκα, που έτυχε να παρακολουθήσω πρόσφατα. (Κι από την οποία, παρενθετικά και παρεμπιπτόντως, το πιο ζουμερό στιγμιότυπο ήταν προς το τέλος οι σπαρταριστές διηγήσεις της τέως γγ από την προσωπική της πείρα στον χώρο δουλειάς της κόβας της και από μια εξόρμηση συνταξιούχων στο καπη του μαραθώνα, που είναι δύσκολη περιοχή, αλλά πήγαινε ανέλπιστα καλά, μέχρι που η αλέκα τόλμησε να πει κάτι ενάντια στο δήμαρχο ψινάκη και... «τι το’ θελα;» Αποδείχτηκε πως όλοι τον είχανε ψηφίσει, «μα συντηρητικοί, μα ξέρω ‘γω...» και το κλίμα γύρισε μπούμερανγκ. «Και δεν το λέω επειδή είναι... Αυτός προσβάλλει τους σοβαρούς ομοφυλόφιλους. Αφού δεν μπορείς να τον πλησιάσεις, μη τυχόν του πέσει το...» κι έριξε δυο μπατσάκια στο μάγουλό της για να δείξει ποιο σημείο εννοεί και σε τι αναφέρεται (λίφτινγκ ή επί το ελληνικότερο ανόρθωση). Κι είπε και για κάποιους εργάτες που ήρθαν στο σπίτι της, στη νέα μάκρη για κάτι επιδιορθώσεις και τη ρώτησαν «τι κάνει ο ηλίας;». Και η αλέκα νόμισε πως λένε για ένα γείτονα και άρχισε να λέει πως «καλά είναι», μέχρι που κατάλαβε ποιον εννοούσαν και.. τους περιέλαβε. Κλείνει η παρένθεση).

Καταρχάς, όταν λέμε παντός καιρού, εννοούμε κατά βάση.. τον κακό μας τον καιρό. Δηλ κακοκαιρία κι αντίξοες συνθήκες. Όχι απαραίτητα τα χιόνια και τον παγετό που είχαν να αντιμετωπίσουν στα βουνά οι αντάρτες, αλλά τον.. ψυχρό λίβα της αλλαγής και της αντεπανάστασης, που τραγουδούσαν οι σκόρπιονς, και τη θύελλα την οποία έβλεπε το κόμμα και για την οποία προειδοποιούσε το λαό πριν από τις εκλογές του 09’. Ούτε ο λαός ούτε πολύ περισσότερο το κομματικό δυναμικό μπορεί σήμερα να επαναπαυτεί και να βαυκαλίζεται πως πρόκειται για μια προσωρινή αντιλαϊκή καταιγίδα, όπου τα χειρότερα έχουν μείνει πίσω μας, αλλά εφεξής θα αρχίσει να ανοίγει σταδιακά ο καιρός, για να ξαναβρεί και το καρυδότσουφλό μας ένα απάνεμο λιμάνι και κάποιες από τις αρχικές μας ισορροπίες. Γιατί το σημείο ισορροπίας, μετά την κατρακύλα του βιοτικού επιπέδου και των κατακτήσεων της εργατικής τάξης, δε θα βρεθεί στους ‘επωφελείς συμβιβασμούς’ του ‘χρυσού κεϊνσιανού’ παρελθόντος, που εξαγόραζαν εργατικές συνειδήσεις, διαμορφώνοντας ένα προνομιούχο στρώμα (εργατική αριστοκρατία) και τις συμμαχίες της αστικής τάξης που έσπασαν με απότομο κι επώδυνο τρόπο για τους μικροαστούς, αφήνοντάς τους μετέωρους. Αλλά σε αυτό το σημείο που θα εξασφαλίζει στους καπιταλιστές φτηνό ευέλικτο εργατικό δυναμικό, χωρίς πολλές απαιτήσεις και δικαιώματα, καθώς και την περιβόητη ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, με μεροκάματα και μισθούς που θα προσεγγίζουν και θα ανταγωνίζονται τα δεδομένα του τρίτου κόσμου.

