Έπεσαν οι μετανοημένες μάσκες της ναζιστικής συμμορίας

Ο Καζαντζόγλου, κατηγορούμενος για άμεση συνέργεια στην ανθρωποκτονία του Παύλου Φύσσα, κάνει κωλοδάκτυλο προς την οικογένεια του θύματος. Η έκρηξη δεν άργησε να ακολουθήσει.

Η συνύπαρξη των δικών της Χρυσής Αυγής και της Συνωμοσίας των Πυρήνων της Φωτιάς στις φυλακές Κορυδαλλού οδήγησε σήμερα σε ένα επεισόδιο που είχε σχεδόν προαναγγελθεί. Την ώρα διεξαγωγής της δίκης και ενώ η διευθύνουσα τη συζήτηση κα Λεπενιώτη διάβαζε τον καταλογο των κατηγορουμένων, κατηγορούμενοι της δίκης της ΣΠΦ οι οποίοι οδηγούνταν στην διπλανή αίθουσα φώναξαν συνθήματα, κάποιοι εξ αυτών επιχείρησαν να μπουν στην αίθουσα από τη διπλανή πόρτα και πέταξαν δύο πλαστικά μπουκάλια.

Η στιγμή της μεταγωγής των κατηγορούμενων της ΣΠΦ και της εκσφενδόνισης δύο πλαστικών μπουκαλιών.

Το περιστατικό αυτό, που διήρκησε περί τα 10 δευτερόλεπτα, έδωσε την αφορμή στους κατηγορούμενους και τους συνηγόρους τους να στήσουν ένα σκηνικό έντασης μέσα στο δικαστήριο, απευθυνόμενοι με απειλητικές φράσεις προς το κοινό στο οποίο βρισκόταν και η οικογένεια Φύσσα, αλλά και προς τους συνηγόρους της πολιτικής αγωγής. Ήταν εκείνη τη στιγμή που η οικογένεια Φύσσα, και ιδίως η μητέρα και ο πατέρας του, ξέσπασαν τόσο κατά των κατηγορουμένων όσο και κατά των αστυνομικών: “Τον Παύλο δεν τον προστατέψατε, μόνον αυτούς ξέρετε να προστατεύετε”, φώναζαν συγγενείς και φίλοι του Φύσσα.
Το σημερινό περιστατικό ήταν αρκετό για να πέσει το προσωπείο του “νόμιμου πολιτικού κόμματος”: η πιο ενδεικτική φιγούρα ήταν αυτή του πρώην βουλευτή Κουκούτση που στράφηκε αρχικά προς τα έξω φωνάζοντας “Θα σας λιώσουμε αρχίδια”, στη συνέχεια απευθύνθηκε στους συνηγόρους πολιτικής αγωγής φωνάζοντας “Αρχίδια έρχεται η ώρα σας” και συνέχισε με ύβρεις κατά της μουσουλμάνας διερμηνέως της αραβικής γλώσσας που κάθεται πίσω από τα έδρανα της πολιτικής αγωγής. Θυμίζουμε ότι τόσο ο Κουκούτσης όσο και οι υπόλοιποι βουλευτές έχουν ζητήσει αντικατάσταση ή άρση των περιοριστικών όρων που τους έχουν επιβληθεί, με βασικό ισχυρισμό την τέλεση των βουλευτικών τους καθηκόντων. Οι “βουλευτές” της Χρυσής Αυγής θα πρέπει ωστόσο να αποφασίσουν αν επιθυμούν να είναι καθώς πρέπει κοινοβουλευτικοί παράγοντες ή νεοναζί τραμπούκοι του δρόμου. Η συμπεριφορά του Κουκούτση σήμερα παρέπεμπε ευθέως στο δεύτερο.
Οι συνήγοροι υπεράσπισης, μετά την ολοκλήρωση της ανάγνωσης των ονομάτων των κατηγορουμένων, αποχώρησαν είς ένδειξη διαμαρτυρίας. Πριν από αυτό, αποπειράθηκαν να στοχοποιήσουν τους συνηγόρους πολιτικής αγωγής, επιχειρώντας να λογοκρίνουν τις δημόσιες παρεμβάσεις τους. Ωστόσο, οι απειλές προς της οικογένεια Φύσσα όχι μόνον από κατηγορούμενους αλλά και από συνηγόρους (οι φωτογραφίες από το σημερινό επεισόδιο στη δίκη είναι ενδεικτικές) δείχνουν ότι κάποιοι εξ αυτών συμμετέχουν στη δίκη όχι μόνον με την δικηγορική, αλλά και με την πολιτική τους ιδιότητα.

Το γένος Μιχαλολιάκου επί το έργον.

Κατόπιν τούτων, το δικαστήριο διέκοψε για τις 4 του Ιούνη.

Πάμε γι' άλλα

 Πάμε γι' άλλα

Αναφερόμενος στο ζήτημα ενδεχόμενου δημοψηφίσματος, ο υπ. Επικρατείας (σ.σ.: ο Αλέκος Φλαμπουράρης) ανέφερε χαρακτηριστικά πως «η κάλπη που ζωγράφισε ο Τσίπρας προχθές στη Βουλή, όπως την είδα μου μοιάζει περισσότερο με κάλπη δημοψηφίσματος και όχι με κάλπη εκλογών». Εκτιμώντας πως «το δημοψήφισμα αν θα γίνει θα είναι συμφωνημένο και με τους εταίρους μας», ενώ συμπλήρωσε ότι δε θα χρειαστεί να γίνει δημοψήφισμα γιατί θα υπάρξει συμφωνία η οποία θα ψηφιστεί από το 100% των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ.

Ερωτηθείς για το αν η Ελλάδα θα καταβάλλει την Τρίτη (σ.σ.: στις 12 του μηνός) τα 744 εκατομμύρια στο ΔΝΤ, ο κ. Φλαμπουράρης απάντησε ότι «κάνουμε κάθε προσπάθεια για έναν έντιμο συμβιβασμό. Είναι υποχρεωμένη η Ε.Ε. να αποδεχθεί τις προτάσεις μας και να ανοίξει τη ρευστότητα από την ΕΚΤ».

[Από τον ιστοτόπο capital.gr]

Το εργάκι που παίχτηκε τις προηγούμενες μέρες είχε απ' όλα. Στις αρχές τής περασμένης εβδομάδας είχε ολίγον τσαμπουκά, με κάποια κυβερνητικά στόματα να "απειλούν" πως αν οι "θεσμοί" δεν δείξουν κατανόηση, ίσως και να μη πληρώσουμε στο ΔΝΤ την δόση των 760 εκατομμυρίων, η οποία έληγε προχτές. Αυτός ο ψιλοτσαμπουκάς είχε διπλό αποτέλεσμα: από την μια άνοιξε την όρεξη κάποιων ονειροπαρμένων που άρχισαν να βλέπουν ρήξεις και ανατροπές κι από την άλλη ενεργοποίησε τους μηχανισμούς τρομοκρατίας των Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν να ξαναρχίσουν οι διάφοροι βλακώδεις ψίθυροι περί κουρέματος των καταθέσεων, περί επικείμενης χρήσης διπλού νομίσματος και τα τοιαύτα.

Πίσω από τον τσαμπουκά, όμως, η κυβέρνηση το έρριξε στις μαλαγανιές, επιδιώκοντας να καλοπιάσει τους "θεσμούς" μπας και τους πείσει να απελευθερώσουν καμμιά δεκάρα από την δεσμευμένη δόση των 7,2 δισ. ευρώ. Στα πλαίσια αυτού του καλοπιάσματος βγήκε ο Τσίπρας και δήλωσε (από κοινού με τον Γιουνκέρ) ότι και την αξιολόγηση του τρέχοντος προγράμματος επιθυμούμε και την ανάγκη περαιτέρω μεταρρυθμίσεων αναγνωρίζουμε. Γι' αυτό άλλωστε και έσπευσε η κυβέρνηση να στείλει στις Βρυξέλλες το μνημειώδους αριστερής εμπνεύσεως "Εθνικό Πρόγραμμα Μεταρρυθμίσεων", για το οποίο μιλήσαμε προχτές ("Η ταφόπλακα της ελπίδας").

Κάπου εκεί παίχτηκε και κάηκε το χαρτί τού δημοψηφίσματος. Υποτίθεται ότι βασιζόμασταν σ' αυτό το χαρτί για να κάνουμε ρελάνς αλλά, όταν είδαμε ότι το αφτί των "θεσμών" δεν πολυΐδρωνε με το ποντάρισμά μας, καταλάβαμε ότι τους πετύχαμε με καρρέ τού άσσου στο χέρι (σύμφωνα με το πολύ πετυχημένο σκίτσο τού Economist, που αναδημοσιεύσαμε τις προάλλες) κι αναγκαστήκαμε να πάμε πάσο. Εξ ου και βγήκε ο Φλαμπουράρης για να μαζέψει τα ασυμμάζευτα με την δήλωσή του πως "το δημοψήφισμα αν θα γίνει θα είναι συμφωνημένο και με τους εταίρους μας" (!!)

