Δομνίστα Ευρυτανίας: Η Αγία Λαύρα της Αντίστασης!

 Δομνίστα Ευρυτανίας: Η Αγία Λαύρα της Αντίστασης!

Στην μνήμη του παππού μου ...

"Γκεόργκυ Ζούκωφ"

          7 Ιούνη 1942 : Η επίσημη κήρυξη του ένοπλου αγώνα από τον Άρη !

Δομνίστα…

Η Δομνίστα είναι ένα μικρό όμορφο χωριό της νοτιοανατολικής Ευρυτανίας που απέχει 35 χλμ από το Καρπενήσι και βρίσκεται φωλιασμένο σε υψόμετρο 1000 μέτρων μέσα στα πυκνά ελατοδάση της ραχοκοκαλιάς της νότιας Πίνδου. Εικάζεται ότι ιδρύθηκε κατά τα βυζαντινά χρόνια. Ένας θρύλος λέει ότι κάποτε, στους παλιούς καιρούς των Φράγκων Ιπποτών, η αρχόντισσα Δόμνα συντετριμμένη από το χαμό της νεαρής κόρης της που λέγονταν Δομνίστα, έδωσε προς τιμήν της το όνομά της σε τούτο το χωριό. Γίνεται λόγος και για μια ανεξερεύνητη αρχαιολογική τοποθεσία, ανάμεσα στα χωριά Δομνίστα και Στάβλοι, με την ονομασία Φάντος ή Φαντίνος που πιστεύεται ότι προήλθε από τη Φαντίνα, σύζυγο του μυθικού βασιλιά Εύρυτου.

Οι αιώνιες πανύψηλες βουνοκορφές του Δενδρουλίου, της Οξιάς και της Καλιακούδας, που ορθώνονται ολόγυρα και κυμαίνονται από τα 1655 ως τα 2101μ., χαρίζουν μια  θαυμαστή αίσθηση μεγαλοσύνης! Στον κεντρικό δρόμο, πριν από το χωριό, θα σταθούμε για να καμαρώσουμε τη γέφυρα του περίφημου Κρικελλοπόταμου! 

Από τη Δομνίστα διέρχεται και τμήμα του διάσημου Ευρωπαϊκού Μονοπατιού Ε4. Παλιοί νερόμυλοι και αλώνια απαντώνται στις μοναχικές δασικές διαδρομές. 

«Μαγική εικόνα» και η λιμνούλα της Ζηρέλιας!

«Xάρμα ιδέσθαι» και η τοποθεσία του προφήτη Ηλία με το γραφικό εκκλησάκι και την πανοραμική θέα. Εδώ λειτουργούσε κάποτε το παρατηρητήριο των αγωνιστών. Εντυπωσιάζει και η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου (1890).

 

Η  πανέμορφη πλατεία του χωριού με τα πλατάνια και τις βρύσες με τα κελαριστά νερά ξεκουράζει τον ταξιδιώτη που περνά από εδώ, για να καταλήξει, μέσω μιας περιπετειώδους  διαδρομής, στο εξωπραγματικό «Πανταβρέχει»!  Το «καφενεδάκι του Άρη» στην οδό Ελευθερίας, έχει κι΄ αυτό να μας διηγηθεί πολλά! Επιβάλλεται και μία επίσκεψη στο καταπληκτικό Πνευματικό Μουσειακό Κέντρο της Δομνίστας που περιλαμβάνει μουσεία λαογραφίας, ιστορικής φωτογραφίας, ευρυτανικού  βιβλίου και βιβλίου εθνικής αντίστασης με σημαντικά αρχειακά ντοκουμέντα που αφορούν την ιστορική πορεία του τόπου, την καθημερινή κοινωνική ζωή, τις ασχολίες, τα επαγγέλματα, μα και τους… πολεμιστές του χωριού!

Κάποια μισογκρεμισμένα παλιά αρχοντικά δίνουν ένα τόνο μελαγχολίας. Κάποτε, τη δεκαετία του ’40, η Δομνίστα αποτελούσε ένα γεωργοκτηνοτροφικό σταυροδρόμι. Σήμερα; Λιγοστός ο κόσμος πια, όπως σε όλα, σχεδόν, τα Ευρυτανικά χωριά! Απέμειναν οι αναμνήσεις… και βέβαια το ξακουστό ετήσιο πανηγύρι στις 20 Ιουλίου και «η γιορτή του τσίπουρου» κατά τα τέλη του Οχτώβρη, διαλεχτές ευκαιρίες για ανταμώματα! Οι γεροντότεροι θυμούνται τις σκληρές περιπέτειες της γενιάς τους, όταν έφταναν με τα πόδια ως το Μεσολόγγι, απ’ όπου φορτώνονταν ζαλίκα το αλάτι για να το ανταλλάξουν με λίγες οκάδες σιτάρι ή καλαμπόκι. Βλέπετε, τότε, όποιος κατάφερνε να εξασφαλίσει το ψωμί της χρονιάς ήταν «νοικοκύρης»! Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι Δομνιστιάνοι είναι άνθρωποι φιλόπονοι, με πολλές ευαισθησίες, μα και ιδιαίτερα περήφανοι. Φαίνεται ότι στη συλλογική τους μνήμη έχει εγγραφεί η ίδια η ιστορία του τόπου τους!  

Στη Δομνίστα βρήκε καταφύγιο ο Γιώργης Καραϊσκάκης στα 1824, όταν, κυνηγημένος από την επάρατη μαύρη συμμαχία Ελλήνων και Τούρκων, κατέφτασε εδώ, λίγο μετά τη μάχη της Βράχας (βλ. αφιέρωμα). Η περιοχή αποτελούσε και προπύργιο των περίφημων οπλαρχηγών Γιολδάσηδων γι’ αυτό και πολλοί κάτοικοι πήραν ενεργά μέρος στην επανάσταση του 1821.

Τη Δομνίστα διάλεξε και ο Άρης Βελουχιώτης το 1942 για την πρώτη δημόσια εμφάνιση του ΕΛΑΣ και την επίσημη κήρυξη της Απελευθερωτικής Επανάστασης! Σε εκείνα τα αξέχαστα χρόνια του Αγώνα, η Δομνίστα χαρακτηρίζονταν από τους εξεγερμένους Ευρυτάνες ως η «Αγία Λαύρα της Αντίστασης»! Σήμερα το μνημείο της Εθνικής Αντίστασης αποτελεί το καμάρι του χωριού, καθώς κάθε χρόνο αναβιώνουν στις εκδηλώσεις οι ένδοξες μνήμες του παρελθόντος!   

Οι κάτοικοι της Δομνίστας, πριν από 70 χρόνια, σίγουρα δεν θα μπορούσαν να φανταστούν πως το φτωχοχώρι τους θα γράφονταν κάποτε με ολόχρυσα γράμματα στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας!

Αναδρομή…

Ας γυρίσουμε όμως πίσω το ρολόι του χρόνου. Από τα τέλη του Απρίλη του 1941, με την παράδοση της χώρας στους κατακτητές από το δωσίλογο Τσολάκογλου, ολόκληρη η Ελλάδα στενάζει κάτω από την τριπλή κατοχή των Ιταλών, Γερμανών και Βουλγάρων φασιστών που σε συνεργασία με τους ντόπιους προδότες έχουν απλώσει την κτηνώδη αιματοβαμμένη κυριαρχία τους σε κάθε γωνιά της χώρας. Οι βασιλιάδες και οι καθεστωτικοί πολιτικοί  αυτομόλησαν στο εξωτερικό. Ο κόσμος υποφέρει σκληρά μέσα στην ίδια του τη χώρα. Η ξεδιάντροπη ληστεία του λαού, η περιφρόνηση κάθε ανθρώπινης αξίας, η ωμή βία, ο χαφιεδισμός, οι διώξεις, τα βασανιστήρια, οι εκτελέσεις, οι θάνατοι χιλιάδων ανθρώπων από την πείνα, συνθέτουν το εφιαλτικό σκηνικό του τρόμου που θα κατοικοεδρεύει για τα επόμενα χρόνια.

Όμως η λαϊκή ψυχή δεν τιθασεύεται. Το πνεύμα της ανυποταξίας και το πάθος της λευτεριάς καίνε ασίγαστα μέσα στις καρδιές των καταπιεσμένων Ελλήνων. Σημειώνονται οι πρώτες δυναμικές πράξεις αντίστασης που σχεδόν συμπίπτουν με την κατάληψη της Ελλάδας από τους ναζί. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η επίθεση -μόλις στις 9 Μάη 1941- στη Θεσσαλονίκη, όταν νεαροί κομμουνιστές εκτοξεύουν χειροβομβίδες κατά όρχου γερμανικών οχημάτων. Τη νύχτα της 30ης Μαΐου δύο φοιτητές, ο Μανόλης Γλέζος και ο Λάκης Σάντας, κατεβάζουν τη σβάστικα από την Ακρόπολη. Θα μπορούσαν να αναφερθούν και πολλά άλλα, μικρά και μεγάλα γεγονότα σε ολόκληρη τη χώρα, αλλά δεν είναι του παρόντος. Στις 16 Ιούλη 1941 ιδρύεται το Εργατικό ΕΑΜ (ΕΕΑΜ).

Όσο για τη δική μας μικρή ορεινή πατρίδα, την Ευρυτανία, αυτή θα βρεθεί κάτω από τη μπότα των Ιταλών. Η κεντρική διοίκηση της «Άλμπα Τζούλια» εδρεύει στη Λαμία με υποδιοίκηση στο Καρπενήσι. Όμως στην πάντα απείθαρχη Ρούμελη συγκροτείται πολύ νωρίς, από το Μάιο του ‘41, το Μέτωπο Εθνικής Σωτηρίας (ΜΕΣ) με πρωτοπόρο τον ξακουστό «Περικλή» (Γιώργο Χουλιάρα) και μερικούς ακόμη γνωστούς αριστερούς αγωνιστές. Το ΜΕΣ που προϋπήρξε του ΕΑΜ πολύ γρήγορα θα ενταχθεί σε αυτό, αφού προλάβει να χτυπήσει τους Ιταλούς στη Στυλίδα. Αποκορύφωμα όλων των αντιστασιακών πρωτοβουλιών, αποτελεί, φυσικά, η ίδρυση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ) στις 27 Σεπτεμβρίου του 1941.