Αυτή η γενική τάση μπορεί ίσως να σταθεροποιηθεί προσωρινά αλλά δεν είναι δυνατόν να μεταστραφεί στο σημερινό πλαίσιο. Αυτό ορίζει παράλληλα ένα πολύ συγκεκριμένο φάσμα για τις δυνατότητες του ελληνικού και του παγκόσμιου καπιταλισμού να ανακάμψει από την κρίση του και να παρακάμψει τους νόμους κίνησης και τα δεδομένα που την καθορίζουν. Και κατ’ επέκταση (ορίζει) την εγκυρότητα της αναπτυξιολογίας, κυβερνητικής ή αντιπολιτευτικής-αντιμνημονιακής απόχρωσης, και των πολιτικών υποσχέσεων για έξοδο από το τούνελ και τα οφέλη που θα προσκομίσουν θεωρητικά τα λαϊκά στρώματα. Όσο ο λαός παραμένει με το βλέμμα στραμμένο στο παρελθόν και την αλεξάνδρεια που χάνει, χωρίς να στοχεύει στην ιθάκη και το ταξίδι που απαιτεί για να τη φτάσουμε, θα παραμένει στήλη άλατος, αδρανής κι ακινητοποιημένος· κατ’ ουσίαν πολιτικά ανάπηρος, να περιμένει με ανοιχτό το στόμα την άνωθεν λύση ως μάννα εξ ουρανού και να χάφτει ό,τι δόλωμα του προσφέρουν και κάθε αστικό ιδεολόγημα που του σερβίρουν, για να παραλύουν τις αντιδράσεις του, δηλητηριάζοντας τη συνείδησή του.

Εξίσου καταστροφική θα απέβαινε ωστόσο η ενδόμυχη αυταπάτη, ως ασυνείδητη τάση πολλές φορές, για επιστροφή στις ισορροπίες του πρόσφατου παρελθόντος, με τις σταθερές που συνηθίσαμε και το γνώριμο τρόπο δουλειάς, την οικεία κομματική ρουτίνα με τα κουτάκια, χωρίς εκπλήξεις και σκαμπανεβάσματα. Ο πήχης των απαιτήσεων μπαίνει ψηλότερα, καθιστώντας ανεπαρκείς τις παλιές συμβατικές μεθόδους. Ο στόχος να πολιτικοποιηθούν οι αγώνες και το κίνημα για να ‘χουν ουσία κι αποτέλεσμα οι κινητοποιήσεις που ξεδιπλώθηκαν τα τελευταία χρόνια, περνάει μέσα από την ποιοτική άνοδο στην προσωπική δουλειά κάθε συντρόφου και την προώθηση πρωτοπόρων, ανεβασμένων μορφών. Όπως οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να περιμένουν καμία εκεχειρία στον κοινωνικό ταξικό πόλεμο και την αντιλαϊκή επίθεση, για να επιστρέψουμε στα προκρισιακά δεδομένα, έτσι κι οι κομμουνιστές δεν επτρέπεται να εφησυχάζουν και να μένουν προσκολλημένοι στην πεπατημένη οδό μιας αφηρημένης κανονικότητας, που μπορεί ωστόσο να φέρει αποτελέσματα, αρκεί να τη βαδίσουμε με μεγαλύτερη συνέπεια κι επιμονή.