Τελικά, το φινάλε τής παράστασης δεν είχε σασπένς. Εμείς πληρώσαμε κανονικά τα 760 στο ΔΝΤ, οι "θεσμοί" εξέφρασαν την ικανοποίησή τους για την συνεργασία μας και οι δυο πλευρές συμφώνησαν να συνεχιστούν οι διαπραγματεύσεις. Παρά τα όσα πίστευε ο κ. Φλαμπουράρης, η Ε.Ε. δεν ένοιωσε καμμιά υποχρέωση να αποδεχτεί τις προτάσεις μας και δεν άνοιξε καμμιά ρευστότητα. Με δυο λόγια, κάναμε μια τρύπα στο νερό και... πάμε γι' άλλα.

Τώρα, το τι λογής διαπραγματεύσεις είναι τούτες σηκώνει πολλή συζήτηση. Η ελληνική πλευρά πάει στον διάλογο με στόχο να πείσει τους "θεσμούς" να δώσουν κανένα φράγκο κι εκείνοι απαντούν "πρώτα θα κάνετε ό,τι σας λέμε και μετά βλέπουμε". Τί σόι διαπραγμάτευση είναι αυτή όπου ο ένας ζητάει κι ο άλλος σκέφτεται αν θα δώσει; Εγώ ξέρω ότι στις διαπραγματεύσεις υπάρχει δούναι και λαβείν κι από τις δυο πλευρές. Άρα...;

Άρα, το συμπέρασμα είναι απλό: το ελληνικό δούναι και το "θεσμικό" λαβείν έχουν να κάνουν με την καμπούρα μας. Αν ζητούμενο των διαπραγματεύσεων είναι να πάρουμε λεφτά (αποκλειστικά για να έχουμε να πληρώνουμε τους δανειστές μας και μη φανταστείτε άλλον λόγο), το αντάλλαγμα είμαστε εμείς. Αντάλλαγμα είναι οι μισθοί μας, οι συντάξεις μας, η παιδεία μας, η υγεία μας, τα εργασιακά δικαιώματά μας, το μέλλον των παιδιών μας, η περιουσία της χώρας μας. Αντάλλαγμα είναι η ζωή μας.

Τα μιλήσαμε, τα συμφωνήσαμε. Κι αντί να βαράμε εμείς τον ζουρνά και να χορεύουν οι "θεσμοί" πεντοζάλι, η διασκέδαση περιορίστηκε στο να τραγουδάει ο Κοτζιάς αγκαζέ με τον Τσαβούσογλου το We are the world...

Κι όχι τίποτ' άλλο, αριστερέ μου "σύντροφε", αλλά γελάει κι ο Ντάισενμπλουμ, γαμώτο.

   Για την περιφορά λειψάνων στο Αντικαρκινικό Νοσοκομείο

Από Οικοδόμος 

» δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, 

προσμένουμε,ίσως, κάποιο θαύμα !»

Κ. Βάρναλης 

( έτσι θέλουν τους ασθενείς, συγγενείς  και φίλους οι κυβερνήσεις μας )

Δεν υπάρχει ίχνος αιδούς στον τόπο μας πια; Αυτοί που αρπάζουν  τα αποθεματικά των ταμείων των νοσοκομείων για να πληρώσουμε το χρέος, το οποίο παρεμπιπτόντως προεκλογικά υπόσχονταν ότι θα το «κούρευαν», αναγκάζοντας τις αγορές να χορεύουν στο δικό τους σκοπό. Αυτοί που  συναινούν  να μείνουν χωρίς φάρμακα και γιατρούς οι καρκινοπαθείς. Αυτοί που υπερασπίζονται με νύχια και με δόντια ένα  κοινωνικό σύστημα απάνθρωπο  που απολύει γυναίκες εργαζόμενες με καρκίνο του μαστού ή δεν τους δίνει πρόωρη σύνταξη γιατί «θεραπεύτηκαν», άρα πρέπει να δουλέψουν ως τα 60 τους, αν προλάβουν να φτάσουν. Αυτοί που θεωρούν την υγεία εμπόρευμα και αφήνουν απλήρωτους γιατρούς. Αυτοί, όπως ο νυν υπουργός υγείας αλλά και οι τέως, που επιτρέπουν τα ράντζα στις εφημερίες τον 21ο αι. σε μια χώρα που είναι «Ευρωπαϊκή». Αυτοί που καταδικάζουν το σοσιαλισμό και μαζί με αυτόν το Κουβανέζικο σύστημα υγείας που θα το ζήλευε κάθε πολίτης της ΕΕ. Αυτοί που αφήνουν το παιδί μου ανασφάλιστο γιατί έγινε 25 χρονών και δεν εργάζεται.

Αυτοί, κι εσείς μαζί τους κ. Υπουργέ, περιφέρουν  τα λείψανα για να δώσουν δύναμη στους αρρώστους και να θεραπευτούν με κάποιο θαύμα της Αγίας.

Το θαύμα της ζωής το δημιουργεί η ύλη, η φύση δηλαδή, ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος έχει την υποχρέωση και τη δύναμη να το προστατεύσει σε μια κοινωνία ανθρωπιάς και επιστήμης στην υπηρεσία του.

Μικρές Ειδήσεις: Ουκρανία και η δημοκρατικότητα της Ευρωπαικής Ένωσης

 Μικρές Ειδήσεις: Ουκρανία και η δημοκρατικότητα της Ευρωπαικής Ένωσης

Μετά τους νεοναζί που σκόρπισαν χάος στη χώρα και την τελική συμμετοχή τους στην κυβέρνηση. Μετά την φυλάκιση των πολιτικών αντιπάλων τους, την δολοφονία μελών και στελεχών του ΚΚ Ουκρανίας, τον δημόσιο βασανισμό στελεχών του και την τελική δίκη-παρωδία για την απαγόρευση του κόμματος.

 Μετά τον ανοικτό βανδαλισμό γραφείων και εργατικών κέντρων, την πυρπόληση των γραφείων του Εργατικού Κέντρου Οδησσού, όπου δεκάδες δολοφονήθηκαν, ανάμεσά τους και μια έγκυος που στραγγαλίστηκε με τηλεφωνικό καλώδιο. Μετά τον ανοικτό πόλεμο με τον ρωσόφωνο πληθυσμό και την σκιώδη εμπλοκή της Ρωσίας. Μετά από όλα αυτά ήρθε η εποχή του βαθέματος της φτώχειας, της ανεργίας και της εξαθλίωσης. 

Ποιος είναι όμως ο θιασώτης; Ποιος στέκεται πίσω από τη δικτατορική και νεοναζιστική κυβέρνηση της Ουκρανίας; 

Μετά την υπαγωγή της χώρας σε μνημόνιο, ο εγκάθετος πρόεδρος Πέτρο Ποροσένκο ανακοίνωσε σήμερα τον διορισμό πολλών ξένων πολιτικών προσωπικοτήτων ως συμβούλους του. Ποιοι ήταν αυτοί; 

Από την "προστάτιδα δύναμη" της οποία προτεκτοράτο έχει γίνει η Ουκρανία, ο Αμερικανό ς Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής Τζον Μακέιν.

Από την "εγγυήτρια δύναμη της δημοκρατίας Ευρωπαϊκή Ένωση" Πρωθυπουργός της Σουηδίας Καρλ Μπιλτ, που δήλωνε ότι στην Ουκρανία πρέπει να παραδοθούν όπλα. 

Από το έτερο αμερικανικό προτεκτοράτο της Γεωργίας,ο φιλοδυτικός πρώην πρόεδρος της χώρας Μιχαήλ Σαακασβίλι (τον θυμάστε από τον Εμφύλιο με την Οσετία).

Αυτά για να έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας, τι γίνεται στα πλαίσια της δημοκρατικότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της φιλίας μεταξύ των λαών και της κρίσης...