Ο Άρης και το Αντάρτικο…

Το Νοέμβρη του 1941, ένας 36χρονος γεωπόνος και φλογερός κομμουνιστής, ο Θανάσης Κλάρας (Άρης Βελουχιώτης), έχοντας πάρει την έγκριση του κόμματός του -ΚΚΕ- αλωνίζει τη Ρούμελη με σκοπό τη λεπτομερή διερεύνηση των συνθηκών και των δυνατοτήτων για τη δημιουργία ένοπλης αντίστασης εναντίον της φασιστικής κατοχής. Πολύ λίγοι γνωρίζουν, όμως, ότι από πολύ νωρίτερα, από το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς, ο Άρης επισκέπτονταν ανά διαστήματα, τη Φθιώτιδα και την Ευρυτανία. Μάλιστα στις 16 Ιουνίου 1941 παρίσταται στο Καρπενήσι, στη διαδικασία συγκρότησης κομμουνιστικών πυρήνων μέσα σε συνθήκες βαθιάς παρανομίας. Λίγο αργότερα, στις 14 Οκτωβρίου 1941, δίνει πάλι το παρόν στην πόλη όπου παρουσιάζει και αναλύει σε στελέχη της περιοχής την πρόσφατη ιδρυτική διακήρυξη του ΕΑΜ, προωθώντας ενεργά και από την πλευρά του την υπόθεση των νεοϊδρυθέντων ΕΑΜικών οργανώσεων της Ευρυτανίας.

Ειδικά, όμως, από το Νοέμβριο του 1941, ο Άρης θα επικεντρώσει όλες του τις προσπάθειες και θα επιστρατεύσει όλες του τις δυνάμεις στον κεντρικό στόχο, στο ύψιστο καθήκον που έχει επωμισθεί : τη δημιουργία του αντάρτικου απελευθερωτικού στρατού! Τούτος ο στόχος αποτελεί, πια, το μοναδικό μέλημά του, άλλωστε είναι ένθερμος και επίμονος υποστηριχτής της επαναστατικής δράσης και συνεχώς, όπου και αν βρίσκεται, προπαγανδίζει υπέρ αυτής! Ο δυσπρόσιτος ορεινός όγκος της Ρούμελης, και ειδικά η Ευρυτανία, προσφέρεται λόγω της μορφολογίας του εδάφους της και των ιστορικών καταβολών της. Διαθέτει και τις φυσικές οχυρές θέσεις αλλά και την παλιά περήφανη παράδοση της Κλεφτουριάς. Ο διορατικός Άρης το αντιλαμβάνεται αμέσως! Σε συνεργασία με το Γιάννη Χατζηπαναγιώτου (μετέπειτα καπετάν-Θωμάς) κάνει τις απαραίτητες επαφές τόσο με παλιούς δοκιμασμένους κομμουνιστές της Ρούμελης, όσο και με άλλους ατίθασους λαϊκούς αγωνιστές που διαπνέονται από επαναστατική διάθεση και δηλώνουν αποφασισμένοι να βγουν στο κλαρί! Στα τέλη του 1941, ίσως και τις πρώτες μέρες του Γενάρη του 1942, ο Άρης Βελουχιώτης ενημερώνει την Κεντρική Επιτροπή στην Αθήνα για τα αποτελέσματα της περιοδείας του στη Ρούμελη και εισηγείται με θέρμη την αναγκαιότητα της άμεσης έναρξης του ένοπλου αγώνα! Ακολούθως περιμένει εναγωνίως την «επίσημη ανάθεση» για το μεγάλο ξεκίνημα! Στο σημείο αυτό, είναι σημαντικό να επισημάνουμε ότι εκείνες τις ημέρες, του Γενάρη του 1942, συνήλθε και η 8η Ολομέλεια του ΚΚΕ που μεταξύ άλλων τόνιζε ότι: «ο εθνικοαπελευθερωτικός μας ανταρτοπόλεμος έχει πρωτεύουσα σημασία για την απελευθέρωση της χώρας από τον ξενικό ζυγό…», ενώ λίγο μετά, στις 16 Φλεβάρη 1942, δημοσιοποιείται και η επίσημη ιδρυτική διακήρυξη του ΕΛΑΣ, δηλ. της ένοπλης πτέρυγας του ΕΑΜ. Συνεπώς τα πράγματα είχαν ήδη δρομολογηθεί. Το μεγάλο «μήνυμα» της εξέγερσης μεταλαμπαδεύεται σε πλήθος αγωνιστών που προετοιμάζονται πυρετωδώς όχι μόνο στη Ρούμελη μα και σε όλη την Ελλάδα! Από την πλευρά του ο Άρης δεν λέει να ησυχάσει! Δεν κάθεται σε χλωρό κλαρί! Μέσα στο Γενάρη οργανώνει νέα σύσκεψη στελεχών στο Καρπενήσι, στην ταβέρνα των αδερφών Κοντοπάνου, και εκεί προτάσσει το καθήκον της δημιουργίας ένοπλης ομάδας στην περιοχή, το αργότερο μέχρι την Άνοιξη, τονίζοντας με έμφαση στους παρευρισκόμενους ότι η Ευρυτανία θα είναι αυτή που θα αποτελέσει το κέντρο βάρους του ένοπλου αγώνα.

Στις αρχές Μαρτίου 1942, και παρά κάποιους αρχικούς ενδοιασμούς της ηγεσίας, ο Βελουχιώτης θα είναι τελικά εκείνος που θα λάβει και τυπικά την πολυπόθητη «εντολή ανάθεσης» για να οργανώσει, εμπράκτως πλέον, το Αντάρτικο στη Ρούμελη σε συνεργασία με τις τοπικές αντιστασιακές οργανώσεις. Με… «την εντολή στο τσεπάκι», ο αεικίνητος Άρης, γεμάτος φλόγα και ορμή, οργώνει ξανά τον τόπο. Μαζί με τον Περικλή, περιοδεύουν κάτω κυριολεκτικά από τη μύτη των Ιταλών και των Χωροφυλάκων, οργανώνοντας μεθοδικά το επαναστατικό κίνημα. Στις 14 Μαΐου του 1942 πραγματοποιείται η παράνομη ιστορική σύσκεψη της Λαμίας στο περίφημο σπιτάκι του Μ. Μυρεσιώτη στην οδό Δωριέων. Εκεί συναντώνται τα στελέχη από τις Περιφερειακές Επιτροπές Ευρυτανίας και Φθιωτιδο/Φωκίδας του ΚΚΕ και του ΕΑΜ. Τη σύσκεψη διευθύνει ο βετεράνος κομμουνιστής Γιώργης Γιαταγάνας, «ο εξόριστος της Φολέγαντρος», ένας άξιος και πολύ αγαπητός αγωνιστής με μεγάλες περγαμηνές και σπουδαίες οργανωτικές ικανότητες. Εισηγητής είναι ο, πάντα ανυπόμονος για δράση, Άρης Βελουχιώτης! Παρόν φυσικά και ο Περικλής. Σχεδιάζεται, από κοινού, η έναρξη του ένοπλου αγώνα και η δέσμευση όλων των αγωνιστών με συγκεκριμένα καθήκοντα. Ο Βελουχιώτης θα μπει επικεφαλής του ξεσηκωμού στην αγαπημένη του Ευρυτανία, στη Φθιώτιδα και στο Δομοκό. Ο Περικλής θα αναλάβει την περιοχή της Παρνασσίδας και της Λοκρίδας. Μαζί και οι Διαμαντής, Νικηφόρος, Κωστούλας κ.ά. Ο Άρης θα καταθέσει στη σύσκεψη της Λαμίας την περίφημη προκήρυξή του με τίτλο «Εμπρός για το νέο αρματολίκι» η οποία εγκρίνεται και κυκλοφορεί παράνομα σε χιλιάδες αντίτυπα.

Το ξεκίνημα θα γίνει ελάχιστες μέρες αργότερα από τη θρυλική καλύβα του Στεφανή στη Σπερχειάδα. Εκεί θα βρεθεί, στις 22 του Μάη, ο Άρης μαζί με ελάχιστους πρωτοπόρους αγωνιστές, μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού. Είναι ο πρώτος οργανωμένος αντάρτικος πυρήνας που αποτελείται: από τον ίδιο τον  Άρη, το Φώτη Μαστροκώστα, το Νίκο Λέβα, το Βαγγέλη Λέβα και το Βασίλη Ξυνοτρούλια. Το μόνο οπλισμό που διαθέτουν είναι 5 περίστροφα και ένα γκρά! Η ομάδα περιμένει να ενισχυθεί με 30-40 άτομα, αλλά τελικά καταφθάνουν μονάχα… 9 και ένας σύνδεσμος! Φέρνουν μαζί τους λίγα τουφέκια και ένα οπλοπολυβόλο. Εκείνη η πρώτη ανταρτοομάδα του Άρη διεισδύει στα βουνά, προς τη Γραμμένη Οξιά και τους πρόποδες του Βελουχίου και πορεύεται κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες. Νηστικοί, μισοξυπόλητοι, κατάκοποι, δεν σταματάνε να περπατούν για ολόκληρες νύχτες! Οι κακουχίες είναι απερίγραπτες και οι ανθρώπινες αντοχές δοκιμάζονται σκληρά. Κάποιοι, δεν θα τα καταφέρουν και εντελώς εξουθενωμένοι θα εγκαταλείψουν την προσπάθεια, αφού βέβαια αφήσουν τα όπλα τους στους υπολοίπους που είναι αποφασισμένοι να συνεχίσουν. Ένας πρώην χωροφύλακας και δυο άλλοι κιοτεύουν και λιποτακτούν στα κρυφά. Έτσι ή αλλιώς η ομάδα φυλλορροεί και στο τέλος μένουν μονάχα 5 που κρατάνε παλικαρίσια! Ο Άρης, όμως, δεν πτοείται, συνεχίζει αλύγιστος, δίνοντας παράλληλα κουράγιο στους λίγους πιστούς συντρόφους του. Στο νου του έχει μόνο ένα πράγμα: Πως θα φτάσει στον προορισμό του, στην Ευρυτανία! Εκεί είναι βέβαιος ότι θα αποκτήσει τις απαραίτητες επαφές και θα δημιουργήσει μια πλατιά βάση στήριξης της προσπάθειας βασιζόμενος στον κόσμο, στους φτωχούς μα περήφανους χωρικούς που θεωρεί ότι θα είναι αυτοί που θα πλαισιώσουν το επαναστατικό ένοπλο κίνημα που οραματίζεται. Τελικά ο Άρης και οι λίγοι ψυχωμένοι σύντροφοι που του απέμειναν θα καταφέρουν να περάσουν στην Ευρυτανία. Εκεί ο αρχηγός αναζητά επαφή με την ΕΑΜική οργάνωση την οποία και επιτυγχάνει. Οι αγωνιστές θα φυγαδευτούν στην παράγκα του Βασίλη Σιαφάκα στη Λάσπη (σημερινός Άγιος Νικόλαος) λίγο έξω από το Καρπενήσι. Το λίγο διάστημα που η ομάδα θα παραμείνει εκεί, θα ενισχυθεί με λίγα τρόφιμα και με «νέο αίμα», κυρίως με Ευρυτάνες εθελοντές και κάνα δυό Αθηναίους, και έτσι θα αποκατασταθεί, κατά κάποιο τρόπο, η αρχική της δύναμη. Όλοι μαζί, πάντως, δεν ξεπερνούν τα 14 άτομα!!! Από την παράγκα του Σιαφάκα, ο Άρης αντικρίζοντας το επιβλητικό βουνό του Βελουχίου και το απαράμιλλο δέος που αυτό εκπέμπει, ανακοινώνει στους συναγωνιστές του την απόφασή του να χρησιμοποιεί στο εξής το προσωνύμιο «Βελουχιώτης»! Κατόπιν ανηφορίζουν προς Ράχες και Κοκκάλια. 