Παντός καιρού σημαίνει επίσης να προετοιμάζεις τη δική σου πλευρά για ολομέτωπη σύγκρουση, ακόμα και σε συνθήκες φαινομενικής «κοινωνικής ειρήνης» και νηνεμίας, η οποία προμηνύει δια της κάλυψης-απόκρυψης την επερχόμενη καταιγίδα και όπου μοιάζει να μην κουνιέται φύλλο, ή να πηγαίνει το κίνημα όπου φυσάει ο άνεμος, να έχει την ψευδαίσθηση ότι πετάει και να ξαναπέφτει οριστικά μετά από λίγο. Ή σε συνθήκες γενικευμένης απογοήτευσης, όπου θα ‘ρθει ο αριστερόζ ιππότης καβάλα στο πράσινο άλογο της πασοκικής αλαζονείας να χαρίσει ψίχουλα στους ιθαγενείς, που θα του φαίνονται χρυσάφι. Όταν το κόμμα μιλάει για το ενδεχόμενο μιας πρόσκαιρης, αναιμικής ανάκαμψης κι ανάπτυξης της οικονομίας, δεν έρχεται να προσδώσει αξιοπιστία στην κούφια κυβερνητική (και όχι μόνο) αναπτυξιολογία, αλλά να τονίσει ακριβώς τον αναιμικό χαρακτήρα της και το ταξικό της πρόσημο, κρούοντας το καμπανάκι του κινδύνου στις υπνωτισμένες ταξικές συνειδήσεις, που τις νανουρίζουν με ένα φωτάκι στο τούνελ, για να μη φοβούνται το σκοτάδι και τον ερργασιακό μεσαίωνα.

Τα βασικά ζητήματα που έχουν να αντιμετωπίσουν οι ταξικές δυνάμεις είναι αυτά που αναφέρονται ονομαστικά και περιληπτικά στην τελευταία παράγραφο του προηγούμενου σημειώματος. Αλλά για να μη στριμώξω τους σχετικούς προβληματισμούς στον επίλογο του κειμένου, ας τους κρατήσουμε κάβα για μια επόμενη συνέχεια.
Αντί επιλόγου λοιπόν, θα περιοριστώ να σημειώσω πως η αλέκα ανήκει σε εκείνα τα μέλη της κετουκε, που έχει συγγραφικό έργο και πλούσια αρθρογραφία, πριν ακόμα γίνει γγ, στα κομματικά όργανα και θα ήταν χρήσιμο κι ενδιαφέρον να τη δούμε να αξιοποιείται το επόμενο διάστημα, πάντα βέβαια στο βαθμό των δυνάμεων και των δυνατοτήτων της,  σε αντίστοιχες εκδηλώσεις-παρουσιάσεις και γενικότερα στη θεωρητική δουλειά του κόμματος.

ΚΕΡΚΥΡΑ-Κινητοποιούνται οι ξενοδοχουπάλληλοι

Κινητοποιούνται οι Κινητοποιούνται οι ξενοδοχουπάλληλοιξενοδοχουπάλληλοι

Σε κινητοποιήσεις που έγιναν « ενάντια στην εντατικοποίηση της εργασίας, την παραβίαση των ωραρίων και των ρεπό στα ξενοδοχεία της Κέρκυρας», αναφέρεται με ανακοίνωσή του το σωματείο ξενοδοχουπαλλήλων.