Σιγά ρε παιδιά! Κουρελόχαρτα τα κάνατε…

 Σιγά ρε παιδιά! Κουρελόχαρτα τα κάνατε…

Η περιπέτεια των μνημονίων στα χέρια της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ

ΔΑΝΗΣ ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ  

Μια φορά και έναν καιρό σε μια μακρινή χώρα, τη χώρα των Λωτοφάγων, ζούσε ένα μικρό κοριτσάκι που το λέγαν Σύριζα. Όταν ήταν μικρό όλοι το φώναζαν «αντιπολίτευση». Όμως, η κορασίδα με τη χάρη και την καλοσύνη της κέρδισε τη συμπάθεια του κόσμου και τότε άρχισαν να την φωνάζουν «αξιωματική αντιπολίτευση». Μέχρις ότου η έξυπνη και πολλά υποσχόμενη κόρη κατάφερε να κερδίσει το σεβασμό και την εμπιστοσύνη της μικρής κοινωνίας και έτσι απέκτησε τον τίτλο της «κυβέρνησης».
Όλα πήγαιναν καλά στη χώρα των Λωτοφάγων, όμως όπως αποδείχθηκε επιστημονικά η μεγάλη κατανάλωση λωτών, επιφέρει απώλεια μνήμης. Όπως οι σύντροφοι του Οδυσσέα, τρώγοντας λωτούς, ξέχασαν από που έρχονταν και που πήγαιναν, έτσι και η κυβέρνηση άρχισε να παρουσιάζει τα ίδια συμπτώματα.
Εδώ κάπου, διακόπτουμε τη ωραία και διδακτική μας ιστορία. Εξάλλου σας είναι γνωστή η συνέχεια όσον αφορά τον Οδυσσέα, ο οποίος υποχρεώθηκε να επιβιβάσει δια της βίας, τους αμνήμονες συντρόφους του στο καράβι, για να συνεχίσουν την περιπέτεια τους…
Όσον αφορά στις αναλογίες του παρόντος, με την ιστορία της μικρής Σύριζα, που από φτωχή πλην τιμία αντιπολίτευση, έγινε μεγάλη και τρανή κυβέρνηση, ακούστε τα παρακάτω:

Χθες, ο εκ των αντιπροέδρων της Βουλής, Γιάννης Μπαλάφας, στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, κατά τη διάρκεια συνέντευξης του, στο σταθμό «Βήμα FM», όταν ρωτήθηκε για το πως σχολιάζει την παλαιότερη θέση του κόμματος του για το σκίσιμο των μνημονίων, απάντησε ως εξής:

Δυστυχώς όμως, για τον κ. Μπαλάφα και το ΣΥΡΙΖΑ, η τεχνολογία βοηθάει πλέον εκτός των άλλων και στην εξάσκηση της μνήμης. Διότι, λίγους μήνες πριν, στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, ο σημερινός αναπληρωτής υπουργός Υγείας, Δημήτρης Στρατούλης, επίσης στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, ισχυριζόταν για το ίδιο θέμα (το σκίσιμο των μνημονίων) τα εξής:

Βεβαίως, ως επίδοξος «σχίστης μνημονίων» διακρίθηκε και ο πρώην πρωθυπουργός, αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος στη διάρκεια μιας προεκλογικής του ομιλίας είπε:

Αντί άλλου σχολίου, σας θυμίζουμε ένα απολαυστικό απόσπασμα από μια μεγάλη επιτυχία του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, με πρωταγωνιστές τους αλησμόνητους Βασίλη Αυλωνίτη, Γεωργία Βασιλειάδου και Νίκο Ρίζο:

Οποιαδήποτε ομοιότητα της Βασιλειάδου με τη Μέρκελ και του Ρίζου με τη σημερινή και την προηγούμενη κυβέρνηση είναι εντελώς… τυχαία. Όπως επίσης, τυχαία είναι και η ομοιότητα του λωτού με τον γλυκύ καρπό της εξουσίας…

ΤΟ ΜΑΑΣΤΡΙΧΤ, Η ΟΝΕ, ΤΟ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΙΟΣ ΕΙΧΕ ΔΙΚΑΙΟ

 ΤΟ ΜΑΑΣΤΡΙΧΤ, Η ΟΝΕ, ΤΟ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΙΟΣ ΕΙΧΕ ΔΙΚΑΙΟ

Η δήλωση του Βαρουφάκη ότι «Εύχομαι να μην είχαμε μπει ποτέ σε αυτή τη νομισματική ένωση» και "Θα ευχόμουν να είχαμε δραχμή", θυμίζει απατημένη και φτηνιάρικη ερωμένη

15 χρόνια μετά οι συριζαίοι παραδέχονται έμμεσα ότι το ΚΚΕ είχε δίκαιο το 2.000 όταν έλεγε ΟΧΙ στην ΟΝΕ και το ευρώ και αποκάλυπτε ότι δεν είναι τίποτα άλλο από μια μετεξέλιξη, προς το χειρότερο, του «λάκκου των λεόντων» του 1961 και της Συνθήκης (Μάαστριχτ) παράδοσης της χώρας στο διευθυντήριο των ευρωπαϊκών μονοπωλίων των Βρυξελών.

Προηγούμενα, είχαν περάσει  άλλα 15 χρόνια, από το 1992, για να αναγνωρίσουν και πάλι ότι και στη Συνθήκη του Μάαστριχτ το ΚΚΕ είχε δίκαιο στο ΟΧΙ όταν αυτοί, ως Συνασπισμός, την ψήφιζαν με τα τέσσερα και μας έλεγαν… καθυστερημένους και ανεγκέφαλους που μόνο «όχι» ξέρουμε να λέμε! Και τώρα το ίδιο λένε…

Πρέπει να περάσουν άλλα 15 χρόνια για να παραδεχτούν ότι το ΚΚΕ έχει δίκαιο ως προς το χρέος και τον χαρακτήρα της κρίσης;

Το δύστυχο είναι ότι η αλαζονεία αυτών των ανθρώπων είναι τέτοια που δεν παραδέχονται ότι κάνουν λάθος σήμερα. Δεν διδάσκονται τίποτα από την ιστορία. Επαναλαμβάνουν σαν σε κασέτα ότι το ΚΚΕ είναι πίσω από τον κόσμο, απολιθωμένο και δεν ξέρει τι λέει, άσχετα αν δικαιώθηκε στο παρελθόν! «Τότε ναι μπορεί να είχε δίκαιο αλλά… τώρα σε καμιά περίπτωση»!

Ακόμη χειρότερο είναι ότι υποτασσόμενοι μοιρολατρικά στην καταστροφική λειτουργία των επιλογών τους, αρνούνται να αλλάξουν και επιλέγουν να συνεχίσουν στο ίδιο μοτίβο πολλαπλασιάζοντας τις συνέπειες των λαθών τους, γιατί δήθεν η διόρθωση θα είναι πολύ πιο καταστροφική από τη συνέχιση του λάθους!!! Το λέει και ο Βρουφάκης: «Αλλά όταν εισέρχεσαι δεν βγαίνεις εκτός, χωρίς να συμβεί μια καταστροφή». Ακριβώς όπως έλεγαν και οι τουρκοποσκηνημένοι ότι η απελευθέρωση της Ελλάδος θα φέρει μεγαλύτερα δεινά από την υποταγή!

Μεγαλύτερο ύμνο των λαθών δεν ξέρω αν γνωρίσαμε άλλοτε. Και μεγαλύτερη δόξα ο οπορτουνισμός, η υποτακτικότητα και η μοιρολατρία μάλλον δεν γνώρισαν ποτέ.

Η δήλωση του Βαρουφάκη για να μη ξεχνιόμαστε:

"Θα ευχόμουν να είχαμε δραχμή", δήλωσε ο Γιάνης Βαρουφάκης στο συνέδριο του Economist και πρόσθεσε: "Μην κάνετε λάθος, αυτή δεν είναι δήλωση πως θέλω δραχμή. Εύχομαι να είχαμε δραχμή. Εύχομαι να μην είχαμε μπει ποτέ σε αυτή τη νομισματική ένωση και πιστεύω βαθιά πως όλα τα κράτη - μέλη της Ευρωζώνης θα συμφωνούσαν με αυτό τώρα, γιατί δομήθηκε άσχημα. Αλλά όταν εισέρχεσαι δεν βγαίνεις εκτός, χωρίς να συμβεί μια καταστροφή".

Δεν ξέρω τι θα γίνει σε 5 ή 15 χρόνια για να τα ξαναπούμε εδώ. Η καταστροφή μπορεί να έρθει πολύ νωρίτερα. Απλώς θα θυμηθώ τι έγραφα το 1992 για τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και οι ίδιοι άνθρωποι με έλεγαν «καθυστερημένο» που δεν αντιλαμβάνεται ότι «ο κόσμος άλλαξε» και αυτά που γράφω μόνο στη φαντασία μου θα συμβούν. Κάποιοι από αυτούς που κορόιδευαν με θυμούνται μια χαρά αλλά αλλάζουν δρόμο όταν με βλέπουν. Κάποιοι άλλοι πολύ θρασείς μου λένε ότι τότε είχα μεν δίκαιο αλλά τώρα δεν έχω! Ακριβώς το ίδιο έλεγαν το 1992 για την αρχική μορφή της ΕΟΚ η οποία δήθεν με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ άλλαζε και γινόταν… δημοκρατική με… καλό καπιταλισμό!!!

Το απόσπασμα του 1992

«Αλήθεια ποιο είναι τελικά το όραμα;

Όσοι όμως νόμισαν ότι το κακό τελειώνει με την εκχώρηση εθνικών αρμοδιοτήτων γελάστηκαν, γιατί "το Συμβούλιο παρακολουθεί τις οικονομικές εξελίξεις σε κάθε κράτος - μέλος ... και προβαίνει τακτικά σε συνολική αξιολόγηση" και "όταν διαπιστώνεται... ότι η οικονομική πολιτική ενός κράτους- μέλους αντιβαίνει προς τους γενικούς προσανατολισμούς... αποφασίζοντας με ειδική πλειοψηφία (πάλι) μπορεί να απευθύνει τις αναγκαίες συστάσεις ..." τις οποίες "με ειδική πλειοψηφία μπορεί να ανακοινώσει δημόσια" (άρθρο 103).