Στις 2 Ιουνίου το βράδυ, η οργάνωση του ΕΑΜ Καρπενησίου αναθέτει στο ΕΑΜικό παράρτημα του Κρίκελου Ευρυτανίας, που έχει ως επικεφαλή το δάσκαλο Βασίλη Παπανικολάου, να παραλάβει την ανταρτοομάδα του Άρη που βρίσκεται εκεί κοντά. Πράγματι ο Παπανικολάου μαζί με το Θανάση Τραχήλη παραλαμβάνουν τον Άρη και τους συντρόφους του από τη θέση Κουνάβια του Κρίκελου και τους προωθούν κρυφά σε μια απόμακρη καλύβα στο σημείο Τσουγκρί, κοντά στον Κρικελοπόταμο. Εκεί οι αντάρτες θα παραμείνουν για πέντε μερόνυχτα, έως και τις 6 Ιούνη τα μεσάνυχτα. Από όσα μπορούμε να γνωρίζουμε εκείνη η ομάδα αποτελούνταν από τους: Άρη Βελουχιώτη, Φώτη Μαστροκώστα (Θάνος) από τη Σπερχειάδα, Βασίλη Σιταρά (Λασπιώτης) από τη Λάσπη Ευρυτανίας, Μιλτιάδη Πρίμπα επίσης από τη Λάσπη Ευρυτανίας, Νίκο Ζωγραφόπουλο (ο ποιητής Δώρης Άνθης) από την Τατάρνα Ευρυτανίας, Νίκο Λέβα (Κόλλιας), Βαγγέλη Λέβα (Νέος) από την Ομβριακή, Βασίλη Ξυνοτρούλια (Βάσος) από το Δομοκό, Σπύρο Γκούβα (Καπλάνης) από το Καρπενήσι, Σπύρο Τσιλιγιάννη (Λευτέρης Χρυσιώτης) από τη Χρύσω Ευρυτανίας, Μανόλη Τσάφο από την Καισαριανή, Βασίλη Σιαφάκα και, πιθανολογείται, κάνα δυό ακόμη. Η οργάνωση θα τους παρέχει κάποια εφόδια, αλλά συνάμα και χρήσιμες πληροφορίες για τις κινήσεις των Ιταλών οι οποίοι, όπως προαναφέρθηκε, είναι αυτοί που έχουν αναλάβει την καταδυνάστευση της Ευρυτανίας.

Ό Άρης πιστεύει πως έφτασε η ώρα για την επίσημη εμφάνιση του πρώτου ένοπλου τμήματος του ΕΛΑΣ μπροστά στο Λαό. Έξυπνος, οξυδερκής, αλλά και πάντοτε προσεκτικός στους σχεδιασμούς του, ούτως ώστε να μην διακινδυνεύσει το εγχείρημα, επιλέγει τη Δομνίστα Ευρυτανίας ως την πιο κατάλληλη για την «πρεμιέρα», όχι μόνο λόγω της οχυρής θέσης της αλλά και γιατί στον πρόσφατο Ελληνοϊταλικό πόλεμο αυτό το μικρό χωριουδάκι έδωσε 10 νεκρούς! Πολύ σημαντική παράμετρος αποτελεί και το γεγονός ότι στο συγκεκριμένο χωριό δεν υφίσταται σταθμός Χωροφυλακής, οπότε ο Άρης θα μπορούσε να αναπτύξει ανεμπόδιστα στον κόσμο τους σκοπούς του αγώνα και να προβεί στην επίσημη κήρυξη της επανάστασης. Το προηγούμενο βράδυ ο καπετάνιος ζητά από το δάσκαλο Παπανικολάου μια ελληνική σημαία. Αυτός του φέρνει τη σημαία του σχολείου του Κρίκελου. Κάτι φαίνεται πως έχει στο νου του ο καπετάνιος! Την επομένη οι αντάρτες προωθούνται γύρω από το χωριό στο δασάκι του Αϊ Λιά…

Μια ηρωική μέρα στη Δομνίστα…  

Είναι απομεσήμερο Κυριακής, 7 Ιούνη 1942. Ακριβώς πριν από 70 χρόνια! Οι κάτοικοι της Δομνίστας νιώθουν πολύ παράξενα αντικρίζοντας, στο μικρό χωριό τους, μερικούς ένοπλους γενειοφόρους  με σταυρωτά φυσεκλίκια, να μπαίνουν ορμητικά στην πλατεία, συντεταγμένοι και με βηματισμό, υπό τα παραγγέλματα ενός δυναμικού άντρα (Θάνος). Προηγείται η σημαία που κρατά ο Βασίλης Σιταράς που αναγράφει: «ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑ-ΕΛΑΣ»! Επικεφαλής, είναι ο Άρης Βελουχιώτης. Όλοι τους τραγουδούν με μοναδικό πάθος το: «Μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά στους κάμπους πέφτει χιόνι…»! Οι παρευρισκόμενοι χωρικοί ανατριχιάζουν σύγκορμοι! Ο αρχηγός, τους χαιρετά εγκάρδια.

Αφού πρώτα δίνει εντολή σε κάποιον αντάρτη να προσέχει το τηλέφωνο της κοινότητας, αμέσως μετά ζητά να δει τον πρόεδρο και τον παπά του χωριού. Όταν αυτοί καταφτάνουν, τους χαιρετά με σεβασμό και ακολούθως τους συστήνεται ως εξής: «ταγματάρχης πυροβολικού, Άρης Βελουχιώτης, επικεφαλής τμήματος του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού»! Ο Άρης χρησιμοποιεί επίτηδες τον τίτλο του υποτιθέμενου «ταγματάρχη πυροβολικού» για να προσδώσει κύρος σε αυτή την πρώτη εμφάνιση του τμήματος. Κατόπιν ζητά από τους επικεφαλής της κοινότητας την άδεια για να μιλήσει στους κατοίκους της Δομνίστας. Εντυπωσιασμένοι αυτοί, τόσο από την όλη εικόνα όσο και από την ανθρώπινη συμπεριφορά του Άρη απέναντί τους, χτυπούν την καμπάνα της εκκλησίας και σε λίγο όλο το χωριό συγκεντρώνεται εκεί. Όλοι περιμένουν τις πρώτες κουβέντες του άντρα με το σπινθηροβόλο βλέμμα που στέκεται όρθιος ενώπιον τους με τα οπλισμένα παλικάρια δίπλα του να σκορπούν το θαυμασμό για τούτη την αναπάντεχη εμφάνιση των ενόπλων Ελλήνων που μέσα σε συνθήκες μαύρης κατοχής εκπέμπουν ένα μεγαλείο υπερηφάνειας και λεβεντιάς!

Ο Άρης ξεκινά ένα πύρινο λόγο που κάνει ακόμη και τα βουνά τριγύρω να υποκλιθούν! Μιλά για τον πρόσφατο μεγαλειώδη αγώνα του Λαού στο αλβανικό μέτωπο και τις θυσίες των παιδιών του. Κάνει εκτενή αναφορά στο έπος του 1821, στην επαναστατική δράση του Λαού και των ηρώων του. Αναφέρεται με πάθος στην Ευρυτανία και στην ηρωική παράδοση των κλεφταρματολών. Εκθειάζει τους Κατσαντωναίους και τους Καραϊσκάκηδες που δόξασαν τον τόπο. Καθηλώνει τους πάντες όταν αρχίζει να εξιστορεί με λεπτομέρειες τα νέα βάσανα που προέκυψαν μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους και το πόσο υπέφερε ο λαός όλες τις επόμενες δεκαετίες από τους νέους δυνάστες, που ήταν η υποτελής άρχουσα τάξη της Ελλάδας και οι ξένοι προστάτες της που δεν δίστασαν να βυθίσουν τη χώρα και τον απλό κόσμο στο μαρασμό, την ανέχεια και την αμορφωσιά για να γεμίσουν τα αμαρτωλά σεντούκια τους με τον κλεμμένο ιδρώτα του φτωχού.