Όπως αναφέρει :
«Ο αγώνας αυτός θα διεξαχθεί από ξενοδοχείο σε ξενοδοχείο και προς αυτή την κατεύθυνση, κάναμε την αρχή τη Δευτέρα με προκήρυξη στάσης εργασίας και παράσταση διαμαρτυρίας στην είσοδο του ξενοδοχείου KERKYRA GOLF. Είχαμε επίσης δηλώσει ότι αν η εργοδοσία, μέχρι το μεσημέρι της Δευτέρας, άλλαζε έμπρακτα στάση, θα αναστέλλαμε την κινητοποίηση. Η Διεύθυνση του ξενοδοχείου επέλεξε να εφαρμόσει το ωράριο, δεσμεύτηκε ότι δεν πρόκειται να παραβιάσει ξανά τα ωράρια κι ότι θα λάβει όλα τα μέτρα (πρόσληψη προσωπικού) για τον περιορισμό της έντασης της δουλειάς. Μετά από αυτή την επιλογή της συγκεκριμένης εργοδοσίας αναστείλαμε τόσο τη στάση εργασίας όσο και τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας που είχαμε οργανώσει με ταξικές δυνάμεις, στην είσοδο του ξενοδοχείου.
Επιφυλασσόμαστε και αναμένουμε την υλοποίηση των δεσμεύσεων της εργοδοσίας και στα τέσσερα ξενοδοχεία που διευθύνει στην Κέρκυρα. Σε κάθε περίπτωση, είμαστε σε αγωνιστική ετοιμότητα στέλνοντας παράλληλα μήνυμα στις άλλες ξενοδοχειακές επιχειρήσεις ότι αν δεν αλλάξουν στάση στις επόμενες ημέρες, αφού επεξεργαστούμε τις πληροφορίες που μας έρχονται από τους συναδέλφους, θα προχωρήσουμε σε νέες, αντίστοιχες ακόμα και δυναμικότερες, αν χρειαστεί, κινητοποιήσεις.
Τη Δευτέρα, 07/07/2014, ξενοδοχειακή επιχείρηση που είχε μηνυθεί από το Σ.ΕΠ.Ε. για τη μη καταβολή του τοπικού επιδόματος των 150€ (Δ.Α. 6/2012) στους εργαζόμενούς της για το 2012, επέλεξε να προκαλέσει την αναβολή της εκδίκασης. Είμαστε βέβαιοι ότι αυτή η επιλογή έρχεται μετά από συνεννόηση των ξενοδόχων, οι οποίοι, έχουν επιλέξει να μην καταβάλλουν το επίδομα ακολουθώντας το φτηνό “συνδικαλισμό” της Ένωσής τους. Επέλεξαν την αναβολή γιατί γνωρίζουν ότι θα τιμωρηθούν και θα άνοιγε ο δρόμος της καταβολής μέσα στο καλοκαίρι. Να είναι, όμως, βέβαιοι ότι όσες αναβολές κι αν επιδιώξουν, όσα τερτίπια κι αν σκαρφιστούν, δε θα ξεφύγουν από την υποχρέωσή τους να καταβάλλουν το τοπικό επίδομα.
Απαιτούμε από το Σ.ΕΠ.Ε. να μηνύσει όλους τους εργοδότες για τη μη καταβολή του επιδόματος και όχι μόνο ορισμένους ενδεικτικά. Επειδή, όμως, δεν τρέφουμε αυταπάτες για τη λειτουργία των ελεγκτικών μηχανισμών και τις δυνατότητες που τους παρέχει το Υπ. Εργασίας, καλούμε τους εργαζόμενους σε αγωνιστική εγρήγορση, ώστε με το μόνο αναντικατάστατο τρόπο, δηλαδή τον αγώνα των εργαζομένων, να περιορίσουμε ή και να αναχαιτίσουμε οριστικά την εργοδοτική ασυδοσία».

Για το δημοψήφισμα για τη ''μικρή ΔΕΗ''

 Για το δημοψήφισμα για τη ''μικρή ΔΕΗ''

Ή περί διαλεκτικής ενότητας μορφής και περιεχομένου

Σε αυτή την ανάρτηση θα ασχοληθούμε με τη διαλεκτική ενότητα μορφής και περιεχομένου, με αφορμή τη συζήτηση περί δημοψηφίσματος για το νομοσχέδιο της ‘μικρής ΔΕΗ’. Θα ξεκινήσουμε από ένα νομικο-πολιτικό επιχείρημα που αφορά τη δημοκρατική μορφή ώστε να αναδείξουμε την ανάγκη της ταξικής-διαλεκτικής ανάλυσης.

Ένα από τα ιδεολογήματα που χρησιμοποιεί η αστική νομική δογματική για τη νομιμοποίηση των θεσμικών οργάνων της ΕΕ, και κυρίως των μη εκλεγμένων όπως η Κομισιόν, είναι πως  αποτελούν εγγύηση ενάντια στον απολυταρχισμό της δημοκρατίας. Το επιχείρημα ενάντια στον απολυταρχισμό της δημοκρατίας τίθεται με τη μορφή ερώτησης: ‘Τι θα γίνει αν ο λαός εκλέξει κάποιον ακατάλληλο ή κάποιο λαοπλάνο; Και αν εκλέξει τους Ναζί; Αυτό δεν πρέπει να το αφήσουμε να συμβεί. Θα παραχωρήσουμε τη αρμοδιότητα απόφασης σε μη εκλεγμένα, τεχνοκρατικά θεσμικά όργανα’.