Με απλά λόγια τα παραπάνω σημαίνουν αυστηρός οικονομικός έλεγχος και αστυνόμευση της χώρας μας από το Συμβούλιο, το οποίο έχει εξουσία να επιβάλλει κυρώσεις. Για όσους δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει η απλή φράση "συστάσεις" μπορούμε να πούμε ότι όταν γίνονται, τότε οι διεθνείς τράπεζες ή θα κόβουν τα δάνεια ή θα ανεβάζουν τα επιτόκια, το κράτος θα θεωρείται αφερέγγυο, η ροή των προγραμμάτων θα δυσκολεύεται, το χρηματιστήριο θα φέρνει βουτιά και συνολικά η χώρα θα απειλείται με οικονομική ασφυξία.

Και το άρθρο 103 κλείνει ως εξής: "Το Συμβούλιο, ακολουθώντας τη 'διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 189Γ, μπορεί να θεσπίσει λεπτομερείς κανόνες για τη διαδικασία πολυμερούς εποπτείας ...".

Τι εθνικός διασυρμός, τι υποτέλεια! Ποιος ως σήμερα οπαδός του Μάαστριχτ την προσυπογράφει με οποιοδήποτε αντάλλαγμα;»

Γράφτηκε τον Απρίλιο του 1992 και ξαναδημοσιεύθηκε το 2005.

Η Πανσπουδαστική ΚΣ δεύτερη δύναμη πανελλαδικά σε ΑΕΙ και ΤΕΙ

 Η Πανσπουδαστική ΚΣ δεύτερη δύναμη πανελλαδικά σε ΑΕΙ και ΤΕΙ

Χιλιάδες φοιτητές και σπουδαστές στήριξαν και ενίσχυσαν τα ψηφοδέλτια της Πανσπουδαστικής Κίνησης Συνεργασίας στις φοιτητικές και σπουδαστικές εκλογές που πραγματοποιήθηκαν την Τέταρτη 13 Μάη. Έδωσαν τη μάχη μαζί με τα μέλη της ΚΝΕ για να διαμορφωθεί το θετικό αποτέλεσμα των φοιτητικών και σπουδαστικών εκλογών.

Η Πανσπουδαστική ΚΣ αναδεικνύεται πανελλαδικά σε δεύτερη δύναμη στα ΑΕΙ και στα ΤΕΙ. Το αποτέλεσμα επιβεβαιώνει ότι υπάρχει μία κρίσιμη μάζα φοιτητών και σπουδαστών που εμπιστεύεται τις θέσεις και τη δράση της ΚΝΕ.

Στα ΑΕΙ η Πανσπουδαστική ΚΣ σημειώνει άνοδο σε ψήφους και ποσοστά, συγκεντρώνοντας 19,3%. Μείωση σε ψήφους έχουν οι παρατάξεις της ΔΑΠ (ΝΔ), της ΠΑΣΠ (ΠΑΣΟΚ) καθώς και η ΕΑΑΚ (ΑΝΤΑΡΣΥΑ), ενώ η κυβερνητική παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ, ΑΡΕΝ, εξακολουθεί να συγκεντρώνει μικρό μονοψήφιο ποσοστό (7,42%).

Στα ΤΕΙ η Πανσπουδαστική ΚΣ συγκεντρώνει 23%, σημειώνοντας άνοδο σε ποσοστό. Όλες οι άλλες παρατάξεις έχουν μείωση ψήφων και ποσοστών.  Επίσης η Πανσπουδαστική ΚΣ αναδεικνύεται πρώτη δύναμη στο ΤΕΙ Αθήνας, το μεγαλύτερο ΤΕΙ της χώρας, και στο ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδας. 

Η καταμέτρηση των αποτελεσμάτων των φοιτητικών και σπουδαστικών εκλογών βρίσκεται στη φάση της ολοκλήρωσης. Η ροή των αποτελεσμάτων γίνεται μέσα από την ιστοσελίδα ekloges-spoudastes.gr όπου αναρτώνται τα αποτελέσματα από κάθε σύλλογο, μόλις τελειώνει η καταμέτρηση. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να μπαίνουν στην ιστοσελίδα με τα αποτελέσματα και μέσω συνδέσμου (link) από την ιστοσελίδα του Μετώπου Αγώνα Σπουδαστών (www.spoudastes.gr).

Η Πανσπουδαστική ΚΣ αναδεικνύεται σε πρώτη δύναμη σε 34 Συλλόγους σε ΑΕΙ και ΤΕΙ πανελλαδικά

Αναλυτικά η Πανσπουδαστική ΚΣ αναδεικνύεται σε 1η δύναμη στους εξής Συλλόγους: 

Τουρκικών Σπουδών Πανεπιστημίου Αθηνών (αυτοδυναμία), Νηπιαγωγών του Πανεπιστημίου Αθηνών, Δασκάλων του Πανεπιστημίου Αθηνών, Γεωλογικό ΑΠΘ, Φυσικό Πανεπιστημίου Αθηνών, Νοσηλευτική Πανεπιστημίου Αθηνών, Χημικό Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Φυσικό Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Βιολογικό Πανεπιστημίου Πατρών, Πληροφορικής Πανεπιστημίου Αιγαίου, Στατιστικής Πανεπιστημίου Αιγαίου, Μηχανικοί Η/Υ Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, Αρχιτεκτονική Πανεπιστημίου Πατρών, Διαχείρισης Πολιτισμικού Περιβάλλοντος και Νέων Τεχνολογιών Πανεπιστημίου Πατρών, Ιταλικό ΑΠΘ, Μηχανολόγοι Πανεπιστημίου Πατρών, Μουσικό Πανεπιστημίου Ιονίου, Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Σχολή Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών ΕΜΠ, ΤΕΦΑΑ Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, Φαρμακευτικό Πανεπιστημίου Πατρών, Φιλολογικό Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Φυσικό ΑΠΘ, Φυσικό Πανεπιστημίου Πατρών, Πληροφορικής και ΜΜΕ ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδας, Κτηνιατρικής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας (ισοψηφία), Μουσικής Τεχνολογίας ΤΕΙ Κρήτης, Σχολής Γραφικών Τεχνών και Καλλιτεχνικών Σπουδών ΤΕΙ Αθήνας, Σχολής Επαγγελμάτων Υγείας Πρόνοιας (ΣΕΥΠ) ΤΕΙ Αθήνας, Λαϊκής Παραδοσιακής Μουσικής ΤΕΙ Ηπείρου, Εφαρμογών Ξένων Γλωσσών ΤΕΙ Ηπείρου, Σχολή Επαγγελμάτων Υγείας Πρόνοιας (ΣΕΥΠ) ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδας, Σχολή Τεχνολογικών Εφαρμογών ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδας, ΤΕΙ Λαμίας.

Δείτε τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα στους πίνακες:

 

 

 

Πηγή: 902

Η νέα συγκυβέρνηση και οι πρωτοτυπίες της

 Η νέα συγκυβέρνηση και οι πρωτοτυπίες της

του Νίκου Ζαρταμόπουλου 

Η λεγόμενη «κοινή γνώμη» έχει εθιστεί στο θέαμα βουλευτών και υπουργών που «διαψεύδουν κατηγορηματικά» τα αντιλαϊκά μέτρα τα οποία λίγο μετά θα «υποχρεωθούν» (με …βαριά καρδιά εννοείται κι ενίοτε με δάκρυα στα μάτια) να πάρουν. Καλή η ειλικρίνεια και η συνέπεια λόγων και έργων, όμως στην πράξη γίνεται κυνικά αποδεκτό ότι λίγη πολιτική απάτη είναι «μέρος του παιχνιδιού». Νέοι, κατά δήλωσή τους «έντιμοι», πολιτικοί έρχονται κάθε φορά να πάρουν τη θέση των παλιών και «αποδεδειγμένα απατεώνων». Συνήθως καταλήγουν κι αυτοί να αθετούν το «φιλολαϊκό» σκέλος του προγράμματός τους, τηρώντας αν είναι τυχεροί κάποια προσχήματα. 



Δεν το κάνουν από μίσος ή από τον κακό τους χαρακτήρα. Η αστική πολιτική είναι σύμφυτη με την (αυτ)απάτη ότι είναι δυνατόν η ανάπτυξη της κερδοφορίας των μονοπωλίων να συμβαδίσει με την κοινωνική δικαιοσύνη, είτε αυτή η αυταπάτη έχει «κοινωνικό δεξιό», είτε «σοσιαλδημοκρατικό», είτε ακόμα πιο «αριστερό» χρωματισμό. Κι αν στα μεταπολεμικά χρόνια τέτοιες πολιτικές αυταπάτες μπόρεσαν να μακροημερεύσουν, η κρίση του καπιταλισμού τις τελευταίες δεκαετίες –και ειδικά τα τελευταία χρόνια- τις διαλύει καθημερινά σε πρωτοφανή βαθμό, καθιστώντας την πολιτική διαχείριση του αστικού συστήματος εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση.