Στη συνέχεια ο Άρης καταγγέλλει την κτηνώδη φασιστική ναζιστική κατοχή και τα ντόπια ανδρείκελά της που συσσωρεύουν νέα δεινά και πληγές για το σκλαβωμένο λαό. Θα καταλήξει στην αναγκαιότητα ενός «νέου απελευθερωτικού ‘21», αλλά, με διπλό στόχο αυτή τη φορά ώστε να μην επαναληφθούν τα παθήματα του παρελθόντος : δηλ. αφενός την κατάκτηση της Λευτεριάς και της πραγματικής Εθνικής Ανεξαρτησίας από κάθε ξένο τύραννο και αφετέρου την εγκαθίδρυση της λαϊκής κυριαρχίας, ενός μοντέλου δίκαιης κοινωνίας ισότητας και αληθινής δημοκρατίας, με το λαό πραγματικό αφέντη στον τόπο του. Δε αποφεύγει να πει πως η λευτεριά δεν χαρίζεται αλλά καταχτιέται με αίμα!

«Κηρύττω την Επανάσταση κατά των κατακτητών και των ντόπιων συνεργατών τους», αναφωνεί στο τέλος ο Άρης, ξεσηκώνοντας τον ενθουσιασμό των κατοίκων που συνεπαρμένοι από τον επαναστατικό λόγο του Βελουχιώτη τον αποθεώνουν με θυελλώδη χειροκροτήματα και θερμές εκδηλώσεις χαράς. Ακολουθούν συγκινητικές σκηνές με τους κατοίκους να περικυκλώνουν τον Άρη και τους αντάρτες του που πνίγονται κυριολεκτικά στις αγκαλιές του κόσμου. Ο καφετζής Μπάμπης Λιάκος φέρνει τσίπουρα για τα κεράσματα. Ο Άρης τον πειράζει λέγοντάς του: «αυτή την παράγκα που έχεις, μετά τη νίκη θα στην κάνω μέγαρο, γιατί θα περάσει στην ιστορία». Ο κόσμος υπόσχεται ολόψυχη στήριξη με κάθε μέσο στον αγώνα. Πολλοί δηλώνουν επιτόπου εθελοντές στον ΕΛΑΣ!

Το σάλπισμα είχε ήδη δοθεί. Από στόμα σε στόμα κυκλοφορεί η είδηση σε όλα τα χωριά της Ευρυτανίας και όχι μόνο. Το σκηνικό της Δομνίστας θα επαναλαμβάνεται κάθε φορά σε διαφορετικό τόπο και με περισσότερους αντάρτες. Τα φτωχά χωριά μαζικοποιούν τον ΕΛΑΣ με απίστευτους ρυθμούς. Το φτερούγισμα της Λευτεριάς και της Λαοκρατίας ξεσηκώνει τους πάντες. Ειδικά οι νέοι σπεύδουν μαζικά στο πλευρό του Άρη! Η παλιά επαναστατική παράδοση της Ευρυτανίας ξαναζωντανεύει! Ο λαός παίρνει κουράγιο, το ηθικό του αναπτερώνεται. Νιώθει ότι δεν είναι πια μόνος και ανυπεράσπιστος απέναντι στους εχθρούς του, ούτε έρμαιο της φασιστικής τρομοκρατίας και της προκλητικής λεηλασίας της ζωής του. Τώρα υπάρχουν ο Άρης και οι αντάρτες του, οι μαχητές του δίκιου και της λευτεριάς! Και είναι αποφασισμένοι να πολεμήσουν μέχρι το θάνατο για την υπεράσπιση αυτού του χιλιοβασανισμένου λαού. Στον ΕΛΑΣ κατατάσσονται πολλοί Ευρυτάνες αγωνιστές: ανάμεσά τους ο Βασίλης Πριόβολος (Ερμής), ο Θανάσης Ελεφάντης (Θρύλος), ο Σεραφείμ Καρατσίκης (Απόλλων), ο Μ. Καραγιώργος (Κεραυνός), o Απόστολος Τσιαπούρης (Βάκχος) και τόσοι άλλοι ακόμη, επώνυμοι μα κυρίως ανώνυμοι αντιστασιακοί, που δυστυχώς άθελά μας παραλείπουμε.

Τα βουνά της Ευρυτανίας και της Ρούμελης θα ζήσουν ανεπανάληπτες στιγμές! Το μεγάλο σηκωμό τον πυροδοτεί από τη μία το ελασίτικο τουφέκι και από την άλλη το αντάρτικο τραγούδι: «Στ' άρματα, στ' άρματα, εμπρός στον αγώνα, για τη χιλιάκριβη τη λευτεριά»! Τα κατορθώματα του Άρη και των Ανταρτών δίνουν και παίρνουν, σκορπίζοντας παντού ένα πρωτοφανή ενθουσιασμό. Οι φασίστες κατακτητές δεινοπαθούν με αλλεπάλληλες ήττες! Οι σταθμοί της χωροφυλακής αφοπλίζονται ο ένας μετά τον άλλον! Οι εκμεταλλευτές λουφάζουν, οι μαυραγορίτες εξαφανίζονται. Η παραδοσιακή στον τόπο… «συνήθεια της ληστείας» παύει να υφίσταται.

Το κύρος και η εκτίμηση του Άρη Βελουχιώτη στο λαό, εκτοξεύεται! Στις 9 Σεπτεμβρίου 1942 ο ΕΛΑΣ κατατροπώνει στη Ρεκά ιταλικό καταδιωκτικό απόσπασμα. Στις 29 Οχτώβρη συντρίβει ιταλική φάλαγγα στο Κρίκελλο. Στις 25-26 Νοέμβρη πρωταγωνιστεί στο μεγαλύτερο επιτυχημένο σαμποτάζ της Ευρώπης, στη γέφυρα του Γοργοποτάμου. Στις 5 Δεκεμβρίου εξοντώνει εμπροσθοφυλακή ιταλικής φάλαγγας στη Χρύσω. Στις 18 Δεκέμβρη, στην περίφημη μάχη του Μικρού Χωριού, διαλύει το ιταλικό σύνταγμα του Καρπενησίου με νεκρό τον ίδιο το διοικητή του (βλ. εδώ). Και πλήθος άλλων επιτυχημένων ενεργειών! Πανικόβλητοι οι Ιταλοί φασίστες δεν τολμούν, πλέον, να βγουν από το Καρπενήσι το οποίο και θα εγκαταλείψουν στα τέλη Απριλίου 1943. Μόλις 10 μήνες μετά τη Δομνίστα, ο τόπος αναπνέει! Άνεμος ελευθερίας και αλληλεγγύης πνέει παντού. Οι πρώτοι λαϊκοί θεσμοί αυτοοργάνωσης αρχίζουν να παίρνουν σάρκα και οστά. Η μικρή Ευρυτανία μετατρέπεται σε προπύργιο της Ελεύθερης Ελλάδας!

Έτσι λοιπόν ξεκίνησε από τη Δομνίστα, την πορεία της στο Λαό, η πρώτη μικρή ένοπλη ομάδα του θρυλικού ΕΛΑΣ η οποία θα μετεξελιχθεί σε ένα διαρκώς αναπτυσσόμενο ρωμαλέο και μαζικό επαναστατικό κίνημα. Χιλιάδες μαχητές από όλη την Ελλάδα θα πλαισιώσουν τον ΕΛΑΣ που πολύ σύντομα θα αποτελέσει το μεγάλο λαϊκό στρατό των 130.000 (και πάνω από 1.500.000 το ΕΑΜ) αγωνιστών της Λευτεριάς και της Λαοκρατίας…

ΥΓ1: Δείτε και ορισμένα κομβικά αφιερώματα του blog μας για την Αντίσταση στην Ευρυτανία:

"Κλέαρχος-Μικρό Χωριό"!

Κορυσχάδες: Το χωριό της Αντίστασης

Ποιος θυμάται την "Πρωτεύουσα της Ελεύθερης Ελλάδας";

Κρίκελλο 1942: Φλάμπουρο Αντίστασης σε όλη την κατεχόμενη Ευρώπη!

ΥΓ2: Διαβάστε, επίσης, κάποια επιπλέον ντοκουμέντα από τον Παράνομο Αντιστασιακό Τύπο της εποχής που έχει δημοσιεύσει ανά καιρούς το blog μας :

"Άμα σας ρωτήσουν απαντήστε περήφανα:ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΠΟΝΙΤΕΣ..."

Αντάρτικη Ζωή

Με τον Άρη καθώς περνούσαμε τη Ρούμελη

Το ξεκίνημα του 1944, με τη γραφίδα της ΕΠΟΝ 

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ "Ευρυτάνας ιχνηλάτης"ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ 

Προπαγάνδα για «ροκάνισμα» χρόνου και αποπροσανατολισμό του λαού

Προπαγάνδα για «ροκάνισμα» χρόνου και αποπροσανατολισμό του λαού

Δραματοποίηση, έμμεσοι εκβιασμοί, αυταπάτες συνθέτουν την καλοδουλεμένη προπαγανδιστική γραμμή της κυβέρνησης, που αποσκοπεί να κάνει το λαό χειροκροτητή ή τουλάχιστον απαθή αποδέκτη νέων αντιλαϊκών δεσμεύσεων, όπου με βεβαιότητα θα καταλήξει με το έναν ή τον άλλον τρόπο η διαπραγμάτευση κυβέρνησης - δανειστών.