Η αντίφαση αυτή της δημοκρατικής μορφής του πολιτεύματος βρίσκει αντίκρισμα στη σημερινή πραγματικότητα στο ερώτημα αν η Χρυσή Αυγή πρέπει να κατεβαίνει στις εκλογές ή όχι. Και γενικότερα, υπάρχουν ‘ασφαλιστικές δικλείδες’ στη δημοκρατία ή από τη φύση του αυτό το πολίτευμα είναι ‘ανοιχτό’ και διαλλακτικό ακόμα και απέναντι σε όσους εκπροσωπούν θέσεις αντίθετες με αυτό; Οι αντιφάσεις αυτές του δημοκρατικού πολιτεύματος απορρέουν -μεταξύ άλλων- από τον τεμαχισμό της διαλεκτικής ενότητας μεταξύ μορφής και περιεχομένου.

Η φύση και η λειτουργία ενός πολιτεύματος δεν μπορεί να ιδωθεί αποκομμένα από τον τρόπο παραγωγής στον οποίο αυτό αντιστοιχεί, τις σχέσεις παραγωγής τις οποίες εξυπηρετεί και στην αναπαραγωγή των οποίων συμβάλει. Ένας μαρξιστής πρέπει πάντα να αναρωτιέται: ‘δημοκρατία για ποια τάξη’; Η μορφή δεν πρέπει να αποκόπτεται από το περιεχόμενο, ειδάλλως καταλήγουμε σε σχηματική και μονοδιάστατη ανάλυση, παγιδευμένοι στα αδιέξοδα και τις αντιφάσεις της αστικής σκέψης.

Η μορφή πρέπει να ιδωθεί στη διαλεκτική της ενότητα με το περιεχόμενο. Είναι το περιεχόμενο μιας απόφασης που καθορίζει τη διαλεκτική ενότητα μορφής-περιεχομένου. Μια απόφαση που πάρθηκε με δημοκρατική μορφή δε σημαίνει απαραίτητα πως είναι προς το συμφέρον του λαού (και εδώ χρησιμοποιούμε το λαό με την μαρξιστική-λενινιστική έννοια του όρου, ως συμμαχία των φτωχών και καταπιεσμένων κοινωνικών στρωμάτων γύρω από την εργατική τάξη). Η αμφίεση μιας ρύθμισης που εξυπηρετεί τα συμφέροντα της αστικής τάξης με δημοκρατική μορφή δε σημαίνει αυτόματα πως αυτά η ρύθμιση αυτή  μετουσιώνεται σε φιλολαϊκή και προοδευτική.

Σε συνθήκες δικτατορίας της αστικής τάξης η κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι απλά μία από τις μορφές που εξυπηρετεί τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης, των μονοπωλίων, και την αναπαραγωγή των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής/εκμετάλλευσης. Σε περιόδους όπου οι αντιθέσεις της καπιταλιστικής κοινωνίας οξύνονται, η μορφή αυτή μπορεί κάλλιστα να δώσει τη θέση της σε καθεστώτα διαφορετικής μορφής χωρίς να αλλάζει η ουσία, το περιεχόμενο. Με αυτή την έννοια φασισμός και κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι απλά δύο εναλλασσόμενα προσωπεία του μονοπωλιακού καπιταλισμού. Σε αυτή τη διαφωτιστική θέση όμως δεν μπορεί να φτάσει ο αστός διανοούμενος καθώς στερείται της διαλεκτικής ανάλυσης καθώς και γιατί πολύ απλά θα κατέληγε ενάντια στα συμφέροντα της τάξης του.