Καμιά πρωτοτυπία δεν υπήρχε λοιπόν στη δήλωση του Πρωθυπουργού κ. Τσίπρα, λίγο μετά την εκλογή του, πως έχει σκοπό να «πρωτοτυπήσει» και να μην αθετήσει τις υποσχέσεις του. Έκανε βέβαια αυτή τη δήλωση «ρήξης με τον κυνισμό» γνωρίζοντας προφανώς πόσο διψασμένη είναι η κοινή γνώμη -που λειτουργεί πάντα με βάση τις κυρίαρχες αστικές αντιλήψεις- για λίγη «συνέπεια». Έχουμε δει τα τελευταία χρόνια το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ -διαδοχικά και μετά από κοινού- πρώτα να ανακαλύπτουν αυτή τη νέα «ηρωική» φρασεολογία της «διαπραγμάτευσης» και των «κόκκινων γραμμών» κι ύστερα να εξευτελίζονται μαζί της, εφόσον κάθε ζήτημα που ανακηρυσσόταν σε «κόκκινη γραμμή» έμπαινε τελικά στη μαύρη λίστα των επόμενων μέτρων.

Ο κ. Τσίπρας με τη δήλωσή του αυτή -καθόλου πρωτότυπα- θέλησε να κρύψει κάτω από το χαλί όλα αυτά που ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ήδη αθετήσει. Κυνικότατα παρέγραψε διαμιάς το «σκίσιμο των μνημονίων» και όλη τη συναφή ψευτοριζοσπαστική φρασεολογία, παρέγραψε ότι είχε στο μεταξύ αποδεχτεί πλήρως τις προτεραιότητες του κεφαλαίου για τη διαπραγμάτευση έναντι των δανειστών κρατώντας μόνο ως «φύλλο συκής» τα ψίχουλα του «προγράμματος της Θεσσαλονίκης». Με τη δήλωσή του αυτή πήρε ουσιαστικά από τα χέρια των προηγούμενων κυβερνήσεων το κουρελιασμένο λάβαρο της «διαπραγμάτευσης» και των «κόκκινων γραμμών», με την υπόσχεση να το «τιμήσει» καλύτερα από τους προηγούμενους, να πετύχει δηλαδή καλύτερη συμφωνία για το κεφάλαιο και παράλληλα ανεκτή από τον λαό. Κάτω από αυτό το κουρελιασμένο λάβαρο ενός προγράμματος επανεκκίνησης της καπιταλιστικής ανάπτυξης με πιο «μαλακό μνημόνιο», μας καλεί να συστρατευτούμε η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Για τον πενιχρό αυτό σκοπό αυτό καλούν τους εργαζόμενους να ξεχάσουν όσα έχουν ήδη χάσει και να απεμπολήσουν κάθε ουσιαστική διεκδίκηση για το μέλλον.

Τα μόνα κάπως πρωτότυπα στοιχεία της νέας συγκυβέρνησης οφείλονται στην «πρωτοτυπία» της ίδιας της κατάστασης που διαχειρίζεται. Είναι μια κατάσταση πρωτόγνωρης όξυνσης της καπιταλιστικής κρίσης που προκαλεί διεθνώς και στην Ελλάδα ανακατατάξεις συμμαχιών ανάμεσα σε μονοπωλιακά συμφέροντα. Τα χαρτιά ξαναμοιράζονται, οι εκβιασμοί εντείνονται, σημαντικά οικοδομήματα όπως το ίδιο το ευρώ και η ΕΕ παρουσιάζουν τριγμούς, οι στρατηγικές επιλογές της εγχώριας αστικής τάξης επανεξετάζονται. 

Αβεβαιότητα για την τελική έκβαση της διαπραγμάτευσης και κίνδυνος «ατυχημάτων» υπάρχει. Δεν αλλάζει όμως το βασικό περιεχόμενο της: είναι μια διαπραγμάτευση που αφορά το ανταγωνιστικό πλαίσιο που θα διαμορφωθεί για το ελληνικό και ξένο κεφάλαιο. Δεν αφορά αυτό στο οποίο συμφωνούν όλοι οι καπιταλιστές, ότι η επερχόμενη ανάπτυξη, σε όποιο πλαίσιο γίνει, θα πρέπει να είναι «φτηνότερη» για το κεφάλαιο συνολικά. Αυτό είναι που δίνει σήμερα το περιθώριο στη συγκυβέρνηση να «πρωτοτυπεί» και σε ένα άλλο επίπεδο, αξιοποιώντας όχι μόνο τους «δεξιούς ψάλτες» που κηρύσσουν τον «έντιμο συμβιβασμό» αλλά και τους «αριστερούς ψάλτες» που τον απορρίπτουν με αποτροπιασμό. 

Στους κάθε λογής ψάλτες και στις ηρωικές ψαλμουδιές τους υπέρ των «κόκκινων γραμμών» θα επανέλθουμε σε επόμενο σημείωμά μας. Αξίζει όμως να κάνουμε μια ενδεικτική αναφορά σε μια από τις «κορώνες» με τις οποίες η παράταξη «Άλλος Δρόμος» του κ. Γεωργούλα, σε σύμπνοια με τη Δημοτική Αρχή, προσπάθησε να δικαιολογήσει στο Δημοτικό Συμβούλιο της Λέσβου την πρόσφατη υφαρπαγή των ταμειακών διαθεσίμων των Δήμων και άλλων οργανισμών. Οι τοπικοί «αριστεροί ψάλτες», δεν συμφώνησαν έτσι απλά στη διάθεση των αποθεματικών, αλλά απαίτησαν με ναπολεόντειο ύφος να μη χρησιμοποιηθούν αυτά σε καμία περίπτωση για τον «άνομο» σκοπό της αποπληρωμής του χρέους στους βδελυρούς δανειστές, αλλά μόνο για τον «ευγενή» σκοπό της πληρωμής μισθών και συντάξεων (που όπως όλοι γνωρίζουν το ελληνικό κράτος δυσκολεύεται να πληρώσει ακριβώς επειδή έχει υποχρεώσεις προς τους δανειστές…). 

Εξαιρετικά «πρωτότυπη» πράγματι αυτή η «στάση συνέπειας» της κυβερνητικής παράταξης στον Δήμο Λέσβου, ευχόμαστε να μην καταλήξει από λάθος κανένα από τα χαρτονομίσματα που θα προέρχονται από τον δήμο μας σε τσέπη δανειστή γιατί ποιος ακούει μετά τον Άλλο Δρόμο!



Νίκος Ζαρταμόπουλος

Εφημερίδα "Νέο Εμπρός", φ. 1085
6 Μαΐου 2015
Στήλη "Από εβδομάδα σε εβδομάδα"

Οχιά … διμούτσινη !

Οχιά … διμούτσινη !

Η και οχιά … διμούτσουνη !
(δηλαδή, με δύο … μουτσούνες ή με δύο … μουτσίνες)

Ο παρακάτω … διάλογος, γίνεται εν πολλοίς στα κανάλια, ή και στα … καφενεία, μεταξύ του λαού και των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ:

Λαός: – Είπατε ότι θα σκίσετε τα Μνημόνια!
ΣΥΡΙΖΑ: – Εμείς ; Όχι ! Ποτέ δεν είπαμε κάτι τέτοιο!

Λαός: – Είπατε ότι θα καταργήσετε τους εφαρμοστικούς νόμους!
ΣΥΡΙΖΑ: – Εμείς ; Όχι βέβαια. Πότε το είπαμε αυτό;

Λαός: – Είπατε ότι θα αυξήσετε μισθούς και συντάξεις!
ΣΥΡΙΖΑ: – Όχι, δα !

Λαός: – Είπατε ότι θα δώσετε τα Δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα !
ΣΥΡΙΖΑ: – Όχι τώρα. Αυτό θα γίνει σε … βάθος τετραετίας!

Λαός: – Τάξατε προσλήψεις !
ΣΥΡΙΖΑ: Κάνουμε ! Πρώτα όμως, τα … δικά μας παιδιά π.χ. καθαρίστριες ΥΠΟΙΚ!

Λαός: – Μιλήσατε για Εθνικά Υπερήφανη Πολιτκή!
ΣΥΡΙΖΑ: – Αυτό ακριβώς κάνουμε. Με Μέρκελ, Ομπάμα και το ΝΑΤΟ !

Λαός: – Λέτε ότι είστε με την ειρήνη …
ΣΥΡΙΖΑ: – Ακριβώς ! Γι αυτό και τραγουδάμε στην Τουρκία το «We are the world», μαζί με τα άλλα γεράκια του ΝΑΤΟ!