Η δημοσιοποίηση της πρότασης της ΕΕ για συμφωνία στις αρχές της βδομάδας αποτέλεσε το «πράσινο φως» για στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης, που έσπευσαν να την καταγγείλουν σαν κατά πολύ πιο επώδυνη από το mail Χαρδούβελη, σαν πρόταση που δεν μπορεί και δεν θα γίνει αποδεκτή. Ο κουρνιαχτός των αντιδράσεων άφησε να περάσει σε δεύτερο πλάνο το κυβερνητικό σχέδιο για συμφωνία, που βρίθει αντιλαϊκών μέτρων. Ακόμα παραπέρα, σχεδόν το εξωράισε, παρουσιάζοντάς το σαν «όαση» μπροστά στην «κόλαση» των προτάσεων των δανειστών! Ακόμα και όσοι μέχρι χτες είχαν για «παντιέρα» το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, που δεν συνιστά δα και κανένα φιλολαϊκό πρόγραμμα, την υπέστειλαν για να υπερασπιστούν την πρόταση της κυβέρνησης απέναντι σ' αυτή της ΕΕ!
Στο πλαίσιο αυτό, ήταν χαρακτηριστική η παρουσία του πρωθυπουργού το βράδυ της Παρασκευής στη Βουλή. Ο Αλ. Τσίπρας σκιαγράφησε με τα πλέον μελανά χρώματα την πρόταση της ΕΕ, χαρακτηρίζοντάς την «παράλογη» και «εξοντωτική» για το λαό, ενώ ταυτοχρόνως αντιπαρέβαλε την κυβερνητική πρόταση ως το αντίθετό της. Εντούτοις, αδυνατώντας και πάλι να κρύψει το αντιλαϊκό της περιεχόμενο, ισχυρίστηκε ότι αυτή αποτελεί τον «κοινό τόπο των διαπραγματεύσεων», την «έμπρακτη απόδειξη της αφοσίωσής μας στην ευρωπαϊκή ιδέα και της διάθεσής μας για έναν συμβιβασμό» και δεν αποτυπώνει τάχα θέσεις της κυβέρνησης.
Απέναντι στο κεφάλαιο εμφανίστηκε καθησυχαστικός ότι δεν θα υπάρξει συμφωνία που να μη διασφαλίζει χαμηλά πρωτογενή πλεονάσματα, διευθέτηση του χρέους και γενναίο επενδυτικό πρόγραμμα, παράμετροι απαραίτητες για την ανάκαμψη της καπιταλιστικής κερδοφορίας.
Ο πρωθυπουργός δεν έκρυψε την επιδίωξη της κυβέρνησης να αποσπάσει τη συναίνεση, ή τουλάχιστον τη λαϊκή ανοχή, στα όσα αντιλαϊκά έρχονται, με εκβιασμούς ότι αν δεν συμβεί αυτό τότε καραδοκούν τα χειρότερα, με φρούδες ελπίδες ότι αν συναινέσει τώρα θα ανταμειφθεί μελλοντικά και με καλλιέργεια εφησυχασμού προτρέποντάς τον να είναι «υπερήφανος» (!) και «ήσυχος» γιατί, τάχα, «η κυβέρνηση δεν θα λυγίσει σε παράλογες απαιτήσεις» και γιατί «η αντοχή θα φέρει καρπούς».
Της πρωθυπουργικής παρέμβασης είχε προηγηθεί ένα μπαράζ δηλώσεων κυβερνητικών και κομματικών παραγόντων, που έδιναν το στίγμα της προπαγάνδας με την οποία θα επιχειρηθεί να χειραγωγηθεί ο λαός.
«Είναι άλλο να πάρεις κάποια μέτρα που είναι προσωρινά επώδυνα και άλλο να δεχτείς το πακέτο των μέτρων των δανειστών, που ουσιαστικά θα μας βάλει σε ακόμα χειρότερη υφεσιακή τροχιά», ισχυριζόταν, για παράδειγμα, ο αναπληρωτής υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης, Γ. Κατρούγκαλος, την Παρασκευή.
«Είναι ένα κείμενο το οποίο αποτελεί απόρροια συμβιβασμού κατόπιν πολύμηνων συζητήσεων με τους θεσμούς. Είναι μια πρόταση της κυβέρνησης κατ' ελάχιστον προκειμένου να βρεθεί μια επωφελής συμφωνία για την ελληνική πλευρά», δήλωσε ο Π. Λαφαζάνης.
Απαντες, υπουργοί όπως ο Ν. Βούτσης και ο Π. Λαφαζάνης, ευρωβουλευτές όπως ο Δ. Παπαδημούλης και ο Κ. Χρυσόγονος, βουλευτές όπως οι Ν. Φίλης, Ρ. Μακρή, Αλ. Μητρόπουλος, στελέχη του κόμματος όπως οι Τ. Κορωνάκης και Ρ. Σβίγγου, κατέληγαν, προτάσσοντας το κυβερνητικό σχέδιο, να αξιώνουν απ' το λαό στήριξή του με οποιονδήποτε τρόπο, αν χρειαστεί και μέσω εκλογών ή δημοψηφίσματος, παρουσιάζοντας τη στοίχιση πίσω απ' την κυβέρνηση και τις προτάσεις της, που μειώνουν κι άλλο το ισχνό λαϊκό εισόδημα και τα ελάχιστα εναπομείναντα δικαιώματα, σαν «πατριωτικό καθήκον» του!
Εκλογές μπορεί να γίνουν, δήλωνε π.χ. ο Ν. Βούτσης, αλλά «για ενίσχυση εντολής για συμφωνία ρεαλισμού, όχι για ρήξη».
Επαυξάνοντας ο ευρωβουλευτής Κ. Χρυσόγονος πρόσθετε ότι «θα ήταν εκτός των ορίων της λαϊκής εντολής να υπογράψουμε τέτοια πράγματα και να τα εφαρμόσουμε. Από την άλλη μεριά, όμως, δεν έχουμε και λαϊκή εντολή για ρήξη (...) Αν έστω και την τελευταία στιγμή υπάρξουν γενναίες εκπτώσεις εκ μέρους των δανειστών και στις απαιτήσεις τους και έρθει σε έναν λογαριασμό το πράγμα, έχει καλώς. Αν όχι, θα πρέπει να υπάρξει αναβάπτιση στη λαϊκή εντολή».
Ο Δ. Παπαδημούλης δήλωνε ότι «αυτή την ώρα χρειάζεται η μέγιστη δυνατή στήριξη στην προσπάθεια που κάνει η κυβέρνηση, με αιχμή τον πρωθυπουργό, να πετύχουμε μέσα από μια σκληρή διαπραγμάτευση την καλύτερη δυνατή συμφωνία για τη χώρα». Κι αναγόρευε από κοινού με τον Γ. Μιχελογιαννάκη, αλλά και τον Τ. Κορωνάκη μια τέτοια στάση σε «πατριωτικό καθήκον».
Ορισμένοι δε, όπως ο Ν. Φίλης, έφταναν να διατυπώνουν εκ των προτέρων τα κάλπικα διλήμματα μιας εκλογικής αναμέτρησης, εφόσον υπάρξει, υποστηρίζοντας ότι θα ζητηθεί «ισχυροποίηση της λαϊκής εντολής, για να συνεχίσουμε τη διαπραγμάτευση για μια αμοιβαία επωφελή συμφωνία (...) Αν π.χ. πάρει 45% η κυβέρνηση στις εκλογές, με άλλο κύρος πηγαίνει στη διαπραγμάτευση».
Κι ενώ γινόταν ολοένα και πιο φανερό ότι τα δύο σχέδια αποτελούν τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη για το λαό και τα δικαιώματά του, στελέχη της κυβέρνησης, προερχόμενα μάλιστα απ' την «Αριστερή Πλατφόρμα», όπως οι Δ. Στρατούλης και Π. Λαφαζάνης, καθησύχαζαν το λαό ότι η κυβέρνηση δεν πρόκειται να αποδεχθεί τα μέτρα που προτείνουν οι δανειστές, κι ας μη διαφοροποιείται παρά ελάχιστα η κυβερνητική αντιπρόταση.
Η εξέλιξη αυτή, βεβαίως, πρέπει να αξιοποιηθεί για να βγουν συμπεράσματα και για όσους εμφανίζονται ως η «αριστερή αντιπολίτευση» εντός ΣΥΡΙΖΑ.