Άλλο ένα παράδειγμα που αξίζει να αναφέρουμε είναι η περίπτωση του δημοψηφίσματος, όπως το δημοψήφισμα Παπανδρέου τον Οκτώβρη του 2011 που δεν έγινε ποτέ, ή το επίκαιρο δημοψήφισμα για τη ‘μικρή ΔΕΗ’. Ακόμα και η απόφαση του λαού σε δημοψήφισμα, δηλαδή με τη δημοκρατική μορφή του δημοψηφίσματος, δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο για ένα μαρξιστή από την αποτύπωση του επιπέδου ταξικής και πολιτικής ωριμότητας του λαού. Η απόφαση του λαού σε συνθήκες δικτατορίας της αστικής τάξης δεν μπορεί παρά να ανακύπτει διαστρεβλωμένη λόγω της δημιουργίας κλίματος φόβου για χρεοκοπία και της τρομοκρατίας μέσω των ιδεολογικών μηχανισμών της αστικής κρατικής εξουσίας (όπως τα ΜΜΕ).

Σε συνθήκες δικτατορίας της αστικής τάξης, το ποιοτικό, πρωτοπόρο καθότι συνειδητοποιημένο, κομμάτι της κοινωνίας δεν έχει ενωθεί ακόμα με το ποσοτικό. Εδώ πρέπει να τονιστεί ο ρόλος των ιδεολογικών μηχανισμών -ένας εκ των οποίων είναι και ο πολιτικός ιδεολογικός μηχανισμός της (κοινοβουλευτικής) δημοκρατίας- που εξυπηρετούν θεμελιώδεις λειτουργίες στη δικτατορία της αστικής τάξης και λειτουργούν ανασταλτικά στην ανάπτυξη ταξικής συνείδησης.

Το ταξικά συνειδητοποιημένο κομμάτι της κοινωνίας μπορεί να μην είναι η πλειοψηφία στη μορφή. Εκφράζει, όμως, την πλειοψηφία στο ουσιαστικό περιεχόμενο της θέασης, και της στόχευσής του, καθώς η ποιότητα της θέσης του ταξικά συνειδητοποιημένου μέρους  της κοινωνίας, η θέση δηλαδή των κομμουνιστών βρίσκεται στο μέρος του καθολικού συμφέροντος της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, που αποτελούν την πλειοψηφία του κοινωνικού συνόλου. Η κοινωνία ολόκληρη θα επωφεληθεί από ένα κοινωνικό σύστημα παραγωγής δίχως εκμετάλλευση, ανεργία και οικονομικές κρίσεις.

Η δημοκρατική μορφή ενός δημοψηφίσματος, λοιπόν, δεν μπορεί από μόνη της να νομιμοποιήσει μία ρύθμιση αντιδραστικού περιεχομένου, δεν μπορεί να αλλάξει το ουσιαστικό περιεχόμενο μιας ρύθμισης που είναι αντιδραστική. Και σε συνθήκες δικτατορίας της αστικής τάξης μόνο αντιδραστικό μπορεί να είναι το περιεχόμενο τουλάχιστο της συντριπτικής πλειοψηφίας των νομοθετικών ρυθμίσεων -εκτός και αν είναι αποτέλεσμα υφιστάμενης πίεσης από την ταξική πάλη του προλεταριάτου.

Στο πλαίσιο αυτό ας εξετάσουμε την πρόσφατη περίπτωση του δημοψηφίσματος για τη ΔΕΗ, με σκοπό να αναδείξουμε ότι το πώς θα θέσει το δημοψήφισμα η βουλή, το συγκεκριμένο ερώτημα που θα τεθεί είναι κρίσιμο για το χαρακτηρισμό του δημοψηφίσματος ως ουσιαστικού ή αντιδραστικού και παραπλανητικού. Η δημοκρατική μορφή του δημοψηφίσματος δεν αρκεί. Αντίθετα, κρίσιμο  είναι το περιεχόμενο της ερώτησης που τίθεται στο λαό. Ας δούμε τι λέει το ΚΚΕ σχετικά με το δημοψήφισμα για τη ΔΕΗ.