Λαός: – Είπατε ότι θα φέρετε την αξιοκρατεία!
ΣΥΡΙΖΑ: – Διαφωνεί κανένας; Γι αυτό και δεν διορίζουμε στις Κυβερνητικές Δημόσιες Θέσεις όλους τους συγγενείς μας;

Λαός: – Δεν υποσχεθήκατε ελαφρύνσεις για το λαό ;
ΣΥΡΙΖΑ: – Ασφαλώς ! Αυτό δεν γίνεται με τα χαράτσια και τους νέους φόρους; Μην είστε παράλογοι!

Λαός: – Γιατί διαφωνείτε τα στελέχη μεταξύ σας;
ΣΥΡΙΖΑ: – Τί λέτε ; Που το είδατε αυτό;

Λαός: – Γιατί λέτε άλλο το πρωί και άλλα το βράδυ;
ΣΥΡΙΖΑ: – Ποτέ δεν έγινε κάτι τέτοιο !

Λαός: – Είπατε ότι θα διώξετε την Τρόϊκα !
ΣΥΡΙΖΑ: – Δεν το κάναμε; Τώρα έχουμε μόνο τους … θεσμούς!

Λαός: – Είπατε ότι τέρμα τα δάνεια !
ΣΥΡΙΖΑ: – Και πως θα πληρώνουμε μισθούς και συντάξεις;

Λαός: – Μα, αυτά, μα τα ΄λεγαν κι οι προηγούμενοι !
ΣΥΡΙΖΑ: – Όχι, εμείς τα λέμε … αλλιώς !

Λαός: – Πως αλλιώς ;
ΣΥΡΙΖΑ: – Ε, να. Πιο … αριστερά !

Λαός: – Δηλαδή ;
ΣΥΡΙΖΑ: – Πως να το κάνουμε. Άλλο πράγμα να σε πηδάει ο δεξιός κι άλλο ο αριστερός. Είναι πιο … κουλτουριάρικο το πήδημα !

Λαός: – Δεν κατάλαβα … Ή, μάλλον κατάλαβα, αλλά τώρα είναι πολύ αργά. Την έκανα την ΜΑΛΑΚΙΑ !

   Η Κομμούνα του Παρισιού: ορισμένες επισημάνσεις για την πρώτη μορφή εργατικής εξουσίας