Δούναι και λαβείν στην πλάτη του λαού

Κάπως έτσι έφτασε την Παρασκευή η Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ να εκδώσει ανακοίνωση, σύμφωνα με την οποία: «Οι απαιτήσεις των δανειστών είναι προκλητικές και δεν γίνονται αποδεκτές. Η επιμονή τους να εφαρμόσουν το πρόγραμμα της κυβέρνησης Σαμαρά θα πέσει στο κενό. Προσκρούει στην κοινή λογική, αλλά και στην εντολή του ελληνικού λαού για υπέρβαση της λιτότητας και επαναφορά της αξιοπρέπειας και της δημοκρατίας. Σύμμαχός μας είναι ο ελληνικός λαός, σε αυτόν απολογούμαστε και από αυτόν αντλούμε δύναμη και έμπνευση για τις μάχες που έρχονται».
Είχε προηγηθεί ο γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, Τ. Κορωνάκης, ο οποίος σε συνέντευξή του δήλωσε: «Αυτή τη στιγμή η διαπραγμάτευση συνεχίζεται, η ελληνική πρόταση είναι πάνω στο τραπέζι. Εκτιμούμε ότι είναι η μόνη ρεαλιστική πρόταση (...) Και διευκρινίζω ότι η πρόταση που καταθέσαμε είναι με βάση την πορεία των διαπραγματεύσεων τέσσερις μήνες τώρα και όχι η πρόταση που θα ήθελε να καταθέσει η ελληνική κυβέρνηση, γιατί τότε απλά θα καταθέταμε το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Κάτι που δεν συνέβη από την άλλη πλευρά. Για να συζητήσουμε πρέπει να γίνει αποδεκτό ότι η δική μας πρόταση είναι η μόνη βάση συζήτησης. Αυτό είναι το δικό μας αίτημα σε αυτή τη φάση της διαπραγμάτευσης».
Στη συνέχεια, ο Τ. Κορωνάκης επιχείρησε να εξωραΐσει την πρόταση αυτή, υποστηρίζοντας: «Η πρόταση που καταθέσαμε δεν είναι μια πρόταση με βάση τις διαθέσεις της ελληνικής πλευράς. Παρ' όλα αυτά είναι μια πρόταση οριακή, έχει όμως πάρα πολλά στοιχεία που μας διαφοροποιούν από το προηγούμενο καθεστώς που μέχρι σήμερα εφαρμοζόταν. Αλλάζει το ποιος θα επωμιστεί το βάρος των μέτρων».
Αλήθεια, ποιος θα επωμιστεί τη διατήρηση του ΕΝΦΙΑ, την αύξηση του ΦΠΑ, τη διατήρηση της εισφοράς αλληλεγγύης, τις ιδιωτικοποιήσεις, το μαχαίρι στις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις; Δεν υπάρχει δεύτερη απάντηση σε αυτό το ερώτημα: Οι εργαζόμενοι, τα φτωχά λαϊκά στρώματα, δηλαδή όσοι πλήρωναν μέχρι σήμερα.
Αμέσως μετά ο Τ. Κορωνάκης πέρασε στις αυταπάτες, ισχυριζόμενος ότι ο λαός θα δώσει το κατιτίς αλλά θα εισπράξει κιόλας! Τέτοια πρεμούρα έχουν να αποσπάσουν τη λαϊκή συναίνεση, που έφτασε να τάζει 10 δισ. που τάχα θα εξοικονομηθούν απ' τη μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων, σαν «αντίδωρο» για όσα θα «ξαφρίσουν» απ' τη λαϊκή τσέπη μέσω της αύξησης του ΦΠΑ.
Είπε: «Οι αλλαγές με αυξήσεις στο ΦΠΑ είναι μια αρνητική εξέλιξη για εμάς. Γιατί ο ΦΠΑ είναι ένας οριζόντιος φόρος και χτυπάει όλα τα στρώματα με τον ίδιο τρόπο. Και γι' αυτό είναι ένας άδικος φόρος. Από εκεί και πέρα, όμως, εμείς προσπαθούμε, και τα έχουμε στην πρότασή μας, να μειωθεί για τα φάρμακα έστω και από το 6,5% στο 6%, για την Ενέργεια να πάει από το 13% στο 11% και αυτό σημαίνει ότι θα διευκολύνονται τα λαϊκά νοικοκυριά. Μια σειρά από τρόφιμα να πάνε στο 11%. Υπάρχουν αλλαγές και ανάσες που δίνονται στην οικονομία (...) Λέω, όμως, ότι για εμάς ο ΦΠΑ με αυξήσεις είναι αρνητική εξέλιξη. Αλλά δίνουμε το ΦΠΑ για να πάρουμε τη βιώσιμη λύση για τα επόμενα χρόνια, δηλαδή τη διευθέτηση του χρέους ή τα χαμηλά πρωτογενή πλεονάσματα».
Δεν λέει, όμως, ο κ. Κορωνάκης ότι δίνουν το ΦΠΑ φορτώνοντας νέα βάρη στο λαό για να πάρουν διευθέτηση του χρέους και χαμηλά πρωτογενή πλεονάσματα, από τα οποία θα ωφεληθούν οι επιχειρηματικοί όμιλοι, το κεφάλαιο στην ενίσχυση των επενδυτικών τους σχεδίων...

Η εκστρατεία της Ηπείρου, ένα σκληρό και αιματηρό έπος

Η εκστρατεία της Ηπείρου, ένα σκληρό και αιματηρό έπος

Το εξώφυλλο της έκδοσης της Επιτροπής Διαφώτισης της 8ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ που περιέχει το χρονικό της αποστολής στην Ηπειρο

«Στις 10 του Οχτώβρη 1943 ο ΕΛΑΣ δέχτηκε τη διπλή επίθεση από μέρους των Γερμανών και του Ζέρβα. Παράλληλα μ' αυτό στην Αθήνα και στις άλλες πόλεις ξέσπασε ένα κύμα μιας άγριας τρομοκρατίας, που εξαπέλυσαν οι ΕΔΕΣίτες από κοινού με την ειδική ασφάλεια, τα ραλλικά τάγματα ασφαλείας και την Γκεστάπο και με τις ευχές του Γλύξμπουργκ από το Κάιρο. Οι ΕΔΕΣίτες υπολογίζανε ότι με τα συνηθισμένα αυτά χτυπήματα, ο ΕΛΑΣ δεν θα μπορούσε ν' ανθέξει κι έτσι με την πτώση του θα παραμένανε αυτοί κύριοι της Ελλάδας.
Μα πολύ γρήγορα τα όνειρα αυτά της αντεθνικής συμμορίας ΕΔΕΣ - Ράλληδων - Γλύξμπουργκ διαλύθηκαν. Ο ΕΛΑΣ με την υποστήριξη του λαού, έδωσε την πρέπουσα απάντηση σ' αυτούς, αντιμετωπίζοντας σύγχρονα το γερμανικό όγκο των μηχανοκίνητων, την ΕΔΕΣίτικη μπαμπεσιά, τη ραλλική λύσσα, τη σκόπιμη διαστροφή της αλήθειας από μέρους του βασιληά και της κυβέρνησής του και το φοβερό χειμώνα με την πείνα, τη γδύμια, τις κακουχίες και την ξυπολυσιά. Πέντε μήνες αργότερα ο ΕΔΕΣ γονατισμένος κι έτοιμος να εκμηδενιστεί, εκμεταλλεύεται τη μεγαλοψυχία του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ, που τοποθετούν πάνω απ' όλα τον πόθο του λαού και του έθνους για την εθνική ενότητα κι αναγκάζεται, ύστερα από ένα σωρό μεμψιμοιρίες, να υπογράψει το Φλεβάρη 1944 ανακωχή - το σύμφωνο της Πλάκας - εξασφαλίζοντας έτσι μια νέα περίοδο για την αμαρτωλή ζωή του.

Ο Αρης με αντάρτες στο βουνό

Από την πάλη αυτή ενάντια στους εχθρούς του λαού, γεννήθηκε το έπος της Ηπείρου, που δημιούργησε ο ΕΛΑΣ στους 5 μήνες του ηρωικού του αγώνα πάνω στα ηπειρώτικα βουνά. Ηταν ένα τραχύ έπος, ένας αιματηρός θρίαμβος, η εκστρατεία αυτή.
Το Γενικό Στρατηγείο του ΕΛΑΣ για να αντιμετωπίσει την επίθεση του ΕΔΕΣ, δημιούργησε το "εκστρατευτικό σώμα της Ηπείρου", επικεφαλής του οποίου είχαν ενταχθεί ο Αρης κι ο συνταγματάρχης Νίκος Παπασταματιάδης. Ο κλήρος είχε λάχει πάλι στη Μεραρχία μας να εκτελέσει το καθήκον της. Τα περισσότερα τμήματα του εκστρατευτικού σώματος - το 42ο σύνταγμα με τον αντισυνταγματάρχη Θ. Σπαθή και το 2/39 σύνταγμα Ευζώνων, με τον ταγματάρχη Θ. Αρέθα, το Τάγμα Θανάτου του 36ου συντάγματος, ο ΙΙ ουλαμός της ΧΙΙΙ Πυλοβολαρχίας - ανήκανε στη ΧΙΙΙ Μεραρχία της Ρούμελης.
Πέντε ολόκληρους μήνες κράτησε η εκστρατεία αυτή. Και στο διάστημα αυτό οι αντάρτες μας δείξανε, για μια ακόμα φορά, πως η πίστη στα δίκαια του λαού μπορεί να υπερπηδήσει κάθε υλικό εμπόδιο. Ξυπόλυτοι, γυμνοί, νηστικοί πολλές φορές, ψειριασμένοι, κάτω από δυσμενέστατες καιρικές συνθήκες, οι στρατιώτες της ΧΙΙΙ Μεραρχίας τραβούσανε από επιχείρηση σε επιχείρηση με το χαμόγελο στο στόμα, αγόγγυστα, γελώντας, τραγουδώντας.
Ξεκινώντας από την Ευρυτανία τα παλληκάρια της Ρούμελης φτάσανε ύστερα από αδιάκοπες μάχες κοντά στην Αρτα και πέταξαν τους ΕΔΕΣίτες πέρα από τον Αραχθο. Οι σκληρές μάχες στο θρυλικό Βάλτο, στη Μαγούλα, στους Χαλκιόπουλους, στην Ντούνιστα, στο Κλειδί, στη Βαλανιδιά, στη Σκουλικαριά, στη Σωμερού, στα Πιστιανά κ.λπ., θα παραμείνουν αξέχαστες και θα θυμίζουν τι είνε σε θέση να καταφέρει ένας στρατός, όταν εμφορείται από τέτοια παλλαϊκά ιδανικά, όπως ο ΕΛΑΣ. Κάθε μάχη απ' αυτές είτανε και μια καινούργια αποκάλυψη για το θάρρος, τον ηρωισμό και την ανδρεία του στρατού μας. Στη μάχη της Βαλανιδιάς μια εχθρική σφαίρα τραυμάτισε θανάσιμα στην κοιλιά το μαχητή του ΙΙ τάγματος (Ευρυτανίας) συν. Τζακ. Μέσα σε βροχή από πυρά ο πολιτικός της ομάδας του τρέχει να τον περιποιηθεί, να του δέσει το τραύμα του με τα κομμάτια που σχίζει από το πουκάμισό του. Μα ο Τζακ του ψιθυρίζει:
-- Δε χρειάζεται συναγωνιστή. Πρόσεξε, φυλάξου εσύ. Ασε με εμένα... εγώ πάω... Ζήτω η Ελλάδα μας...
Μια καινούργια σφαίρα τραυματίζει και το δεύτερο. Κι ένας άλλος συναγωνιστής τρέχει τώρα να φροντίσει και για τους δυο.
Τέτοια παραδείγματα αυτοθυσίας, αλληλεγγύης, συναγωνιστικής κατανόησης γεμίζανε τη ζωή των ηρωικών μαχητών μας. Μοιράζονταν αδελφικά την μπουκιά τους όταν δεν υπήρχε το ψωμί. Κάπνιζαν το τσιγάρο ομαδικά όταν έλλειπε ο καπνός. Κουβαλούσανε στην πλάτη το οπλοπολυβόλο ή το κιβωτίδιο του συναγωνιστή που ήταν άρρωστος, πρόθυμα, αδιαμαρτύρητα. Σκεπάζονταν με την ίδια κουβέρτα για να ζεσταθούν. Πρόσεχε ο ένας τον άλλο στοργικά για να μην κρυώσει, να μην αρρωστήσει. Και πάντα, παρά τις άσχημες συνθήκες, και τις συνεχείς μετακινήσεις, βρίσκονταν η ευκαιρία να καθαριστούν, να ξεψειριαστούν με τους πρόχειρους κλιβάνους που η αντάρτικη εξυπνάδα επινοούσε. Στην ώρα της μάχης, οι έμπειροι στέκονταν πλάι στους άπειρους, τους ενθουσιώδεις, που πολεμούσανε όρθιοι. Κι όταν κανένας συναγωνιστής έπεφτε κάτω από τις σφαίρες του αντιπάλου ή τραυματίζονταν, γενική λύπη ξαπλωνόταν στα πρόσωπα όλων. Ετσι, η εκστρατεία αυτή ανέπτυξε τους στενούς δεσμούς και την απόλυτη ψυχική επαφή ανάμεσα στους αντάρτες.
Δεν θα ξεχαστεί ποτέ ο μεγάλος ηρωισμός και η ανδρεία που επέδειξε επίσης ο διοικητής του Ι τάγματος (Δομοκού) του 42ου συντάγματος, ανθυπολοχαγός Κακογιάννης, που συνετέλεσε στη διάλυση των μπουλουκιών του Καραμπίνα κι έπεσε ηρωικά στη μάχη του Κλειδιού.
Σύγχρονα η εκστρατεία αυτή συνετέλεσε στο να συσφιχθούν οι δεσμοί του ΕΛΑΣ με τον ηπειρώτικο λαό. Ο Ζέρβας για να εξαπατά τους Ηπειρώτες και να τους κρατά κάτω από το ζυγό του διέδιδε ότι ο ΕΛΑΣ σφάζει, καίει, ατιμάζει και καταστρέφει τις εκκλησιές. Μα μόλις οι Ηπειρώτες τίναξαν από πάνω τους τον όγκο αυτό της συκοφαντίας και της ψευτιάς, κατανόησαν απόλυτα τον αγώνα του ΕΛΑΣ και τον ενίσχυσαν αμέριστα στη μεγάλη τους πλειοψηφία. Διέθεσαν σ' αυτόν ό,τι είχαν, ακόμα και τη ράχη τους, για τις μεταφορές. Και πείσθηκαν ότι ο Ζέρβας όχι απλώς έφευγε σε κάθε εμφάνιση των Γερμανών αλλά και δεν ειδοποιούσε τους χωρικούς για να κρυφτούν. Γιατί βλέπανε ότι όχι μόνο τα τμήματα του Ζέρβα φεύγανε κάθε φορά που εμφανίζονταν οι Γερμανοί, ανοίγοντας το δρόμο για να χτυπηθούν τα τμήματα του ΕΛΑΣ, μα και δεν τους χτυπούσανε κι όταν ακόμα τα τμήματα του ΕΛΑΣ κυνηγούσανε τους κατακτητές, που έτσι γλύτωναν από βέβαιη καταστροφή.
Συνάμα είδε με τα μάτια του ότι μονάχα ο ΕΛΑΣ πολεμούσε νικηφόρα. Αυτό φάνηκε στις τρεις τελευταίες μάχες του ΕΛΑΣ στην Ηπειρο, όταν κανείς χωρικός στις γύρω περιοχές δεν κινήθηκε να φύγει ή να κρύψει τα πράγματά του, λέγοντας ότι εφ' όσον ο ΕΛΑΣ βρίσκεται εδώ, οι Γερμανοί δε θα περάσουν.
Ο συνταγματάρχης Ν. Παπασταματιάδης μιλώντας το Μάρτη του 1944, σχετικά με την εκστρατεία αυτή της Ηπείρου, ανέφερε:
Είνε κάτι αφάνταστο το σθένος, η αυτοθυσία, η γενναιότητα των ανδρών του κλιμακίου της Ηπείρου. Τιμή απεριόριστη σ' αυτούς τους αγνούς ΕΛΑΣίτες μας, που ξυπόλητοι, πεινασμένοι, κακοπαθημένοι, άνθεξαν στην πεντάμηνη ταλαιπωρία - κι άνθεξαν νικηφόρα. Με δυο λέξεις, υπήρξαν ήρωες... Είμαστε περήφανοι που διοικήσαμε τέτοιους ψυχωμένους αγωνιστές προμάχους του λαού.
Δεν θα ξεχαστεί ποτέ η θριαμβευτική επιστροφή των παλληκαριών της Ρούμελης. Είτανε κουρελιασμένοι, ξυπόλυτοι, ταλαιπωρημένοι. Μα στα πρόσωπα όλων έλαμπε η ικανοποίηση ότι εχτέλεσαν το καθήκον τους απέναντι του λαού».
(Αναδημοσίευση από έκδοση της Επιτροπής Διαφώτισης της 8ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ - Αρχείο ΚΕ του ΚΚΕ)