Κατ’ αρχάς πρέπει να τονιστεί πως η πρόταση δημοψηφίσματος του ΣΥΡΙΖΑ αφορά στον τεμαχισμό και την ιδιωτικοποίηση μέρους της ΔΕΗ. Δε λέει κουβέντα για την πολιτική απελευθέρωσης της ενέργειας και τη συνολική ιδιωτικοποίηση της επιχείρησης ηλεκτρισμού. Ουσιαστικά ο ΣΥΡΙΖΑ και οι υπόλοιπες δυνάμεις ενσωμάτωσης τάχα αντιστρατεύονται την ιδιωτικοποίηση, αλλά αποδέχονται το πλαίσιο της απελευθέρωσης και τις κατευθύνσεις της ΕΕ, ρίχνοντας στάχτη στα μάτια των εργαζομένων.

Προς τι η πρόταση δημοψηφίσματος λοιπόν; Η πρόταση είναι, όπως παραδέχθηκε και ο βουλευτής  του ΣΥΡΙΖΑ ‘πρόταση διεξόδου’ από την ένταση των κινητοποιήσεων. Παράλληλα, η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ αποκρύπτει τακτικισμούς που αποσκοπούν στο να διευκολύνουν κόμματα και ανεξάρτητους βουλευτές να εκδηλώσουν το ενδιαφέρον τους για συνεργασία μαζί του, με προοπτική την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κορμό της κυβέρνησης αστικής διαχείρισης που θα προκύψει από τις επόμενες εκλογές.

Οι διαφορές κυβέρνησης και αντιπολίτευσης είναι για τον τρόπο που θα προχωρήσει η απελευθέρωση, την οποία όλοι αποδέχονται ως προαπαιτούμενο για τον ανταγωνισμό. Το νομοσχέδιο προβλέπει την απόσπαση απ' τη ΔΕΗ μιας ομάδας σταθμών παραγωγής κάθε τύπου, που συνιστούν σημαντικό τμήμα της παραγωγικής βάσης της ΔΕΗ και τη δημιουργία μιας νέας εταιρείας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, που αποκαλείται ‘μικρή ΔΕΗ’ και στη συνέχεια την πώληση αυτής.

Ποιον εξυπηρετεί το συγκεκριμένο νομοσχέδιο; Αυτή η διάσπαση της ΔΕΗ στα δύο πραγματοποιείται για να ικανοποιηθούν αντίπαλα στρατόπεδα μονοπωλιακών ομίλων και ιμπεριαλιστικών κέντρων, που επιδιώκουν να αποκτήσουν σημαντικά μερίδια στην εγχώρια αγορά ηλεκτρικής ενέργειας.

Ακόμη, το συγκεκριμένο νομοσχέδιο δεν μπορεί παρά να ιδωθεί ως κρίκος στην αλυσίδα της απελευθέρωσης της αγοράς και των ιδιωτικοποιήσεων. Η πολιτική της απελευθέρωσης -στον κλάδο της ηλεκτρικής ενέργειας αλλά και γενικότερα- στοχεύει στο να δημιουργηθούν νέα επενδυτικά πεδία εξασφαλισμένης κερδοφορίας για τους μονοπωλιακούς ομίλους που επενδύουν στον κλάδο της ηλεκτρικής ενέργειας.

Πρόκειται για πολιτική που δεν είναι ‘μνημονιακή’, αλλά προωθείται πάγια από την ΕΕ η οποία έχει κωδικοποιήσει την πολιτική αυτή σε μια σειρά από δέσμες μέτρων, τις οποίες τα κράτη-μέλη πρέπει να εφαρμόζουν υποχρεωτικά. Η ανάγκη των μονοπωλιακών ομίλων, για να προωθηθεί η απελευθέρωση και οι αντίστοιχες δεσμεύσεις της ΕΕ οδήγησαν σε μια απελευθερωμένη αγορά ηλεκτρικής ενέργειας πρακτικά σε όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ. Μοναδικοί κερδισμένοι απ' την απελευθέρωση είναι οι μονοπωλιακοί όμιλοι στον κλάδο.