Από Οικοδόμος 

Γράφει ο Περικλής Παυλίδης* //

Η Κομμούνα του Παρισιού συνιστά εξόχως ηρωικό και συνάμα δραματικό γεγονός στην  ιστορία του επαναστατικού εργατικού κινήματος. Είναι η πρώτη έφοδος του προλεταριάτου στον ουρανό, το πρώτο εγχείρημα κατάληψης της εξουσίας με στόχο τη  χειραφέτηση της εργασίας. Όπως ο Μαρξ   σημειώνει, η Παρισινή  Κομμούνα  προέταξε την «κοινωνική δημοκρατία», κι αν νικούσε, θα απαλλοτρίωνε  τους απαλλοτριωτές, θα λειτουργούσε δηλαδή  ως μοχλός  ανατροπής των οικονομικών  θεμελίων  της ταξικής κοινωνίας.
Στη βραχύβια διάρκειά της   η Κομμούνα του Παρισιού  εφάρμοσε δραστική πολιτική υπέρ του εργαζόμενου λαού. Θέσπισε τη γενική και δωρεάν εκπαίδευση, απομάκρυνε την εκκλησία από τα σχολεία, έλαβε μέτρα κοινωνικής πρόνοιας για ανάπηρους, χήρες και ορφανά, μείωσε τους φόρους για τους φτωχούς,  ακύρωσε τις υποθήκες οικίας και  όρισε περίοδο αναβολής της καταβολής  χρεών των μικρομεσαίων ιδιοκτητών. Ακόμη απαγόρευσε τα εργοδοτικά πρόστιμα στους εργάτες και την νυκτερινή εργασία στα αρτοποιεία,    οργάνωσε δημόσια εργαστήρια που εφοδίαζαν με υλικά την εθνοφρουρά, ενώ επιχειρήσεις που εγκαταλείφθηκαν από   τους ιδιοκτήτες τους παραδόθηκαν σε συνεταιρισμούς εργατών για την επαναλειτουργία τους.
Ο Μαρξ, ως γνωστόν,  προσέδωσε μεγάλη σημασία στο επαναστατικό έργο της Παρισινής Κομμούνας, επιχειρώντας να συναγάγει από αυτό ορισμένα  γενικά συμπεράσματα αναφορικά με το χαρακτήρα της εργατικής εξουσίας. Πρόκειται για την απόφασή  της να αντικαταστήσει τον τακτικό στρατό με τμήματα οπλισμένου λαού, την εθνοφρουρά, αλλά και για την ίδια την οργανωτική   συγκρότησή της με τη μορφή του διαρκώς εργαζόμενου νομοθετικού και εκτελεστικού σώματος, θεμελιωμένου στην αρχή της αιρετότητας   και ανακλητότητας όλων των αξιωματούχων, με απώτερο σκοπό   την εγκαθίδρυση ενός ομοσπονδιακού αυτοδιοικητικού   συστήματος διακυβέρνησης της χώρας (τοπικές κομμούνες θα διοικούσαν  τις περιφέρειες, ενώ η κεντρική διοίκηση θα βρισκόταν στα χέρια της συνέλευσης των αντιπροσώπων τους). Στις ιδιαιτερότητες αυτής της νέας μορφής εξουσίας πρέπει να προσθέσουμε και την κατάργηση των προνομίων των δημόσιων υπαλλήλων με την καταβολή σε αυτούς μισθών αντίστοιχων αυτών των εργατών. Ως ανώτατη αμοιβή  τους ορίστηκε  το ποσό των 6000 φράγκων ετησίως, το οποίο ισούταν με το μισθό ενός ειδικευμένου εργάτη.
Ο Μαρξ στο έργο του «Εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία», εκκινώντας από την άποψη ότι η εργατική τάξη δεν μπορεί να πάρει στα χέρια της την έτοιμη κρατική μηχανή και να τη χρησιμοποιήσει για τους δικούς της σκοπούς, συμπεραίνει ότι η περίπτωση της  Κομμούνας του Παρισιού συνιστά ενδεδειγμένο τρόπο κατάργησης της  κρατικής εξουσίας ως δύναμης αποξενωμένης  από το λαό. Σύμφωνα δε με τη γνωστή δήλωση του Ένγκελς σε πρόλογο που έγραψε για το εν λόγω έργο, η Κομμούνα του Παρισιού αποτέλεσε  απτό  παράδειγμα της εξουσίας που μπορεί να οριστεί ως «δικτατορία του προλεταριάτου».
Οι απόψεις αυτές των  Μαρξ και Ένγκελς απέκτησαν αξιωματική ισχύ για το κομμουνιστικό κίνημα, όσον αφορά το ζήτημα της συγκρότησης της εργατικής εξουσίας στο σοσιαλισμό. Όχι τυχαία μετά  τη νίκη της  Οκτωβριανής Επανάστασης  το σοβιετικό κράτος οικοδομήθηκε  ως ιεραρχικό σύστημα    συμβουλίων-σοβιέτ, αρχίζοντας από τις άμεσες εργασιακές μονάδες και φτάνοντας,  διαμέσου διαδοχικής αντιπροσώπευσης, μέχρι το ανώτατο Πανρωσικό Συνέδριο  των Σοβιέτ. Τα συμβούλια αυτά συνδύαζαν νομοθετικές και εκτελεστικές λειτουργίες και  ήταν στελεχωμένα  από αιρετούς και ανακλητούς εκπροσώπους του εργαζόμενου λαού.
Χρειάζεται όμως εδώ  να επισημάνουμε ότι  η αντίληψη του Μαρξ, βάσει της εμπειρίας της Παρισινής Κομμούνας, για τη συγκρότηση ενός εργατικού κράτους στο οποίο δε θα  υπάρχουν περιθώρια γραφειοκρατικού εκφυλισμού, δεδομένου ότι κάθε δημόσιος υπάλληλος θα είναι λίγο-πολύ άμεσα αντικαταστάσιμος  από το μέσο εργαζόμενο, αλλά   ούτε και αυτόνομοι από το λαό μηχανισμοί βίας και καταστολής,  βρισκόταν πολύ μακριά από τις αντικειμενικές συνθήκες που επικρατούσαν όχι μόνο στη Γαλλία του 1871, αλλά και στις σοσιαλιστικές κοινωνίες του 20ου αιώνα.
Η ιδέα αυτή του άμεσα αντικαταστάσιμου διοικητικού υπαλλήλου προϋπόθετε και προϋποθέτει για την υλοποίησή της την ισχυρή   υποχώρηση και υπέρβαση  του υποδουλωτικού καταμερισμού της εργασίας,  μια τέτοια δηλαδή ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και των ίδιων των εργαζόμενων ως προσωπικοτήτων,  ώστε οι τελευταίοι να είναι de facto ικανοί  να αυτοδιευθύνονται. Προϋπόθετε με άλλα λόγια την καθολική υπέρβαση του χειρώνακτα εργάτη, του εργαζόμενου που υπηρετεί τα μέσα παραγωγής (χειροκίνητα αλλά και εκμηχανισμένα), αποτελώντας εν πολλοίς το φυσικό συμπλήρωμά τους.
Η  Κομμούνα του Παρισιού, καθώς και τα  πρώτα νικηφόρα σοσιαλιστικά  εγχειρήματα πραγματοποιήθηκαν  εντός συνθηκών κυριαρχίας της χειρωνακτικής εργασίας. Μάλιστα στις πρώτες σοσιαλιστικές χώρες για λόγους αντικειμενικούς και αναπόδραστους ο  καταμερισμός της εργασίας αντί να περιοριστεί διευρύνθηκε σημαντικά, μιας και   η συνακόλουθη της εκβιομηχάνισης δημιουργία μεγάλου σώματος διοικητικών και υψηλά ειδικευμένων  υπαλλήλων και επίσης  η εμφάνιση σημαντικού αριθμού εργαζομένων της γνώσης  (φορέων και δημιουργών επιστημονικών γνώσεων) συνυφαινόταν με την διατήρηση πληθώρας χειρωνακτών εργαζομένων, φορέων  στοιχειωδών γνώσεων, περιορισμένης ειδίκευσης, ικανών προς διεκπεραίωση κατεξοχήν εκτελεστικού έργου.
Αυτή η διευρυμένη  διαφοροποίηση των εργαζόμενων εκφράστηκε αναπόφευκτα και στις αμοιβές τους, από τη στιγμή που διατηρούνταν πολύ σημαντικές διαφορές ως προς την  κοινωνική σημασία της εργασίας του καθενός.   Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Μαρξ στο έργο του «Κριτική του προγράμματος της Γκότα»  με μεγάλη οξυδέρκεια θα αναφερθεί στο αναπόφευκτο  των άνισων αμοιβών των εργαζομένων στο  κατώτερο στάδιο  της κομμουνιστικής κοινωνίας, δεδομένης της διατήρησης της «υποδουλωτικής υποταγής των ατόμων στον καταμερισμό της εργασίας» (της  αντίθεσης μεταξύ πνευματικής και σωματικής εργασίας). Θα αποκαλέσει μάλιστα αυτή την ανισότητα των αμοιβών «κυριαρχία του αστικού δικαίου» χωρίς αστική τάξη. Ωστόσο, ο  Μαρξ δεν συνήγαγε από αυτή την επισήμανση τα απαραίτητα συμπεράσματα και κυρίως δεν φαίνεται να αντελήφθη  ότι  η διατήρηση διαφορών μεταξύ των εργαζομένων ως προς τις αμοιβές τους, ως συνέπεια της διατήρησης αντιθέσεων εντός της ίδιας της εργασίας,  συνεπάγεται και τη διατήρηση ιδιότυπων ανταγωνισμών μεταξύ τους για την καλύτερη ικανοποίηση των αναγκών τους.
Βάσει των παραπάνω, θεωρώ αναγκαίο να τονίσω ότι σε μια σοσιαλιστική κοινωνία η κατανομή του προοριζόμενου για ατομική κατανάλωση προϊόντος, διαμέσου συγκεκριμένου συστήματος αμοιβών, θα πρέπει να γίνεται  αντιληπτή ως εξαρτώμενη πρωτίστως από αντικειμενικούς παράγοντες, από το χαρακτήρα του κοινωνικού καταμερισμού της εργασίας, από την κοινωνική σημασία της εργασίας  της μιας ή της άλλης ομάδας εργαζομένων, από  τις αντικειμενικές δυνατότητες ή τους περιορισμούς τους εντός του συστήματος της υλικής παραγωγής. Η εφαρμοζόμενη κάθε φορά πολιτική μισθών μπορεί να λαμβάνει  υπόψη, περισσότερο ή λιγότερο, τους εν λόγω παράγοντες. Αυτοί όμως, ούτως ή  άλλως, θα εκδηλώνονται και  εν τέλει θα καθορίζουν (ακόμη και υπονομεύοντας-ανατρέποντας την επίσημη νομοθεσία και οικονομική πολιτική) τις σχέσεις κατανομής του παραγόμενου  προϊόντος. Με άλλα λόγια, οι αμοιβές των εργαζόμενων σε μια σοσιαλιστική κοινωνία αποτελούν πρωτίστως  ζήτημα των αντικειμενικών χαρακτηριστικών και αντιφάσεων της εργασίας  και δευτερευόντως ζήτημα ιδεολογικών διακηρύξεων και κυβερνητικής πολιτικής. Συνεπώς, η όποια βιώσιμη ρηξικέλευθη αλλαγή στο πεδίο των αμοιβών θα πρέπει να συνοδεύεται από αντίστοιχη αλλαγή της δομής του κοινωνικού καταμερισμού εργασίας και οπωσδήποτε των υλικών παραγόντων που την καθορίζουν, δηλαδή  των μέσων παραγωγής, των κυρίαρχων τύπων εργαζομένων, της ποσότητας και ποιότητας του προοριζόμενου για ατομική κατανάλωση κοινωνικού προϊόντος.