Κίνδυνοι για το λαό να τα πληρώσει ακόμα και με αίμα

Κίνδυνοι για το λαό να τα πληρώσει ακόμα και με αίμα

Από την επίσκεψη του Π. Καμμένου στις ΗΠΑ

Eurokinissi

Και αυτή τη βδομάδα περίσσεψαν τα σινιάλα της κυβέρνησης προς τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ ότι ...ψοφά να παίξει ακόμα πιο ενεργό ρόλο στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς στη ζώνη της Ανατολικής Μεσογείου, προκειμένου να κερδίσει - υποτίθεται - μια ευνοϊκότερη ρύθμιση στα παζάρια με τους δανειστές για την παραπέρα διαχείριση του χρέους.

Π.χ. ο υπουργός Αμυνας της συγκυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, Π. Καμμένος, απαντώντας την Τετάρτη σε ερώτηση δημοσιογράφου για το ενδεχόμενο εγκατάστασης μη επανδρωμένων αμερικανικών αεροσκαφών στο Καστέλι του Ηρακλείου, έσπευσε να διαβεβαιώσει:
«Δεν υπάρχει κανένας φόβος. Το εξήγησα και χθες, θα αναπτυχθούν τα στρατιωτικά αεροδρόμια ξεχωριστά από τα πολιτικά αεροδρόμια. Καταρχήν, ο δικός μας σκοπός είναι να ενισχυθούν οι Μονάδες της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας. Οι ΝΑΤΟικές εγκαταστάσεις που υπάρχουν στη Σούδα, στο Νομό των Χανίων, παραμένουν και επεκτείνονται.
»Η πρόταση της Ελλάδος προς το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ είναι οποιαδήποτε αεροπορική δραστηριότητα που είναι στη Σούδα - για να διευκολύνει την κάθοδο των τουριστικών αεροσκαφών και να μπορέσουν να υπάρχουν και μεγαλύτεροι χώροι στη διάθεση της Συμμαχίας - να πάει στην Κάρπαθο.
»Αυτό είναι μία πρόταση η οποία θα εξεταστεί στα επόμενα υπουργικά συμβούλια», κατέληξε, δείχνοντας ότι το όλο θέμα έχει δρομολογηθεί για απόφαση κεντρικά από τον πρωθυπουργό και το σύνολο των υπουργών της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, στην προσπάθειά τους για γεωστρατηγική αναβάθμιση της ντόπιας αστικής τάξης στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, μέσω της παραπέρα εμπλοκής του λαού στα άκρως επικίνδυνα για τον ίδιο ιμπεριαλιστικά σχέδια.
Θυμίζουμε, την προηγούμενη βδομάδα, στην επίσκεψή του στην Κάρπαθο, ο Καμμένος δήλωνε πως «η Κάρπαθος διαθέτει το μεγαλύτερο αεροδρόμιο του Αιγαίου. Είναι σε ένα κομβικό σημείο μεταξύ του Αιγαίου, της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής. Πιστεύω ότι θα έχει πολύ μεγάλη γεωστρατηγική σημασία και για την Ελλάδα και για το ΝΑΤΟ η δημιουργία μιας μεγάλης αεροπορικής βάσης στην Κάρπαθο», δείχνοντας και τη βούληση της κυβέρνησης να εξυπηρετήσει τους στρατηγικούς στόχους της λυκοσυμμαχίας, να παίξει ενεργό ρόλο στην προώθηση των σχεδιασμών της στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, περιοχή όπου οξύνονται οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί για τον έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πηγών και διαύλων. Επέμενε, δε, ότι «με τη συνεργασία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, των τοπικών φορέων και των πολιτών, μπορεί πράγματι (σ.σ. η Κάρπαθος) να φιλοξενήσει μία μεγάλη εγκατάσταση συμμαχική, η οποία θα εξυπηρετήσει και τα συμμαχικά αλλά και τα εθνικά συμφέροντα».
Ενώ και την Τρίτη τόνιζε ότι: «Είμαστε έτοιμοι να παραχωρήσουμε εγκαταστάσεις, τις Ενοπλες Δυνάμεις μας, αλλά και μεγάλες βάσεις στην περιοχή του Νοτίου Αιγαίου, προκειμένου να διευκολύνουμε τις δυνάμεις της Συμμαχίας(σ.σ.: του ΝΑΤΟ), ώστε να αναπτύξουν τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, και να ασφαλίσουμε τους ενεργειακούς διαύλους και τον ενεργειακό εφοδιασμό».
Φρόντιζε, μάλιστα, να εξάρει τη ...«χρησιμότητα» της Κρήτης στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς: «Η Κρήτη, με τις εκτεταμένες υψηλής ποιότητας και επιχειρησιακής αξίας αεροναυτικές της εγκαταστάσεις και τις μοναδικές, σε συμμαχικό επίπεδο, εγκαταστάσεις ναυτικής εκπαίδευσης, υποστήριξης και επισκευών ναυτικών μονάδων και οπλικών συστημάτων, αποτελεί ένα, κομβικά τοποθετημένο, "γιγάντιο αεροπλανοφόρο". Ελέγχει τις θαλάσσιες εμπορικές και ενεργειακές οδούς, που συνδέουν τη Μαύρη Θάλασσα με τη Μεσόγειο και την Ερυθρά Θάλασσα, και αποτελεί την αιχμή του δόρατος του δυτικού κόσμου έναντι ενός διευρυνόμενου πεδίου αστάθειας, που περικλείει όλο και εντονότερα την ευρωπαϊκή ήπειρο»...