Έχοντας υπ’ όψη το περιεχόμενο της ρύθμισης για τη ‘μικρή ΔΕΗ’, το ότι αποτελεί απλά ένα κρίκο στην πολιτική απελευθέρωσης στον κλάδο της ηλεκτρικής ενέργειας προς όφελος των μονοπωλίων, καθώς και το περιεχόμενο της πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ το οποίο καθόλου δεν αγγίζει την ουσία του ζητήματος, δηλαδή την απελευθέρωση της ενέργειας -και πως θα μπορούσαν άλλωστε οι φιλο-ευρωπαϊστές του ΣΥΡΙΖΑ να κάνουν κάτι τέτοιο- καταλαβαίνουμε γιατί το ΚΚΕ είναι κατηγορηματικά αντίθετο με τη διενέργεια δημοψηφίσματος αποκλειστικά με το περιεχόμενο που θέτει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Όπως είδαμε, η μαρξιστική-λενινιστική θεωρία, η οποία καθοδηγεί τη χάραξη πολιτικής του κομμουνιστικού κόμματος, επιτρέπει στους κομμουνιστές να εμβαθύνουν στην ανάλυσή τους και να εξετάζουν την ενότητα  μορφής και περιεχομένου. Και αυτό όχι μόνο στη θεωρία αλλά και στην πράξη. Τι καλύτερο παράδειγμα από την εισήγηση του βουλευτή του ΚΚΕ Ν. Καραθανασόπουλου στη συζήτηση του νομοσχεδίου στη βουλή:

Υπάρχει ένα σημαντικό ερώτημα. Με ποιο ‘όχι’ πρέπει να είμαστε, γιατί υπάρχουν διαφόρων λογιών ‘όχι’. Ακούγοντας τη συζήτηση των φορέων, λέγανε ‘όχι’, αλλά δεν αμφισβητούσαν ότι πρέπει να συνεχίσουν οι ιδιώτες επιχειρηματίες να παράγουν στον τομέα της ηλεκτρικής ενέργειας, ότι πρέπει να συνεχιστεί η απελευθέρωση της αγοράς. Εμείς λέμε πολύ καθαρά ότι αυτοί που μένουν στο επιφανειακό ‘όχι’ δεν αμφισβητούν την πολιτική που ικανοποιεί τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων. Τι αμφισβητούν; Με ποιον τρόπο θα ικανοποιηθούν τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων ή, αν το θέλετε πιο καθαρά, ποιων επιχειρηματικών ομίλων τα συμφέροντα θα υπηρετηθούν περισσότερο: Αυτά που έχουν σήμερα το πάνω χέρι στη ΔΕΗ, αυτά που έχουν σήμερα το πάνω χέρι στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας ή τους ανταγωνιστές που πρόκειται να εισέλθουν; Σε αυτό το ‘όχι’ δεν πρόκειται να πάρουμε θέση και θα καλέσουμε το εργατικό λαϊκό κίνημα να μην υποταχθεί κάτω από τα μεν ή τα δε επιχειρηματικά συμφέροντα. Το ‘όχι’ που πρέπει να πει ο λαός πρέπει να απαντάει στην ουσία και την πραγματική αιτία.

Η διαλεκτική ανάλυση της ενότητας μορφής και περιεχομένου οδηγεί την πολιτική στάση των κομμουνιστών πέρα από το επιφανειακό ‘όχι’, πέρα από τη μορφή του δημοψηφίσματος που εξυπηρετεί τακτικισμούς και δοκιμές για νέες συνταγές αστικής διαχείρισης. Η κομμουνιστική ανάλυση εστιάζει στη διαλεκτική ενότητα μορφής και περιεχομένου, όπως αυτή καθορίζεται σε τελευταία ανάλυση από το περιεχόμενο. Γι αυτό και το ΚΚΕ υποστηρίζει ως βασικό περιεχόμενο τόσο του δημοψηφίσματος όσο και της πάλης του λαϊκού κινήματος πρέπει να είναι η κατάργηση όλου τουνομοθετικού πλαισίου της απελευθέρωσης, που έχει ψηφιστεί σύμφωνα με το κοινοτικό πλαίσιο για την απελευθέρωση της Ενέργειας και την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ, συμπεριλαμβανομένου και αυτού για τη ‘μικρή ΔΕΗ’. Το κομμουνιστικό ‘όχι’ απαντάει στην ουσία και την πραγματική αιτία.