Αξίζει να σημειωθεί εδώ πόσο επώδυνη ήταν για τους μπολσεβίκους και τον Λένιν η διαπίστωση, ήδη το 1918,  ότι για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ρωσία, σε υλικές συνθήκες τουλάχιστον όχι κατώτερες από αυτές της Γαλλίας του 1871, θα έπρεπε να παραιτηθούν από την πολιτική της Κομμούνας του Παρισιού στο ζήτημα των αμοιβών των ειδικών και να καταβάλλουν σε αυτούς «καπιταλιστικούς» μισθούς.
Η παροχή ιδιαίτερα υψηλών αμοιβών στους ειδικούς (μηχανικούς, αγρονόμους, οικονομολόγους κλπ) καθορίστηκε από την εξαιρετική κοινωνική αναγκαιότητα και σημασία της εργασίας τους, δεδομένου ότι χωρίς αυτή  ήταν αδύνατη η οικοδόμηση μιας βιομηχανικής σοσιαλιστικής οικονομίας στη Ρωσία. Η κατάσταση μάλιστα επιδεινωνόταν από το γεγονός της τεράστιας έλλειψης ικανών, υψηλά ειδικευμένων στελεχών, αναγκαίων για τη σχεδίαση και διεύθυνση των σοβιετικών παραγωγικών δυνάμεων, πράγμα που υποχρέωσε κάποια στιγμή το Λένιν να δηλώσει με καυστικό τρόπο: «Έχουμε πολλούς κομμουνιστές και θα έδινα ντουζίνες απ’ αυτούς για ένα μορφωμένο αστό ειδικό, που μελετάει ευσυνείδητα τη δουλειά του».
Στις σοσιαλιστικές κοινωνίες του 20ου αιώνα δεν κατέστη εφικτή η υλοποίηση και ενός άλλου μέτρου της Παρισινής Κομμούνας, της κατάργησης του τακτικού στρατού και της αστυνομίας, ως κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους. Οι οξύτατες συγκρούσεις που σημάδεψαν  τα πρώτα σοσιαλιστικά εγχειρήματα, εξαιτίας όχι μόνο της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας και της εσωτερικής αντίστασης των εκμεταλλευτικών τάξεων, αλλά και των αντιθέσεων που χαρακτήριζαν την ίδια την εργασία εντός συνθηκών υποδουλωτικού καταμερισμού της (αντιθέσεων που γεννούσαν ιδιοτελείς επιδιώξεις και ανταγωνισμούς)  οδήγησαν μοιραία στην ενίσχυση των κρατικών κατασταλτικών μηχανισμών, αντί της εξαφάνισής τους.
Εκτός αυτού, η εκμηχάνιση των ενόπλων δυνάμεων στον 20ο αιώνα αναβάθμισε εξαιρετικά τη σημασία της στρατιωτικής ειδίκευσης και το ρόλο των επαγγελματιών στα ζητήματα του πολέμου, με αποτέλεσμα η ιδέα της πολιτοφυλακής, ως βασικού ένοπλου σώματος  της επαναστατικής εξουσίας, να αποδειχθεί στις συγκρούσεις με τα αντεπαναστατικά στρατεύματα (εμφύλιος πόλεμος σε Ρωσία, Ισπανία και αλλού) επικίνδυνα ουτοπική. Ειρήσθω εν παρόδω, ότι ήδη στην περίπτωση της Κομμούνας του Παρισιού η εθνοφρουρά /πολιτοφυλακή απεδείχθη ακατάλληλη για την αντιμετώπιση του τακτικού στρατού των Βερσαλλιών.
Αποτιμώντας τη σημασία της  Κομμούνας του Παρισιού για την υπόθεση του σοσιαλισμού θα πρέπει να τονιστεί  ότι επρόκειτο για ένα εφήμερο εγχείρημα, το οποίο δεν επεκτάθηκε   στην  αλλαγή των σχέσεων ιδιοκτησίας και  στην οργάνωση μιας σοσιαλιστικής οικονομίας. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι η Παρισινή Κομμούνα όχι μόνο δεν κατήργησε  την αστική ιδιοκτησία, αλλά δεν έθεσε υπό τον έλεγχό της ούτε καν την  τράπεζα της Γαλλίας, η οποία σε όλη τη διάρκεια της σύγκρουσης χρηματοδοτούσε την κυβέρνηση των Βερσαλλιών, υποστηρίζοντας την αντεπαναστατική της προσπάθεια.
Η  Κομμούνα του Παρισιού δεν προέταξε καμία στρατηγική ριζικής αλλαγής των κοινωνικών σχέσεων, περιοριζόμενη σε μέτρα ικανοποίησης  άμεσων αναγκών του εργαζόμενου λαού. Ακόμη και η προυντονικής προέλευσης ιδέα της φεντεραλιστικής-αυτοδιοικητικής αναδιοργάνωσης του γαλλικού κράτους απείχε πολύ από το να συνιστά πρότυπο της δικτατορίας του προλεταριάτου, δεδομένου ότι ουδόλως διασφάλιζε τη διοικητική ηγεμονία της εργατικής τάξης επί των υπολοίπων στρωμάτων της κοινωνίας. Επρόκειτο, κατ’ ουσίαν,  για διεκδίκηση της μέγιστης   αυτονομίας των δημοτικών αρχών, στο πνεύμα  της εξιδανίκευσης της παλλαϊκής συμμετοχής στις δημόσιες υποθέσεις, πράγμα που, αν τελικά επιτυγχανόταν, θα οδηγούσε στην πολιτική εξαφάνιση των ολιγάριθμων, ταξικά συνειδητοποιημένων  πρωτοπόρων στρωμάτων της μισθωτής εργασίας μέσα στην πλημμυρίδα των καθυστερημένων αγροτικών μαζών και των ευάριθμων μικροαστικών στρωμάτων των πόλεων.
Δέον, χάριν σύγκρισης, να αναφερθεί η διαφορετική αντιμετώπιση του ζητήματος της λαϊκής εκπροσώπησης στην περίπτωση της Οκτωβριανής Επανάστασης. Βάσει του συντάγματος του 1918 της Σοβιετικής Ρωσίας και του συντάγματος του 1924 της ΕΣΣΔ προβλέπονταν σαφείς απαγορεύσεις συμμετοχής στα σοβιέτ για όλα τα κοινωνικά στρώματα που σχετίζονταν με την εκμετάλλευση μισθωτής εργασίας, την ιδιωτική εμπορευματική δραστηριότητα  και τη λήψη μη εργασιακών εισοδημάτων. Επίσης, διασφαλιζόταν η εξαιρετικά διαφοροποιημένη εκπροσώπηση των εργατών και των αγροτών στο σοβιετικό σύστημα διακυβέρνησης, με τρόπο ώστε να υπερισχύουν οι πρώτοι (σε ένα βουλευτή του ανώτατου Συνεδρίου των Σοβιέτ αντιστοιχούσαν 25000 εκλογείς, αν επρόκειτο για εργατικούς πληθυσμούς των πόλεων και 125000, αν επρόκειτο για αγρότες).
Δεδομένου λοιπόν ότι η   Κομμούνα του Παρισιού, ως επαναστατική εξουσία, δεν καταπιάστηκε με  ζητήματα οικοδόμησης και διεύθυνσης μιας σοσιαλιστικής  κοινωνίας (και  συνακόλουθα δε  διαχειρίσθηκε αντιφάσεις, όπως αυτές που αναπόφευκτα εκδηλώθηκαν αργότερα στα πρώτα σοσιαλιστικά εγχειρήματα) δεν μπορεί να θεωρείται δοκιμασμένο παράδειγμα οργάνωσης της εργατικής εξουσίας.  Για το λόγο αυτό, τα συμπεράσματα που οι Μαρξ και Ένγκελς συνήγαγαν με βάση την εμπειρία της είναι σαφώς ιστορικά περιορισμένα, δηλωτικά περισσότερο μιας εξιδανικευτικής  στάσης προς ένα συνταρακτικό και ηρωικό επαναστατικό γεγονός, παρά της αντίληψης των ζητημάτων που θα καλούταν να αντιμετωπίσει η εργατική εξουσία   σε συνθήκες εγκαθίδρυσης των σοσιαλιστικών σχέσεων επί αναντίστοιχων προς αυτές, ανεπαρκώς ανεπτυγμένων παραγωγικών δυνάμεων.
Ο Λένιν στο άρθρο του «Στη μνήμη της Κομμούνας» θα προσδιορίσει με σαφήνεια  τους παράγοντες  που καθόρισαν την ήττα της, επισημαίνοντας ότι για να νικήσει μια κοινωνική επανάσταση θα πρέπει να υπάρχουν τουλάχιστον δυο προϋποθέσεις: υψηλό επίπεδο ανάπτυξης παραγωγικών δυνάμεων και προετοιμασία του προλεταριάτου. Αυτές όμως, όπως διαπιστώνει ο Λένιν, δεν υπήρχαν το 1871, δεδομένης της ανεπαρκούς ανάπτυξης του καπιταλισμού στη Γαλλία,  αλλά και της απουσίας εργατικού  κόμματος  και επαναστατικής συνειδητοποίησης της μεγάλης πλειοψηφίας της  εργατικής τάξης.
Όσον αφορά την πρώτη προϋπόθεση, θα πρέπει να έχουμε υπόψη ότι η χώρα  βρισκόταν ακόμα σε πρώιμα στάδια της βιομηχανικής επανάστασης και παρέμενε, ως προς την οικονομία της,  μικροαστική. Γι’ αυτό και η  εργατική τάξη που συμμετείχε στα επαναστατικά γεγονότα του Παρισιού αποτελούταν κυρίως από τεχνίτες μικρών εργαστηριών και όχι από εργάτες που θα μπορούσαν να οριστούν ως βιομηχανικό προλεταριάτο. Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, θα πρέπει να επισημανθεί ότι στην Παρισινή Κομμούνα αποκαλύφθηκε  η εξαιρετική  ιδεολογική και πολιτική ανεπάρκεια των δύο  ρευμάτων που ηγεμόνευσαν σε αυτή, του μπλανκισμού και του προυντονισμού. Το πρώτο, εγκλωβισμένο στην  εξιδανίκευση  της συνωμοτικής πολιτικής δράσης, και το δεύτερο, εμφορούμενο  από ένα «σοσιαλισμό» των μικροϊδιοκτητών,  θα αποδειχθούν ακατάλληλα για την πολιτική οργάνωση και προγραμματική  καθοδήγηση μεγάλων επαναστατικών εγχειρημάτων.
Ο αντίκτυπος της  Κομμούνας του Παρισιού, παρά τη βραχύβια ύπαρξή της, ήταν τεράστιος, δεδομένου ότι επιβεβαίωσε την ικανότητα των εργαζομένων να αποτελέσουν  ιστορικό υποκείμενο, διεκδικώντας με επαναστατικές μεθόδους την  ικανοποίηση των αναγκών τους. Σε αυτό το σπουδαίο εγχείρημα η εργατική τάξη  παρουσιάστηκε ως αυθεντικός εκπρόσωπος της κοινωνίας, εν αντιθέσει προς την αστική, η οποία πρόδωσε το «έθνος» συμμαχώντας με το νικητή εχθρό, την Πρωσία, προκειμένου με τη βοήθειά του να συντρίψει τον επαναστατημένο λαό. Οι υποστηρικτές και μαχητές της Παρισινής Κομμούνας, άντρες και γυναίκες (δέον να υπογραμμισθεί η εξαιρετικά ενεργή συμμετοχή των γυναικών),  ανέδειξαν με τη στάση τους τις μεγάλες επαναστατικές αρετές του εργαζόμενου λαού: τη συντροφικότητα, την αλληλεγγύη, το διεθνισμό, την καρτερικότητα, το πνεύμα ηρωισμού και   αυτοθυσίας.
Η Κομμούνα του Παρισιού κατεστάλη με ιδιαίτερα αιματηρό τρόπο.   Έστειλε όμως σε όλο τον κόσμο ένα σαφές αγέρωχο μήνυμα αναφορικά με την εφεξής κατεύθυνση και το περιεχόμενο της κοινωνικής προόδου: το διακύβευμα  των επερχόμενων κοινωνικών συγκρούσεων δεν θα είναι πλέον η κατάκτηση της πολιτικής δημοκρατίας, αλλά η χειραφέτηση της εργασίας.
*Επίκουρος καθηγητής ΠΤΔΕ ΑΠΘ