Τον τόνο δίνει ο Τσίπρας

Στην πραγματικότητα, ο Καμμένος δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να εξειδικεύει στο αντικείμενο του υπουργείου του την κεντρική πολιτική γραμμή που έχει δώσει ο ίδιος ο πρωθυπουργός. O Αλ. Τσίπρας δε χάνει ευκαιρία να παίξει π.χ. το χαρτί των τζιχαντιστών, για να δικαιολογήσει νέες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και τη συμμετοχή της χώρας σε αυτές.
Π.χ. μετέχοντας αρχές Μάη στην τριμερή Σύνοδο Κορυφής που έγινε στη Λευκωσία, με τη συμμετοχή και των Προέδρων Κύπρου και Αιγύπτου και αναφερόμενος «σε συγκεκριμένους τομείς όπου θα εμβαθύνουμε τη συνεργασία μας», στάθηκε στον τομέα της «ασφάλειας» και δεν παρέλειψε να χαρακτηρίσει ανησυχητική την «εξάπλωση του τζιχαντισμού και του φονταμενταλισμού».
«Στο πλαίσιο αυτό, ενισχύεται η σημασία της διμερούς και τριμερούς συνεργασίας μας, ως πυλώνας ειρήνης και σταθερότητας σε μια ευρύτερη περιοχή αποσταθεροποίησης (...) Συμφωνήσαμε να εντείνουμε αυτήν τη συνεργασία τόσο σε διπλωματικό και τεχνικό επίπεδο όσο και σε διεθνείς οργανισμούς. Για να (...) προωθήσουμε σε διεθνές επίπεδο τις κοινές και τις ξεχωριστές μας ανησυχίες και προσεγγίσεις για την αντιμετώπιση του τζιχαντισμού, για την προάσπιση όλων των καταπιεζόμενων κοινοτήτων στην περιοχή, για τη διαχείριση διεθνών προκλήσεων όπως οι αυξανόμενες προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές», ανέφερε, προαναγγέλλοντας εντατικοποίηση της συνεργασίας και σε στρατιωτικό επίπεδο.
Αλλωστε, και η «Διακήρυξη της Λευκωσίας», στην οποία κατέληξε η τριμερής, προτρέπει σε «ενεργό και ουσιαστική αντιμετώπιση της τρομοκρατίας» και σε «συνεργασία για την αντιμετώπιση των εξτρεμιστικών ομάδων».

Επισπεύδει και το ΥΠΕΞ

Αυτό το περί «προάσπισης όλων των καταπιεζόμενων κοινοτήτων στην περιοχή», που είπε ο Τσίπρας στη Λευκωσία, είναι επιχείρημα το οποίο δουλεύει καιρό τώρα η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ώστε να αποτελέσει και ιδεολογικό πρόσχημα για τη νέα ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, προς διασφάλιση εκεί των μονοπωλιακών τους συμφερόντων, με τη συμμετοχή και της Ελλάδας σ' αυτήν.
Συγκεκριμένα, με ευθύνη του υπουργού Εξωτερικών, Ν. Κοτζιά, προωθείται «διεθνής συνδιάσκεψη» το Σεπτέμβρη για τις χριστιανικές κοινότητες της ευρείας αυτής περιοχής, την προστασία τους από μια σειρά «απειλές» (βλ. τζιχαντιστές).
Η πρωτοβουλία, όπως διαμηνύει ο ίδιος ο υπουργός Εξωτερικών, έχει τη στήριξη κι άλλων κυβερνήσεων της ΕΕ, όπως και της ίδιας της ύπατης εκπροσώπου Εξωτερικών και Αμυνας της ΕΕ, Φεντερίκα Μογκερίνι, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Ενα παλιό παραμύθι με βάσεις που έφευγαν

Φυσικά, το παραμύθι περί γεωστρατηγικής αναβάθμισης της χώρας μέσα από και από τη λεγόμενη στρατιωτική διπλωματία, τις βάσεις που έχουμε δώσει και θα επεκταθούν και παραπέρα ακόμα, για τα συμφέροντα της λυκοσυμμαχίας, δεν είναι καινούργιο.
Τα ψέματα του ΠΑΣΟΚ, το 1981, περί «απομάκρυνσης των βάσεων του θανάτου», επί κυβέρνησής του, προσπεράστηκαν πολύ γρήγορα με τα ίδια πάνω - κάτω επιχειρήματα, περί «ανταλλαγμάτων» τάχα που φέρνουν στη χώρα.
Προηγήθηκε η απενοχοποίησή τους (των βάσεων και του «εξορθολογισμού» των προεκλογικών θέσεων του ΠΑΣΟΚ) από τον Λεων. Κύρκο - ένας από τους πολιτικούς μέντορες του Τσίπρα - ο οποίος διακήρυττε τότε ότι «οι βάσεις δεν είναι ραπανάκια για να ξηλωθούν»...

Ανταλλάγματα για ποιον;

Αυτό, βέβαια, που σε κάθε περίπτωση αποσιωπούν οι αστοί είναι για ποιον είναι τα περιλάλητα ανταλλάγματα, που αναμένονται από τις τέτοιες «εξυπηρετήσεις» και «διευκολύνσεις» στις λυκοσυμμαχίες ΕΕ και ΝΑΤΟ.
Τα ανταλλάγματα αυτά είναι για την τάξη τους, για τα ντόπια μονοπώλια που ευελπιστούν με τέτοια κόλπα να αναβαθμίσουν τη θέση τους στην Ανατολική Μεσόγειο, ώστε να διεκδικήσουν ένα μεγαλύτερο μερίδιο από την καπιταλιστική λεία στους οξυμένους ενδοαστικούς ανταγωνισμούς με άλλα κεφάλαια της περιοχής.
Για το λαό, ωστόσο, δεν σημαίνουν απολύτως τίποτε. Ισα ίσα που η βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους τέτοιους σχεδιασμούς τον φέρνει πιο κοντά σε ακόμα μεγαλύτερους κινδύνους.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι με την Ελλάδα να είναι δεύτερη (μόνο πίσω από τις ΗΠΑ) ανάμεσα στα κράτη - μέλη του ΝΑΤΟ σε «αμυντικές δαπάνες», πιάνοντας κάθε χρόνο τις σχετικές νόρμες που έχει καθορίσει η λυκοσυμμαχία ακόμα και εν μέσω βαθιάς κρίσης, με την Ελλάδα να φιλοξενεί ΝΑΤΟικές βάσεις, να συνδράμει με μέσα, υποδομές και προσωπικό στρατιωτικές αποστολές της ΕΕ και σχηματισμούς του ΝΑΤΟ, να φιλοξενεί εδώ (σε Θεσσαλονίκη και Λάρισα) στρατηγεία του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, να έχει υποστηρίξει κατά καιρούς τις επεμβάσεις στη Γιουγκοσλαβία και το Ιράκ, να έχει στείλει δυνάμεις στο Αφγανιστάν κ.ο.κ.:
-- Η τουρκική προκλητικότητα στο Αιγαίο συνεχίζεται αδιαλείπτως. Τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη και πλοία παραβιάζουν εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Το Αιγαίο γκριζάρει, με το ΝΑΤΟ να χαρακτηρίζει το όλο θέμα «διμερές πρόβλημα», στηρίζοντας ουσιαστικά με την όλη ανοχή του τη στρατηγική της Αγκυρας, της τουρκικής αστικής τάξης.
-- Η κατοχή στην Κύπρο επίσης συνεχίζεται. Το «νέο» σχέδιο εξεύρεσης λύσης, πάνω στο οποίο γίνεται προσπάθεια να επαναρχίσουν διαπραγματεύσεις, στην πραγματικότητα είναι άλλο ένα σχέδιο διχοτόμησης.
-- Η αλβανική αστική τάξη, σε συνεννόηση καθώς φαίνεται με την Αγκυρα, εγείρει μια σειρά από ζητήματα, όπως θέμα «Τσάμηδων» στην Ηπειρο, θέμα οριοθέτησης των θαλάσσιων ζωνών μεταξύ των δύο χωρών, ζήτημα ότι τα Διαπόντια Νησιά, βορείως της Κέρκυρας (σ.σ.: τα τρία μεγαλύτερα νησιά του συμπλέγματος είναι οι Οθωνοί, η Ερεικούσσα και το Μαθράκι) δεν δικαιούνται πλήρη επήρεια στην υφαλοκρηπίδα κ.ά.
-- Γενικώς στην μπαρουταποθήκη της ευρύτερης περιοχής των Βαλκανίων (όπου έχουν αναπτυχθεί στρατιωτικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ υποτίθεται για την κατοχύρωση της ειρήνης και της ασφάλειας) έχει ανάψει και πάλι το φιτίλι καθώς στο πλαίσιο των οξυμένων ανταγωνισμών συγκρούονται ισχυρά μονοπωλιακά συμφέροντα για τον έλεγχο αγορών και διαύλων Ενέργειας.

Επαγρύπνηση και οργάνωση

Μέσα σε όλο αυτό το κουβάρι ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και συγκρούσεων η πρεμούρα της κυβέρνησης να εμπλακεί στις τέτοιες εξελίξεις με την «πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική» της και τη «στρατιωτική διπλωματία» της, μόνον ανησυχία προκαλεί. Αλλωστε, όπως έχει αποδειχτεί ιστορικά, στα τέτοια σχέδια των αστών τη νύφη πληρώνει πάντα ο λαός, ακόμα και με το αίμα του.
Η ζωή του ωστόσο, η ζωή της εργατικής τάξης είναι πολύτιμη, και δεν γίνεται να παίζεται κορόνα - γράμματα στα χέρια των αστών για τα κέρδη του ενός ή του άλλου στο τραπέζι των ανταγωνισμών τους.
Σε αυτή τη βάση, οι εργαζόμενοι πρέπει να επαγρυπνούν απέναντι σε κάθε σχετική κυβερνητική εξαγγελία περί νέων βάσεων και άλλων τέτοιων «πρωτοβουλιών», οργανώνοντας τη δική τους απάντηση στα τέτοια σχέδια.